ถุปวํโส

Die Chronik des Stupas

นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Verehrung dem Erhabenen, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten.

ยสฺมึ สยึสุ ชินธาตุวรา สมนฺตาฉพฺพณฺณ รํสิ วิสเรหิ สมุชฺชลนฺตา,นิมฺมาย โลกหิตเหตุ ชินสฺส รูปํตํ ถุปมพฺภุต ตมํ สิรสา นมิตฺวา;

จกฺขามหํ สกล โลก หิตาวหสฺสถุปสฺส สพฺพ ชน นณฺทน การณสฺส,วํสํ สุราสุร นริณฺทวเรหิ นิจฺจํสมฺปูชิตสฺส รตนุชฺชล ถูปิกสฺส;

Nachdem ich mich mit meinem Haupte vor jenem höchst wunderbaren Stupa verneigt habe, in welchem die vortrefflichen Reliquien des Siegers ruhen, ringsum erstrahlend im Glanz sechsfarbiger Strahlenbündel, und welcher zum Wohle der Welt die Gestalt des Siegers manifestiert, werde ich die Chronik dieses Stupas verkünden, der das Wohl der ganzen Welt herbeiführt, die Ursache der Freude aller Menschen ist, dessen Spitze von Juwelen erglänzt und der von Göttern, Asuras und den besten der Herrscher stets verehrt wird.

กิญฺจาปิ โส ยติชเนน ปุราตเนนอตฺวาย สีหฬชนสฺส กโต ปุราปิ,วากฺเกน สิหฬภเวน’ภิสงฺขมตฺตาอตฺถํ น สาธหติ สพฺพชนสฺส สมฺมา;

Obgleich sie bereits in alter Zeit von den Mönchen der Vergangenheit zum Nutzen des singhalesischen Volkes verfasst wurde, erfüllt sie, da sie nur in singhalesischer Sprache abgefasst ist, ihren Zweck für alle Menschen nicht auf rechte Weise.

ยสฺมา จ มาคธ นิรุตฺติกโตปิ ถูป-วํโส วิรุทฺธนย สทฺท สมากุโล โส,วตฺตพฺพเมว จ พหุมฺปิ ยโต น วุตฺตํตมฺหา อหํ ปุนปิ วํสมิ’มํ วทามิ;

Und da auch die in der Sprache von Magadha abgefasste Chronik des Stupas voll von widersprüchlichen Erklärungsweisen und Worten ist und vieles, das eigentlich gesagt werden müsste, darin nicht gesagt wurde, darum werde ich diese Chronik nun noch einmal darlegen.

สุณาถ สาธโว สพฺเพ ปริปุณฺณมนากุลํวุจฺจมานํ มยา สาธุ วํสํ ถูปสฺส สตฺถุโนติ;

Hört alle, ihr Edlen, die von mir wohlgesprochene, vollständige und unverworrene Chronik des Stupas des Meisters!

ตตฺถ ถูปสฺส วํสํ วกฺขามีติ เอตฺถ ตถาคโต อรหํ สมฺมา สมฺพุทฺโธ ถูปารโห, ปจฺเจกพุทฺโธ ถูปารโห, ตถาคตสฺส สาวโก ถูปารโห, ราชา จกฺกวตฺติ ถูปารโหติ วจนโต ถูปารหานํ พุทฺธาทีนํ ธาตุโย ปติฏฺฐาเปตฺวา กต เจติยํ อพฺภุนน ตฏฺเฐน ถูโปติ วุจฺจติ, อิธ ปน กญฺจน มาลิก มหาถูโป อธิปฺเปโต, โส กสฺส ธาตุโย ปติฏฺฐาเปตฺวา กโตติ เจ? โยทีปงฺกราทีนํ จตุวีสติยา พุทฺธานํ สนฺติเก ลทฺธวฺยากรโณ สมตึสปารมิโย ปูเรตฺวา ปรมาภิสมฺโพธึ ปตฺวา ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตนโต ปฏฺฐาย ยาว สุหทฺท ปริพฺพาชก วินยาน สพฺพ พุทฺธกิจฺจานิ นิฏฺฐาเปตฺวา อนุปาทิเยสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพุโต ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมา สมฺพุทฺธสฺส ธาตุโย ปติฏฺฐาเปตฺวา กโต อยเมตฺถ สงฺเขโป, วิตฺถาโร ปน เวทิตพฺโพ?

Was hierbei den Ausdruck „Ich werde die Chronik des Stupas verkünden“ betrifft, so gilt: Aufgrund des Wortes: „Ein Tathāgata, ein Heiliger, ein vollkommen Erwachter ist eines Stupas würdig; ein Paccekabuddha ist eines Stupas würdig; ein Jünger des Tathāgata ist eines Stupas würdig; ein universeller Herrscher ist eines Stupas würdig“, wird ein Schrein (Cetiya), der nach der Niederlegung der Reliquien jener Stupa-Würdigen, wie der Buddhas und anderer, errichtet wurde, wegen seines emporragenden Wesens als „Stupa“ bezeichnet. Hier jedoch ist der Große Stupa Kañcanamālika gemeint. Fragt man nun: „Nachdem die Reliquien von wem darin niedergelegt wurden, wurde er erbaut?“, so lautet die Antwort: Er, der in der Gegenwart der vierundzwanzig Buddhas, beginnend mit Dīpaṅkara, die Prophezeiung erhalten hatte, die dreißig Vollkommenheiten erfüllte, die höchste vollkommene Erleuchtung erlangte und vom Ingangsetzen des Rades der Lehre an bis hin zur Führung des wandernden Asketen Subhadda alle Aufgaben eines Buddhas vollendet hatte und schließlich im Nibbāna-Element ohne verbleibendes Ergreifen völlig erloschen ist – nach der Niederlegung der Reliquien dieses Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten wurde er erbaut. Dies ist hier die Zusammenfassung, die ausführliche Darstellung aber ist wie folgt zu verstehen:

๒. อิโต กิร กปฺปสตสหสฺสาธิกานํ จตุนฺนํ อสงฺเขยฺยานํ มตฺถเก อมรวตี นาม นครํ อโหสิ. ตตฺถ สุเมโธ นาม พฺราหฺมโณ ปฏิวสติ. โส อญฺญํ กมฺมํ อกตฺวา พฺรหฺมณสิปฺปเมว อุคฺคณฺหิ ตสฺส ทหรกาเลเยว มาตาปิตโร กาลมกํสุ. อถสฺส ราสิวฑฺฒนโก อมจฺโจ อาย โปตฺถกํ อาหริตฺวา สุวณฺณ รชต มณิมุตฺตาทิ ภริเต คพฺเภ วิวริตฺวา เอตฺตกํ เต กุมาร มาตุ สนฺตกํ, เอตฺตกํ ปิตุสนฺตกํ, เอตฺตกํ อยฺยก ปยฺยกานนฺติ ยาว สตฺตมา กุลปริวฏฺฏา ธกํ อาจิกฺขิตฺวา เอตมฺปฏิชคฺคาหีติ อาห. โส สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา อคารํ อชฺฌาวสนฺโต เอกทิวสํ จินฺเตสิ.

2. Vor vier unzählbaren Weltzeitaltern und hunderttausend Äonen gab es, so heißt es, eine Stadt namens Amaravatī. Dort lebte ein Brāhmaṇa namens Sumedha. Ohne eine andere Arbeit zu verrichten, erlernte er nur die Künste der Brāhmaṇas. Als er noch sehr jung war, starben seine Eltern. Da brachte der schatzmeisternde Minister das Rechnungsbuch herbei, öffnete die mit Gold, Silber, Edelsteinen, Perlen und anderem gefüllten Kammern und wies ihn bis zur siebten Ahnengeneration an, indem er sprach: „So viel, o Jüngling, gehört deiner Mutter, so viel deinem Vater, so viel deinen Großvätern und Urgroßvätern; übernimm nun die Verwaltung hiervon.“ Er willigte mit den Worten „Sehr wohl“ ein, und während er das Haus bewohnte, dachte er eines Tages nach:

๓. ปุนพฺภเว ปฏิสณฺธิคหณํ ตาม ทุกฺขํ, ตถา นิพฺพตฺต นิพฺพตฺตฏฺฐาเน สรีรเภทนํ อหญฺจ ชานิธมฺโม ชราธมฺโม วฺยาธิธมฺโม มรณธมฺโม. เอวํ ภูเตน มยา อชาติ อชรํ อวฺยาธึ อมรณํ สุขํ สีตลํ นิพฺพานํ คเวสิตุํ วฏฺฏตีติ เนกฺขมฺมการณํ จินฺเตตฺวา ปุน จินฺเตสิ อิมํ ธนํ สพฺพํ มยฺหํ ปิตุ ปิตามหาทโย ปรโลกํ คจฺฉนฺตา เอก กหาปณมฺปิ คเหตฺวา นคตา มยา ปน คเหตฺวา คมนการณํ กาตุํ วฏฺฏตีติ นคเร เภรึ จราเปตฺวา มหาชนสฺส ทานํ ทตฺวา หิมวนฺตสฺส ปวิสิตฺวา ตาปส ปพฺพชฺชํ ปพฺพชิตฺวา สตฺตาหพฺภนฺตเรเยว อภิญฺญา จ สมาปตฺติโย จ นิพฺพตฺเตตฺว สมาปตฺติสุเขน วีตินาเมสิ.

3. „Eine erneute Wiederverkörperung im Daseinskreislauf ist wahrlich leidvoll, ebenso das Zerfallen des Körpers an jedem Ort, an dem man wiedergeboren wird. Und ich selbst bin der Geburt, dem Altern, der Krankheit und dem Tode unterworfen. Für mich, der ich so beschaffen bin, geziemt es sich, das geburtslose, alterlose, krankheitslose, todlose, glückselige und kühle Nibbāna zu suchen.“ Nachdem er über den Grund für die Entsagung nachgedacht hatte, dachte er weiter: „Als mein Vater, mein Großvater und die anderen in die jenseitige Welt gingen, haben sie auch nicht eine einzige Kahāpaṇa von all diesem Reichtum mitgenommen. Ich aber sollte dafür sorgen, dass ich ihn mit mir nehmen kann.“ Er ließ die Trommel in der Stadt schlagen, verteilte reichlich Spenden an die Bevölkerung, zog in das Himavanta-Gebirge, trat in das asketische Hauslosenleben ein, erlangte innerhalb von nur sieben Tagen die höheren Geisteskräfte und die meditativen Vertiefungen und verbrachte seine Zeit im Glück dieser Vertiefungen.

ตทา ทีปงฺกโร นาม สตฺถา ปรยาภิสมฺโพธึ ปตฺวา สตฺต สตฺตาหํ โพธิสมีเปเจว วิตินาเมตฺวา สุนณฺทาราเม ธมฺมจกฺกํ ปวตฺเตตฺวา โกฏิสตฺตานํ เทวมนุสฺสานํ ธมฺมมตํ ปาเยตฺวา จาตุทฺทีปิก มหาเมโฆ วิย ธมฺมวสฺสํ วสฺเสนฺโต จตูหิ ขีณาสย สตสหสฺเสหิ ปริวุโต อนุปุพฺเพน จารกํ จรมาโน รมฺม นครํ ปตฺวา สุทสฺสน มหาวิหาเร ปฏิวสติ ตทา รมฺมนครวาสิโน สปฺปิ ผณิตาทีนิ เภสชฺชานิ คเหตฺวา ปุปฺผ ธูป คณฺธหตฺถา เยน พุทฺโธ เตนปสงฺกมิตฺวา สตฺถารํ วนฺทิตฺวา ปุปฺผาทีหิ ปูเชตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิตฺวา ธมฺมํ สุตฺวา สฺวาตนาย ภควนฺตํ นิมนฺเตตฺวา อุฏฺฐายาสนา ทสพลํ ปทกฺขีนํ กตฺวา ปกฺกมึสุ.

Zu jener Zeit hatte der Meister namens Dīpaṅkara die höchste vollkommene Erleuchtung erlangt. Er verbrachte siebenmal sieben Tage in der Nähe des Bodhi-Baumes, setzte im Sunandā-Hain das Rad der Lehre in Bewegung, ließ zehn Millionen Götter und Menschen den Nektar der Lehre trinken und ließ, gleich einer großen Gewitterwolke über den vier Kontinenten, den Regen der Lehre herabregnen. Umgeben von vierhunderttausend triebversiegten Heiligen (Khīṇāsava) wanderte er allmählich von Ort zu Ort, erreichte die Stadt Ramma und ließ sich im Großen Sudassana-Kloster nieder. Da nahmen die Einwohner von Ramma Butterschmalz, Melasse und andere Arzneien mit, hielten Blumen, Weihrauch sowie Duftstoffe in den Händen, begaben sich dorthin, wo der Buddha war, verneigten sich vor dem Meister, verehrten ihn mit Blumen und anderen Gaben, setzten sich an eine Seite nieder, hörten die Lehre, luden den Erhabenen für den nächsten Tag ein, erhoben sich von ihren Sitzen, umschritten den Zehnfach-Kraftvollen ehrfurchtsvoll von rechts und gingen fort.

เต ปุน ทิวเส อสทิส มหาทานํ สชฺเชตฺวา ทสพลสฺส อาคมน มคฺคํ โสเธนฺติ. ตสฺมึ กาเล สุเมธตาปโส อตฺตโน อสฺสม ปทโต อุคฺคนฺตฺวา รมฺมนครวาสีนํ เตสํ มนุสฺสานํ อุปริภาเคน อากาเสน คจฺฉนฺตา เต หฏฺฐปหฏฺเฐ มคฺคํ โสเธนฺเต ทิสฺวา กินฺนุ โข การณนฺติ จินฺเตนฺโต สพฺเพสํ ปสฺสนฺตานํเยว อากาสโต โอรุ เอกมนฺเต ฐตฺถายห เต มนุสฺเส ปุจฺฉิ.’หมฺโภ กสฺส ปน อิมํ มคฺคํ โสเธถา’ติ เต อาหํสุ ภนฺเต สุเมธ ตุมฺเห กึ นํ ชานาถ, ทีปงฺกโร นาม สตฺถา ปรมาภิสมฺโพธึ ปตฺวา ปวตฺตวร ธมฺมจกฺโก ชนปท จาริกํ จรมาโน อนุกฺกเมน อมฺหากํ นครํ ปตฺวา สุทสฺสน มหาวิหาเร ปฏิวสติ. มยํ ตํ ภควนฺตํ นิมนฺตยิมฺห ตสฺส ภควโต อาคมนมคฺคํ โสเธมาติ. ตํ สุตฺวา สุเมธปณฺฑิโต จินฺเตสิ. พุทฺโธติ โข ปเนส โฆโสปิ ทุลฺลโภ, ปเคว พุทฺธุปฺปาโท เตน หิ มยาปิ อิเมหิ มนุสฺเสหิ สทฺธึ ทสพลสฺส อาคมนมคฺคํ โสเธตุํ วฏฺฏตีติ โส เต มนุสฺเส อาห, สเจ โภ ตุมฺเห อิมํ มคฺค พุทฺธสฺส โสเธถ - สยหมฺปิ เอกํ โอกาสํ สมฺปฏิจฺฉตฺวา อยํ สุเมธปณฺฑิโต มหิทฺธิโก มหานุภาโวติ ชานนฺตา ทุพฺพิโสธนํ อุทกสมฺภินฺนํ อติวิสมํ เอกํ โอกาสํ สลฺลกฺเขตฺวา อิมํ หกาสํ ตุมฺเห โสเธถ. อลงฺกโรถาติ อทํสุ.

Am folgenden Tag bereiteten sie eine unvergleichliche große Gabe vor und säuberten den Weg für die Ankunft des Zehnfach-Kraftvollen. Zu jener Zeit erhob sich der Asket Sumedha von seiner Einsiedelei, flog durch die Luft über den Einwohnern der Stadt Ramma dahin und sah, wie diese voller Freude den Weg säuberten. Er dachte bei sich: „Was mag wohl der Grund dafür sein?“, stieg vor den Augen aller aus der Luft herab, stellte sich an eine Seite und fragte die Leute: „He, ihr Leute, für wen säubert ihr diesen Weg?“ Sie antworteten: „Ehrwürdiger Sumedha, wisst Ihr es denn nicht? Der Meister namens Dīpaṅkara, der die höchste vollkommene Erleuchtung erlangt und das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt hat, wandert durch das Land, hat allmählich unsere Stadt erreicht und weilt nun im Großen Sudassana-Kloster. Wir haben diesen Erhabenen eingeladen und säubern nun den Weg für die Ankunft dieses Erhabenen.“ Als der weise Sumedha dies hörte, dachte er: „Schon der Ruf ‚Buddha‘ ist wahrlich selten zu vernehmen, um wie viel mehr das Erscheinen eines Buddhas! Darum geziemt es sich auch für mich, gemeinsam mit diesen Menschen den Weg für die Ankunft des Zehnfach-Kraftvollen zu säubern.“ Er sprach zu jenen Leuten: „Wenn ihr, ihr Herren, diesen Weg für den Buddha säubert, dann gebt auch mir einen Abschnitt.“ Da jene wussten, dass dieser weise Sumedha von großer übernatürlicher Kraft und Macht war, wählten sie eine Stelle aus, die schwer zu säubern, von Wasser überflutet und äußerst uneben war, und übergaben sie ihm mit den Worten: „Säubert diesen Abschnitt und schmückt ihn!“

สุเมธปณฺฑิโต พุทฺธารมฺมณ ปีตึ อุปฺปาเทตฺวา จินฺเตสิ. อหมฺปนิมํ โอกาสํ อิทฺธียา ปรมทสฺสนีย กาตุํ ปโหมิ เอวํ กโต ปน มํ น ปริโตเสติ อชฺช ปน มยา กายเวยฺยาวจฺจํ กาตุํ วฏฺฏติติ ปํสุํ อาหริตฺวา ตํ ปเหสํ ปูเรนิ, ตสฺส ปน ตสฺมึ ปเทเส อโสธิเต ชยสุมน กุสุม สทิสิ วณฺณํ ทุปฏฺฏจีวรํ ติมณฺฑลํ ปฏิจฺฉาเทตฺวา นิวาเสตฺวา ตสฺสุปริ ยุณฺณมาปงฺเคน กุสุมกลาปํ ปรกฺขิปนฺโต วิย วิชฺชุลฺลตา สสฺสีรีกํ กายพณฺธนํ พณฺธิตฺวา กนก คิริสิขร มตฺถเก ลาขารสํ ปริสิญฺจนฺเต วิย สุวณฺณเจติยํ ปวาฬชาเลน ปริกฺขิปนฺโต วิย สุวณฺณงฺฆกํ รตฺตกมฺพเลน ปฏิมุญฺจนฺโต วิย สรท สมย รชนิกรํ รตฺตวลาหเกน ปฏิจฺฉาเทนฺโต วิย จ ลาขารเสน ตินฺน กึ สุกกฺสุมวณฺณํ รตฺตวร ปสุกูล จีวรํ ปาริปิตฺวา คณฺธกูคิทฺว รโต กนกคุหาโต สีโห วิย นิกฺขมิตฺวา ชฬภิญฺญานํเยว จตูหิ ขีณาสว สตสหสฺเสหิ ปริวุโต อมรคณ ปริวุโต ทสสตนยโน วิย พฺรหฺมคณปริวุโต มหา พฺรหฺมา วิย จ อปริมิต สมย สมุปจิตาย กุสลพลชนิตาย อโนปมยา พุทฺธลีลาย ตาราคณปริวุโต สรท สมย รชนิกโร วิย คคนตลํ อลงฺคต ปฏิยตฺตํ มคฺคํ ปฏิปชฺชิ.

Der weise Sumedha erzeugte eine auf den Buddha gerichtete Verzückung und dachte: „Auch ich bin imstande, diesen Ort durch magische Kraft überaus herrlich zu gestalten. Doch ein so gestalteter Ort würde mich nicht zufriedenstellen. Heute geziemt es sich für mich, körperlichen Dienst zu leisten.“ So holte er Erde herbei und füllte jene Stelle auf. Während jener Abschnitt von ihm jedoch noch nicht fertig gesäubert war, betrat der Erhabene den geschmückten und bereiteten Weg. Er hatte sein doppeltes Gewand, das an Farbe der Jayasumanā-Blüte glich, so angelegt, dass es die drei Kreise bedeckte. Er hatte seinen glänzenden Leibgurt umgebunden wie einen Blitz, gleichsam als würde man ein goldenes Band um ein Blütenbündel schlingen. Er hatte sein vorzügliches rotes Staubgewand angelegt, das der mit Lack getränkten Kiṃsuka-Blüte glich – wie flüssiger Lack, der auf den Gipfel eines goldenen Berges gegossen wird, wie ein goldenes Heiligtum, das mit einem Korallennetz umgeben ist, wie ein goldenes Gefäß, das mit einer roten Wolldecke verhüllt wird, oder wie der herbstliche Mond, der von einer roten Wolke verdeckt wird. Er schritt einher wie ein Löwe, der aus dem Tor der Duftkammer und aus einer goldenen Höhle hervortritt, umgeben von vierhunderttausend triebversiegten Heiligen, die die sechs höheren Geisteskräfte besaßen – wie der von der Schar der Götter umgebene Tausendäugige, wie der von der Schar der Brahmas umgebene Große Brahma –, erfüllt von einer unvergleichlichen Buddha-Anmut, die aus der über unermessliche Zeit angesammelten Kraft des Heilsamen entstanden war, gleich dem von Sternenscharen umgebenen Herbstmond am Himmelszelt.

๕. สุเมธตาปโสปิ เตน อลงฺกต ปฏิยตฺเตน มคฺเคน อาคจฺฉนฺตสฺส ทีปงฺกรสฺส ภควโต ทฺวตฺตึส วรลกฺขณ ปติมณฺฑิตํ อสติยา อนุพฺยญฺชเนหิ อนุพฺยญฺชิตํ พฺยามปฺปหาปริกฺเขป สสฺสีรีกํ อิณฺทนีลมณิสํกาโสอากาเส นานปฺปการา วิชฺชุลฺลตา วิย ฉพฺพณฺณพุทฺธรํสิโย วิสฺสชฺเชนฺตํ รูปคฺคปฺปตฺตํ อตฺตภาวํ โอโลเกตฺวา อชฺช มยา ทสพลสฺส ชีวิตปริจฺจาคํ กาตุํ วฏฺฏติ มา ภควา กลเล อกฺกมิ มณิมยํ ลกเสตุํ อกฺกมนฺโต วิย สทฺธึ จตูหิ ขีณาสว สตสหสฺเสหิ มม ปิฏฺฐึ อกฺกมนฺโต คจฺฉตุ ตํ เม ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายาติ เกเส โมเจตฺวา อชินชฏา วากจีรานิ กเลล ปตฺถริตฺวา ตตฺเถว กลลปิฏฺเฐ นิปชฺชิ นิปนฺโน จ สเจ อหํ อิจฺเฉยฺยํ สพฺพกิเลเส ฌาเปตฺวา สงฺฆนวโก หุตฺวา รมฺมนครํ ปวิเสยฺยํ อญฺญาตกเวเสน ปน เม กิเลเส ณฺธเปตฺวา นิพฺพานปตฺติยา กิจฺจํ นตฺถิ, ยํนูนาหํ ทีปงฺกร ทสพโล วิย ปรมาภิสมฺโพธึ ปตฺวา ธมฺมนาวํ อาโรเปตฺวา มหาชนํ สํสารสาครา อุตฺตาเรตฺวา ปจฺฉา ปรินิพฺพาเยยฺยํ. อิทํ เม ปติรุปนฺติ จินฺเตตฺวา อฏฺฐธมฺเม สโมธาเนตฺวา พุทฺธภาวาย อภินีหารํ กตฺวา นิปชฺช.

5. Auch der Asket Sumedha blickte auf die vollendete Gestalt des erhabenen Dīpaṅkara, der auf dem geschmückten und bereiteten Weg herankam – eine Gestalt, die mit den zweiunddreißig Hauptmerkmalen geschmückt und mit den Nebenmerkmalen verziert war, umgeben von einer Aura von einer Kluftweite, die sechsfarbige Buddha-Strahlen aussandte wie mannigfache Blitze an einem Himmel, der einem Saphir gleicht, und die höchste Schönheit erreicht hatte. Da dachte er: „Heute geziemt es sich für mich, mein Leben für den Zehnkräftigen hinzugeben. Der Erhabene möge nicht in den Schlamm treten! Wie einer, der eine Brücke aus Edelsteinen betritt, möge er zusammen mit den vierhunderttausend triebversiegten Heiligen über meinen Rücken schreiten. Das wird mir lange Zeit zum Heil und zum Segen gereichen.“ Er löste sein Haar, breitete sein Fell, sein geflochtenes Haar und sein Rindengewand auf dem Schlamm aus und legte sich genau dort auf den Schlamm nieder. Während er so dalag, dachte er: „Wenn ich es wollte, könnte ich alle Befleckungen verbrennen und als jüngster Mönch des Ordens in die Stadt Ramma eintreten. Doch es ist nicht meine Aufgabe, die Befleckungen in einer unbekannten Gestalt zu verbrennen und das Nibbāna zu erlangen. Was wäre, wenn ich wie der Zehnkräftige Dīpaṅkara die höchste vollkommene Erleuchtung erlangte, das Boot der Lehre bestiege, die große Menge der Menschen über den Ozean des Daseinskreislaufs hinüberführte und erst danach völlig verlosche? Das ist das für mich Angemessene!“ So dachte er, brachte die acht Voraussetzungen in sich zusammen, fasste den Entschluss zur Erlangung der Buddhaschaft und blieb liegen.

ทีปงฺกโรปิ ภควา อาคตฺตฺวา สุเมธปณฺฑิตสฺส สีสสาเค ฐตฺวา กลลปิฏฺเฐ นิปนฺนํ ตาปสํ ทิสฺวา อยํ ตาปโส พุทฺธตฺถาย อภินีหารํ กตฺวา นิปนฺโต, อิชฺฌิสฺสติ นุ โข เอตสฺส ปตฺถนา อุทาหุ โนติ อุปธาเรนฺโต - อนาคเต โคตโม นาม พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ ญตฺวา ฐิตโกว ปริส มชฺเฌ วฺยากาสิ, ปสฺสถ โน ตุมฺเห ภิกฺขเว อิมํ อุคฺคตปํ ตาปสํ กลลปิฏฺเฐ นิปนฺนนฺติ. เอวํ ภนฺเต, อยํ ยิทฺธตฺถาย อภินีหารํ กตฺวา นิปนฺโน สมิชฺฌิสฺสติ อิมสฺส ปตฺถตา กปฺปสต สหสฺสาธิกานํ จตุนฺตํ อสงฺเขยฺยานํ มตฺถเก โคตโม นาม พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ สพฺพํ วฺยากาสิ.

Auch der erhabene Dīpaṅkara kam herbei, blieb am Kopfende des weisen Sumedha stehen und sah den im Schlamm liegenden Asketen. Er erwog: „Dieser Asket liegt hier, nachdem er den Entschluss gefasst hat, ein Buddha zu werden. Wird sein Wunsch in Erfüllung gehen oder nicht?“ Da erkannte er: „In der Zukunft wird er ein Buddha namens Gotama werden“, und noch im Stehen verkündete er inmitten der Versammlung: „Seht ihr, o Mönche, diesen Asketen von strenger Askese, der im Schlamm liegt?“ – „Ja, Herr.“ – „Dieser liegt hier, nachdem er den Entschluss gefasst hat, ein Buddha zu werden. Sein Wunsch wird in Erfüllung gehen. Am Ende von vier Unzählbaren und hunderttausend Weltzeitaltern wird er ein Buddha namens Gotama werden.“ So verkündete er alles im Einzelnen.

วุตฺตญฺเหตํ พุทฺธวํเส.

Dies wurde nämlich in der Chronik der Buddhas gesagt:

ทีปงฺกโร โลกวิทู - อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห,อุสฺสีสเก มํ ฐตฺวาน - อิทํ วจนมพฺรวิ;

„Dīpaṅkara, der Weltkenner, der Empfänger von Opfergaben, trat an mein Kopfende und sprach diese Worte:

ปสฺสถ อิมํ ตาปสํ - ชฏิล อุคฺคตาปสํ อปริเมยฺเย อิโต กปฺเป - อยํ พุทฺโธ ภวิสฺสติ. อหุ กปิลวหยา รมฺมา - นิกฺขมิตฺวา ตถาคโต. ปธานํ ปทหิตฺวาน - กตฺวา ทุกฺกร การิกํ

„Seht diesen Asketen, den Haarflechtenträger von strenger Askese! In unmessbar fernen Weltzeitaltern von heute an wird er ein Buddha sein. Er wird aus der lieblichen Stadt namens Kapila ausziehen und als Tathāgata, nachdem er die Anstrengung unternommen und schwere Kasteiungen vollbracht hat ...“

พุทฺเธ โลเก - เกจิ.

„... einige Buddhas in der Welt.“

อชปาล รุกฺขมูลสฺมึ - นิสีทิตฺวา ตถาคโต,ตตฺถ ปายาสมคฺคยฺห - เนรญฺชรมุเปเหติ;

„Am Fuße des Ajapāla-Baumes wird der Tathāgata sitzen, dort die Milchspeise annehmen und zum Nerañjarā-Fluss gehen;“

เนรญฺชราย ตีรมฺหิ - ปายาสาทาย โส ชิโน,ปฏิยตฺตวรมคฺเคน - โพธิมูลญฺหิ เอหีติ;

„am Ufer der Nerañjarā wird jener Sieger die Milchspeise verzehren und auf dem bereiteten, vortrefflichen Pfad zum Fuße des Bodhi-Baumes gehen;“

ตโต ปทกฺขิณํ กตฺวา - โพธิมณฺฑํ อนุตฺตโรอสฺสตฺถรากฺขมูลมฺหิ - วุชฺฌิสฺสติ มหายโส;

„sodann wird der Unübertreffliche den Thron der Erleuchtung im Uhrzeigersinn umschreiten und am Fuße des Assattha-Baumes erwachen, der Ruhmreiche;“

อิมสฺสชนิกา มาตา - มายา นาม ภวิสฺสติ, ปิตา สุทฺโธทโน นาม - อยํ เหสฺสติ โคตโม. อนาสวา วีตราคา - สนฺตจิตฺตา สมาหิตา,

„seine leibliche Mutter wird Māyā heißen, sein Vater Suddhodana; dieser wird Gotama sein. Siehe, frei von Trieben, frei von Gier, friedvollen Herzens und gesammelt,“

โกลิโต อุปติสฺโส จ - อคฺคา เหสฺสนฺติ สาวกา;

อานณฺโท นามุปฏฺฐาโก - อุปฏฺฐิสฺสตี’มํ ชินํ;

„werden Kolita und Upatissa seine Hauptschüler sein; ein Diener namens Ānanda wird diesem Sieger dienen;“

เขมา อุปฺปลวณฺณา จ - อคฺคา เหสฺสนฺติ สาวิกา;

อนาสวา วีตราคา - สนฺตจิตฺตา สมาหิตา;

„Khemā und Uppalavaṇṇā werden seine Hauptschülerinnen sein, frei von Trieben, frei von Gier, friedvollen Herzens und gesammelt;“

โพธิ ตสฺส ภควโต อสฺสตฺโถติ ปวุจฺจตี’’ติ.

„der Erleuchtungsbaum dieses Erhabenen wird Assattha genannt werden.““

อภินีหาร กถา

Die Erzählung vom Entschluss

๖. ตโต ทีปงฺกโร ทสพโล โพธิสตฺตํ ปสํสิตฺวา อฏฺฐหิ ปุปฺผ มุฏฺฐีหิ ปูเชตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. เตปิ จตูสต สหสฺส ขีณาสวา โพธิสตฺตํ ปุปฺเผหิ จ คณฺเธหิ จ ปูเชตฺวา ปทปฺผณํ กตฺวา ปกฺกมึสุ. เทวมนุสฺสา จ ตเถว ปูเชตฺวา วนฺทิตฺวา อถ โข โพธิสตฺโต ทสพลสฺส วฺยากรณํ สุตฺวา พุทฺธภาวํ กรตลคตมิว มญฺญมาโน ปมุทิต หทโย สพฺเพสุ ปฏิกฺกนฺเตสุ สยนา วุฏฺฐาย ปุปฺผราสิ มตฺถเก ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา นิสินฺโน พุทฺธการกธมฺเม อุปธาเรนฺโต กหนนุ โข พุทฺธการก ธมฺมา, กึ อุทฺธํ อโธ ทิสาสุ วีทียาสูติ อนุกฺกเมน สกลํ ธมฺมธาตุํ วิจินนฺโต โปราณกโพธิสตฺเตหิ อาเสวิต นิเสวิต ปฐมํ ทานปารมึ ทิสฺวา ตตฺถ ทฬภิสมาทาน กตฺวา เอวํ อนุกฺกเมน สีล - เนกฺขมฺม - ปญฺญา - วีริย - ขนฺติ - สจฺจ - อธิฏฺฐาน - เมตฺตา - อุเปกฺขา ปารมิโยจ ทิสฺวา ตตฺถทฬฺห สมาทานํ กตฺวา เทวตาหิ อภิตฺถุโต อากาสมพภุคฺคนตฺว หิม หิมวนฺตเมว อคมาสิ.

6. Daraufhin lobte der Zehnkräftige Dīpaṅkara den Bodhisatta, verehrte ihn mit acht Händen voll Blumen, umschritt ihn im Uhrzeigersinn und zog weiter. Auch jene vierhunderttausend triebversiegten Heiligen verehrten den Bodhisatta mit Blumen und Wohlgerüchen, umschritten ihn im Uhrzeigersinn und zogen weiter. Ebenso verehrten und grüßten ihn die Götter und Menschen. Als der Bodhisatta nun die Prophezeiung des Zehnkräftigen gehört hatte, glaubte er, die Buddhaschaft gleichsam schon in Händen zu halten. Mit erfreutem Herzen erhob er sich, nachdem alle weggegangen waren, von seinem Lager, setzte sich im Kreuzsitz auf den Blumenhaufen nieder und untersuchte die Eigenschaften, die einen Buddha ausmachen: „Wo sind wohl die Eigenschaften, die einen Buddha ausmachen? Sind sie oben, unten, in den Himmelsrichtungen oder den Zwischenrichtungen?“ Während er so der Reihe nach das gesamte Element der Lehre durchforschte, erblickte er zuerst die Vollkommenheit des Gebens, die von den früheren Bodhisattas gepflegt und geübt worden war, und fasste diesbezüglich einen festen Entschluss. In gleicher Weise erblickte er der Reihe nach die Vollkommenheiten der Tugend, der Entsagung, der Weisheit, der Tatkraft, der Geduld, der Wahrhaftigkeit, der Entschlossenheit, der Liebenden Güte und des Gleichmuts, fasste diesbezüglich jeweils einen festen Entschluss und reiste dann, von den Gottheiten gepriesen, durch die Luft emporsteigend direkt zum Himalaya.

ทีปงฺกโรปิ สตฺถา จตูหิ ขีณาสว สตสหสฺเสหิ ปริวุโต รมฺมนครวาสีหิ ปูชียมาโน เทวตาหิ อภินณฺทิยมาโน อลงฺกต ปฏิยตฺเตน มคฺเคน รมฺมนครํ ปวิสิตฺวา ปญฺญตฺตวรพุทฺธาสเน นิสีทิ. ภิกฺขุสงฺโฆปิ อตฺตโน อตฺตโน ปตฺตาสเน นิสีทิ. รมฺมนครวาสิโนปิ อุปาสกา พุทฺธปมุขสฺส ภิกฺขุสงฺฆสฺส มหาทานํ ทตฺวา ภควนฺตํ ภุตฺตาวึ โอนีต ปตฺตปาณึ มาลาคณฺธาทีหิ ปูเชตฺวา ทานานุโมทนํ โสตุกามา นิสีทึสุ. ภควาปิ เตสํ อนุโมทนํ กโรนฺโต ทานกถํ สีลกถํ สคฺคิกถํ กามานํ อาทีนวํ โอการํ สํกิเลสํ เนกฺขมฺเม อานิสํสญฺจ ปกาเสตฺวา อมต ปริโยสานํ ธมฺมกถํ กเถสิ.

Auch der Lehrer Dīpaṅkara, umgeben von vierhunderttausend Triebversiegten, verehrt von den Bewohnern der Stadt Ramma, bejubelt von den Gottheiten, betrat auf dem geschmückten und bereiteten Weg die Stadt Ramma und setzte sich auf den für ihn bereiteten, edlen Buddhasitz. Auch die Mönchsgemeinschaft setzte sich auf ihre jeweiligen Sitze. Und die Laienanhänger, Bewohner der Stadt Ramma, spendeten der Mönchsgemeinschaft mit dem Buddha an der Spitze ein großes Almosen, verehrten den Erhabenen, nachdem dieser gespeist und seine Hand aus der Almosenschale genommen hatte, mit Blumenkränzen, Düften und Ähnlichem, und setzten sich nieder, begierig, die Segensworte für die Gabe zu vernehmen. Der Erhabene sprach, indem er ihnen den Segen spendete, eine Lehrrede, die im Todlosen gipfelte, wobei er die Rede über das Geben, die Rede über die Tugend, die Rede über den Himmel, das Elend, die Verwerflichkeit und die Befleckung der Sinnengenüsse sowie den Segen der Entsagung darlegte.

เอวํ ตสฺส มหชนสฺส ธมฺมํ เทเสตฺวา เอกจฺเจ สรเณสุ เอกจฺเจ ปญฺจสุ สีเลสุ เอกจฺเจ โสตาปตฺติผเล เอกจฺเจ สกทาคามิ ผเล เอกจฺเจ อนาคามี ผเล เอกจฺเจ จตุสุปิ ผเลสุ เอกจฺเจ ตีสุ วิชฺชาสุ เอกจฺเจ ฉฬภิญฺญาสุ เอกจฺเจ อฏฺฐสุ สมาปตฺติสุ ปติฏฺฐาเปตฺวา อุฏฺฐายาสนา รมฺมนครโต นิกฺขมิตฺวา สุทสฺสน มหาวิหารเมว ปาวิสิ.

Nachdem er so dieser großen Menschenmenge die Lehre verkündet hatte, festigte er einige in den Zufluchten, einige in den fünf Tugendregeln, einige in der Frucht des Stromeintritts, einige in der Frucht der Einmalkehr, einige in der Frucht der Nichtkehr, einige in allen vier Früchten, einige in den drei klaren Wissen, einige in den sechs höheren Geisteskräften und einige in den acht Errungenschaften; daraufhin erhob er sich von seinem Sitz, verließ die Stadt Ramma und begab sich in das Sudassana-Großkloster.

วุตฺตญฺเหตํ

Diesbezüglich wurde Folgendes gesagt:

‘‘ตทา เต โภชยิตฺวาน - สสงฺฆํ โลกนายกํ,อุผคฉุญฺญํ สรณํ ตสฺส - ทีปงฺกรสฺส สตฺถุโน,สรณาคมเน กญฺจิ - นิวเสติ ตถาคโตกญฺจิ ปญฺจสุ สีเลสุ - สีเล ทสวิเธ ปรํ;

„Als sie damals den Weltenlenker mitsamt seiner Gemeinde gespeist hatten, nahmen sie Zuflucht zu jenem Lehrer Dīpaṅkara. Den einen gründete der Tathāgata in der Zufluchtnahme, den anderen in den fünf Tugendregeln, und wieder einen anderen in den zehnfachen Tugendregeln;

กสฺสจิ เทติ สามญฺญํ - จตุโร ผลมุตฺตเม,กสฺสจิ อสเถ ธมฺเม - เทติ โส ปฏิสมฺภิทา;

Manchen schenkt er das Asketentum, die vier höchsten Früchte; manchen gibt er in der lauteren Lehre die analytischen Wissenszweige;

กสฺสจิ วรสมาปตฺติโย - อฏฺฐ เทติ นราสโภ,ติสฺโส กสฺสจิ วิชฺชาโย - ฉฬภิญฺญ ปเวจฺฉติ;

Manchen gewährt der Stier unter den Menschen die acht edlen Errungenschaften; manchen verleiht er die drei klaren Wissen, manchen die sechs höheren Geisteskräfte;

เตน โยเคน ชนกายํ - โอวเทติ มหามุนิ,เตน วิตฺถาริกํ อาสี - โลกนาถสฺส สาสนํ;

Mit solchem Eifer belehrte der große Weise die Menschenmenge; dadurch wurde die Lehre des Weltenlenkers weit verbreitet.

มหาหนูสภกฺขณฺโธ - ทีปงฺกรสนามโก,พหู ชเน ตารยติ - ปริโมเจติ ทุคฺคตึ;

Der mit dem mächtigen Kiefer und dem bullenhaften Nacken, namens Dīpaṅkara, rettet viele Menschen und befreit sie aus dem unglücklichen Dasein;

โพธเนยฺยํ ชนํ ทิสฺวา - สตสหสฺเสปิ โยชเนขเณน อุปคนฺตฺวาน - โพเธติ ตํ มหามุนี’’ติ;

Wenn der große Weise einen zur Erleuchtung fähigen Menschen erblickte, selbst wenn dieser hunderttausend Yojanas entfernt war, eilte er im Nu dorthin und erweckte ihn zur Erleuchtung.“

อิติ โส ทีปงฺกโร สตฺถา วสฺสสต สหสฺสานิ ฐตฺวา สตฺตานํ พณฺธนโมกฺขํ กุรุมาโน สพฺพพุทฺธกิจฺจานิ นิฏฺฐาเปตฺวา นณฺทาราเม อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายินเหว ธาตุโย ตสฺส - สตฺถุโน วิกิรึสุ ตา. ฐิตา เอกฆนา หุตฺวา - สุวณฺณปฏิมา วิย สกลชมฺพุทีปวาสิโน มนุสฺสา ฆนโกฏิฏิมสุวณฺณฏฺฐิกาหิ เอวํ ฉตฺตึส โยชนิกํ มหาถูปมกํสุ นิเวทสิ - เกจิ.

So weilte jener Lehrer Dīpaṅkara hunderttausend Jahre auf Erden, bewirkte die Befreiung der Wesen aus ihren Fesseln, vollendete alle Aufgaben eines Buddha und ging im Nanda-Hain im Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen ins völlige Erlöschen ein. Die Reliquien dieses Lehrers zerstreuten sich jedoch nicht. Sie blieben als eine einzige feste Masse zusammen, gleich einer goldenen Statue. Die Menschen, Bewohner von ganz Jambudīpa, errichteten mit unzähligen Goldbarren einen sechsunddreißig Yojanas hohen großen Stupa; so berichten einige.

เตน วุตฺตํ

Daher wurde gesagt:

‘‘ทีปงฺกโร ชิโน สตฺถา - นณฺทารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ชินถูโป - ฉตฺตึสุพฺเพธ โยชโน‘‘;

„„Der Sieger und Lehrer Dīpaṅkara ist im Nanda-Hain erloschen; ebendort steht der Stupa des Siegers, sechsunddreißig Yojanas hoch“;

‘‘ปตฺต จีวร ปริกฺขาร - ปริโภคญฺช สตฺถุโน,โพธิมูเล ตทา ถูโป - ตีณิ โยชนมุคฺคโต’’ติ;

„„Für Almosenschale, Gewand und die Gebrauchsgegenstände des Lehrers wurde damals am Fuße des Bodhi-Baumes ein drei Yojanas hoher Stupa errichtet.““

๗. ทีปงฺกรสฺส ปน ภควโต อปรภาโค เอกํ อสงฺเขยฺยํ อติกฺกมิตฺวา โกณฺฑญฺโญ นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโต วิชิตาวิ นาม จกฺกวตฺติ หุตฺวา โกฏิสตสหสฺส สงฺขสฺส พุทฺธ ปมุขสฺส ภิกฺขุสงฺฆสฺส มหาทานํ อทายิ สตฺถา โพธิสตฺตํ พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากริตฺวา ธมฺมํ เทเสสิ โส สตฺถุ ธมฺมํกถํ สุตฺวา รชฺชิ นิยฺยาเทตฺวา ปพฺพชิ โส ตีณิ ปิฏกานิ อุคฺคเหตฺวา อฏฺฐ สมาปตฺติโย ปญฺจอภิญฺญาโยจ อุปฺปาเทตฺวา อปริหีนชฺฌาโน พฺรหฺมโลเก นิพฺพตฺติ. โสปิ พุทฺโธ วสฺสสตสหสฺสานิ ฐตฺวา สพฺพพุทฺธกิจฺจานิ นิฏฺฐาเปตฺวา จณฺทาราเม ปรินิพฺพายิ ตสฺสาปิ ภควโต ธาตุยา น วิกิรึสุ สกลชมฺพุทีปวาสิโน มนุสฺสา สมาคนฺตฺวา สตฺตโยชนิกาสตฺตรตนมยํ หริตาลมโนสิลายมตฺติกากิจฺจํ เตล สปฺปีหิ อุทกกิจฺจํ กตฺวา เจติยํ นิฏฺฐาเปสุํ

7. In der Zeit nach dem erhabenen Dīpaṅkara, nachdem ein unzählbares Weltalter vergangen war, erschien der Lehrer namens Koṇḍañña. Damals war der Bodhisatta ein Weltherrscher namens Vijitāvin und spendete der aus hunderttausend Koṭis Mönchen bestehenden Gemeinschaft mit dem Buddha an der Spitze ein großes Almosen. Der Lehrer weissagte dem Bodhisatta, dass er ein Buddha werden würde, und verkündete die Lehre. Als dieser die Lehrrede des Lehrers gehört hatte, übergab er sein Reich und trat in den Hauslosenstand. Er erlernte die drei Körbe, entfaltete die acht Errungenschaften und die fünf höheren Geisteskräfte und wurde, ohne die Vertiefungen zu verlieren, in der Brahma-Welt wiedergeboren. Auch jener Buddha verweilte hunderttausend Jahre, vollendete alle Aufgaben eines Buddha und ging im Caṇḍa-Hain ins völlige Erlöschen ein. Auch die Reliquien dieses Erhabenen zerstreuten sich nicht; die Bewohner von ganz Jambudīpa kamen zusammen und errichteten ein sieben Yojanas hohes, aus den sieben Edelsteinen bestehendes Cetiya, wobei sie gelbes Auripigment und rote Arsenblende als Mörtel sowie Öl und geklärte Butter für die Wasserarbeiten verwendeten.

โกณฺฑญฺเญ กิร สมฺพุทฺโธ - จณฺทาราเม มโนรเม,นิพฺพายิ เจติโย ตสฺส - สตฺตโยชนิโก กโตติ;

„„Es heißt, der vollkommen Erleuchtete Koṇḍañña erlosch im lieblichen Caṇḍa-Hain; für ihn wurde ein sieben Yojanas hohes Cetiya errichtet.““

ตสฺส อปรภาเค เอกํ อสํงฺขยฺยํ อติกฺกมิตฺวา เอกสฺมึเยว กปฺเป จตฺตาโร พุทฺธา อุปฺปชฺชึสุ - มงฺคโล สุมโน เรวโต โยหิโตติ. มงฺคลสฺส ปน ภควโต กาเล โพธิสตฺโต สุรุจิ นาม พฺราหฺมโณ หุตฺวา สตฺถารํ นิมนฺเตสฺสามีติ อุปสงฺกมิตฺวา มธุร ธมฺมํกตํ สุตฺวา สฺวาตนาย นิมนฺเตตฺวา โกฏิสตสหสฺส สงฺขสฺส พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส สตฺตาหํ ควปานํ นาม ทานมทาสิ สตฺถา อนุโมทนํ กโรนฺโต มหาปุริสํ อามนฺเตตฺวา ตฺวํ กปฺปสตสหสฺสาธิกานํ ทฺวนฺนํ อสงฺเขยฺยานํ มตฺถเก โคตโม นาม พุทฺโธ ภวิสฺสสีติ วฺยากาสิ มหาปุริโส วฺยากรณํ สุตฺวา อหํ กิร พุทฺโธ ภวิสฺสามิ โก เม ฆราวาเสน อตฺโถ ปพฺพชิสฺสมีติ จินฺตตฺวา ตถารูปํ สมฺปตฺตึ เกฬปิณฺฑํ วีย ปหาย สตฺถุ สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา พุทฺธวจนํ อุคฺคณฺหิตฺวา อภิญฺญา จ สมาปตฺติโย จ นิพฺพตฺเตตฺวา อายุปริโยสาเน พฺรหฺมโลเก นิพฺพตฺติ, ตสฺมิมฺปิ พุทฺเธ ปรินิพฺพุเต ธาตุโย น วิกิรึสุ, ชมฺพุทีปวาสิโน ปุพฺเพ วิย ตึสโยชนกํ ถูปมกํสุ.

In der darauf folgenden Zeit, nachdem ein unzählbares Weltalter vergangen war, erschienen in ein und demselben Weltzeitalter vier Buddhas: Maṅgala, Sumana, Revata und Sobhita. Zur Zeit des erhabenen Maṅgala war der Bodhisatta ein Brahmane namens Suruci. Er suchte den Lehrer auf, um ihn einzuladen, hörte dessen süße Lehrrede, lud ihn für den nächsten Tag ein und spendete der aus hunderttausend Koṭis bestehenden Gemeinschaft mit dem Buddha an der Spitze sieben Tage lang die Spende des Milchtrunks. Der Lehrer sprach die Segensworte, wandte sich an den großen Mann und weissagte: „Am Ende von zwei unzählbaren Weltaltern und hunderttausend Weltzeitaltern wirst du ein Buddha namens Gotama werden.“ Als der große Mann die Weissagung vernahm, dachte er: „Ich werde wahrlich ein Buddha werden! Was nützt mir das Hausleben? Ich will in die Hauslosigkeit ziehen.“ Er verwarf seinen enormen Reichtum wie einen Speichelklumpen, trat vor dem Lehrer in den Hauslosenstand, erlernte das Wort des Buddha, entfaltete die höheren Geisteskräfte und Errungenschaften und wurde am Ende seiner Lebensspanne in der Brahma-Welt wiedergeboren. Auch als jener Buddha ins völlige Erlöschen eingegangen war, zerstreuten sich die Reliquien nicht; die Bewohner von Jambudīpa errichteten wie zuvor einen dreißig Yojanas hohen Stupa.

เตน วุตฺตํ ‘‘อุยฺยาเน วสโภ นาม - พุทฺโธ นิพฺพายิ มงฺคโล, ตตฺเถว ตสฺส ชินถูโป - ตึสโยชนมุคฺคิโต’’ติ.

Daher wurde gesagt: „„Im Park namens Vasabha erlosch der Buddha Maṅgala; ebendort erhebt sich der Stupa des Siegers dreißig Yojanas hoch.““

ตสฺส อปรภาเค สุมโน นาม สตฺถา อุทปาทิ ตทา มหาสตฺโต อตุโล นาม นาคราชา หุตฺวา นิพฺพตฺติ-มหิทฺธิโก มหานุภาโว โส พุทฺโธ อุปฺปนฺโนติ สุตฺวา ญาติสงฺฆปริวุโต นาคภวนา นิกฺขมิตฺวา โกฏิสตสหสฺส ภิกฺขุปริวารสฺส ตสฺส ภควโต ทิพฺพตุริเยหิ อุปหารํ กาเรตฺวา มหาทานํ ปวตฺเตตฺวา ปจฺเจกํ ทุสฺสยุคานิ ทตฺวา สรเณสุ ปติฏฺฐาสิ โสปิ นํ สตฺถา อนาคเต พุทฺโธ ภวิสฺสสีติ วฺยากาสิ ตสฺมิมฺปิ พุทฺเธ ปรินิพฺพุเต ธาตุโย น วิกิรึสุ ชมฺพุทีปวาสโน ปุพฺเพ วิย จตุโยชนิกํ ถูปมกํสุ.

Nach dessen Zeit erschien der Lehrer namens Sumana. Damals war das große Wesen als ein Schlangenkönig namens Atula geboren, von großer Macht und Herrlichkeit. Als er vernahm, dass ein Buddha erschienen war, verließ er, umgeben von seiner Verwandtenschar, das Schlangenreich, ließ dem Erhabenen, der von hunderttausend Koṭis Mönchen begleitet war, eine Ehrung mit himmlischer Musik darbringen, spendete ein großes Almosen, gab jedem ein Gewandpaar und festigte sich in den Zufluchten. Auch jener Lehrer weissagte ihm, dass er in der Zukunft ein Buddha werden würde. Auch als dieser Buddha ins völlige Erlöschen eingegangen war, zerstreuten sich die Reliquien nicht; die Bewohner von Jambudīpa errichteten wie zuvor einen vier Yojanas hohen Stupa.

เตน วุตฺตํ

Daher wurde gesagt:

‘‘สุมโน ยสธโร - พุทฺโธ อคฺคารามมฺห นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ชินถูโป - จตุโยชนมุคฺคโต’’ติ;

„Sumana, der Ruhmreiche, der Buddha, verlosch im Aggārāma; ebendort ragt das Jinathūpa von ihm vier Yojanas hoch empor.“

ตสฺส อปรภาเค เรวโต นาม สตฺถา อุทปาทิ ตทา โพธิสตฺโต อติเทโว นาม พฺราหฺมโณ หุตฺวา สตฺถุ ธมฺมเทสน สุตฺวา สรเณสุ ปติฏฺฐาย สิรสิ อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวา ตสฺส สตฺถุโน กิเลสปฺปหาเน วณฺณํ วตฺวา อุตฺตราสงฺเฆน ปูชมกาสิ. โสปิ นํ สตฺถา พุทฺโธ ภวิสฺสติติ วฺยากาสิ ตสฺมึ ปน พุทฺเธ ปรินิพฺพุเต ธาตุโย วิกิรึสุ.

Danach erschien ein Lehrer namens Revata. Damals war der Bodhisatta ein Brahmane namens Atideva. Nachdem er die Lehrrede des Lehrers gehört hatte, sich in den Zufluchten gefestigt, die Hände ehrerbietig über dem Kopf zusammengelegt und das Lob des Lehrers für das Aufgeben der Befleckungen verkündet hatte, brachte er ihm mit seinem Obergewand eine Gabe dar. Auch jener Lehrer prophezeite von ihm: ‚Er wird ein Buddha werden.‘ Als jener Buddha jedoch vollkommen verloschen war, wurden seine Reliquien verstreut.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘เรวโต ปวโร พุทฺโธ - นิพฺพุโต โส มหาปุเร,ธาตุ วิตฺถาริกํ อาสี - เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Revata, der hervorragende Buddha, verlosch in der großen Stadt; seine Reliquien wurden weithin verstreut in den verschiedenen Gegenden.“

ตสฺส อปรภาเค โสภิโต นาม สตฺถา อุทปาทิ ตทา โพธิสตฺโต อชิโต นาม พฺราหฺมโณ หุตฺวา สตฺถุ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา สรเณสุ ปติฏฺฏาย พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส มหาทานํ อทาสิ. โสปิ นํ สตฺถา พุทฺโธ ภวิสฺสสีติ วฺยากาสิ ตสฺสาปิ ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ.

Danach erschien ein Lehrer namens Sobhita. Damals war der Bodhisatta ein Brahmane namens Ajita. Nachdem er die Lehrrede des Lehrers gehört hatte, sich in den Zufluchten gefestigt hatte, spendete er eine große Gabe an den Sangha mit dem Buddha an der Spitze. Auch jener Lehrer prophezeite von ihm: ‚Du wirst ein Buddha werden.‘ Auch die Reliquien dieses Erhabenen wurden verstreut.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘โสภิโต วรสมฺพุทฺโธ - สีหรามมฺหิ นิพฺพุโต,ธาตุวิตฺถาริกํ อาสี - เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Sobhita, der edle, vollkommen Erwachte, verlosch im Sīharāma; seine Reliquien wurden weithin verstreut in den verschiedenen Gegenden.“

ตสฺส อปรภาเค เอกมสงฺเขยฺยํ อติกฺกมิตฺวา เอกสฺมึเยว กปฺเป ตโย พุทฺธา นิพฺพตฺตึสุ - อโนมทสฺสิ ปทุโม นารโทติ. อโนมทสฺสิสฺส ภควโต กาเล โพธิสตฺโต เอโก

Danach, nach Ablauf eines unzählbaren Weltzeitalters, erschienen in ein und demselben Kappa drei Buddhas: Anomadassī, Paduma und Nārada. Zur Zeit des erhabenen Anomadassī war der Bodhisatta ein

๑. ยสวโร ธีโร - เกจิ.

1. „‚Yasavara, der Weise‘ – so sagen einige.“

ยกฺข เสนาปติ อโหสิ มหิทฺธิโก มหานุภาโว อเนก โกฏิสตสหสฺสานํ ยกฺขานํ อธิปติ. โส พุทฺโธ อุปฺปนฺโนติ สุตฺวา อาคนฺตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส มหาทานมทาสิ สตฺถาปิ ตํ อนาคเต พุทฺโธ ภวิสฺสสีติ วฺยากาสิ. อโนมทสฺสิมฺหิ ปน ภควติ ปรินิพฺพุเต ธาตุโย น วิกิรึสุ ชมฺพุทีปวาสิโน ปญฺจวีสโยชนกํ ถูปํ กรึสุ

Yakkha-General von großer magischer Kraft und hohem Einfluss, ein Herrscher über viele hunderttausend Koṭis von Yakkhas. Als er hörte, dass ein Buddha erschienen sei, kam er herbei und gab dem Sangha mit dem Buddha an der Spitze eine große Gabe. Auch der Lehrer prophezeite ihm, dass er in Zukunft ein Buddha sein werde. Als der erhabene Anomadassī jedoch vollkommen verloschen war, wurden seine Reliquien nicht verstreut; die Bewohner von Jambudīpa errichteten einen fünfundzwanzig Yojana hohen Stupa.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘อโนมทสฺสิ ชิโน สตฺถา - ธมฺมารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ชินถูโป - อุพฺเพธา ปณฺณุวีสตี’ติ;

„Anomadassī, der siegreiche Lehrer, verlosch im Dhammārāma; ebendort ragt das Jinathūpa von ihm fünfundzwanzig [Yojanas] hoch empor.“

ตสฺส อปรภาเค ปทุโม นาม สตฺถา อุทปาทิ ตถาคเต อคามการญฺเญ วิหเรนฺตา โพธิสตฺโต สีโห หุตฺวา สตฺถารํ นิโรธสมาปตฺติยา สมาปนฺนํ ทิสฺวา ปสนฺนจิตฺโต วนฺทิตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปีติโสมนสฺสชาโต ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา สตฺตาหํ พุทฺธารมฺมณํ ปีตึ อวิชหิตฺวา ปีติสุเขเนว โคจราย อปกฺกมิตฺวา ชิวิตปริจฺจาคํ กตฺวา ปยิรุปาสมาโน อฏฺฐาสิ สตฺถา สตฺตาหจฺจเยน นิโรธา วุฏฺฐิโต สีหํ โอโลเกตฺวา ภิกฺขุสงฺเฆปิ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สงฺฆํ วนฺทิสฺสตี‘‘ติ ภิกฺขุสงฺโฆ อาคจฺฉตูติ จินฺเตสิ ภิกฺขุ ตาวเทว อาคมึสุ สีโห สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทสิ. สตฺถา ตสฺส มนํ โอโลเกตฺวา อนาคเต พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ ตสฺส ปน ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ.

Danach erschien ein Lehrer namens Paduma. Als der Tathāgata in einem unbewohnten Wald verweilte, war der Bodhisatta ein Löwe. Als er den Lehrer sah, der in die Errungenschaft des Erlöschens (nirodha-samāpatti) eingetreten war, verneigte er sich mit gläubigem Herzen, umrundete ihn rechtsherum und stieß vor Freude und Glückseligkeit dreimal ein Löwengebrüll aus. Sieben Tage lang wich er nicht von der auf den Buddha gerichteten Freude ab, ging nicht zur Nahrungssuche wegzugehen, gab sein Leben preis und verharrte in Verehrung. Als der Lehrer nach sieben Tagen aus dem Erlöschen aufstand, blickte er den Löwen an und dachte: ‚Möge er auch Vertrauen in die Bhikkhu-Gemeinschaft fassen und die Gemeinschaft verehren; der Bhikkhu-Sangha soll herbeikommen.‘ Sofort kamen die Bhikkhus herbei, und der Löwe fasste Vertrauen in die Gemeinschaft. Der Lehrer erkannte seine Gesinnung und prophezeite: ‚In der Zukunft wirst du ein Buddha sein.‘ Die Reliquien dieses Erhabenen wurden verstreut.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘ปทุโม ชินวโร สตฺถา - ธมฺมารามมฺหิ นิพฺพุโต,ธาตุ วิตฺถาริกํ อาสิ - เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Paduma, der edle, siegreiche Lehrer, verlosch im Dhammārāma; seine Reliquien wurden weithin verstreut in den verschiedenen Gegenden.“

ตสฺส อปรภาเค นารโท นาม สตฺถา อโหสิ ตทา โพธิสตฺโต, อิสิปพฺพชฺชํ ปพฺพชิตฺวา ปญฺจสุ อภิญฺญาสุ อฏฺฐสุจ สมาปตฺติสุจิณฺณวสี หุตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส มหาทานํ ทตฺวา โลหิต จณฺทเนน ปูชมกาสิ โสปิ นํ อนาคโต พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ นารท ปน ภควโต ธาตุโย เอกฆนา อเหสุํ. สพฺเพ เทว มนุสฺสา สนฺนิปติตฺวา จตุโยชนิกํ ถูปํ กรึสุ.

Danach erschien ein Lehrer namens Nārada. Damals war der Bodhisatta als Einsiedler (Isi) in die Hauslosigkeit gezogen, hatte Meisterschaft in den fünf höheren Geisteskräften und den acht Sammlungsstufen erlangt, gab dem Sangha mit dem Buddha an der Spitze eine große Spende und erwies ihm Verehrung mit rotem Sandelholz. Auch jener prophezeite von ihm: ‚In der Zukunft wirst du ein Buddha sein.‘ Die Reliquien des erhabenen Nārada blieben jedoch ungeteilt. Alle Götter und Menschen kamen zusammen und errichteten einen vier Yojana hohen Stupa.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘นารโท ชินวสโภ - นิพฺพุโต สุทสฺสเน ปุเร,ตตฺเถว ตสฺส ถูปวโร - จตุโยชนมุคฺคโต’’ติ;

„Nārada, der Stier unter den Siegern, verlosch in der Stadt Sudassana; ebendort ragt sein herrlicher Stupa vier Yojanas hoch empor.“

ตสฺส อปรภาเค เอกมสงฺเขยฺยมติกฺกมิตฺวา อิโต กปฺปสตสหสฺส มตฺถเก เอกสฺมึ กปฺเป ปทุมุตฺตโร นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโต ชฏิโล นาม มหารฏฺฐิโก หุตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส จิวรทานมทาสิ. โสปิ ตํ อนาคโต พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ. ปทุมุตฺตรสฺสาปิ ภควโต ธาตุโย เอกฆนา อเหสุํ. สพฺเพ เทวมนุสฺสา สนฺนิปติตฺวา ทฺวาทส โยชนิกํ มหาถูปมกํสุ.

Danach, nach Ablauf eines unzählbaren Weltzeitalters, vor hunderttausend Kappas von heute an, erschien in einem Kappa ein Lehrer namens Padumuttara. Damals war der Bodhisatta ein reicher Statthalter namens Jaṭila und gab dem Sangha mit dem Buddha an der Spitze eine Gewandspende. Auch jener prophezeite von ihm: ‚In der Zukunft wirst du ein Buddha sein.‘ Auch die Reliquien des erhabenen Padumuttara blieben ungeteilt. Alle Götter und Menschen versammelten sich und errichteten einen großen, zwölf Yojana hohen Stupa.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘ปทุมุตฺตโร ชิโน พุทฺโธ - นณฺทารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ถูปวโร - ทฺวาทสุพฺเพธโยชโน’’ติ;

„Padumuttara, der siegreiche Buddha, verlosch im Nandārāma; ebendort ist sein herrlicher Stupa zwölf Yojanas hoch.“

ตสฺส อปรภาเค ตึสกปฺป สหสฺสานิ อติกฺกมิตฺวา สุเมโธ สุชาโต จาติ เอกสฺมึ กปฺเป ทฺเว พุทฺธา นิพฺพตฺตึสุ สุเมธสฺส ปน ภควโต กาเล โพธิสตฺโต อุตฺตโร นาม มานโว หุตฺวา นิทหิตฺวา ฐปิตํเยว อสีติโกฏิธนํ วิสฺสชฺเชตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส มหาทานํ ทตฺวา ธมฺมํ สุตฺวา สรเณสุ ปติฏฺฐาย นิกฺขมิตฺวา ปพฺพชิ โสปิ นํ อนาคเต พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ. สุมฺเธสฺส ปน ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ

Danach, nach Ablauf von dreißigtausend Kappas, erschienen in einem einzigen Kappa zwei Buddhas: Sumedha und Sujāta. Zur Zeit des erhabenen Sumedha war der Bodhisatta ein junger Brahmane namens Uttara; er verteilte seinen gesamten vergrabenen Reichtum von achtzig Koṭis, gab dem Sangha mit dem Buddha an der Spitze eine große Spende, hörte die Lehre, festigte sich in den Zufluchten, zog in die Hauslosigkeit und trat in den Orden ein. Auch jener prophezeite von ihm: ‚In der Zukunft wirst du ein Buddha sein.‘ Die Reliquien des erhabenen Sumedha jedoch wurden verstreut.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘สุเมโธ ชินวโร พุทฺโธ - เมธารามมฺหิ นิพฺพุโต,ธาตุวิตฺถาริกํ อาสิ - เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Sumedha, der edle, siegreiche Buddha, verlosch im Medhārāma; seine Reliquien wurden weithin verstreut in den verschiedenen Gegenden.“

ตสฺส อปรภาเค สุชาโต นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโตจกฺกวตฺติราชา หุตฺวา พุทฺโธ อุปฺปนฺโนติ สุตฺวา อุปสํกมิตฺวา ธมฺมํ สุตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส สทฺธึ สตฺตหิ รตเนหิ จตุมหาทีปํ รชฺชํ ทตฺวา สตฺถุ สนฺติเก ปพฺพชิ สกลรฏฺฐวาสิโน รฏฺฐุปฺปาทํ คเหตฺวา อารามิก กิจฺจํ สาเธนฺตา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส นิจฺจํ มหาทานมทํสุ. โสปิ นํ สตฺถา อนาคเต พุทฺโธภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ สุชาตสฺส ปน ภควโต ธาตุโย เอกฆนา อเหสุํ ชมฺพุทีปวาสิโน ติคาวุตํ ถูปมกํสุ

Danach erschien ein Lehrer namens Sujāta. Damals war der Bodhisatta ein Weltherrscher (Cakkavatti). Als er hörte, dass ein Buddha erschienen war, suchte er ihn auf, hörte die Lehre, schenkte dem Sangha mit dem Buddha an der Spitze das Herrschaftsgebiet über die vier großen Kontinente samt den sieben Juwelen und trat vor dem Lehrer in den Orden ein. Die Bewohner des ganzen Reiches nahmen den Ertrag des Reiches, verrichteten die Arbeiten im Kloster und gaben dem Sangha mit dem Buddha an der Spitze ständig große Spenden. Auch jener Lehrer prophezeite von ihm: ‚In der Zukunft wirst du ein Buddha sein.‘ Die Reliquien des erhabenen Sujāta blieben jedoch ungeteilt; die Bewohner von Jambudīpa errichteten einen drei Gāvuta hohen Stupa.

เตน วุตฺตํ

Deshalb wurde gesagt:

‘‘สุชาโต ชินวโร พุทฺโธ สีลารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว เจติโย ตสฺส - ตีณิ คาวุตมุคฺคโต’’ติ;

„Sujāta, der edle, siegreiche Buddha, verlosch im Sīlārāma; ebendort ragt sein Schrein (Cetiya) drei Gāvutas hoch empor.“

ตสฺส อปรภาเค อฏฺฐารส กปฺปสตมตฺถเก เอกสฺมึ กปฺเป ปิยทสฺสิ อตฺถทสฺสิ ธมฺมทสฺสิติ ตโย พุทฺธา นิพฺพตฺตึสุ ปิยทสฺสิ พุทฺธกาเล โพธิสตฺโต กสฺสโป นาม มาณโว ติณฺณํ เวทานํ ปารคโต หุตฺวา สตฺถุ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา โกฏิสตสหสฺส ธน ปริจฺจาเคน สงฺฆารามํ กาเรตฺวา สรเณสุ จ สีเลสุ จ ปติฏฺฐาสิ อถ นํ สตฺถา อฏฺฐารส กปฺป สตจฺจเยน พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ ปิยทสฺสิสฺส ภควโตปิ ธาตุโย เอกฆนาว อเหสุํ ชมฺพุทีปวาสิโน สนฺนิปติตฺวา ติโยชนิกํ มหาถูปมกํสุ.

In der Zeit danach, vor einhundertachtzehn Äonen, erschienen in einem einzigen Äon drei Buddhas: Piyadassī, Atthadassī und Dhammadassī. Zur Zeit des Buddha Piyadassī war der Bodhisatta ein junger Brāhmine namens Kassapa, der die drei Veden gemeistert hatte. Nachdem er die Lehrdarlegung des Meisters gehört hatte, ließ er unter Hingabe eines Vermögens von einhunderttausend Koṭis ein Kloster errichten und festigte sich in den Zufluchten und den Tugendregeln. Daraufhin verkündete der Meister über ihn: ‚Nach Ablauf von einhundertachtzehn Äonen wird er ein Buddha werden.‘ Auch die Reliquien des Erhabenen Piyadassī blieben als eine einzige, ungeteilte Masse erhalten; die Bewohner von Jambudīpa kamen zusammen und errichteten eine große Stupa von drei Yojanas Höhe.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘ปิยทสฺสิ มุนิวโร - สลลารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ชินถูโป - ตีณิ โยชนมุคฺคโต’’ติ;

„Piyadassī, der vortreffliche Weise, ist im Salala-Hain ins Erlöschen eingegangen. Eben dort erhob sich die Stupa des Siegers, drei Yojanas hoch.“

ตสฺส อปรภาเค อตฺถทสฺสิ นาม ภควา อุทปาทิ ตทา โพธิสตฺโต มหิทฺธิโก มหานุภาโว สุสิโม นาม ตาปโส หุตฺวา ภควโต สนฺติเก ธมฺมํ สุตฺวา ปสีทิตฺวา ทิพฺพานิ มณฺทารว ปทุมปาริจฺฉตฺตกาทีนิ ปุปฺผานิ อาหริตฺวา จาตุทฺวีปิก มหาเมโฆ วิย ปุปฺผวสฺสํ วสฺเสตฺวา สมนฺตโต ปุปฺผมณฺฑป ปุปฺผอคฆิย โตรณาทีนิ กตฺวา มณฺทารว ปุปฺผจฺฉตฺเตน ทสพลํ ปูเชสิ โสปิ นํ ภควา อนาคโต โคตโม นาม พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วากาสิ. ตสฺส ปน ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ.

In der Zeit danach erschien der Erhabene namens Atthadassī. Damals war der Bodhisatta ein Asket namens Susīma, von großer übernatürlicher Macht und hohem Ansehen. Nachdem er in der Gegenwart des Erhabenen die Lehre gehört und Vertrauen gefasst hatte, brachte er himmlische Blumen wie Mandārava-, Lotus- und Pāricchattaka-Blüten herbei, ließ wie eine große Regenwolke über den vier Kontinenten einen Blumenregen herabregnen und errichtete ringsum Blumenpavillons, Blumenbögen und Ehrenpforten. Mit einem Sonnenschirm aus Mandārava-Bluten verehrte er den Zehnfach Mächtigen. Auch jener Erhabene verkündete über ihn: ‚In der Zukunft wird er ein Buddha namens Gotama werden.‘ Die Reliquien dieses Erhabenen jedoch wurden verstreut.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘อตฺถทสฺสิ ชินวโร - อโนมารามมฺหิ นิพฺพุโต,ธาตุวิตฺถาริกํ อาสิ - เตสุ เตสุ จ รฏฺฐโต’’ติ;

„Atthadassī, der vortreffliche Sieger, ist im Anoma-Hain ins Erlöschen eingegangen. Es gab eine weite Verbreitung der Reliquien in den verschiedenen Ländern.“

ตสฺส อปรภาเค ธมฺมทสฺสิ นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโต สกฺกา เทวราชา ทิพฺพคณฺธปุปฺเผหิ จ ทิพฺพตุริเยหิ จ ปูชํ อกาสิ โสปิ นํ พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ. ธมฺมทสฺสิสฺส ปน ภควโต ธาตุโย เอกฆนา อเหสุํ. ชมฺพุทีปวาสิโน ติโยชนิกํ ถูปมกํสุ.

In der Zeit danach erschien der Meister namens Dhammadassī. Damals war der Bodhisatta Sakka, der König der Götter, und brachte dem Erhabenen mit himmlischen Düften, Blumen und himmlischer Musik Verehrung dar. Auch jener Buddha verkündete über ihn, dass er ein Buddha werden würde. Die Reliquien des Erhabenen Dhammadassī jedoch blieben als eine einzige Masse erhalten. Die Bewohner von Jambudīpa errichteten eine Stupa von drei Yojanas Höhe.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘ธมฺมทสฺสิ มหาวีโร-เกลาสารมมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ถูปวโร ตสฺส-ตีณิ โยชนมุคฺคโต’’ติ;

„Dhammadassī, der große Held, ist im Kelāsa-Hain ins Erlöschen eingegangen. Eben dort erhob sich seine vortreffliche Stupa, drei Yojanas hoch.“

ตสฺส อปรภาเค จตุนวุติกปฺป มตฺถเก เอกสฺมึ กปฺเป เอโกว สิทฺธตฺโถ นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโต อุคฺคเตโช อภิญฺญาพล สมฺปนฺโน มงฺคโล นาม ตาปโส หุตฺวา มหาชมฺพุผลํ อาหริตฺวา ตถาคสฺส อทาสิ สตฺถา ตํ ผลํ ปริภุญฺชิตฺวา จตุนวุติ กปฺปมตฺถเก พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ ตสฺสาปิ ภควโต ธาตุโย น วิกิรึสุ, จตุโยชนิกํ รตนมยํ ถูปมกํสุ.

In der Zeit danach, vor vierundneunzig Äonen, erschien in einem einzigen Äon ein einziger Meister namens Siddhattha. Damals war der Bodhisatta ein Asket namens Maṅgala, von glühender Askese und im Besitz der Macht der höheren Geisteskräfte. Er brachte eine große Jambu-Frucht herbei und gab sie dem Tathāgata. Nachdem der Meister diese Frucht verzehrt hatte, verkündete er: ‚Nach Ablauf von vierundneunzig Äonen wird er ein Buddha werden.‘ Auch die Reliquien dieses Erhabenen wurden nicht verstreut; man errichtete eine aus Juwelen bestehende Stupa von vier Yojanas Höhe.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘สิทฺธตฺโต มุนิวโร พุทฺโธ อโนมารมมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ถูปวโร-จตุโยชนมุคฺคโต’’ติ;

„Siddhattha, der vortreffliche Weise und Buddha, ist im Anoma-Hain ins Erlöschen eingegangen. Eben dort erhob sich seine vortreffliche Stupa, vier Yojanas hoch.“

ตสฺส อปรภาเค อิโต ทฺวานวุติ กปฺปมตฺถเก ติสฺโส ผุสฺโสติ เอกสฺมึ กปฺเป เทว พุทฺธา นิพฺพตฺตึสุ ติสฺสสฺส ภควโต กาเล โพธิสตฺตา มหาโภโค มหายโส สุชาโต นาม ขตฺติโย หุตฺวา อิสิปพฺพชฺชํ ปพฺพชิตฺวา มหิทฺธิกภาวํ ปตฺวา พุทฺโธ อุปฺปนฺโนติ สุตฺวา ทิพฺพมณฺทารว ปทุม ปาริจฺฉตฺต ปุปฺผานิ อาทาย จตุปริสมชฺเฌ คจฺฉนฺตํ ตถาคตํ ปูเชสิ. อากาเส ปุปฺผวิตานมิว อฏฺฐาสิ โสปิ นํ สตฺถา อิโต ทฺวานวุติ กปฺปมตฺถเก พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ. ตสฺสาปิ ภควโต ธาตุโย น วิกิรึสุ ธาตุโย คเหตฺวา ติโยชนิกํ ถูปมกํสุ.

In der Zeit danach, vor zweiundneunzig Äonen von heute an, erschienen in einem einzigen Äon zwei Buddhas namens Tissa und Phussa. Zur Zeit des Erhabenen Tissa war der Bodhisatta ein Krieger namens Sujāta, von großem Wohlstand und hohem Ansehen. Nachdem er die Entsagung eines Sehers vollzogen hatte und zu großer übernatürlicher Macht gelangt war, vernahm er, dass ein Buddha erschienen sei. Er nahm himmlische Mandārava-, Lotus- und Pāricchattaka-Blüten und verehrte den Tathāgata, der inmitten der vierfachen Versammlung schritt. Die Blüten blieben in der Luft wie ein Baldachin aus Blumen stehen. Auch jener Meister verkündete über ihn: ‚Vor zweiundneunzig Äonen von heute an wird er ein Buddha werden.‘ Auch die Reliquien dieses Erhabenen wurden nicht verstreut; man nahm die Reliquien und errichtete eine Stupa von drei Yojanas Höhe.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘ติสฺโส ชินวโร พุทฺโธ-นณฺทารามมฺหิ นิพฺพุโตตตฺเถว ตสฺส ถูปวโร-ตีณิ โยชนมุสฺสิโต’’ติ;

„Tissa, der vortreffliche Sieger und Buddha, ist im Nanda-Hain ins Erlöschen eingegangen. Eben dort wurde seine vortreffliche Stupa errichtet, drei Yojanas hoch.“

ตสฺส อปรภาเค ผุสฺโส นาม พุทฺโธ อุทปาทิ ตทา โพธิสตฺโต วิชิตาวิ นาม ขตฺติโย หุตฺวา มหารชฺชํ ปหาย สตฺถุ สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา ตีณิ ปิฏกานิ อุคฺคเหตฺวา มหาชนสฺส ธมฺมกถํ กเถตฺวา สีลปารมิญฺจ ปูเรสิ. โสปิ นํ พุทฺโธ ตเถว วฺยากาสิ ตสฺส ปน ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ.

In der Zeit danach erschien der Buddha namens Phussa. Damals war der Bodhisatta ein Krieger namens Vijitāvī. Nachdem er ein großes Königreich aufgegeben und in der Gegenwart des Meisters die Hauslosigkeit angetreten hatte, erlernte er die drei Körbe (Tipitaka), hielt Lehrreden vor der großen Menschenmenge und erfüllte die Vollkommenheit der Tugend (sīlapāramī). Auch jener Buddha verkündete über ihn auf genau dieselbe Weise. Die Reliquien dieses Erhabenen jedoch wurden verstreut.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘ผุสฺโส ชินวโร สตฺถา-สุนนฺทารามมฺหิ นิพฺพุโตธาตุวิตฺถาริกํ อาสิ-เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Phussa, der vortreffliche Sieger und Meister, ist im Sunanda-Hain ins Erlöschen eingegangen. Es gab eine weite Verbreitung der Reliquien in den verschiedenen Regionen.“

ตสฺส อปรภาเค อิโต เอกนวุติ กปฺปมตฺถเก วิปสฺสิ นาม พุทฺโธ อุทปาทิ ตทา โพธิสตฺโต มหิทฺธิโก มหานุภาโว อตุโล นาม นาคราชา หุตฺวา สตฺตรตน ขจิตํ โสวณฺณมหาปีฐํ ภควโต อทาสิ โสปิ นํ อิโต เอกนวุติกปฺปมตฺถเก พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ ตสฺส ปน ภควโต ธาตุโย น วิกิรึสุ สพฺเพ เทวมนุสฺสา สนฺติปติตฺวา ธาตุโย คเหตฺวา สตฺตโยชนิกํ ถูปมกํสุ.

In der Zeit danach, vor einundneunzig Äonen von heute an, erschien der Buddha namens Vipassī. Damals war der Bodhisatta ein Schlangenkönig namens Atula, von großer übernatürlicher Macht und hohem Ansehen. Er gab dem Erhabenen einen mit den sieben Juwelen besetzten, großen goldenen Thron. Auch jener verkündete über ihn: ‚Vor einundneunzig Äonen von heute an wird er ein Buddha werden.‘ Die Reliquien dieses Erhabenen jedoch wurden nicht verstreut; alle Götter und Menschen kamen zusammen, nahmen die Reliquien und errichteten eine Stupa von sieben Yojanas Höhe.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘วิปสฺสิ ชินวโร วีโร-สุมิตฺตารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว โส ถูปวโร-สตฺตโยชนิโก กโต’’ติ;

„Vipassī, der vortreffliche Sieger und Held, ist im Sumitta-Hain ins Erlöschen eingegangen. Eben dort wurde jene vortreffliche Stupa von sieben Yojanas Höhe erbaut.“

ตสฺส อปรภาเค อิโต เอกตึส กปฺปมตฺถเก สิขี เวสฺสภูติ ทฺเว พุทฺธา นิพฺพตฺตึสุ สิขิสฺส ภควโต กาเล โพธิสตฺโต อริณฺทโม นาม ราชา หุตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส สจิวรํ มหาทานํ ปวตฺเตตฺวา สตฺตรตน ปติมณฺฑิตํ หตฺถิรตนํ ทตฺวา หตฺถิปฺปมาณํ กตฺวา กปฺปิย ภณฺฑมทาสิ โสปิ นํ อิโต เอกตึส กปฺเป พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ, สิขิสฺส ภควโต ธาตุโย เอกฆนา หุตฺวา อฏฺฐํสุ, สกล ชมฺพุทีปวาสิโน ปน มนุสฺสา ธาตุโย คเหตฺวา ติโยชนุพฺเพธํ สตฺตรตนมยํ หิมคิริ สทิส โสภํ ถูปมกํสุ.

In der Zeit danach, vor einunddreißig Äonen von heute an, erschienen zwei Buddhas namens Sikhī und Vessabhū. Zur Zeit des Erhabenen Sikhī war der Bodhisatta ein König namens Ariṇdama. Er richtete eine große Gabe von Gewändern für die Gemeinde mit dem Buddha an der Spitze aus, schenkte ein mit den sieben Juwelen geschmücktes Prachtelefanten-Juwel, und nachdem er den Wert des Elefanten geschätzt hatte, gab er entsprechende erlaubte Güter. Auch jener verkündete über ihn: ‚In dem einunddreißigsten Äon von heute an wird er ein Buddha werden.‘ Die Reliquien des Erhabenen Sikhī blieben als eine einzige Masse erhalten. Die Menschen, die im gesamten Jambudīpa wohnten, nahmen die Reliquien und errichteten eine aus den sieben Juwelen bestehende Stupa von drei Yojanas Höhe, die von einer Schönheit gleich dem Himalaya-Gebirge war.

สิขี มุนิวโร พุทฺโธ-ทุสฺสารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ถูปวโร-ตีณิ โยชนมุคฺคโต’’ติ;

„Sikhī, der vortreffliche Weise und Buddha, ist im Dussa-Hain ins Erlöschen eingegangen. Eben dort erhob sich seine vortreffliche Stupa, drei Yojanas hoch.“

ตสฺส อปรภาเค เวสฺสภู นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโต สุทสฺสโน นาม ราชา หุตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส สจีวรมหาทานํ ทตฺวา ตสฺส สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา อาจารคุณสมฺปนฺโน พุทฺธรตเน จิตตีการ ปีติ พหุโล อโหสิ เสปิ นํ สตฺถา อิโต เอกตึสกปฺเป พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ วฺยากาสิ เวสฺสภุสฺส ปน ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ.

In der Zeit danach erschien der Meister namens Vessabhū. Damals war der Bodhisatta ein König namens Sudassana. Nachdem er eine große Gabe von Gewändern für die Gemeinde mit dem Buddha an der Spitze dargebracht hatte und in seiner Gegenwart die Hauslosigkeit angetreten hatte, war er reich an gutem Verhalten und Tugenden und erfüllt von tiefer Ehrfurcht und Freude gegenüber dem Buddha-Juwel. Auch jener Meister verkündete über ihn: ‚In dem einunddreißigsten Äon von heute an wird er ein Buddha werden.‘ Die Reliquien des Erhabenen Vessabhū jedoch wurden verstreut.

เตน วุตฺตํ

Darum wurde gesagt:

‘‘เวสฺสภู ชินวโร สตฺถา-เขมารามมฺหิ นิพฺพุโต;

ธาตุวิตฺถาริกํ อาสิ-เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Der siegreiche Meister Vessabhū erlosch im Khemārāma. Seine Reliquien wurden weit und breit in den verschiedenen Gegenden verteilt.“

ตสฺส อปรภาเค อิมสฺมึ กปฺเป จตฺตาโร พุทฺธา นิพฺพตฺตึสุ กกุสณฺโธ โกนาคมโน กสฺสโป อมฺหากํ ภควาติ กตุสณฺธสฺส ปน ภควโต กาโล โพธิสตฺโต เขโม นาม ราชา หุตฺวา พุทฺธปมุขสฺส สงฺฆสฺส สปตฺตจีวรํ ทานญฺเจว อญฺชนาทิ เภสชฺชานิ จ ทตฺวา สตฺถุ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปพฺพชิ โสปิ นํ สตฺถา วฺยากาสิ ตสฺส ปน ภควโต ธาตุโย น วิกิรึสุ สพฺเพ สนฺนิปติตฺวา ธาตุโย คเหตฺวา คาวุตุพฺเพธํ ถูปมกํสุ.

„Danach erschienen in diesem Äon vier Buddhas: Kakusandha, Konāgamana, Kassapa und unser Erhabener. Zur Zeit des erhabenen Kakusandha nun war der Bodhisatta ein König namens Khema. Nachdem er der Gemeinde der Mönche mit dem Buddha an der Spitze Gaben von Almosenschalen und Gewändern sowie Arzneimittel wie Salben und anderes dargebracht und die Lehrverkündigung des Meisters gehört hatte, trat er in den Orden ein. Auch jener Meister prophezeite über ihn. Die Reliquien jenes Erhabenen aber wurden nicht verstreut; alle versammelten sich, nahmen die Reliquien und errichteten einen Stupa von einem Gāvuta Höhe.“

เตน วุตฺตํ

„Deshalb wurde gesagt:“

‘‘กกุสณฺโธ ชินวโร - เขมารามมฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ถูปวโร-คาวุตํ นภมุคฺคโต’’ติ;

„Der siegreiche Meister Kakusandha erlosch im Khemārāma; eben dort ragte sein herrlicher Stupa ein Gāvuta hoch in den Himmel.“

ตสฺส อปรภาเค โกนาคมโน นาม สตฺถา อุทปาทิ ตทา โพธิสตฺโต ปพฺพโต นาม รชา หุตฺวา อมจฺจคณ ปริวุโต สตฺถุ สนฺติเก คนฺตฺวา ธมฺมเทสนํ สุตฺวา พุทฺธปมุขํ ภิกฺขุสงฺฆํ นิมนฺเตตฺวา มหาทานํ ปวตฺเตตฺวา ปตฺตุณฺณจีนปฏฺฏ โกเสยฺย กมฺพล ทุกุลานิ เจว สุวณฺณปฏฺฏกญฺจ ทตฺวา สตฺถุ สนฺติเก ปพฺพชิ. โสปิ นํ สตฺถา วฺยากาสิ ตสฺส ภควโต ธาตุโย วิกิรึสุ

„Danach erschien ein Meister namens Konāgamana. Damals war der Bodhisatta ein König namens Pabbata. Umgeben von einer Schar von Ministern begab er sich zum Meister, hörte die Lehrverkündigung, lud die Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze ein, veranstaltete eine große Almosengabe, schenkte Seidenstoffe, chinesische Seide, Seidenzeug, Wolldecken, feines Leinen sowie Goldbänder und trat in der Gegenwart des Meisters in den Orden ein. Auch jener Meister prophezeite über ihn. Die Reliquien dieses Erhabenen wurden verstreut.“

เตน วุตฺตํ

„Deshalb wurde gesagt:“

‘‘โกนาคมโน สมฺพุทฺโธ ปพฺพตารามมฺหิ นิพฺพุโต,ธาตุ วิตฺถาริกํ อาสิ-เตสุ เตสุ ปเทสโต’’ติ;

„Der vollkommen Erwachte Konāgamana erlosch im Pabbatārāma. Seine Reliquien wurden weit und breit in den verschiedenen Gegenden verteilt.“

ตสฺส อปรภาเค กสฺสโป นาม สตฺถา อุทปาทิ. ตทา โพธิสตฺโต โชติปาโล นาม มาณโว หุตฺวา ติณฺณํ เวทานํ ปารคุภูมิยญฺเจว อนฺตลิกฺเขว ปากโฏ ฆฏีการสฺส กุมฺภการสฺส มิตฺโต อโหสิ. โส เตน สทฺธึ สตฺถารํ อุปสงฺกมิตฺวา ธมฺม

„Danach erschien ein Meister namens Kassapa. Damals war der Bodhisatta ein junger Brahmane namens Jotipāla, der die drei Veden vollkommen beherrschte, weithin bekannt am Himmel glänzte und ein Freund des Töpfers Ghaṭīkāra war. Er suchte zusammen mit ihm den Meister auf, und um die Lehr-“

กถํ สุตฺวา ปพฺพชิตฺวา อารทฺธวีริโย ตีณิ ปิฏกานิ อุคฺคเหตฺวา วตฺตา วตฺตสมฺปตฺติยา พุทฺธสาสนํ โสเภสิ. โสปิ นํ สตฺถา วฺยากาสิ. กสฺสปสฺส ปน สตฺถุโน ธาตุโย น วิกิรึสุ สกล ชมฺพุทีปวาสิโน มนุสฺสา สนฺนิปติตฺวา เอเกกํ สุวณฺณฏฺฐิกํ โกฏิ อคฺฆนกํ รตนวิจิตฺตํ พหิ รจนตฺถํ เอเกกํ อฑฺฒโกฏิ อคฺฆนกํ อพฺภนฺตร ปูรณตฺถํ มโนสิลาย มตฺติกากิจฺจํ เตเลน อุทกกิจฺจํ กโรนฺตา โยชนุพฺเพธํ ถุปมกํสุ.

„-rede zu hören, trat er in den Orden ein, entfaltete Tatkraft, erlernte die drei Körbe (Piṭaka) und schmückte die Lehre des Buddha durch die vollkommene Erfüllung seiner Pflichten. Auch jener Meister prophezeite über ihn. Die Reliquien des Meisters Kassapa aber wurden nicht verstreut; die Menschen, die im ganzen Jambudīpa wohnten, versammelten sich, und indem sie für die äußere Verkleidung goldene Ziegel im Wert von je einer Crore verwendeten, die mit Juwelen verziert waren, und für die innere Füllung solche im Wert von je einer halben Crore, wobei sie Realgar als Mörtel und Öl anstelle von Wasser verwendeten, errichteten sie einen Stupa von einem Yojana Höhe.“

เตน วุตฺตํ

„Deshalb wurde gesagt:“

‘‘มหากสฺสโป ชิโน สตฺถา-เสตวฺยายญฺหิ นิพฺพุโต,ตตฺเถว ตสฺส ชินถุโป-โยชนุพฺเพธมุคฺคโต’’ติ;

„Der siegreiche Meister Kassapa erlosch in Setavyā; eben dort erhob sich der Stupa des Siegers zu einer Höhe von einem Yojana.“

เอตฺถ จ

„Und hierbei:“

ทีปงฺกโร จ โกณฺฑญฺโญ-มงฺคโล สุมโน ตถา,อโนมทสฺสี พุทฺโธ จ-นารโท ปทุมุตฺตโร;

„Dīpaṅkara und Koṇḍañña, Maṅgala, ebenso Sumana, und der Buddha Anomadassī, Nārada, Padumuttara;“

สุชาโต ปิยทสฺสี จ-ธมฺมทสฺสิ นรุตฺตโม,สิทฺธตฺถพุทฺโธ ติสฺโส จ-วิปสฺสิ จ สิขี ตถา;

„Sujāta und Piyadassī, Dhammadassī, der Höchste der Menschen, der Buddha Siddhattha und Tissa, Vipassī, ebenso Sikhī;“

กกุสณฺโธ กสฺสโป จาติ-โสฬเสเต มเหสโย,ถุปปฺปมาณเมเตสํ ปาลิยํเยว ทสฺสิตํ;

„Kakusandha und Kassapa – diese sechzehn großen Weisen, die Größe ihrer Stupas ist in den Texten selbst dargelegt.“

ยสฺมา ตสฺมา มยา สาธู-เต สพฺเพปิ ปกาสิตา,ถูปา สทฺธา ชนา สาธู-เต วนฺเทยฺยถ สาทรํ;

„Weil dies so ist, wurden sie alle von mir wohl verkündet. Ihr gläubigen, edlen Menschen, verehrt diese Stupas mit Ehrfurcht!“

เยสานํ ปน อฏฺฐนฺนํ - สุคตานํ หิเตสินํธาตุ วิตฺถาริกา อาสุํ - เตสุ เตสุ ปเทสโตติ;

„Von jenen acht Wohlgegangenen aber, die das Heil suchten, wurden die Reliquien in den verschiedenen Gegenden weit und breit verteilt.“

สาธุชน มโนปสาทนตฺถาย กเต ถูปวํเส วิชฺชมานถูปานํ พุทฺธานํ ถูปกถา เจว สพฺเพสํ สนฺติเก อภินิหารกตาเจ. สมตฺตา.

„Die im Thūpavaṃsa, der zur Erbauung des Geistes edler Menschen verfasst wurde, enthaltene Erzählung von den Stupas der Buddhas, deren Stupas existieren, sowie das in der Gegenwart von ihnen allen vollzogene Streben ist abgeschlossen.“

กสฺสปสฺส ปน ภควโต อปรภาเค ฐเปตฺวา อิมํ สมฺมา สมฺพุทฺธํ อญฺโญ พุทฺโธ นาม นตฺถิ. เอวํ ทีปงฺกราทีนํ จตุวีสติยา พุทฺธานํ สนฺติเก ลทฺธวฺยากรโณ โพธิสตฺโต ปารมิโย ปูเรตฺวา เวสฺสนฺตรตฺตภาเว ฐิโต-

„Nach dem erhabenen Kassapa aber gab es, abgesehen von diesem vollkommen Erwachten, keinen anderen Buddha mehr. Der Bodhisatta, der so in der Gegenwart der vierundzwanzig Buddhas von Dīpaṅkara an Prophezeiungen empfangen hatte, erfüllte die Vollkommenheiten und befand sich in der Existenz als Vessantara:“

‘‘อเจตนายํ ปถวี-อวิญฺญาย สุขํ ทุขํ,สาปิ ทานพโล มยฺหํ-สตฺตกฺกตฺตุํ ปกมฺปถา’’ติ;

„‚Diese unbeseelte Erde spürt weder Glück noch Leid; doch selbst sie bebte durch die Kraft meiner Freigebigkeit siebenmal.‘“

เอวํ มหาปถวิ กมฺปนานิ ปุญฺญานิ กตฺวา อายุปริโยสาเน ตโต จุโต ตุสิตภวเน นิพฺพตฺติ ตตฺถ อญฺเญ เทเว ทสหิ ฐาเนหิ อธิคณฺหิตฺวา ยาวตายุกํ ทิพฺพสมฺปตฺตึ อนุภวนฺโต มนุสฺสคณนาย สตฺตหิ ทิวเสหิ อายุกฺขยํ ปาปุณิสฺสติติ วตฺถานิ กิฬิสฺสนฺติ, มาลา มิลายนฺติ, กจฺเฉหิ เสทา มุจฺจนฺติ, กาเยเจว ทุพฺพณฺณิยํ โอกฺกมติ. เทโว เทวาสเน นาภิรมตีติ อิเมสุ ปญฺจสุ ปุพฺพนิมิตฺเตสุ อุปฺปนฺเนสุ ตานิ ทิสฺวาสุญฺญาวต โน สคฺคา ภวิสฺสนฺติติ สํเวคชาตาหิ เทวตาหิ มหาสตฺตสฺส ปารมินํ ปูริตภาวํ ญตฺวา อิมสฺมึ อิทานิ อญฺญํ เทวโลกํ อนุปคนฺตฺวา มนุสฺสโลเก อุปฺปชฺชิตฺวา พุทฺธภาวํ ปตฺเต ปุญฺญานิ กตฺวา จุต จุตา เทวโลกํ ปูเรสฺสนฺตีติ จินฺเตตฺวา.

„Nachdem er so Verdienste vollbracht hatte, die die große Erde erbeben ließen, wurde er am Ende seiner Lebensspanne von dort geschieden und im Tusita-Himmel wiedergeboren. Dort übertraf er die anderen Götter in zehn Belangen. Während er das göttliche Glück für die Dauer seiner Lebenszeit genoss, traten, als er sich dem Ende seiner Lebenszeit näherte – was nach menschlicher Zeitrechnung sieben Tage dauerte –, die folgenden fünf Vorzeichen auf: Die Gewänder wurden schmutzig, die Blumenkränze welkten, Schweiß trat aus den Achselhöhlen aus, eine unschöne Verfärbung überkam den Körper, und der Gott fand keine Freude mehr auf seinem Götterthron. Als die Götter, von Erschütterung ergriffen, diese Vorzeichen sahen, dachten sie: ‚Wahrlich, unsere Himmel werden leer sein!‘ Sie erkannten, dass das Große Wesen die Vollkommenheiten erfüllt hatte, und dachten: ‚Wenn er nun, anstatt in eine andere Götterwelt zu gehen, in der Menschenwelt geboren wird, die Buddhaschaft erlangt und Verdienste wirkt, werden diejenigen, die von dort scheiden, die Götterwelt wieder füllen.‘“

‘‘ยโตหํ ตุสิเต กาเย-สนฺตุสิโต นามหํ ตทา,ทสสหสฺสิ สมาคนฺตฺวา-ยาจนฺติ ปญฺชลี มมํ;

„‚Als ich im Tusita-Körper war, damals Santusita genannt, versammelten sich die zehntausend Weltsysteme und baten mich mit gefalteten Händen:‘“

กาโลยํเต มหาวีร-อุปฺปชฺช มาตุกุจฺฉิยํ,สเทวกํ ตารยนฺโต-พุชฺฌสฺสุ อมตํ ปทนฺติ’’;

„‚„Dies ist deine Zeit, o großer Held, werde im Schoß einer Mutter geboren! Befreie die Welt samt den Göttern und erkenne die Stätte des Todeslosen!“‘“

เอวํ พุทฺธภาวตฺถาย อายาจิโต กาลํ-ทีปํ-เทสํ กุลํ-ชเนตฺติยา อายุปฺปมาณนฺติ อิมานิ ปญฺจ มหาวิโลกนานิ วิโลเกตฺวา กตสนฺนิฏฺฐาโน ตโต จุโต สกฺยราชกุเล ปฏิสณฺธึคเหตฺวา ตตฺถ มหาสมฺปตฺติยา ปริหริยมาโน อนุกฺกเมน ภทฺทํ โยพฺพนํ อนุปาปุณิตฺวา ติณฺณํ อุตูนํ อนุจฺฉวิเกสุ ตีสุ ปาสาเทสุ เทวโลกสิรึ วิย รชฺชสิรึ อนุภวมาโน อุยฺยานกีฬาย คมนสมเย อนุกฺกเมน ชิณฺณ - วฺยาธิ - มตสงฺขาเต ตโย เทวทูเต ทิสฺวา สํชาต สํเวคา นิวตฺติตฺวา จตุตฺเถ วาเร ปพฺพชิตํ ทิสฺวา สาธุ ปพฺพชฺชาติ ปพฺพชฺชาย รุจึ อุปฺปาเทตฺวา อุยฺยานํ คนฺตฺวา ตตฺถ ทิวสํ เขเปตฺวา มงฺคล โปกฺขรณิตีเร นิสินฺโน กปฺปก เวสํ คเหตฺวา อาคเตน วิสฺสกมฺม เทวปุตฺเตน อลงฺกต ปฏิยตฺโต ราหุลกุมารสฺส ปาตสาสนํ สุตฺวา ปุตฺตสิเนหสฺส พลวภาวํ ญตฺวา ยาว อิมํ พณฺธนํ น วฑฺฒติ ตาวเทวนํ ฉิณฺทิสฺสามีติ จินฺเตตฺวา สายํ นครํ ปวิสนฺโต-

„Als er so um der Buddhaschaft willen gebeten wurde, untersuchte er die fünf großen Betrachtungen, nämlich: die Zeit, den Kontinent, das Land, die Familie und die Lebensdauer der Mutter. Nach diesem Entschluss schied er von dort und nahm Empfängnis in der königlichen Familie der Sakyer. Dort inmitten großen Wohlstands aufgezogen, erreichte er allmählich die glänzende Jugend. Er genoss die königliche Pracht wie die Pracht der Götterwelt in drei Palästen, die für die drei Jahreszeiten geeignet waren. Als er sich zur Belustigung in den Park begab, sah er nacheinander die drei Götterboten – einen Greis, einen Kranken und einen Toten. Von tiefer Erschütterung ergriffen, kehrte er um. Beim vierten Mal sah er einen Weltentsager, dachte „Gut ist das Weltentsagen“ und fand Gefallen am asketischen Leben. Er ging in den Park, verbrachte dort den Tag, saß am Ufer des festlichen Lotosteichs und wurde von dem Göttersohn Vissakamma, der in der Gestalt eines Barbiers gekommen war, geschmückt und gekleidet. Als er die Nachricht von der Geburt des Prinzen Rāhula hörte, erkannte er die überwältigende Kraft der Vaterliebe und dachte: „Ehe diese Fessel wächst, will ich sie sogleich durchschneiden.“ Während er am Abend in die Stadt zurückkehrte, hörte er:“

‘‘นิพฺพุตา นูน สา มาตา - นิพฺพุโต นูน โส ปิตา,นิพฺพุตา นูน สา นารี - ยสฺสายํ อีทิโส ปติ’’ติ;

„‚Friedvoll ist wahrlich jene Mutter, friedvoll ist wahrlich jener Vater, friedvoll ist wahrlich jene Frau, die einen solchen Gatten hat!‘“

กิสาโคตมิยา นาม ปิตุจฺฉา ธีตาย ภาสิตํ อิมํ คาถา สุตฺวา อิหํ อิมาย นิพฺพุตปทํ สาวิโตติ คีวโต สตสหสฺสคฺฆนกํ มุตฺตาหารํ โอมุญฺจิตฺวา ตสฺสา เปเสตฺวา อตฺตโน ภวนํ ปวิสิตฺวา สิรีสยเน นิปนฺโน นิทฺทาวส คตานํ นาฏกานํ วิปฺปการํ ทิสฺวา นิพฺพินฺนหทโย ฉนฺนํ อุฏฺฐาเปตฺวา กณฺถกํ อาหาราเปตฺวา ตํ อารุยฺห ฉนฺนสหาโย ทสสหสฺส จกฺกวาฬ เทวตาหิ กต ปริวาโร มหาภินิกฺขมนา นิกฺขมิตฺวา เตเนว รตฺตาวเสเสน ตีณิ รชฺชานิ อติกฺกมฺม อโนมาย นทิยา ปรตีรํ ปตฺวา อสฺสาปิฏฺฐิโต โอรุยฺห มุตฺตราสิ สทิเส จาลิกาปุลิเณ ฐตฺวา ฉนฺนตฺวํ มยฺหํ อาภรณานิ เจว กณฺถกญฺจ อาทาย คจฺฉาหิ อาภรณานิ จ กณฺถกญฺจ ปฏิจฺฉาเปตฺวา ทกฺขิณ หตฺเถน มงฺคลขคฺคมาทาย วามหตฺเถน โมลิยา สทฺธึ จูฬํ ฉิณฺทิตฺวา สเจ อหํ พุทฺโธ ภวิสฺสามิ อากาเส ติฏฺฐตุ โน เจ ภูมิยํ ปตตูติ อากาเส ขิปิ จุฬามณี พณฺธนํ โยชนปฺปมาณํ ฐานํคนฺตฺวา อากาเส อฏฺฐาสิ อถ สกฺโก เทวราชา โยชนิเกน รตนจงฺโคฏเกน ปฏิคฺคเหสิ.

Als er diese Strophe hörte, die von Kisāgotamī, der Tochter seiner Tante väterlicherseits, gesprochen worden war, dachte er: „Von ihr wurde mir das Wort vom Erloschensein verkündet.“ Er nahm eine Perlenkette im Wert von einhunderttausend Goldstücken von seinem Hals, sandte sie ihr, betrat seinen Palast, legte sich auf das Prachtbett nieder und sah die Unordnung der vom Schlaf übermannten Tänzerinnen. Da wurde sein Herz von tiefem Überdruss erfüllt; er weckte Channa, ließ Kanthaka herbeiführen, bestieg ihn und zog, begleitet von Channa und umgeben von den Gottheiten aus zehntausend Weltsystemen, in der Großen Entsagung aus. Noch im verbleibenden Teil dieser Nacht durchquerte er drei Königreiche, erreichte das jenseitige Ufer des Flusses Anomā, stieg vom Pferderücken ab, stellte sich auf den weißen Sand, der einem Perlenhaufen glich, und sprach: „Channa, nimm meinen Schmuck und auch Kanthaka und geh zurück.“ Nachdem er ihm den Schmuck und Kanthaka übergeben hatte, nahm er mit der rechten Hand das glückbringende Schwert, schnitt mit der linken Hand das Haarbüschel mitsamt dem Diadem ab und warf es mit den Worten in die Luft: „Wenn ich ein Buddha werden soll, möge es am Himmel stehen bleiben; wenn nicht, möge es auf die Erde fallen!“ Das Haarbüschel mitsamt dem Band stieg eine Meile weit empor und blieb am Himmel stehen. Da fing Sakka, der König der Götter, es mit einem ein Yojana großen, mit Juwelen verzierten Korb auf.

ยถาห

Wie es heißt:

เฉตฺวาน โมลึ วรคนฺธวาสิตํเวหาสยํ อุกฺขิปิ สกฺยปุงฺคยโว,สหสฺสเนตฺโต สิรสา ปฏิคฺคหิสุวณฺณ วงฺโคฏวเรน วาสโว’ติ;

„Nachdem er das mit köstlichem Duft parfümierte Haarbüschel abgeschnitten hatte, warf der edle Sakyer es empor in die Luft; der Tausendäugige (Vāsava) empfing es mit dem Haupte in einem herrlichen goldenen Korb.“

ปฏิคฺคเหตฺวา จ ปน เทวโลกํ เนตฺวา สุเนรุ มุทฺธนิ ติโยชนปฺปมาณํ อิณฺทนีลมณิมยํ จุฬามณิ เจติยํ นาม อกาสิ อถ กสฺสป พุทฺธกาเล โปราณ สหายโก ฆฏิการ มหาพฺรหฺมา เอกํ พุทฺธนฺตรํ วินาวาสภาวปฺปตฺเตน มตฺตภาโว จิตฺเตสิ. อชฺช เม สหายโก มหาภินิกฺขมนํ นิกฺขนฺโต สมณ ปริกฺขารมสฺส คเหตฺวา คจฺฉามีติ-

Nachdem er es aufgefangen und in die Götterwelt gebracht hatte, errichtete er auf dem Gipfel des Sineru-Berges einen drei Yojana großen Schrein aus Saphiren namens Cūḷāmaṇi-Cetiya. Damals dachte der Große Brahma Ghaṭikāra, sein ehemaliger Gefährte zur Zeit des Buddha Kassapa, mit einer liebevollen Gesinnung, die ein ganzes Buddha-Intervall überdauert hatte: „Heute ist mein Gefährte zur Großen Entsagung ausgezogen. Ich will gehen und ihm die Utensilien eines Asketen bringen.“

‘‘ติจีวรญฺจ ปตฺโต จ วาสิ สูจิ จ พณฺธนํ,ปริสฺสาวน อฏฺเฐเตน-ยุตฺตโยคสฺส ภิกฺขุโน’’ติ;

„Die drei Gewänder, die Almosenschale, ein Rasiermesser, eine Nadel, ein Gürtel und ein Wassersieb – mit diesen acht Utensilien ist ein Bhikkhu ausgestattet, der sich der geistigen Übung widmet.“

อิเม สมณปริกฺขาเร อาหริตฺวา อทาสิ มหาปุริโส อรหทฺธชํ นิวาเสตฺวา อุตฺตมํ ปพฺพชฺชาเวสํ คณฺหิตฺวา สาฏกยุคลํ อากาเส ขิปิ ตํ พฺรหฺมา ปฏิคฺคเหตฺวา พฺรหฺมโลเก ทฺวาทสโยชนิกํ สพฺพรตนมยํ ทุสฺสเจติยมกาสิ.

Nachdem er diese Utensilien eines Asketen herbeigebracht hatte, übergab er sie ihm. Der Große Mann legte das Banner der Arahatschaft an, nahm die edle Gestalt eines Hauslosen an und warf das königliche Gewandpaar in die Luft. Der Brahma fing es auf und errichtete in der Brahma-Welt das zwölf Yojana große, aus allerlei Juwelen bestehende Gewand-Heiligtum (Dussa-Cetiya).

‘‘กิเลส อปฺปหีเณปิ=มหาสตฺตสฺส ตํ ขเณ,ยสฺสานุภาวโต เอวํ ทุสฺสจูฬา หิ ปูชิตาตสฺมา ตมฺม มหาโพธิ-สตฺตานํ ปฏิปตฺติยํ,น กเรยฺย มหุสฺสาหํว-โก หิ นาม พุโธ ชโน’’ติ;

„Obwohl die Befleckungen des Großen Wesens zu jener Zeit noch nicht überwunden waren, wurden aufgrund seiner Macht sein Gewand und sein Haarschmuck so verehrt. Welcher weise Mensch sollte sich daher nicht mit großem Eifer der Praxis der großen Bodhisattvas widmen?“

จูฬามณิทุสฺส ถุปทฺวยกถา

Die Erzählung von den zwei Stupas des Haarschmucks und des Gewandes.

๙. โพธิสตฺโต ปพฺพชิตฺวา อนุกฺกเมน ราชคหํ คนฺตฺวา ตตฺถ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปณฺฑว ปพฺพตปพฺภาเร นิสินฺโน มคธราเชน รชฺเชน นิมนฺติยมาโน ตํ ปฏิกฺขิปิตฺวา สพฺพญฺญุตํ ปตฺวา ติสฺสวิชิตํ อาคมนตฺถายเตนคหิต ปฏิญฺโญ อาฬารํ-อุทฺทกญฺจ อุปสงฺกมิตฺวา เตสํ สนฺติเก อธิคตวิเสเสน อปริตุฏฺโฐ ฉพฺพสฺสานิ มหาปธานํ ปทหิตฺวา วิสาข ปุณฺณม ทิวเส เสนานินิคเม สุชาตาย ทินฺนปายาสํ ปริภุญฺชิตฺวา เนรญฺชราย นทิยา สุวณฺณปาตึ ปวาเหตฺวา เนรญฺชราย ตีเร มหาวนสณฺเฑ นานาสมาปตฺตีหิ ทิวาภาคํ วิตินาเมตฺวา สายณฺห สมเย โสตฺถิเยน ทินฺนํ ติณมุฏฺฐึ คเหตฺวา กาเฬน นาคราเชน อภิตฺถุตคุโณ โพธิมณฺฑํ อารุยฺห ติณานิ. สตฺถริตฺวา น ตาวีมํ ปลฺลงฺกํ ภิณฺทิสฺสามิ ยาว เม อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจิสฺสตี’’ติ ปฏิญฺญํ กตฺวา ปาจีน ทาสาภิมุโข นิสีทิตฺวา-สูริเย อนตฺถมิเตเยว มารพลํ วิธเมตฺวา ปฐมยาเม ปุพฺเพ นิวาสญาณํ มชฺฌิมยาเม จุตูปปาตญาณํ ปตฺวา ปจฺฉิมยามาวสาเน ทสพล จตุเวสารชฺชาทิ สพฺพคุณปติมณฺฑิตํสพฺพญฺญุตญาณํ ปฏิวิชฺฌิตฺวา สตฺต สตฺตาหํ โพธิสมีเปเยว วีตินาเมตฺวา อฏฺฐเม สตฺตาเห อชปาล นิคฺโรธมูเล นิสินฺโน ธมฺมคมฺภีรตา ปจฺจเวกฺขเนน อปฺโปสฺสุกฺกตํ อาปชฺชมาโน ทสทหสฺสี มหาพฺรหฺม ปริวาเรน สหมฺปติ มหาพฺรหฺมุนา อายาจิต ธมฺมเทสโน พุทฺธจกฺขุนา โลกํ โอโลเกนฺโต พฺรหฺมุโน อชฺเฌสนํ อาทาย กสฺส นุ โข ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺยนฺติ โอโลเกนฺโต อาฬารุทฺทกานํ กาลกตภาวํ ญตฺวา ปญฺจวคฺคียานํ ภิกฺขุนํ พหูปการตํ อนุสฺสริตฺวา อุฏฺฐายาสนา กาสิปุรํ คจฺฉนฺโต อนฺตรามคฺเค อุปเกน สทฺธึ มนฺเตตฺวา อาสาฬหิปุณฺณม ทิวเส อิสิปตเน มิคทาเย ปญฺจ วคฺคิยานํ ภิกฺขุนํ วสนฏฺฐานํ ปตฺวา เต อนนุจฺฉวิเกน อาวุโส วาเทน สมุทาจรนฺเต อญฺญาเปตฺวา ธมฺมจกฺกํ ปวตฺเตนฺโต อญฺญาโกณฺฑญฺญตฺเถรปมุเข อฏฺฐารส โกฏิโย อมตปานํ ปาเยสิ.

9. Nachdem der Bodhisattva in die Hauslosigkeit ausgezogen war, begab er sich allmählich nach Rājagaha, sammelte dort Almosen und setzte sich in eine Berghöhle des Paṇḍava-Berges. Als er vom König von Magadha eingeladen wurde, das Königreich zu übernehmen, lehnte er dies ab, nachdem er ihm das Versprechen gegeben hatte, nach Erlangung der Allwissenheit in sein Reich zurückzukehren. Er suchte Āḷāra und Uddaka auf, war jedoch mit den außergewöhnlichen Errungenschaften, die er in ihrer Gegenwart erlangte, unzufrieden. Sechs Jahre lang übte er sich in der großen Anstrengung. Am Vollmondtag des Monats Visākha verzehrte er die von Sujātā im Dorf Senāni dargebrachte Milchspeise, ließ die goldene Schale im Fluss Nerañjarā treiben und verbrachte den Tag am Ufer des Nerañjarā im dichten großen Wald in verschiedenen geistigen Sammlungen (Samāpattis). Am Abend nahm er die vom Grasgärtner Sotthiya dargebrachte Handvoll Gras entgegen, wurde vom Schlangenkönig Kāḷa in seinen Tugenden gepriesen und betrat den Ort der Erleuchtung (Bodhimaṇḍa). Nachdem er das Gras ausgebreitet hatte, legte er das Gelübde ab: „Ich werde diesen Sitz nicht eher verlassen, bis mein Geist frei von Anhaften von den Trieben erlöst ist.“ Er setzte sich mit dem Gesicht nach Osten gewandt nieder, vertrieb noch vor Sonnenuntergang das Heer des Māra, erlangte in der ersten Nachtwache das Wissen über frühere Daseinsformen, in der mittleren Nachtwache das Wissen über das Sterben und Wiedererstehen der Wesen und drang am Ende der letzten Nachtwache zum allwissenden Wissen durch, das mit den zehn Kräften, den vier Arten der Furchtlosigkeit und allen anderen edlen Eigenschaften geschmückt ist. Er verbrachte sieben Wochen in unmittelbarer Nähe des Bodhi-Baumes. In der achten Woche saß er am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes und neigte, als er die Tiefe der Lehre betrachtete, zur Untätigkeit. Als er jedoch vom Großen Brahma Sahampati, der von zehntausend Großen Brahmas umgeben war, gebeten wurde, die Lehre zu verkünden, blickte er mit dem Buddha-Auge auf die Welt, nahm die Bitte des Brahmas an und überlegte, wem er wohl zuerst die Lehre verkünden sollte. Als er erkannte, dass Āḷāra und Uddaka bereits verstorben waren, erinnerte er sich an die große Hilfe der fünf Gefährten. Er erhob sich von seinem Sitz, begab sich in die Stadt Kāsī, sprach unterwegs mit Upaka und erreichte am Vollmondtag des Monats Āsāḷha den Wildpark Isipatana, den Aufenthaltsort der fünf Bhikkhus. Nachdem er sie, die ihn ungebührlich mit der Anrede „Freund“ ansprachen, belehrt hatte, setzte er das Rad der Lehre in Bewegung und ließ achtzehn Millionen Wesen, allen voran den ehrwürdigen Aññā-Koṇḍañña, vom Trank der Todeslosigkeit trinken.

ตโต ปฏฺฐาย จตฺตาลีส สํวจฺฉรานิ ฐตฺวา จตุราสีติ ธมฺมกฺขณฺธ สหสฺสานิ เทเสตฺวา คณนปถมตีเต สตฺเต ภวกนฺตารโต สนฺตาเรตฺวา สพฺพพุทฺธกิจฺจานิ นิฏฺฐเปตฺวา กุสินารายํ อุปวตฺตเน มลฺลานํ สาลวเน ยมกสาลาน มนฺตเร อุตฺตสีสกํ ปญฺญตฺเต มญฺจเก วิสาขปุณฺณม ทิวเส ทกฺขิเณน ปสฺเสน สโต สมฺปชาโน อนุฏฺฐานเสยฺยาย นิปชฺชิ. ตทา กิร ภควโต ปูชาย ยมกสาลา สพฺพปาลิผุลฺลา มูลโต ปฏฺฐาย ยาว อคฺคา เอกจฺฉนฺนา อเหสุํ. น เกวลญฺจ ยมกสาลาเยว สพฺเพปิ รุกฺขสาขา สพฺพปาลิผุลฺลาว อเหสุํ.

Von da an wirkte er vierzig Jahre lang, verkündete die vierundachtzigtausend Abschnitte der Lehre, rettete unzählige Wesen aus der Wüste des Daseinskreislaufs, vollendete alle Aufgaben eines Buddha und legte sich in Kusinārā, im Upavattana, dem Sal-Hain der Mallas, zwischen den Zwillings-Sal-Bäumen auf dem mit dem Kopf nach Norden ausgerichteten bereiteten Lager am Vollmondtag des Monats Visākha auf der rechten Seite nieder – achtsam und klar bewusst, im Lager ohne Wiederaufstehen. Damals standen die Zwillings-Sal-Bäume zur Verehrung des Erhabenen in voller Blüte; von den Wurzeln bis zu den Wipfeln waren sie ganz davon bedeckt. Und nicht nur die Zwillings-Sal-Bäume, sondern die Zweige aller Bäume standen in voller Blüte.

น เกวลญฺจ ตสฺมึเยว อุยฺยาเน สกเลปิ ทสสหสฺส จกฺกวาเฬ ผลุปค รุกฺขา ผลํ คณฺหึสุ. สพฺพรุกฺขานํ ขณฺเธสุ ขณฺธ ปทุมานิ, วลลีสุ วลลิปทุมานิ. อากาเส อุลฺโลกปทุมานิ, ปถวิตลํ ภิณฺทิตฺวา ทณฺฑกปทุมานิ ปุปฺผึสุ. สพฺโพ มหา สมุทฺโท ปญฺจวณฺณ ปทุมสญฺฉนฺโน อโหสิ ติโยชน สหสฺสวิตฺถโต ปน หิมวา ฆนพทฺธโมรปิญฺฉกลาโป วิย นิรนฺตรํ มาลาทามควกฺขิโต วิย สุฏฺฐุ ปีเฬตฺวา อาพทฺธปุปฺผวฏํสโก วิย สุปูริต ปุปฺผจงฺเคฏกํ วิย จ อติรมณีโย อโหสิ.

Nicht nur in jenem Hain allein, sondern im gesamten zehntausendfachen Weltsystem trugen alle fruchttragenden Bäume Früchte. An den Stämmen aller Bäume blühten Stamm-Lotusblumen, an den Ranken Ranken-Lotusblumen. Am Himmel blühten herabhängende Lotusblumen, und die Erdoberfläche durchbrechend blühten Stängel-Lotusblumen. Der gesamte große Ozean war mit fünffarbigen Lotusblumen bedeckt; der dreitausend Yojanas weite Himavanta aber war von äußerster Lieblichkeit, gleich einem dicht gebundenen Pfauenfederschweif, gleich einem lückenlos mit Blumengirlanden verzierten Gitterwerk, gleich einem fest zusammengepressten, gebundenen Blumenkranz und gleich einem wohlgefüllten Blumenkorb.

ยมกสาลา ภุมฺมเทวตานิ สญฺจาลิตกฺขวิณฺธฏปา ตถาคตสรีรสฺส อุปริปุปฺผานิ วิกิรนฺติ. ทิพฺพานิปิ มณฺทารว ปุปฺผานิ อนฺตลิกฺขา ปตนฺติ. ตานิ โหนฺติ สุวณฺณ วณฺณานิ ปณฺณจฺฉตฺตปฺปมาณานิ มหาตุมฺพมตฺตํ เรณุ คณฺหนฺติ น เกวลญฺจ มณฺทารว ปุปฺผาเนจ, อญฺญานิปิ สพฺพานิ ปาริจฺฉตฺตก ปุปฺผาทีนิ สุวณฺณวงฺโคฏกานิ รชตจงฺโคฏกานิ จ ปูเรตฺวา ปูเรตฺวา ติทส ปุเรปิ พฺรหฺมโลเกปิ ฐิตาหิ เทวตาหิ วิวิธานิ อนฺตรา อวิปฺปกิณฺณาเนว หุตฺวา อาคนฺตฺวา ปตฺตกึชกฺข เรณุ จุณฺเณหิ ตถาคตสฺส สรีรเมว โอกีรนฺติ น เกวลญฺจ เทวตานํเยว นาค สุปณฺณ มนุสฺสานมฺปิ อุปกปฺปน จณฺทน จุณฺณานิ น เกวลญฺจ จณฺทนจุณฺณาเนว กาฬานุสารี ตคร โลหิตจณฺทนาทิ สพฺพคนฺธชาตจุณฺณานิ, หริตาลญฺชน สุวณฺณ รชต จุณฺณานิ, สพฺพคนฺธวาส วิกติโย สุวณฺณ รชตาทิสมุคฺเค ปูเรตฺวา จกฺกวาฬ มุขวฏฺฏิอาทิสุ ฐิตาหิ เทวตาหิ ปวิทฺธา อนฺตรา อวิปฺปกิริตฺวา ตถาคตสฺเสว สรีรํ โอกิรนฺติ ทิพฺพานิปิ ตุริยานิ อนฺตลิกฺเข วชฺชนฺติ. น เกวลญฺจ ตานิเยว สพฺพานิปิ ตนฺติพทฺธ จมฺมปริโยนทฺธ สุสิราทิ เภทานิ ทสสหสฺสจกฺกวาเฬ เทว-นาคว-สุปณฺณ-มนุสฺสานํ ตุริยานิ เอกจกฺกวาเฬ สนฺนิปติตฺวา อนฺตลิกฺเข วชฺชนฺติ.

Die Erdgottheiten ließen die Zwillings-Sālabäume erzittern, so dass ihre Zweige herabsinkend den Körper des Tathāgata mit Blüten bestreuten. Auch himmlische Mandārava-Blüten fielen aus der Luft herab. Diese waren goldfarben, von der Größe eines Blätterschirms, und trugen Blütenstaub in der Menge eines großen Gefäßes. Und nicht nur Mandārava-Blüten, sondern auch alle anderen Blüten wie die des Pāricchattaka-Baumes, mit denen goldene und silberne Körbchen gefüllt worden waren, wurden von den Gottheiten, die in der Stadt der Dreißigdrei und in der Brahma-Welt verweilten, dargebracht; sie kamen herbei, ohne dass die verschiedenen Blüten unterwegs verstreut wurden, und bestreuten mit Blättern, Staubfänden und Blütenstaub den Körper des Tathāgata. Und nicht nur die der Gottheiten, sondern auch Sandelholzpulver, das von den Nāgas, Supaṇṇas und Menschen dargebracht wurde; und nicht nur Sandelholzpulver, sondern Pulver aller Arten von Duftstoffen wie Kāḷānusārī, Tagara, rotes Sandelholz und so weiter, sowie Gelborpiment-, Augensalben-, Gold- und Silberstaub und alle Arten von Riechstoffen, mit denen goldene, silberne und andere Schatullen gefüllt worden waren, wurden von den Gottheiten, die auf dem Rand des Weltsystems und an anderen Orten standen, herabgeworfen und bedeckten, ohne sich unterwegs zu zerstreuen, den Körper des Tathāgata. Auch himmlische Musikinstrumente erklangen in der Luft. Und nicht nur diese allein, sondern alle Musikinstrumente – seien es Saiteninstrumente, mit Leder bespannte Instrumente oder Blasinstrumente – der Götter, Nāgas, Supaṇṇas und Menschen aus dem zehntausendfachen Weltsystem kamen in diesem einen Weltsystem zusammen und erklangen in der Luft.

วรจารณเทวตา กิร นาเมกา ทีฆายุกา เทวตา มหาปุริโส มนุสฺสปเถ นิพฺพตฺติตฺวา พุทฺโธ ภวิสฺสตีติ สุตฺว ปฏิสณฺธิทิวเส คณฺหิตฺวา คมิสฺสามาติ มาลา คนฺถิตุํ อารภึสุ ตา คณฺถมานาว มหาปุริเส มาตุกุจฺฉิยํ นิพฺพตฺเต ตุมฺเภ กสฺส คณฺถถาติ วุตฺตา น ตาว ติฏฺฐาติ กุจฺฉิโต นิกฺขมน ทิวเส คเหตฺวา คมิสฺสามาติ อาหํสุ ปุน นิกฺเขนฺโตติ สุตฺวา มหาภินิกฺขมนทิวเส คมิสฺสามาติ มหาภินิกฺขมนํ นิกฺขนฺโตติ สุตฺวา อภิสมฺโพธิ ทิวเส คมิสฺสามาติ. อชฺช อภิสมฺพุทฺโธติ สุตฺวา ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตนทิวเส คมิสฺสามาติ ธมฺมจกฺกํ ปวตฺตยีติ สุตฺวา ยมกปาฏิหาริยทิวเส คมิสฺสามาติ. อชฺช ยมกปาฏิหาริยํ กรีติ สุตฺวา เทโว โรหนทิวเส คมิสฺสามาติ. อชฺช เทโวโรหนํ กรีติ สุตฺวา อายุสงฺขาโรสฺสชฺชเน คมิสฺสามาติ อายุสงฺขารํ โอสฺสชีติ สุตฺวา น ตาว นิฏฺฐาติ ปรินิพฺพานทิวเส คมิสฺสามาติ?

Es heißt, eine Gruppe langlebiger Gottheiten namens Varacāraṇa-Gottheiten hörte: ‚Der Große Mensch ist in der Menschenwelt erschienen und wird ein Buddha werden.‘ Da begannen sie, Blumenkränze zu flechten, indem sie dachten: ‚Wir wollen sie am Tag seiner Empfängnis nehmen und hingehen.‘ Während sie flochten, war der Große Mensch bereits im Mutterschoß empfangen worden. Als sie gefragt wurden: ‚Für wen flechtet ihr?‘, sagten sie: ‚Es ist noch nicht so weit. Am Tag seiner Geburt aus dem Mutterschoß wollen wir sie nehmen und hingehen.‘ Als sie später hörten: ‚Er ist geboren‘, dachten sie: ‚Am Tag der Großen Entsagung werden wir hingehen.‘ Als sie hörten: ‚Er ist zur Großen Entsagung ausgezogen‘, dachten sie: ‚Am Tag der Erleuchtung werden wir hingehen.‘ Als sie hörten: ‚Heute hat er die Erleuchtung erlangt‘, dachten sie: ‚Am Tag der Verkündigung des Rades der Lehre werden wir hingehen.‘ Als sie hörten: ‚Er hat das Rad der Lehre verkündet‘, dachten sie: ‚Am Tag des Doppelwunders werden wir hingehen.‘ Als sie hörten: ‚Heute hat er das Doppelwunder vollbracht‘, dachten sie: ‚Am Tag seines Herabsteigens aus der Götterwelt werden wir hingehen.‘ Als sie hörten: ‚Heute hat er das Herabsteigen aus der Götterwelt vollzogen‘, dachten sie: ‚Am Tag des Aufgebens der Lebenskraft werden wir hingehen.‘ Als sie hörten: ‚Er hat die Lebenskraft aufgegeben‘, sagten sie: ‚Noch sind sie nicht fertig gestellt; am Tag seines Parinibbāna werden wir hingehen.‘

อชฺช ภควา ยมกสาลานมนฺตเร ทกฺขิเณน ปสฺเสน สโต สมฺปชาโน สีหเสยฺยํ อุปคโต พลว ปจฺจุสมเย ปรินิพฺพายิสฺสติ ตุมฺเห กสฺส คณฺถถาติ วุตฺตา ปน กินฺนาเมตํ อชฺเชว มาตุกุจฺฉิยํ ปฏิสณฺธึ คณฺหิ อชฺเชว กุจฺฉิโต นิกฺขนฺโต, อชฺเชว มหาภินิกฺขมนํ นิกฺขมิ. อชฺเชวพุทฺโธ อโหสิ อชฺเชว ธมฺมจกฺกํ ปวตฺตยิ. อชฺเชว ยมกปาฏิหาริยํ อกาสิ. อชฺเชว เทวโลกา โอตินณฺณา. อชฺเชว อายุสงฺขรํ โอสฺสชิ. อชฺเชว กิร ปรินิพฺพุโต. นนุ นาม ทุติย ทิวเส ยาคุปาน กาลมตฺตมฺปิ ฐาตพฺพํ อสฺส, ทส ปารมิโย ปูเรตฺวา พุทฺธตฺตํ ปตฺตสฺส นาม อนนุจฺฉวิกนฺติ อปริ นิฏฺฐิตาว มาลาโย คเหตฺวา อาคมฺม อนฺโต จกฺกวาเฬ โอกาสํ อาลภมานา จกฺกวาฬ มุขวฏฺฏิยํ ลภิตฺวา อาธาวนฺติโย หตฺเถน หตฺถํ คีวาย คีวํ คเหตฺวา ตีณิ รตนานิ อารพฺภทฺวตฺตึสมหปุริสลกฺขณานิ ฉพฺพณฺณรํสิโย ทสปารมิโย อทฺธจฺฉฏฺฐานิ ชาตกสตานิ จุทฺทสฺส พุทฺธญาณานิ อารพฺภ คายิตฺวา ตสฺส ตสฺส อวสาเน สหาย เห สหาย เหติ วทนฺติ. อิทเมตํ ปฏิจฺจวุตฺตํ-ทิพฺพานิปิ สํคีตานิ อนฺตลิกฺเข วตฺตนฺติติ.

Als sie gefragt wurden: ‚Heute hat sich der Erhabene zwischen den Zwillings-Sālabäumen auf seiner rechten Seite achtsam und klar bewusst in die Löwenlage begeben und wird in der Morgendämmerung das Parinibbāna erlangen. Für wen flechtet ihr?‘, sprachen sie: ‚Was ist das nur? War es nicht erst heute, dass er im Mutterschoß empfangen wurde? War es nicht erst heute, dass er aus dem Mutterschoß geboren wurde? War es nicht erst heute, dass er zur Großen Entsagung auszog? War es nicht erst heute, dass er Buddha wurde? War es nicht erst heute, dass er das Rad der Lehre in Gang setzte? War es nicht erst heute, dass er das Doppelwunder vollbrachte? War es nicht erst heute, dass er aus der Götterwelt herabstieg? War es nicht erst heute, dass er die Lebenskraft aufgab? Und heute, so heißt es, ist er schon endgültig erloschen! Sollte er denn nicht wenigstens bis zum zweiten Tag für die Dauer des Trinkens von Reisschleim verweilen? Dass einer, der die zehn Vollkommenheiten erfüllt und die Buddhaschaft erlangt hat, so schnell dahingeht, ist wahrlich ungebührend!‘ So nahmen sie die noch unfertigen Kränze, kamen herbei und fanden im Inneren des Weltsystems keinen Platz. Als sie am Rand des Weltsystems Platz fanden, liefen sie hin und her, Hand in Hand, Hals an Hals, und begannen zu singen über die Drei Juwelen, die zweiunddreißig Merkmale des Großen Menschen, die sechsfarbigen Strahlen, die zehn Vollkommenheiten, die fünfeinhalbhundert Jātaka-Geschichten und die vierzehn Buddha-Erkenntnisse. Am Ende eines jeden Gesangs riefen sie: ‚O Gefährte! O Gefährte!‘ Darauf bezieht sich das Wort: ‚Auch himmlische Gesänge erklangen in der Luft.‘

ภควา ปน เอวํ มหติยา ปูชาย วตฺตมานยา ปฐมยาเม มลฺลานํ ธมฺมํ เทเสสิ มชฺฌิมยาเม สุภทฺทสฺส ธมฺมํ เทเสตฺวา ตํ มคฺคผเล ปติฏฺฐาเปสิ ปจฺฉิมยาเม ภิกฺขุ โอวทิตฺวา พลว ปจฺจูส สมเย มหาปถวึ กมฺเปนฺโต อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายิ ปรินิพฺพุเต ปน ภควติ โลกนาเถ อานณฺทตฺเถโร มลฺลราชุนํ ตํ ปวตฺตึ อาโรเจติ เต สุตฺวาว คณฺธมาลํ สพฺพญฺจ ตาลาวจรํ ปญฺจ จ ทุสฺสยุคสตานิ อาทาย คนฺตฺวา ภควโต สรีรํ นจฺเจหิ - คีเตหิ - วาทิเตหิ - มาเลหิ - คณฺเธหิ สกฺกโรนฺตา ครุกโรนฺตา มาเนนฺตา - ปูเชนฺตา เจลวิตานานิ กโรนฺตา มณฺฑล มาลานิ ปฏิยาเทนฺตา เอวํ ตา ทิวสํ วีตินาเมสุํ.

Während nun dem Erhabenen eine solch große Ehrung erwiesen wurde, lehrte er in der ersten Nachtwache den Mallas das Dhamma; in der mittleren Nachtwache lehrte er Subhadda das Dhamma und gründete ihn in Pfad und Frucht; in der letzten Nachtwache ermahnte er die Mönche und erlosch schließlich in der Morgendämmerung, während die große Erde bebte, im Element des Nibbāna ohne verbleibende Daseinsgrundlagen. Als der Erhabene, der Weltenhort, erloschen war, verkündete der ältere Ānanda den Malla-Königen diese Nachricht. Sobald sie dies hörten, nahmen sie Duftstoffe, Blumenkränze, sämtliche Musikinstrumente und fünfhundert Paare von Gewändern mit sich, gingen dorthin und ehrten, achteten, verehrten und beschenkten den Körper des Erhabenen mit Tänzen, Gesängen, Musik, Kränzen und Wohlgerüchen. Sie spannten Stoffbaldachine auf, errichteten kreisförmige Pavillons und verbrachten so jenen Tag.

อถ เทวตานญฺจ โกสินารกานํ มลฺลานญฺจ เอตทโหสิ-อติวิกาโล โข อชฺช ภควโต สรีร ฌาเปตุํ, สฺเวทานิ ภควโต สรีรํ ฌเปสฺสามาติ ตถา ทุติยมฺปิ ทิวสํ วีตินาเมสุํ. ตถา ตติยํ จตุตฺถํ ปญฺจมํ ฉฏฺฐมฺปิ ทิวสํ วีตินาเมสุํ สตฺต เม ทิวเส เทวตา จ โทสินารกา มลฺลา จ ภควโต สรีรํ ทิพฺเพหิ มานุสเกหิ จ นจฺเฉหิ - คีเตหิ - วาทิเตหิ - มาเลหิ - คณฺเธหิ สกฺกาโรนฺโต ครุกโรนฺตา มาเนนฺตา ปูเชนฺตา นครมชฺเฌน นีหริตฺวา ยตฺถ มกุฏพณฺธนํ นาม มลฺลานํ เจติยํ ตตฺถ นิกฺขิปึสุ

Da dachten die Gottheiten und die Mallas von Kusinārā: ‚Es ist heute schon zu spät, um den Körper des Erhabenen zu verbrennen. Morgen werden wir den Körper des Erhabenen verbrennen.‘ Und so verbrachten sie auch den zweiten Tag. Ebenso verbrachten sie den dritten, vierten, fünften und sechsten Tag. Am siebten Tag trugen die Gottheiten und die Mallas von Kusinārā den Körper des Erhabenen unter Darbringung von himmlischen und menschlichen Tänzen, Gesängen, Musik, Kränzen und Düften – ihn ehrend, achtend, verehrend und huldigend – mitten durch die Stadt hinaus und bahrten ihn dort auf, wo sich das Makuṭabandhana genannte Heiligtum der Mallas befand.

เตน โข ปน สมเยน กุสินารา ยาว สนฺธิสมล สํกฏีราชนฺนุมตฺเตน โอธินา มณฺทารว ปุปฺเผน สตฺถตา โหติ อถ โข โกสินารกา มลฺลา ภควโต สรีรํ จกฺกวตฺติสฺส สรีรํ วิย อหเตน วตฺเถน เวเฐสุํ อหเตน วตฺเถน เวเฐตฺวา วิหเตน กปฺปาเสน เวเฐสุํ วิหเตน กปฺปาเสน เวเฐตฺวา อหเตน วตฺเถน เวเฐสุํ. เอเตเนว นเยน ปญฺจหิยุคสเตหิ เวเฐตฺวา อายสาย เตลโทณิยา ปกฺขิปิตฺวา อญฺญิสฺสา อายสาย โทณิยา ปฏิกุชฺเชตฺวา สพฺพคนฺธานํ จิตกํ กริตฺวา ภควโต สรีรํ จิตกํ อาโรเปสุํ. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา มหา กสฺสโป ปาวาย กุสินารํ อทฺธานมคฺค ปฏิปนฺโน โหติ มหตาภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ ปญฺจมตฺเตหิ ภิกฺขุสเตหิ เตน โข ปน สมเยน เถเร จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สคฺเค นิพฺพตฺตา เทวตา ตสฺมึ สมาคเม เถรํ อทิสฺวา กุหินฺนุ โข อมฺหากํ กุลุปค เถโรติ อาวชฺเชนฺโต อนฺตรามคฺคปฏิปนฺนํ ทิสฺวา อมฺหากํ กุลุปค เถเร อวณฺทิเต จิตโก มา ปชฺชลิตฺถาติ อธิฏฺฐิหึสุ.

Zu jener Zeit nun war Kusinārā bis hin zu den Straßenkreuzungen, Müllhaufen und Kehrichtplätzen bis zur Kniehöhe mit Mandārava-Blüten übersät. Daraufhin umwickelten die Mallas von Kusinārā den Körper des Erhabenen wie den Körper eines Weltherrschers mit neuem Tuch. Nachdem sie ihn mit neuem Tuch umwickelt hatten, umwickelten sie ihn mit gezupfter Baumwolle; nachdem sie ihn mit gezupfter Baumwolle umwickelt hatten, umwickelten sie ihn wiederum mit neuem Tuch. Auf diese Weise umwickelten sie ihn mit fünfhundert Lagenpaaren, legten ihn in eine eiserne, mit Öl gefüllte Wanne, deckten ihn mit einer anderen eisernen Wanne ab, errichteten einen Scheiterhaufen aus allerlei Duftstoffen und hoben den Körper des Erhabenen auf den Scheiterhaufen. Zu jener Zeit nun befand sich der ehrwürdige Mahā-Kassapa auf dem Reiseweg von Pāvā nach Kusinārā zusammen mit einer großen Mönchsgemeinde von etwa fünfhundert Mönchen. Zu jener Zeit dachten Gottheiten, die durch ihr reines Vertrauen in den Thera im Himmel wiedergeboren worden waren, als sie den Thera bei jener Versammlung vermissten: „Wo ist nur unser vertrauter Thera?“, und als sie sahen, dass er sich auf dem Reiseweg befand, fassten sie den Entschluss: „Solange unser vertrauter Thera den Körper des Erhabenen nicht verehrt hat, soll sich der Scheiterhaufen nicht entzünden.“

อถ โข จตฺตาโร มลฺลปาโมกฺขา สีสํ นหาตา อหตานิ วตฺถานิ นิจตฺถา วี สํรตนสติกํ จณฺทนจิตกํ อาลิมฺเปสฺสามาติ อฏฺฐปิ โสลสปิ ทฺวตฺตึสาปิ ชนา หุตฺวา ยมก อุกฺกโย คเหตฺวา ตาลวเณฏหิ วิชนฺตา ภสฺตานิ ธมนฺตา น สกฺโกนฺติเยว อคฺคึ คาหาเปตุํ. อถ โข โกสินารกา มลฺลา จิตกสฺส อปชฺชลน การณํ อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ ปุจฺฉิตฺวํ เทวตานํ อภิปฺปายํ สุตฺวา มหากสฺสโป กิร โภ ปญฺจหิ ภิกฺขุสเตหิ สทฺธึ ทสพลสฺส ปาเท วนฺทิสฺสามีติ อาคจฺฉติ ตสฺมึ กิร อนาคเต จิตโก น ปชฺชลติ กีทิโส โภโส ภิกฺขุ กาโล โอทาโต ทีโฆ รสฺโส เอวรูเป นาม โภ ภิกฺขุมฺหิ ฐิโต กึ ทสพลสฺส ปรินิพฺพานํ นามาติ เทจิ คณฺธมาลาทิ หตฺถา ปฏิปถํ คจฺฉึสุ เกจิ วีถิโย วิจิตฺตา กตฺวา อาคมนมคฺคํ โอโลกยมานา อฏฺฐํสุ. อถ โข อายสฺมา มหากสฺสโป เยน กุสินารา มกูฏพณฺธนํ นาม มลฺลานํ เจติยํ, เยน ภควโต จิตโก เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา เอกํสํ จีวรํ กตฺวา ติกฺขตฺตุํ จิตกํ ปทกฺขิณํ กตฺวา อาวชฺเชนฺโตว สลฺลกฺเขสิ-อิมสฺมึ ฐาเน ปาทาติ ตเต ปาทสมีเป ฐตฺวา อภิญฺญาปาทกํ จตุตฺถชฺฌานํ สมาปชฺชิตฺวา วุฏฺฐาย อรสหสฺส ปติมณฺฑิตา ทสพลสฺส ปาทา สทฺธึ กปฺปาส ปฏเลหิ ปญฺจทุสฺสยุคสตานิ สุวณฺณโทณึ วณฺทนจิตกญฺจ ทฺเวธา กตฺวา มยฺหํ อุตฺตมงฺเค สิรสิ ปติฏฺฐหนฺตูติ อธิฏฺฐาสิ สห อธิฏฺฐาน จิตฺเตน ตานิ ทุสฺสยุคาทินิ ทฺเวธา กตฺวา วลาหกนฺตรา ปุณฺณจณฺโท วิย ปาทา นิกฺขมึสุ.

Daraufhin wuschen sich vier Anführer der Mallas das Haupt, legten neue Gewänder an und dachten: „Wir wollen den einhundertzwanzig Ellen hohen Sandelholz-Scheiterhaufen entzünden.“ Und selbst als sie zu acht, sechzehn oder gar zweiunddreißig Personen wurden, doppelte Fackeln nahmen, mit Palmblattfächern fächelten und Blasebälge bliesen, vermochten sie es keineswegs, das Feuer zu entfachen. Daraufhin fragten die Mallas von Kusinārā den ehrwürdigen Anuruddha nach der Ursache für das Nichtbrennen des Scheiterhaufens. Als sie die Absicht der Gottheiten vernommen hatten: „Der ehrwürdige Mahākassapa kommt mit fünfhundert Mönchen herbei, um die Füße des Zehnkräftigen zu verehren; solange er nicht angekommen ist, brennt der Scheiterhaufen nicht“, fragten sie: „Was für ein Mönch ist er, o Herr? Ist er dunkel, hell, groß oder klein?“ und dachten: „Solange ein solcher Mönch weilt, was bedeutet da das Erlöschen des Zehnkräftigen?“ Und einige gingen ihm mit Duftstoffen, Kränzen und anderem in den Händen entgegen, während andere die Straßen schmückten und Ausschau haltend nach dem Weg seiner Ankunft dastanden. Daraufhin begab sich der ehrwürdige Mahākassapa in Kusinārā dorthin, wo das Heiligtum der Mallas namens Makuṭabandhana war und wo der Scheiterhaufen des Erhabenen stand. Als er dort angekommen war, legte er sein Gewand über eine Schulter, umwandelte den Scheiterhaufen dreimal ehrfurchtsvoll im Uhrzeigersinn und stellte in tiefer Betrachtung fest: „An dieser Stelle sind die Füße.“ Dann trat er nahe bei den Füßen in das als Grundlage für die höheren Geisteskräfte dienende vierte Jhāna ein, erhob sich daraus und fasste den Entschluss: „Die mit tausend Speichenrädern verzierten Füße des Zehnkräftigen mögen, indem sie die Baumwollschichten, die fünfhundert Tuchdoppellagen, die goldene Wanne und den Scheiterhaufen in zwei Hälften teilen, auf meinem edlen Haupt, meinem Kopf, ruhen!“ Gleichzeitig mit diesem Gedanken des Entschlusses teilten sich jene Tuchdoppellagen und die anderen Hüllen, und wie der Vollmond zwischen Wolken hervortritt, kamen die Füße heraus.

เถโร วิกสิต รตฺตปทุม สทิเส หตฺเถ ปสาเรตฺวา สุวณฺณวณฺเณ สตฺถุ ปาเท ยาว โคปฺผกา พาฬฺหํ คเหตฺว อตฺตโน สิรวเร ปติฏฺฐาเปสิ มหาชโน ตํ อจฺฉริยํ ทิสฺวา เอกปฺปหาเร เนว มหานาทํ นทิ. คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา ยถารุจึ วณฺทิ. เอว ปน เถเรน จ มหาชเนน จ เตหิ จ ปญฺจหิ ภิกฺขุสเตหิ วณฺทิต มตฺเตเถรสฺส หตฺถโต มุญฺจิตฺวา อลตฺตก วณฺณานิ ภควโต ปาทตาลานิ ทารุอาทิสุ กิญฺจิ อจาเลตฺวาว ยถาฏฺฐาเน ปติฏฺฐหึสุ. ภควโต ปาเทสุ นิกฺขมนฺเตสุ วา ปวิสนฺเตสุ วา กปฺปาสอํสุ วา ทสาตนฺตุ วา เตลพิณฺทุ วา ทารุขณฺฑํ วา ฐานา จลิตํ นาม นาโหสิ. สพฺพํ ยถาฏฺฐาเน ฐิตเมว อโหสิ. อุฏฺฐหิตฺวา ปน อตฺถงฺคเต จณฺเท วิย สูริเย วิย จ ตถาคตสฺส ปาเทสุ อนฺตรหิเตสุ มหาชโน มหากณฺทิตํ กณฺทิ. ปรินิพฺพุตกาลโต อธิกตรํ การุญฺญํ อโหสิ อถ โข เทวาตานุภาเวน ปเนส จิตเก สมนฺตโต เอกปฺปหาเรเนว ปชฺชลิ. ฌายมานสฺส ภควโต สรีรสฺส ฉวิ จมฺม มํสาทีนํ เนว ฉาริกามตฺตมฺปิ อนฺตมโส ปญฺญายิตฺถ น มสิ, สุมน มกุล สทิสา ปน โธตมุตฺต สทิสา สุวณฺณสทิสา จ ธาตุโย อวสิสฺสึสุ.

Der Thera streckte seine Hände aus, die wie eine aufgeblühte rote Lotusblüte waren, ergriff die goldfarbenen Füße des Meisters fest bis zu den Knöcheln und legte sie auf sein edles Haupt. Als die große Menschenmenge dieses Wunder sah, stieß sie auf einmal einen gewaltigen Ruf aus. Sie verehrte sie mit Duftstoffen, Kränzen und anderem und bezeugte nach Wunsch ihre Ehrfurcht. Sobald sie nun vom Thera, der großen Menschenmenge und jenen fünfhundert Mönchen verehrt worden waren, lösten sich die lackroten Fußsohlen des Erhabenen aus den Händen des Thera und kehrten an ihren Platz zurück, ohne das Holz oder irgendetwas anderes auch nur im Geringsten zu verschieben. Weder beim Hervortreten noch beim Zurückkehren der Füße des Erhabenen bewegte sich eine Baumwollfaser, ein Saumfaden, ein Öltropfen oder ein Holzstück von seiner Stelle; alles verblieb genau an seinem Platz. Als aber die Füße des Tathāgata sich wieder erhoben hatten und verschwunden waren – wie der Mond oder die Sonne, die untergehen –, erhob die große Menschenmenge ein gewaltiges Wehklagen. Der Jammer war noch größer als zur Zeit des eigentlichen Erlöschens. Daraufhin entzündete sich der Scheiterhaufen durch die Macht der Gottheiten ringsum auf einmal. Während der Körper des Erhabenen verbrannte, war von Oberhaut, Lederhaut, Fleisch und so weiter auch nicht das geringste Bisschen Asche oder Ruß zu sehen; es blieben jedoch Reliquien zurück, die wie Jasminknospen, gewaschene Perlen und wie Gold glänzten.

ทีฆายุก พุทฺธานญฺหิ สรีรํ สุวณฺณกฺขณฺธสทิสํ เอกฆนเมว โหติ. ภควา ปน อหํน จิรํ ฐตฺวา ฐตฺวา ปรินิพฺพายามิ. มยฺหํ สาสนํ น ตาว สพฺพตฺถ วิตฺถาริตํ, ตสฺมา ปรินิพฺพุตสฺสปิ เม สาสสมตฺตมฺปิ ธาตุํ คเหตฺวา อตฺตโน อตฺตโน วสนฏฺฐาเน เจติยํ กตฺวา ปริจรนฺโต มหาชโน สคฺคปรายโน โหติติ ธาตูนํ วิกิรณํ อธิฏฺฐาสิ. กติ ปนสฺส ธาตุโย วิปฺปกิณฺณา, กติ น วิปฺปกิณฺณาติ จตสฺโส ทาฏฺฐา, ทฺเว อกฺขกา, อุณฺหีสนฺติ อิมา สตฺตธาตุโย น วิปฺปกิณฺณา. เสสา วิปฺปกิรึสุ. ตตฺถ สพฺพขุทฺทกา ธาตุ สาสป พีชมตฺตา อโหสิ มหาธาตุ มชฺเฌ ภินฺน ตณฺฑุลมตฺตา. อติมหตี มชฺเฌ ภินฺนมุคฺค พีชมตฺตา อโหสิ.

Denn der Körper von langlebigen Buddhas ist wie ein Goldklumpen ganz aus einem Stück. Der Erhabene aber dachte: „Ich erlösche, ohne lange verweilt zu haben. Meine Lehre ist noch nicht überall verbreitet; wenn ich daher erloschen bin, soll die große Menschenmenge auch nur eine winzige Reliquie von mir nehmen, an ihrem jeweiligen Wohnort ein Cetiya errichten, dieses verehren und dadurch zum Himmel gelangen.“ Deshalb fasste er den Entschluss, dass seine Reliquien verteilt werden sollten. Wie viele seiner Reliquien wurden nun zerstreut und wie viele nicht zerstreut? Die vier Eckzähne, die beiden Schlüsselbeine und das Stirnbein – diese sieben Reliquien wurden nicht zerstreut. Die übrigen wurden zerstreut. Dabei war die kleinste Reliquie von der Größe eines Senfkorns, die mittlere Reliquie hatte die Größe eines gebrochenen Reiskorns, und die größte Reliquie hatte die Größe einer halbierten Mungbohne.

ทฑฺเฒ โข ปน ภควโต สรีเร อากาสโต อคฺคพาหุมตฺตาปิ ชงฺฆมตฺตาปิ ตาลกฺขณฺธมตฺตาปิ อุทกธารา ปติตฺวา จิตกํ นิพฺพาเปสิ น เกวลํ อากาสโตเยว ปริวาเรตฺวา ฐิตสาลรุกฺขานมฺปิ สาขตฺตร วิฏปนฺตเรหิ อุทกธารา นิกฺขมิตฺวา นิพฺพาเปสุํ, ภควโต จิตโก มหนฺโต, สมนฺตา ปถวึ ภิณฺทิตฺวา ตํงฺคลสีสมตฺตา อุทกวฏฺฏิ เอฬิก วฏํสก สทิสา คนฺตฺวา จิตกเมว คณฺหิ มลฺลราชาโน จ สุวณฺณฆเฏ รชตฆเฏ จ ปูเรตฺวา อาภต นานาคณฺโธทเกน สุวณฺณ รชตมเยหิ อฏฺฐทนฺตเกหิ วิกิริตฺวา จณฺทนจิตกํ นิพฺพาเปสุํ. ตตฺถ จิตเก ฌยมาเน ปริวาเรตฺวา ฐิต สาลรุกฺขานํ สาขนฺตเรหิ วิฏปนฺตเรหิ ปตฺตนฺตเรหิ จ ชาเล อุคฺคจฺฉนฺเต ปตฺตํ วา สาขา วา ทฑฺฒา นาม นตฺถิ กิปิลฺลิกาปิ มกฺกฏกาปิ ปาณกาปิ ชาลานํ อนฺตเร เนว วิจรนฺติ.

Als nun der Körper des Erhabenen verbrannt war, fielen vom Himmel Wasserströme, so dick wie ein Oberarm, wie ein Unterschenkel und wie ein Palmstamm, herab und löschten den Scheiterhaufen. Nicht nur vom Himmel allein, sondern auch aus den Zwischenräumen der Äste und Zweige der ringsum stehenden Salbäume traten Wasserströme hervor und löschten ihn. Der Scheiterhaufen des Erhabenen war groß; ringsum barst die Erde, und ein Wasserstrom von der Dicke einer Pflugschar stieg empor, glich einem geflochtenen Kranz und umschloss den Scheiterhaufen. Auch die Malla-Könige füllten goldene und silberne Krüge mit herbeigeholtem, wohlriechendem Wasser verschiedener Art, besprengten damit den Sandelholz-Scheiterhaufen mittels goldener und silberner achtzackiger Gießvorrichtungen und löschten ihn so. Während jener Scheiterhaufen brannte und die Flammen zwischen den Ästen, Zweigen und Blättern der ringsum stehenden Salbäume emporstiegen, gab es kein einziges Blatt oder einen Ast, der verbrannte. Selbst Ameisen, Spinnen und kleine Lebewesen liefen unbeschadet mitten zwischen den Flammen umher.

อากาสโต ปติต อุทกธาราสุปิ สาลรุกฺเขหิ นิกฺขนฺตฺौทกธาราสุปิ ปถวึ ภิณฺทิตฺวา นิกฺขนฺต อุทกธาราสุปิ ธมฺมตาว ปมาณํ เอวํ จิตกํ นิพฺพาเปตฺวา ปน มลฺลราชาโน สนฺถาคาเร จตุชาติคณฺธ ปริภณฺฑํ กาเรตฺวา ลาช ปญฺจมานิ ปุปฺผานิ วิกิริตฺวา อุปริ เจลวิตานํ พณฺธาเปตฺวา สุวณฺณตารกาหิ ขเจตฺวา ตตฺถ คณฺธทาม มาลาทาม รตนทามานิ โอลมฺเพตฺวา สตฺถาคารโต ยาว มกุฏ พณฺธน สงฺขาตา สีสปฺปสาธน มงฺคลสาลา ตาว อุโภหิ ปสฺเสหิ สาณิกิลญฺช ปริกฺเขปํ กาเรตฺวา อุปริ เจลวิตานํ พณฺธาเปตฺวา สุวณฺณตารกาหิ ขเจตฺวา ตตฺถาปิ คณฺธทาม มาลาทาม รตนทามานิ โอลมฺเพตฺวา มณิทณฺเฑหิ ปญฺจวณฺณธเช อุสฺสเปตฺวา สมนฺตา ธชปตากา ปิริกฺขิปิตฺวา สิตฺตสมฺมฏฺฐาสุ วีถิสุ กทลิโย ปุณฺณฆเฏ จ ฐเปตฺวา ทณฺฑทีปิกา ชาเลตฺวา อลงฺกต หตฺถิกฺขณฺเธ สหธาตูหิ สุวณฺณโทณึ ฐเปตฺวา มาลาคณฺธาทีหิ ปูเชตฺวา สาธุกีฬํ กีฬนฺตา อนฺโตนครํ ปเวเสตฺวา สนฺถาคาเร สรภมย ปลฺลงฺเก ฐเปตฺวา อุปริ เสตจฺฉตฺตํ ธารยิตฺวา สตฺติ หตฺเถหิ ปุริเสหิ ปริกฺขิปาเปตฺวา หตฺถีหิ กุมฺเภน กุมฺภํ ปหรนฺเตหิ ปริกฺขิปาเปตฺวา ตโต อสฺเสหิ คีวาย คีวํ ปหรนฺเตหิ ตโต รเถหิ อาณิโกฏิยา อาณิโกฏึ ปหนฺเตหิ ตโต โยเธหิ พาหูหิ พาหุํ ปหรนฺเตหิ เตสํ ปริยนฺเต โกฏิยา โกฏึ ปหรมาเนหิ ธนูหิ ปริกฺขิปาเปสุํ.

Sowohl bei den vom Himmel fallenden Wasserströmen als auch bei den aus den Salbäumen austretenden Wasserströmen und den aus der gespaltenen Erde hervorbrechenden Wasserströmen war die natürliche kosmische Gesetzmäßigkeit das einzige Maß. Nachdem die Malla-Könige den Scheiterhaufen auf diese Weise gelöscht hatten, ließen sie die Versammlungshalle mit viererlei wohlriechenden Düften bestreichen, streuten Blumen aus, unter denen Puffreis das fünfte Element bildete, ließen oben einen mit goldenen Sternen verzierten Stoffbaldachin spannen und hängten daran Duft-, Blumen- und Juwelengirlanden auf. Von der Versammlungshalle bis hin zu der festlichen Halle des Kopfschmucks, die als Kronenband-Halle bekannt ist, ließen sie an beiden Seiten Absperrungen aus Vorhängen und Matten errichten, spannten darüber einen mit goldenen Sternen verzierten Stoffbaldachin, hängten auch dort Duft-, Blumen- und Juwelengirlanden auf, hissten fünffarbige Flaggen an juwelenbesetzten Stangen und stellten ringsum Banner und Fahnen auf. Auf den besprengten und gefegten Straßen stellten sie Bananenstauden und gefüllte Wasserkrüge auf, entzündeten Fackeln, platzierten das goldene Gefäß mit den Reliquien auf dem Nacken eines geschmückten Elefanten und verehrten sie mit Girlanden, Düften und anderem. Unter der Durchführung festlicher Spiele geleiteten sie sie in die Stadt hinein, stellten das Gefäß in der Versammlungshalle auf einen Sarabha-Thron, hielten einen weißen Schirm darüber und ließen es von Männern mit Speeren in den Händen umringen; ferner von Elefanten, die Stirnhöcker an Stirnhöcker stießen, dann von Pferden, die Hals an Hals stießen, dann von Streitwagen, deren Achsenenden aneinanderstießen, sodann von Kriegern, die Arm an Arm stießen, und ganz außen von Bogenschützen, deren Bogenenden aneinanderstießen.

อิติ สมนฺตา โยชนปฺปมาณํ ฐานํ สนฺนาหคจฺฉิตํ วิย กตฺวา อารกฺขํ สํวิทหึสุ. กสฺมา ปเนเต เอวมกํสูติ. อิโต ปุริเมสุ ทฺวีสุ สตฺตาเหสุ เต ภิกฺขุสงฺฆสฺส ฐานนิสชฺโชกาสํ กโรนฺตา ขาทนีย โภชนียํ สํวิทหนฺตา สาธุกีฬาย โอกาสํ น ลภึสุ ตโต เตสํ อโหสิ - อิมํ สตฺตาหํ สาธุกีฬํ กีฬิสฺสาม. ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ อมฺหากํ ปมตฺตภาวํ ญตฺวา โกจีเทว อาคนฺตฺวา ธาตุโย คณฺหยฺย-ตสฺมา อารกฺขํ ฐเปตฺวา กีฬิสฺสามาติ เตน เต เอวมกํสุ.

So richteten sie eine Bewachung ein, indem sie den Ort ringsum im Umkreis einer Yojana wie ein befestigtes Heerlager gestalteten. Warum aber taten sie das? In den vorangegangenen zwei Wochen hatten sie keine Gelegenheit für festliche Spiele gefunden, da sie für die Mönchsgemeinde Plätze zum Stehen und Sitzen herrichteten und feste sowie weiche Speisen bereitstellten. Da dachten sie: „Diese Woche wollen wir festliche Spiele feiern. Es besteht jedoch die Möglichkeit, dass jemand, der unsere Unachtsamkeit bemerkt, herbeikommt und die Reliquien an sich reißt. Deshalb wollen wir eine Wache aufstellen und dann feiern.“ Aus diesem Grund taten sie dies.

อถ โข อสฺโสสิ โข ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ ภควา กิร กุสินารายํ ปรินิพฺพุโตติ กถํ อสฺโสสิ ปฐมเมวสฺส อมจฺจา สุตฺวา จินฺตยึสุ? สตฺถา นาม ปรินิพฺพุโต, น โส สกฺกา ปุน อาหรึตุ โปถุชฺชนิก สทฺธาย ปน อมฺหากํ รญฺญา สทิโส นตฺถิ. สเจ เอส อิมินาว นิยาเมน สุณิสฺสติ, หทยมสฺส เอฬิสฺสติ ราชา โข ปนมฺเภหิ อนุรกฺขิตพฺโพติ เต ติสฺโส สุวณฺณโทณิโย อาหริตฺวา จตุมธุรสฺส ปูเรตฺวา รญฺโญ สนฺติกํ คนฺตฺวา เอตทโวจุํ. ทฺเว อมฺเหหิ สุปินโก ทิฏฺโฐ ตสฺส ปฏิฆาตตฺถํ ตุมฺเหหิ ทุกูลปฏฺฏํ นิวาเสตฺวา ยถา นาสาปุฏมตฺตํ ปญฺญายติ เอวํ จตุมธุรโทณิยํ นิปชฺชิตุํ วฏฺฏตีติ. ราชา อตฺถวรกานํ วจนํ สุตฺวา เอวํ โหตุ ตาตา’ติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา ตถา อกาสิ.

Da hörte der König von Magadha, Ajātasattu, dass der Erhabene in Kusinārā vollkommen erloschen sei. Wie erfuhr er es? Zuerst hörten seine Minister davon und dachten: „Der Meister ist vollkommen erloschen; er kann nicht wieder zurückgebracht werden. Was das Vertrauen eines weltlichen Menschen angeht, so gibt es jedoch niemanden, der unserem König gleicht. Wenn er dies auf direktem Wege erfährt, wird sein Herz zerbrechen. Wir müssen den König schützen.“ Da brachten sie drei goldene Wannen herbei, füllten sie mit einer vierfachen Süßigkeit, gingen vor den König und sprachen: „O König, wir haben einen Traum gesehen. Um dessen übles Vorzeichen abzuwehren, solltet Ihr Euch in feine Seidenkleider hüllen und Euch so in eine Wanne mit der vierfachen Süßigkeit legen, dass nur noch Eure Nasenlöcher sichtbar sind.“ Als der König die Worte der wohlmeinenden Minister hörte, willigte er ein, sagte: „Es sei so, meine Lieben“, und tat wie geheißen.

อเถโก อมจฺโจ อลงฺการํ โอมุญฺจิตฺวา เกเส ปริกิริย ยาย ทิสาย สตฺถา ปรินิพฺพุโต ตทภิมุโข หุตฺวา อญฺชลิมฺปคฺคยฺห ราชานํ อาห- เทวมรณโต มุญฺจนกสตฺโต นาม นตฺถิ. อมฺหากํ อายุวทฺธเกนา เจติยฏฺฐานํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ อภิเสกปิฏฺฐิกา ภควา สตฺถา กุสินารายํ ปรินิพฺพุโตติ ราชา สุตฺวา วิสญฺญี ชาโต จตุมธุรโทณิ อุสุมํ มุญฺจิ ราชานํ อุกฺขิปิตฺวา ทุติยาย โทณิยา นิปชฺชาเปสุํ โส สญฺญํ ลภิตฺวา ตาต กึ วทถาติ ปุจฺฉิ. สตฺถา มหาราช ปรินิพฺพุโตติ, ปุน วิสญฺญิ ชาโต จตุมธุรโทณึ อุสุมํ มุญฺจิ. อถ นํ ตโตปิ อุกฺขิปิตฺวา ตติยาย โทณิยา นิปชฺชาเปสุํ โส ปุน สญฺญํ ปฏิลภิตฺวา ตาต กึ วทถาติ ปุจฺฉิ สตฺถา มหาราช ปรินิพฺพุโตติ. ราชา ปุน วิสญฺญี ชาโต จ มธุรโทณิ อุสุมํ มุญฺจิ.

Da legte ein Minister seinen Schmuck ab, raufte sich das Haar, wandte sich in jene Himmelsrichtung, in der der Meister erloschen war, erhob die ehrerbietig gefalteten Hände und sprach zum König: „O König, es gibt kein Wesen, das dem Tod entrinnen kann. Der Erhabene, unser Meister, der unser Leben verlängerte, der eine Stätte der Verehrung, ein Feld des Verdienstes und der Ort unserer Salbung war, ist in Kusinārā vollkommen erloschen.“ Als der König dies hörte, wurde er ohnmächtig, und die Wanne mit der vierfachen Süßigkeit gab extreme Hitze ab. Sie hoben den König heraus und legten ihn in die zweite Wanne. Als er das Bewusstsein wiedererlangte, fragte er: „Meine Lieben, was sagt ihr?“ – „Der Meister, o Großkönig, ist vollkommen erloschen.“ Da wurde er erneut ohnmächtig, und die Wanne mit der vierfachen Süßigkeit gab wieder extreme Hitze ab. Da hoben sie ihn auch daraus empor und legten ihn in die dritte Wanne. Er erlangte wiederum das Bewusstsein und fragte: „Meine Lieben, was sagt ihr?“ – „Der Meister, o Großkönig, ist vollkommen erloschen.“ Wieder wurde der König ohnmächtig, und die Wanne mit der vierfachen Süßigkeit gab extreme Hitze ab.

อถ นํ ตโตปิ อุกฺขิปิตฺวา นหาเปตฺวา มตฺถเก ฆเฏหิ อุทกํ อาสิญฺจึสุ ราชา สญฺญํ ปฏิลภิตฺวา อาสนา อุฏฺฐาย คณฺธปริภาวีเต มณิวณฺณเกเส สุวณฺณผลก วณฺณาย ปิฏฺฐิยํ ปกิริตฺวา ปวาฬงฺคุรวณฺณาหิ สุวฏฺฏิตงฺคุลีหิ สุวณฺณพิมฺพก วณฺณํ อุรํ สํสิพฺพนฺโต วิย คเหตฺวา ปริเทวมาโน อุมฺมตฺตกเวเสเนว อนฺตรวีถึ โอติณฺโณ โส อลงฺกต นาฏก ปริวุโต นครา นิกฺขมฺม ชีวกมฺพวนํ คนฺตฺวา ยสฺมึ ฐาเน นิสินฺเนน ภควตา ธมฺโม เทสิโต ตํ โอโลเกตฺวา ภควา สพฺพญฺญุ นนุ เม อิมสฺมึ ฐาเน นิสีทิตฺวา ธมฺมํ เทสยิตฺถ ตุมฺเห โสกสลฺลํ วิโนทยิตฺถ. ตุมฺเห มยฺหํ โสกสลฺลํ นีหริตฺถ. อหํ ตุมฺหากํ สรณํ คโต. อิทานิ ปน เม ปฏิวจนมฺปิ น เทถ ภควาติ ปุนปฺปุน ปริเทวิตฺวา นนุ ภควา อหํ อญฺญทา เอวรูเป กาเล ตุฏฺเฐ มหาภิกฺขุสงฺฆปริวารา ชมฺพุทีปตเล จาริกํ จรถาติ สุณาม อิทานิ ปน อหํ ตุมฺหากํ อนนุรูปํ อยุตฺตํ ปวตฺตึ สุณามีติ เอวมาทีนิ จ วตฺตา สฏฺฐิมตฺตาหิ คาถาหิ ภควโต คุณํ อนุสฺสริตฺวา จินฺเตสิ มม ปริเทวิเต เนว น สิชฺฌติ. ทสพลสฺส ธาตุโย อาหราเปสฺสามิติ มลฺลราชุนํ ทูตญฺจ ปณฺณญฺจ ปาเหสิ.

Daraufhin hoben sie ihn von dort auf, wuschen ihn und gossen ihm Wasser aus Krügen über das Haupt. Nachdem der König das Bewusstsein wiedererlangt hatte, erhob er sich von seinem Sitz. Er breitete sein mit Duftstoffen parfümiertes, juwelenfarbenes Haar über seinen Rücken aus, der die Farbe einer goldenen Platte hatte. Er berührte seine Brust, die wie ein goldenes Bildnis glänzte, mit seinen wohlgeformten Fingern, die wie Korallensprossen aussahen, wie um sie zusammenzunähen, klagte laut und betrat wie ein Wahnsinniger die Straße. Umgeben von geschmückten Tänzerinnen verließ er die Stadt, ging zum Jīvaka-Mangohain und blickte auf den Ort, an dem der Erhabene gesessen und die Lehre verkündet hatte. Er klagte immer wieder: 'Erhabener, Allwissender, habt Ihr nicht an diesem Ort gesessen und mir die Lehre verkündet? Ihr habt meinen Pfeil des Kummers vertrieben. Ihr habt meinen Pfeil des Kummers herausgezogen. Ich habe bei Euch Zuflucht gesucht. Doch jetzt gebt Ihr mir nicht einmal eine Antwort, Erhabener!' Er dachte: 'Erhabener, hörten wir nicht sonst zu einer solchen Zeit: „In Freude wandert er mit einer großen Schar von Mönchen auf dem Boden von Jambudīpa“? Jetzt aber höre ich von Euch eine unpassende, ungebührliche Nachricht.' Nachdem er so sprach und in etwa sechzig Strophen der Tugenden des Erhabenen gedacht hatte, dachte er: 'Mein Wehklagen führt zu nichts. Ich werde die Reliquien des Zehnkräftigen herbeiholen lassen.' Und er sandte einen Boten und einen Brief an die Malla-Könige.

ภควาปิ ขตฺติโย, อหมฺปิ ขตฺติโย, อหมฺปิ อรหามิ ภควโต สรีรานํ ถูปญฺจ มหญฺจ กาเรตุนฺติ เปเสตฺวา ปน สเจ ทสฺสนฺติ สุณฺทรํ, โน เจ ทสฺสนฺติ อาหรณุปาเยน อาหริสฺสามีติ จตุรงฺคินึ เสนํ สนฺนยฺหิตฺวา สยมฺปิ นิกฺขนฺโตเยว ยถา จ อชาตสตฺตุ เอวํ เวสาลิยํ ลิจฺฉวิราชาโน กปิลวตฺถุมฺหิ สกฺยราชาโน อลฺลกปฺปเก พุลโย รามคามเก โกฬิยา เวฐทีปเก พฺราหฺมโณ ปาวายญฺจ มลฺลา ทูตํ เปเสตฺวา สยมฺปิ จตุรงฺคินิยา เสนาย นิกฺขมึสุเยว ตตฺถ ปาเจยฺยกา สพฺเพหิ อาสนฺนตรา กุสินาราโต ติคาวุตนฺตเร นคเร วสนฺติ. ภควาปิ ปาวํ ปวิสิตฺวา กุสินารํ คโต. มหาปริหารา ปเนเต ราชาโน ปริหารา กาเรํนฺตาว ปจฺฉโต ชาตา. เต สพฺเพปิ สตฺตนครวาสิโน อาคตฺตฺวา อมฺหากํ ธาตุโย วา เทนฺตุ ยุทฺธํ วาติ กุสินารา นครํ ปริวารยึสุ.

Er sandte eine Botschaft: 'Auch der Erhabene war ein Khattiya, auch ich bin ein Khattiya. Auch ich bin würdig, einen Grabhügel und eine Feier für die sterblichen Überreste des Erhabenen errichten zu lassen.' Er dachte weiter: 'Wenn sie sie geben, ist es gut; wenn sie sie nicht geben, werde ich sie mit Gewalt holen.' Er rüstete sein viergliederiges Heer aus und brach auch selbst auf. Und wie Ajātasattu, so sandten auch die Licchavi-Könige von Vesālī, die Sakya-Könige von Kapilavatthu, die Bulis von Allakappa, die Koḷiyas von Rāmagāma, der Brāhmāṇa von Veṭhadīpa und die Mallas von Pāvā Boten und brachen selbst mit einem viergliederigen Heer auf. Darunter wohnten die Bewohner des Ostens am nächsten von allen, in einer Stadt, die drei Gāvutas von Kusinārā entfernt lag. Auch der Erhabene war, nachdem er Pāvā betreten hatte, nach Kusinārā gegangen. Da diese Könige jedoch mit großem Gefolge reisten, blieben sie durch die Vorbereitungen des Gefolges zurück. Sie alle, die Bewohner der sieben Städte, kamen an und umzingelten die Stadt Kusinārā mit den Worten: 'Gebt uns entweder die Reliquien oder es gibt Krieg!'

ตโต มลฺลราชาโนเอตทโวจุํ-ภควาอมฺหากํคามกฺเขตฺเต ปรินิพฺพุโต, น มยํ สตฺถุ สาสนํ ปหิณิมฺห น คตฺตฺวา อานยิมฺห. สตฺถา ปส สยเมว อาคนฺตฺวา สาสนํ เปเสตฺวา อมฺเห ปกฺโกสเปสิ ตุมฺเหปิ โข ปน ยํ ตุมฺหากํ คามกฺเขตฺเต รตนํ อุปฺปชฺชติ น ตํ อมฺหากํ เทถ สเทวเก โลเก พุทฺธรตนสมํ รตนํ นาม นตฺถิ, เอวรูปํ. อุตฺตมํ รตนํ ลภิตฺวา มยํ น ทสฺสมาติ เอวํ เต กลหํ วฑฺเฒตฺวา น โข ปน ตุมฺเหหิเยว มาตุ ถนโต ขิรํ ปีตํ, อมฺเหหิปิ ปีตํ ตุมฺเหเยว ปุริสา อมฺเห น ปุริสา โหตุ โหตูติ อญฺญมญฺญํ อหํการํ กตฺวา สาสน ปฏิสาสนํ เปเสนฺตา อญฺญมญฺญํ มานคชฺชิตํ คชฺชึสุ ยุทฺเธ ปน สติ โกสินารกานํเยว ชโย อภวิสฺส, กสฺมา ธาตุปาสนตฺถํ อาคตา เทวตา เตสํ ปกฺขาอเหสุํ.

Daraufhin sagten die Malla-Könige: 'Der Erhabene ist auf unserem Gemeindegebiet völlig erloschen. Wir haben keine Botschaft an den Meister gesandt, noch sind wir hingegangen, um ihn herbeizuholen. Der Meister selbst kam hierher, sandte eine Botschaft und ließ uns rufen. Auch ihr gebt uns doch nicht das Juwel, das auf eurem Gemeindegebiet entsteht. In der Welt mit ihren Göttern gibt es kein Juwel, das dem Buddha-Juwel gleicht. Da wir ein solches höchstes Juwel erlangt haben, werden wir es nicht hergeben.' Indem sie so den Streit anheizten, sagten sie: 'Nicht nur ihr habt Milch aus der Brust einer Mutter getrunken, auch wir haben sie getrunken! Seid nur ihr Männer und wir keine Männer? Wohlan, wohlan!' Sie zeigten gegenseitigen Hochmut, sandten Botschaften und Gegenbotschaften hin und her und brüllten einander voller Stolz an. Wenn es jedoch zum Krieg gekommen wäre, hätten die Bewohner von Kusinārā den Sieg davongetragen, weil die Gottheiten, die gekommen waren, um die Reliquien zu verehren, auf ihrer Seite standen.

ตโต โทโณ พฺราหฺมโณ อิมํ วิวาทํ สุตฺวา เอเต ราชาโน ภควเต ปรินิพฺพุตฏฺฐาเน วิวิทํ กโรนฺติ น โข ปเนตํ ปติรูปํ อลํ อิมินา กลเหน จูปสเมสฺสามิ น นฺติ อุณฺณตปฺปเทเส ฐตฺวา ทฺเวภาณวารปริมาณํ โทณคชฺชิตํ นาม อโวจ ตตฺถ ปฏฺฐมกภาณวาเร ตาว เอกปทมฺปิ เต น ชานึสุ ทุติยก ภาณวาร ปริโยสาเน’อาจริยสฺส วิย โภสทฺโท, อาจริยสฺส วิย โภ สทฺโท’ติ สพฺเพ นี รวา อเหสุํ สกลชมฺพุทีปตเล กิร กุลฆเร ชาโต เยภุยฺเยน ตสฺส น อนฺเตวาสิโก นาม นตฺถิ อถ โส เต อตฺตโน วจนํ สุตฺวา ตุณฺหีภูเต วิทิตฺวา ปุน เอตทโวจ

Als der Brāhmāṇa Doṇa diesen Streit hörte, dachte er: 'Diese Könige streiten sich an dem Ort, an dem der Erhabene völlig erloschen ist. Das ist wahrlich nicht angemessen. Genug mit diesem Streit! Ich werde ihn schlichten.' Er stellte sich auf eine Anhöhe und hielt eine Rede im Umfang von zwei Rezitationsabschnitten, die als 'Doṇas Brüllen' bekannt wurde. Während des ersten Rezitationsabschnitts verstanden sie zunächst kein einziges Wort. Am Ende des zweiten Rezitationsabschnitts dachten alle: 'Das ist doch die Stimme des Lehrers! Das ist doch die Stimme des Lehrers!' Und alle wurden still. Denn auf dem gesamten Boden von Jambudīpa gab es unter den in edlen Familien Geborenen fast niemanden, der nicht sein Schüler gewesen wäre. Als er nun merkte, dass sie auf seine Worte hin still geworden waren, sprach er erneut wie folgt:

‘‘สุณนฺตุ โภนฺโต มม เอกวากฺยํอมฺหากํ พุทฺโธ อหุ ขนฺติวาโท,น หิ สาธยํ อุตฺตม ปุคฺคลสฺสสรีรภงฺเค สิยา สมฺปหาโรสพฺเพว โภนฺโต สหิตา สมคฺคาสมฺโมทมานา กโรมฏฺฐภาเค,วิตฺถาริกา โหนฺตุ ทิสายุ ถูปาพหุชฺชโน จกฺขุมโต ปสนฺโน’’ติ;

'Hört, ihr Herren, ein einziges Wort von mir! Unser Buddha lehrte stets Geduld. Es ist wahrlich nicht gut, wenn es wegen der Aufteilung der Gebeine des höchsten Menschen zu einem Kampf kommt. Lasst uns alle einmütig, harmonisch und friedvoll acht Teile machen. Mögen die Stupas in allen Himmelsrichtungen weithin verbreitet sein, denn viele Menschen vertrauen dem Sehenden.'

ตตฺรายมตฺโถ ‘‘อมฺหากํ พุทฺโธ อหุ ขนฺติวาโท‘‘ติ พุทฺธภูมึ อปฺปตฺวาปิ ปารมิโย ปูเรนฺโต ขนฺติวาท ตาปสกาเล ธมฺมปาลกุมาร กาเล ฉทฺทนฺตหตฺถิกาเล ภูริทตฺต นาคราช กาเล จมฺเปยฺย นาคราช กาเล สงฺขปาล นาคราช กาเล มหากปิกาเล อญฺเญสุปิ พหูสุ ชาตเกสุ ปเรสุ โกปํ อกตฺวา ขนฺติเมว อกาสิ. ขนฺติเมว วณฺณยิ, กิมงฺค ปน เอตรหิ อิฏฺฐานิฏฺเฐสุ ตาทิลกฺขณํ ปตฺโต สพฺพถาปิ อมฺหากํ พุทฺโธ ขนฺติวาโท อโหสิ.

Hierbei ist dies der Sinn: 'Unser Buddha war ein Verkünder der Geduld': Selbst bevor er die Stufe eines Buddhas erreicht hatte, während er die Vollkommenheiten erfüllte, in der Zeit als der Asket Khantivāda, in der Zeit als der Prinz Dhammapāla, in der Zeit als der Chaddanta-Elefant, in der Zeit als der Schlangenkönig Bhūridatta, in der Zeit als der Schlangenkönig Campeyya, in der Zeit als der Schlangenkönig Saṅkhapāla, in der Zeit als der Große Affe und in vielen anderen Jātakas, wurde er nicht zornig auf andere, sondern übte stets nur Geduld und rühmte die Geduld. Wie viel mehr erst jetzt, da er angesichts des Erwünschten und Unerwünschten die Eigenschaft der Unerschütterlichkeit erreicht hat! In jeder Hinsicht war unser Buddha ein Verkünder der Geduld.

ตสฺส เอวํ วิธสฺส น หิ สาธย อุตฺตมปุคฺคลสฺส สรีรภงฺเค สิยา สมฺปหาโร, ‘‘น หิ สาธยนฺติ‘‘น หิ สาธุ อยํ, ‘‘สรีรภงฺเคติ สรีร ภงฺคนิมิตฺตํ ธาตุโกฏฺฐาสเหตูติ อตฺโถ ‘‘สิยา สมฺปหาโร‘‘ติ อายุธ สมฺปหาโร น หิ สาธุ สิยาติ วุตฺตํ โหติ. ‘‘สพฺเพว โภนฺโต สหิตา‘‘ติ สพฺเพว ภวนฺโต สหิตา โภถ มา ภิชฺชิตฺถ. ‘‘สมคฺคาติ‘‘ กาเยน วาจาย จ เอกสนฺนิปาตา เอกวจนา สมคฺคา โภถ ‘‘สมฺโมทมานา‘‘ติ จิตฺเตนาปิ อญฺญมญฺญํ โมทมานา โภถ.’กโรมฏฺฐภาเค‘‘ติ ภควตา สรีรานิ อฏฺฐภาเค กโรม. ‘‘จกฺขุมโต‘‘ติ ปญฺจหิ จกฺขุหี จกฺขุตา พุทฺธสฺส, น เกวลํ ตุมฺเหเยว พหุชฺชโน ปสนฺโน เตสุ เอโกปิ ลทฺธุ อยุตฺโต นาม นตฺถิติ พหุํ การณํ วตฺวา สญฺญาเปสิ.

Für einen solchen Buddha gilt: 'Es ist wahrlich nicht gut, wenn es wegen der Aufteilung der Gebeine des höchsten Menschen zu einem Kampf kommt'. 'Na hi sādhayaṃ' bedeutet: Dies ist gewiss nicht gut. 'Sarīrabhaṅge' bedeutet: Aufgrund der Aufteilung der Gebeine, zum Zwecke des Verteilens der Reliquien. 'Siyā sampahāro' bedeutet: Es darf nicht zu einem Kampf mit Waffen kommen, das wäre wahrlich nicht gut. 'Sabbeva bhonto sahitā' bedeutet: Möget ihr alle vereint sein, spaltet euch nicht auf. 'Samaggā' bedeutet: Seid körperlich und sprachlich in einer Versammlung vereint und von einer Stimme. 'Sammodamānā' bedeutet: Erfreut euch auch im Geiste aneinander. 'Karoma aṭṭhabhāge' bedeutet: Lasst uns die sterblichen Überreste des Erhabenen in acht Teile teilen. 'Cakkhumato' bezieht sich auf die Sehkraft des Buddha durch seine fünf Augen. 'Nicht nur ihr allein, sondern viele Menschen haben Vertrauen; unter ihnen gibt es keinen einzigen, der es nicht verdient hätte, einen Teil zu erhalten.' Indem er so viele Gründe anführte, überzeugte er sie.

อถ สพฺเพปิ ราชาโน เอวมาหํสุ-เตน หิ พฺราหฺมณ ตฺวญฺเญว ภควโต สรีรานิ อฏฺฐธา สมํ สุวิภตฺตํ วิภชาหีติ. เอวํ โภติ โข โทโณ พฺราหฺมโณ เตสํ ราชูนํ ปฏิสฺสุตฺวา ธาตุโย สมํ สุวิภตฺตํ วิภชิ.

Da sprachen alle Könige so: „Nun denn, Brahmane, teile du selbst die körperlichen Überreste des Erhabenen gerecht in acht Teile auf!“ – „Gewiss, ihr Herren!“, antwortete der Brahmane Dona jenen Königen und teilte die Reliquien zu gleichen Teilen ordnungsgemäß auf.

ตตฺรายมนุกฺกโม โทโณ กิร เตสํ ปฏิสฺสุตฺวา สุวณฺณโทณึ วิวราเปสิ. ราชาโน อาคนฺตฺวา โทณิยํ เยวตา สุวณฺณวณฺณา ธาตุโย ทิสฺวา ภควา สพฺพญฺญุ ปุพฺเพ มยํ ตุมฺหากํ ทฺวตฺตึส ลกฺขณ ปติมณฺฑิตํ ฉพฺพณฺณพุทฺธรสฺมิขจิตํ สุวณฺณวณฺณํ สรีรํ อทฺทสาม อิทานิ ปน สุวณฺณวณฺณา ธาตุโยว อวสิฏฺฐา ชาตา, น ยุตฺตมิทํ ภควา ตุมฺหากนฺติ ปริเทวึสุ. พฺราหฺมโณ ตสฺมึ สมเย เตสํ ปมตฺตภาวํ ญตฺวา ทกฺขิณทาฐํ คเหตฺวา เวฐนฺตเร ฐเปสิ อถ ปจฺฉา สมํ สุวิภตฺตํ วิภชิ. สพฺพาปิ ธาตุโย ปากติก นาฬิยา โสฬส นาฬิโย อโหสุํ. เอเกก นครวาสิโน ทฺเว ทฺเว นาฬิโย ลภึสุ.

Hierbei war die Abfolge wie folgt: Dona soll, nachdem er ihnen zugestimmt hatte, das goldene Gefäß geöffnet haben. Als die Könige herbeitraten und im Gefäß die goldfarbenen Reliquien sahen, wehklagten sie: „Erhabener, Allwissender! Früher sahen wir deinen goldfarbenen Körper, der mit den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes geschmückt und von den sechsfarbigen Buddha-Strahlen durchwirkt war. Nun aber sind nur noch goldfarbene Reliquien übriggeblieben; das ist deiner nicht würdig, Erhabener!“ Als der Brahmane in diesem Moment ihre Unachtsamkeit bemerkte, nahm er den rechten Eckzahn an sich und verbarg ihn in den Falten seines Turbans; danach teilte er die Reliquien zu gleichen Teilen ordnungsgemäß auf. Alle Reliquien zusammen ergaben sechzehn gewöhnliche Nāḷi-Maße. Die Bewohner einer jeden Stadt erhielten jeweils zwei Nāḷis.

พฺราหฺมณสฺส ปน ธาตุโย วิภชนฺตสฺเสว สกฺโก เทวานมินฺโท เกน นุ โข สเทวกสฺส โลกสฺส กงฺขาจฺเฉทนาย จตุสจฺจกถาย ปจฺจยภูตา ภควโต ทกฺขิณทาฐา คหิตาติ โอโลเกนฺโต พฺราหฺมเณน คหิตาติ ทิสฺวา พฺราหฺมโณ ทาฐาย อนุจฺฉวิกํ สกฺการํ กาตุํ น สกฺขิสฺสติ คณฺหามิ นนฺติ เวฐนฺตรโต คเหตฺวา สุวณฺณ จงฺโคฏเก ฐเปตฺวา เทวโลกํ เนตฺวา จุฬามณี เจติเย ปติฏฺฐาเปสิ พฺราหฺมโณปิ ธาตุโย วิภชิตฺวา ทาฐํ อปสฺสนฺโต เกน เม ฐา คหิตาติ ปุจฺฉิตุมฺปิ นาสกฺขิ. นนุ ตยา ธาตุโย วิภชิตา, กึ ตฺวํ ปฐมํเยว อตฺตโน ธาตูหิ อตฺถิภาวํ น อญฺญาสีติ, อตฺตนิ โทสาโรปนํ สมฺปสฺสมาโน มยฺหมฺปิ โกฏฺฐาสํ เทถาติ วตฺตุมฺปิ นาสกฺขิ.

Während der Brahmane jedoch noch die Reliquien verteilte, blickte Sakka, der Herr der Götter, mit den Worten: „Wer hat wohl den rechten Eckzahn des Erhabenen an sich genommen, der die Ursache für die Verkündigung der Vier Wahrheiten zur Beseitigung der Zweifel der Welt samt den Göttern ist?“ Er sah, dass der Brahmane ihn genommen hatte, und dachte: „Der Brahmane wird dem Eckzahn keine angemessene Verehrung erweisen können. Ich will ihn nehmen.“ Da nahm er ihn aus den Falten des Turbans, legte ihn in ein goldenes Kästchen, brachte ihn in die Götterwelt und setzte ihn im Cūḷāmaṇi-Cetiya bei. Der Brahmane aber sah den Eckzahn nach der Verteilung der Reliquien nicht mehr, wagte jedoch nicht einmal zu fragen: „Wer hat mir den Zahn weggenommen?“ Denn er fürchtete, man würde ihm die Schuld geben und sagen: „Hast nicht du die Reliquien verteilt? Wusstest du denn nicht von Anfang an, ob sie in deinem Besitz waren?“ Aus Sorge, beschuldigt zu werden, wagte er es nicht einmal zu sagen: „Gebt auch mir einen Anteil!“

ตโต อยํ สุวณฺณกุมฺโภปิ ธาตุคติโกเยว เยน ตถาคตสฺส ธาตุโย มินิตา. อิมสฺสาหํ ถูปํ กริสฺสามีติ จินฺเตตฺวา อิมํ เม โภนฺโต กุมฺภํ ททนฺตูติ อาห ตโต ราชาโน พฺราหฺมณสฺส กุมฺภมทํสุ ปิปฺผลิวนิยาปิ โข โมริยา ภควโต ปรินิพฺพุตภาวํ สุตฺวา ภควาปิ ขตฺติโย, มยมฺปิ ขตฺติโย มยมฺปิ, อรหาม ลภิตุํ ภควโต สรีรานํ ภาคนฺติ ทูตํ เปเสตฺวา ยุทฺธ สชฺชา นิกฺขมิตฺวา อาคตา เตสํ ราชาโน เอวมาหํสุ - นตฺถิ ภควโต สรีรานํ ภาโค, วิภตฺตานิ ภควโต สรีรานิ อิโต องฺคารํ ครถาติ. เต ตโต องฺคารํ หรึสุ.

Daraufhin dachte er: „Auch dieses goldene Gefäß, mit dem die Reliquien des Tathāgata gemessen wurden, ist den Reliquien gleichzuhalten. Ich will für dieses einen Stupa errichten.“ Er sprach: „Ihr Herren, gebt mir dieses Gefäß!“ Da gaben die Könige dem Brahmanen das Gefäß. Auch die Moriyer von Pipphalivana hörten vom Parinibbāna des Erhabenen. Sie dachten: „Der Erhabene war ein Kṣatriya, und auch wir sind Kṣatriyas. Auch wir haben das Recht, einen Teil der körperlichen Überreste des Erhabenen zu erhalten.“ Sie sandten einen Boten, machten sich kampfbereit auf den Weg und trafen ein. Die Könige sprachen zu ihnen: „Es gibt keinen Anteil mehr an den körperlichen Überresten des Erhabenen. Die Überreste des Erhabenen sind bereits verteilt. Nehmt von hier die Asche mit!“ Da nahmen sie die Asche von dort mit.

อถ โข ราชา อชาตสตฺตุ กุสินาราย จ ราชคหสฺส จ อนฺตเร ปญฺจวีสติ โยชนมคฺคํ อฏฺฐ อุสภวิตฺถตํ สมตลํ กาเรตฺวา สาทิสํ มลฺลราชาโน มกุฏพณฺธนสฺส จ สนฺถาคารสฺส จ อนฺตเร ปูชํ กาเรสุํ ตาทิสํ ปญฺจวีสติโยชเนปิ มคฺเค ปูชา กาเรตฺวา โลกสฺส อนุกฺกณฺฐนตฺถํ สพฺพตฺถ อนฺตราปเณ ปสาเรตฺวา สุวณฺณโทณิยํ ปกฺขิตฺตธาตุโย สตฺติปญฺชเรน ปริกฺขิปาเปตฺวา อตฺตโน วิชิเต ปญฺจโยชนสต ปริมณฺฑเล มนุสฺเส สนฺนิปาตาเปสิ.

Daraufhin ließ König Ajātasattu den fünfundzwanzig Yojanas langen Weg zwischen Kusinārā und Rājagaha einebnen und auf eine Breite von acht Usabhas ausbauen. Er ließ auf dem gesamten fünfundzwanzig Yojanas langen Weg eine ebensolche Verehrung darbringen, wie sie die Malla-Könige zwischen der Makuṭabandhana-Halle und der Versammlungshalle vollzogen hatten. Damit die Menschen nicht ermüdeten, ließ er überall Verkaufsstände aufstellen. Die in das goldene Gefäß gelegten Reliquien ließ er mit einem Gitter aus Speeren umgeben und versammelte die Menschen aus seinem gesamten Herrschaftsbereich, der einen Umfang von fünfhundert Yojanas hatte.

เต ธาตุโย คเหตฺวา กุสินาราโต ธาตุกีฬํ กีฬนฺตา นิกฺขมิตฺวา ยตฺถ ยตฺถ วณฺณวนฺตานิ ปุปฺผานิ ปสฺสนฺติ, ตตฺถ ตตฺถ ธาตุโย สตฺติ อนฺตเร ฐเปตฺวา เตสํ ปุปฺผานํ ขีณกาเล คจฺฉนฺติ. รถสฺส ธุรฏฺฐานํ ปจฺฉิมฏฺฐาเน สมฺปตฺเต สตฺต ทิวเส สาธุกีฬํ กีฬนฺติ เอวํ ธาตุโย คเหตฺวา อาคจฺฉนฺตานํ สตฺตวสฺสานิ สตฺตมาสานิ สตฺต จ ทิวสานิ วิติวตฺตานิ มิจฺฉาทิฏฺฐิกา สมณสฺส โคตมสฺส ปรินิพฺพุต กาลโต ปฏฺฐาย พลกฺกาเรน สาธุกีฬิกาย อุปทฺทุตมฺหา, สพฺเพ โน กมฺมนฺตา นฏฺฐาติ อุชฺฌายนฺตา มนํ ปทูเสตฺวา ฉฬาสีติสหสฺสมตฺตา อปาเย นิพฺพตฺตา, ขีณาสว อาวชฺชิตฺวา มหาชโน มนํ ปทูเสตฺวา อปาเย นิพฺพตฺโตติ สกฺกํ เทวราชานํ ทิสฺวา ธาตุ อาหรณุปายํ กริสฺสามาติ ตสฺส สนฺติกํ คนฺตฺวา ตมตฺถํ อาโรเจตฺวา ธาตุ อาหรณุปายํ กาโรหิ มหาราชาติ อาหํสุ. สกฺโก อาห ‘‘ปุถุชฺชโน นาม อชาตสตฺตุนา สโม สทฺโธ นตฺถิ, น โส มม วจนํ กริสฺสติ อปิ จ โข มารวิภิสกสทิสํ วิภีสกํ ทสฺเสสฺสามิ ยกฺข คาหก ขิปนก อโรจเก กริสฺสามิ ตุมฺเห ’มหาราช อมนุสฺสา กุปิตา, ธาตุโย อาหราเปถาติ’. วเทยฺยาถ เอวํ โส อาหราเปสฺสตีติ. อถ โข สกฺโก ตํ สพฺพํ อกาสิ.

Sie nahmen die Reliquien und zogen aus Kusinārā aus, während sie das Reliquienfest feierten. Wo immer sie farbenprächtige Blumen sahen, stellten sie die Reliquien inmitten der Speere auf und zogen erst weiter, wenn diese Blumen verwelkt waren. Wenn das Vorderteil des Wagens die Stelle des Hinterteils erreichte, feierten sie sieben Tage das Jubelfest. Während sie die Reliquien so herbeibrachten, vergingen sieben Jahre, sieben Monate und sieben Tage. Die Menschen mit falscher Ansicht aber schimpften und verdarben ihren Geist, indem sie dachten: „Seit dem Erlöschen des Asketen Gotama werden wir durch dieses erzwungene Jubelfest geplagt, und all unsere Arbeit ist zunichte gemacht!“ Dadurch wurden etwa sechsundachtzigtausend von ihnen in den Leidenswelten wiedergeboren. Als die Triebversiegten dies bedachten und sahen, dass die Volksmenge ihren Geist verdarb und in den Leidenswelten wiedergeboren wurde, beschlossen sie, ein Mittel zur schnelleren Herbeibringung der Reliquien anzuwenden. Sie gingen zu Sakka, dem Götterkönig, berichteten ihm davon und sprachen: „Großer König, finde einen Weg, um die Reliquien herbeizubringen!“ Sakka sprach: „Unter den gewöhnlichen Weltlingen gibt es keinen, der so gläubig ist wie Ajātasattu; er wird nicht auf mein Wort hören. Dennoch werde ich einen Schrecken erzeugen, der dem Schrecken Māras gleicht. Ich werde Yakkhas als Fänger, Werfer und Verkünder von Schrecken auftreten lassen. Ihr aber solltet sagen: ‚Großer König, die Geister sind erzürnt! Lass die Reliquien herbeibringen!‘ Auf diese Weise wird er sie herbeibringen lassen.“ Und Sakka tat all dies.

เถราปิ ราชานํ อุปสงฺกมิตฺวา มหาราช อมนุสฺสา กุปิตํ, ธาตุโย อาหราเปหีติ ภณึสุ ราชา น ตาว ภนฺเต มยฺหํ จิตฺตํ ตุสฺสติ. เอวํ สนฺเตปิ อาหรตูติ อาห สตฺตเม ทิวเส ธาตุโย อาหรึสุ. เอวํ อาหตธาตุโย คเหตฺวา ราชา ราชคเห ถุปมกาสิ อิตเรปิ ราชาโน อตฺตโน อตฺตโน พลานุรูเปน นีหริตฺวา สกสกฏฺฐาเน ถูปมกํสุ. โทณิปิ พฺราหฺมโณ ปิผฺผลีวนิยาปิ โมริยา สกสกฏฺฐาเน ถูปมกํสูติ.

Auch die Theras traten an den König heran und sprachen: „Großer König, die Geister sind erzürnt! Lass die Reliquien herbeibringen!“ Der König erwiderte: „Ehrwürdige Herren, mein Geist ist noch nicht gesättigt. Dennoch, wenn es so sein muss, bringt sie herbei.“ Am siebten Tag brachten sie die Reliquien herbei. Der König nahm die so herbeigebrachten Reliquien und errichtete in Rājagaha einen Stupa. Auch die anderen Könige führten ihre Anteile gemäß ihrer Macht ab und errichteten an ihren jeweiligen Orten Stupas. Ebenso errichteten der Brahmane Dona und die Moriyer von Pipphalivana Stupas an ihren jeweiligen Orten.

เอโก ถูโป ราชคเห - เอโก เวสาลิยา ปุเร,เอโก กปิลวตฺถุสฺมึ - เอโก จ อลฺลกปฺปเก;

Ein Stupa war in Rājagaha, einer in der Stadt Vesālī, einer in Kapilavatthu und einer in Allakappa;

เอโก ถูโป รามคาเม - เอโก จ เวฐทีปเก,เอโก ปาเจยฺยเก มลฺเล - เอโก จ กุสินารเก;

Ein Stupa war in Rāmagāma, einer in Veṭhadīpa, einer bei den östlichen Mallas und einer in Kusinārā;

เย เต สารีริกา ถูปา - ชมฺพุวทีเป ปติฏฺฐิตา;

องฺคารกุมฺภถูเปหิ - ทส ถูปา ภวนฺติ เต;

Dies sind die körperlichen Reliquienstupas, die auf Jambudīpa errichtet wurden; zusammen mit dem Kohlen- und dem Gefäßstupa ergeben sie zehn Stupas;

ทสาปิ ถูปา ปุริสุตฺตมสฺส เย-ยถานุรูปํ นรราช ปูชิตา,สพฺเพน โลเกน สเทวเกน เต-นมสฺสเนยฺยาจ ภวนฺติ สพฺพทาติ;

Diese zehn Stupas des höchsten aller Menschen, die von den Herrschern der Menschen gebührend verehrt wurden, sind von der ganzen Welt samt den Göttern allezeit zu verehren;

ทสถูปกถา

Die Erzählung von den zehn Stupas

๑๐. เอวํ ปติฏฺฐิเตสุ ปน ถูเปสุ มหากสฺสปตฺเถโร ธาตูนํ อนฺตรายํ ทิสฺวา อชาตสตฺตุํ อุปสงฺกมิตฺวา มหาราช เอกํ ธาตุนิธานํ กาตุํ วฏฺฏติติ อาห สาธุ ภนฺเต นิธานกมฺมํ ตาว มม โหตุ, ธาตุโย ปน กถํ อาหราเปมิติ. น มหาราช ธาตุ อาหรณํ ตุยฺหํ ภาโร, อมฺหากํ ภาโรติ. สาธุ ภนฺเต ตุมฺเห ธาตุโย อาหรถ. อหํ ธาตุนิธานํ กริสฺสามีติ. เถโร เตสํ เตสํ ราชกุลานํ ปริจรณมตฺตกเมว ฐเปตฺวา เสเสธาตุโย อาหริ.

10. Als die Stupas nun so errichtet worden waren, sah der ältere Mahākassapa eine Gefahr für die Reliquien, begab sich zu Ajātasattu und sprach: „Großer König, es ist angemessen, ein einziges Reliquienlager anzulegen.“ – „Gut, Ehrwürdiger Herr, die Arbeit der Verwahrung soll meine Aufgabe sein; aber wie sollen wir die Reliquien herbeibringen lassen?“ – „Großer König, das Herbeibringen der Reliquien ist nicht deine Last, es ist unsere Last.“ – „Gut, Ehrwürdiger Herr, bringt ihr die Reliquien herbei. Ich werde das Reliquienlager errichten.“ Der Ältere ließ nur gerade so viel zurück, wie für die Verehrung durch die jeweiligen Königshäuser nötig war, und brachte die übrigen Reliquien herbei.

รามคาเม ปน ธาตุโย นาคา คณฺหึสุ ตาสํ อนฺตราโย นตฺถิ, อนาคเต ลงฺกาทีเป มหาวิหาเร มหาเจติยมฺหิ นิธิยิสฺส นีติ. ตา น อาหริตฺถ, เสเสหิ สตฺตหิ นคเรหิ อาหริตฺวา ราชคหสฺส ปาจีน ทกฺขิน ทิสาภาเค ฐเปตฺวา อิมสฺมึ ฐาเน โย ปาสาโณ อตฺถิ, โส อนฺตรธายตุ, ปํสุ สุวิสุทฺธา โหตุ, อุทกญฺจ มา อุฏฺฐหตูติ อธิฏฺฐาสิ.

In Rāmagāma jedoch hatten die Nāgas die Reliquien an sich genommen; für sie bestand keine Gefahr, da sie in der Zukunft im Großen Cetiya des Mahāvihāra auf der Insel Laṅkā niedergelegt werden sollten. Diese brachte er nicht herbei. Nachdem er sie aus den übrigen sieben Städten herbeigebracht und im südöstlichen Bereich von Rājagaha aufgestellt hatte, fasste er den Entschluss: „Welcher Stein auch immer an diesem Ort ist, er soll verschwinden; die Erde soll ganz rein sein, und Wasser soll nicht aufsteigen.“

ราชา ตํ ฐานํ ขณาเปตฺวา ตโต อุทฺธฏ ปํสุนา อิฏฺฐิกา กาเรตฺวา อสีติ มหาสาวกานํ ถูเป กาเรติ อิธ ราชา กึ กาเรหีติ ปุจฺฉนฺตานมฺปิ มหาสาวกานํเจติยา นีติ วทนฺติ น โกจิ ธาตุนิธานภาวํ ชานาติ อสีติหตฺถคมฺภีเร ปน ตสฺมึ ปเทเส ชาเต เหฏฺฐา โลภสตฺถรํ สตฺถราเปตฺวา ตตฺถ ถูปาราเม เจติย ฆรปฺปมาณํ ตมฺพโลหมยํ เคหํ การาเปตฺวา อฏฺฐฏฺฐ หริ จณฺทนาทิมเย กรณฺเฑ จ ถูเป จ การาเปสิ.

Der König ließ jenen Ort ausheben, ließ aus der dort herausgeholten Erde Ziegel brennen und errichtete Stupas für die achtzig großen Jünger. Selbst wenn die Leute fragten: „Was lässt der König hier tun?“, sagten sie: „Es sind Schreine für die großen Jünger.“ Niemand wusste, dass dort ein Reliquienlager angelegt wurde. Als jene Stelle nun achtzig Ellen tief ausgehoben war, ließ er ganz unten einen Metallboden auslegen, ließ dort ein Haus aus Kupfer von der Größe des Schrein-Hauses im Thūpārāma errichten und ließ jeweils acht Schatullen und Stupas aus gelbem Sandelholz und anderen Materialien herstellen.

อถ โข ภควโต ธาตุโย หริจณฺทน กรณฺเฑ ปกฺขิปิตฺวา ตํ หริจณฺทนํ กรณฺฑํ อญฺญสฺมึ หริจณฺทน กรณฺเฑ ตมฺปิ อญฺญสฺมินฺติ เอวํ อฏฺฐ หริจณฺทน กรณฺเฑ เอกโต กตฺวา เอเตเนว อุปาเยน อฏฺฐ กรณฺเฑ อฏฺฐสุ หริจณฺทน ถูเปสุ อฏฺฐ หริจณฺทนถูเป อฏฺฐสุ โลหิตจณฺทน กรณฺเฑสุ, อฏฺฐ โลหิตจณฺทนกรณฺเฑ อฏฺฐสุ โลหิตจณฺทนถูเปสุ, อฏฺฐโลหิต จณฺทนถูเป อฏฺฐสุ ทนฺตกรณฺเฑสุ, อฏฺฐ ทนฺตกรณฺเฑ อฏฺฐสุ ทนฺตถูเปสุ, อฏฺฐทนฺตถูเป อฏฺฐสุสพฺพ รตนกรณฺเฑสุ, อฏฺฐ สพฺพ รตนกรณฺเฑ อฏฺฐสุ สพฺพรตนถูเปสุ, อฏฺฐ สพฺพรตน ถูเป อฏฺฐสุ สุวณฺณกรณฺเฑสุ. อฏฺฐสุวณฺณกรณฺเฑ อฏฺฐสุ สุวณฺณถูเปสุ, อฏฺฐสุวณฺณถูเป อฏฺฐสุรชตกรณฺเฑสุ, อฏฺฐ รชตกรณฺเฑ อฏฺฐสุ รชตถูเปเส อฏฺฐ รชตถูเป อฏฺฐสุ มณิกรณฺเฑสุ อฏฺฐมณิกเรณฺฑอฏฺฐสุวณฺณถูเปสุ, อฏฺฐ มณิถูเป อฏฺฐสุ โลหิตงฺก กรณฺเฑสุ, อฏฺฐโลหิตงฺก กรณฺเฑ อฏฺฐสุ โลหิตงฺกถูเปสุ, อฏฺฐ โลหิตงฺกถูเป อฏฺฐสุ มสารคลฺลถูเปสุ, อฏฺฐ มสารคลฺลถูเป อฏฺฐสุ ผลิก กรณฺเฑสุ, อฏฺฐ ผฬิก กรณฺเฑ อฏฺฐสุ ผฬิกถูเปสุ ปกฺขิปิ สพฺพ อุปริมํ ผฬิกเจติยํ ถูปาราม เจติยปฺปมาณํ อโหสิ.

Daraufhin legte er die Reliquien des Erhabenen in eine gelbe Sandelholzschatulle, diese gelbe Sandelholzschatulle in eine andere gelbe Sandelholzschatulle, diese wiederum in eine andere, und so fügte er acht gelbe Sandelholzschatullen ineinander. Auf ebendiese Weise legte er die acht Schatullen in acht gelbe Sandelholzstupas, die acht gelben Sandelholzstupas in acht rote Sandelholzschatullen, die acht roten Sandelholzschatullen in acht rote Sandelholzstupas, die acht roten Sandelholzstupas in acht Elfenbeinschatullen, die acht Elfenbeinschatullen in acht Elfenbeinstupas, die acht Elfenbeinstupas in acht All-Edelstein-Schatullen, die acht All-Edelstein-Schatullen in acht All-Edelstein-Stupas, die acht All-Edelstein-Stupas in acht Goldschatullen, die acht Goldschatullen in acht Goldstupas, die acht Goldstupas in acht Silberschatullen, die acht Silberschatullen in acht Silberstupas, die acht Silberstupas in acht Edelsteinschatullen, die acht Edelsteinschatullen in acht Goldstupas, die acht Edelsteinstupas in acht Rubinschatullen, die acht Rubinschatullen in acht Rubinstupas, die acht Rubinstupas in acht Katzenaugenstein-Stupas, die acht Katzenaugenstein-Stupas in acht Kristallschatullen, und die acht Kristallschatullen legte er in acht Kristallstupas. Der alleräußerste Kristallschrein hatte die Größe des Schreins im Thūpārāma.

ตสฺส อุปริสพฺพรตนมยํ เคหํ กาเรสิ ตสฺส อุปริ สุวณฺณมยํ, ตสฺส อุปริ รชตมยํ, ตสฺส อุปริ ตมฺพโลหมยํ เคหํ กาเรสิ ตตฺถ สพฺพรตนมยํ วาลุกํ โอกิริตฺวา ชลช ถลช ปุปฺผานํ สหสฺสานิ วิปฺปกิริตฺวา อทฺธจฺฉฏฺฐานิ ชาตกสตานิ อาสีติ มหาเถเร สุทฺโธทน มหาราชานํ มหามายาเทวึ สตฺต สหชาเต สพฺพาเนตานิ สุวณฺณมยาเนว กาเรสิ ปญฺจปญฺจสเต สุวณฺณรชตมเย ปุณฺณฆเฏ ฐปาเปสิ ปญฺจสุวณฺณธชสเต ปญฺจสเต สุวณฺณทีปเก จ การาเปตฺวา สุคณฺธเตลสฺส ปูเรตฺวา เตสุ ทุกูลวฏฺฏิโย ฐเปสิ.

Darüber ließ er ein Haus aus allen Arten von Edelsteinen errichten, darüber eines aus Gold, darüber eines aus Silber und darüber ein Haus aus Kupfer. Darin streute er Sand aus allen Arten von Edelsteinen aus, verstreute Tausende von im Wasser und auf dem Land gewachsenen Blumen und ließ Darstellungen der fünfeinhalbhundert Jātakas, der achtzig großen Älteren, des großen Königs Suddhodana, der Königin Mahāmāyā und der sieben Mitgeborenen anfertigen – all diese ließ er ganz aus Gold herstellen. Er ließ jeweils fünfhundert aus Gold und Silber gefertigte, gefüllte Prachtkrüge aufstellen, ließ fünfhundert goldene Banner und fünfhundert goldene Lampen anfertigen, füllte sie mit duftendem Öl und stattete sie mit Dochten aus feiner Seide aus.

อถายสฺมา มหากสฺสโป มาลา มา มิลายนฺตุ. คณฺธา มา วินสฺสนฺตุ, ทีปา มา วิชฺฌายนฺตูติ อธิฏฺฐหิตฺวา สุวณฺณปฏฺฏอกฺขรานิ ฉิณฺทาเปสิ. อนาคเต ปิยทาโส นาม กุมาโร ฉตฺตํ อุสฺสาเปตฺวา อโสโก นาม ธมฺมราชา ภวิสฺสติ โส อิมํ ธาตุโย วิตฺถาริกา กริสฺสตีติ ราชา สพฺพปสาธเนหิ ปูเชตฺวา อาทิโต ปฏฺฐาย ทฺวารํ ปิทหนฺโต นิกฺขมิ ตมฺพโลหทฺวารํ ปิทหิตฺวา อาวิญฺชน รชฺชุยํ กุญฺจิกมุทฺทิกํ พณฺธิ ตตฺเถว มหนฺตํ มณิกฺขณฺธํ ฐเปสิ อนาคเต ทฬิทฺทราชาโน อิมํ มณึ คเหตฺวา ธาตูนํ สกฺการํ กโรนฺตูติ อกฺขรานิ ฉิณฺทาเปสี.

Daraufhin fasste der ehrwürdige Mahākassapa den Entschluss: „Die Blumenkränze sollen nicht verwelken, die Düfte nicht vergehen und die Lampen nicht erlöschen.“ Und er ließ folgende Schriftzeichen auf einer Goldplatte eingravieren: „In der Zukunft wird ein Prinz namens Piyadāsa den Schirm erheben und ein Gesetzeskönig namens Asoka werden; er wird diese Reliquien weithin verbreiten.“ Der König verehrte sie mit allem Schmuck und ging hinaus, wobei er die Türen der Reihe nach von der ersten an verschloss. Er verschloss die kupferne Tür, band den Schlüsselring an das Zugseil und legte genau dort einen großen Edelsteinblock nieder. Er ließ die Worte eingravieren: „Mögen arme Könige in der Zukunft diesen Edelstein nehmen und damit den Reliquien ihre Ehrerbietung erweisen.“

สกฺโก เทวราชา วิสฺสกมฺมํ อามนฺเตตฺวา’ตาต, อชาตสตฺตุนา ธาตุนิธานํ กตํ. เอตฺถ อารกฺขํ ฐเปหิ’ติ ปหิณิ โส อาคนฺตฺวา วาฬสงฺฆาฏยนฺตํ โยเชสิ. กฏฺฐรูปกานิ ตสฺมึ ธาตุคพฺเภ ผฬิกวณฺณ ขคฺเค คเหตฺวา วาตสทิเสน เวเคน อนุปริยายนฺตํ โยเชตฺวา เอกาย เอว อาณิวา พณฺธิตฺวา สมนฺตโต คิญฺชก วสถากาเรน สิลาปริกฺเขปํ กตฺวา อุปริ เอกาย ปิทหิตฺวา ปํสุํ ปกฺขิปิตฺวา ภูมึ สมํ กตฺวา ตสฺสุปริ ปาสาณถูปํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Sakka, der König der Götter, rief Vissakamma zu sich und sandte ihn mit den Worten aus: „Mein Lieber, Ajātasattu hat ein Reliquienlager angelegt. Richte dort eine Bewachung ein.“ Dieser kam herbei und installierte eine hölzerne Schutzvorrichtung. Er stellte in jener Reliquienkammer Holzfiguren auf, die kristallfarbene Schwerter hielten, und richtete sie so ein, dass sie sich im Kreis mit der Schnelligkeit des Windes drehten, wobei er sie mit nur einem einzigen Bolzen sicherte. Ringsherum errichtete er eine Steinmauer in Form eines Ziegelhauses, bedeckte es oben mit einer einzigen Steinplatte, schüttete Erde darauf, ebnete den Boden und errichtete darauf einen steinernen Stupa.

ธาตุนิธาน กถา

Die Geschichte der Reliquienniederlegung

๑๑. เอวํ นิฏฺฐิเต ธาตุนิธาเน ยาวตายุกํ ฐตฺวา เถโร ปรินิพฺพุโต, ราชาปิ ยถากมฺมํ คโต, เตปิ มนุสฺสา กาลกตา, อปรภาเค ปิยทาโส กุมาโร ฉตฺตํ อุสฺสาเปตฺวา อโสโก นาม ธมฺม ราชา หุตฺวา ตา ธาตุโย คเหตฺวา ชมฺพุทีเป จตุราสีติยา เจติย สหสฺเสสุ ปติฏฺฐาเปสิ. กถํ พิณฺทุสารสฺส กิร เอกสตํ ปุตฺตา อเหสุํ เต สพฺเพ อโสโก อตฺตนา สทฺธึ เอกมาติกํ ติสฺส กุมารํ ฐเปตฺวา ฆาเตสิ. ฆาเตนฺโต จตฺตาริ วสฺสานิ อนภิสิตฺโต รชฺชํ กาเรตฺวา จตุนฺนํ วสฺสานํ อจฺจเยน ตถาคตสฺส ปรินิพฺพานโต ทฺวินฺนํ วสฺสสตานํ อุปริ อฏฺฐารสเม วสฺเส สกลชมฺพุทีเป เอกรชฺชาภิเสกํ ปาปุณิ.

11. Als das Reliquienlager so vollendet war, ging der Ältere nach Ablauf seiner Lebensspanne in das vollkommene Nibbāna ein; auch der König schied gemäß seinem Kamma dahin, und jene Menschen starben ebenfalls. In späterer Zeit erhob der Prinz Piyadāsa den königlichen Schirm, wurde der Dharmakönig namens Asoka, nahm jene Reliquien an sich und setzte sie in vierundachtzigtausend Schreinen in Jambudīpa bei. Wie geschah dies? Bindusāra soll einhundert Söhne gehabt haben. Diese alle ließ Asoka töten, mit Ausnahme des Prinzen Tissa, der dieselbe Mutter hatte wie er selbst. Während er sie töten ließ, herrschte er vier Jahre lang ungeweiht; nach Ablauf dieser vier Jahre, im achtzehnten Jahr über zweihundert Jahre nach dem Parinibbāna des Tathāgata, empfing er die Weihe zur Alleinherrschaft über ganz Jambudīpa.

อภิเสกานุภาเวน อิมา ราชิทฺธิโย อาคตา มหาปถวิยา เหฏฺฐา โยชนปฺปมาเณ อาณา ปวตฺติ, ตถา อุปริ อากาเส, อโนตตฺตทหโต อฏฺฐหิ กาเชหิ โสฬส ปานียฆเฏ ทิวเส ทิวเส เทวตา อาหรนฺติ. ยโต สาสเน อุปฺปนฺนสทฺโธ หุตฺวา อฏฺฐ ฆเฏ ภิกฺขุสงฺฆสฺส อทาสิ ทฺเว ฆเฏ สฏฺฐิมตฺตานํ ติปิฏก ภิกฺขุนํ ทฺเวฆเฏ อคฺคมเหสิยา อสณฺธิมิตฺตาย จตฺตาโร ฆเฏ อตฺตนา ปริภุญฺชิ. เทวตา เอว หิมวนฺเต นาคลตา ทนฺตกฏฺฐ นาม อตฺถิ สินิทฺธา มุทุกํ รสวนฺตํ, ตํ ทิวเส ทิวเส อาภิรนฺติ เยน รญฺโญ จ อคฺคมเหสิยา จ โสฬสนฺนํ นาฏกสหสฺสานํ สฏฺฐิมตฺตานํ ภิกฺขุสหสฺสานํ เทวสิกํ ทนฺตโปณกิจฺจํ นิปฺผชฺชิ.

Durch die Macht der Königsweihe traten diese königlichen Wunderkräfte in Erscheinung: Seine Herrschaftsgewalt erstreckte sich eine Yojana tief unter der großen Erde und ebenso oben am Himmel. Gottheiten brachten täglich sechzehn Krüge Trinkwasser mittels acht Tragstangen vom Anotatta-See herbei. Als in ihm der Glaube an die Lehre entstanden war, gab er acht Krüge der Gemeinde der Mönche, zwei Krüge den etwa sechzig Tipiṭaka-Mönchen, zwei Krüge der Hauptkönigin Asandhimittā und vier Krüge verbrauchte er selbst. Im Himavanta-Gebirge gibt es eine geschmeidige, weiche und geschmackvolle Zahnputzholz-Art namens Nāgalatā; diese brachten die Gottheiten täglich herbei, wodurch das tägliche Zähneputzen für den König, die Hauptkönigin, die sechzehntausend Tänzerinnen und die etwa sechzigtausend Mönche verrichtet wurde.

เทวสิกเมวสฺส เทวตา อคทามลกํ อคทหรีฏกํ สุวณฺณวณฺณญฺจ คณฺธสมฺปนฺนํ อมฺพปกฺกํ อาหรนฺติ ตถา ฉทฺทนฺต ทหโต ปญฺจวณฺณํ นิวาสน ปารุปณํ, ปีตกวณฺณํ หตฺถปุญฺฉนก ปฏฺฏํทิพฺพญฺจชานกํ อาหรนฺติ เทวสิกเมว ปนสฺส อนุเลปคณฺธํ ปารุปนตฺถาย อสุตฺตมยิกํ สุมนปุปฺผปฏํ มหารหญฺจ อญฺชนํ นาคภวนโต นาคราชาโน อาหรนฺติ. ฉทฺทนฺตทเหเยว อุฏฺฐิตสฺส สาลิโน นว จาห สหสฺสานิ ทิวเส ทิวเส สุวา อาหรนฺติ. มูสิกา นิตฺถุส กเณ กโรนฺติ เอโกปิ ขณฺฑตณฺฑุโล น โหติ. รญฺโญ สพฺพฏฺฐาเนสุ อยเมว ตณฺฑุโล ปริโภคํ คจฺฉติ. มธุมกฺขิกา มธุํ กโรนฺติ. กมฺมารสาลาสุ อจฺฉา กูฏํ ปหรนฺติ. ทีปิกา จมฺมานิ จาเลนฺติ กรวีก สกุณา อาคตฺตฺวา มธุรสฺสรํ วิกุเชนฺตา รญฺโญ พลิกมฺมํ กโรนฺติ.

Tagtäglich brachten die Gottheiten ihm heilende Myrobalanen-Früchte sowie goldfarbene, wohlriechende reife Mangos. Ebenso brachten sie vom Chaddanta-See fünffarbige Unter- und Obergewänder, gelbe Handtücher aus Seide und göttliches Mundwasser herbei. Täglich brachten Schlangenkönige aus dem Reich der Nāgas wohlriechende Salben für ihn, ein fadenloses, aus Sumanā-Blüten gewebtes Tuch zum Umhängen und kostbare Augenschminke. Tag für Tag brachten Papageien neuntausend Wagenladungen von wild gewachsenem Sāli-Reis direkt vom Chaddanta-See herbei. Mäuse entfernten die Spelzen und Häutchen, sodass kein einziges Reiskorn zerbrach. Überall im Haushalt des Königs wurde nur dieser Reis verzehrt. Honigbienen machten Honig. In den Werkstätten der Schmiede schwangen Bären die Hämmer. Panther schüttelten die Tierhäute aus. Karavīka-Vögel kamen herbei, zwitscherten mit süßer Stimme und erwiesen dem König ihre Ehrerbietung.

อิมาหิ อิทฺธีหิ สมนฺนาคโต ราชาเอก ทิวสํ สุวณฺณ สงฺขลิก พณฺธนํ เปเสตฺวา จตุนฺนํ พุทฺธานํ อธิคต รูปทสฺสนํ กปฺปายุกํ มหากาฬ นาคราชานํ อานยิตฺวา เสตจฺฉตฺตสฺส เหฏฺฐา มหารเห ปลฺลงฺเก นิสีทาเปตฺวา อเนก สตวณฺเณหิ ชลช ถลช ปุปฺเผหิ สุวณฺณปุปฺเผหิ จ ปูชํ กตฺวา สพฺพาลงฺการ ปติมณฺฑิเตหิ จ โสฬสหิ นาฏก สหสฺเสหิ สมนฺตโต ปริกฺขิปิตฺวา อนนฺตญาณสฺส ตาว เม สทฺธมฺมวร จกฺกวตฺติโน สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส รูปํ อิเมสํ อกฺขีนํ อาปาถํ กโรหีติ นิพฺพตฺตาสีติ อนุพฺยญฺชน ปติมณฺฑิตํ ทฺวตฺตึส มหา ปุริส ลกฺขณ สสฺสิรีกตาย วิกสิต กมลุปฺผล ปุณฺฑรีก ปติมณฺฑิตมิว สลิลตลํ ตาราคณรํสิชาล วิสรวิปฺผุตโสภาสมุชฺชลมิวคคนตลํ นีล-ปีต-โลหิตาทิ เภท วิจิตฺตวณฺณรํสิ วินทฺธ พฺยามปฺปภา ปริกฺเขป วิลาสิตาย สญฺฌปฺปภานุราค อิณฺทธนุ วิชฺชุลฺลตา ปริกฺขิตฺตมิว กนกคิริ สิขรํ นานาวิราค วิมลเกตุมาลา สมุชฺชลิตจารุมตฺถกโสภํ นยนรสายนมิว พฺรหฺมเทว-มนุช นาค-ยกฺข คณานํ พุทฺธรูปํ ปสฺสนฺโต สตฺตทิวสํ อกฺขิปูชํ นาม อกาสิ

Der mit diesen Wunderkräften ausgestattete König sandte eines Tages eine goldene Kette als Fessel und ließ den eine Weltzeit lang lebenden Nāga-König Mahākāla herbeiführen, der die Gestalt von vier Buddhas geschaut hatte. Er ließ ihn unter dem weißen Prirmschirm auf einem kostbaren Thronsessel Platz nehmen, verehrte ihn mit hunderten verschiedenfarbigen Wasser- und Landblumen sowie mit goldenen Blumen, umgab ihn ringsum mit sechzehntausend festlich geschmückten Tänzerinnen und bat ihn: „Bringe mir doch die Gestalt des vollkommen Erleuchteten, des Radbeherrschers des edlen wahren Dharma, der unendliches Wissen besitzt, vor das Gesicht dieser meiner Augen!“ Daraufhin erschuf jener diese Gestalt. Beim Betrachten dieser Buddha-Gestalt, die mit den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes geschmückt und durch die Nebenmerkmale verherrlicht war – gleich einer Wasseroberfläche, die mit erblühten roten, blauen und weißen Lotusblumen übersät ist; gleich dem Himmelsgewölbe, das durch den weit reichenden Glanz des Netzes von Sternenstrahlen hell erleuchtet ist; gleich dem Gipfel eines goldenen Berges, der von der Röte des Abendlichts, einem Regenbogen und Blitzen umgeben ist, da er prachtvoll umschlossen war von der klafterbreiten Aura aus vielfältigen, bunt schillernden blauen, gelben, roten und anderen Strahlen; strahlend mit der Lieblichkeit des Hauptes, das durch eine makellose Krone aus verschiedenfarbigen Lichtstrahlen erleuchtet war; und die ein Labsal für die Augen der Scharen von Brahmas, Göttern, Menschen, Nāgas und Yakkhas war – verrichtete er sieben Tage lang die sogenannte Augen-Verehrung.

ราชา กิร อภิเสกํ ปาปุณิตฺวา ตีณิเยว สํวจฺฉรานิ พาหิรก ปาสณฺฑํ ปริคณฺหิ จตุตฺเถ สํวจฺฉเร พุทฺธสาสเน ปสีทินํ พฺราหฺมณ ชาติย ปาสณฺฑานญฺจ ปณฺฑรงฺค ปริพฺพาชกานญฺจ สฏฺฐิสหสฺสมตฺตานํ นิจฺจภตฺตํ ปฏฺฐเปสิ.

Nach seiner Königsweihe unterstützte der König, wie man hört, drei Jahre lang die äußeren Sekten. Im vierten Jahr gewann er Vertrauen in die Lehre des Buddha. Zuvor hatte er für etwa sechzigtausend Sektenanhänger aus dem Brahmanenstand und weißgekleidete Wanderbettler eine ständige Speisung eingerichtet.

อโสโก ปิตรา ปวตฺติตํ ทานํ อตฺตโน อนฺเตปุเร ตเถว ททมาโน เอกทิวสํ สีหปญฺชเร ฐิโต อุปสม ปริพาหิเรน อาจาเรน ภุญฺชมาเน อสํยติณฺทฺริเย อวินิต อิริยาปเถ ทิสฺวา จินฺเตสิ อีทิสํ ทานํ อุปปริกฺขิตฺวา ยุตฺตฏฺฐาเน ทาตุํ วฏฺฏติติ เอวํ จินฺเตตฺวา อมจฺเจ อาห. คจฺฉถ ภเณ อตฺตโน อตฺตโน สาธุสมฺมเต สมณ พฺราหฺมเณ อนฺเตปุรํ อติหรถ, ทานํ ทสฺสามาติ อมจฺจา สาธุ เทวาติ รญฺโญ ปฏิสฺสุตฺวา เต เต ปณฺฑรงฺค ปริพฺพาชกาชีวก นิคณฺฐาทโย อาเนตฺวา อิเม มหาราช อมฺหากํ อรหนฺโตติ อาหํสุ.

Während Asoka die von seinem Vater eingeführte Almosengabe in seinem eigenen Palast auf dieselbe Weise fortführte, stand er eines Tages am Löwenfenster und sah sie mit einem Benehmen essen, das völlig frei von innerer Ruhe war, mit ungezügelten Sinnen und ungezogenem Verhalten. Da dachte er: „Es ist angemessen, eine solche Gabe zu prüfen und sie an einem geeigneten Ort zu geben.“ Nach dieser Überlegung sprach er zu den Ministern: „Geht, ihr Männer, und bringt jene Asketen und Brahmanen in den Palast, die ihr selbst als gut erachtet; ich will ihnen Almosen geben.“ Die Minister antworteten dem König mit „Sehr wohl, o König!“, brachten die jeweiligen weißgekleideten Wanderbettler, Ājīvikas, Nigaṇṭhas und andere herbei und sagten: „Großer König, diese hier sind unsere Arahants.“

อถ ราชา อนฺเตปุเร อุจฺจาวจานิ อาสนานิ ปญฺญาเปตฺว อาคจฺฉนฺตูติ วตฺวา อาคตาคเต อาห อตฺตโน อตฺตโน อนุรูเป อาสเน นิสีทถาติ เอกจฺเจ ภทฺทปีฐเก เอกจฺเจ ผลกปีฐเกเส นิสีทึสุ. ตํ ทิสฺวา ราชา นตฺถิ เอเตสํ อนฺเตสาโรติ ญตฺวา เตสํ อนุรูปํ ขาทนียํ โภชนียํ ทตฺวา อุยฺโยเชสิ.

Daraufhin ließ der König im Innenpalast hohe und niedrige Sitze bereitstellen, bat sie hereinzukommen und sprach zu den nacheinander Eintretenden: „Setzt euch auf den Sitz, der eurem jeweiligen Stand angemessen ist.“ Einige setzten sich auf Prunksessel, andere auf einfache Holzschemel. Als der König dies sah, erkannte er: „In diesen Leuten steckt kein wahrer innerer Kern.“ Er gab ihnen die entsprechende feste und weiche Nahrung und entließ sie.

เอวํ คจฺฉนฺเต กาเล เอก ทิวสํ สีหปญฺชเร ฐิโต อทฺทส นิคฺโรธ สามเณรํ ราชงฺคเณน คจฺฉนฺตํ ทนฺตํ คุตฺตํ สนฺตินฺทฺริยํ อิริยาปถ สมฺปนฺนํ. โก ปนายํ นิคฺโรโธ นาม, พิณฺทุสาร รญฺโญ เชฏฺฐปุตฺตสฺส สุมนราช กุมารสฺส ปุตฺโต. ตตฺรายํ อานุปุพฺพี กถา-พิณฺทุสาร รญฺโญ กิร ทุพฺพลกาเลเยว อโสก กุมาโร อตฺตนา ลทฺธํ อุชฺเชนิรชฺชํ ปหาย อาคนฺตฺวา สพฺพํ นครํ อตฺตโน หตฺถคตํ กตฺวา สุมน ราชกุมารํ อคฺคเหสิ.

Als die Zeit so verstrich, sah er eines Tages, als er am Löwenfenster stand, den Novizen Nigrodha über den Königshof gehen – gezähmt, selbstbeherrscht, mit beruhigten Sinnen und von vollkommener Haltung. Wer aber war dieser Nigrodha? Er war der Sohn des Prinzen Sumana, des ältesten Sohnes von König Bindusāra. Hierzu ist die chronologische Erzählung folgende: Als König Bindusāra schwach geworden war, verließ Prinz Asoka die von ihm regierte Provinz Ujjain, kam herbei, brachte die gesamte Stadt unter seine Gewalt und nahm Prinz Sumana gefangen.

ตํ ทิวสเมว สุมนสฺส ราชกุมารสฺส สุมนา นาม เทวี ปริปุณฺณคพฺภา อโหสิ. สา อญฺญาตกเวเสน นิกฺขมิตฺวา อวิทูเร อญฺญตรํ จณฺฑาลคามํ สนฺธาย คจฺฉนฺติ, เชฏฺฐก จณฺฑาลสฺส เคหโต อวิทูเร เอกสฺมึ นิคฺโรธ รุกฺเข อธิวตฺถาย เทวตาย อิโต สุมเนติ วหนฺติยา สทฺทํ สุตฺวา ตสฺสา สมีปํ คตา เทวตา อตฺตโน อานุภาเวน เอกํ สาลํ นิมฺมิณิตฺวา เอตฺถ วสาหิติ ปทาสิ. สา ตํ สาลํ ปาวิสิ. คตทิวเสเยว ปุตฺตํ วิชายิ.

Genau an jenem Tag war Sumanā, die Gemahlin des Prinzen Sumana, hochschwanger. Sie entkam in Verkleidung und floh in Richtung eines unweit gelegenen Dorfes von Caṇḍālas. Nahe dem Haus des Caṇḍāla-Ältesten rief sie eine Gottheit, die in einem Nigrodha-Baum wohnte: „Komm hierher, Sumanā!“ Als sie diese Stimme hörte, ging sie zu ihr hin. Die Gottheit erschuf durch ihre übernatürliche Macht eine Hütte und bot sie ihr an mit den Worten: „Wohne hier!“ Sie betrat die Hütte und brachte noch am Tag ihrer Ankunft einen Sohn zur Welt.

สา ตสฺส นิคฺโรธ เทวตาย ปริคฺคหิตตฺตา นิคฺโรโธตฺเวว นามํ อกาสิ. เชฏฺฐก จณฺฑาโล ทฏฺฐทิวสโตปฺปภูติ ตํ อตฺตโน สามิธีตรํ วิย มญฺญมาโน นิพทฺธํ วฏฺฏํ ปฏฺฐเปสิ. ราชธีตา ตตฺถ สตฺต วสฺสานิ วสิ. นิคฺโรธกุมาโรปิ สตฺตวสฺสิโก ชาโต ตทา มหาวรุณตฺเถโร นาม เอโก อรหา ทารกสฺส เหตุสมฺปทํ ทิสฺวา วิหรมาโน สตฺตวสฺสิโกทานิ ทารโก กาโล นํ ปพฺพาเชตุนฺติ จินฺเตตฺวา ราชธีตยา อาโรจาเปตฺวา นิคฺโรธกุมารํ ปพฺพาเชสิ. กุมาโร ขุรคฺเคเยว อรหตฺตํ ปาปุณิ. โส เอกทิวสํ ปาโตว สรีรํ ปฏิชคฺคิตฺวา อาจริยุปชฺฌานํ วตฺตํ กตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย มาตุอุปาสิกาย เคหทฺวารํ คจฺฉามีติ นิกฺขมิ มาตุ นิเวสนฏฺฐานญฺจสฺส ทกฺขิณทฺวาเรน นครํ ปวิสิตฺวา นครมชฺเฌน คนฺตฺวา ปาจีนทฺวาเรน นิกฺขมิตฺวา คนฺตพฺพํ โหติ เตน จ สมเยน อโสโก ธมฺมราชา ปาจีน ทิสาภิมุโข สีหปญฺชเร จงฺกมติ.

Da sie von der Gottheit jenes Banyanbaumes beschützt wurde, gab sie ihm den Namen Nigrodha. Der oberste Caṇḍāla betrachtete sie von dem Tag an, als er sie sah, wie die Tochter seines eigenen Herrn und stellte einen regelmäßigen Unterhalt für sie bereit. Die Königstochter lebte dort sieben Jahre lang. Auch der Knabe Nigrodha wurde sieben Jahre alt. Damals sah ein Arahant namens Mahāvaruṇa-Thera, der dort weilte, das Vorhandensein der heilsamen Bedingungen des Jungen und dachte: „Der Junge ist nun sieben Jahre alt; es ist Zeit, ihn ordinieren zu lassen.“ Er ließ es der Königstochter mitteilen und ordinierte den Knaben Nigrodha. Noch unter dem Schermesser erreichte der Knabe die Arahatschaft. Eines Tages pflegte er am frühen Morgen seinen Körper, erfüllte die Pflichten gegenüber seinem Lehrer und seinem Upajjhāya, nahm Almosenschale und Gewand und ging mit dem Gedanken: „Ich gehe zur Tür des Hauses der Laienanhängerin, meiner Mutter“, hinaus. Um zum Haus seiner Mutter zu gelangen, musste man durch das Südtor in die Stadt eintreten, durch die Mitte der Stadt gehen und durch das Osttor wieder hinausgehen. Zu eben jener Zeit wandelte der gerechte König Asoka mit dem Gesicht nach Osten gewandt auf dem Balkon auf und ab.

ตํ ขณํเยว สิคฺโรโธ สามเณโร ราชงฺคณํ ปาปุณิ สนฺตินฺทฺริโย สนฺตมานโส ยุคมตฺตํ เปกฺขมาโน. เตน วุตฺตํ. เอกทิวสํ สีหปญฺชเร ฐิโต อทฺทส นิคฺโรธสามเณรํ ราชงฺคเณน คจฺฉนฺตํ ทนฺตํ คุตฺตํ สนฺตินฺทฺริยํ อิริยาปถ สมฺปนฺนนฺติ. ทิสฺวา ปนสฺส เอตทโหสิ? อยํ ชโน สพฺโพปิ วิกฺขิตฺตจิตฺโตหนฺตมคปฏิภาโค, อยมฺปน ทารโก อวิกฺขิตฺตจิตฺโต อติวิยสฺส อโลกิต วิโลกิตํ สมฺมิญฺชน ปสารณญฺจ โสภติ, อทฺธา เอตสฺส อพฺภนฺตเร โลกุตฺตรธมฺโม ภวิสฺสตีติ รญฺโญ สหทสฺสเนเนว สามเณเร จิตฺตํ ปสีทิ. เปมํ สณฺฐหิ กสฺมา? ปุพฺเพ กิร ปุญฺญ กรณกาเล เอส รญฺโญ เชฏฺฐภาตา วาณิชโก อโหสิ.

Genau in diesem Augenblick erreichte der Novize Nigrodha den Königshof, mit gezügelten Sinnen, friedvollem Geist und den Blick nur eine Pfluglänge weit vor sich gerichtet. Daher wurde gesagt: „Eines Tages, als er am Balkon stand, sah er den Novizen Nigrodha über den Königshof gehen, gezähmt, geschützt, mit gezügelten Sinnen und vollkommenem Verhalten.“ Als er ihn sah, dachte er: „Dieses ganze Volk hier hat einen unruhigen Geist, wie eine Herde wilder Tiere. Dieser Knabe jedoch hat einen unzerstreuten Geist. Sein Vorwärts- und Rückwärtsblicken, sein Beugen und Strecken der Glieder ist überaus anmutig. Wahrlich, in seinem Inneren muss das überweltliche Dhamma sein.“ Sobald der König ihn sah, fand sein Geist Vertrauen zum Novizen. Liebe entstand. Warum? Es heißt, dass er in der Vergangenheit, zur Zeit des Verdienstwirkens, der ältere Bruder des Königs und ein Kaufmann gewesen war.

อถ ราชา สญฺชาตเปโม สพหุมาโน สามเณรํ ปกฺโกสถาติ อมจฺเจ เปเสสิ อติจิรายตีติ ปุน ทฺเว ตโย เปเสสิ ตุริตํ อาคจฺฉตูติ สามรเณโร อตฺตโน ปกติยา เอว อคมาสิ ราชา ปติรูปาสนํ ญตฺวา นิสีทถาติ อาห. อิโต จิโต จ โอโลเกตฺวา นตฺถิทานิ อญฺโญ ภิกฺขุติ สมุสฺสิต เสตจฺฉตฺตํ ราชปฬฺลงฺกํ อุปสงฺกมิตฺวา ปตฺตคหณตฺถาย รญฺโญ อาการํ ทสฺเสสิ. ราชา ตํ ปลฺลงฺกํ สมีปํ คจฺฉนฺตํ ทิสฺวา เอวํ จินฺเตสิ. อชฺเชวทานิ อยํ สามเณโร อิมสฺส เคหสฺส สามิโก ภวิสฺสติ. สามเณโร รญฺโญ หตฺเถ ปตฺตํ ทตฺวา ปลฺลงฺกํ อภรุหิตฺวา นิสีทิ.

Daraufhin sandte der König, von Liebe und Ehrfurcht erfüllt, seine Minister mit den Worten: „Ruft den Novizen herbei!“ Da es ihm zu lange dauerte, sandte er erneut zwei- oder dreimal Boten mit den Worten: „Er soll schnell kommen!“ Der Novize kam jedoch in seiner ganz gewohnten Weise. Der König, der einen angemessenen Sitzplatz sah, sagte: „Nimm Platz.“ Der Novize blickte sich hierhin und dorthin um und dachte: „Es ist jetzt kein anderer Mönch hier.“ Er trat an den königlichen Thron heran, über dem der weiße Schirm aufgespannt war, und gab dem König ein Zeichen, seine Almosenschale entgegenzunehmen. Als der König sah, dass er sich dem Thron näherte, dachte er: „Heute noch wird dieser Novize der Herr dieses Hauses sein.“ Der Novize gab dem König die Almosenschale in die Hand, bestieg den Thron und setzte sich.

ราชา อตฺตโน อตฺถาย สมฺปาทิตํ สพฺพํ ยาคุ-กชฺชก ภตฺต วิกตึ อุปนาเมสิ. สามเณโร อตฺตโน ยาปนมตฺตเมว สมฺปฏิจฺฉิ. ภตฺตกิจฺจาวสาเน ราชา อาห สตฺถารา ตุมฺหากํ ทินฺโนวาทํ ชานาถาติ ชานมิ มหาราช เอกเทเสนาติ. ตาต, มยฺหมฺปิ นํ กเถหีติ สาธุ มหาราชาติ รญฺโญ อนุรูปํ ธมฺมปเท อปฺปมาท วคฺคํ อนุโมทนตฺถาย อภาสิ.

Der König bot ihm alle Speisen an – Schleimsuppe, Gebäck und verschiedene Reisgerichte –, die für ihn selbst zubereitet worden waren. Der Novize nahm nur so viel an, wie für seinen Lebensunterhalt reichte. Nach Beendigung des Mahls sagte der König: „Kennt ihr die Unterweisung, die euch der Meister gegeben hat?“ – „Ich kenne sie in Teilen, o großer König.“ – „Mein Lieber, so verkünde sie auch mir!“ – „Sehr wohl, o großer König“, und er trug zur Danksagung die dem König angemessene Sektion über die Achtsamkeit (Appamādavagga) aus dem Dhammapada vor.

ราชา ปน อปฺปมาโท อมตปทํ, ปมาโท มจฺจุโน ปทนฺติ สุตฺว จ, อญฺญาตํ ตาต ปริโยสาเปหีติ อาห อนุโมทนาวสาเน ทฺวตฺตึส ธุรภตฺตานิ ลภิตฺวา ปุน ทิวเส ทฺวตฺตึส ภิกฺขุ คเหตฺวา ราชนฺเตปุรํ ปวิสิตฺวา ภตฺตกิจฺจมกาสิ ราชา อญฺเญปิ ทฺวตฺตึส ภิกฺขุ ตุมฺเหหิ สทฺธึเยว ภิกฺขํ คณฺหนฺตูติ เอเตเนว อุปาเยน ทิวเส ทิวเส วฑฺฒาเปนฺเต สฏฺฐิ สหสฺสานํ พฺราหฺมณ ปริพฺพาชกานํ ภตฺตํ อุปจฺฉิณฺทิตฺวา อนฺโต นิเวสเน สฏฺฐิสหสฺสานํ ภิกฺขุนํ นิจฺจภตฺตํ ปฏฺฐเปสิ, นิคฺโรธตฺเถร คเตเนว ปสาเทน, นิคฺโรธตฺเถโรปิ ราชานํ สปริสํ ตีสุ สรเณสุ ปญฺจสุ จ สีเลสุ ปติฏฺฐาเปตฺวา พุทฺธสาสเน โปถุชฺชนิเกน ปสาเทน อจลปฺปสาทํ กตฺวา ปติฏฺฐาเปสิ.

Als der König hörte: „Achtsamkeit ist der Pfad zum Unsterblichen, Nachlässigkeit ist der Pfad des Todes“, sagte er: „Es ist verstanden, mein Lieber, schließe deine Predigt ab.“ Am Ende der Danksagung erhielt der Novize das Versprechen von zweiunddreißig ständigen Almosenspeisen. Am folgenden Tag kam er mit zweiunddreißig Mönchen, betrat das Innere des Palastes und hielt das Mahl ab. Der König sagte: „Mögen noch weitere zweiunddreißig Mönche zusammen mit euch die Almosenspeise empfangen.“ Indem er auf diese Weise die Zahl Tag für Tag erhöhte, stellte er die Speisung der sechzigtausend Brahmanen und wandernden Asketen ein und richtete stattdessen im Inneren des Palastes eine ständige Speisung für sechzigtausend Mönche ein, allein aus Vertrauen zum Thera Nigrodha. Auch der Thera Nigrodha etablierte den König samt seinem Gefolge in den drei Zufluchten und den fünf Tugendregeln und festigte ihn, so dass sein bloß weltliches Vertrauen zu einem unerschütterlichen Vertrauen in die Lehre des Buddha wurde.

ปุน ราช อโสการามํ นาม มหาวิหารํ การเปตฺวา สฏฺฐิสหสฺสานํ ภิกฺขูนํ ภตฺตํ ปฏฺฐเปสิ. สกลชมฺพุทีเป จตุราสีติยา นครสหสฺเสสุ จตุราสีติ วิหารสหสฺสานิ การาเปสิ. จตุราสีติ เจติยสหสฺส ปติมณฺฑิตานิ ธมฺเมเนว โน อธมฺเมน, เอกทิวสํ กิร ราชา อโสการาเม มหาทานํ ทตฺวา สฏฺฐิสหสฺส สงฺขสฺส ภิกฺขุสงฺฆสฺส มชฺเฌ นิสชฺช สงฺฆํ จตูหิ ปวฺจเยหิ ปวาเรตฺวา อิมํ ปญฺหํ ปุจฺฉิ ภนฺเต ภควโต เทสิต ธมฺโม นาม กิตฺตโก โหตีติ. มหาราช นว องฺคานิ, ขณฺทโต จตุราสีติ ธมฺมกฺขณฺธ สหสฺสานีติ.

Später ließ der König das große Kloster namens Asokārāma errichten und richtete dort die Speisung für sechzigtausend Mönche ein. In ganz Jambudīpa ließ er in vierundachtzigtausend Städten vierundachtzigtausend Klöster erbauen, geschmückt mit vierundachtzigtausend Cetiyas, in gerechter Weise, nicht in ungerechter Weise. Eines Tages, so heißt es, gab der König im Asokārāma-Kloster eine große Gabe, setzte sich in die Mitte der sechzigtausendköpfigen Mönchsgemeinde, bot der Gemeinde die vier Lebensbedürfnisse an und stellte diese Frage: „Ehrwürdige Herren, wie umfangreich ist die vom Erhabenen verkündete Lehre?“ – „O großer König, sie besteht aus neun Gliedern und, nach Abschnitten gezählt, aus vierundachtzigtausend Lehrabschnitten.“

ราชา ธมฺเม ปสีทิตฺวา เอเกกํ ธมฺมกฺขณฺธํ เอเกเกน วิหาเรน ปูเชสฺสามีติ เอกทิวสเมว ฉนฺนวุติ โกฏิธนํ วิสฺสชฺเชตฺวา อมจฺเจ อาณาเปสิ. เอถ ภเณ เอเกกสฺมึ นคเร เอกเมกํ วิหารํ กาเรนฺตา จตุราสีติยา นครสหสฺเสสุ จตุราสีติ วิหารสหสฺสานิ การาเปถาติ สยญฺจ อโสการาเม อโสก มหาวิหารตฺถาย กมฺมํ ปฏฺฐเปสิ.

Der König, voller Vertrauen in die Lehre, dachte: „Ich will jeden einzelnen Lehrabschnitt mit je einem Kloster ehren.“ An einem einzigen Tag gab er sechsundneunzig Koṭis an Schätzen aus und befahl seinen Ministern: „Geht, meine Herren, und lasst in jeder einzelnen Stadt je ein Kloster errichten; so baut vierundachtzigtausend Klöster in vierundachtzigtausend Städten!“ Und er selbst gab die Arbeit für das große Asoka-Kloster im Asokārāma in Auftrag.

สงฺโฆ อิณฺทคุตฺตตฺเถรํ นาม มหิทฺธิยํ มหานุภาวํ ขีณาสวํ นวกมฺมาธิฏฺฐายกํ อทาสิ. เถโร ยํ ยํ น นิฏฺฐาติ ตํ ตํ อตฺตโน อานุภาเวน นิฏฺฐาเปสิ. เอวํ ตีหิ สํวจฺฉเรหิ วิหารกมฺมํ นิฏฺฐาเปสิ. เอกทิวสเมว สพฺพนคเรหิ ปณฺณานิ อาคมึสุ อมจฺจา รญฺโญ อาโรเจสุํ. นิฏฺฐิตานิ เทว จตุราสีติ วิหารสหสฺสานีติ อถ ราชา ภิกฺขุสงฺฆํ อุปสงฺกมิตฺวา ภนฺเต มยา จตุราสีติ วิหารสหสฺสานิ การิตานิ ธาตุโยกุโต ลภิสฺสามีติ ปุจ ปุจฺฉิ.

Die Gemeinde bestimmte den Thera Indagutta, der von großer übernatürlicher Macht und großem Einfluss war und dessen Triebe versiegt waren, zum Aufseher über die Bauarbeiten. Was auch immer nicht fertiggestellt war, das stellte der Thera durch seine Geisteskraft fertig. So stellte er in drei Jahren die Bauarbeiten an den Klöstern fertig. An einem einzigen Tag trafen Briefe aus allen Städten ein. Die Minister meldeten dem König: „O König, die vierundachtzigtausend Klöster sind fertiggestellt!“ Daraufhin begab sich der König zur Mönchsgemeinde und stellte die Frage: „Ehrwürdige Herren, ich habe vierundachtzigtausend Klöster erbauen lassen. Woher werde ich Reliquien erhalten?“

มหาราช ธาตุนิธานํ นาม อตฺถีติ สุโณม. น ปน ปญฺญายติ อสุกาฏฺฐาเนติ ราชา ราชคเห เจติยํ ภิณฺทาเปตฺวา ธาตุํ อปสฺสนฺโต ปฏิปากติยํ กาเรตฺวา ภิกฺขุ-ภิกฺขุนิโย-อุปาสก-อุปาสิกาโยติ จตสฺโส ปริสา คเหตฺวา เวสาลึ คโต. ตตฺราปิ อลภิตฺวา กปิฬวตฺถุํ, ตตฺราปิ อลภิตฺวา รามคามํ คโต, รามคาเม นาคา เจติยํ ภิณฺทิตุํ น อทํสุ. เจติเย นิปติต กุทฺทาโล ขณฺฑาขณฺฑํ โหติ เอวํ ตตฺราปิ อลภิตฺวา อลฺลกปฺปํ-ปาวํ-กุสินารนฺติ สพฺพตฺถ เจติยาติ ภิณฺทิตฺวา ธาตุํ อลภิตฺวา ปฏิปากติกานิ กตฺวา ราชคหํ คนฺตฺวา จตสฺโส ปริสา สนฺนิปาเตตฺวา อตฺถิ เกนจิ สุตปุพฺพํ อสุกฏฺฐาเน นาม ธาตุ นิธานนฺติ ปุจฺฉิ.

„Großer König, wir haben gehört, dass es eine Reliquienniederlegung geben soll. Doch es ist nicht bekannt, an welchem Ort sie sich befindet.“ Der König ließ daraufhin in Rājagaha den Schrein aufbrechen. Da er die Reliquien jedoch nicht fand, stellte er ihn wieder in den ursprünglichen Zustand her, nahm die vierfache Gemeinde – bestehend aus Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen – mit sich und reiste nach Vesālī. Da er auch dort keine fand, ging er nach Kapilavatthu, und da er auch dort keine fand, ging er nach Rāmagāma. In Rāmagāma erlaubten die Nāgas nicht, den Schrein aufzubrechen. Jede Hacke, die auf den Schrein einschlug, zerbrach in Stücke. Da er auch dort keine Reliquien erlangte, brach er an allen anderen Orten wie Allakappa, Pāvā und Kusinārā die Schreine auf, fand aber keine Reliquien. Nachdem er sie alle wieder in den ursprünglichen Zustand versetzt hatte, kehrte er nach Rājagaha zurück, versammelte die vierfache Gemeinde und fragte: „Hat jemand von euch zuvor gehört, an welchem bestimmten Ort sich die Verwahrung der Reliquien befinden soll?“

ตตฺเถโก วิสํวสฺส สติโก เถโร อสุกฏฺฐาเน ธาตุนิธานนฺติ น ชานามิ. มยฺหํ ปน ปิตามหตฺเถโร มยิ สตฺตวสฺสิกกาเล มาลาจงฺโคฏกํ คาหาเปตฺวา เอหิ สามเณร, อสุก คจฺฉนฺตเร ปาสานถูโป อตฺถิ, ตตฺถ คจฺฉามาติ คนฺตฺวา ปูเชตฺวา อิมํ ฐานํ อุปธาเรตุํ วฏฺฏติ สามเณโรติ อาห. อหํ เอตฺตกเมว ชานามิ มหาราชาติ อาห.

Dort sagte ein einhundertzwanzig Jahre alter Älterer: „Wo genau sich die Reliquienniederlegung befindet, weiß ich nicht. Aber als ich ein siebenjähriger Novize war, ließ mich mein Großvater, ein älterer Mönch, einen Blumenkorb nehmen und sagte: ‚Komm, Novize, dort bei jener Baumgruppe gibt es einen Steinstupa, dorthin wollen wir gehen.‘ Nachdem wir dorthin gegangen waren und Verehrung dargebracht hatten, sagte er: ‚Es ist angemessen, sich diesen Ort gut einzuprägen, Novize.‘ Nur so viel weiß ich, o großer König.“

ราชา เอตเทว ฐานนฺติ วตฺวา คจฺเฉ หราเปตฺวา ปาสาณถูปํ ปํสุญฺจ อปเนตฺวา เหฏฺฐา สุธาภูมึ อทฺทส. ตโต สุธญฺจ อิฏฺฐกาโย จ หราเปตฺวา อนุปุพฺเพน ปริเวณา โอรุยฺห สตฺต รตนวาลิกํ อสีติ หตฺถานิ จ กฏฺฐรูปานิ สมฺปริวตฺตนฺตานิ อทฺทส. โส ยกฺข ทาสเก ปกฺโกสาเปตฺวา พลิกมฺมํ กาเรตฺวาปิ เนว อนฺตํ น โกฏึ ปนฺนนฺโต เทวตา นมสฺสมาโน อหํ อิมา ธาตุโย คเหตฺวา จตุราสีติยา วิหารสหสฺเสสุ นิทหิตฺวา สกฺการํ กโรมิ มา เทวตา อนฺตรายํ กเรนฺตูติ อาห.

Der König sagte: „Dies ist der Ort!“, ließ das Gestrüpp beseitigen, den Steinstupa und die Erde abtragen und erblickte darunter einen gegipsten Boden. Daraufhin ließ er den Gips und die Ziegelsteine entfernen, stieg schrittweise in die Kammer hinab und sah Sand aus sieben Edelsteinarten sowie achtzig Ellen große, sich im Kreis drehende Holzfiguren. Er rief Yakkha-Diener herbei und ließ Opfergaben darbringen, doch als er kein Ende und keinen Durchlass finden konnte, verneigte er sich ehrfurchtsvoll vor den Gottheiten und sprach: „Ich nehme diese Reliquien, um sie in vierundachtzigtausend Klöstern zu verwahren und ihnen Verehrung zu erweisen. Mögen die Gottheiten mir kein Hindernis in den Weg legen!“

สกฺโก เทวราชา จาริกํ จรนฺโต ตํ ทิสฺวา วิสฺสกมฺมํ อามนฺเตตฺวา อาห. ตาต, อโสโก ธมฺมราชา ธาตุโย นีหริสฺสามีติ ปริเวณํ โอติณฺโณ, คนฺตฺวา กฏฺฐรูปานิ หาเรหีติ โส ปญฺจจูฬคาม ทารกเวเสนาคนฺตฺวา รญฺโญ ปุรโต ธนุกหตฺโถ ฐตฺวา หาเรมิ มหาราชาติ อาห. หร ตาตาติ. สรํ คเหตฺวา สนฺธิมฺหิเยว วิชฺฌิ, สพฺพํ วิปฺปกิรียิตฺถ.

Sakka, der König der Götter, erblickte dies auf seiner Wanderung, wandte sich an Vissakamma und sprach: „Mein Lieber, der gerechte König Asoka ist in die Kammer hinabgestiegen, um die Reliquien herauszuholen. Geh und entferne die Holzfiguren.“ Dieser kam in der Gestalt eines Dorfknaben mit fünf Haarschopfen, stellte sich mit einem Bogen in der Hand vor den König und sagte: „Ich werde sie entfernen, großer König.“ „Entferne sie, mein Lieber!“, erwiderte der König. Er nahm einen Pfeil, traf genau das Verbindungsglied, und alles fiel auseinander.

อถ ราชา อาจิญฺชเน พทฺธ กุญฺจิก มุทฺทิกํ คณฺหิ, มณิกฺขณฺธํ ปสฺสิ, อนาคเต ทฬิทฺทราชาโน อิมํ มณึ คเหตฺวา ธาตูนํ สกฺการํ กโรนฺตูติ ปน อกฺขรานิ ทิสฺวา กุชฺฌิตฺวา มาทิสํ นาม ราชานํ ทฬิทฺทราชาติ จตฺตุ ยุตฺตนฺติ ปุนปฺปุน ฆเฏตฺวา ทฺวารํ วิจริตฺวา อนฺโตเคหํ ปวิฏฺโฐ. อฏฺฐารส วสฺสาธิกานํ ทฺวินฺนํ วสฺสสตานํ อุปริ อาโรปิตทีปา ตเถว ปชฺชลนฺติ นิลุปฺปล ปุปฺผานิ ตํ ขณํ อาหริตฺวา อาโรปิตานิ วิย, ปุปฺผสณฺถโร ตํ ขณํ สนฺถโต วิย, คณฺธา ตํ มุหุตฺตํ ปึสิตฺวา ฐปิตา วิย.

Daraufhin nahm der König den am Behälter befestigten Schlüssel sowie das Siegel und erblickte den Edelsteinschatz. Als er jedoch die Inschrift sah: „Mögen in der Zukunft arme Könige dieses Juwel nehmen, um den Reliquien Ehrerbietung zu erweisen“, wurde er zornig und dachte: „Ist es angemessen, einen König wie mich als ‚armen König‘ zu bezeichnen?“ Er betätigte den Mechanismus wiederholt, öffnete die Tür und betrat die innere Kammer. Die Lampen, die vor zweihundertachtzehn Jahren entzündet worden waren, brannten noch immer auf dieselbe Weise; die blauen Lotusblüten wirkten, als wären sie in genau diesem Moment gebracht und dargebracht worden; das Blumenbett schien soeben erst hingestreut worden zu sein, und die Duftstoffe dufteten, als wären sie erst in diesem Augenblick zerrieben und aufgestellt worden.

ราชา สุวณฺณปฏฺฏํ คเหตฺวา อนาคเต ปิยทาโสนาม กุมาโร ฉตฺตํ อุสฺสาเปตฺวา อโสโก นาม ธมฺมราชา ภวิสฺสติ โส อิมา ธาตุโย คเหตฺวา วิตฺถาริกา กริสฺสตีติ วาเจตฺวา ทิฏฺโฐ’หํ อยฺโยน มหากสฺสปตฺเถเรนาติ วตฺวา วามหตฺถํ อาภุชิตฺวา ทกฺขิณหตฺเถน อปฺโปเฐสิ.

Der König nahm eine Goldplatte und las darauf: „In der Zukunft wird ein Prinz namens Piyadāsa den königlichen Schirm erheben und als gerechter König namens Asoka bekannt sein. Er wird diese Reliquien nehmen und sie weithin verbreiten.“ Da rief er aus: „Ich bin vom ehrwürdigen Älteren Mahākassapa vorhergesehen worden!“, winkelte seinen linken Arm an und klopfte mit der rechten Hand voller Freude darauf.

โส ตสฺมึ ฐาเน ปริจรณก ธาตุมตฺตกเมว ฐเปตฺวา เสสธาตุโย สพฺพา คเหตฺวา ธาตุฆรํ ปุพฺเพ ปิหิตนเยเนว ปิทหิตฺวา สพฺพํ ยถา ปกติยาว กาเรตฺวา อุปริ ปาสาณเจติยํ ปติฏฺฐาเปตฺวา จตุราสีติยา วิหารสหสฺเสสุธาตุโย ปติฏฺฐาเปสิ เอวํ ชมฺพุทีปตเล อโสโก ธมฺมราชา จตุราสิติ เจติย สหสฺสานิ การาเปสิ.

Er ließ an jenem Ort nur ein geringes Maß an Reliquien zur dortigen Verehrung zurück, nahm alle übrigen Reliquien an sich, verschloss die Reliquienkammer genau auf dieselbe Weise, wie sie zuvor verschlossen gewesen war, stellte alles wieder in den ursprünglichen Zustand her, errichtete darüber einen steinernen Schrein und setzte die Reliquien in den vierundachtzigtausend Klöstern bei. Auf diese Weise ließ der gerechte König Asoka auf der Erde von Jambudīpa vierundachtzigtausend Schreine errichten.

สพฺเพ ถูปา สพฺพโลเกกทีปา สพฺเพสํ เย สคฺคโมกฺขาวหา จ, หิตฺวา สพฺพํ กิจฺจมญฺญํ ชเนน วณฺทยฺยา เต สพฺพถา สพฺพกาลนฺติ.

All diese Stupas, die das einzige Licht für die ganze Welt sind und die allen den Himmel und die Befreiung bringen, sollten von den Menschen unter Zurücklassung jeder anderen Pflicht auf jede Weise und zu aller Zeit verehrt werden.

จตุราสีติ สหสฺส ถูปกถา

Die Geschichte der vierundachtzigtausend Stupas

๑๒. เอวํ อโสโก ธมฺมราชา จตุราสีติ วิหารสหสฺสมหํ กตฺวา มหาเถโร วนฺทิตฺวา ปุจฺฉิ ทายาโทมฺหิ ภนฺเต พุทฺธสาสเน’ติ. กิสฺส ทายาโท ตฺวํ มหาราช, พาหิรโก ตฺวํ สาสนสฺสาติ. ภนฺเต ฉนฺนวุติโกฏิธนํ วิสฺสชฺเชตฺวา จตุราสีติ วิหารสหสฺสานิ สเจติยานิ การาเปตฺวา อหํ น ทายาโท, อญฺเญ โก ทายาโทติ, ปจฺจย ทายโก นาม ตฺวํ มหาราช, โย ปน อตฺตโน ปุตฺตญฺจ ธีตรญฺจ ปพฺพาเชติ, อยํ สาสเน ทายาโท นามาติ.

12. Als der gerechte König Asoka so das Fest der vierundachtzigtausend Klöster begangen hatte, verneigte er sich vor dem großen Älteren und fragte: „Ehrwürdiger Herr, bin ich nun ein Erbe der Lehre des Buddha?“ „Wovon solltest du ein Erbe sein, o großer König? Du bist ein Außenstehender der Lehre.“ „Ehrwürdiger Herr, wenn ich, der ich sechsundneunzig Koṭis an Vermögen ausgegeben und vierundachtzigtausend Klöster mitsamt Schreinen habe errichten lassen, kein Erbe bin, wer sonst sollte ein Erbe sein?“ „Du bist ein Spender der Lebensbedürfnissen, o großer König. Wer aber seinen eigenen Sohn und seine eigene Tochter ordinieren lässt, der wird wahrlich ein Erbe der Lehre genannt.“

เอวํ วุตฺเต อโสโก ราชา สาสเน ทายาทภาวํ ปตฺถยมาโน อวิทูเร ฐิตํ มหิณฺทกุมารํ ทิสฺวา สกฺขิสฺสสิตฺวํ ตาต ปพฺพชิตุนฺติ อาห. กุมาโร ปกติยา ปพฺพชิตุกาโม รญฺโญ วจนํ สุตฺวา อติวิย ปาโมชฺชชาโต ปพฺพฺชามิ เทว, มํ ปพฺพาเชตฺวา สาสเน ทายาโท โหถาติ อาห เตน จ สมเยน ราชธีตา สงฺฆมิตฺตาปิ ตสฺมึ ฐาเน ฐิตา โหติ ตํ ทิสฺวา อาห-’ตฺวมฺปิ อมฺม ปพฺพชิตุํ สกฺขิสฺสสี’ติ, สาธุ ตาตาติ สมฺปฏิจฺฉิ. ราชา ปุตฺต น มนํ ลภิตฺวา ปหฏฺฐจิตฺโต ภิกฺขุสงฺฆํ อุปสงฺกมิตฺวา ภนฺเต อิเม ทารเก ปพฺพาเชตฺวา มํ สาสเน ทายาทํ กโรถาติ สงฺโฆ รญฺโญ วจนํ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา กุมารํ โมคฺคลิปุตฺต ติสฺสตฺเถเรน อุปชฺฌาเยน มหาเทวตฺเถเรน จ อาจริเยน ปพฺพชฺชาเปสิ. มชฺฌนฺติกตฺเถเรน อาจริเยน อุปสมฺปาเทสิ อุปสมฺปทามาลเกเยว สหปฏิสมฺภิทาหิ อรหตฺตํ ปาปุณิ.

Als dies gesagt wurde, ersehnte König Asoka die Erbschaft der Lehre. Er erblickte den unweit stehenden Prinzen Mahinda und fragte ihn: „Mein Lieber, wirst du imstande sein, dich ordinieren zu lassen?“ Der Prinz, der ohnehin von Natur aus den Wunsch hatte, die Hauslosigkeit anzunehmen, wurde über die Worte des Königs überaus froh und sagte: „Ich werde mich ordinieren lassen, o Herr. Lasst mich ordinieren und werdet dadurch ein Erbe der Lehre!“ Zu jener Zeit stand auch die Königstochter Saṅghamittā an jenem Ort. Als der König sie erblickte, sagte er zu ihr: „Auch du, meine Liebe, wirst du imstande sein, dich ordinieren zu lassen?“ Sie stimmte zu und sprach: „Sehr wohl, Vater.“ Da der König die Zustimmung seiner Kinder erhalten hatte, trat er hocherfreut an die Mönchsgemeinde heran und sprach: „Ehrwürdige Herren, lasst diese Kinder ordinieren und macht mich so zu einem Erben der Lehre.“ Die Gemeinde willigte in die Bitte des Königs ein und ließ den Prinzen mit dem Älteren Moggaliputta Tissa als Präzeptor und dem Älteren Mahādeva als Lehrer als Novizen ordinieren. Durch den Älteren Majjhantika als Lehrer empfing er die höhere Weihe, und noch auf dem Weihungsplatz erlangte er mitsamt den analytischen Erkenntnissen die Arahatschaft.

สงฺฆมิตฺตายปิ ราชธีตาย อาจริยา อายุปาลตฺเถริ นาม, อุปชฺฌายา ปน ธมฺมปาลตฺเถรี นาม อโหสิ. อถ มหิณฺทตฺเถโร อุปสมฺปนฺน กาลโตปฺปภูติ อตฺตโน อุปชฺฌายสฺเสว สนฺติเก ธมฺมญฺจ วินยญฺจ ปริยาปุณนฺโต ทฺเวปิ สงฺคิติโย อารุฬฺหํ ติปิฏก สงฺคหีตํ สาฏฺฐกถํ เถรวาทํ ติณฺณํ วสฺสานํ อพฺภนฺตเร อุคฺคเหตฺวา อตฺตโน อุปชฺฌายสฺส อนฺเตวาสิกานํ สหสฺสมตฺตานํ ภิกฺขูนํ ปาโมกฺขํ อโหสิ.

Für die Königstochter Saṅghamittā war die Ältere namens Āyupālā die Lehrerin, ihre Präzeptorin hingegen war die Ältere namens Dhammapālā. Von der Zeit seiner höheren Weihe an studierte der Ältere Mahinda in der Gegenwart seines eigenen Präzeptors den Dhamma und den Vinaya. Innerhalb von drei Jahren erlernte er die Lehre der Älteren (Theravāda) mitsamt den Kommentaren, wie sie im Tipiṭaka enthalten und auf den beiden Konzilien festgelegt worden war, und wurde zum führenden Haupt unter den rund tausend Mönchsschülern seines eigenen Präzeptors.

เตน โข ปน สมเยน โมคฺคลิปุตฺตติสฺสตฺเถโร กตฺถ นุ โข อนาคเต สาสนํ สุปฺปติฏฺฐิตํ คเวยฺยาติ อุปปริกฺขนฺโต ปจฺจนฺติเมสุ ชนปเทสุ สุปฺปติฏฺฐิตํ ภวิสฺสตีติ ญตฺวา เตสํ เตสํ ภิกฺขูนํ ภารํ กตฺวา เต เต ภิกฺขุ ตตฺถ ตตฺถ เปเสสิ.

Zu jener Zeit nun untersuchte der Ehrwürdige Moggaliputtatissa, wo wohl die Lehre in der Zukunft gut gefestigt sein würde. Als er erkannte, dass sie in den Grenzgebieten gut gefestigt sein würde, übertrug er diesen und jenen Mönchen die Verantwortung und sandte die jeweiligen Mönche hierhin und dorthin.

มชฺฌนฺติกตฺเถรํ กสฺมีร คณฺธาร รฏฺฐํเปเสสิ ตฺวํ เอตํ รฏฺฐํ คนฺตฺวา ตตฺถ สาสนํ ปติฏฺฐาเปหีติ มหาเทวตฺเถรํ ตเถว วตฺวา มหึสกมณฺฑลํ เปเสสิ. รกฺขิตตฺเถรํวนวาสีํ, โยนกธมฺมรกฺขิตตฺเถรํ อปรนฺตกํ, มหาธมฺมรกฺขิตตฺเถรํ มหารฏฺฐํ มหารกฺขิตตฺเถรํ โยนก โลกํ. มชฺฌิมตฺเถรํ หิมวนฺตเทส ภาคํ, โสณตฺเถรํ-อุตฺตรตฺเถรญฺจ สุวณฺณภูมึ. อตฺตโน สทฺธิวิหาริกํ มหิณฺทตฺเถรํ อิฏฺฏิยตฺเถเรน อุตฺติยตฺเถเรน ภทฺทสาลตฺเถเรน สมฺพลตฺเถเรน จ สทฺธึ ตมฺพปณฺณิทีปํ คนฺตฺวา เอตฺถ สาสนํ ปติฏฺฐาเปถาติ. สพฺเพปิ ตํ ตํ ทิสาภาคํ คจฺฉนฺตา อตฺตปญฺจมา อคมึสุ สพฺเพปิ เถรา คตคตฏฺฐาเน มนุสฺเส ปสาเทตฺวา สาสนํ ปติฏฺฐาเปสุํ.

Den Ehrwürdigen Majjhantika sandte er in das Land Kaschmir und Gandhara mit den Worten: „Gehe in dieses Land und gründe dort die Lehre.“ Dem Ehrwürdigen Mahādeva sprach er ebenso zu und sandte ihn in die Region Mahiṃsaka. Den Ehrwürdigen Rakkhita sandte er nach Vanavāsī, den griechischen Ehrwürdigen Dhammarakkhita nach Aparantaka, den Ehrwürdigen Mahādhammarakkhita nach Mahāraṭṭha und den Ehrwürdigen Mahārakkhita in das Land der Yonakas. Den Ehrwürdigen Majjhima sandte er in das Himalayagebiet, und die Ehrwürdigen Soṇa und Uttara nach Suvaṇṇabhūmi. Seinen eigenen Schüler, den Ehrwürdigen Mahinda, sandte er zusammen mit den Ehrwürdigen Iṭṭiya, Uttiya, Bhaddasāla und Sambala mit den Worten: „Geht zur Insel Tambapaṇṇi und gründet dort die Lehre.“ Sie alle machten sich auf den Weg in die jeweiligen Weltgegenden, wobei sie sich jeweils als Gruppe von fünfen auf den Weg machten. Alle diese älteren Mönche flößten den Menschen an den Orten, die sie erreichten, Vertrauen ein und gründeten dort die Lehre.

มหิณฺทตฺเถโร ปน ตมฺพปณฺณิทีปํ คนฺตฺวา สาสนํ ปติฏฺฐาเปหีติ อุปชฺฌาเยน ภิกฺขุสงฺเฆน จ อชฺฌิฏฺโฐ กาโล นุ โข เม ตมฺพปณฺณิทีปํ คนฺตุํ โนติ อุปธาเรนฺโต มุฏสีวรญฺโญ มหลฺลกภาวํ จินฺเตสิ. อยํ มหาราชา มหลฺลโก, น สกฺกา อิมํ คณฺหิตฺวา สาสนํ ปคฺคเหตุํ, อิทานิ ปนสฺส ปุตฺโต เทวานมฺปิยติสฺโส รชฺชํ กาเรสฺสติ. ตํ คณฺหิตฺวา สกฺกา ภวิสฺสติ สาสนํ ปคฺคเหตุํ, หณฺท ยาว โส สมโย อาคจฺฉติ ตาว ญาตเก โอโลเกม, ปุน’ทานิ อิมํ ชนปทํ อาคจฺเฉยฺยาม วา น วาติ.

Als der Ehrwürdige Mahinda nun von seinem Lehrer und dem Bhikkhu-Saṅgha mit den Worten gebeten wurde: „Gehe zur Insel Tambapaṇṇi und gründe die Lehre“, überlegte er, ob es wohl für ihn die rechte Zeit sei, zur Insel Tambapaṇṇi zu gehen, und bedachte das hohe Alter des Königs Muṭasīva: „Dieser große König ist alt; es ist nicht möglich, sich auf ihn zu stützen und die Lehre zu fördern. Nun aber wird sein Sohn Devānampiyatissa die Herrschaft antreten. Mit seiner Hilfe wird es möglich sein, die Lehre zu fördern. Wohlan, bis diese Zeit herannaht, wollen wir unsere Verwandten besuchen; wer weiß, ob wir danach je wieder in dieses Land zurückkehren werden oder nicht.“

โส เอวํ จินฺเตตฺวา อุปชฺฌายญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ วนฺทิตฺวา อโสการามโต นิกฺขมฺม เตหิ อิฏฺฏิยาทีหิ จตูหิ เถเรหิ สงฺฆมิตฺตาย ปุตฺเตน สุมนสามเณเรน ภณฺฑุเกนก จ อุปาสเกน สทฺธึ ราชคหนคร อุปวตฺตเก ทกฺขิณ คิริชนปเท จาริกํ จรมาโน ญาตเก โอโลเกนฺโต ฉ มาเส อติกฺกาเมสิ อถานุปุพฺเพน มาตุนิเวสนฏฺฐานํ เวฏิส นครํ นาม สมฺปตฺโต สมฺปตฺตญฺจ ปน เถรํ ทิสฺวา เถรมาตา เทวี ปาเท สิรสา วนฺทิตฺวา ภิกฺขํ ทตฺวา เถรํ อตฺตนา กตํ เวฏิสคิริ วิหารํ นาม อาโรเปสิ.

Nachdem er dies bedacht hatte, erzeigte er seinem Lehrer und dem Bhikkhu-Saṅgha Ehrfurcht, verließ das Asokārāma-Kloster und wanderte zusammen mit jenen vier Theras um Iṭṭiya, dem Novizen Sumana, dem Sohn von Saṅghamittā, und dem Laienanhänger Bhaṇḍuka im südlichen Bergland in der Umgebung der Stadt Rājagaha umher. Während er seine Verwandten besuchte, vergingen sechs Monate. Schließlich erreichte er nach und nach die Stadt namens Veṭisa, den Wohnort seiner Mutter. Als die Königin, die Mutter des Theras, sah, dass der Thera angekommen war, verneigte sie sich ehrfurchtsvoll mit dem Haupt vor seinen Füßen, reichte ihm Almosenspeise und geleitete den Thera in das von ihr selbst errichtete Kloster namens Veṭisagiri-Vihāra.

เถโร ตสฺมึ วิหาเร นิสนฺโน จินฺเตสิ อมฺหากํ อิธ กตฺตพฺพ กิจฺจํ นิฏฺฐิตํ. สมโย นุ โข อิทานิ ลงฺกาทิปํ คนฺตุนฺติ. ตโต จินฺเตสิ-อนุภวตุ ตาว เม ปิตรา เปสิตํ อภิเสกํ เทวานมฺปิยติสฺโส รตนตฺตยคุณญฺจ สุณาตุ, ฉณตฺถญฺจ นครโต นิกฺขมิตฺวา มิสฺสกปพฺพตํ อภิรูหตุ ตทา ตํ ตตฺถ ทกฺขิสฺสามาติ. อถาปรํ เอกมาสํ ตตฺเถว วาสํ กปฺเปสิ.

Als der Thera in jenem Kloster saß, dachte er: „Unsere hier zu erfüllende Pflicht ist vollendet. Ist es nun an der Zeit, zur Insel Laṅkā zu gehen?“ Daraufhin dachte er: „Möge Devānampiyatissa zuerst die Weihe empfangen, die mein Vater ihm gesandt hat, und von den Vorzügen der Drei Juwelen hören. Und möge er aus Anlass eines Festes die Stadt verlassen und den Missaka-Berg besteigen; dann werde ich ihn dort treffen.“ Danach verbrachte er noch einen weiteren Monat ebendort.

มาสาติกฺกเม สกฺโก เทวานมินฺโท มหิณฺทตฺเถรํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ.’ กาลกโต ภนฺเต มุฏสีวราชา, อิทานิ เทวานมฺปิยติสฺส ราชา รชฺชํ กาเรติ. สมฺมาสมฺพุทฺเธน จ ตุมฺเห วฺยากตา อนาคเต มหิณฺโท นาม ภิกฺขุ ตมฺพปณฺณิทีปํ ปสาเทสฺสตี’ติ. ตสฺมา ติห โว ภนฺเต กาโล ทีปวรํ คมนาย, อหมฺปิ โว สหาโย ภวิสฺสามี.

Nach Ablauf des Monats trat Sakka, der Herr der Götter, an den Ehrwürdigen Mahinda heran und sprach so zu ihm: „Ehrwürdiger Herr, König Muṭasīva ist verstorben; nun regiert König Devānampiyatissa das Reich. Auch hat der Vollkommen Erwachte über Euch prophezeit: „In der Zukunft wird ein Mönch namens Mahinda auf der Insel Tambapaṇṇi Vertrauen erwecken.“ Darum, ehrwürdiger Herr, ist es nun Zeit für Euch, zur edlen Insel aufzubrechen. Auch ich werde Euer Helfer sein.“

เถโร ตสฺส วจนํ สมฺปฏิจฺฉิตฺวาอตฺตสตฺตโม เวฏิส ปพฺพตวิหารา เวหาสํ อุปฺปติตฺว อนุราธปุรสฺส ปุรตฺถิมาย ทิสาย มิสฺสกปพฺพเต ปติฏฺฐหิ ยํ เอตรหิ เจติยปพฺพโตติปิ สญฺชานนฺติ ตสฺสมึ ทิวเส ตมฺพปณฺณิทิเป เชฏฺฐมูล นกฺขตฺตํ นาม โหติ ราชา นกฺขตฺตํ โฆสาเปตฺวา ฉณํ กโรถาติ อมจฺเจ อาณาเปตฺวา จตฺตาลีส ปุริส สหสฺสปริวาโร นครมฺภา นิกฺขมิตฺวา เยน มิสฺสกปพฺพโต เตน ปายาสิ มิควํ กีฬิตุกาโม อถ ตสฺมึ ปพฺพเต อธิวตฺถา เทวตา รญฺโญ เถเร ทสฺเสสฺสามีติ โรหิต มิครูปํ คเหตฺวา อวิทูเร ติณปณฺณานิ ขาทมานา วิย จรติ.

Der Thera stimmte seinen Worten zu, erhob sich als siebter seiner Gruppe vom Bergkloster Veṭisa in die Luft und ließ sich auf dem Missaka-Berg im Osten von Anurādhapura nieder, den man heute auch als Cetiyapabbata kennt. An jenem Tag herrschte auf der Insel Tambapaṇṇi das Festgestirn namens Jeṭṭhamūla; der König ließ das Fest ausrufen, befahl seinen Ministern: „Haltet ein Fest ab!“, verließ die Stadt in Begleitung von vierzigtausend Männern und zog in Richtung des Missaka-Berges, um sich auf die Hirschjagd zu begeben. Da nahm eine auf dem Berg wohnende Gottheit, die dem König die Theras zeigen wollte, die Gestalt eines roten Hirsches an und lief in geringer Entfernung umher, als würde sie Gras und Blätter fressen.

ราชา ทิสฺวา อยุตฺตํ ทานิ ปมตฺตํ วิชฺฌิตุนฺติ ชียํ โปเฐสิ. มโค อมฺพตฺถลมคฺคํ คเหตฺวา ปลายิตุํ อารภิ ราชาปิ ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพณฺธนฺโต อมฺพตฺถลเมว อารุหิ. มิโค เถรานํ อวิทูเร อนฺตรธายิ.

Als der König ihn sah, dachte er: „Es gehört sich nicht, ein ahnungsloses Tier zu erschießen“, und ließ die Bogensehne schnellen. Das Tier schlug den Weg nach Ambatthala ein und begann zu fliehen, und der König folgte ihm auf dem Fuße und stieg ebenfalls nach Ambatthala hinauf. Ganz in der Nähe der Theras verschwand das Tier.

มหิณฺทตฺเถโร ราชานํ อวิทูเร อาคจฺฉนฺตํ’มมํเยว ราชา ปสฺสตุ, มา อิตเร’ติ อธิฏฺฐหิตฺวา’ติสฺส! ติสฺส! อิโต เอหี’ติ อาห. ราชา สุตฺวา จินฺเตสิ-อิมสฺมึ ตมฺพปณฺณิทีเป ชาโต มํ ติสฺโสติ นามํ คเหตฺวา อาลปิตุํ สมตฺโถ นาม นตฺถิ. อยมฺปน ฉินฺนภินฺนปฏธโร ภณฺฑุกาสาว วสโน มํ นาเมน อาลปติ, โก นุ โข อยํ ภวิสฺสติ มนุสฺโส วา อมนุสฺโส วาติ. เถโร อาห.

Als der Ehrwürdige Mahinda den König ganz in der Nähe herankommen sah, fasste er den Entschluss: „Möge der König nur mich sehen und nicht die anderen“, und rief: „Tissa! Tissa! Komm hierher!“ Als der König dies hörte, dachte er: „Auf dieser Insel Tambapaṇṇi gibt es niemanden, der hier geboren ist und die Macht hätte, mich bei meinem Namen „Tissa“ anzusprechen. Dieser Mann aber, der geflickte Lumpen trägt und in ein rötlich-gelbes Gewand gekleidet ist, spricht mich mit meinem Namen an. Wer mag das wohl sein, ein Mensch oder ein Nichtmensch?“ Der Thera sprach:

สมณา มยํ มหาราช - ธมฺมราชสฺส สาวกา,ตเวว อนุกมฺปาย - ชมฺพุทีปา อิธาคตาติ;

„Asketen sind wir, o Großkönig, Jünger des Königs der Lehre. Aus Mitgefühl mit dir allein sind wir von Jambudīpa hierher gekommen.“

เตน สมเยน เทวานมฺปิยติสฺส ราชา จ อโสกธมฺมราชา จ อทิฏฺฐ สหายกา โหนฺติ. เทวานมฺปิยติสฺส รญฺเญ จ ปุญฺญานุภาเวน ฉาตปพฺพตปาเท เอกสฺมึ เวฬุคุมฺเพ ติสฺโส เวฬุยฏฺฐิโย นิพฺพตฺตึสุ เอกา ลตายฏฺฐิ นาม, เอกา ปุปฺผยฏฺฐิ นาม เอกา สกุณยฏฺฐิ นาม. ตาสุ ลตายฏฺฐิ สยํ รชตวณฺณา โหติ ตํ อลงฺกริตฺวา อุปฺปนฺนลตา กญฺจน วณฺณา ขายติ ปุปฺผยฏฺฐิยํ ปน นีล-ปีต-โลหิต-โอทาต-กาฬวณฺณานิ ปุปฺผานิ สุจิภตฺตวณฺฏ ปตฺต กิญฺชกฺขา หุตฺวา ขายนฺติ สกุณยฏฺฐิยํ หํสกุกฺกุฏ-ชีวํชีวกาทโย สกุณา นานาปฺปการานิ จ จตุปฺปทานิ สชีวานิ วิย ขายนฺติ สมุทฺทโตปิสฺส มุตฺตา-มณิ-เวฬุริยาทิ อเนกวิหิตํ รตนํ อุปฺปชฺชิ.

Zu jener Zeit waren König Devānampiyatissa und der gerechte König Asoka Freunde, ohne einander je gesehen zu haben. Und durch die Kraft der Verdienste des Königs Devānampiyatissa entstanden am Fuße des Chāta-Berges in einem Bambusdickicht drei Bambusstangen: eine namens Rankenstange, eine namens Blumenstange und eine namens Vogelstange. Unter diesen war die Rankenstange selbst silberfarben, und die daran emporgewachsene Ranke, die sie verzierte, erschien goldfarben. An der Blumenstange wiederum erschienen blaue, gelbe, rote, weiße und schwarze Blüten mit vollkommen geformten Stängeln, Blättern und Staubfäden. An der Vogelstange erschienen Vögel wie Wildgänse, Rebhühner, Jīvañjīvaka-Vögel sowie verschiedene Arten von Vierbeinern, als ob sie lebendig wären. Auch aus dem Meer stiegen für ihn vielfältige Schätze wie Perlen, Edelsteine und Lapis Lazuli empor.

ตมฺพปณฺณิยํ ปน อฏฺฐมุตฺตํ อุปฺปชฺชึสุ-ภยมุตฺตา คชมุตฺตา รถมุตฺตา อามลกมุตฺตา จลยมุตฺตา องฺคุลีเวฐกมุตฺตา กกุธผลมุตฺตา ปากติกมุตฺตาติ โส ตา จ ยฏฺฐิโย ตา จ มุตฺตาโย อญฺญฺจ พหุํ รตนํ อโสกสฺส ธมฺมรญฺโญ ปณฺณาการตฺถาย เปเสสิ. อโสโกปิ ปสีทิตฺวา ปญฺจ ราชกกุธภณฺฑานิเจว อญฺเญ จ อภิเสกตฺถาย พหูปณฺณากาเร ปหิณิ. น เกวลญฺจ เอตํ อามิส ปณฺณาการํ, อิมํ กิร ธมฺม ปณฺณาการมฺปิ เปเสสิ.

In Tambapaṇṇi aber entstanden acht Arten von Perlen: Pferdeperlen, Elefantenperlen, Wagenperlen, Myrobalanenperlen, Armbandperlen, Fingerringperlen, Kakudha-Frucht-Perlen und gewöhnliche Perlen. Er sandte jene Stäbe, jene Perlen und viele andere Kostbarkeiten als Geschenk an den Dharmakönig Asoka. Auch Asoka, erfreut, sandte die fünf königlichen Insignien und viele andere Geschenke für die Krönung. Und nicht nur dieses materielle Geschenk sandte er, sondern, so heißt es, auch dieses Geschenk des Dhamma.

‘‘อหํ พุทฺธญฺจ ธมฺมญฺจ-สงฺฆญฺจ สรณํ คโต,อุปาสกตฺตํ เวเทสึ-สกฺยปุตฺตสฺส สาสเน,อิเมสุ ตีสุ วตฺถูสุ-อุนฺนเมสุ นรุตฺตม,จิตฺตํ ปสาทยิตฺวาน-สทฺธาย สรณํ วชา’ติ;

’’

„Ich habe Zuflucht genommen zum Buddha, zum Dhamma und zum Saṅgha; ich habe meine Eigenschaft als Laienanhänger in der Lehre des Sohnes der Sakyer erklärt. In diesen drei unübertrefflichen Dingen, o Bester der Menschen, läutere deinen Geist und nimm mit Vertrauen Zuflucht!“

ราชา อวิรสุตํ สาสนปวตฺตึ อนุสฺสรมาโน เถรสฺส ตํ ‘‘สมณามยํ มหาราช ธมฺมราชสฺส สาวกา‘‘ติ วจนํ สุตฺวา อยฺยา นุ โข อาคตาติ ตาวเทว อาวุธํ นิกฺขิปิตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ สมฺโมทนียํ กถํ กถยมาโน, สมฺโมทนียกถํ กุรุมาเนเยว ตสฺมึ ตานิปิ จตฺตาลีส ปุริสสหสฺสานิ อาคนฺตฺวา ตํ ปริวาเรสุํ. ตทา เถโร อิตเรปิ ชเน ทสฺเสสิ.

Der König, sich an die seit langem gehörte Nachricht über die Lehre erinnernd, hörte jene Worte des Elders: „Asketen sind wir, o Großkönig, Jünger des Königs des Dhamma.“ Denkend: „Sind die Ehrwürdigen nun angekommen?“, legte er sogleich seine Waffe nieder, setzte sich auf eine Seite und führte ein freundliches Gespräch. Während er dieses freundliche Gespräch führte, kamen auch jene vierzigtausend Männer herbei und umringten ihn. Da machte der Elder auch die übrigen Personen sichtbar.

ราชา ทิสฺวา อิเม กทา อาคตาติ ปุจฺฉิ มยา สทฺธึเยว มหา ราชาติ. อิทานิ ปน ชมฺพุทีเป อญฺญฺโญปิ เอวรูปา สมณา สนฺตีติ. มหาราช เอตรหิ ชมฺพุทีโป กาสาว ปชฺโชโต อิสิวาตปริวาโต, ตสฺมึ-

Als der König sie sah, fragte er: „Wann sind diese gekommen?“ „Zusammen mit mir, o Großkönig.“ „Gibt es aber jetzt in Jambudīpa noch andere solche Asketen?“ „Großkönig, jetzt erstrahlt Jambudīpa im Glanz der gelben Gewänder und ist vom Wind der Weisen umweht; darin [gibt es] —“

‘‘เต วิชฺชา อิทฺธิปตฺตา จ เจโตปริยาย โกจิทา,ขีณาสาว อรหนฺโต-พหู พุทฺธสฺส สาวกาติ’’;

„… jene, die das dreifache Wissen besitzen, Wunderkräfte erlangt haben, im Erkennen fremder Gedanken bewandert sind, Triebeversiegte, Arahants – viele Jünger des Buddha.“

อถ ราชา ภนฺเต สฺเว รถํ เปเสสฺสามิ. ตํ อภิรูหิตฺวา อาคจฺเฉยฺยาถาติ วตฺวา ปกฺกากมิ เถโร อจิรปกฺกนฺตสฺส รญฺโญ สุมณสามเณรํ อามนฺเตสิ เอหิ ตฺวํ สุมน ธมฺมสวนกาลํ โฆเสหีติ สามเณโร อภิญฺญาปาทกํ จตุตฺถชฺฌานํ สมาปชฺชิตฺวา วุฏฺฐาย อธิฏฺฐหิตฺวา สมาหิเตน จิตฺเตน สกลตมฺพปณฺณิทีปํ สาเจนฺโต ธมฺมสวนกาลํ โฆเสสิ.

Daraufhin sagte der König: „Ehrwürdiger, morgen werde ich einen Wagen senden. Bitte besteigt diesen und kommt“, und ging fort. Kurz nachdem der König weggegangen war, rief der Elder den Novizen Sumana: „Komm, Sumana, verkündige die Zeit für das Hören des Dhamma!“ Der Novize trat in die vierte Vertiefung ein, die als Grundlage für die höheren Geisteskräfte dient, erhob sich daraus, fasste einen Entschluss und verkündete mit konzentriertem Geist, so dass die ganze Insel Tambapaṇṇi davon widerhallte, die Zeit für das Hören des Dhamma.

สามเณรสฺส สทฺทํ สุตฺวา ภุมฺมา เทวตา สทฺทมนุสฺสาเวสุ, เอเตนุปาเยน ยาว พฺรหฺมโลกา สทฺโท อพฺภุคฺคญฺฉิ. เตน สทฺเทน มหาเทวตา สนฺนิปาโต อโหสิ เถโร มหนฺตํ เทวตา สนฺติปาตํ ทิสฺวา สมจิตฺตสุตฺตนฺตํ กเถสิ. กถา ปริโยสาเน อสงฺเขยฺยานํ เทวานํ ธมฺมาภิสมโย อโหสิ. พหู นาค สุปณฺณา จ สรเณสุ ปติฏฺฐหึสุ. อถ ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ราชา เถรานํ รถํ เปเสสิ. เถรา น มยํ รถํ อารุหาม. คจฺฉ ตฺวํ, ปจฺฉา มยํ อาคจฺฉิสฺสามาติ วตฺวา เวหาสํ อพฺภุคฺคนฺตฺวา อนุราธปุรสฺส ปจฺฉิมทิสาย ปฐมก เจติยฏฺฐาเน โอตรึสุ.

Als die Erdgötter die Stimme des Novizen hörten, gaben sie den Ruf weiter, und auf diese Weise stieg der Schall bis zur Brahma-Welt empor. Durch diesen Schall kam eine große Versammlung von Gottheiten zustande. Als der Elder die große Versammlung der Gottheiten sah, verkündete er das Samacitta-Suttanta. Am Ende der Rede fand für unzählige Gottheiten das Erfassen der Wahrheit statt. Viele Nāgas und Supaṇṇas festigten sich in den Zufluchten. Nach dem Vergehen jener Nacht sandte der König den Wagen für die Elder. Die Elder sagten: „Wir besteigen keinen Wagen. Geh du voraus, wir werden später kommen“, erhoben sich in die Luft und stiegen im Westen von Anurādhapura am Platz des Ersten Cetiya herab.

ราชาปิ สารถึ เปเสตฺวา อนฺโต นิเวสเน มณฺฑปํ ปฏิยาเทตฺวา จินฺเตสิ’ นิสีทิสฺสนฺติ นุ โข อยฺยา อาสเน น นิสีทิสฺสนฺตี‘‘ติ. ตสฺเสวํ จินฺตยนฺตสฺเสว สารถิ นครทฺวารํ ปตฺวา อทฺทส เถเร ปฐมตรํ อาคนฺตฺวา กายพณฺธนํ พณฺธิตฺวา จีวรํ ปารุปนฺเต, ทิสฺวา อติวิย ปสนฺนมานโส หุตฺวา อาคนฺตฺวา รญฺโญ อาโรเจสิ อาคตา เทว เถราติ.

Auch der König, der den Wagenlenker ausgesandt hatte, ließ im Inneren des Palastes eine Halle herrichten und dachte: „Werden die Edlen auf den Sitzen Platz nehmen oder werden sie nicht sitzen?“ Während er noch so dachte, erreichte der Wagenlenker das Stadttor und sah die Elder, die bereits vor ihm eingetroffen waren, wie sie ihren Gürtel banden und das Obergewand anlegten. Als er dies sah, war sein Geist überaus erfreut, und er kam herbei und meldete dem König: „Majestät, die Elder sind angekommen!“

ราชา รถํ อารุฬฺหาติ ปุจฺฉิ น อารูฬฺหา เทว, อปิ จ ปจฺฉโต นิกฺขมิตฺวา ปฐมตรํ อาคนฺตฺวา ปาจีนทฺวาเร ฐิตาติ. ราชา รถํ น อารุภึสูตี สุตฺวา เตน หิ ภเณ ภุมฺมตฺถรณ สงฺเขเปน อาสนานิ ปญฺญาเปถาติ วตฺวา ปฏิปถา อาคมาสิ อมจฺจา ปถวิยํ ตฏฺฏิกํ ปญฺญาเปตฺวา อุปริ โกชวกาทีนิ วิจิตฺตตฺถรณานิ ปญฺญาเปสุํ ราชาปิ คนฺตฺวา เถเร วนฺทิตฺวา มหิณฺทตฺเถรสฺส หตฺถโต ปตฺตํ คเหตฺวา มหติยา ปูชาย จ สกฺกาเรน จ เถเร ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปตฺวา อนุลาเทวี ปมุขา ปญฺจ อิตฺถิสตานิ เถรานํ อภิวาทนํ ปูชาสกฺการญฺจ กาโรนตูติ ปกฺโกสาเปตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เถโร รญฺโญ สปริชนสฺส ธมฺมรตนวสฺสํ วสฺเสนฺโต เปตวตฺถุํ-วิมานวตฺถุํ-สจฺจสํยุตฺตญฺจ กเถสิ. ตํ สุตฺวา ตานิปิ ปญฺจ อิตฺถิสตานิ โสตาปตฺติผลํ สจฺฉิกรึสุ.

Der König fragte: „Haben sie den Wagen bestiegen?“ „Nein, Majestät, sie haben ihn nicht bestiegen, aber obwohl sie nach mir aufgebrochen sind, kamen sie vor mir an und stehen nun am Osttor.“ Als der König hörte, dass sie den Wagen nicht bestiegen hatten, sagte er: „Nun gut, meine Leute, bereitet schnell Sitze mit Bodenbelägen vor!“ und ging ihnen entgegen. Die Minister breiteten eine Matte auf dem Boden aus und legten darauf bunte Decken und Wollteppiche. Auch der König ging hin, erwies den Eldern Ehrerbietung, nahm die Almosenschale aus der Hand des Elders Mahinda und erfreute die Elder mit großer Verehrung und Gastfreundschaft eigenhändig mit vorzüglichen festen und weichen Speisen. Er ließ Königin Anulā und fünfhundert Frauen rufen, damit sie die Elder ehrten und beschenkten, und setzte sich auf eine Seite. Der Elder ließ für den König samt seinem Gefolge einen Regen des kostbaren Dhamma herabregnen und verkündete das Petavatthu, das Vimānavatthu und das Saccasaṃyutta. Als jene fünfhundert Frauen dies hörten, verwirklichten auch sie die Frucht des Stromeintritts.

ตทา นาครา เถรานํ คุเณ สุตฺวา เถเร ทฏฺฐุํ น ลภามาติ อุปกฺโกสนฺติ อถ ราชา อิธ โอกาโส นตฺถีติ จินฺเตตฺวา,’คจฺฉถ ภเณ หตฺถิสาลํ ปฏิชคฺคิตฺวา วาลุกํ โอกิริตฺวา ปญฺจวณฺณานิ ปุปฺผานิ วิกิริตฺวา วิตานํ พณฺธิตฺวา มงฺคล หตฺถิฏฺฐาเน เถรานํ อาสนานิ ปญฺญาเปถา’ติ อาห, อมจฺจา ตถา อกํสุ.

Da klagten die Bürger, die von den Tugenden der Elder gehört hatten: „Wir bekommen die Elder nicht zu sehen!“ Da dachte der König: „Hier ist nicht genug Platz“, und sagte: „Geht, meine Leute, reinigt den Elefantenstall, streut Sand aus, verstreut Blumen in fünf Farben, spannt einen Baldachin auf und bereitet am Platz des Prachtelefanten Sitze für die Elder vor!“ Die Minister taten so.

เถโร ตตฺถ คนฺตฺวา นิสีทิตฺวา เทวทูตสุตฺตนฺตํ กเถสิ กถา ปริโยสาเน ปาณสหสฺสํ โสตาปตฺติผเล ปติฏฺฐหิ ตถา หตฺถิสาลา สมฺพาธาติ ทกฺขิณทฺวาเร นณฺทนุยฺยาเน อาสนํ ปญฺญาเปสุํ. เถโร ตตฺถ นิสีทิตฺวา อาสิวิโสปม สุตฺตนฺตํ กเถสิ. ตมฺปิ สุตฺวา ปาณสหสฺสํ โสตาปตฺติผลํ ปฏิลภิ เอวํ อาคตทิวสโต ทุติยทิวเส อฑฺฒเตยฺยานํ ปาณสหสฺสานํ ธมฺมาภิสมโย อโหสิ.

Der Elder ging dorthin, setzte sich und verkündete das Devadūta-Suttanta. Am Ende der Rede festigten sich tausend Lebewesen in der Frucht des Stromeintritts. Da auch der Elefantenstall zu eng war, bereiteten sie im Nandana-Park am Südtor Sitze vor. Der Elder setzte sich dort nieder und verkündete das Āsīvisopama-Suttanta. Als sie dies hörten, erlangten ebenfalls tausend Lebewesen die Frucht des Stromeintritts. So fand am zweiten Tag nach ihrer Ankunft für zweieinhalbtausend Lebewesen das Erfassen der Wahrheit statt.

เถรสฺส นณฺทนวเน อาคตาคตาหิ กุลิตฺถีหิ กุลสุณฺหาหิ กุลกุมารีหิ สทฺธิ สโมทมานสฺเสว สายณฺหสมโย ชาโต, เถโร กาลํ สลฺลกฺเขตฺวา คจฺฉามิ’ทานิ มิสฺสก ปพฺพตนฺติ อุฏฺฐหิ. อมจฺจา มหาเมฆวนุยฺยาเน เถเร วาเสสุํ ราชาปิ โข ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน เถรสฺส สมีปํ คนฺตฺวา สุขสยิตภาวํ ปุจฺฉิตฺวา กปฺปติ ภนฺเต ภิกฺขุสงฺฆสฺส อาราโมติ ปุจฺฉิ. เถโร กปฺปติ มหาราชาติ อาห.

Während sich der Elder im Nandana-Park mit den herbeiströmenden Edelfrauen, Schwiegertöchtern und Töchtern aus angesehenen Familien unterhielt, brach der Abend an. Der Elder achtete auf die Zeit, erhob sich und sagte: „Ich gehe nun zum Missaka-Berg.“ Die Minister ließen die Elder im Mahāmeghavana-Park übernachten. Nach dem Vergehen dieser Nacht ging auch der König zum Elder, erkundigte sich, ob er gut geschlafen habe, und fragte: „Ehrwürdiger, ist ein Park für die Sangha der Mönche zulässig?“ Der Elder sagte: „Es ist zulässig, o Großkönig.“

ราชา ตุฏฺโฐ สุวณฺณ ภึการํ คเหตฺวา เถรสฺส หตฺเถ อุทกํ ปาเตตฺวา มหาเมฆวนุยฺยานํ อทาสิ เถโร ปุนทิวเสปิ ราชเคเหเยว ภุญฺชิตฺวา นณฺทนวเน อนมตคฺคิยานิ กเถสิ. ปุน ทิวเส อคฺคิกฺขณฺโธปม สุตฺตนฺตํ กเถสิ. เอเตเนว อุปาเยน สตฺต ทิวสานิ กเถสิ อฑฺฒ นจมานํ ปาณสหสฺสานํ ธมฺมาภิสมโย อโหสิ. สตฺตเม ทิวเส ปน เถโร อนฺโตปุเร รญฺโญ อปฺปมาท สุตฺตนฺตํ กถยิตฺวา เจติยคิริเมว อคมาสิ.

Der König, hocherfreut, nahm ein goldenes Gießgefäß, goß Wasser über die Hände des Thera und schenkte ihm den Mahāmeghavana-Park. Auch am folgenden Tag speiste der Thera im Hause des Königs und predigte im Nandana-Hain über die anfangslosen Daseinskreisläufe (Anamataggiya). Am nächsten Tag predigte er das Aggikkhandhopama-Suttanta. Auf diese Weise predigte er sieben Tage lang, und für achteinhalbtausend Lebewesen gab es ein Eindringen in die Lehre. Am siebten Tag aber predigte der Thera im inneren Palast des Königs die Appamāda-Lehrrede und begab sich sodann zum Cetiyagiri.

อถ โข ราชา เถโร อายาจิโต สยเมวาคโต, ตสฺมา ตสฺส อนาปุจฺฉา คมนมฺปิ ภเวยฺยาติ จินฺเตตฺวา รถํ อภิรูหิตฺวา, เจติยคิรึ อคมาสิ มหตา ราชานุภาเวน คนฺตฺวา เถรานํ สนฺติกํ อุปสงฺกมนฺโต อติวิย กิลนฺตรูโป หุตฺวา อุปสงฺกมิ. ตโต นํ เถโร อาห กสฺมา ตฺวํ มหาราช เอวํ กิลม มาโน อาคโตติ. ตุมฺเห มม คาฬฺหํ โอวาทํ ทตฺวา อิทานิ คนฺตุกามา นุโขติ ชานนตฺถํ ภนฺเตติ. น มยํ มหาราช คนฺตุกามา, อปิ จ วสฺสุปนายิก กาโลนมายํ สมเณน นาม วสฺสุปนายิกํ ฐานํ ญาตุํ วฏฺฏตีติ. ราชาปิ โข ตํขณํเยว กรณฺฑก เจติยงฺคณํ ปริกฺขิปิตฺวา อฏฺฐสฏฺฐิยา เลเณสุ กมฺมํ ปฏฺฐเปตฺวา นครเมว อคมาสิ.

Da dachte der König: „Der Thera ist auf Bitte selbst gekommen; daher könnte er auch gehen, ohne sich abzumelden.“ Nachdem er dies bedacht hatte, bestieg er einen Wagen und begab sich zum Cetiyagiri. Mit großem königlichen Gefolge reisend, trat er, als er sich den Theras näherte, völlig erschöpft vor sie hin. Da sprach der Thera zu ihm: „Warum, o Großer König, bist du so erschöpft hergekommen?“ – „Ehrwürdiger Herr, um zu erfahren, ob ihr nun, nachdem ihr mir eine so eindringliche Ermahnung gegeben habt, fortgehen wollt.“ – „Wir wollen nicht fortgehen, o Großer König. Doch dies ist die Zeit für den Eintritt in die Regenzeit; für einen Asketen gehört es sich, den Ort für die Regenzeit-Klausur zu kennen.“ Da ließ der König auf der Stelle den Hof des Karaṇḍaka-Schreins umzäunen, befahl die Herrichtung von achtundsechzig Höhlen und kehrte in die Stadt zurück.

เตปิ เถโร มหาชนํ โอวทมานา เจติยคิริมฺหิ วสฺสํ วสึสุ. อถายสฺมา มหามหิณฺโท วุตฺถวสฺโส ปวาเรตฺวา กตฺติกปุณฺณมายํ อุโปสถทิวเส ราชานํ เอตทโวจ จิรทิฏฺโฐ โน มหาราช สมฺมาสมฺพุทฺโธ อภิวาทน ปจฺจุปฏฺฐาน อญฺชลิ กมฺม สามีจิ กมฺม กรณฏฺฐานํ นตฺถิ, เตนมฺหํ อุกฺกณฺฐิตาติ ตนุ ภนฺเต ตุมฺเห อโวจุตฺถ ปรินิพฺพุโต สมฺมาสมฺพุทฺโธติ กิญฺจาปิ มหาราช ปรินิพฺพุโต, อถสฺส สรีรธาตุโย ติฏฺฐนฺตีติ. อญฺญา ตมฺภนฺเต ถูปํ ปติฏฺฐาเปมิ ภูมิภาคํ วิจินถาติ. อปิ จ ธาตุโย กุโต ลจฺฉามีติ สุมเนน สทฺธึ มนฺเตหิ มหาราชาติ ราชา สุมนํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉิ’กุโตทานิ ภนฺเตธาตุโย ลจฺฉามา’ติ สุมโน อาห-อปฺโปสฺสุกฺโก ตฺวํ มหาราช, วีถิโย โสธาเปตฺวา ธช ปตาก ปุณฺณฆฏาทีหิ อลงฺการาเปตฺวา สปริชฺชโน อุโปสถํ สมาทิยิตฺวา สพฺพตาลาวจเร อุปฏฺฐเปตฺวา มงฺคลหตฺถึ สพฺพาลงฺกาเรหิ ปติมณฺฑิตํ กาเรตฺวา อุปริ วสฺส เสตจฺฉตฺตํ อุสฺสาเปตฺวา สายณฺหสมเย มหานาควนุยฺยานาภิมุโข ยา หิ อทฺธา ตสฺมึ ฐาเน ธาตุโย ลจฺฉสิติ, ราชา สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิ. เถโร เจติยคิริเมว อคมึสุ.

Auch jene Theras verbrachten die Regenzeit auf dem Cetiyagiri, während sie das Volk unterwiesen. Als nun der ehrwürdige Mahāmahiṇda nach Beendigung der Regenzeit das Pavāraṇā-Fest vollzogen hatte, sprach er am Uposatha-Tag des Kattika-Vollmonds zum König wie folgt: „Es ist lange her, o Großer König, seit wir den vollkommen Erwachten gesehen haben. Es gibt keinen Ort, um ihm Ehrerbietung zu erweisen, sich vor ihm zu erheben, die Hände ehrfurchtsvoll zu falten und schuldige Achtung zu zollen. Deswegen sind wir betrübt.“ – „Aber, ehrwürdiger Herr, habt ihr mir nicht gesagt, dass der vollkommen Erwachte gänzlich erloschen sei?“ – „Obgleich er erloschen ist, o Großer König, so sind doch seine Körperreliquien vorhanden.“ – „Ich verstehe, ehrwürdiger Herr! Ich werde einen Thūpa errichten. Wählt ein Stück Land aus. Aber woher soll ich die Reliquien bekommen?“ – „Berate dich mit Sumana, o Großer König!“ Der König trat an Sumana heran und fragte: „Woher, ehrwürdiger Herr, werden wir nun Reliquien erhalten?“ Sumana sprach: „Sei unbesorgt, o Großer König. Laß die Straßen säubern, sie mit Bannern, Flaggen, gefüllten Krügen und Ähnlichem schmücken, nimm mit deinem Gefolge die Uposatha-Gelübde auf dich, laß alle Musiker aufspielen, laß den Prachtelefanten mit allem Schmuck verzieren und den weißen Prachtschirm darüber aufspannen. Begib dich dann am Abend in Richtung des Mahānāgavana-Parks. Gewiß wirst du an jenem Ort Reliquien erhalten.“ Der König stimmte zu: „Sehr wohl.“ Der Thera kehrte zum Cetiyagiri zurück.

ตตฺรายสฺมา มหิณฺทตฺเถโร สุมน สามเณรมาห- คจฺฉ ตฺวํ สามเณร ชมฺพุทีเป อยฺยกํ อโสกธมฺมราชานํ อุปสงฺกมิตฺวา มม วจเนน เอวํ วเทหิ’สหาโย เต มหาราช เทวานมฺปิย ติสฺโส พุทฺธสาสเน ปสนฺโน ถูปํ ปติฏฺฐาเปตุกาโม ตุมฺหากํ กิร หตฺเถ ภควโต ปริภุตฺตปตฺโต เจวธาตุ จ อตฺถิ, ตมฺเม เทถา’ติ ตํ คเหตฺวา สกฺกํ เทวราชานํ อุปสงฺกมิตฺวา ตุมฺหากํ กิร มหาราช หตฺเถ ทฺเว ธาตุโย อตฺถิ ทกฺขิณทาฐา จ ทกฺขิณกฺขกญฺจ, ตโตตุมฺเห ทกฺขิณทาฐํปูเชถ, ทกฺขิณกฺขกํ ปน มยฺหํ เทถาติ, เอวญฺจ นํ วเทหิ กสฺมา ตฺวํ มหาราช อมฺเห ตมฺพปณฺณิทีปํ ปหิณิตฺวา ปมชฺชิตฺถาติ.

Dort sprach der ehrwürdige Thera Mahiṇda zum Novizen Sumana: „Geh, Novize, nach Jambudīpa, tritt vor deinen Großvater, den Dharmakönig Asoka, und sprich in meinem Namen also: ‚Dein Freund, o Großer König, Devānampiyatissa, hat Vertrauen zur Lehre des Buddha gefasst und möchte einen Thūpa errichten. In deinen Händen befindet sich, wie man hört, die vom Erhabenen benutzte Almosenschale samt Reliquien; gib mir diese.‘ Wenn du sie empfangen hast, tritt vor Sakka, den König der Götter, und sprich: ‚In deinen Händen, o Großer König, befinden sich, wie man hört, zwei Reliquien: der rechte Augenzahn und das rechte Schlüsselbein. Verehrt den rechten Augenzahn, das rechte Schlüsselbein aber gebt mir.‘ Und sprich so zu ihm: ‚Warum, o Großer König, hast du uns auf die Insel Tambapaṇṇi gesandt und uns dann vernachlässigt?‘“

สาธุ ภนฺเตติ โข สุมโน เถรสฺส วจนํ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา ตาวเทว ปตฺตจีวรมาทาย เวหาสมพฺภุคฺคนฺตฺวา ปาฏลิปุตฺตทฺวาเร โอรุยฺห รญฺโญ สนฺติกํ คนฺตฺวา ตมตฺถํ อาโรเจสิ ราชา ตุฏฺโฐ สามเณรสฺส หตฺถโต ปตฺตํ คเหตฺวา โภเชตฺวา ภควโต ปตฺตํ คณฺเธหิ อุพฺพฏฺเฏตฺวา วรมุตฺตสทิสานํ ธาตูนํ ปูเรตฺวา อทาสิ.

„Sehr wohl, ehrwürdiger Herr“, willigte Sumana in die Worte des Thera ein. Sogleich nahm er Almosenschale und Gewand, erhob sich in die Luft, stieg am Tor von Pāṭaliputta herab, begab sich zum König und trug ihm die Angelegenheit vor. Der König, hocherfreut, nahm die Schale aus den Händen des Novizen, speiste ihn, rieb die Schale des Erhabenen mit Duftstoffen aus, füllte sie mit Reliquien, die edlen Perlen glichen, und übergab sie ihm.

โส ตุํ คเหตฺวา สกฺกํ เทวราชานํ อุปสงฺกมิ สกฺโก เทวาราชา สามเณรํ ทิสฺวา กึ ภนฺเต สุมน อาหิณฺฑสีติ อาห. ตฺวํ มหาราช อมฺเห ตมฺพปณฺณิทีปํ ปหิณิตฺวา กสฺมา ปมชฺชสีติ, ตปฺปมชฺชามิ ภนฺเต, วเทหิ กึ กโรมีติ. ตุมฺหากํ กิร หตฺเถ ทฺเว ธาตุโย อตฺถิ ทกฺขิณทาฐา จ ทกฺขิณกฺขกญฺจ, ตโต ตุมฺเห ทกฺขิณทาฐํ ปูเชถ ทกฺขิณกฺขกํ ปน มยฺหํ เทถาติ. สาธุ ภนฺเตติ โข สกฺโก เทวานมิณฺโท โยชนปฺปมานํ มณิถูปํ อุคฺฆาเฏตฺวา ทกฺขิณกฺขกํ นีหริตฺวา สุมนสฺส อทาสิ.

Nachdem er diese genommen hatte, suchte er Sakka, den König der Götter, auf. Als Sakka, der König der Götter, den Novizen sah, sprach er: „Warum wanderst du umher, ehrwürdiger Sumana?“ – „Warum hast du uns, o Großer König, auf die Insel Tambapaṇṇi gesandt und dann vernachlässigt?“ – „Ich war nachlässig, ehrwürdiger Herr! Sag mir, was ich tun soll.“ – „In deinen Händen befinden sich, wie man hört, zwei Reliquien: der rechte Augenzahn und das rechte Schlüsselbein. Verehrt den rechten Augenzahn, das rechte Schlüsselbein aber gib mir.“ – „Sehr wohl, ehrwürdiger Herr“, sprach Sakka, der Herrscher der Götter, öffnete den eine Yojana großen Juwelen-Thūpa, entnahm das rechte Schlüsselbein und übergab es Sumana.

โส ตํ คเหตฺวา เจติยคิริมฺหิเยว ปติฏฺฐาสิ อถ โข มหิณฺทปมุขา สพฺเพ เต มหานาคา อโสกธมฺมราเชน ทินฺน ธาตุโย เจติยคิริยมฺหิเยว ปติฏฺฐาเปตฺวา ทกฺขิณกฺขกํ อาทาย วฑฺฒมานกจฺฉายาย มหานาค วนุยฺยานมคมํสุ. ราชาปิ โข สุมเนน วุตฺตปฺปการํ ปูชาสกฺการํ กตฺวา หตฺถิกฺขณฺธวรคโต สายํ มงฺคลหตฺถิมตฺถเก เสตจฺฉตฺตํ ธารยมาโน มหานาค วนุยฺยานํ สมฺปาปุณิ.

Er nahm dieses entgegen und ließ sich auf dem Cetiyagiri nieder. Daraufhin ließen jene erhabenen Gestalten, angeführt von Mahiṇda, die vom Dharmakönig Asoka gespendeten Reliquien auf dem Cetiyagiri zurück, nahmen das rechte Schlüsselbein und machten sich bei länger werdenden Schatten auf den Weg zum Mahānāgavana-Park. Auch der König veranstaltete Ehrerbietungen und Opfergaben, wie von Sumana beschrieben, ritt am Abend auf dem Nacken des edlen Elefanten, während er den weißen Prachtschirm über dem Kopf des Prachtelefanten hielt, und erreichte so den Mahānāgavana-Park.

อถสฺส เอตทโหสิ- สเจ อยํ สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ธาตุ, ฉตฺตํ อปนมตุ, มงฺคลหตฺถิ ชณฺณุเกหิ ภูมิยํ ปติฏฺฐาหตุ, ธาตุ จงฺโคฏกํ มยฺหํ มตฺถเก ปติฏฺฐหตูติ สห รญฺโญ จิตฺตุปฺปาเทน ฉตฺตํ อปนมิ หตฺถิชณฺณุเกหิ ปติฏฺฐหิ ธาตุจงฺโคฏกํ รญฺโญ มตฺถเก ปติฏฺฐหิ ราชา อมเตเนวาภิสิตฺตคตฺโต ปรเมน ปีติปาโมชฺเชน สมนฺนาคโต หุตฺวา ปุจฺฉิ ธาตุํ ภนฺเต กึ กโรมีติ. หตฺถิกุมฺภิเยว ตาว มหาราช ฐเปหีติ. ราชา ธาตุวงฺโคฏกํ หตฺถิกุมฺเภ ฐเปสิ. ปมุทิโต นาโค กุญฺจนาทํ นทิ มหาเมโฆ อุฏฺฐหิตฺวา โปกฺขรวสฺสํ วสิสิ อุกทปริยนฺตํ กตฺวา มหาภูมิจาโล อโหสิ ปจฺจนฺเตปิ นาม สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ธาตุโย ปติฏฺฐหิสฺสนฺตีติ.

Da kam ihm folgender Gedanke: „Wenn dies eine echte Reliquie des vollkommen Erwachten ist, so möge der Prachtschirm sich zur Seite neigen, der Prachtelefant auf seine Knie zur Erde sinken und das Reliquienkästchen auf meinem Haupte ruhen.“ Zugleich mit dem Gedanken des Königs neigte sich der Prachtschirm, der Elefant sank auf seine Knie nieder und das Reliquienkästchen ließ sich auf dem Haupte des Königs nieder. Der König, dessen Leib wie mit dem Trank der Unsterblichkeit besprengt war, geriet in höchste Verzückung und Freude und fragte: „Ehrwürdiger Herr, was soll ich mit der Reliquie tun?“ – „Stelle sie vorerst auf den Stirnbuckel des Elefanten, o Großer König.“ Der König stellte das Reliquienkästchen auf den Stirnbuckel des Elefanten. Da stieß der hocherfreute Elefant ein lautes Trompeten aus, eine große Wolke zog herauf und sandte einen Lotusregen herab, der das Land ringsum mit Wasser bedeckte, und ein gewaltiges Erdbeben ereignete sich als Zeichen dafür, dass die Reliquien des vollkommen Erwachten nun wahrlich auch in den Grenzgebieten festen Halt finden würden.

อถ โส หตฺถินาโค อเนก ตาลาวจรปริวุโต อติวิย อุฬาเรน ปูชาสกฺกาเรน สกฺกริยมาโน ปจฺฉิมทิสาภิมุโข หุตฺวา อปสกฺกนฺโต ยาว นครสฺส ปุรตฺถิม ทฺวารํ ตาว คนฺตฺวา ปุรตฺถิเมน ทฺวาเรน นครํ ปวิสิตฺวา สกลนคเร อุฬาราย ปูชาย กยิรามานาย ทกฺขิณทฺวาเรน นิกฺขมิตฺวา ถูปารามสฺส ปจฺฉิมทิสาภาเค ปเภชวตฺถุ นาม กิร อตฺถิ ตตฺถ คนฺตฺวา ปุน ถูปารามาภิมุโข เอว ปฏินิวตฺติ. โส จ ปุริมกานํ ติณฺณํ สมฺมาสมฺพุทฺธานํ ธมฺมกรกํ กายพณฺธนํ อุทกสาฏีกํ ปติฏฺฐาเปตฺวา กตเจติยฏฺฐานํ โหตี. ตเทตํ วินฏฺเฐสุปิ เจติเยสุ เทวตานุภาเวน กณฺฏก สมากิณฺณสาขาหิ นานาคจฺเฉหิ ปริวุตํ ติฏฺฐติ. มา นํ โกจิ อุจฺจิฏฺฐา สุวิมล กจวเรหิ สนฺทุเสสีติ.

Daraufhin wich jener Elefantenkönig, umgeben von zahlreichen Musikanten und aufs Höchste geehrt mit großartiger Ehrerbietung und Huldigung, nach Westen gewandt zurück, ging bis zum Osttor der Stadt, betrat die Stadt durch das Osttor, und während ihm in der ganzen Stadt großartige Verehrung dargebracht wurde, zog er durch das Südtor hinaus. Er begab sich dorthin, wo sich im westlichen Teil des Thūpārāma ein Ort namens Pabhejavatthu befinden soll, und wandte sich von dort aus wiederum dem Thūpārāma zu. Dies ist der Ort, an dem ein Cetiya errichtet worden war, nachdem der Wasserseiher, der Leibgurt und das Badegewand der drei früheren vollkommenen Erleuchteten dort niedergelegt worden waren. Selbst als jene Cetiyas vergangen waren, blieb dieser Ort durch die Macht der Gottheiten geschützt, umgeben von verschiedenen Sträuchern mit dornigen Zweigen, damit ihn niemand mit unreinem Schmutz verunreinige.

อถ ตสฺส หตฺถิโน ปุรโต คนฺตฺวา ราชปุริสา สพฺพ คจฺเฉ ฉิณฺทิตฺวา ภูมึ โสเธตฺวา ตํ หตฺถตลสทิสํ อกํสุ. หตฺถินาโค คนฺตฺวา ตํ ฐานํ ปุรโต กตฺวา ตสฺส ปจฺฉิมทิสาภาเค โพธิรุกฺขฏฺฐเน อฏฺฐาสิ. อถสฺส มตฺถกโต ธาตุํ โอโรเปตุํ อารภึสุ นาโค โอโรเปตุํ น เทติ. เถรํ ปุจฺฉิ, กสฺมา ภนฺเต นาโค ธาตุํ โอโรเปตุํ น เทตีติ

Da gingen die Männer des Königs dem Elefanten voraus, schnitten alle Sträucher nieder, reinigten den Boden und machten ihn so eben wie eine Handfläche. Der Elefantenkönig ging vorwärts, stellte sich vor jenen Ort und blieb an der Stelle des Bodhi-Baumes auf dessen Westseite stehen. Daraufhin schickte man sich an, die Reliquie von seinem Haupt herabzunehmen, doch der Elefant ließ es nicht zu. Er fragte den Thera: „Ehrwürdiger, warum erlaubt es der Elefant nicht, die Reliquie herabzunehmen?“

อารุฬฺหํ มหาราช โอโรเปตุํ น วฏฺฏติติ. ตสฺมิญฺจ กาเล อภยวาปิยา อุทกํ ชินฺนํ โหติ สมนฺตา ภูมิ ผลิตา สุอุทฺธรา มตฺติกปิณฺฑา. ตโต มหาชโน สีฆสีฆํ มตฺติกํ อาหริตฺวา หตฺถกุมฺภปฺปมาณํ วตฺถุมกาสิ. ตาวเทว ถูปกรณตฺถํ อิฏฺฐิกา กาตุํ อารภึสุ. ยาว อิฏฺฐิกา ปรินิฏฺฐนฺติ ตาว หตฺถินาโค กติปาหํ ทิวา โพธิรุกฺขฏฺฐาเน หตฺถิสาลายํ ติฏฺฐติ. รตฺติยํ ถูปปติฏฺฐาน ภูมิยํ ปริยายติ.

„O Großer König, es geziemt sich nicht, das Heraufgestiegene herabzunehmen.“ Zu jener Zeit war das Wasser des Abhaya-Teiches versiegt, und ringsum war der Boden aufgerissen und der Lehm leicht auszuheben. Daraufhin brachte die Volksmenge sehr schnell Lehm herbei und errichtete eine Plattform von der Höhe der Stirnhöcker eines Elefanten. Sogleich begann man Ziegel herzustellen, um den Thūpa zu errichten. Solange die Ziegel noch nicht fertiggestellt waren, verweilte der Elefantenkönig einige Tage lang tagsüber im Elefantenstall am Ort des Bodhi-Baumes; nachts wanderte er auf dem Gelände umher, auf dem der Thūpa errichtet werden sollte.

อถ วตฺถุํ วินาเปตฺวา ราชา เถรํ ปุจฺฉิ, กีทิโส ภนฺเต ถูโป กาตพฺโพติ. วีหิราสิ สทิโส มหาราชาติ, สาธุ ภนฺเตติ ราชา ชงฺฆปฺปมาณํ ถูปํ จินาเปตฺวา ธาตุโอโรปนตฺถาย มหาสกฺการํ กาเรสิ.

Nachdem der Baugrund hergerichtet worden war, fragte den König den Thera: „Ehrwürdiger, wie soll der Thūpa beschaffen sein?“ – „Wie ein Haufen Reis, o Großer König.“ – „Sehr wohl, Ehrwürdiger“, sprach der König, ließ den Thūpa bis zur Schienbeinhöhe aufmauern und veranstaltete eine große Verehrungszeremonie für die Herabnahme der Reliquie.

ตโต สกลนาครา จ ชานปทา จ ธาตุมฺห ทสฺสนตฺถํ สนฺติปตึสุ สนฺนิปติเต จ ตสฺมึ มหาชเน ทสพลสฺส ธาตุ หตฺถิกุมฺภโต สตฺตตาลปฺปมานํ เวหาสมพฺภุคฺคนฺตฺวา ยมกปาฏิหาริยํ ทสฺเสสิ. เตหิ เตหิ ธาตุปฺปเทเสหิ ฉพฺพณฺณรํสิโย อุทกธรา จ อคฺคิกฺขณฺธา จ ปวตฺตนฺติ. สาวตฺถิยํ คณฺฑมฺพมูเล ภควตา ทสฺสิต ปาฏิหาริย สทิสํ เอว ปาฏิหาริยํ อโหสิ. ตญฺจ โข เนว เถรานุภาเวนน เทวตานุภาเวน, อปิ จ โข พุทฺธานํเยว อานุภาเวน ภควา กิร ธรมาโนว อธิฏฺฐาสิ - ตมฺพปณฺณิทีเป อนุราธปุรสฺส ทกฺขิณทิสาภาเค ปุริมกานํ ติณฺณํ พุทฺธานํ เจติยฏฺฐาเน มม ทกฺขิณกฺขกธาตุ ปติฏฺฐาน ทิวเส ยมกปาฏิหาริยํ โหตูติ.

Daraufhin kamen alle Stadt- und Landbewohner zusammen, um die Reliquie zu sehen. Und als die große Volksmenge versammelt war, stieg die Reliquie des Zehnkräftigen vom Stirnhöcker des Elefanten sieben Palmenhöhen hoch in die Luft empor und vollbrachte das Doppelwunder. Aus den verschiedenen Teilen der Reliquie gingen sechsfarbige Strahlen, Wasserströme und Feuermassen hervor. Dies war genau wie das Wunder, das der Erhabene in Sāvatthī am Fuße des Gaṇḍamba-Mangobaumes vollbracht hatte. Und dies geschah weder durch die Macht des Thera noch durch die Macht der Gottheiten, sondern allein durch die Macht der Buddhas; denn der Erhabene hatte noch zu Lebzeiten den Entschluss gefasst: „Auf der Insel Tambapaṇṇi, im südlichen Teil von Anurādhapura, an dem Cetiya-Ort der drei früheren Buddhas, soll am Tag der Beilegung meiner rechten Schlüsselbeinreliquie das Doppelwunder geschehen.“

เอวํ อจินฺติยา พุทฺธา-พุทฺธธมฺมา อจินฺติยา,อจินฺติเยสุ ปสนฺนานํ-วิปาโก โหติ อจินฺติโยติ;

So sind die Buddhas unvorstellbar und die Lehren der Buddhas unvorstellbar; für jene, die Vertrauen in das Unvorstellbare haben, ist auch die Frucht unvorstellbar.

ธาตุสรีรโต นิกฺขนฺต อุทกผุสิเตหิ สกเลหิ ตมฺพปณฺณิทีปตเล น โกจิ อผุฏฺโฐกาโส นาม อโหสิ. เอวมสฺส ตํ ธาตุ สรีรํ อุทกผุสิเตหิ ตมฺพปณฺณิตฺถลสฺส ปริทาหํ วูปสเมตฺวา มหาชนสฺส ปาฏิหาริยํ ทสฺเสตฺวา โอตริตฺวา รญฺโญ มตฺถเก ปติฏฺฐาสิ ราชา สผลํ มนุสฺสตฺตปฏิลาภํ มญฺญมาโน มหนฺตํ สกฺการํ กตฺวา ธาตุํ ปติฏฺฐาเปสิ. สห ธาตุปติฏฺฐาเนน มหาภูมิจาโล อโหสิ นิฏฺฐิเต ปน ถูเป ราชา จ ราชา ภาติกา จ เทวิโย จ เท-นาค-ยกฺขานํ วิมฺภยกรํ ปจฺเจกํ ถูปมกํสุ.

Durch die Wassertropfen, die aus dem Reliquienkörper drangen, gab es auf der gesamten Insel Tambapaṇṇi keine Stelle, die unberührt blieb. So linderte jener Reliquienkörper durch die Wassertropfen die Hitze des Bodens von Tambapaṇṇi, zeigte der großen Volksmenge das Wunder, stieg herab und ließ sich auf dem Haupt des Königs nieder. Der König, der seine Erlangung des Menschseins als fruchtbringend erachtete, erwies ihr große Verehrung und setzte die Reliquie bei. Zusammen mit der Beilegung der Reliquie bebte die große Erde. Als der Thūpa vollendet war, errichteten der König, seine Brüder und die Königinnen jeweils eigene Thūpas, was bei den Göttern, Nāgas und Yakshas Staunen hervorrief.

เอวํ ชิโน ธาตุสรีรเกนคโตปิ สนฺตึ ชนตาหิตญฺจ,สุขญฺจ ธมฺมา พหุธา กเรยฺยฐิโต หิ นาโถนุกรํ กเรยฺย;

So bewirkt der Sieger durch seinen Reliquienkörper, obgleich er zum Frieden eingegangen ist, das Wohl und Glück der Menschen auf vielfältige Weise; so wie der Beschützer, wenn er noch anwesend wäre, in gleicher Weise handeln würde.

สาธุชน มโนปสาทนตฺถาย กเต ถูปวํเส ถูปาราม กถา,

Hier endet die Erzählung vom Thūpārāma im Thūpavaṃsa, der zur Freude der guten Menschen verfasst wurde.

๑๓. นิฏฺฐิตาย ปน ธาตุปูชาย ปติฏฺฐิเต ธาตุวเร มหิณฺทตฺเถโร มหาเมฆวนุยฺยานเมว คนฺตฺวาวาสํ กปฺเปสิ. ตสฺมึ โข ปน สมเย อนุลาเทวี ปพฺพชิตุกามา หุตฺวา รญฺโญ อาโรเจสิ. ราชา ตสฺสา วจนํ สุตฺวา เถรํ เอตทโวจ? ภนฺเต อนุลาเทวี ปพฺพชิตุกามา, ปพฺพาเชถ นนฺต น มหาราช อมฺหากํ มาตุคามํ ปพฺพาเชตุํ กปฺปติ. ปาฏลิปุตฺเต ปน มยฺหํ ภคินิ สงฺฆมิตฺตา เถรี นาม อตฺถิ, ตํ ปกฺโกสาเปหิ มหาราช, อิมสฺมิญฺจ ทีเป ปุริมกานญฺจ ติณฺณํ สมฺมาสมฺพุทฺธานํ โพธิ ปติฏฺฐํสิ อมฺหากมฺปิ ภควโต สรส รํสิชาล วิสฺสชฺชนเกน โพธินา ปติฏฺฐาตพฺพํ, ตสฺมา สาสนํ ปหิเณยฺยสิ ยถา สงฺฆมิตฺตา โพธึ คเหตฺวา อาคจฺเฉยฺยาติ.

13. Als nun die Reliquienverehrung beendet und die kostbare Reliquie beigesetzt war, begab sich der Thera Mahinda in den Mahāmeghavana-Park und nahm dort Aufenthalt. Zu jener Zeit wünschte Königin Anulā, das Ordensleben aufzunehmen, und teilte dies dem König mit. Als der König ihre Worte hörte, sprach er zum Thera: „Ehrwürdiger, Königin Anulā wünscht das Ordensleben aufzunehmen; weiht sie bitte ein!“ – „O Großer König, es ist uns nicht erlaubt, Frauen zu weihen. In Pāṭaliputta aber lebt meine Schwester, eine Theri namens Saṅghamittā. Lasst sie rufen, o Großer König! Und wie auf dieser Insel der Bodhi-Baum der drei früheren vollkommenen Erleuchteten eingepflanzt wurde, so muss auch der Bodhi-Baum unseres Erhabenen, der Netze von farbigen Strahlen aussendet, hier eingepflanzt werden. Sende daher eine Botschaft, damit Saṅghamittā den Bodhi-Baum mitbringt und herkommt.“

ราชา เถรสฺส วจนํ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา อมจฺเจหิ สทฺธึ มนฺเตนฺโต อริฏฺฐํ นาม อตฺตโน ภาคิเนยฺยํ อาห สกฺขิสฺสสิ ตฺวํ ตาต ปาฏลีปุตฺตํ คนฺตฺวา มหาโพธินา สทฺธึ อยฺยํ สงฺฆมิตฺตตฺเถรึ อาเนตุนฺติ สกฺขิสฺสามิ เทว สเจ เม ปพฺพชฺชํ อนุชานิสฺสสีติ.

Der König nahm die Worte des Thera an, beriet sich mit seinen Ministern und sprach zu seinem Neffen namens Ariṭṭha: „Wirst du in der Lage sein, mein Lieber, nach Pāṭaliputta zu reisen und die ehrwürdige Theri Saṅghamittā zusammen mit dem Großen Bodhi-Baum herzubringen?“ – „Ich werde dazu in der Lage sein, o Herr, wenn du mir erlaubst, danach das Ordensleben aufzunehmen.“

คจฺฉ ตาต เถรึ อาเนตฺวา ปพฺพชฺชาหีติ. โส รญฺโญ จ เถริสฺส จ สาสนํ คเหตฺวา เถรสฺส อธิฏฺฐานวเสน เอกทิวเส น ชมฺพุโกลปฏฺฏนํ คนฺตฺวา นาวํ อภิรูหิตฺว สมุทฺทํ อติกฺกมิตฺวา ปาฏลีปุตฺตํ คนฺตฺวา รญฺโญ สาสนํ อาจิกฺขิ-ปุตฺโต เต เทว มหิณฺทเถโร เอวมาห. สหายสฺส กิร เต เทวานมฺปิยติสฺสสฺส ภาตุชายา อนุลาเทวี นาม ปพฺพชิตุกามา, ตํ ปพฺพาเชตุํ อยฺยํ สงฺฆมิตฺตตฺเถรึ ปหิเณยฺยาถ, อยฺยาย เอว จ สทฺธึ มหาโพธินฺติ.

„Geh, mein Lieber, bring die Theri her und nimm dann das Ordensleben auf!“, sprach der König. Er nahm die Botschaft des Königs und des Thera entgegen, reiste durch die Willenskraft des Thera an einem einzigen Tag zum Hafen von Jambukola, bestieg ein Schiff, überquerte das Meer, gelangte nach Pāṭaliputta und überbrachte dem König die Botschaft: „O Herr, dein Sohn, der Thera Mahinda, lässt dir Folgendes sagen: Die Schwägerin deines Freundes Devānampiyatissa namens Königin Anulā wünscht das Ordensleben aufzunehmen. Um sie zu weihen, mögest du die ehrwürdige Theri Saṅghamittā entsenden, und zusammen mit der Ehrwürdigen auch den Großen Bodhi-Baum.“

เถรสฺส สาสนํ อาโรเจตฺวา สงฺฆมิตฺตตฺเถรึ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมาห. อยฺเย ตุมฺหากํ ภาตา มหิณฺทตฺเถโร มํ ตุมฺหากํ สนฺติกํ เปเสสิ เทวานมฺปิยติสฺส รญฺโญ ภาตุชายา อนุลาเทวี นาม ปญฺจหิ กญฺญาสเตหิ ปญฺจหิ จ อนฺเตปุริสา สเตหิ สทฺธึ ปพฺพชิตุกามาติ, ตํ กิร อาคนฺตฺวา ปพฺพาเชถาติ.

Nachdem er dem Thera die Botschaft übermittelt hatte, trat er an die Theri Saṅghamittā heran und sprach so: ‚Ehrwürdige, dein Bruder, der Thera Mahinda, hat mich zu dir gesandt: Die Schwägerin des Königs Devānampiyatissa namens Königin Anulā wünscht zusammen mit fünfhundert Jungfrauen und fünfhundert Frauen des Hofstaates das Ordensleben aufzunehmen; mögest du daher kommen und sie ordinieren.‘

สา ตาว เทว ตุริต ตุริตา คนฺตฺวา รญฺญา ตฺैมตฺถํ อาโรเจตฺวา คจฺฉามหํ มหาราช ตมฺพปณฺณิทีปนฺติ อาห.

Sie ging sogleich in großer Eile, meldete dem König diese Angelegenheit und sprach: ‚Ich werde zur Insel Tambapaṇṇi gehen, o Großkönig.‘

เตน หิ อมฺม มหาโพธึ คเหตฺวา คจฺฉาหีติ วตฺวา ปาฏลีปุตฺตโต ยาว มหาโพธิ ตาว มคฺคํ ปฏิชคฺคาเปตฺวา สตฺตโยชนายามย ติโยชน วิตฺถตาย มหติยา เสนาย ปาฏลิปุตฺตโต นิกฺขมิตฺวา อริยสงฺฆํ อาทาย มหาโพธิสมีปํ อคมาสิ.

Er sagte: ‚Wenn dem so ist, meine Liebe, so gehe und nimm den Großen Bodhi-Baum mit.‘ Er ließ den Weg von Pāṭaliputta bis zum Großen Bodhi-Baum herrichten, zog mit einem großen Heer, das sieben Yojanas lang und drei Yojanas breit war, aus Pāṭaliputta aus, nahm den edlen Sangha mit sich und begab sich in die Nähe des Großen Bodhi-Baumes.

เสนาย สมุสฺสิต ธชปตากํ นานารตน วิจิตฺตํ อเนกาลงฺการ ปติมณฺฑิตํ นานาวิธ กุสุม สมากิณฺณํ อเนก ตุริย สํฆฺรฏฺฐํ มหาโพธึ ปริกฺขิปิ ตโต ราชา ปุปฺผ-คณฺธ-มาลาทีหิ ปูเชตฺวา ติกฺขตฺตุํ ปทกฺขิณํ กตฺวา อฏฺฐสุ ฐาเนสุ วนฺทิตฺวา อุฏฺฐาย อญฺชลิมฺปคฺคยฺห ฐตฺวา สจฺจวจนกิริยาย โพธึ คณฺหิตุกาโม รตนปีฐํ อารุยฺห ตุลิกํ คเหตฺวา มโนสิลาย เลขํ กตฺวา ยทิ มหาโพธินา ลงฺกาทีเป ปติฏฺฐาตพฺพํ, ยทิ จาหํ พุทฺธสาสเน นิพฺเพมติโก ภเวยฺยํ, มหาโพธิ สยเมว อิมสฺมึ สุวณฺณกฏาเห ปติฏฺฐหตูติ สจฺจกิริยมกาสิ สห สจฺจกิริยาย โพธิสาขา มโนสิลาย ปริจฺฉินฺนฏฺฐาเนหิ ฉิณฺทิตฺวา คณฺธ กลล ปูรสฺส สุวณฺณกฏาหสฺส อุปริ อฏฺฐาสิ.

Das Heer, das Banner und Flaggen aufgezogen hatte, umgab den Großen Bodhi-Baum, der mit verschiedenen Juwelen bunt verziert, mit zahllosen Schmuckstücken geschmückt, mit allerlei Blumen übersät und von den Klängen vieler Musikinstrumente erfüllt war. Daraufhin verehrte ihn der König mit Blumen, Duftstoffen, Girlanden und anderem, umrundete ihn dreimal rechtsherum, verneigte sich an acht Stellen, erhob sich, stand mit ehrfürchtig gefalteten Händen da und vollzog, im Wunsch, den Bodhi-Baum durch einen Wahrheitsakt zu empfangen, Folgendes: Er stieg auf einen Juwelenthron, nahm einen Pinsel, zeichnete mit Rotselenerz eine Linie und sprach: ‚Wenn der Große Bodhi-Baum auf der Insel Laṅkā Fuß fassen soll, und wenn ich frei von jedem Zweifel in der Lehre des Buddha bin, möge der Große Bodhi-Baum sich von selbst in diesem goldenen Becken niederlassen.‘ Sogleich mit diesem Wahrheitsakt trennte sich der Bodhi-Zweig an der mit Rotselenerz markierten Stelle ab und stellte sich über das mit duftendem Schlamm gefüllte goldene Becken.

ตโต ราชา มหาโพธึ โพธิมณฺฑโต มหนฺเตน สกฺกาเรน ปาฏลีปุตฺตํ อาเนตฺวา สพฺพปริหารานิ ทตฺวา มหาโพธึ คงฺคาย นาวํ อาโรเปตฺวา สยมฺปิ นครโต นิกฺขมิตฺวา วิญฺฌาฏวึ สมติกฺกมฺม อนุปุพฺเพน สตฺตทิวเสหิ ตามลิตฺตึ อนุปฺปตฺโต อนฺตรมคฺเค เทว-นาค-มนุสฺสา อุฬารํ มหาโพธิ ปูชมกํสุ.

Daraufhin brachte der König den Großen Bodhi-Baum mit großer Ehrerbietung vom Bodhi-Sitz nach Pāṭaliputta, erwies ihm alle Ehren, ließ den Großen Bodhi-Baum auf dem Ganges auf ein Schiff bringen, zog selbst ebenfalls aus der Stadt aus, durchquerte den Viñjhā-Wald und erreichte nacheinander in sieben Tagen Tāmalitti. Auf dem Weg dorthin erwiesen Götter, Nāgas und Menschen dem Großen Bodhi-Baum eine großartige Verehrung.

ราชาปิ สมุทฺทตีเร สตฺตทิวสานิ มหาโพธึ ฐเปตฺวา มหนฺตํ สกฺการํ กตฺวา โพธิมฺปิ สํงฺฆมิตฺตตฺเถริมฺปิ สปริวารํ นาวํ อาโรเปตฺวา คจฺฉติ วตเร ทสพลสฺส สรส รํสิชาลา มุญฺจมาโน มหาโพธิ รุกฺโขติ กณฺทิตฺวา อญฺชลิมฺปคฺคเหตฺวา อสฺสูนิ ปวตฺตยมาโน อฏฺฐาสิ สาปิ โข มหาโพธิ สมรูฬฺหนาวา ปสฺสโต ปสฺสโต มหาราชสฺส มหาสมุทฺทตลํ ปกฺขณฺทิ มหาสมุทฺเทปิ สมนฺตา โยชนํ วีจิ วูปสนฺตา ปญฺจวณฺณานิ ปทุมานิ ปุปฺผิตานิ อนฺตลิกฺเข ทิพฺพตุริยานิ วชฺชึสุ อากาเส ชล ถล สนฺนิสฺสิตาหิ เทวตาหิ ปวตฺติตา อติวิย อุฬาร ปูชา อโหสิ. เอวํ มหติยา ปูชาย สา นาวา ชมฺพุโกลปฏฺฏนํ ปาวิสิ.

Auch der König ließ den Großen Bodhi-Baum sieben Tage lang am Meeresufer aufstellen, erwies ihm große Ehrerbietung, ließ sowohl den Bodhi-Baum als auch die Theri Saṅghamittā samt ihrem Gefolge das Schiff besteigen und stand mit erhobenen, gefalteten Händen da, vergoss Tränen und klagte: ‚Es geht nun dahin, ach, der Bodhi-Baum, der das Netz aus saftigen Strahlen des Zehnkräftigen aussendet!‘ Auch jener Große Bodhi-Baum auf dem bestiegenen Schiff glitt, während der Großkönig zusah, auf die Fläche des großen Meeres hinaus. Auch auf dem großen Meer legten sich die Wellen im Umkreis eines Yojanas, fünffarbige Lotusblumen blühten auf, am Himmel erklangen himmlische Musikinstrumente und eine überaus großartige Verehrung wurde von den im Wasser und auf dem Land lebenden Gottheiten dargebracht. Unter solch großartigen Ehrenbezeugungen lief das Schiff im Hafen von Jambukola ein.

เทวานมฺปิยติสฺส มหาราชาปิ อุตฺตรทฺวารโต ปฏฺฐาย ยาว ชมฺพุโกลปฏฺฏนา มคฺคํ โสธาเปตฺวา อลงฺการาเปตฺวา นครโต นิกฺขมน ทิวเส อุตฺตรทฺวาร สมีเป สทฺทสาลาวตฺถุสฺมึ ฐิโต ตาย วิภูติยา มหาสมุทฺเท อาคจฺฉนฺตํเยว มหาโพธึ เถรสฺสานุภาเวน ทิสฺวา ตุฏฺฐมานโส นิกฺขมิตฺวา สพฺพํ มคฺคํ ปญฺจวณฺเณหิ ปุปฺเผหิ โอกิรนฺโต อนฺตรนฺตรา ปุปฺผอคฺฆิยานิ ฐเปนฺโต เอกาเหเนว ชมฺพุโกลปฏฺฏนํ คนฺตฺวา สพฺพตาลาวจร ปริวุโต ปุปฺผ ธูปคณฺธาทีหิ ปูชยมาโน คลปฺปมํนํ อุทกํ โอรุยฺห อาคโต วต เรทสพลสฺส สรส รํสิชาลํ วิสฺสชฺชนโก โพธิรุกฺโขติ ปสนฺนจิตฺโต มหาโพธึ อุกฺขิปิตฺวา อุตฺตมงฺเค สิรสฺมึ ปติฏฺฐเปตฺวา มหาโพธึ ปริวาเรตฺวา อาคเตหิ โสฬสหิ ชาติสมฺปนฺนกุเลหิ สทฺธึ สมุทฺทโต ปจฺจุตฺตริตฺวา สมุทฺทตีเร โพธึ ฐเปตฺวา ตีณิ ทิวสานิ สกล ตมฺพปณฺณิ รชฺเชน ปูเชสิ.

Auch der Großkönig Devānampiyatissa ließ den Weg vom Nordtor an bis hin zum Hafen von Jambukola säubern und schmücken. Am Tag des Auszugs aus der Stadt stand er nahe dem Nordtor am Ort der Versammlungshalle und erblickte durch die übernatürliche Macht des Theras den Großen Bodhi-Baum in all dieser Pracht auf dem großen Meer herannahen. Erfreuten Herzens zog er aus, bestreute den gesamten Weg mit fünffarbigen Blumen, stellte hier und da Blumenaltäre auf, gelangte in nur einem einzigen Tag zum Hafen von Jambukola, und stieg, umgeben von allen Musikern und ihn mit Blumen, Weihrauch, Düften und anderem verehrend, bis zum Hals ins Wasser hinab. Er rief mit gläubigem Herzen: ‚Angekommen ist er wahrlich, der Bodhi-Baum, der das Netz aus saftigen Strahlen des Zehnkräftigen aussendet!‘, hob den Großen Bodhi-Baum empor und setzte ihn auf sein Haupt. Zusammen mit den sechzehn adligen Familien, die gekommen waren, um den Großen Bodhi-Baum zu begleiten, stieg er aus dem Meer empor, stellte den Bodhi-Baum am Meeresufer auf und verehrte ihn drei Tage lang mit dem gesamten Königreich Tambapaṇṇi.

อถ จตุตฺเถ ทิวเส มหาโพธึ อาทาย อุฬารํ ปูชํ กุรุมาโน อนุปุพฺเพน อนุราธปุรํ สมฺปตฺเต อนุราธปุเรปิ มหาสกฺการํ กตฺวา จาตุทฺทสี ทิวเส วฑฺฒมานกจฺฉายาย มหาโพธึ อุตฺตรทฺวาเรน ปเวเสตฺวา นครมชฺฌน อติหริตฺวา ทกฺขิณทฺวาเรน นิกฺขมิตฺวา ทกฺขิณทฺวารโต ปญฺจธนุ สติเก ฐาเน ยตฺถ อมฺหากํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ นิโรธ สมาปตฺตึ สมาปชฺชิตฺวา นิสีทิ. ปุริมกา จ ตโย สมฺมาสมฺพุทฺธา สมาปตฺตึ อปฺเปตฺวา นิสีทึสุ. ยตฺถ จ กกุสณฺธสฺส ภควโต สิรีสโพธิ, โกนาคมนสฺส ภควโต อุทุมฺพรโพธิ, กสฺสปสฺส ภควโต นิคฺโรธโพธิ, ปติฏฺฐาเปสิ -ตสฺมึ มหาเมฆวนุยฺยานสฺส ติลกภูเต กตภูมิ ปริกมฺเม ราชวตฺถุทฺวารโกฏฺฐกฏฺฐาเน มหาโพธึ ปติฏฺฐาเปสิ.

Am vierten Tag sodann nahm den Großen Bodhi-Baum mit, erwies ihm großartige Verehrung und erreichte nacheinander Anurādhapura. Nachdem er ihm auch in Anurādhapura große Ehrerbietung erwiesen hatte, ließ er am vierzehnten Tag am Nachmittag den Großen Bodhi-Baum durch das Nordtor einziehen, durch die Stadtmitte führen und durch das Südtor hinausbringen. An einer Stelle, fünfhundert Bogenlängen vom Südtor entfernt – wo unser vollkommen Erwachter gesessen hatte, nachdem er die Errungenschaft des Erlöschens erlangt hatte; wo auch die drei früheren vollkommen Erwachten gesessen hatten, nachdem sie diese Errungenschaft erlangt hatten; und wo auch der Sirīsa-Bodhi-Baum des erhabenen Kakusandha, der Udumbara-Bodhi-Baum des erhabenen Konāgamana und der Nigrodha-Bodhi-Baum des erhabenen Kassapa eingepflanzt worden waren –, an diesem Ort, der die Zierde des Mahāmeghavana-Parks bildete, auf dem vorbereiteten Boden beim Torhaus des königlichen Palastes, pflanzte er den Großen Bodhi-Baum ein.

เอวํ ลงฺกาหิตตฺถาย-สาสนสฺสจ วุทฺธิยา,มหาเมฆวเน รมฺเม-มหาโพธิ ปติฏฺฐิโตติ;

So wurde zum Wohle Laṅkās und zum Wachstum der Lehre im lieblichen Mahāmeghavana-Park der Große Bodhi-Baum eingepflanzt.

โพธิ อาคมนกถา

Die Erzählung von der Ankunft des Bodhi-Baumes.

๑๔. อนุลาเทวี ปญฺจหิ กญฺญาสเตหิ ปญฺจหิ อนฺเตปุริสา สเตหีติ มาตุคามสหสฺเสน สทฺธึ สงฺฆมิตฺตตฺเถริยา สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา นจิรสฺเสว สปริวารา อรหตฺเต ปติฏฺฐาสิ. อริฏฺโฐปิ โข รญฺโญ ภาคิเนยฺโย ปญฺจหิ ปุริส สเตหิ สทฺธึ เถรสฺส สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา สปริวาโร นจิรสฺเสว อรหตฺเต ปติฏฺฐาสิ. อเถกทิวสํ ราชา โพธึ วนฺทิตฺวา เถเรน สทฺธึ ถูปารามํ คจฺฉติ. ตสฺส โลหปาสาทฏฺฐานํ สมฺปตฺตสฺส ปุริสา ปุปฺผานิ อาหรึสุ ราชา เถรสฺส ปุปฺผานิ อทาสิ. เถโร ปุปฺเผหิ โลหปาสาทฏฺฐานํ ปูเชสิ ปุปฺเผสุ ภูมิยา ปติต มตฺเตสุ มหาภูมิจาโล อโหสิ?

14. Königin Anulā trat zusammen mit tausend Frauen – bestehend aus fünfhundert Jungfrauen und fünfhundert Frauen des Hofstaates – bei der Theri Saṅghamittā in den Orden ein, und schon nach kurzer Zeit erlangte sie samt ihrer Gefolgschaft die Arhatschaft. Auch Ariṭṭha, der Neffe des Königs, trat zusammen mit fünfhundert Männern bei dem Thera in den Orden ein, und schon nach kurzer Zeit erlangte er samt seiner Gefolgschaft die Arhatschaft. Eines Tages nun verehrte der König den Bodhi-Baum und ging zusammen mit dem Thera zum Thūpārāma. Als er an die Stelle des Ehernen Palastes (Lohapāsāda) gelangte, brachten Männer Blumen herbei, und der König gab die Blumen dem Thera. Der Thera verehrte mit den Blumen die Stelle des Ehernen Palastes; kaum dass die Blumen den Boden berührt hatten, ereignete sich ein großes Erdbeben.

ราชา กสฺมา ภนฺเต ภูมิ จลิตานิ ปุจฺฉิ. อิมสฺมึ มหาราช โอกาเส อนาคเต สงฺฆสฺส อุโปสถาคารํ ภวิสฺสติ. ตสฺเสตํ ปุพฺพนิมิตฺตนฺติ อาห. ปุน ตสฺส มหาเจติยฏฺฐานํ สมฺปตฺตสฺส จมฺปก ปุปฺผานิ อภิหรึสุ. ตานิปิ ราชา เถรสฺส อทาสิ. เถโร มหาเจติยฏฺฐานํ ปุปฺเผหิ ปูเชตฺวา วนฺทิ ตาวเทว มหาปถวี สํกมฺปิ. ราชา ภนฺเต กสฺมา ปถวี กมฺปิตฺถาติ ปุจฺฉิ. มหาราช อิมสฺมึ ฐาเน อนาคเต พุทฺธสฺส ภควโต อสทิโส มหาถูโป ภวิสฺสติ. ตสฺเสตํ ปุพฺพนิมิตฺตนฺติ อาห. อหเมว กโรมิ ภนฺเตติ. อลํ มหาราช ตุมฺหากํ อญฺญํ พหุํ กมฺมํ อตฺถิ. ตุมฺหากํ ปน นนฺตา ทุฏฺฐคามณี อภโย นาม กาเรสฺสตีติ.

Der König fragte: "Warum, Ehrwürdiger, hat die Erde gebebt?" "O großer König, an dieser Stelle wird in der Zukunft das Uposatha-Haus für den Saṅgha stehen. Dies ist das Vorzeichen dafür", sprach er. Als er wiederum an die Stelle des großen Heiligtums gelangte, brachte man Campaka-Blüten herbei. Auch diese gab der König dem Thera. Nachdem der Thera die Stelle des großen Heiligtums mit den Blüten verehrt und sich verneigt hatte, erbebte sogleich die große Erde. Der König fragte: "Warum, Ehrwürdiger, hat die Erde gebebt?" "O großer König, an dieser Stelle wird in der Zukunft ein unvergleichlicher großer Stupa für den erhabenen Buddha entstehen. Dies ist das Vorzeichen dafür", sprach er. "Ich selbst werde ihn errichten, Ehrwürdiger!", sagte der König. "Es ist genug, o großer König. Du hast noch viele andere Werke zu tun. Dein Nachkomme jedoch, namens Duṭṭhagāmaṇī Abhaya, wird ihn erbauen."

อถ ราชา สเจ ภนฺเต มยฺหํ นนฺตา กริสฺสติ. กตํเยว มยาติ ทฺวาทสหตฺถํ ปาสาณตฺถมฺหํ อาหราเปตฺวา เทวานมฺปิยติสฺส รญฺโญ นตฺตา ทุฏฺฐคามณิ อภโย นาม อิมสฺมึ ปเทเส ถูปํ กโรตีติ อกฺขรานิ ลิขาเปตฺวา ปติฏฺฐาเปสีติ อถ เทวานมฺปิยติสฺสราชา เจติยปปฺปเต นิหิตา สมฺมาสมฺพุทฺธ ภุตฺต ปตฺต ปูเรตฺวา อาหฏา ธาตุโยหตฺถิกฺขณฺเธน อาหราเปตฺวา สกลตมฺพปณฺณิทีเป โยชเน โยชเน ถูปํ กาเรตฺวา ธาตุโย ปติฏฺฐาเปสิ ภควโต ปตฺตํ ปน ราช เคเหยว ฐเปตฺวา ปูชมกาสีติ.

Daraufhin sagte der König: "Wenn mein Nachkomme ihn erbauen wird, Ehrwürdiger, dann ist es wahrlich so gut wie von mir selbst getan." Er ließ eine zwölfellige Steinsäule herbeibringen, ließ die Schriftzeichen einmeißeln: "Der Enkel des Königs Devānampiyatissa, namens Duṭṭhagāmaṇī Abhaya, wird an dieser Stelle einen Stupa errichten", und stellte sie auf. Daraufhin ließ König Devānampiyatissa die Reliquien, die auf dem Cetiya-Berg hinterlegt waren, welche die Almosenschale füllten, aus der der vollkommen Erleuchtete gegessen hatte, auf dem Nacken eines königlichen Elefanten herbeibringen, ließ auf der gesamten Insel Tambapaṇṇi in Abständen von je einer Yojane Stupas errichten und setzte die Reliquien darin bei. Die Almosenschale des Erhabenen aber stellte er im königlichen Palast auf und verehrte sie dort.

นิธาเปตฺวาน สมฺพุทฺธ-ธาตุโย ปตฺตมตฺตกา,การาเปสิ มหาราช-ถูเป โยชน โยชเนติ;

Nachdem er die Reliquien des vollkommen Erleuchteten, welche die Almosenschale füllten, hatte beisetzen lassen, ließ der große König in Abständen von je einer Yojane Stupas errichten.

โยชนถูป กถา

Die Erzählung von den Yojane-Stupas

อถ ราชา อญฺญานิ จ พหูนิ ปุญฺญกมฺมานิ กตฺวา จตฺตาลีส วสฺสานิ รชฺชํ กาเรสิ. ตสฺส อจฺจเยน ตํ กนิฏฺโฐ อุตฺติย ราชา ทสวสฺสานิ รชฺชํ กาเรสิ. ตสฺส อจฺจเยน ตํ กนิฏฺโฐ มหาสีโว ทสวสฺสาเนว รชฺชํ กาเรสิ ตสฺส อจฺจเยน ตสฺสาปิ กนิฏฺโฐ สูรติสฺโส ทสวสฺสาเนว รชฺชํ กาเรสิ ตโต อสฺสนาวิก ปุตฺตา ทฺเว ทมิฬา สูรติสฺสํ คเหตฺวา ทฺเววีส วสฺสานิ ธมฺเมน รชฺชํ กาเรสุํ. เต คเหตฺวา มุฏสีวสฺส รญฺโญ ปุตฺโต อเสโล นาม ทสวสฺสานิ รชฺชํ กาเรสิ อถ โจฬรฏฺฐโต อคนฺตฺวา เอฬาโร นาม ทมิโล อเสล ภูปตึ คเหตฺวา จตุจตฺตาลีส วสฺสานิ รชฺชํ กาเรสิ เอฬารํ คเหตฺวา ทุฏฺฐคามณิ อภโย ราชา อโหสิ.

Danach vollbrachte der König viele andere verdienstvolle Taten und regierte vierzig Jahre lang. Nach seinem Ableben regierte sein jüngerer Bruder, König Uttiya, zehn Jahre lang. Nach dessen Ableben regierte sein jüngerer Bruder Mahāsīva ebenfalls zehn Jahre lang. Nach dessen Ableben regierte auch sein jüngerer Bruder Sūratissa zehn Jahre lang. Danach nahmen zwei Tamilen, die Söhne eines Pferdeschiffers, Sūratissa gefangen und regierten zweiundzwanzig Jahre lang rechtmäßig. Nachdem er diese gefangen genommen hatte, regierte Asela, ein Sohn des Königs Muṭasīva, zehn Jahre lang. Daraufhin kam ein Tamile namens Eḷāra aus dem Coḷa-Königreich, nahm den König Asela gefangen und regierte vierundvierzig Jahre lang. Nachdem er Eḷāra gefangen genommen hatte, wurde Duṭṭhagāmaṇī Abhaya König.

ตทตฺถทีปนตฺถํ อยมนุปุพฺพกถา

Zur Erläuterung dieser Angelegenheit folgt hier die Vorgeschichte.

๑๕. เทวานมฺปิยติสฺส รญฺโญ กิร ทุติยภาติโก อุปราชา มหานาโค นาม อโหสิ. อถ รญฺโญ เทวี อตฺตโน ปุตฺตสฺส รชฺชํ อิจฺฉนฺติ ตรจฺฉนาวา วาปึ กโรนฺตสฺส อุปราชสฺสวิเสน อมฺพํ โยเชตฺวา อมฺพมตฺถเก ฐเปตฺวา เปเสสิ เทวิยิ ปุตฺเต, อุปราเชน สทฺธึ คโต ภาชเน วิวเฏ สยเมว อมพํ คเหตฺวา ขาทิตฺวา กาลมกาสิ อุปราชา ตํ การณํ ญตฺวา เทวิยา ภีโต ตโตเยว อตฺตโน เทวิญฺจ พลวาหนญฺจ คเหตฺวา โรหณํ อคมาสิ. ตสฺส อคฺคมเหสิ อนฺตรามคฺเค ยฏฺฏาลวิหาเร นาม ปุตฺตํ วิชายิ ตสฺส ติสฺโสติ ภาตุนาม’มกํสิ.

15. Es heißt, dass der zweite Bruder des Königs Devānampiyatissa der Vizekönig namens Mahānāga war. Da nun die Königin die Herrschaft für ihren eigenen Sohn wünschte, sandte sie eine mit Gift präparierte Mango, die sie ganz oben auf andere Mangos legte, an den Vizekönig, der gerade den Taraccha-Teich anlegen ließ. Doch der Sohn der Königin, der zusammen mit dem Vizekönig gegangen war, nahm, als das Gefäß geöffnet wurde, selbst die Mango heraus, aß sie und verstarb. Als der Vizekönig den Grund erfuhr, fürchtete er sich vor der Königin, nahm sogleich seine Gemahlin, sein Heer und seine Reittiere und zog nach Rohaṇa. Auf dem Weg gebar seine Hauptgemahlin im Yaṭṭhāla-Vihāra einen Sohn; er gab ihm den Namen Tissa, nach dem Namen seines Bruders.

โส ตโต คนฺตฺวา มหาคาเม วสนฺโต โรหเณ รชฺชํ กาเรสิ ตสฺส อจฺจเยน ตสฺส ปุตฺโต ยฏฺฏาลติสฺโส มหาคาเมเยว รชฺชํ กาเรสิ. ตสฺส อจฺจเยน ตสฺสาปิ ปุตฺโต โคฐาภโย นาม ตตฺเถว รชฺชํ กาเรสิ. โคฐาภยสฺส ปุตฺโต กากวณฺณติสฺโส นาม ตตฺเถว รชฺชํ กาเรสิ. กากวณฺณติสฺส รญฺโญ กิร กลฺยาณิติสฺส รญฺโญ ธีตา วิหารมหาเทวี นาม อคฺคมเหสิ อโหสิ สา รญฺโญ ปิยา อโหสิ มนาปา. ราชา ตาย สทฺธึ สมคฺควาสํ วสนฺโต ปุญฺญานิ กโรนฺโต วิหาสิ. อเถกทิวสํ เทวี ราชเคเหเยว ภิกฺขุสงฺฆสฺส มหาทานํ ทตฺวา สายณฺหสมเย คณฺธมาลาทีนิ คาหาเปตฺวา ธมฺมํ โสตุํ วิหารํคตา, ตตฺถ นิปนฺนํ พาฬฺหคิลานํ อาสนฺนมรณํ สีลวนฺตํ สามเณรํ ทิสฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา อตฺตโน สมฺปตฺตึ วณฺเณตฺวา มม ปุตฺตภาวํ ปตฺเถถ ภนฺเตติ ยาจิ.

Dieser ging von dort weiter, ließ sich in Mahāgāma nieder und regierte Rohaṇa. Nach seinem Ableben regierte sein Sohn Yaṭṭhālatissa ebendort in Mahāgāma. Nach dessen Ableben regierte auch sein Sohn namens Goṭhābhaya an ebendiesem Ort. Der Sohn von Goṭhābhaya namens Kākavaṇṇatissa regierte ebendort. Es heißt, die Hauptgemahlin des Königs Kākavaṇṇatissa war Vihāramahādevī, die daughter des Königs Kalyāṇitissa. Sie war dem König lieb und angenehm. Der König lebte in harmonischer Gemeinschaft mit ihr und vollbrachte fortlaufend verdienstvolle Taten. Eines Tages gab die Königin im königlichen Palast dem Bhikkhu-Saṅgha eine große Spende und ging am Abend, nachdem sie Duftstoffe, Blumenkränze und Ähnliches mitgenommen hatte, zum Kloster, um die Lehre zu hören. Als sie dort einen schwer kranken, dem Tode nahen, tugendhaften Novizen liegen sah, verehrte sie ihn mit Duftstoffen, Blumenkränzen und Ähnlichem, beschrieb ihren eigenen Wohlstand und bat ihn: "Ehrwürdiger, strebe danach, mein Sohn zu werden!"

โส น อิจฺฉิ, ยาปิ ปุนปฺปุน ยาจิเยว. สามเณโรปิ เอวํ สนฺเต สาสนานุคฺคหํ กาตุํ สกฺกาติสมฺปฏิจฺฉิตฺวา คตินิมิตฺตวเสน อุปฏฺฐิตมฺปิ เทวโลกํ ฉฑฺเฑตฺวา นิกนฺติวเสน สุวณฺณ สิวิกาย คจฺฉนฺติยา เทวิยา กุจฺฉิมฺหิ ปฏิสณฺธึ คณฺหิ.

Er wünschte es nicht, doch sie bat ihn immer wieder von Neuem. Da stimmte der Novize schließlich zu, indem er dachte: "Unter diesen Umständen ist es möglich, der Lehre Beistand zu leisten." Er wies die Götterwelt ab, die ihm bereits als Zeichen seiner künftigen Wiedergeburt erschienen war, und nahm aufgrund seiner Zuneigung Wiedergeburt im Schoß der Königin, während diese in einer goldenen Sänfte reiste.

สา ทสมาสจฺจเยน ปุตฺตํ วิชายิ. ตสฺส คามณิ อภโยติ นามํ กรึสุ. อปรภาเค อปรมฺปิ ตสฺส ติสฺโสติ นามํ กรึสุ. คามณิ กุมาโร กเมน วฑฺเฒนฺโต โสฬส วสฺสิโก หุตฺวา หตฺถสฺส ถรา สิปฺเปสุ โกวิโท เตโชพล ปรกฺกม สมฺปนฺโน อโหสิ. อถ โข กากวณฺณติสฺส ราชา นณฺธิมิตฺโต-สุรนิมฺมโล-มหาเสโน-โคฐยิมฺพโร-เถรปุตฺตาภ- โย-ภรโณ-เวฬุสุมโน-ขญฺจเทโว-ผุสฺสเทโว-ลภิยฺยวสโภติ อิเม ทสามหาโยเธ ปุตฺตสฺส สนฺติเก ฐเปตฺวา วาเสสิ.

Nach Ablauf von zehn Monaten gebar sie einen Sohn. Sie gaben ihm den Namen Gāmaṇī Abhaya. Später gebar sie einen weiteren Sohn, dem sie den Namen Tissa gaben. Der Prinz Gāmaṇī wuchs allmählich heran, und als er sechzehn Jahre alt war, war er in den Künsten des Elefantenreitens und des Schwertkampfes bewandert und besaß große Willenskraft, Körperkraft und Tapferkeit. Daraufhin stellte König Kākavaṇṇatissa diese zehn großen Krieger – Nandhimitta, Suranimmala, Mahāsena, Goṭhayimbara, Theraputtābhaya, Bharaṇa, Veḷusumana, Khañcadeva, Phussadeva und Labhiyavasabha – in den Dienst seines Sohnes und ließ sie bei ihm wohnen.

เตสํ อุปฺปตฺติกถา มหาวํสโต คเหตพฺพา ราชา ทสมหาโยธานํ ปุตฺตสฺส สกฺการสมํสกฺการํ กาเรสิ ติสฺสกุมารํ ชนปท รกฺขนตฺถาย ทีฆวาปิยํ ฐเปสิ อเถกทิวสํ คามิณี กุมาโร อตฺตโน พลวาหน สมฺปตฺตึ ทิสฺวา ทมิเฬหิ สทฺธึ ยุชฺฌสฺสามีติ รญฺโญ กถาเปสิ. ราชา ปุตฺตํ อนุรกฺขนฺโต อลํ โอรคงฺคนฺติ นิวาเรสิ. โส ยาว ตติยํ กถาเปสิ ราชา กุชฺฌิตฺวา เหมสงฺขลิกํ กโรถ พณฺธิตฺวา รกฺขิสฺสามีติ. อภโย ปิตุ รญฺโญ กุชฺฌิตฺวา ปลายิตฺวา มลยํ อคมาสิ ตโต ปฏฺฐาย ปิตริ ทุฏฺฐตฺตา ทุฏฺฐคามณีติ ปญฺญาโต ราชา ปุตฺตานํ กลหฏฺฐานํ อาคมนตฺถาย โยเธหิ สปถํ กาเรสิ.

Die Geschichte ihrer Herkunft ist aus der Mahāvaṃsa zu entnehmen. Der König ließ den zehn großen Kriegern Ehrungen erweisen, die jenen für seinen Sohn gleichkamen. Den Prinzen Tissa stationierte er in Dīghavāpī, um das Land zu schützen. Eines Tages sah der Prinz Gāmaṇī den Reichtum seines Heeres und seiner Reittiere und ließ dem König ausrichten: "Ich werde gegen die Tamilen kämpfen." Der König, der seinen Sohn beschützen wollte, hielt ihn zurück, indem er sagte: "Es ist genug mit dem Land diesseits des Flusses!" Jener ließ es ihn bis zu dreimal ausrichten. Da wurde der König zornig und sagte: "Macht eine goldene Kette; ich werde ihn fesseln und so bewachen lassen!" Abhaya wurde zornig auf seinen Vater, den König, floh und begab sich in das Malaya-Gebirgsland. Von da an war er bekannt als Duṭṭhagāmaṇī, weil er sich seinem Vater gegenüber feindselig verhalten hatte. Der König ließ die Krieger einen Eid schwören, im Falle eines Streits seiner Söhne nicht auf den Kampfplatz zu ziehen.

อถ กากวณฺณติสฺส ราชา จตุสฏฺฐิวิหาเร กาเรตฺวา จตุสฏฺฐิ สํวจฺฉราเนว ฐตฺวา กาลมกาสิ ติสฺสกุมาโร ปิตุกาลกตภาวํ สุตฺวา ทีฆวาปิโต อาคนฺตฺวา ปิตุ สรีรกิจฺจํ กาเรตฺวา มาตรํ - กณฺฑุล หตฺถิญฺจ คเหตฺวา ภาตุ ภยา ทีฆวาปึ อคมาสิ. อมจฺจา สนฺนิปติตฺวา ตํ ปวตฺตึ วตฺวา ทุฏฺฐคามณิติสฺส สนฺติกํ เปเสสุํ. โส ตํ สาสนํ สุตฺวา ภุตฺตสาลํ อาคมฺม ภาตุ สนฺติกํ ทูเต เปเสตฺวา ตโต มหาคามํ อาคนฺตฺวา อภิเสกํ ปตฺวา มาตรํ กณฺฑุลหตฺถิญฺจ เปเสตูติ ยาว ตติยํ ภาตุ สนฺติกํ เลขา เปเสตฺวา อเปสน ภาวํ ญตฺวา ยุทฺธาย นิกฺขมิ. กุมาโรปิ ยุทฺธสชฺโชหุตฺวานิกฺขมิ. จุฬงฺคณิย ปิฏฺฐิยํ ทฺวินฺนํ ภาตูนํ มหายุทฺธํ อโหสิ.

Daraufhin, nachdem König Kākavaṇṇatissa vierundsechzig Klöster hatte erbauen lassen und vierundsechzig Jahre regiert hatte, verstarb er. Als Prinz Tissa vom Ableben seines Vaters hörte, kam er von Dīghavāpi herbei, vollzog die Bestattungsriten für seinen Vater, nahm seine Mutter und den Elefanten Kaṇḍula mit sich und floh aus Furcht vor seinem Bruder nach Dīghavāpi. Die Minister versammelten sich, besprachen diese Begebenheit und sandten eine Nachricht zu Duṭṭhagāmaṇītissa. Als dieser die Botschaft hörte, begab er sich nach Bhuttasāla, sandte Boten zu seinem Bruder und reiste von dort nach Mahāgāma. Nach seiner Thronbesteigung sandte er bis zu dreimal Briefe an seinen Bruder mit der Aufforderung, die Mutter und den Elefanten Kaṇḍula zu schicken. Als er sah, dass dieser sie nicht sandte, zog er in den Krieg. Auch der Prinz rüstete sich zum Kampf und zog aus. Auf der Ebene von Culaṅgaṇiya fand eine große Schlacht zwischen den beiden Brüdern statt.

เต กิร โยธา สปถสฺส กตตฺตา เตสํ ยุทฺเธ สหายา น ภวึสุ. ตทา รญฺโญ อเนกสหสฺส มนุสฺสา มรึสุ. ราชา ปรชฺชิตฺวา ติสฺสามจฺจํ ทิฆตุณิกํ วฬวญฺจ คเหตฺวา ปลายิ. กุมาโร ปจฺฉโต ปจฺฉโต อนุพณฺธิ. อนฺตเร ภิกฺขุ ปพฺพตํ มาเปสุํ. ตํ ทิสฺวา กุมาโร ภิกฺขุสงฺฆสฺส กมฺมนฺติ ญตฺวา นิวตฺติ ราชา ปลายิตฺวา กปฺปณฺทกร นทิยา ชลมาลติตฺถํ นาม คนฺตฺวํ ฉาโตมฺหิติ อาห. อมจฺโจ สุวณฺณสรเก ปกฺขิตฺตภตฺตา นิหริตฺวา อทาสิ.

Es heißt, dass jene Krieger aufgrund eines geleisteten Eides ihnen im Kampf nicht beistanden. Damals starben viele tausend Männer des Königs. Der König wurde besiegt und floh, wobei er den Minister Tissa, das Pferd Dīghatūṇika und eine Stute mitnahm. Der Prinz verfolgte ihn dicht auf den Fersen. Dazwischen ließen die Mönche einen Berg erscheinen. Als der Prinz dies sah, erkannte er, dass es das Werk der Mönchsgemeinschaft war, und kehrte um. Der König floh weiter, erreichte die Furt namens Jalamālatittha am Fluss Kappaṇdakara und sagte: ‚Ich bin hungrig.‘ Der Minister holte Speise hervor, die in eine goldene Schale gelegt worden war, und reichte sie ihm.

ราชา กาลํ สลฺลกฺเขตฺวา สงฺฆสฺส ทตฺวา ภุญฺชามิติ สงฺฆสฺส-อมจฺจสฺส-วฬวาย-อตฺตโน จาติ จตุภาคํ กตฺวา กาลา โฆสาเปสิ ตทา ปิยงฺคุทิปโต กุฏุมฺพิยติสฺสตฺเถโร นาม อาคนฺตฺวา ปุรโต อฏฺฐาสิ. ราชา เถรํ ทิสฺวา ปสนฺนมานโส สงฺฆสฺส ฐปิตภาคํ อตฺตโน ภาคญฺจ เถรสฺส ปตฺเต ปกฺขิปึ อมจฺโจปิ อตฺตโน ภาคํ ปกฺขิปิ วฬวาปิ ทาตุกามา อโหสิ. ตสฺสาภิปฺปายํ ญตฺวา อมจฺโจ ตสฺสาปิ ภาคํ ปตฺเต ปกฺขิปิ.

Der König bedachte die Zeit und dachte: ‚Ich will erst essen, nachdem ich der Gemeinschaft gegeben habe.‘ Er teilte die Speise in vier Teile – für die Gemeinschaft, den Minister, die Stute und sich selbst – und ließ die Essenszeit ausrufen. Da erschien ein Thera namens Kuṭumbiyatissa von der Insel Piyaṅgu und stellte sich vor ihn. Als der König den Thera sah, tat er mit gläubigem Herzen den für die Gemeinschaft bestimmten Teil und seinen eigenen Teil in die Schale des Theras. Auch der Minister tat seinen Teil hinein, und selbst die Stute wünschte zu geben. Als der Minister ihre Absicht erkannte, legte er auch ihren Teil in die Schale.

อิติ โส ราชา เถรสฺส ปริปุณฺณ ภตฺตปตฺตํ อทาสิ. เถโร ปตฺตํ คเหตฺวา คนฺตฺวา โคตมตฺเถรสฺส นาม อทาสิ. โส ปญฺจสต ภิกฺขุ โภเชตฺวา ปุน ตโต ลทฺเธหิ ภาเคหิ ปตฺตปูเรตฺวา อากาเส ขิปิ ปตฺโต คนฺตฺวา รญฺโญ ปุรโต อฏฺฐาสิ ติสฺโส ปตฺตํ คเหตฺวา ราชานํ โภเชตฺวา ตโต สยํ ภุญฺชิตฺวา วฬวํ โภเชสิ. ตโต ราชา สนฺนาหํ จุมฺพฏกํ กตฺวา ปตฺตํ วิสฺสชฺเชสิ. ตโต คนฺตฺวา เถรสฺส หตฺเถ ปติฏฺฐาสิ, ราชา ปุน มหาคามํ อาคนฺตฺวา เสนํ สงฺกฑฺฑิโว สฏฺฐิสหสฺสพลา คเหตฺวา ปุน ภาตรา สทฺธึ ยุชฺฌิ ตทา กุมารสฺส อเนก สหสฺสํ มนุสฺสา ปตึสุ.

So gab der König dem Thera eine randvoll mit Speise gefüllte Schale. Der Thera nahm die Schale, ging fort und gab sie dem Thera namens Gotama. Dieser speiste fündhundert Mönche, füllte die Schale erneut mit den Resten, die er von dort erhalten hatte, und warf sie in die Luft. Die Schale flog herbei und stellte sich vor den König. Tissa nahm die Schale, speiste den König, aß danach selbst und fütterte die Stute. Daraufhin machte der König aus seiner Rüstung eine Unterlage, sandte die Schale zurück, und sie flog davon und landete in den Händen des Theras. Der König kehrte wieder nach Mahāgāma zurück, zog seine Armee zusammen, nahm ein Heer von sechzigtausend Mann mit sich und kämpfte erneut gegen seinen Bruder. Damals fielen viele tausend Männer des Prinzen.

กุมาโร ปลายิตฺวา วิหารํ ปวิสิตฺวา มหาเถรสฺส เคหํ ปาวิสิ.

Der Prinz floh, betrat das Kloster und begab sich in die Unterkunft des Mahāthera.

ราชา ปจฺฉโต ปจฺฉโต อนุพณฺธนฺโต วิหารํ ปวิฏฺฐภาวํ ญตฺวา นิวตฺติ ปจฺฉา เถรา เต อุโภ ภาตโร อญฺญมญฺญํ ขมาเปสุํ. ตทา ราชา สสฺสกมฺมานิ กาเรตุํ ติสฺสกุมารํ ทีฆวาปิเมว ปหิณิตฺวา สยมฺปิ เภรํ จราเปตฺวา สสฺสกมฺมานิ กาเรสิ. อถ มหาชนสฺส สงฺคหํกตฺวา กุนฺเต ธาตุํ นิธาเปตฺวา พลวาหน ปริวุโต ติสฺสารามํ คนฺตฺวา สงฺฆํ วนฺทิตฺวา ภนฺเต สาสนํ โชเตตุํ ปารคงฺคํ คมิสฺสามิ สกฺกาเรตุํ อมฺเหหิ สหคามิโน ภิกฺขุ เทถาติ อาห.

Der König, der ihn dicht auf den Fersen verfolgt hatte, erfuhr, dass er das Kloster betreten hatte, und kehrte um. Später brachten die Theras die beiden Brüder dazu, einander zu vergeben. Daraufhin sandte der König den Prinzen Tissa nach Dīghavāpi zurück, um die landwirtschaftlichen Arbeiten leiten zu lassen, und ließ auch selbst durch Trommelschlag verkünden, dass Feldarbeit verrichtet werden solle. Nachdem er die Gunst des Volkes gewonnen hatte, ließ er eine Reliquie im Speer anbringen, begab sich, umgeben von Heer und Gefolge, zum Tissārāma, verehrte die Gemeinschaft und sagte: ‚Ehrwürdige Herren, ich werde über den Fluss ziehen, um die Lehre erstrahlen zu lassen. Gebt uns Mönche mit, die uns begleiten, damit wir sie verehren können.‘

สงฺโฆ ปญฺจสตภิกฺขุ อทาสิ. ราชา ภิกฺขุสงฺฆํ คเหตฺวา กณฺฑุลหตฺถิมารุยฺห โยเธหิ ปริวุโต มหตา พลกาเยน ยุทฺธาย นิกฺขมิตฺวา มหิยงฺคณํ อาคนนฺตฺวา ตตฺถ ทมิเฬหิ สทฺธึ ยุชฺฌนฺโต มหิยงฺคเณ กญฺจุก ถูปํ กาเรสิ. ตสฺส ถูปสฺส วิภาวนตฺถํ อยมานุปุพฺพกถา.

Die Gemeinschaft gab ihm fünfhundert Mönche. Der König nahm die Mönchsgemeinschaft mit sich, bestieg den Elefanten Kaṇḍula und zog, umgeben von Kriegern und mit einer großen Streitmacht, in den Krieg. Er kam nach Mahiyaṅgaṇa, kämpfte dort mit den Damiḷas und ließ in Mahiyaṅgaṇa einen Hüllenthūpa errichten. Zur Erläuterung dieses Thūpas dient die folgende fortlaufende Erzählung.

๑๖. ภควา กิร โพธิเต นวเม มาเส อิมํ ทีปมาคนฺตฺวา คงฺคาตีเร ติโยชนายเต โยชนวิตฺถเต มหานาควนุยฺยาเน ยกฺขสมาคมํ อาคนฺตฺวา เตสํ ยกฺขานํ อุปริภาเค มหิยงฺคณ ถูปสฺส ฐาเน เวหาสยํ ฐิโต วุฏฺฐิ วาตนฺธการาทีหิ ยกฺเข สนฺตาเสตฺวา เตหิ อภยํ ยาจิโต ตุมฺหากํ อภยํ ทสฺสามิ ตุมฺเห สมคฺคา มยฺหํ นิสีทนฏฺฐานํ เทถาติ อาห.

16. Im neunten Monat nach seiner Erleuchtung, so heißt es, kam der Erhabene auf diese Insel, begab sich zur Versammlung der Yakkhas im Mahānāgavana-Park am Ufer des Flusses, der drei Yojanas lang und eine Yojana breit war, und verweilte in der Luft über jenen Yakkhas an der Stelle des Mahiyaṅgaṇa-Thūpas. Nachdem er die Yakkhas durch Regen, Sturm, Finsternis und dergleichen in Schrecken versetzt und von ihnen um Schutz gebeten worden war, sprach er: ‚Ich werde euch Schutz gewähren. Gebt mir einmütig einen Platz zum Niedersitzen.‘

ยกฺขา, มาริส เต อิมํ สกลทีปํ เทมิ. อภยํ โน เทหีติ อาหํสุ. ตโต ภควา เตสํ ภยํ อปนุทิตฺวา เตหิ ทินฺนภภูมิยํ จมฺมขณฺฑํ ปตฺถริตฺวา ตตฺถ นิสินฺโน เตโชกสิณํ สมาปชฺชิตฺวา จมฺมขณฺฑํ สมนฺตโต ชาเลตฺวา วฑฺเฒสิ. เต จมฺมขณฺเฑน อภิภูนา สมนฺตโต สาคร ปริยนฺเต ราสิภูตา อเหสุํ ภควา อิทฺธิพเลน คิริทีปํ นาม อิธาเนตฺวา ตตฺถ ยกฺเข ปเวเสตฺวา ทีปํ ยถาฏฺฐาเน ฐเปตฺวา จมฺมขณฺฑํ สงฺขิปิ ตทา เทวตา สมาคโม อโหสิ. ตสฺมึ สมาคเม ภควา ธมฺมํ เทเสสิ-ตทา.

Die Yakkhas sprachen: ‚Edler Herr, wir geben dir diese ganze Insel. Gewähre uns Schutz!‘ Daraufhin vertrieb der Erhabene ihre Furcht, breitete ein Stück Leder auf dem von ihnen überlassenen Boden aus, setzte sich darauf, trat in die Feuer-Kasiṇa-Meditation ein und ließ das Lederstück, indem er es ringsum entflammte, sich ausdehnen. Von dem Lederstück bedrängt, drängten sich die Yakkhas ringsum am Rande des Ozeans zusammen. Der Erhabene brachte durch seine übernatürliche Kraft die Insel namens Giridīpa herbei, ließ die Yakkhas dort eintreten, stellte die Insel wieder an ihren ursprünglichen Ort zurück und zog das Lederstück wieder zusammen. Damals fand eine Versammlung der Gottheiten statt. Bei dieser Versammlung verkündete der Erhabene das Dhamma. Damals:

‘‘เนเกสํ ปาณโกฏีนํ-ธมฺมาภิสมโย อหู,สรเณสุ จ สีเลสุ-ฐิตา อาสุํ อสงฺขิยา;

„Viele Millionen von Lebewesen erlangten das Verständnis der Lehre, und unzählige festigten sich in den Zufluchten und Tugendregeln.

โสตาปตฺติผลํ ปตฺวา-เสเล สุมนกูฏเก,มหาสุมน เทวิณฺโท-ปูชิยํ ยาจิ ปูฉิยํ;

Als der Deva-König Mahāsumana auf dem Felsengipfel Sumanakūṭaka die Frucht des Stromeintritts erlangt hatte, bat er den erhabenen Sieger um ein zu verehrendes Objekt der Verehrung.

สิรํ ปรามสิตฺวาน-นิลามลสิโรรุเห,ปาณิมตฺเต อทา เกเส ตสฺส ปาณิหิโต ชิโน;

Der Sieger berührte sein Haupt und reichte ihm eine Handvoll seiner saphirblauen, makellosen Haare.

โส ตํ สุวณฺณิจงฺโคฏํ-จเรนาทาย สตฺถุโน, นิสินฺนฏฺฐาน รจิเต-นานารตนสญฺจเย.

Er nahm diese ehrfurchtsvoll in einem goldenen Gefäß entgegen und platzierte sie auf einem Haufen verschiedener Edelsteine, der an der Stelle errichtet worden war, wo der Meister gesessen hatte.

อุจฺจโต สตฺตรตเน-ฐเปตฺวาน สิโรรุเห,ตํ อิณฺทนีล ถูเปน-ปิทเหสิ นมสฺสิ จ’’;

Nachdem er die Haare in einer Höhe von sieben Ellen aufgestellt hatte, bedeckte er sie mit einem Saphir-Thūpa und verehrte sie.“

ปรินิพฺพุเต ปน ภควติ ธมฺมเสนาปติ สาริ ปุตฺตตฺเถรสฺส อนฺเตวาสิโก สรภู นาเมโก เถโร จิตกโต คีวฏฺฐิธาตุ คเหตฺวา ภิกฺขุ สงฺฆปริวุโต อาคนฺตฺวา ตสฺมึเยว เจติเย ปติฏฺฐาเปตฺวา เมฆวณฺณปาสาเณหิ ฉาเทตฺวา ทฺวาทส หตฺถุพฺเพธํ ถูปํ กาเรตฺวา ปกฺกามิ. อถ เทวานมฺปิยติสฺส รญฺโญ ภาตา จูฬาภโย นาม ตํ อพฺภุตํ เจติยํ ทิสฺวา ตึสหตฺถุพฺเพธํ เจติยํ กาเรสิ. อิทานิ ทุฏฺฐคามณีปิ อภยราชา มหิยงฺคณํ อาคนฺตฺวา ตตฺถ ทมิเฬ มทฺทนฺโต อสิติหตฺถุพฺเพธํ กญฺจุกเจติยํ กาเรตฺวา ปูชมกาสิ.

Als nun der Erhabene vollkommen erloschen war, nahm ein Schüler des Thera Sāriputta, des Feldherrn der Lehre, namens Sarabhū Thera, die Halsknochenreliquie vom Scheiterhaufen, kam in Begleitung der Sangha der Bhikkhus hierher, setzte sie in eben diesem Cetiya bei, bedeckte sie mit wolkenfarbenen Steinen, errichtete einen zwölf Ellen hohen Stupa und zog von dannen. Daraufhin sah der Bruder des Königs Devānampiyatissa, namens Cūḷābhaya, dieses wundervolle Cetiya und baute ein dreißig Ellen hohes Cetiya. Nun kam auch König Duṭṭhagāmaṇī Abhaya nach Mahiyaṅgaṇa, unterwarf dort die Damiḷas, errichtete ein achtzig Ellen hohes Mantel-Cetiya und brachte Verehrung dar.

เอวมจฺจายิกํ กมฺมํ-กโรนฺตาปิ คุณากรา, กโรนฺติ ปุญฺญํ สปฺปญฺญา-สํสารภส ภีรุกาติ.

Selbst wenn sie solch dringliche Taten vollbringen, tun die Weisen, die Quellen der Tugenden, die sich vor den Schrecken des Daseinskreislaufs fürchten, heilsame Verdienste.

มหิยงฺคน ถูปกถา

Die Geschichte des Mahiyaṅgaṇa-Stupas

๑๗. ตโต ราชา ทมิเฬหิ สทฺธึ ยุชฺฌิตฺวา ฉตฺตทมิฬํ คณฺหิตฺวา ตตฺร พหุ ทมิเฬ ฆาเตตฺวา อมฺพติตฺถํ อาคนฺตฺวา อมฺพทมิฬํ จตูหิ มาเสหิ คณฺหิ. ตโต โอรุยฺห มหพฺพเล สตฺตทมิเฬ เอกาเหเนว คณฺหิ ตโต อนฺตรโสพฺเภ มหาโกฏฺฐ ทมิฬํ-โทณคาเม ควร ทมิฬํ-หาลโกเล มหิสฺสริย ทมิฬํ-นาฬิโสพฺเภ นาฬิก ทมิฬํ-ทิฆาภสคลฺลมฺหิ ทิฆาภย ทมิฬํ คณฺหิ. ตโต กจฺฉติตฺเถ กิญฺจิสีส ทมิฬํ จตูหิ มาเสหิ คณฺหิ ตโต เวฐ นคเร ตาฬ ทมิฬํ, ภาณกทมิฬญฺจ-วหิฏฺเฐ วหิฏฺฐ ทมิฬํ=คามณิมฺหิ คามณิ ทมิฬํ-กุมฺพุคามมฺหิ กุมฺพุ ทมิฬํ-นณฺทิก คามมฺหิ นณฺทิก ทมิฬํ-ขาณุคามมฺหิ ขาณุ ทมิฬํ-ตมฺพุนฺนคามเก มาตุล ภาคิเนยฺเย ทฺเว ทมิเฬ คณฺหิ ตทา-

17. Daraufhin kämpfte der König mit den Damiḷas, nahm den Damiḷa Chatta gefangen, tötete dort viele Damiḷas, kam nach Ambatittha und besiegte den Damiḷa Amba in vier Monaten. Von dort herabsteigend nahm er an einem einzigen Tag sieben sehr mächtige Damiḷas gefangen. Danach nahm er in Antarasobbha den Damiḷa Mahākoṭṭha gefangen, in Doṇagāma den Damiḷa Gavara, in Hālakola den Damiḷa Mahissariya, in Nāḷisobbha den Damiḷa Nāḷika und in Dīghābhāsa-galla den Damiḷa Dīghābhaya. Danach nahm er an der Furt Kacchatittha den Damiḷa Kiñcisīsa in vier Monaten gefangen. Danach in der Stadt Veṭha den Damiḷa Tāḷa und den Damiḷa Bhāṇaka, in Vahiṭṭha den Damiḷa Vahiṭṭha, in Gāmaṇi den Damiḷa Gāmaṇi, in Kumbugāma den Damiḷa Kumbu, in Nandikagāma den Damiḷa Nandika, in Khāṇugāma den Damiḷa Khāṇu und im Dorf Tambunnamātula zwei Damiḷas, Onkel und Neffe. Damals:

‘‘อชานิตฺวา สกํ เสนํ-ฆาเตนฺติ สชนา อิติ,สุตฺวาน สจฺจกิริยํ-อกริ ตตฺถ ภุปติ;

„Ohne das eigene Heer zu erkennen, töten Verwandte einander.“ Als der König dies hörte, vollzog er dort einen Akt der Wahrheit:

รชฺชสุขาย วายาโม-นายํ มม กทาปิ จ,สมฺพุทฺธสาสนสฺเสว-ฐปนาย อยํ มม;

„Dieses mein Bemühen dient niemals dem Glück der Herrschaft, sondern dieses mein Bemühen dient allein der Festigung der Lehre des vollkommen Erwachten.“

เตน สจฺเจน เม เสนา-กาโยปคต ภณฺฑกํ,ชาลวณฺณํว โหตูติ-ตํ ตเถว ตทา อหุ;

’’

„Durch diese Wahrheit soll die Rüstung, die meine Armee am Leibe trägt, wie glühendes Feuer leuchten!“ Und genau so geschah es damals.

เอวํ ราชา คงฺคาตีเร ทมิเฬ ฆาเตสิ. ฆาติต โส สพฺเพ อาคนฺตฺวา วิชิต นคเร ปวิสึสุ. ตทา ราชา วิชิต นครํ คณฺหิตุํ วีมํสนตฺถาย อาคจฺฉนฺตํ นณฺธิมิตฺตํ ทิสฺวา กณฺฑุลํ มุญฺเจสิ. กณฺฑุโลปิ ตํ คณฺหิตุํ อาคญฺฉิ ตทา นณฺธิมิตฺโต หตฺเถตหิ อุโภ ทนฺเต พาฬฺหํ คเหตฺวา ปีเฬตฺวา อุกฺกุฏิกํ นิสีทาเปสิ. ราชา อุโภ วิมํเสตฺวา วิชิตนครํ อาคโต. ตโต ทกฺขิณทฺวาเร โยธานํ มหาสงฺคาโม อโหสิ ปุรตฺถิมทฺวาเร เวฬุสุมโน อสฺสํ อารุยฺห พหู ทมิเฬ ฆาเตสิ ทมิฬา อนฺโต ปิวิสิตฺวา ทฺวารํ ถเกสุํ. ตโต ราชา โยเธ วิสฺสชฺเชสิ, กณฺฑุลหตฺถิ นณฺธิมิตฺโต สุรนิมฺมโล จ ทกฺขิณทฺวาเร กมฺมํ กรึสุ มหาโสโณ โคฐยิมฺพโร เถรปุตฺตาภโย จาติ อิเม ตโย อิตเรสุ ตีสุ ทฺวาเรสุ กมฺมํ กรึสุ.

So erschlug der König am Ufer des Ganges die Damiḷas. Alle Überlebenden kamen und zogen sich in die befestigte Stadt Vijitapura zurück. Als der König damals kam, um die Stadt Vijitapura einzunehmen, sah er Nandhimitta herankommen und ließ, um ihn auf die Probe zu stellen, den Elefanten Kaṇḍula los. Auch Kaṇḍula stürmte herbei, um ihn zu packen. Da packte Nandhimitta mit seinen Händen beide Stoßzähne fest, drückte sie nieder und zwang den Elefanten, sich in die Hocke niederzulassen. Nachdem der König beide auf die Probe gestellt hatte, zog er vor die Stadt Vijitapura. Daraufhin kam es am Südtor zu einem heftigen Kampf der Krieger. Am Osttor bestieg Veḷusumana sein Pferd und erschlug viele Damiḷas. Die Damiḷas zogen sich ins Innere zurück und schlossen die Tore. Daraufhin schickte der König seine Krieger aus. Der Elefant Kaṇḍula, Nandhimitta und Suranimmala griffen am Südtor an, während Mahāsoṇa, Goṭhayimbara und Theraputtābhaya – diese drei – an den anderen drei Toren angriffen.

ตญฺจ นครํ ปริขาตฺตย ปริกฺขิตฺตํ, ทฬฺห ปาการ โคปุรํ, อโย ทฺวารยุตฺตํ อโหสิ กณฺฑุโล ชาณุหิ ฐตฺวา สิลา สุธา อิฏฺฐกา ภิณฺทิตฺวา อโยทฺวารํ ปาปุณิ ตทา ทมิฬา โคปุเร ฐตฺวา นานาวุธานิ ขิปึสุ ปกฺก อโยคุเฬ เจวปกฺกฏฺฐิต สิเลสญฺจ หตฺถิปิฏฺฐิยํ ปกฺขิปึสุ? ตทา กณฺฑุโล เวทนฏฺโฏ อุทกฏฺฐานํ คนฺตฺวา อุทเก โอคาหิ. ตทา โคฐยิมฺพโร น อิทํ สุราปานํ ภวติ. อโยทฺวาร วิฆาฏนํ นาม, คจฺฉ ทฺวารํ วิฆาเฏหีติ อาห. ตํ สุตฺวา ชาตาภิมาโต กุญฺจนาทํ กตฺวา อุทน อุคฺคมฺม ถเล อฏฺฐาสิ อถ หตฺถิเวชฺโช สิเลสํ โธวิตฺวา โอสธํ อกาสิ. ตโต ราชา หตฺถึ อารุยฺห ปาณินา กุมฺเภ ปรามสิตฺวา สกล ลงฺกาตเล รชฺชํ ตว ทมฺมีติ โตเสตฺวา วรโภชนํ โภเชตฺวา วณํ สาฏเกน เวเฐตฺวา สุวมฺมีตํ กตฺวา วมฺมปิฏฺฐิยํ มหิสจมฺมํ สตฺตคุณํ กตฺวา พณฺธิตฺวา ตสฺสุปริ เตลจมฺมํ พณฺธิตฺวา ตํ วิสฺสชฺเชสิ โส อสนิ วิยคชฺชนฺโต คนฺตฺวา ทาฐาหิ ปทรํ วิชฺฌิตฺวา ปาเทน อุมฺมารํ หนิ. ทฺวารํ พาหาหิ สทฺธึ อโยทฺวารํ มหาสทฺเทน ภูมิยํ ปติ. โคปุเร ทพฺพสมฺภารํ ปน หตฺถิปิฏฺฐิยํ ปตนฺตํ ทิสฺวา นณฺธิมิตฺโต พาหาหิ ปหริตฺวา ปวฏฺเฏสิ ตทา กณฺฑุโล ทาฐาปีฬนเวรํ ฉฑฺเฒสิ.

Diese Stadt war von drei Gräben umgeben, hatte eine feste Mauer, ein Torgebäude und war mit Eisentoren versehen. Kaṇḍula ging auf die Knie, zertrümmerte Steine, Mörtel sowie Ziegel und erreichte das Eisentor. Da schleuderten die Damiḷas, auf dem Torturm stehend, verschiedene Waffen, glühende Eisenkugeln und kochendes Pech auf den Rücken des Elefanten. Da lief Kaṇḍula, von Schmerzen gepeinigt, zu einer Wasserstelle und tauchte ins Wasser ein. Da sprach Goṭhayimbara: „Das hier ist kein Saufgelage! Das hier bedeutet, ein Eisentor aufzubrechen. Geh und brich das Tor auf!“ Als er dies hörte, erwachte sein Stolz; er stieß einen Trompetenschrei aus, stieg aus dem Wasser und stellte sich auf das Land. Daraufhin wusch der Elefantenarzt das Pech ab und trug eine Heilsalbe auf. Dann bestieg der König den Elefanten, streichelte ihn mit der Hand auf den Schläfenbeulen, erfreute ihn mit den Worten: „Ich gebe dir die Herrschaft über die ganze Insel Laṅkā!“, fütterte ihn mit vorzüglicher Speise, verband die Wunde mit einem Tuch, stattete ihn mit einem guten Panzer aus, band siebenlagiges Büffelleder über den Panzer, band darüber eine ölimprägnierte Haut und ließ ihn los. Brüllend wie ein Donnerschlag stürmte er vorwärts, durchbohrte die Holzplanken mit den Stoßzähnen und zertrümmerte die Schwelle mit dem Fuß. Das Eisentor stürzte samt den Türpfosten mit lautem Krachen zu Boden. Als Nandhimitta sah, dass die Trümmer des Torturms auf den Rücken des Elefanten zu stürzen drohten, schlug er sie mit seinen Armen beiseite und schleuderte sie weg. Da legte Kaṇḍula seinen Groll wegen des Quetschens seiner Stoßzähne ab.

ตโต กณฺฑุโล อตฺตโน ปิฏฺฐึ อารูหนตฺถาย นณฺธิมิตฺตํ โอโลเกสิ. โส ตยา กตมคฺเคน น ปวิสิสฺสามีติ อฏฺฐารส หตฺถุพฺเพธํ ปาการํ พาหุนา ปหริตฺวา อฏฺฐุสหปฺปมาณํ ปาการปฺปเทสํ ปาเตตฺวา สุรนิมฺมลํ โอโลเกสิ โสปิ เตน กตมคฺคํ อนิจฺฉนฺโต ปาการํ ลฑฺฑีตฺวา นครพฺภนฺตเร ปติ โคฐยิมฺพโรปิ - โสโณปิ - เถรปุตฺตาภโยปิ เอเกก ทฺวารํ ภิณฺทิตฺวา ปวิสึสุ-ตโต.

Daraufhin blickte Kaṇḍula auf Nandhimitta, damit dieser auf seinen Rücken steige. Er dachte jedoch: „Ich werde nicht durch den Weg eintreten, den du gemacht hast“, schlug mit dem Arm gegen die achtzehn Ellen hohe Mauer, brachte einen Abschnitt der Mauer von acht Ellen Länge zum Einsturz und blickte Suranimmala an. Auch dieser wollte nicht den von ihm gemachten Weg benutzen, sprang über die Mauer und landete im Inneren der Stadt. Auch Goṭhayimbara, Soṇa und Theraputtābhaya zerbrachen jeweils ein Tor und drangen ein. Daraufhin:

‘‘หตฺถิ คเหตฺวา รถจกฺกํ-มิตฺโต สกฏ ปญฺชรํ,นาฬิเกรตรุํ โคโฐ-นิมฺมโล ขคฺคมุตฺตมํ;

„Einen Elefanten ergriff der eine, der andere ein Wagenrad, Mitta ergriff das Gestell eines Wagens, Goṭha eine Kokospalme, Nimmala sein kostbares Schwert,“

ตาลรุกฺขํ มหาโสโณ-เถรปุตฺโต มหาคทํ,วิสุํ วิสุํ วีถิคตา-ทมิเฬ นตฺถ จุณฺณยุํ’’;

„eine Palmyrapalme Mahāsoṇa, Theraputta eine riesige Keule; so gingen sie, jeder für sich, durch die Straßen und zermalmten die Damiḷas zu Staub.“

เอวํ วิชิตนครํ จตูหิ มาเสหิ ภิณฺทิตฺวา ทมิเฬ มาเรตฺวา ตโต คริโลกํ นาม คนฺตฺวา คิริย ทมิฬํ อคฺคเหสิ. ตโต มเหล นครํ คนฺตฺวา จตูหิ มาเสหิ มเหล ราชานํ คณฺหึ ตโต ราชา อนุรุธปุรํ คจฺฉนฺโต ปริโตกาสปพฺพเต นาม ขณฺธาวารํ นิวาเสตฺวา ตตฺถ ตฬากํ กาเรตฺวา เชฏฺฐมูลมาสมฺหิ อุทกกีฬํ กีฬิ. เอฬาโรปิ ทุฏฺฐคามณิสฺส อาคตภาวํ สุตฺวา อมจฺเจหิ สทฺธึ มนฺเตตฺวา สฺเว ยุทฺธํ กริสฺสามาติ นิจฺฉยํ อกาสิ ปุนทิวเส สนฺนทฺโธ มหาปพฺพต หตฺถึ อารุยฺห มหา พลกาย ปริวุโต นิกฺขมิ. คามณีปิ มาตรา สทฺธึ มนฺเตตฺวา ทฺวตฺตึส พล โกฏฺฐเก กาเรตฺวา ฉตฺตธเร ราชรูปเก ตตฺถ ตตฺถ ฐเปสิ. อพฺภนฺตร โกฏฺฐเก สยํ อฏฺฐาสิ.

Nachdem sie so die Stadt Vijitapura in vier Monaten erobert und die Damiḷas getötet hatten, zog er von dort zu einem Ort namens Gariloka und nahm den Damiḷa Giriya gefangen. Danach zog er zur Stadt Mahela und nahm in vier Monaten den König Mahela gefangen. Als der König danach auf dem Weg nach Anurādhapura war, schlug er am Berg namens Paritokāsa sein Lager auf, ließ dort einen Teich anlegen und vergnügte sich im Monat Jeṭṭhamūla mit Wasserspielen. Auch Eḷāra hörte von der Ankunft Duṭṭhagāmaṇīs, beriet sich mit seinen Ministern und fasste den Entschluss: „Morgen werden wir kämpfen.“ Am folgenden Tag zog er, gerüstet, auf seinem Elefanten Mahāpabbata reitend und von einem großen Heer umgeben, aus. Auch Gāmaṇī beriet sich mit seiner Mutter, errichtete zweiunddreißig Festungswerke und stellte hier und da Attrappen des Königs mit Schirmträgern auf. Er selbst stellte sich in das innerste Festungswerk.

ตโต สงฺคาเม วตฺตมาเน เอฬาร รญฺโญ ทีฆชตฺตุ นาม มหา โยโธ ขคฺคผลกํ คเหตฺวา ภูมิโต อฏฺฐารส หตฺถํ นภมุคฺคนฺตฺวา ราชรูปํ ฉิณฺทิตฺวา ปฐมํ พล โกฏฺฐกํ ภิณฺทิ เอวํ เสเสปิ พลโกฏฺฐเก ภิณฺทิตฺวา มหาคมณินา ฐตํ พลโกฏฺฐกํ อาคมิ. ตทา สุรนิมฺมโล รญฺโญ ปริคจฺฉนฺตํ ทิสฺวา อตฺตโน นามํ สาเวตฺวา ตํ อกฺโกสิ ตํ สุตฺวา ทีฆชนฺตุ ปฐมํ อิมํ มาเรมีติ กุชฺฌิตฺวา อากสมพฺภุคฺคนฺตฺวา อตฺตโนปริ โอตรนฺตํ ทิสฺวา สรนิมฺมโล อตฺตโน ผลกํ อุปนาเมสิ. อิตโรปิ ผลเกน สทฺธึ ตํ ภิณฺทิสฺส มีติ จินฺเตตฺวา ผลกํ ปหริ. อิตโร ผลกํ มุญฺจิ, ทีฆชนฺตุ ผลกํ ฉิณฺทนฺโต ภูมิยํ ปติ. สุรนิมฺมโล ตํ สตฺติยา ปหริ, ผุสฺสเทโว ตํ ขเณ สงฺขํ ธมิ, อสนิสทฺโท วิย อโหสิ อุมฺมาทปฺปตฺตา วิย มนุสฺสา อเหสุํ. ตโต ทมิฬ เสนา ภิชฺชิตฺถ, เอฬาโร ปลายิตฺถ ตทาปิ พหุ ทมิเฬ ฆาเตสุํ.

Als sich daraufhin der Kampf entfaltete, nahm ein großer Krieger des Königs Elāra namens Dīghajantu Schwert und Schild, stieg achtzehn Ellen hoch vom Boden in die Luft auf, zerschlug das Abbild des Königs und durchbrach die erste Schanze. Auf diese Weise durchbrach er auch die übrigen Schanzen und gelangte zu der Schanze, bei der Mahāgāmaṇī stand. Da sah Suranimmala, wie er auf den König zukam, verkündete seinen eigenen Namen und beschimpfte ihn. Als Dīghajantu das hörte, wurde er zornig und dachte: 'Zuerst werde ich diesen hier töten!', sprang in die Luft, und als Suranimmala sah, wie er auf ihn herabkam, hielt Suranimmala ihm seinen Schild entgegen. Der andere dachte: 'Ich werde ihn mitsamt dem Schild spalten', und schlug auf den Schild ein. Der andere ließ jedoch den Schild los, und Dīghajantu stürzte, während er den Schild durchschlug, zu Boden. Suranimmala erstach ihn mit seiner Lanze, und Phussadeva blies in diesem Augenblick das Muschelhorn. Es war wie ein Donnerschlag, und die Menschen wurden wie vom Wahnsinn gepackt. Daraufhin zerstreute sich das Heer der Damilas, Elāra floh, und auch da töteten sie viele Damilas.

‘‘ตตฺถ วาปิชลํ อาสิ-หตานํ โลหิตาวิลํ,ตสฺมา กุลตฺถวาปีติ-นามโต วิสฺสุตา อหู;

Dort war das Wasser des Sees von dem Blut der Erschlagenen getrübt; darum wurde er unter dem Namen 'Kulatthavāpi' bekannt.

จราเปตฺวา ตหึ เภรึ-ทุฏฺฐคามิณิ ภูปติ,น หนิสฺสตุ เอฬารํ-มํ มุญฺจิย ปโร อิติ;

Der König Duṭṭhagāmaṇī ließ dort die Trommel schlagen und verkünden: 'Kein anderer soll Elāra töten, außer mir.'

สนฺนทฺโธ สยมารุยฺห-สนฺนทฺธํ กณฺฑุลํ กรึ,เอฬารํ อนุพณฺธนฺโต-ทกฺขิณทฺวาร มาคมิ;

Selbst gerüstet bestieg er den gerüsteten Elefanten Kaṇḍula und gelangte, Elāra verfolgend, zum Südtor.

ปุเร ทกฺขิณภาคมฺหิ-อุโภ ยุชฺฌึสุ ภูมิปา,โตมรํ ขิปิ เอฬาโร-คามณิ ตํ อวญฺจยิ;

Vor dem südlichen Teil der Stadt kämpften die beiden Herrscher. Elāra schleuderte eine Lanze, doch Gāmaṇī wich ihr aus.

วิชฺฌาเปสิ จ ทนฺเตหิ-ตํ หตฺถึ สกหตฺถินา,โตมรํ ขิปิ เอฬาโร-สหตฺถิ ตตฺถ โส ปติ;

Er ließ jenen Elefanten durch seinen eigenen Elefanten mit den Stoßzähnen angreifen; Elāra schleuderte eine Lanze, und er stürzte dort samt seinem Elefanten nieder.

ตโต วิชิต สงฺคาโม-สโยคฺคพลวาหโน,ลงฺกา เอกาตปตฺตํ โส-กตฺวาน ปาวิสิ ปุรํ;

’’

Daraufhin zog er, der den Kampf gewonnen hatte, zusammen mit seinen Wagen, Truppen und Reitern in die Stadt ein, nachdem er ganz Laṅkā unter einen einzigen Schirm gebracht hatte.

อถ ราชา นคเร เภรึ จราเปตฺวา สมนฺตา โยชนปฺปมาเณ มนุสฺเส สนฺนิปาเตตฺวา เอฬาร รญฺโญ สรีรํ มหนฺตํ สกฺการํ กาเรตฺวา กูฏาคาเรน เนตฺวา ฌาเปตฺวา ตตฺถ เตจิยํ กาเรตฺวา ปริหารมทาสิ. อชฺชปิ ราชาโน ตํ ปเทสมฺปตฺวา เภรึ น วาทาเปนฺติ. เอวํ ทุฏฺฐคามณิ อภย มหาราชา ทฺวตฺตึส ทมิฬ ราชาโน มาเรตฺวา ลงฺกาทีปํ เอกจฺฉตฺตมกาสิ.

Daraufhin ließ der König die Trommel in der Stadt schlagen, versammelte die Menschen im Umkreis von einer Yojana, erwies dem Leichnam des Königs Elāra große Ehre, ließ ihn in einem Prunkwagen forttragen und krempieren, errichtete dort ein Monument und ordnete Ehrerweisungen an. Selbst heute noch lassen Könige, wenn sie an diesen Ort kommen, keine Trommeln schlagen. Auf diese Weise tötete der große König Duṭṭhagāmaṇī Abhaya zweiunddreißig Damila-Könige und brachte die Insel Laṅkā unter einen einzigen Herrscherschirm.

ยทา ทุฏฺฐคามณิ วิชิตํ นครํ คณฺหิ ตทา ทีฆชนฺตุ โยโธ เอฬารํ อุปสงฺกมิตฺวา อตฺตโน ภาคิเนยฺยสฺส ภลฺลุกสฺส โยธ ภาวํ อาจิกฺขิตฺวา อิธาคมนตฺถาย ตสฺส สนฺติกํ เปเสสิ. ภลฺลุโกปิ เอฬารสฺส ทฑฺฒทิวสโต สตฺตเม ทิวเส สฏฺฐิยา ปุริส สหสฺเสหิ สทฺธึ โอติณฺโณ รญฺโญ มตภาวํ สุตฺวาปิ ลชฺชาย ยุชฺฌิสฺสามีติ มหาติตฺถโต นิกฺขมิตฺวา โกลมฺพหาลเก นาม คาเม ขณฺธาวารํ นิเวเสสิ. ราชาปิ ตสฺสา’คมนํ สุตฺวา สนฺนทฺโธ กณฺฑุลํ อารุยฺห โยธปริวุโต มหตา พลกาเยน อภินิกฺขมิ. ผุสฺสเทโวปิ ปญฺจาวุธ สนฺนทฺโธ รญฺโญ ปจฺฉิมาสเน นิสีทิ. ภลฺลุโกปิ ปญฺจาวุธ สนฺนทฺโธ หตฺถึ อารุยฺห ราชาภิมุโข อคญฺฉิ. ตทา กณฺฑุโล ตสฺส เวคมณฺทิ ภาวตฺถํ สนิกํ สนิกํ ปจฺโจสกกิ เสนาปิ หตฺถินา สทฺธึ ตเถว ปจฺโจสกกิ.

Als Duṭṭhagāmaṇī die eroberte Stadt einnahm, war zuvor der Krieger Dīghajantu zu Elāra gegangen, hatte ihm von der Kriegskunst seines Neffen Bhalluka berichtet und einen Boten zu ihm gesandt, damit dieser hierherkomme. Bhalluka landete am siebten Tag nach der Einäscherung Elāras mit sechzigtausend Mann; obwohl er vom Tod des Königs hörte, beschloss er aus Scham zu kämpfen, brach von Mahātittha auf und schlug sein Lager in dem Dorf namens Kolambahālaka auf. Als der König von seiner Ankunft hörte, rüstete er sich, bestieg Kaṇḍula und zog, umgeben von seinen Kriegern und einer großen Streitmacht, aus. Auch Phussadeva, gerüstet mit den fünf Waffen, saß auf dem hinteren Sitz des Königs. Bhalluka, ebenfalls gerüstet mit den fünf Waffen, bestieg einen Elefanten und zog dem König entgegen. Da wich Kaṇḍula Schritt für Schritt zurück, um dessen Ansturm zu mäßigen, und auch das Heer wich zusammen mit dem Elefanten ebenso zurück.

ราชา ผุสฺสเทวํ อาห อยํ หตฺถิ ปุพฺเพ อฏฺฐวีสติยา ยุทฺเธสุ อปจฺโจสกกิตฺวา อิทานิ กสฺมา ปน ปจฺโจสกฺกตีติ. โส อาหาเทว. อมฺหากเมว ชโย อยํ คโช ชยภูมึ อเวกฺขนฺโต ปจฺโจสกฺกติ ชยภูมึ ปตฺวา ฐสฺสตีติ? นาโคปิ ปจฺโจสกกิตฺว ปุร เทวสฺส ปสฺเส มหาวิหาร สีมนฺเต อฏฺฐาสิ.

Der König sprach zu Phussadeva: 'Dieser Elefant ist zuvor in achtundzwanzig Schlachten niemals zurückgewichen; warum aber weicht er jetzt zurück?' Er antwortete: 'O König, der Sieg ist gewiss unser. Dieser Elefant weicht zurück, während er nach dem Boden des Sieges Ausschau hält; sobald er den Boden des Sieges erreicht hat, wird er stehen bleiben.' Und der Elefant wich zurück und blieb an der Grenze des Mahāvihāra, an der Seite des Stadtgottes stehen.

ตโต ภลฺลุโก ราชาภิมุขา อาคนฺตฺวา ราชานํ อุปฺปณฺเฑสิ ราชาปิ ขคฺคตเลน มุขํ ปิธาย ตํ อกฺโกสิ รญฺโญ มุเข วิชฺฌิสฺสามีติ สรํ ขิปิ. โส ขคฺคตล มาคจฺจภูมิยํ ปติ, ภลฺลุโก มุเข วิทฺเธสฺมิติ สญฺญาย อุกฺกุฏฺฐิ, อกาสิ ตทา รญฺโญ ปจฺฉิมาสเน นิสินฺโน ผุสฺสเทโว รญฺโญ กุณฺฑลํ ฆเฏนฺโต ตสฺส มุเข กณฺฑํ ปาเตสิ รญฺโญ ปาเท กตฺวา ปตมานสฺส ชาณุมฺหิ อปเรน กณฺเฑน วิชฺฌิตฺวา รญฺโญ สีสํ กตฺวา ปาเตสิ. ราชา ลทฺธชโย นครํ อาคนฺตฺวา สรํ อาหราเปตฺวา ปุงฺเขน อุชุกํ ฐปาเปตฺวา ตํ ปมาณํ กหาปณราสึ กตฺวา ผุสฺสเทวสฺส อทาสิ.

Daraufhin trat Bhalluka vor den König und verhöhnte ihn. Der König bedeckte sein Gesicht mit der Klinge seines Schwertes und beschimpfte ihn. Bhalluka schoss einen Pfeil ab mit der Absicht, den König im Gesicht zu treffen. Dieser prallte an der Schwertklinge ab und fiel zu Boden. Bhalluka stieß einen Siegesruf aus im Glauben, er habe ihn im Gesicht getroffen. Da schoss Phussadeva, der auf dem hinteren Sitz des Königs saß, einen Pfeil ab, der den Ohrring des Königs streifte, und traf ihn im Mund. Als dieser stürzte, traf er ihn mit einem weiteren Pfeil im Knie und brachte ihn so zu Fall, dass sein Kopf zum König hin lag. Der König, der den Sieg errungen hatte, kehrte in die Stadt zurück, ließ den Pfeil holen, stellte ihn aufrecht auf die Pfeilfeder, häufte Münzen bis zu dieser Höhe auf und gab sie Phussadeva.

เอวํ ลงฺการชฺชํ เอกจฺฉตฺตํ กตฺวา ราชา โยธานํ ยถานุรูปํ ฐานนฺตรํ อทาสิ. เถรปุตฺตาภโย ปน ทียมานํ ฏฺฐานนฺตรํ น คณฺหิ กสฺมา น คณฺหสิติ ปุจฺฉิโน ยุทฺธํ อตฺถิ มหาราชาติ อาหํ. อิทานิ เอกรชฺเช กเต กึ นาม ยุทฺธนฺติ ปุจฺฉิเต กิเลส โจเรหิ ยุชฺฌิสฺส มีติ อาห. ราชา ปุนปฺปุนํ นิวาเรสิ โสปิ ปุนปฺปุน ยาจิตฺวา ราชานุญฺญาย ปพฺพชิตฺวา วิปสฺสนาย กมฺมํ กโรนฺโต อรหตฺตํ ปตฺวา ปญฺจ ขีณาสวสต ปริวาโร อโหสิ.

Nachdem der König so das Königreich Laṅkā unter einen einzigen Schirm gebracht hatte, verlieh er den Kriegern entsprechende Ränge. Theraputtābhaya jedoch nahm den ihm angebotenen Rang nicht an. Auf die Frage: 'Warum nimmst du ihn nicht an?', antwortete er: 'Es gibt noch einen Kampf zu führen, o großer König.' Als er gefragt wurde: 'Was für ein Kampf soll es nun sein, da das Reich geeint ist?', sprach er: 'Ich werde gegen die Räuber der Befleckungen kämpfen.' Der König versuchte wiederholt, ihn davon abzuhalten, doch er bat immer wieder darum, trat mit der Erlaubnis des Königs in den Orden ein, übte die Einsichtsmeditation und erlangte die Arahatschaft, umgeben von fünfhundert triebfreien Heiligen.

ตโต ราชา อตฺตโน ปาสาทตเล สิรีสยนคโต มหตึ สมฺปตฺตึ โอโลเกตฺวา อกฺโขภิณิ เสนาฆาตํ อนุสฺสริ. อนุสฺสรนฺตสฺส รญฺโญ มหนฺตํ เทมนสฺสํ อุปฺปชฺชิ สคฺค มคฺคนฺตราโย เม ภเวยฺยาติ.

Daraufhin blickte der König, auf seinem Prachtbett im Palast liegend, auf seinen großen Wohlstand und erinnerte sich an die Vernichtung des riesigen Heeres. Während er sich daran erinnerte, überkam den König große Niedergeschlagenheit, da er dachte: 'Könnte dies ein Hindernis für meinen Weg in den Himmel sein?'

ตทา ปิยงฺคุทีเป อรหนฺโต รญฺโญ ปริจิตกฺกํ ญตฺวา ตํ อสฺสาเสตุํ อฏฺฐ อรหนฺเต เปสฺเส. เต อาคนฺตฺวา อาคตภาวา นิเวเทตฺวา ปาสาทตลํ อภิรุหึสุ ราชา เถเร วนฺทิตฺวา อาสเน นิสีทาเปตฺวา อาคต การณํ ปุจฺฉิ. เถราปิ อาคต การณํ วตฺวา รญฺโญ เตน กมฺมุนา สคฺค-โมกฺขนฺตรายภาวํ โพเธตฺว ปกฺกมึสุ ราชา เตสํ วจนํ สุตฺวา อสฺสาสํ ปฏิลภิตฺวา วนฺทิตฺวา (เต วิสฺสชฺเชตฺวา) สิริสยนคโต ปุน จินฺเตสิ.

Als die Arahats auf der Insel Piyaṅgu die Gedanken des Königs erkannten, sandten sie acht Arahats aus, um ihn zu trösten. Diese kamen an, meldeten ihre Ankunft und stiegen in das Palastgeschoss hinauf. Der König verehrte die Älteren, ließ sie auf Sitzen Platz nehmen und fragte nach dem Grund ihres Kommens. Die Theras erklärten den Grund ihres Kommens, machten dem König klar, dass jene Tat kein Hindernis für den Himmel oder die Befreiung darstellte, und gingen fort. Als der König ihre Worte hörte, schöpfte er Trost, verehrte sie, verabschiedete sie, legte sich wieder auf sein Prachtbett und dachte erneut nach.

มาติปิตโร โข ปน มา โจ กทาจิปิ วินา สงฺเฆน อาหารํ ภุญฺชถาติ อมฺเหหิ สปถํ กาเรสุํ ภิกฺขุสงฺฆสฺส อทตฺวา ภุตฺตํ อตฺถิ นุ โข นตฺถิติ จินฺตยนฺโต สติสมฺโมเสน สงฺฆสฺส อทตฺวา ปาตราสกาเล ปริภุตฺตํ เอกํเยว มริจวฏฺฏึ อทฺทส. ทิสฺวา จ อยุตฺตํ มยา กตํ ทณฺฑกมฺมํ เม กาตพฺพนฺตี จินฺเตสิ อถ ราชา ฉตฺตมงฺคล สตฺตาเห วีติวตฺเต มหตา ราชานุภาเวน มหนฺเตน กีฬาวิธาเนน อุทกกีฬํ กีฬิตุํ อภิสิตฺตานํ ราชุนํ จาริตฺตานุ ปาลนตฺถญฺจ ติสฺสวาปึ อคมาสิ. รญฺโญ สพฺพํ ปริจฺฉทํ อุปาหนฉตฺตานิ จ มริจวฏฺฏิ วิหารฏฺฐานมฺหิ ฐปยึสุ.

Die Eltern aber hatten uns einen Eid ablegen lassen: „Esst niemals Speise, ohne dem Saṅgha davon zu geben!“ Als er nun darüber nachdachte: „Gibt es wohl etwas, das ich gegessen habe, ohne es dem Bhikkhu-Saṅgha gegeben zu haben, oder nicht?“, bemerkte er infolge von Unachtsamkeit eine einzige Chili-Schote, die er zur Frühstückszeit verzehrt hatte, ohne sie dem Saṅgha gegeben zu haben. Als er dies sah, dachte er: „Ich habe Unrecht getan; ich muss eine Buße leisten.“ Als daraufhin die Woche des Schirmfestes vergangen war, begab sich der König mit großer königlicher Pracht und prunkvollem Gefolge zum Tissa-See (Tissavāpi), um ein Wasserspiel zu veranstalten und um den Brauch der gesalbten Könige zu wahren. Die Diener stellten die gesamte Ausrüstung des Königs, die Sandalen und den Sonnenschirm, an der Stelle auf, wo sich der Maricavaṭṭi-Vihāra befindet.

ตตฺราปิ ถูปฏฺฐาเน ราชปุริสา รญฺโญ สธาตุกํ กุนฺตํ อุชุกํ ฐเปสุํ. ราชา ทิวสภาคํ โอโรธ ปริวุโต กีฬิตฺวา สายณฺเห ชาเต นครํ คมิสฺสาม กุนฺตํ วฑฺเฒถาติ อาห. ราชปุริสา กุนฺตํ คณฺหนฺตา จาเลตุํ นาสกฺขึสุ ราชเสน, ตํ อจฺฉริยํ ทิสฺวา สมาคนฺตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชสิ ราชาปิ มหนฺตํ อจฺฉริยํ ทิสฺวา หฏฺฐมานโส สมนฺตา อารกฺขํ สํวิทหิตฺวา นครํ ปาวิสิ.

Auch dort, an der Stelle des Thūpa, stellten die königlichen Diener das mit Reliquien versehene Zepter des Königs aufrecht auf. Nachdem der König, umgeben von seinem Gefolge des Hofstaats, den Tag über gespielt hatte, sagte er, als es Abend geworden war: „Wir wollen in die Stadt gehen, holt das Zepter!“ Die Diener des Königs versuchten das Zepter zu nehmen, konnten es aber nicht bewegen. Als das königliche Heer dieses Wunder sah, kam es zusammen und verehrte es mit Duftstoffen, Blumen und anderem. Auch der König, der dieses große Wunder sah, war frohen Herzens, ordnete ringsum eine Bewachung an und begab sich in die Stadt.

ตโต ราชา กุนฺตํ ปริกฺขิปาเปตฺวา เจติยํ ตํ ปริกฺขิปาเปตฺวา วิหารญฺจ กาเรสิ. วิหาโร ตีหิ สํวจฺฉเรหิ นิฏฺฐาสึ ราชา วิหารมหตฺถาย สงฺฆํ สนฺนิปาเตสิ ภิกฺขูนํ สตสหสฺสานิ ภิกฺขุนีนํ นวุติ สหสฺสานิ สนฺนิปตึสุ ตสฺมึ สมาคเม ราชา สงฺฆํ วนฺทิตฺวา เอวมาห ภนฺเต วิสฺสริตฺวา วินา สงฺเฆน มริจวฏฺฏิกํ ปริภุญฺชึ ตทตฺถํ ทณฺฑกมฺมํ เม โหตูติ-สเจติยํ มริจวฏฺฏิยํ วิหารํ กาเรสึ ปติคณฺหาตุ ภนฺเต สงฺโฆ สเจติยํ วิหารนฺติ ทกฺขิโณทกํ ปาเตตฺวา ภิกฺขุสงฺฆสฺส วิหารํ อทาสิ.

Danach ließ der König das Zepter umbauen und errichtete ein Cetiya darum herum und ließ ein Kloster erbauen. Das Kloster wurde in drei Jahren fertiggestellt. Der König berief den Saṅgha zur Einweihungsfeier des Klosters ein. Einhunderttausend Mönche und neunzigtausend Nonnen versammelten sich. Bei dieser Versammlung verneigte sich der König vor dem Saṅgha und sprach so: „Ehrwürdige Herren, aus Vergesslichkeit habe ich eine Chili-Schote verzehrt, ohne sie dem Saṅgha zu geben. Als Buße dafür habe ich das Maricavaṭṭi-Kloster mitsamt dem Cetiya erbauen lassen. Möge der Saṅgha, ehrwürdige Herren, dieses Kloster mitsamt dem Cetiya annehmen!“ Indem er das Schenkungswasser ausgoss, übergab er das Kloster dem Bhikkhu-Saṅgha.

วิหารสฺส สมนฺตโต ภิกฺขุสงฺฆสฺส นิสีทนตฺถาย มหนฺตํ มณฺฑปํ กาเรสิ มณฺฑป ปาทา อภยวาปิยา ชเล ปติฏฺฐิตา อเหสุํ. เสโสกาเส กถาจนตฺถิ. ตตฺถ ภิกฺขุสงฺฆํ นิสีทาเปตฺวา สตฺตาหํ มหาทานํ ทตฺวา สพฺพปริกฺขารํ อทาสิ. ตตฺถ สงฺฆตฺเถเรน ลทฺธ ปริกฺขาโร สตสหสฺสคฺฆนโก อโหสิ.

Rings um das Kloster ließ er eine große Halle errichten, damit der Bhikkhu-Saṅgha darin sitzen konnte; die Stützen der Halle standen im Wasser des Abhaya-Sees. Auf dem übrigen Platz war kein Raum mehr frei. Dort ließ er den Bhikkhu-Saṅgha Platz nehmen, spendete sieben Tage lang große Almosen und gab alle Bedarfsgegenstände. Der vom ältesten Thera des Saṅgha erhaltene Bedarfsgegenstand hatte einen Wert von einhunderttausend Goldstücken.

เอวํ-

So:

‘‘ยุทฺเธ ทาเน จ สูเรน-สูรินา รตนตฺตเม,ปสนฺนามลจิตฺเตน-สาสนุชฺโชตนตฺถินา;

„Vom im Kampf wie auch beim Geben Tapferen, dem Weisen, dem an den Drei Juwelen Gläubigen mit reinem, makellosem Geist, der das Erstrahlen der Lehre begehrt;“

รญฺญา กตญฺญุนา เตน-ถูปการาปนาทิโต,วิหารมหนนฺตานิ - ปูเชตุํ รตนตฺตยํ;

„Von jenem dankbaren König, um durch die Errichtung von Thūpas und Ähnlichem sowie durch das Einweihungsfest des Klosters die Drei Juwelen zu verehren;“

ปริจฺจตฺตธนาเนตฺถ-อนคฺฆานิ วิมุญฺจิย,เสสานิ โหนฺติ เอกาย-อูนา วิสติโกฏิโย;

’’

„Abgesehen von den unschätzbaren Reichtümern, die hierbei dargebracht wurden, belief sich der Rest auf neunzehn Koṭis;“

เอวํ สปญฺโญ ภิทูเร อสาเร,เทเห ธเน สงฺคมติกฺกมิตฺวากตฺวาน ปุญฺญํ สุขสาทนตฺถํ,สารํ คเหตุํ สตตํ ยเตยฺยาติ;

„So möge der Weise, indem er die Verhaftung an den hinfälligen, kernlosen Körper und an den Besitz überwindet und Verdienste gewirkt hat, um Glück zu erlangen, stets danach streben, das Wesentliche zu ergreifen.“

มรีจวฏฺฏิ วิหารกถา

Die Geschichte des Marīcavaṭṭi-Klosters.

๑๘. ตโต ราชา จินฺเตสิ มหามหิณฺทตฺเถโร กิร มม อยฺยกสฺส เทวานมฺปิยติสฺส รญฺโญ เอวมาห. นตฺตา เต มหาราช ทุฏฺฐคามณิ อภโย วิสํ หตฺถสติกํ โสวณฺณมาลึ ถูปํ กาเรสฺสติ. สงฺฆสฺส จ อุโปสถาคารภูตํ นวภูมกํ โลหปาสาทํ กาเรสฺสตีติ จินฺเตตฺวา จ ปน โอโลเกนฺโต ราชเคเห กรณฺฑเก ฐปิตํ สุวณฺณปฏฺฏเลขํ ทิสฺวา ตํ วาเจสิ. อนาคเต จตฺตาลีสํ วสฺสสตํ อติกฺกมฺม กากวณฺณติสฺสสฺส ปุตฺโต ทุฏฺฐคามณิ อภโย อิทญฺจิทญฺจ กาเรสฺสตีติ สุตฺวา หฏฺโฐ อุทคฺโค อปฺโปเฐสิ-อยฺเยน กิร วตมฺหิ ทิฏฺโฐ มหา มหิณฺเทนาติ.

18. Daraufhin dachte der König: „Es heißt doch, der große Thera Mahinda sprach zu meinem Großvater, dem König Devānampiyatissa: ‚Dein Enkel, o großer König, Duṭṭhagāmaṇi Abhaya, wird den einhundertzwanzig Ellen hohen Sovaṇṇamāli-Thūpa errichten lassen und den neunstöckigen Bronzepalast (Lohapāsāda) erbauen, der dem Saṅgha als Uposatha-Haus dienen soll.‘“ Als er nun suchend umhersah, entdeckte er im Königspalast eine in einer Truhe aufbewahrte goldene Schrifttafel und las sie: „In der Zukunft, nach Ablauf von einhundertvierzig Jahren, wird der Sohn des Kākavaṇṇatissa, Duṭṭhagāmaṇi Abhaya, dieses und jenes errichten.“ Als er dies vernahm, klatschte er voller Freude und Entzücken in die Hände und rief aus: „Wahrlich, ich bin vom ehrwürdigen großen Mahinda gesehen worden!“

ตโต ปาโตว มหาเมฆวนํ คนฺตฺวา ภิกฺขุสงฺฆํ สนฺนิปาเตตฺวา เอตทโวจ? ภนฺเต ภิกฺขุสงฺฆสฺส อุโปสถาคารํ กตฺวา เทววิมาน สทิสํ ปาสาทํ กาเรสฺสามิ เทวโลกํ เปเสตฺวา ปเฏ วิมานาการํ ลิขาเปตฺวา เม เทถาติ? สงฺโฆ อฏฺฐ ขีณาสเว เปเสสิ. เต ตาวตึสภวนํ คนฺตฺวา ทฺวาทสโยชนุพฺเพธา อฏฺฐจตฺตาลีส โยชน ปริกฺเขปํ กูฏาคารํ สหสฺส ปติมณฺฑิตํ นวภูมกํ สหสฺสคพฺภํ ขีรณ เทวธีตาย ปุญฺญานุภาวนิพฺพตฺตํ อากาสฏฺฐํ รตนปาสาทํ โอโลเกตฺวา หิงฺคุลเกน ปเฏ ตทาการํ ลิขิตฺวา อาเนตฺวา ภิกฺขุสงฺฆสฺส อทํสุ สงฺโฆ รญฺโญ ปาเหสิ.

Daraufhin begab er sich am frühen Morgen in den Mahāmeghavana-Park, versammelte den Bhikkhu-Saṅgha und sprach folgendes: „Ehrwürdige Herren, ich werde einen Palast erbauen, der einer Götterwohnung gleicht, um ihn dem Bhikkhu-Saṅgha als Uposatha-Haus zu stiften. Sendet jemanden in die Götterwelt, lasst den Entwurf einer Götterwohnung auf ein Tuch zeichnen und gebt ihn mir!“ Der Saṅgha sandte acht Triebversiegte (Arhats) aus. Diese begaben sich in die Welt der Dreiunddreißig Götter, betrachteten dort das durch die Kraft der Verdienste der Göttertochter Khīraṇa entstandene, in der Luft schwebende Juwelen-Luftschloss, das zwölf Yojanas hoch war, einen Umfang von achtundvierzig Yojanas hatte, mit tausend Ornamenten geschmückt, neunstöckig und mit tausend Kammern versehen war. Sie zeichneten dessen Gestalt mit Zinnober auf ein Tuch, brachten es mit und gaben es dem Bhikkhu-Saṅgha. Der Saṅgha sandte es dem König.

ตํ ทิสฺวา ราชา ตุฏฺฐมานโส ตทา ตํ เลขตุลฺยํ โลหปาสาทํ กาเรสิ. กมฺมนฺตารมฺภ กาเล ปน จตุสุ ทฺวาเรสุ อฏฺฐสตสหสฺสานิ หิรญฺญานิ ฐปาเปสิ ตทา จตุสุ ทฺวาเรสุ สหสฺส สหสฺสํ วตฺถปุฏานิ เจว คุฬ-เตล-สกฺขร-มธุปุรา อเนกสหสฺสจาฏิโย จ ฐปาเปสิ. ปาสาเท อมูลเกน กมฺมํ น กาตพฺพนฺติ เภรึ จารเปตฺวา อมูลเกน กตกมฺมํ อคฺฆาเปตฺวา การกานํ มูลํ ทาเปสิ. ปาสาโท เอเกเกน ปสฺเสน หตฺถสต หตฺถสตปฺปมาโณ อโหสิ ตถา อุพฺเพธน, นวภูมาโย จสฺส อเหสุํ เอเกกิสฺสา ภูมิยา สตํ สตํ กูฏาคารานิ, ตานิ สพฺพานิปิ รตนขจิตานิ เจว สุวณฺณ กิงฺกิณิกาปนฺติ ปริกฺขิตฺตานิ จ อเหสุํ เตสํ กูฏาคารานิ นานารตน ภูสิกา ปวาฬ เวทิกา เจว, ตาสํ ปทุมานิ จ นานารตน วิจิตฺตาเนว อเหสุํ. ตถา สหสฺสคพฺภา จ นานารตน ขจิตา สียปญฺชร วิภูสิตา จ. เวสฺสวนสฺส นาริวาภนยานํ สุตฺวา ตทาการํ มชฺเฌ รตน มณฺฑปํ กาเรสิ.

Als der König dies sah, errichtete er frohen Herzens jenen Bronzepalast (Lohapāsāda) getreu dieser Zeichnung. Zu Beginn der Bauarbeiten ließ er an den vier Toren achthunderttausend Goldstücke bereitstellen; zudem ließ er an den vier Toren jeweils tausend Kleiderballen sowie viele tausend Gefäße gefüllt mit Melasse, Öl, Zucker und Honig aufstellen. Er ließ durch Trommelschlag verkünden: „Am Palast darf keine unbezahlte Arbeit verrichtet werden!“, ließ den Wert der geleisteten Arbeit schätzen und zahlte den Arbeitern ihren Lohn aus. Der Palast war an jeder Seite einhundert Ellen lang und ebenso hoch. Er hatte neun Stockwerke. In jedem Stockwerk befanden sich einhundert Prunkräume; diese waren alle mit Juwelen besetzt und mit Reihen von goldenen Glöckchen behängt. Diese Prunkräume waren mit verschiedenen Edelsteinen verziert, hatten Korallengeländer, und ihre Lotusmotive waren kunstvoll mit verschiedenen Juwelen gestaltet. Zudem gab es tausend Kammern, die mit verschiedenen Edelsteinen besetzt und mit Erkerfenstern geschmückt waren. Nachdem er von dem von Frauen gezogenen Prachtwagen (Nārīvāhana) des Vessavaṇa gehört hatte, ließ er in der Mitte eine Juwelenhalle nach dessen Vorbild errichten.

โส อเนเกหิ รตนตฺถมฺเภหิ สีหวฺยคฺฆาทิ รูเปหิ เทวตา รูเปหิ จ ปติมณฺฑิโต สมนฺตโต โอลมฺพก มุตฺตา ชาเลน จ ปริกฺขิตฺโต อโหสิ ปวาฬเวทิกา จสฺส ปุพฺเพ วุตฺตปฺปการาว สตฺตรตน วิจิตฺตมณฺฑป มชฺเฌ ปน เอฬิกมย ภูมิยา ทนฺตมย ปลฺลงฺโก อโหสิ อปสฺเสนมฺปิ ทนฺตมยเมว, โส สุวณฺณสูริยมณฺฑเลหิ รชต จณฺท มณฺฑเลหิ มุตฺตามย ตารกาหิ จ วิจิตฺโต ตตฺถ ตตฺถ ยถารหํ นานารตนมย ปทุมานิ เจว ปสาท ชนกานิ จ ชาตกานิ อนฺตรนฺตรา สุวณฺณลตาโย จ กาเรสิ. ตตฺถ มหคฺฆํ ปจฺจตฺถรณํ อตฺถริตฺวา มนุญฺญํ ทนฺต วิชนึ ฐเปสิ. ปวาฬมย ปาทุกา กาเรสิ. ตถา ปลฺลงฺกสฺโสปริ เอฬิกภูมิยา ปติฏฺฐิตํ รชตมยทณฺฑํ เสตจฺจตฺตํ กาเรสิ. ตตฺถ สตฺตรตนมยานิ อฏฺฐมงฺคลานิ อนฺตรนฺตรา จ มณิมุตฺตามยา จตุปฺปาท ปนฺติโย จ กาเรสิ. ฉตฺตนฺเต จสฺส รตนมย ฆณฺฏาปนฺติโย โอลมฺพึสุ.

Er war mit vielen Juwelensäulen geschmückt, die mit Figuren von Löwen, Tigern usw. sowie mit Göttergestalten verziert waren, und er war ringsum mit einem herabhängenden Perlennetz umgeben. Seine Korallenbalustrade war von der zuvor beschriebenen Art. In der Mitte der mit sieben Juwelen reich verzierten Halle befand sich auf einem Boden aus Wollteppich ein Thronsessel aus Elfenbein mit einer Rückenlehne ebenfalls aus Elfenbein. Er war mit goldenen Sonnenscheiben, silbernen Mondscheiben und Sternen aus Perlen verziert. Hier und da ließ er standesgemäß Lotosblüten aus verschiedenen Juwelen, Freude erregende Jātaka-Szenen und dazwischen goldene Ranken anbringen. Darauf breitete er eine kostbare Decke aus und stellte einen lieblichen Elfenbeinfächer bereit. Er ließ Pantoffeln aus Korallen anfertigen. Ebenso ließ er über dem Thron, auf dem Wollboden stehend, einen weißen Sonnenschirm mit einer silbernen Stange errichten. Darauf ließ er die acht Glückssymbole aus sieben Juwelen anfertigen und dazwischen Reihen von vierfüßigen Tieren aus Edelsteinen und Perlen. Und am Rand des Sonnenschirms hingen Reihen von Glöckchen aus Juwelen herab.

ปาสาโท ฉตฺตํ ปลฺลงฺโก มณฺฑโป จาติ จตฺตาโร อนคฺฆา อเหสุํ มหคฺฆานิ มญฺจปีฐานิ ปญฺญตฺโว ตตฺถ มหคฺฆานิ กมฺพลานิ ภุมฺมตฺถรณานิ อตฺถราเปสิ อาวมน กุมฺหิ อุฬุงฺโก จ โสวณฺณมยาเยว อเหสุํ. เสส ปริโภค ภณฺเฑสุ วตฺตพฺพเมว นตฺถิ ทฺวารโกฏฺฐโกปิ มโนหร ปากาเรน ปริกฺขิตฺโต. ตมฺพโลหิฏฺฐิกาภิ ปน ฉาทิตตฺตา ปาสาทสฺส โลหปาสาโทติ โวหาโร อโหสิ.

Der Palast, der Sonnenschirm, der Thronsessel und die Halle – diese vier waren unschätzbar wertvoll. Er ließ kostbare Betten und Stühle aufstellen und darauf kostbare Decken und Teppiche ausbreiten. Sogar das Speibecken und die Schöpfkelle waren ganz aus Gold. Über die übrigen Gebrauchsgegenstände braucht man gar nicht erst zu sprechen. Auch das Torhaus war von einer lieblichen Mauer umgeben. Weil er jedoch mit roten Kupferschindeln gedeckt war, wurde der Palast „Lohapāsāda“ (Kupferpalast) genannt.

เอวํ ตาวตึสภวเน เทวสภา วิย ปาสาทํ นิฏฺฐาเปตฺวา สงฺฆํ สนฺนิปาเตสิ. มริจวฏฺฏิ วิหารมเค วิย สงฺโฆ สนฺนิปติ. ปฐมภูมิยํ ปุถุชฺชนาเยว อฏฺฐํสุ ทุติยภูมิยา เตปิฏกา, ตติยาทิสุ ตีสุ ภูมิสุ กเมน โสตาปนฺน - สกทาคามิ - อนาคามิโน, อุปริ จตุสุ ภูมิสุ ขีณาสวาเยว อฏฺฐํสุ. เอวํ สงฺฆํ สนฺนิปาเตตฺวา สงฺฆสฺส ปาสาทํ ทตฺวา มริจวฏฺฏิ วิหารมเห วิย สตฺตาหํ มหาทานมทาสีติ.

Als er den Palast so wie die Götterhalle in der Tāvatiṃsa-Welt vollendet hatte, versammelte er den Saṅgha. Der Saṅgha versammelte sich wie beim Fest des Maricavaṭṭi-Vihāra. Auf dem ersten Stockwerk standen nur die Weltlinge, auf dem zweiten Stockwerk die Kenner des Dreikorbs, auf den drei folgenden Stockwerken, beginnend mit dem dritten, der Reihe nach die Stromeingetretenen, Einmalwiederkehrenden und Nichtwiederkehrenden, und auf den oberen vier Stockwerken standen ausschließlich die von Trieben Freien. Nachdem er den Saṅgha so versammelt hatte, übergab er dem Saṅgha den Palast und spendete, wie beim Fest des Maricavaṭṭi-Vihāra, sieben Tage lang eine große Gabe.

‘‘ปาสาทเหตุ จตฺตานิ-มหาจาเคน ราชินา,อนคฺฆานิ ฐเปตฺวาน-อเหสุํ ตึสโกฏิโย;

’’

„Ohne die unschätzbaren Gegenstände zu zählen, betrugen die Ausgaben für den Palast durch die große Freigebigkeit des Königs dreißig Kotis.“

ปหาย คมนียนฺตํ-ทตฺวาน ธนสญฺจยํ,อนุคามิธนํ ทานํ-เอวํ กุพฺพนฺติ ปณฺฑิตา;

„Indem sie jene Anhäufung von Reichtum weggeben, die man beim Fortgehen zurücklassen muss, machen die Weisen das Geben zu einem Schatz, der ihnen nachfolgt.“

๑๙. อเถกทิวสํ ราชา สตสหสฺสํ วิสฺสชฺเชตฺวา มหาโพธิ ปูชํ กาเรตฺวา นครํ ปวิสนฺโต ถูปฏฺฐาเน ปติฏฺฐิตํ สิลาถูปํ ทิสฺวา มหิณฺทตฺเถเรน วุตฺตวจนํ อนุสฺสริตฺวา มหาถูปํ กาเรสฺสามีติ กตสนฺนิฏฺฐาโน นครํ ปวิสิตฺวา มหํตลํ อารุยฺห สุโภชนํ ภุญฺชิตฺวา สิริสยนคโต เอวํ จินฺเตสิ มยา ทมิเฬ มทฺทมาเนน อยํ โลโก อติวิย ปีฬิโต, เกน นุ โข อุปาเยน โลกสฺส ปิฬนํ อกตฺวา ธมฺเมน สเมน มหา เจติยสฺส อนุจฺฉวิกํ อิฏฺฐกา อุปฺปาเทสฺสามีติ ตํ จินฺติตํ ฉตฺตํ อธิวตฺถา เทวตา ชานิตฺวา ราชา เอวํ จินฺเตสีติ อุคฺโฆเสสิ.

19. Eines Tages gab der König einhunderttausend aus, um eine Verehrung des Großen Bodhi-Baumes durchzuführen. Als er in die Stadt zurückkehrte, sah er die an der Stelle des Thūpa errichtete Steinsäule, erinnerte sich an die Worte des Thera Mahinda und fasste den Entschluss: „Ich werde den Großen Thūpa errichten.“ Nachdem er die Stadt betreten hatte, stieg er zum oberen Stockwerk hinauf, nahm eine gute Mahlzeit zu sich und dachte, auf seinem Prachtbett liegend, folgendes: „Durch mich, der ich die Damiḷas bedrängte, wurde diese Welt übermäßig geplagt. Mit welchem Mittel kann ich wohl, ohne die Welt zu bedrängen, auf gerechte und rechtmäßige Weise Ziegel beschaffen, die des Großen Cetiya würdig sind?“ Die Gottheit, die den Sonnenschirm bewohnte, erkannte diesen Gedanken des Königs und verkündete laut: „Der König denkt so!“

ปรมฺปราย เทวโลเกปิ โกลาหลมโหสิ ตํ ญตฺวา สกฺโก เทวราชํ วิสฺสกมฺมํ อามนฺเตตฺวา’ตาต! วิสฺส กมฺม! ทุฏฺฐคามณิ อภย มหาราชา มหา เจติยสฺส อิฏฺฐกตฺถาย จินฺเตสิ. ตฺวํ คนฺตฺวา อุตฺตรปสฺเส นครโต โยชนปฺปมาเณ ฐาเน คมฺภิร นทิยา ตีเร อิฏฺฐกา มาเปตฺวา เอหิ’ติ เปเสสิ.

Nacheinander entstand auch in der Götterwelt ein großer Tumult. Als Sakka, der König der Götter, dies erfuhr, sprach er zu Vissakamma: „Lieber Vissakamma! Der große König Duṭṭhagāmaṇi Abhaya denkt an Ziegel für das Große Cetiya. Gehe hin und erschaffe Ziegel an einer Stelle im Norden, eine Yojana von der Stadt entfernt, am Ufer des Flusses Gambhīra, und kehre dann zurück.“ So sandte er ihn aus.

ตํ ญตฺวา วิสฺสกมฺม เทวปุตฺโต อาคนฺตฺวา ตตฺเถว มหาเจติยานุจฺฉวิกํ อิฏฺฐกา มาเปตฺวา เทวปุรเมว คโต. ปุน ทิวเส เอโก สุนขลุทฺโท สุนเข คเหตฺวา อรญฺญํ คนฺตฺวา ตตฺถ ตตฺถ วิจรนฺโต ตํ ฐานํ ปตฺวา อิฏฺฐกา อทิสฺวา จ นิกฺขมิ. ตสฺมึ ขเณ เอกา ภุมฺมา เทวตา ตสฺส อิฏฺฐกา ทสฺเสตุํ มหนฺตํ โคธาวณฺณํ คเหตฺวา ลุทฺทสฺส สุนขานญฺจ อตฺตานํ ทสฺเสตฺวา เตหิ อนุพทฺโธ อิฏฺฐกาภิมุขํ อตฺตฺวา อนฺตรธายิ.

Als der Göttersohn Vissakamma dies vernahm, kam er herbei, erschuf genau dort des Großen Cetiya würdige Ziegel und kehrte in die Götterstadt zurück. Am nächsten Tag nahm ein Jäger seine Hunde, ging in den Wald, wanderte hier und da umher, erreichte jenen Ort, sah jedoch die Ziegel nicht und wollte gerade gehen. In diesem Moment nahm eine Erdgottheit, um ihm die Ziegel zu zeigen, die Gestalt eines großen Warans an, zeigte sich dem Jäger und den Hunden und verschwand, von ihnen verfolgt, in Richtung der Ziegel.

สุนขลุทฺโท อิฏฺฐกา ทิสฺวา อมฺหากํ ราชา ถูปํ กาเรตุกาโม, มหนฺโต วต โน ปณฺณากาโร ลทฺโธติ หฏฺฐมานโส ปุน ทิวเส ปาโตจ อาคนฺตฺวา อตฺตนา ทิฏฺฐํ อิฏฺฐก ปณฺณาการํ รญฺโญ นิเวเทสิ. ราชา ตํ สาสนํ สุตฺวา อตฺตมโน หุตฺวา ตสฺส มหนฺตํ สกฺการํ กาเรตฺวา ตํเยว อิฏฺฐก โคปนํ กาเรสิ. ตโต ราชา อหเมว อิฏฺฐโกโลกนตฺถาย คจฺฉามิ - กุนฺตํ วฑฺเฒถาติ อาห.

Als der Jäger die Ziegel sah, dachte er freudigen Herzens: „Unser König möchte einen Thūpa errichten; wahrlich, eine große Gabe wurde von uns gefunden!“ Am nächsten Tag kam er früh am Morgen und berichtete dem König von dem Ziegelgeschenk, das er selbst gesehen hatte. Als der König diese Botschaft hörte, war er hocherfreut, erwies ihm große Ehrung und ließ eben diese Ziegel bewachen. Daraufhin sagte der König: „Ich selbst werde gehen, um die Ziegel zu betrachten – tragt das königliche Banner voran!“

ตสฺมึเยว ขเณ ปุน อญฺญํ สาสนํ อาหรึสุ. นครโต ติโยชนมตฺถเก ฐาเน ปุพฺพุตฺตรกณฺเณ อาจาร วิฏฺฐิคาเม ติยามรตฺตึ อภิปฺปวฏฺเฏ เทเว โสฬส กรีสปฺปมาเณ ปเทเส สุวณฺณพีชานิ อุฏฺฐหึสุ. ตานิ ปมาณโต อุกฺกฏฺฐานิ วิทตฺถิปฺปมาณานิ. โอมกานิ อฏฺฐงฺคุลปฺปมาณานิ อเหสุํ, อถ วิภาตาย รตฺติยา คามวาสิโน สุวณฺณพิชานิ ทิสฺวา ราฉา’รหํ วต ภณฺฑํ อุปฺปนฺนนฺติ สมนฺตโต อารกฺขา สํวิทหิตฺวา สุวณฺณพีชานิ ปาติยํ ปูเรตฺวา อาคนฺตฺวา รญฺโญ ทสฺเสสุํ ราชา เตสมฺปิ ยถารหํ สกฺการํ กาเรตฺวา เตเยว สุวณฺณ โคปเก อกาสิ.

In genau diesem Moment brachten sie eine weitere Nachricht. An einem Ort drei Yojanas von der Stadt entfernt, in der nordöstlichen Richtung, im Dorf Ācāraviṭṭhi, nachdem es drei Nachtwachen lang geregnet hatte, tauchten auf einer Fläche von sechzehn Karīsa Goldkörner auf. Die größten von ihnen waren eine Spanne groß, die kleinsten acht Fingerbreit. Als die Nacht vergangen war, sahen die Dorfbewohner die Goldkörner, dachten: „Wahrlich, ein des Königs würdiger Schatz ist erschienen!“, trafen ringsum Sicherheitsvorkehrungen, füllten die Goldkörner in eine Schale, kamen herbei und zeigten sie dem König. Der König erwies auch ihnen gebührende Ehrung und setzte eben diese als Wächter des Goldes ein.

อถ ตสฺมึเยว ขเณ อญฺญํ สาสนํ อาหรึสุ. นครโต ปาจีนปสฺเส สตฺตโยชน มตฺถโก ฐาเน ปารคงฺคาย ตมฺพวิฏฺฐิ นาม ชนปเท ตมฺพโลหํ อุปฺปชฺชิ. คามิกา ปาตึ ปูเรตฺวา ตมฺพโลหํ คเหตฺวา อาคนฺตฺวา รญฺโญ ทสฺเสสุํ ราชา ยถานุรูปํ สกฺการํ เตสมฺปิ กาเรตฺวา เตเยว โคปเก อกาสิ.

Daraufhin brachten sie in genau diesem Moment eine weitere Nachricht. Auf der Ostseite, sieben Yojanas von der Stadt entfernt, jenseits des Flusses, im Bezirk namens Tambaviṭṭhi, war Kupfer erschienen. Die Dorfbewohner füllten eine Schale, nahmen das Kupfer mit, kamen herbei und zeigten es dem König. Der König erwies auch ihnen angemessene Ehrung und setzte eben diese als Wächter ein.

ตทนนฺตรํ อญฺญํ สาสนํ อาหรึสุ. ปุรโต จตุโยชนมตฺถโก ฐาเน ปุพฺพทกฺขิณ กณฺเณ สุมนวาปิคาเม อุปฺปลกุรุวิณฺท มิสฺสกา พหู มณโย อุปฺปชฺชึสุ คามิกา ปาตึ ปูเรตฺวา อาคนฺตฺวา มานโย รญฺโญ ทสฺเสสุํ. ราชา เตสมฺปิ สกฺการํ กาเรตฺวา เตเยว โคปเก อกาสิ.

Gleich darauf brachten sie eine weitere Nachricht. Im Osten, vier Yojanas entfernt, in der südöstlichen Richtung, im Dorf Sumanavāpi, waren viele Edelsteine erschienen, vermischt mit lotosblauen Steinen und Rubinen. Die Dorfbewohner füllten eine Schale, kamen herbei und zeigten die Edelsteine dem König. Der König erwies auch ihnen Ehrung und setzte eben diese als Wächter ein.

ตทนนฺตรํ อญฺญมฺปิ สาสนํ อาหรึสุ. นครโต ทกฺขิณ ปสฺเส อฏฺฐโยชน มตฺถเก ฐาเน อมฺพฏฺฐโกล ชนปเท เอกสฺมึ เลเณ รชตํ อุปฺปชฺชิ ตสฺมึ สมเย นครวาสิโก เอโก วาณิโช พหูหิ สกเฏหิ หฬิทฺทิ สิงฺคิเวราทีนมตฺถาย มลยํ คโต, เลณสฺส อวิทูเร สกฏานิ มุญฺจิตฺวา ปโตททารุํ ปริเยสนฺโต ตํ ปพฺพตํ อภิรูฬฺโห เอกํ ปณสยฏฺฐึ อทฺทส.

Gleich darauf überbrachte man eine weitere Botschaft: Südlich der Stadt, in einer Entfernung von acht Yojanas, war im Bezirk Ambatthakola in einer Höhle Silber entstanden. Zu jener Zeit reiste ein in der Stadt wohnhafter Kaufmann mit vielen Karren in das Bergland, um Kurkuma, Ingwer und Ähnliches zu beschaffen. Als er unweit der Höhle die Karren abgespannt hatte, bestieg er auf der Suche nach Holz für Peitschenstecken jenen Berg und erblickte einen Jackfruchtbaum.

ตสฺส มหนฺตํ จาฏิปฺปมาณํ เอกเมว ปณส ผลํ นรุณยฏฺฐึ นาเมตฺวา เหฏฺฐา ปาสาณปิฏฺฐิยํ อฏฺฐาสิ. โส ตํ ผลภาเรน นมิตํ ทิสฺวา อุปคนฺตฺวา หตฺเถน ปรามสิตฺวา ปกฺกภาวํ ญตฺวา วณฺฏํ ฉิณฺทิ ปณสยฏฺฐิ อุคฺคนฺตฺวา ยฏาฏฺฐานํ อฏฺฐาสิ วาณิโช อคฺคํ ทตฺวา ภุญฺชิสฺสามีติ จินฺเตตฺวา กาลํ โฆเสสิ. ตทา จตฺตาโร ขีณาสว อาคนฺตฺวา ตสฺส ปุรโต ปาตุรเหสุํ. วาณิโช เต ทิสฺวา อตฺตมโน ปาเท วนฺทิตฺวา นิสีทาเปตฺวา ตสฺส ผลสฺส วณฺฏาสมนฺตา วาสิยา ตจฺเฉตฺวา อปสฺสยํ ลุญฺจิตฺวา อปนาเมสิ. สมนฺตโต ยุสํ โอตริตฺวา อปสฺสยานิตํ อาวาฏํ ปูเรสิ วาณิโช มโนสิโลทกวณฺณ ปณสยุสํ ปตฺเต ปูเรตฺวา อทาสิ. เต ขีณาสวา ตสฺส ปสฺสนฺตสฺเสว อากาสมพฺภุคฺคนฺตฺวา ปกฺกมึสุ.

Eine einzige riesige Jackfrucht von der Größe eines großen Tonkrugs bog dessen jungen Stamm herab und ruhte unten auf einer Felsplatte. Als er sah, wie der Baum durch die Last der Frucht herabgebogen war, trat er heran, betastete sie mit der Hand, erkannte, dass sie reif war, und schnitt den Stiel ab. Der Jackfruchtbaum schnellte empor und stand wieder an seinem Platz. Der Kaufmann dachte: ‚Ich will den Erstling spenden und erst dann essen‘, und rief die Zeit für die Almosenrufe aus. Da erschienen vier Triebversiegte vor ihm. Als der Kaufmann sie sah, verneigte er sich hocherfreut vor ihren Füßen, bat sie, sich zu setzen, schälte mit einem Messer die Jackfrucht um den Stiel herum ab, entfernte die Schale und legte sie beiseite. Von allen Seiten floss Saft herab und füllte die Vertiefung der weggeworfenen Schale. Der Kaufmann füllte den Jackfruchtsaft, der die Farbe von flüssigem Realgar hatte, in die Almosenschalen und reichte sie ihnen dar. Vor seinen Augen erhoben sich jene Triebversiegten in die Luft und flogen davon.

โส ปุน กาลํโฆเสสิ อญฺเญ จตฺตโร ขีณาสวา อาคมึสุ. เตสมฺปิ หตฺถโต ปตฺเต คเหตฺวา สุวณฺณวณฺเณหิ ปน สมิญฺเชหิ ปูเรตฺวา อทาสิ เตสุ ตโย เถรา อากาเสน ปกฺกมึสุ อิตโร อิณฺทคุตฺตตฺเถโร นาม ขีณาสโว ตสฺส ตํ รชตํ ทสฺเสตุกาโม อุปริ ปพฺพตา โอตริตฺวา ตสฺส เลณสฺส อวิทูเร นิสีทิตฺวา ปณส มิญฺชํ ปริภุญฺชติ อุปาสโก เถรสฺส คตกาเล อวเสส มิญฺชํ อตฺตนาปิ ขาทิตฺวา เสสกํ ภณฺฑิกํ กตฺวา อาทาย คจฺฉนฺโต เถรํ ทิสฺวา อุทกญฺจ ปตฺตโธวนสาขญฺจ อทาสิ.

Er rief erneut die Zeit aus, und vier andere Triebversiegte kamen herbei. Auch ihnen nahm er die Almosenschalen aus den Händen, füllte sie mit den goldfarbenen Fruchtsegmenten und gab sie ihnen zurück. Von diesen reisten drei Theras durch die Luft ab; der andere aber, ein Triebversiegter namens Thera Indagutta, der ihm jenes Silber zeigen wollte, stieg vom Berg herab, setzte sich unweit jener Höhle nieder und verzehrte das Fruchtfleisch der Jackfrucht. Der Laienanhänger aß nach dem Weggang der Theras das restliche Fruchtfleisch auch selbst, schnürte das Verbliebene zu einem Bündel und ging fort. Als er auf dem Weg den Thera erblickte, gab er ihm Wasser und einen Zweig zum Reinigen der Almosenschale.

เถโรปิ เลณทฺวาเรน สกฏ สมีปคามิ มคฺคํ มาเปตฺวา อิมินา มคฺเคน คจฺฉ อุปาสกาติ อาห. โส เถรํ วนฺทิตฺวา เตน มคฺเคน คจฺฉนฺโต เลณทฺวารํ ปตฺวา สมนฺตา เลณํ โอโลเกนฺโต ตํ รชตราสึ ทิสฺวา รชตปิณฺฑํ คเหตฺวา จาสิยา ฉิณฺทิตฺวา รชตภาวํ ญตฺวา มหนฺตํ สชฺฌปิณฺฑํ คเหตฺวา สกฏ สนฺติกํ คนฺตฺวา ติโณทก สมฺปนฺเน ฐาเน สกฏานิ นิเวเสตฺวา ลหุํ อนุราธปุรํ คนฺตฺวา รญฺญฺโญ ทสฺเสตฺวา ตมตฺถํ นิเวเทสิ ราชา ตสฺสาปิ ยถารหํ สกฺการํ กาเรสิ.

Der Thera erschuf durch den Eingang der Höhle einen Weg, der nahe an die Karren heranführte, und sprach: ‚Gehe auf diesem Weg, o Laienanhänger!‘ Er verneigte sich vor dem Thera, ging auf jenem Weg, erreichte den Höhleneingang und blickte in der Höhle umher. Da sah er jenen Silberhaufen, nahm ein Stück Silber, ritzte es mit seinem Messer an, erkannte, dass es Silber war, nahm einen großen Silberklumpen und ging zu seinen Karren zurück. Nachdem er die Karren an einem Ort mit reichlich Gras und Wasser abgestellt hatte, eilte er geschwind nach Anurādhapura, zeigte es dem König und berichtete ihm von dieser Angelegenheit. Der König erwies auch ihm gebührende Ehrung.

ตทนฺตรํ อญฺญมฺปิ สาสนํ อาหรึสุ นครโต ปจฺฉิม ทิสาภาเค ปญฺจ โยชน มตฺถเก ฐาเน อุรุเวล ปพฺพต มหามลกมตฺตา ปจาฬ มิสฺสกา สฏฺฐิ สกฏปฺปมาณมุตฺตา สมุทฺทโต ถลมุคฺคมึสุ เกวฏฺฏา ทิสฺวา ราชารหํ วต ภณฺฑํ อุปฺปนฺนนฺติ ราสึ กตฺวา อารกฺขํ ทตฺวา ปาตึ ปูเรตฺวา อาคนฺตฺวา รญฺโญ ทสฺเสตฺวา ตมตฺถํ นิเวเทสุํ. ราชา เตสมฺปิ ยถารหํ สกฺการํ กาเรสิ.

Danach überbrachte man eine weitere Botschaft: Im Westen der Stadt, in einer Entfernung von fünf Yojanas, beim Uruvela-Berg, waren Perlen von der Größe großer Myrobalanen-Früchte, vermischt mit Korallen, im Ausmaß von sechzig Karrenladungen aus dem Meer auf das Festland emporgestiegen. Als Fischer dies sahen, dachten sie: ‚Wahrlich, ein des Königs würdiger Schatz ist zum Vorschein gekommen!‘, häuften sie auf, stellten eine Wache auf, füllten eine Schüssel damit, kamen herbei, zeigten sie dem König und berichteten ihm von dieser Angelegenheit. Der König erwies auch ihnen gebührende Ehrung.

ปุน อญฺญํ สาสนํ อาหรึสุ นครโต ปจฺฉิมุตฺตร กณฺเณ สตฺตโยชน มตฺถเก ฐาเน เปฬิวาปิ คามสฺส วาปิยา โอติณฺณ กณฺทเร ปุลิน ปุฏฺเฐ นิสทโปตปฺปมาณ ทีฆโต วิทตฺถิจตุรงฺคุลา อุมฺมาปุปฺผวณฺณา จตฺตาโร มหามณิ อุปฺปชฺชึสุ. อเถโก มตฺโต นาม สุนขลุทฺโท สุนเข คเหตฺวา ตตฺถ วิจรนฺโต ตํ ฐานํ ปตฺวา ทิสฺวา ราชารหํ วต ภณฺฑนฺติ วาลิกาหิ ปฏิจฺฉาเทตฺวา อาคนฺตฺวา รญฺโญ นิเวเทสิ. ราชา ตสฺสาปิ ยถารหํ สกฺการํ กาเรสิ. เอวํ ราชา ถูปตฺถาย อุปฺปนฺนานิ อิฏฺฐกาทีนิ ตทเหว อสฺโสสิ อิฏฺฐก รชตานํ อุปฺปนฺนฏฺฐานํ เตเนว นามํ ลภิ.

Wiederum überbrachte man eine weitere Botschaft: Im Nordwesten der Stadt, in einer Entfernung von sieben Yojanas, in einer Schlucht, die zum See des Dorfes Peḷivāpi hinabführte, waren auf einer Sandbank vier große Edelsteine entstanden, von der Größe eines Reibsteins, in der Länge eine Spanne und vier Fingerbreit, und von der Farbe von Flachsblüten. Ein Hundejäger namens Matta, der dort mit seinen Hunden umherstreifte, gelangte an jenen Ort. Als er sie sah, dachte er: ‚Wahrlich, ein des Königs würdiger Schatz!‘, bedeckte sie mit Sand, kam herbei und berichtete dem König davon. Der König erwies auch ihm gebührende Ehrung. So erfuhr der König noch am selben Tag von den für den Stupa entstandenen Ziegeln und anderen Dingen; und die Orte, an denen die Ziegel, das Silber und das andere entstanden waren, erhielten genau danach ihren Namen.

ถูปสาธน ลาภกถา

Die Erzählung von der Erlangung der Baumaterialien für den Stupa

๒๐. อถ ราชา ถูปตฺถาย อุปฺปนฺนานิ สุวณฺณาทีนิ อาหราเปตฺวา ภณฺฑาคาเรสุ ราสึ กาเรสิ ตโต สพฺพสมฺภาเร สมตฺเต วิสาข ปุณฺณมุโปสถทิวเส ปตฺต วิสาข นกฺขตฺเต มหาถูปกรณตฺถาย ภูมิปริกมฺมํ อารภิ. ราชา ถุปฏฺฐาเน ปติฏฺฐาปิตํ สิลาถูปํ หราเปตฺวา ถิรภาวตฺถาย สมนฺตโต หตฺถิปาการ ปริยนฺตํ คมฺภีรโต สตรตนปฺปมาณํ ภูมึ ขนาเปตฺวา ปํสุํ อปเนตฺวา โยเธหิ คุฬปาสาเณ อตฺถราเปตฺวา กมฺมารกูเฏหิ อาหนาเปตฺวา จุณฺณวิจุณฺเณ กาเรสิ.

20. Daraufhin ließ der König das für den Stupa entstandene Gold und die anderen Schätze herbeibringen und in den Schatzhäusern aufhäufen. Als danach alle Baumaterialien vollständig beisammen waren, begann er am Uposatha-Tag des Visākha-Vollmonds, unter dem Gestirn des Visākha, mit den vorbereitenden Erdarbeiten für den Bau des Großen Stupas. Der König ließ den steinernen Stupa, der an der Stelle des Stupas errichtet worden war, wegschaffen. Um Stabilität zu gewährleisten, ließ er ringsum bis zur Grenze der Elefantenmauer die Erde einhundert Ellen tief ausheben, die lose Erde wegschaffen, von Kriegern runde Kieselsteine auslegen, diese mit Schmiedehämmern zerschlagen und zu feinstem Staub zermahlen lassen.

ตโต จมฺมวินทฺเธหิ ปาเทหิ มหา หตฺถีหิ มทฺทาเปตฺวา ปาสาณโกฏฺฏิมสฺสุปริ นวนีต มตฺติกํ อตฺถราเปสิ. อากาส คงฺคายหิ ติปติตฏฺฐาเน อุทกพินฺทูนิ อุคฺคนฺตฺวา สมนฺตา ตึส โยชนปฺปมาณปเทเส ปตนฺติ ยตฺถ สยญฺชาตสาลี อุปฺปชฺชตฺติ ตํ ฐานํ นิจฺจเมว ตินฺตตฺตา นินฺตสีสโกฬํ นาม ฉาตํ. ตตฺถ มตฺติกา สุขุมุตฺตา นวนีต มตฺติกาติ วุจฺจติ.

Daraufhin ließ er das Steinpflaster durch große Elefanten, deren Füße mit Leder umwickelt waren, festtreten und breitete über diesem Steinpflaster Butterton aus. Wo nämlich der Himmels-Ganges herabstürzt, steigen Wassertropfen auf und fallen ringsum in einem Gebiet von dreißig Yojanas nieder; an jener Stelle, wo wilder Reis von selbst wächst, ist der Ort wegen der ständigen Feuchtigkeit als Tintasīsakoḷa bekannt. Der dortige Ton ist äußerst fein und wird ‚Butterton‘ genannt.

ตํ ตโต ขีณสวา สามเณรา อาหรนฺติ ตาย สพฺพตฺถ มตฺติกากิจฺจนฺติ ญาตพฺพํ. มตฺติโกปริ อิฏฺฐกา อตฺถราเปสิ. อิฏฺฐโกปริ ขรสุกมฺมํ, ตสฺโสปริกุรุวิณฺทปาสาณํ, ตสฺโสปริอโยชาลํ, ตสฺโสปริ ขีณาสว สามเณเรหิ หิมวนฺตโต อาหฏํ สุคณฺธมารุมฺพํ, ตสฺโสปริ ขีรปาสาณํ, ตสฺโสปริ เอฬิกปาสาณํ, ตสฺโสปริ สีลํ อตฺถราเปสิ. สพฺพมตฺติกากิจฺเจ นวนีตมตฺติกา เอว อโหสิ.

Diesen brachten triebversiegte Novizen von dort herbei; es ist zu verstehen, dass für alle Arbeiten mit Ton dieser verwendet wurde. Über den Ton ließ er Ziegel legen, über die Ziegel raues Verputzwerk, darüber Korundstein, darüber ein eisernes Gitter, darüber duftenden Feinkies, den triebversiegte Novizen aus dem Himavanta herbeigebracht hatten, darüber Milchstein, darüber flache Felsplatten und darüber Kristallgestein auslegen. Bei allen Arbeiten mit Ton wurde ausschließlich jener Butterton verwendet.

สิลาสตฺถาโรปริ รโสทก สนฺตินฺเตน กปิตฺถ นิยฺยาเสน อฏฺฐงฺคุลพหลตมฺพโลหปฏฺฏํ, ตสฺโสปริ ติลเตลยนฺตินฺตาย มโนสิลาย สตฺตงฺคุล พหลํ รชตปฏฺฏํ อตฺถราเปสิ เอวํ ราชา สพฺพากาเรน ภูมิปริกมฺมํ การาเปตฺวา อาสาฬหิ สุกฺกปกฺขสฺส จาตุทฺทส ทิวเส ภิกฺขุสงฺฆา สนฺนิปาเตตฺวา เอวมาห. สฺเว ปุณฺณมุโปสถทิวเส อุตฺตราสาฬฺห นกฺขตฺเตน มหาเจติเย มงฺคลิฏฺฐกํ ปติฏฺฐาเปสฺสามิ สฺเว ถูปูฏฺฐาเน สพฺโพ สงฺโฆ สนฺติปตตูติ นคเร เภรึ จราเปสิ มหาชโน อุโปสถิโก หุตฺวา คณฺธมาลาทีนิ คเหตฺวา ถูปฏฺฐาเน สนฺนิปตตูติ.

Über dem Steinfundament ließ er eine acht Fingerbreit dicke Kupferplatte legen, die mit in Quecksilberwasser aufgelöstem Kapittha-Harz bestrichen war, und darüber eine sieben Fingerbreit dicke Silberplatte, bestrichen mit rotem Arsenik, das mit Sesamöl zerrieben war. Nachdem der König so die Bodenbereitung in jeder Hinsicht hatte ausführen lassen, ließ er am vierzehnten Tag der lichten Hälfte des Monats Āsāḷha den Bhikkhu-Saṅgha versammeln und sprach: ‚Morgen, am Vollmond-Uposatha-Tag, werde ich unter dem Sternbild Uttarāsāḷhā den feierlichen Grundstein für das Große Cetiya legen. Möge sich morgen der gesamte Saṅgha am Platz des Thūpa versammeln.‘ Zudem ließ er in der Stadt durch Trommelschlag verkünden: ‚Möge das Volk, nachdem es den Uposatha eingehalten hat, Düfte, Kränze und Weiteres mitnehmen und sich am Platz des Thūpa versammeln!‘

ตโต วิสาขสิริ เทวนามเก ทฺเว อมจฺเจ อาณาเปสิ. ตุมฺเห คนฺตฺวา มหา เจติยฏฺฐานํ อลงฺกโรถาติ. เต คนฺตฺวา สมนฺตโต รชตปฏฺฏวณฺณวาลุกํ โอกีราเปตฺวา ลาชปญฺจมกานิ ปุปฺผานิ วิกิริตฺวา กทลิโตรณํ อุสฺสาเปตฺวา ปุณฺณฆเฏ ฐปาเปตฺวา มณิวณฺเณ เวฬุมฺหิ ปญฺจปณฺณธชํ พณฺธาเปตฺวา คณฺธสมฺปนฺนานิ นานาวิธ กุสุมานิสณฺถราเปตฺวา นานาปฺปกาเรหิ ตํ ฐานํ อลงฺกรึสุ.

Daraufhin befahl er den zwei Ministern namens Visākha und Sirideva: ‚Geht und schmückt den Platz des Großen Cetiya.‘ Sie gingen hin, verstreuten ringsum Sand von der Farbe einer Silberplatte, streuten Blumen mit Puffreis als fünfter Gabe aus, errichteten Bananen-Torbögen, stellten gefüllte Gefäße auf, ließen fünffarbige Flaggen an juwelenfarbenen Bambusstäben befestigen, ließen wohlriechende Blumen verschiedenster Art ausbreiten und schmückten jenen Ort auf vielfältige Weise.

อถ ราชา สกลนครญฺจ วิหารคามิ มคฺคญฺจ อลงฺการาเปสิ ปภาตาย รตฺติยา นคเร จตุสุ ทฺวาเรสุ มสฺสุ กมฺมตฺถาย นหาปิเต, นหาปนตฺถายนหาปนเก, อลงฺการตฺถาย กปฺปเกว นานาวิราค วตฺถ คณฺธมาลาทีนิ จ สูปวฺยญฺชน สมฺปนฺนานิ มธุรภตฺตานิ จ ฐปาเปตฺวา สพฺเพ นครา จ ชานปทา จ ยถารุจึ มสฺสูกมฺมํ กาเรตฺวา นหาตฺวา ภุญฺชิตฺวา วตฺถาภรณาทีหิ อลงฺกริตฺวา มหาเจติยฏฺฐานํ อาคจฺฉนฺตูติ อายุตฺตเกหิ อาโรจาเปสิ.

Sodann ließ der König die gesamte Stadt und den zum Vihāra führenden Weg schmücken. Als die Nacht vergangen war, ließ er an den vier Toren der Stadt Barbiere zum Rasieren der Bärte, Bader zum Baden und Friseure zum Schmücken bereitstellen sowie verschiedenfarbige Gewänder, Wohlgerüche, Kränze und Ähnliches, ebenso wie süße Speisen, die reichlich mit Suppen und Beilagen versehen waren. Durch seine Beamten ließ er verkünden: ‚Alle Stadt- und Landbewohner sollen sich nach Belieben rasieren und frisieren lassen, baden, speisen, sich mit Kleidern und Schmuck zieren und dann zum Platz des Großen Cetiya kommen.‘

สยมฺปิ สพฺพาภรณ วิภูสิโต จตฺตาลีส ปุริส สหสฺเสหิ สทฺธึ อุโปสโก หุตฺวา อเนเกหิ สุมณฺฑิต ปสาธิเตหิ อมจฺเจหิ คหิตารกฺโข อลงฺกตาหิ เทวกญฺญ ปมาหิ นาฏกิตฺถิหิ ปริวุโต อมรคณ ปริวุโต เทวราชา วิย อตฺตโน สิริสมฺปตฺติหา มหาชนํ โตสยนฺโต อเนเกหิ ตุริย สงฺฆุฏฺเฐหิ วตฺตมาเนหิ อปรณฺเห มหาถูปฏฺฐานํ อุปคญฺชิ. มหา เจติยฏฺฐาน มงฺคลตฺถาย ปุฏพทฺธานิ วตฺถานิ อฏฺฐุตฺตร สหสฺสํ ฐปาเปสิ. จตุสุ ปสฺเสสุ วตฺถราสึ กาเรสิ เตล-มธุ-สกฺกร-ผาณิตาทีนิ จ ฐปาเปสิ.

Er selbst, geschmückt mit allem Zierrat, hielt zusammen mit vierzigtausend Männern den Uposatha ein. Bewacht von vielen prächtig geschmückten und herausgeputzten Ministern, umgeben von geschmückten Tänzerinnen, die Himmelsnymphen glichen, erfreute er – wie der von der Schar der Unsterblichen umgebene Götterkönig – das Volk mit seiner glanzvollen Pracht und begab sich am Nachmittag unter dem Schall zahlreicher Musikinstrumente zum Platz des Großen Thūpa. Für das Fest des Großen Cetiya-Platzes ließ er tausendundacht Ballen gefalteter Gewänder bereitstellen. An den vier Seiten ließ er Haufen von Gewändern aufschütten und stellte Öl, Honig, Zucker, Rohrzuckersekret und anderes bereit.

อถ นานาเทสโต พหู ภิกฺขู อาคมึสุ ราชคหา สมนฺตา อิณฺทิคุตฺตตฺเถโร นาม อสีติ ภิกฺขุสหสฺสานิ คเหตฺวา อากาเสนาคญฺฉิ ตถา พาราณสิยํ อิสิปตเน มหา วิหารโต ธมฺมเสนตฺเถโร นาม ทฺวาทส ภิกฺขุสหสฺสานิ. สาวตฺถิยํ เชตวน วิหารโต ปิยทสฺสิ นาม เถโร สฏฺฐิ ภิกฺขุ สหสฺสานิ เวสาลิยํ มหา วนโต พุทฺธรกฺขิตตฺเถโร อฏฺฐารส ภิกฺขุ สหสฺสานิ, โกสมฺพิยํ โฆสิตารามโต มหาธมฺมรกฺขิตตฺเถโร ตึส ภิกฺขุสหสฺสานิ. อุชฺเชนิยํ ทกฺขิณคิริ มหา วิหารโต ธมฺมรกฺขิตตฺเถโร จตฺตาลีส ภิกฺขุสหสฺสานิ-ปาฏลิปุตฺเต อโสการามโต มิตฺติณฺณตฺเถโร ภิกฺขูนํ สตสหสฺสานิ สฏฺฐิญฺจ สหสฺสานิ คณฺธาร รฏฺฐโต อตฺตินฺน เถโร นาม ภิกฺขูนํ ทฺเว สตสหสฺสานิ อสีติญฺจ สหสฺสานิ. มหาปลฺลว โภคโต มหาเทวตฺเถโร ภิกฺขูนํ จตฺตาริ สตสหสฺสานิ สฏฺฐิญฺจ สหสฺสานิ โยนกรฏฺเฐ อลสณฺทา นครโต โยนก ธมฺมรกฺขิตตฺเถโร ตึส ภิกฺขุ สหสฺสานิ. วิญฺฌาฏวิวตฺตนิย เสนาสนโต อุตฺตรตฺเถโร อสีติ ภิกฺขุสหสฺสานิ. มหาโพธิมณฺฑ วิหารโต จิตฺตคุตฺตตฺเถโร ตึส ภิกฺขุสหสฺสานิ วนวาสิโภคโต จณฺทคุตฺตตฺเถโร อสีติ ภิกฺขุสหสฺสานิ. เกลาส มหาวิหารโต สุริภคุตฺตตฺเถโร ฉนฺนวุติ สหสฺสานิ คเหตฺวา อากาเสนาคญฺฉิ.

Daraufhin kamen viele Bhikkhus aus verschiedenen Ländern. Aus der Umgebung von Rājagaha kam der Thera namens Indagutta mit achtzigtausend Bhikkhus durch die Luft. Ebenso vom Mahāvihāra im Isipatana bei Bārāṇasī der Thera namens Dhammasena mit zwölftausend Bhikkhus. Vom Jetavana-Vihāra in Sāvatthī der Thera namens Piyadassī mit sechzigtausend Bhikkhus. Vom Großen Wald in Vesālī der Thera Buddharakkhita mit achtzehntausend Bhikkhus. Vom Ghositārāma in Kosambī der Thera Mahādhammarakkhita mit dreißigtausend Bhikkhus. Vom Dakkhiṇagiri-Mahāvihāra in Ujjenī der Thera Dhammarakkhita mit vierzigtausend Bhikkhus. Vom Asokārāma in Pāṭaliputta der Thera Mittinna mit einhundertsechzigtausend Bhikkhus. Aus dem Land Gandhara der Thera namens Atinna mit zweihundertachtzigtausend Bhikkhus. Aus dem Gebiet von Mahāpallava der Thera Mahādeva mit vierhundertsechzigtausend Bhikkhus. Aus der Stadt Alasaṇḍā im Yona-Land der Yona-Thera Dhammarakkhita mit dreißigtausend Bhikkhus. Aus der Einsiedelei im Vindhyā-Wald der Thera Uttara mit achtzigtausend Bhikkhus. Vom Mahābodhimaṇḍa-Vihāra der Thera Cittagutta mit dreißigtausend Bhikkhus. Aus dem Gebiet von Vanavāsa der Thera Candagutta mit achtzigtausend Bhikkhus. Und vom Kelāsa-Mahāvihāra kam der Thera Suriyagutta mit sechsundneunzigtausend Bhikkhus durch die Luft.

‘‘ภิกฺขูนํ ทีปวาสีนํ-อาคตานญฺจ สพฺพโส,คณนาย ปริจฺเฉโท-โปราเณหิ น ภาสิโต;

„Eine genaue Bestimmung der Zahl der auf der Insel wohnenden Bhikkhus und aller von überall her Herbeigekommenen wurde von den Alten nicht verkündet;

สมาคตานํ ภิกฺขูนํ-สพฺเพสํ ตํ สมาคเม,วุตฺตา ขีณาสวาเยว-เต ฉนฺนวุติ โกฏิโย;

’’

von allen bei jener Versammlung zusammengekommenen Bhikkhus werden allein die Triebebefreiten auf sechsundneunzig Koṭis beziffert.“

อถ สงฺโฆ ปริกฺขิตฺต ปวาฬเวทิกา วิย มชฺเฌ รญฺโญ โอกาเส ฐเปตฺวา อญฺญมญฺญํ อฆฏฺเฏตฺวา อฏฺฐาสิ. ปาจินปสฺเส พุทฺธรกฺขิตนามโก ขีณาสาวตฺเถโร อตฺตนาสทิสนามเก ปญฺจสตขีณาสเว คเหตฺวา อฏฺฐาสิ. ตถา ทกฺขิณปสฺเส ปจฺฉิมปสฺเส อุตฺตรปสฺเส จ ธมฺมรกฺขิต - สงฺฆรกฺขิต - อานณฺท นามกา ขีณาสวตฺเถรา อตฺตนา สทิสนามเก ปญฺจปญฺจสต ขีณาสเว คเหตฺวา อฏฺฐํสุ ปิยทสฺสิ นาม ขีณาสวตฺเถโร มหาภิกฺขุสงฺฆํ คเหตฺวา ปุพฺพุตฺตร กณฺเณ อฏฺฐาสิ.

Sodann stellte sich der Saṅgha, gleich einem sie umgebenden Korallengitter, so auf, dass in der Mitte Platz für den König blieb, ohne einander zu bedrängen. Auf der Ostseite stand der triebebefreite Thera namens Buddharakkhita, begleitet von fünfhundert triebebefreiten Theras, die denselben Namen wie er selbst trugen. Ebenso standen auf der Südseite, Westseite und Nordseite die triebebefreiten Theras namens Dhammarakkhita, Saṅgharakkhita und Ānanda, wobei jeder von ihnen fünfhundert triebebefreite Theras begleitete, die den gleichen Namen wie sie selbst trugen. Der triebebefreite Thera namens Piyadassī stand mit einer großen Schar von Bhikkhus in der nordöstlichen Ecke.

ราชา กิร สงฺฆมชฺฌํ ปวิสนฺโตเยว สเจ มยา กยิรมานํ เจติยกมฺมํ อนนฺตราเยน นิฏฺฐํ คจฺฉติ ปาจิน-ทกฺขิณ-ปจฺฉิม-อุตฺตรปสฺเสสุ พุทฺธรกฺขิต-จมฺมรกฺขิต-สงฺฆรกฺขิต-อานณฺท นามกา เถรา อตฺตนาสทิสนามเก ปญฺจปญฺจสตภิกฺขุ คเหตฺวา ติฏฺฐนฺตุ ปิยทสฺสิ นาม เถโร ปุพฺพุตฺตรกณฺเณ ภิกฺขุสงฺฆํ คเหตฺวา ติฏฺฐตูติ จินฺเตสิ. เถราปิ รญฺโญ อธิปฺปายํ ญตฺวา ตถา ฐิตาติ วทนฺตี สิทฺธตฺเถโร ปน มงฺคโล-สุมโน-ปทุโม-สีวลิ-จณฺทคุตฺโต-สูริยคุตฺโต-อิณฺทคุ- ตฺโต-สาคโร-จิตฺตเสโน -ชยเสโน-อจโลติ อิเมหิ เอกาทสหิ เถเรหิ ปริวุโต ปุณฺณฆเฏ ปูรโต กตฺวา ปุรตฺถาภิมุโข อฏฺฐาสิ.

Als der König in die Mitte des Saṅgha eintrat, dachte er bei sich: ‚Wenn das von mir unternommene Cetiya-Werk ohne Hindernisse vollendet werden soll, mögen sich auf der Ost-, Süd-, West- und Nordseite die Theras namens Buddharakkhita, Cammarakkhita, Saṅgharakkhita und Ānanda aufstellen, wobei jeder fünfhundert Bhikkhus begleitet, die denselben Namen wie sie selbst tragen; und der Thera namens Piyadassī möge sich in der nordöstlichen Ecke aufstellen, begleitet von einer Schar von Bhikkhus.‘ Auch die Theras erkannten die Absicht des Königs und stellten sich – so heißt es – genau so auf. Der Thera Siddhattha aber, umgeben von diesen elf Theras: Maṅgala, Sumana, Paduma, Sīvali, Candagutta, Suriyagutta, Indagutta, Sāgara, Cittasena, Jayasena und Acala, stellte gefüllte Gefäße vor sich auf und stellte sich mit dem Gesicht nach Osten gewandt auf.

อถ ราชา ตถา ฐิตํ ภิกฺขุสงฺฆํ ทิสฺวา ปสนฺนจิตฺโต คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา จตูสุ ฐาเนสุ วนฺทิตฺวา ปุณฺณสฏฏฺฐานํ ปวิสิตฺวา สุยณฺณขีเล ปฏิมุกฺกํรชตมยํ ปริพฺภมน ทณฺฑํ วิชฺชมานมาตาปิตูนํ อุภโต สุชาเตน สุมณฺฑิต ปสาธิเตน อภิมงฺคล สมฺมเตน อมจฺจปุตฺเตน คาหาเปตฺวา มหนฺตํ เจติยาวฏฺฏํ กาเรตุํ อารภิ. ตถา กาเรนฺตํ ปน สิทฺธตฺถตฺเถโร นิวาเรสิ. เอวํ กิรสฺส อโหสิ - ยทิ มหาราชา มหนฺตํ เจติยํ กโรติ, อนิฏฺฐิเตเยว มริสฺสติ อนาคเต ทุปฺปริหริยญฺจ ภวิสฺสตีติ. ตสฺมึ ขเณ ภิกฺขุสงฺโฆ มหา ราช เถโร ปาณฺฑิโต, เถรสฺส วจนํ กาตุํ วฏฺฏตีติ อาห.

Daraufhin sah der König die so dastehende Mönchsgemeinschaft und verehrte sie mit gläubigem Herzen mit Wohlgerüchen, Blumengirlanden und anderem. Er umwandelte sie ehrfurchtsvoll, verneigte sich an vier Stellen, betrat den festlich bereiteten Platz und ließ den an einem goldenen Pfosten befestigten, silbernen Zirkelstab von dem Sohn eines Ministers ergreifen, dessen Eltern noch am Leben waren, der von beiden Seiten von edler Geburt war, herrlich geschmückt und verziert und als überaus glücksverheißend galt, und begann so, den Umriss für einen großen Schrein ziehen zu lassen. Als er dies jedoch tun ließ, hielt ihn der Thera Siddhattha davon ab. Denn jener dachte wohl so: „Wenn der große König einen so riesigen Schrein baut, wird er sterben, noch ehe er vollendet ist, und in Zukunft wird er schwer instand zu halten sein.“ In diesem Moment sprach die Mönchsgemeinschaft: „Großer König, der Thera ist weise; es ist angemessen, den Worten des Theras zu folgen.“

ราชา ภิกฺขุสงฺฆสฺส อธิปฺปายํ ญตฺวา เถโร กโรตีติ มญฺญมาโน กีทิสํ ภนฺเต ปมาณํ กโรมีติ อาห. เถโร มม คตคตฏฺฐานโต เจติยาวฏฺฏํ กโรหีติ วตฺวา อุปทิสนฺโต อาวิชฺฌิตฺวา อคมาสิ. ราชา เถรสฺส วุตฺตนเยน เจติยาวฏฺฏํ กาเรตฺวา เถรํ อุปสงฺกมิตฺวา นามํ ปุจฺฉิตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา วมฺพตฺวา ปริวาเรตฺวา ฐิเต เสส เอกาทส เถเร จ อุปสงฺกมิตฺวา ปูเชตฺวา วนฺทิตฺวา เตสํ นามานิ จ ปุจฺฉิตฺวา ปริพฺภมน ทณฺฑคาหกสฺส อมจฺจ ปุตฺตสฺส ตาม ปุจฺฉิ.

Als der König die Absicht der Mönchsgemeinschaft erkannte, dachte er: „Der Thera wird es festlegen“, und fragte: „Welches Maß, Ehrwürdiger, soll ich anwenden?“ Der Thera sagte: „Ziehe den Kreis des Schreins genau dort, wohin ich gehe“, und während er diese Anweisung gab, schritt er im Kreis herum und ging. Nachdem der König den Umkreis des Schreins nach der vom Thera angegebenen Weise hatte ziehen lassen, trat er an den Thera heran, fragte nach seinem Namen, verehrte ihn mit Wohlgerüchen, Blumengirlanden und anderem und verneigte sich vor ihm. Dann trat er an die übrigen elf Theras heran, die im Kreis um ihn herumstanden, verehrte und grüßte sie, fragte nach ihren Namen und erkundigte sich schließlich nach dem Namen des Ministersohnes, der den Zirkelstab gehalten hatte.

อหํ เทว สุปฺปติฏฺฐิต พฺรหฺมา นามาติ วุตฺเต ตว ปิตา กึ นาโมติ ปุจฺฉิตฺวาน นณฺทิเสโน นามาติ วุตฺเต มาตุนามํ ปุจฺฉิ. สุมนาเทวี นามาติ วุตฺเต สพฺเพสํ นามานิ อภิมงฺคลสมฺมตานิ, มยา กยรมานํ เจติยกมฺมํ อวสฺสํ นิฏฺฐานํ คจฺฉติติ หฏฺโฐ อโหสิ, ตโต ราชา มชฺเฌ อฏฺฐ สุวณฺณฆเฏ รชตฆเฏ จ ฐปาเปตฺวา เต ปริวาเรตฺวา อฏฺฐุตฺตรสยสฺส ปุณฺณฆเฏ ฐปาเปสิ.

Als dieser antwortete: „O König, ich heiße Suppatiṭṭhita-Brahmā“, fragte er: „Wie heißt dein Vater?“, und als jener erwiderte: „Sein Name ist Nandisena“, fragte er nach dem Namen der Mutter. Als jener sagte: „Ihr Name ist Sumanādevī“, freute sich der König und dachte: „All ihre Namen gelten als äußerst glückverheißend. Das von mir unternommene Werk des Schreinbaus wird gewiss vollendet werden.“ Daraufhin ließ der König in der Mitte acht goldene und silberne Krüge aufstellen, und um diese herum ließ er einhundertacht gefüllte Festkrüge platzieren.

อถ อฏฺฐ สุวณฺณิฏฺฐกา ฐปาเปสิ. ตาสุ เอเกกํ ปริวาเรตฺวา อฏฺฐุตฺตรสต อฏฺฐุตฺตรสต รชติฏฺฐกาโย. อฏฺฐุตฺตรสต อฏฺฐุตฺตรสต วตฺถานิ จ ฐปาเปสิ. อถ สุปฺปติฏฺฐิต พฺรหฺมนาเมน อมจฺจปุตฺเตน เอกํ สุวณฺณิฏฺฐกํ คาหาเปตฺวา เตน สทิส นาเมหิ จ ชีวมานก มาตาปิตูหิ สตฺตหิ อมจฺจปุตฺเตหิ เสส สตฺติฏฺฐกาโย คาหาเปสิ.

Danach ließ er acht goldene Ziegel aufstellen. Um jeden einzelnen von diesen herum ließ er jeweils einhundertacht silberne Ziegel sowie jeweils einhundertacht Gewänder niederlegen. Daraufhin ließ er einen goldenen Ziegel von dem Ministersohn namens Suppatiṭṭhita-Brahmā ergreifen, und die übrigen sieben Ziegel ließ er von sieben Ministersohnen ergreifen, die ähnlich glückverheißende Namen trugen und deren Eltern ebenfalls noch am Leben waren.

ตสฺมึ ขเณ มิตฺตตฺเถโร นาม ปุรตฺถิม ทิสาภาเค ปริพฺภมิต เลขาย ภูมิยํ คณฺธปิณฺฑํ ฐเปสิ. ชยเสนตฺเถโร นาม อุทกํ อาสิญฺจิตฺวา สนฺตินฺเตตฺวา สมํ อกาสิ. สุปฺปติฏฺฐิตพฺรหฺมา ภทฺท นกฺขตฺเตน เอวํ นานาวิธ มงฺคลานิสงฺขฏฏฺฐาเน ปฐมํ มงฺคลิกฏฺฐกํ ปติฏฺฐาเปสิ. สุมนตฺเถโรนาม ชาติสุมนปุปฺเผหิ ตํ ปูเชสิ. ตสฺมึ ขเณ อุทกปริยนฺตํ กตฺวา มหาปถวิ กมฺโป อโหสิ. เอเตเนว นเยน เสส สตฺติฏฺฐกาโยปิ ปติฏฺฐาเปสุํ.

In diesem Augenblick legte der Thera namens Mitta auf der östlichen Seite eine Kugel aus Duftpaste auf den auf dem Boden gezogenen Kreis. Der Thera namens Jayasena besprengte den Boden mit Wasser und ebnete ihn ein. Unter einer glückhaften Sternenkonstellation legte Suppatiṭṭhita-Brahmā an dieser durch vielfältige Segnungen vorbereiteten Stelle den ersten glückbringenden Ziegel nieder. Der Thera namens Sumana verehrte ihn mit echten Jasminblüten. In diesem Moment erbebte die große Erde bis an die Grenzen des Wassers. Auf genau dieselbe Weise wurden auch die übrigen sieben Ziegel niedergelegt.

ตโต ราชา รชติฏฺฐกาโยปิ ปติฏฺฐาเปตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา มงฺคลวิธานํ นิฏฺฐาเปตฺวา สุวณฺณเปลายปุปฺผานิ คาหาเปตฺวา ปาจีนปสฺเส ภิกฺขุสงฺฆสฺส ปุรโต ฐิตํ มหา พุทฺธรกฺขิตตฺเถรํ อุปสงฺกมิตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา วนฺทิตฺวา เถรสฺส ปริวาเรตฺวา ฐิต ภิกฺขูนญฺจ นามานิ ปุจฺฉิตฺวา ตโต ทกฺขิณปสฺเส ฐิตํ มหาธมฺมรกฺขิตตฺเถรํ ปจฺฉิมปสฺเส ฐิตํ มหาสงฺฆรกฺขิตตฺเถรํ อุตฺตรปสฺเส ฐิตํ อานณฺทตฺเถรญฺจ อุปสงฺกมิตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา ปญฺจปติฏฺฐิเตน วนฺทิตฺวา ตเถว นามานิ ปุจฺฉิตฺวา ปุพฺพุตฺตร กณฺณํ คนฺตฺวา ตตฺถ ฐิตํ ปิยทสฺสิ มหาเถรํ วนฺทิตฺวา ปูเชตฺวา นามานิ ปุจฺฉิตฺวา สนฺติเก อฏฺฐาสิ.

Danach ließ der König auch die silbernen Ziegel niederlegen, verehrte sie mit Wohlgerüchen, Blumengirlanden und anderem und schloss so die feierliche Zeremonie ab. Er ließ goldene Blumen aus einer Schatulle nehmen, trat an den großen Thera Buddharakkhita heran, der auf der östlichen Seite vor der Mönchsgemeinschaft stand, verehrte ihn mit Wohlgerüchen, Blumengirlanden und anderem, verneigte sich vor ihm und fragte nach den Namen der Mönche, die den Thera umgaben. Daraufhin trat er an den großen Thera Dhammarakkhita auf der südlichen Seite, an den großen Thera Saṅgharakkhita auf der westlichen Seite und an den Thera Ānanda auf der nördlichen Seite heran, verehrte sie mit Wohlgerüchen, Blumengirlanden und anderem, verneigte sich ehrfurchtsvoll vor ihnen mit den fünf Gliedern am Boden, fragte ebenso nach ihren Namen, begab sich dann in die nordöstliche Ecke, verneigte sich vor dem dort stehenden großen Thera Piyadassi, verehrte ihn, fragte nach den Namen und blieb nahe bei ihm stehen.

เถโร มงฺคลํ วฑฺเฒนฺโต รญฺโญ ธมฺมํ เทเสสิ. มงฺคลปริโยสาเน สมฺปตฺต คิหิปริสาสุ จตฺตาลีส สหสฺสานิ อรหนฺโต ปติฏฺฐหึสุ. จตฺตาลีส สหสฺสานิ โสตาปตฺติผโล สหสฺสํ สกทาคามิผเล, สหสฺสํ อนาคามิผเล, ภิกฺขูนํ ปน อฏฺฐารสสหสฺสานิ อรหตฺตํ ปาปุณึสุ. ภิกฺขุนีนํ จตุทฺทส สหสฺสานีติ.

Der Thera verkündete dem König das Dhamma, um das Heil zu mehren. Am Ende der Segensfeier wurden unter der versammelten Laienschar vierzigtausend als Arahants (Heilige) gefestigt. Vierzigtausend erlangten die Frucht des Stromeintritts (Sotāpatti), tausend die Frucht der Einmalkehr (Sakadāgāmi) und tausend die Frucht der Nichtkehr (Anāgāmi). Unter den Mönchen jedoch erreichten achtzehntausend die Arahantschaft, und unter den Nonnen vierzehntausend.

ถูปารมฺห กถา

Die Erzählung vom Baubeginn des Stupa.

๒๑. ตโต ราชา ภิกฺขุสงฺฆํ วนฺทิตฺวา ยาจ มหาเจติยํ นิฏฺฐาตินาว เม ภิกฺขุสงฺโฆ ภิกฺขํ คณฺหาตูติ อาห. ภิกฺขู นาธิวาเสสุ, อนุปุพฺเพน ยาจนฺโต อุปลฺลภิกฺขูนํ สตฺตาหํ อธิวาสนํ ลภิตฺวา ถูปฏฺฐานสฺส สมนฺตโต อฏฺฐารสสุ ฐาเนสุ มณฺฑเป การยิตฺวา ภิกฺขุสงฺฆํ นิสีทาเปตฺวา สตฺตาหํ มหาทานํ ทตฺวา สพฺเพสํเยว เตล-มธุ-ปาณิตาทิ เภสชฺชํ ทตฺวา ภิกฺขุสงฺฆํ วิสฺสชฺเชสิ ตโต นคเร เภรึจาราเปตฺวา สพฺเพ อิฏฺฐก วฑฺฒกิ สนฺติปาเตสิ. เต ปญฺจสตมตฺตา อเหสุํ.

21. Danach verneigte sich der König vor der Mönchsgemeinschaft und sprach: „Möge die Mönchsgemeinschaft so lange von mir Speise annehmen, bis das große Cetiya vollendet ist.“ Die Mönche willigten nicht ein. Als er sie jedoch inständig bat, erlangte er schließlich von den Mönchen die Zusage für sieben Tage. Er ließ rings um den Platz des Stupa an achtzehn Stellen Pavillons errichten, ließ die Mönchsgemeinschaft dort Platz nehmen, spendete ihnen sieben Tage lang eine große Gabe und entließ die Mönchsgemeinschaft, nachdem er allen Heilmittel wie Öl, Honig, Sirup und anderes gegeben hatte. Danach ließ er in der Stadt die Trommel schlagen und versammelte alle Maurer (Ziegelmeister). Es waren etwa fünfhundert.

เตสุ เอโก อหํ รญฺโญ จิตฺตํ อาราเธตฺวา มหาเจติยํ กาตุํ สกฺโกมีติ ราชานํ ปสฺสิ ราชา กถํ กโรสีติ ปุจฺฉิ. อหํ เทว เปสิกานํ สตํ คเหตฺวา เอกาหํ เอกํ ปํสุสกฏํ เขเปตฺวา กมฺมํ กโรมีติ อาห. ราชา เอวํ สติ ปํสุราสิกํ ภวิสฺสติ. ติณรุกฺขาทีนิ อุปฺปชฺชิสฺสนฺติ อทฺธานํ นปฺปวตฺตตีติ ตํ ปฏิพาหิ.

Einer von ihnen trat vor den König und dachte: „Ich kann das große Cetiya so erbauen, dass es dem König wohlgefällt.“ Der König fragte: „Wie wirst du vorgehen?“ Er antwortete: „O König, ich werde hundert Arbeiter nehmen und an einem Tag einen Karren Sand verarbeiten, um das Werk zu verrichten.“ Der König wies ihn ab und sprach: „In diesem Fall wird es nur ein Erdhaufen sein. Gras und Bäume werden darauf wachsen, und es wird die Zeiten nicht überdauern.“

อญฺโญ อหํ ปุริสสตํ คเหตฺวา เอกาหํ เอกํ ปํสุคุมฺพํ เขเปตฺวา กมฺมํ กโรมีติ อาห.

Ein anderer sagte: „Ich werde hundert Männer nehmen und an einem Tag einen großen Haufen Erde verarbeiten, um das Werk zu verrichten.“

อญฺโญ ปํสูนํ ปญฺจมฺมณานิ เขเปตฺวา กมฺมํ กโรมีติ อาห.

Ein anderer sagte: „Ich werde das Werk verrichten, indem ich fünf Ammaṇa Erde verarbeite.“

อญฺโญ ทฺเว อมฺมณานิ เขเปตฺวา กมฺมํ กโรมีติ อาห. เตปิ ราชา ปฏิพาหิเยว.

Ein anderer sagte: „Ich werde das Werk verrichten, indem ich zwei Ammaṇa Erde verarbeite.“ Doch auch diese wies der König alle ab.

อถ อญฺโญ ปณฺฑิโต อิฏฺฐก วฑฺฒกี อหํ เทว อุทุกฺขเล โกฏฺเฏตฺวา สุปฺเปหิ วฏฺเฏตฺวา นิสเทปึสิตฺวา ปํสูนํ เอกมฺมณํ เอกาเหเนว เขเปตฺวา เปสิกานํ สตํ คเหตฺวา กมฺมํ กโรมีติ อาห.

Daraufhin sprach ein anderer, weiser Ziegelmeister: „O König, ich werde die Erde in einem Mörser zerstoßen, mit Worfelsieben sieben, auf einem Mahlstein zerreiben und so an einem einzigen Tag nur ein Ammaṇa Erde verarbeiten, indem ich hundert Arbeiter beschäftige, um das Werk zu tun.“

ราชา เอวํ สติ มหาเจติเย ติณาทีนิ น ภวิสฺสนฺติ จิรฏฺฐิติกญฺจ ภวิสฺสติติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา ปุน ปุจฺฉิ-กึ สณฺฐานํ ปน กริสฺสสีติ.

Der König stimmte dem zu, da er dachte: „In diesem Fall wird auf dem großen Cetiya kein Gras oder Ähnliches wachsen, und es wird von langer Dauer sein.“ Und er fragte ihn weiter: „Welche Form aber wirst du ihm geben?“

ตสฺมึ ขเณ วิสฺสกมฺม เทวปุตฺโต วฑฺฒกิสฺส สรีเร อธิมุจฺจิ. วฑฺฒกี สุวณฺณปาตึ ปูเรตฺวา อุทกมาหราเปตฺวา ปาณินา อุทกํ คเหตฺวา อุทกปิฏฺฐิยํ อาหนิ. เอฬิกฆฏ สทิสํ มหนฺตํ อุทกพุพฺพุลํ อุฐฺฐาสิ. เทว อีทิสํ กโรมีติ อาห.

In diesem Augenblick fuhr der Göttersohn Vissakamma in den Körper des Baumeisters. Der Baumeister ließ Wasser herbeibringen, füllte eine goldene Schale, nahm mit der Hand Wasser und schlug auf die Wasseroberfläche. Da stieg eine große Wasserblase auf, die wie ein halbkugeliges Gefäß aussah. Er sagte: „Majestät, so werde ich es machen.“

ราชา สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา ตสฺส สหสฺสคฺฆนกํ สาฏก ยุคลํ, สหสฺสคฺฆนกํเยว ปุณฺณกํ นาม สุวณฺณาลงฺการํ สหสฺสคฺฆนกา ปาทุกา, ทฺวาทส กหาปน สหสฺสานิ จ ทตฺวา อนุรูปฏฺฐาเน เคหญฺจ เขตฺตญฺจ ทาเปสิ.

Der König stimmte mit „Gut!“ zu, gab ihm ein Paar Gewänder im Wert von tausend Münzen, einen goldenen Schmuck namens Puṇṇaka, ebenfalls im Wert von tausend, Sandalen im Wert von tausend sowie zwölftausend Kahapanas und ließ ihm an einem angemessenen Ort ein Haus und ein Feld geben.

ตโต ราชารตฺติภาเค จินฺเตสิ กถํ นาม มนุสฺเส อปีเลตฺวา อิฏฺฐกา อาหราเปยฺยนฺติ เทวตา รญฺโญ จิตฺตํ ญตฺวา เจติยสฺส จตุสุ ทฺวาเรสุ เอเกกทิวสปฺปโหณกํ กตฺวา ตสฺสาเยว รตฺติยา อิฏฺฐการาสึ อกํสุ วิหาตาย รตฺติยา มนุสฺสา ทิสฺวา รญฺโญ อาโรเจสุํ. ราชา ตุสฺสิตฺวา วฑฺฒกึ กมฺเม ปฏฺฐเปสิ. เทวตา เอเตเนว นเยน ยาว มหาเจติยสฺส นิฏฺฐานํ ตาว เอเกกสฺส ทิวสสฺส ปโหณกํ กตฺวา อิฏฺฐกา อาหรึสุ. สกลทิวสภาเค กมฺมํ กตฏฺฐาเน มตฺติกา อิฏฺฐก จุณฺณํ วาปิ น ปญฺญายติ. รตฺติยํ เทวตา อนฺตรธาเปนฺติ.

Danach dachte der König zur Nachtzeit: „Wie kann ich wohl Ziegel herbeibringen lassen, ohne die Menschen zu bedrücken?“ Die Gottheiten erkannten den Gedanken des Königs, bereiteten an den vier Toren des Cetiya jeweils den Bedarf für einen Tag vor und errichteten noch in derselben Nacht einen großen Haufen Ziegel. Als die Nacht gewichen war, sahen die Menschen dies und berichteten es dem König. Der König freute sich und setzte den Baumeister für die Arbeit ein. Auf eben diese Weise brachten die Gottheiten bis zur Fertigstellung des Großen Cetiya Ziegel herbei, indem sie täglich den Bedarf für einen Tag bereitstellten. Während des ganzen Tages war an dem Ort, an dem gearbeitet wurde, weder Ton noch Ziegelstaub zu sehen; in der Nacht ließen es die Gottheiten verschwinden.

อถ ราชา มหาเจติเยกมฺมการายจตุปริสายหตฺถ กมฺมมูลตฺถํจตุสุ ทฺวาเรสุ เอเกกสฺมึ ทฺวาเร โสฬส กหาปน สหสฺสานิ วตฺถาลงฺการ-คนฺธ-มาล-เตล-มธุ-ผาณิต-ปญฺจกฏุก เภสชฺชานิ นานาวิธ สูปวฺยญฺชน สํยุตฺตํ ภตฺตํ ยาคุขชฺชกาทีนิ อฏฺฐวิธ กปฺปิยย ปานกานิ ปญฺจวิธ มุขวาส สหิต ตามฺพูลานิ จ ฐปาเปตฺวา มหาเจติเย กมฺมํ กโรนฺตาคหฏฺฐา วา ปพฺพชิตา วา ยถาชฺฌาสยํ คณฺหนฺตุ มุลํ อคเหตฺวา กมฺมํ กโรนฺตานํ กาตุํ น เทถาติ อาณาเปสิ.

Daraufhin ließ der König als Lohn für die Handarbeit der am Großen Cetiya arbeitenden Menschen aus den vier Gruppen an jedem der vier Tore sechzehntausend Kahapanas bereitlegen, ferner Kleidung, Schmuck, Duftstoffe, Blumenkränze, Öl, Honig, Melasse, Arzneien aus den fünf scharfen Zutaten, Speisen mit verschiedenen Arten von Suppen und Beilagen, Schleimsuppe, feste Nahrung und anderes mehr, die acht Arten von erlaubten Getränken sowie Betel zusammen mit den fünf Arten von Mund-Erfrischern, und er befahl: „Die Hausleute oder die Ordinierten, die am Großen Cetiya arbeiten, mögen dies nach Belieben nehmen; lasst niemanden arbeiten, ohne dafür einen Lohn anzunehmen!“

อเถโก เถโร เจติยกมฺเม สหาย ภาวํ อิจฺฉนฺโต กมฺมกรณฏฺฐาเน มตฺติกา สทิสํ กตฺวา อตฺตานํ อภิสงฺขฏํ มตฺติกา ปิณฺฑํ เอเกน หตฺเถน คเหตฺวา อญฺเญน มาลา คเหตฺวา มหาเจติยงฺคณํ อารุยฺห ราชกมฺมิเก วญฺเจตฺวา วฑฺฒกิสฺส อทาสิ. โส คณฺหนฺโตว ปกติมตฺติ กา นา ภวตีติ ญตฺวา เถรสฺส มุขํ โอโลเกสิ ตสฺสาการํ ญตฺวา ตตฺถ โกลาหล มโหสิ อนุกฺกเมน ราชา สุตฺวา อาคนฺตฺวา วฑฺฒกึ ปุจฺฉิ-ตุยฺหํ กิร ภเณ เอโก ภิกฺขุ อมูลก มตฺติกาปิณฺฑํ อทาสีติ.

Da wollte ein Thera am Werk des Cetiya-Baus teilhaben; er formte einen Tonklumpen, den er selbst so hergerichtet hatte, dass er dem Ton am Arbeitsplatz glich, nahm ihn in eine Hand, nahm in die andere Hand Blumenkränze, betrat den Hof des Großen Cetiya, täuschte die königlichen Arbeiter und gab ihn dem Baumeister. Als dieser ihn annahm, erkannte er sogleich, dass dies kein gewöhnlicher Ton war, und blickte dem Thera ins Gesicht. Als jener dessen Geste bemerkte, entstand dort ein großer Aufruhr. Nach und nach hörte der König davon, kam herbei und fragte den Baumeister: „Man sagt, mein Lieber, ein Mönch habe dir einen unbezahlten Tonklumpen gegeben?“

โส เอวมาห-เยภุยฺเยน อยฺยา เอเกน หตฺเถน ปุปฺผํ เอเกน มตฺติกาปิณฺเฑ คเหตฺวา อาหริตฺวา เทนฺติ เตนาหํ อชานิตฺวา กมฺเม อุปเนสึ ‘‘อยํ ปน อาคนฺตุโก, อยํ เนวาสิโกติ เอตฺตกํ ชานามีติ.‘‘เตน หิ ตํ เถรํ อิมสฺส ทสฺเสหีติ เอกํ มหลฺลก พลตฺถํ วฑฺฒกิสฺส สนฺติเก ฐเปสิ วฑฺฒกี ปุน อาคตกาเล ตํ เถรํ พลตฺถสฺส ทสฺเสสิ โส ตํ สญฺชานิตฺวา รญฺโญ อาโรเจสิ.

Er sprach so: „Meistens bringen die Ehrwürdigen in der einen Hand eine Blume und in der anderen Hand einen Tonklumpen und geben sie uns; daher habe ich es, ohne es zu wissen, für das Werk verwendet. Ich weiß nur so viel: Ob dieser ein Fremder oder ein Einheimischer ist.“ – „Nun denn, zeige diesen Thera diesem Mann hier!“, sprach der König und stellte einen älteren Wachsoldaten an die Seite des Baumeisters. Als der Thera wieder herbeikam, zeigte der Baumeister ihn dem Wachsoldaten, und dieser erkannte ihn und meldete es dem König.

ราชา ตสฺส สญฺญํ อทาสิ. โต ตฺวํ ตโย ชาติสุมน มกุลกุมฺเภ มหาโพธิ องฺคเณ ราสึ กตฺวา คณฺธญฺจ ฐเปตฺวา มหาโพธิ องฺคณํ คต กาเล อาคนฺตุกสฺส เถรสฺส ปูชนตฺถาย รญฺโญ ทาปิตํ คณฺธมาลานฺติ วตฺวา เทหีติ. พลตฺโถ รญฺโญ วุตฺตนเยเนว ตสฺส โพธิ องฺคณํ คต กาเล ตํ คณฺธมาลํ อทาสิ.

Der König gab ihm eine Anweisung: „Geh und häufe auf dem Hof des Großen Bodhi-Baumes drei Gefäße mit Jasminknospen auf und stelle Duftstoffe bereit. Wenn der fremde Thera den Hof des Großen Bodhi-Baumes betritt, gib sie ihm und sprich: ‚Dies sind Duftstoffe und Blumen, die der König als Gabe für Eure Verehrung überbringen lässt.‘“ Der Wachsoldat gab ihm genau nach den Worten des Königs jene Duftstoffe und Blumen, als dieser den Bodhi-Hof betrat.

โสปิ โสมนสฺสปฺปตฺโต หุตฺวา เสลสณฺถรํ โธวิตฺวา คณฺเธน ปริภณฺฑํ กตฺวา สิลาสนฺถรํ กตฺวา ปุปฺผํ ปูเชตฺวา จตุสุ ฐาเนสุ วนฺทิตฺวา ปาจีนทฺวาเร อญฺชลึ ปคฺคยฺห ปีตึ อุปฺปาเทตฺวา ปุปฺผ ปูชํ โอโลเกนฺโต อฏฺฐาสิ.

Da wurde auch dieser von Freude erfüllt, wusch das Steinpflaster, salbte es ringsum mit Duftstoffen, bereitete den Steinboden vor, brachte die Blumen dar, erwies an den vier Stellen seine Ehrfurcht, erhob am östlichen Tor die gefalteten Hände, erzeugte tiefe Freude in sich und blieb stehen, während er auf das Blumenopfer blickte.

พลตฺโถ ตสฺมึ กาเล ตํ เถรํ อุปสงฺกมิตฺวา วนฺทิตฺวา เอวมาห. ภนฺเต ตุมฺหากํ เจติยกมฺเม สหายภาวตฺถาย ทินฺนสฺส อมูลก มตฺติกาปิณฺฑสฺส มูลํ ทินฺนภาวํ ราชา ชานาเปติ อตฺตโน วนฺทเนน วนฺทาเปตีติ. ตํ สุตฺวา เถโร อนตฺตมโน อโหสิ. พลตฺโถ ติฏฺฐนฺตุ ภนฺเต ตโย สุมน มกุล กุมฺภาตตฺตกาเนว สุวณฺณปุปฺผานิปิ เอตํ มตฺติกปิณฺฑํ นาคฺฆนฺติ. จิตฺตํ ปสาเทถ ภนฺเตติ ปกฺกามิ.

In diesem Moment trat der Wachsoldat an den Thera heran, verneigte sich vor ihm und sprach: „Ehrwürdiger, der König lässt Euch wissen, dass der Lohn für den unbezahlten Tonklumpen, den Ihr als Beitrag für den Cetiya-Bau dargebracht habt, entrichtet worden ist, und er lässt Euch seine Ehrerbietung ausrichten.“ Als der Thera dies hörte, war er unzufrieden. Der Wachsoldat sagte: „Lasst es gut sein, Ehrwürdiger! Selbst goldene Blumen im Wert von so viel wie jene drei Gefäße mit Jasminknospen kommen diesem Tonklumpen nicht gleich. Macht Euren Geist heiter, Ehrwürdiger!“ und ging davon.

ตทา โกฏฺฐิวาลชนปเท ปิยงฺคลฺล วิหารวาสี เอโก เถโร อิฏฺฐกวฑฺฒกิสฺส ญาตโก อโหสิ. โส อาคนฺตฺวา วฑฺฒกินา สทฺธึ มนฺเตตฺวา ทีฆ พหล กิริยโต อิฏฺฐกปฺปมาณํ ชานิตฺวา คนฺตฺวา สหตฺเถเนว สกฺกจฺจํ มตฺติกํ มทฺทิตฺวา อิฏฺฐกํ กตฺวา ปจิตฺวา ปตฺตตฺถวิกาย ปกฺขิปิตฺวา ปจฺจาคนฺตฺวา เอเกน หตฺเถน รญฺโญ อิฏฺฐกํ เอเกน ปุปฺผํ คเหตฺวา อตฺตโน อิฏฺฐกาส สทฺธึ รญฺโญ อิฏฺฐกํ อทาสิ. วฑฺฒกี คเหตฺวา กมฺเม อุปเนสิ.

Damals gab es einen Thera, der im Piyaṅgalla-Kloster im Bezirk Koṭṭhivāla lebte und ein Verwandter des Ziegel-Baumeisters war. Er kam herbei, beriet sich mit dem Baumeister, erfragte die Maße der Ziegel hinsichtlich Länge und Dicke, ging hin, knetete mit eigener Hand sorgfältig den Ton, formte und brannte einen Ziegel, steckte ihn in seine Almosenschalentasche, kehrte zurück, nahm mit einer Hand einen Ziegel des Königs und mit der anderen eine Blume und gab seinen eigenen Ziegel zusammen mit dem des Königs ab. Der Baumeister nahm ihn entgegen und fügte ihn in das Werk ein.

เถโร สญฺชาต ปีติ โสมนสฺโส มหาเจติเย กมฺมํ กโรนฺโต อิฏฺฐ กสาลปริเวเณ วสติ ตสฺส ตํ กมฺมํ ปากฏํ อโหสิ. ราชา วฑฺฒกึ ปุจฺฉิ-ภเณ เอเกน กิร อยฺเยน อมูลิก อิฏฺฐกา ทินฺนาติ. สจฺจํ เทว, เอเกน อยฺเยน ทินฺน อิฏฺฐกา อมฺหากํ อิฏฺฐกาย สทิสาติ กมฺเม อุปเนสินฺติ อาห. ปุน ตํ อิฏฺฐกํ สญฺชานาสีติ รญฺญา วุตฺเต ญาตกานุคฺคเหน น ชานามีติ อาห.

Der Thera, von Freude und Glück erfüllt, verrichtete seine Arbeit am Großen Cetiya und wohnte im Iṭṭhakasāla-Klosterhof. Seine Tat wurde bekannt. Der König fragte den Baumeister: „Mein Lieber, stimmt es, dass ein Ehrwürdiger einen unbezahlten Ziegel gegeben hat?“ Er antwortete: „Es ist wahr, Majestät. Der von dem Ehrwürdigen gegebene Ziegel glich unseren Ziegeln, und so habe ich ihn in das Werk eingefügt.“ Als der König weiter fragte: „Erkennst du diesen Ziegel wieder?“, sagte er aus Rücksicht auf seinen Verwandten: „Ich erkenne ihn nicht.“

ราชา ยทิ เอวํ ตํ อิมสฺส ทนฺเนหีติ พลตฺถํ ฐเปสิ โส ตํ ปุพฺเพ วิย พลตฺถสฺส ทสฺเสสิ. พลตฺโถ ปริเวณํ คนฺตฺวา สนฺติเก นิสีทิตฺวา ปฏิสณฺถารํ กตฺวา ภนฺเต ตุมฺเห อาคนฺตุกา เนวาสิกาติ ปุจฺฉิ. อาคนฺตุโกมฺหี อุปาสกาติ. กตร รฏฺฐวาสิโก ภนฺเตติ โกฏฺฐิวาลชนปเท ปิยงฺคลฺล วิหารวาสิมฺหิ อุปาสกาติ อิเธว วสถ คจฺฉถาติ. อิธ น วสาม อสุกทิวเส คจฺฉามาติ อาห. พลตฺโถปิ อหมฺปิ ตุมฺเหหิ สทฺธึ อาคมิสฺสามิ. มยฺหมฺปิ คาโม เอตสฺมึเยว ชนปเท อสุก คาโม นามาติ อาห. เถโร สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิ. พลตฺโถ ตํ ปวตฺตึ รญฺโญ นิเวเทสิ.

Der König sprach: „Wenn dem so ist, zeige ihn diesem Mann hier!“, und stellte einen Wachsoldaten ab. Jener zeigte ihn dem Wachsoldaten wie zuvor. Der Wachsoldat ging zum Klosterhof, setzte sich in seine Nähe, tauschte freundliche Worte aus und fragte: „Ehrwürdiger, seid Ihr ein Gast oder wohnt Ihr hier?“ – „Ich bin ein Gast, o Laienanhänger.“ – „Aus welchem Landstrich stammt Ihr, Ehrwürdiger?“ – „Ich wohne im Piyaṅgalla-Kloster im Bezirk Koṭṭhivāla, o Laienanhänger.“ – „Werdet Ihr hierbleiben oder reist Ihr ab?“ – „Wir bleiben nicht hier; an jenem bestimmten Tag reisen wir ab“, sagte er. Der Wachsoldat sagte: „Auch ich werde mit Euch reisen. Mein Dorf liegt ebenfalls in jenem Bezirk und heißt Soundso.“ Der Thera willigte mit „Gut!“ ein. Der Wachsoldat meldete diese Nachricht dem König.

ราชา พลตฺถสฺส สหสฺสคฺฆนกํ วตฺถยุคลํ มหคฺฆํ รตฺตกมฺพลํ อุปาหนยุคํ สุคณฺธเตลนาฬึ อญฺญฺจ พหุํ สมณปริกฺขารํ เถรสฺส เทหีติ ทาเปสิ โสปิ ปริกฺขารํ คเหตฺวา ปริเวณํ คนฺตฺวา เถเรน สทฺธึ รตฺตึ วสิตฺวา ปาโต สทฺธึเยว นิกฺขมิตฺวา อนุปุพฺเพน คนฺตฺวา ปิยงฺคลฺล วิหารสฺส ทิสฺสมาเน ฐาเน สีตจฺฉายาย เถรํ นิสีทาเปตฺวา ปาเท โธวิตฺวา คณฺธเตเลน มกฺเขตฺวา คุโฬทกํ ปาเยตฺวา อุปาหนํ ปฏิมุญฺจิตฺวา อิทํ เม ปริกฺขารํ กุลูปคเถรสฺสตฺถาย คหิตํ, อิทานิ ตุมฺหากํ ทมฺมิ, อิทํ ปน สาฏกยุคํ มม ปุตฺตสฺส มงฺคลตฺถาย คหิตํ, ตุมฺเห จีวรํ กตฺวา ปารุปถาติ วตฺวา เถรสฺส ปาทมูเล ฐเปสิ.

Der König ließ dem Palastwächter ein kostbares Paar Gewänder im Wert von tausend [Münzen], eine wertvolle rote Decke, ein Paar Sandalen, ein Gefäß mit wohlriechendem Öl und viele andere Requisiten eines Asketen mit den Worten übergeben: „Gib sie dem Thera!“ Auch jener nahm die Requisiten, ging zur Klosterunterkunft, verbrachte die Nacht mit dem Thera, brach am Morgen mit ihm zusammen auf, ging allmählich weiter und ließ den Thera an einer Stelle im kühlen Schatten niedersitzen, von der aus das Piyaṅgalla-Kloster zu sehen war. Er wusch ihm die Füße, salbte sie mit dem wohlriechendem Öl, gab ihm Zuckerwasser zu trinken, zog ihm die Sandalen an und sagte: „Diese Requisite wurde von mir für den Thera erworben, der unsere Familie betreut; jetzt gebe ich sie Euch. Dieses Paar Tücher hingegen wurde für die Festlichkeit meines Sohnes erworben; macht Euch ein Gewand daraus und tragt es!“, und legte es dem Thera zu Füßen.

เถโร สาฏกยุคํ ปตฺตตฺถวิกาย ปกฺขิปิตฺวา เสสปริกฺขารํ ภณฺฑิกํ กตฺวา อุปาหนํ อารุยฺหํ กตฺตยฏฺฐึ คเหตฺวา มคฺคํ ปฏฺปชฺชิ. พลตฺโถ เตน สทฺธึ โถกํ คนฺตฺวา ‘‘ติฏฺฐถ ภนฺเต, มยฺหํ อยํ มคฺโค‘‘ติ วตฺวา ปุพฺเพ วุตฺตนเยเนว รญฺโญ สาสนํ เถรสฺส อาโรเจสิ

Der Thera steckte das Paar Tücher in seine Almosenschalentasche, schnürte die übrigen Requisiten zu einem Bündel, zog die Sandalen an, nahm seinen Wanderstab und machte sich auf den Weg. Der Palastwächter ging ein kurzes Stück mit ihm, sagte: „Haltet ein, Ehrwürdiger, dies ist mein Weg!“, und überbrachte dem Thera die Botschaft des Königs auf genau dieselbe Weise, wie sie zuvor beschrieben wurde.

เถโร ตํ สุตฺวา มหนฺเตน ปรกฺกเมน กตกมฺมํ อกตํ วิย ชาตนฺติ โทมนสฺสปฺปตฺโต หุตฺวา อสฺสุธารํ ปวตฺเตตฺวา’อุปาสก ตว ปริกฺขารํ ตฺวเมว คณฺหาหี‘‘ติ ฐิตโกว สพฺพาปริกฺขารํ ฉฑฺเฑสิ พลตฺโถ กึ นาม ภนฺเต วทถ เอส ราชา ตุยฺหํ ภวคฺคปฺปมาณํ กตฺวา ปจฺจยํ เทนฺโตปิ ตว อิฏฺฐกานุรูปํ กาตุํ น สกฺโกติ. เกวลํ ปน มหาเจติเย กมฺมํ อญฺเญสํ อปตฺตกํ กตฺวา กโรมีติ อธิปฺปาเยน เอวํ กาเรติ ตุมฺเห ปน ภนฺเต อตฺตนา ลทฺธปริกฺขารํ คเหตฺวา จิตฺตํ ปสาเทถาติ วตฺวา เถรํ สญฺญาเปตฺวา ปกฺกามิ. อิมสฺมึ ปน เจติเย ภติยา กมฺมํ กตฺวา จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สคฺเค นิพฺพตฺต สตฺตานํ ปมาณํ นตฺถิ.

Als der Thera dies hörte, überkam ihn tiefer Kummer, da er dachte, dass das mit großer Anstrengung vollbrachte Werk nun wie ungeschehen geworden war. Er vergoss einen Strom von Tränen, sagte: „Löblicher, nimm deine Requisite selbst zurück!“, und warf, noch während er stand, alle Requisiten hin. Der Palastwächter sagte: „Ehrwürdiger, was sagt Ihr da? Selbst wenn dieser König Euch Gaben darbringen würde, die bis zur Spitze des Daseins reichen, könnte er es Euch nicht ganz recht machen. Er lässt dies jedoch einzig in der Absicht tun: ‚Ich will die Arbeit am Großen Cetiya verrichten lassen, ohne dass sie für andere unbelohnt bleibt.‘ Ihr aber, Ehrwürdiger, nehmt die von Euch empfangene Requisite an und erfreut Euren Geist!“, und nachdem er den Thera so beruhigt hatte, ging er weg. Es gibt wahrlich kein Maß für die Wesen, die im Himmel wiedergeboren wurden, nachdem sie an diesem Cetiya Arbeit gegen Lohn verrichtet und ihren Geist klaren Vertrauens erfreut hatten.

ตาวตึส ภวเน กิร นิพฺพตฺต เทวธีตโร อตฺตโน สมฺปตฺตึ โอโลเกตฺวา เกน นุ โก กมฺเมน อิมํ สมฺปตฺตึ ลภิมฺหาติ อาวชฺชมานา มหาเจติเย ภติยา กมฺมํ กตฺวา ลทฺธภาวํ ญตฺวา ภติยา กตกมฺมสฺสาปิ ผลํ อีทิสํ, อตฺตโน สนฺตเกน กมฺมผลํ สทฺทหิตฺวา กตกมฺมสฺส ผลํ กีทิสํ ภวิสฺสตีติ จินฺเตตฺวา ทิพฺพคณฺธมาลํ อาทาย รตฺติภาเค อาคนฺตฺวา ปูเชตฺวา เจติยํ วนฺทนฺติ.

Es heißt, dass im Tāvatiṃsa-Himmel wiedergeborene Göttertöchter, als sie ihre eigene Herrlichkeit betrachteten und darüber nachsannen: „Durch was für eine Tat haben wir wohl diese Herrlichkeit erlangt?“, erkannten, dass sie diese erhalten hatten, weil sie am Großen Cetiya Arbeit gegen Lohn verrichtet hatten. Sie dachten: „Wenn schon die Frucht einer für Lohn verrichteten Arbeit so ist, wie wird dann erst die Frucht einer Tat sein, die man im Glauben an die Frucht der Taten mit dem eigenen Besitz vollbracht hat!“ Mit diesem Gedanken nahmen sie himmlische Düfte und Girlanden, kamen zur Nachtzeit herbei, brachten Verehrung dar und huldigten dem Cetiya.

ตสฺมึ ขเณ ภาติวงฺกวาสี มหาสีวตฺเถโร นาม เจติยํ วนฺทนตฺถาย คโต, ตา วนฺทนฺติโย ทิสฺวา มหาสตฺตปณฺณิรุกฺขสมีเป ฐิโต ตาสํ ยถารุจึ วนฺทิตฺวา คมนกาเล ปุจฺฉิ? ตุมฺหากํ สรีราโลเกน สกลตมฺพปณฺณิทิโป เอกาโลโก, กึ กมฺมํ กริตฺถาติ ภนฺเต อมฺหากํ สนฺตเก กตกมฺมํ นาม นตฺถิ อิมสฺมึ เจติเย มนํ ปสาเทตฺวา ภติยา กมฺมํ กริมฺหาติ อาหํสุ เอวํ พุทฺธสาสเน ปสนฺนจิตฺเตน ภติยา กตกมฺมมฺปิ มหปฺผลํ โหติ. ตสฺมา-

Zu jener Zeit war der in Bhātivaṅka ansässige Thera namens Mahāsīva dorthin gegangen, um das Cetiya zu verehren. Als er sie bei der Verehrung sah, blieb er nahe beim großen Saptaparna-Baum stehen und fragte sie, nachdem sie nach Belieben gehuldigt hatten und im Begriff waren fortzugehen: „Durch das Licht eurer Körper erstrahlt die gesamte Insel Tambapaṇṇi in einem einzigen Glanz. Was für eine Tat habt ihr vollbracht?“ Sie antworteten: „Ehrwürdiger, eine Tat mit unserem eigenen Besitz gibt es bei uns nicht. Wir haben an diesem Cetiya mit gläubigem Geist Arbeit gegen Lohn verrichtet.“ So bringt selbst eine gegen Lohn verrichtete Arbeit in der Lehre des Buddha mit vertrauensvollem Geist große Frucht. Darum:

‘‘จิตฺตปฺปสาทมตฺเตน-สุคเต คติ อุตฺตมา,ลพฺภตีติ วิทิตฺวาน-ถูปปูชํ กเร พุทฺโธ’’ติ;

„Wissend, dass allein durch das reine Vertrauen des Geistes zum Sugata eine vortreffliche Wiedergeburt erlangt wird, sollte der Weise dem Thūpa Verehrung erweisen.“

เอวํ ราชา เจติยกมฺมํ การาเปนฺโต ปุปฺผธานตฺตยํ นิฏฺฐาเปสิ. ตํ ขีณาสว ถิรภาวตฺถาย ภูมิสมํ กตฺวา โอสีทาเปสุํ, เอวํ นววาเร จิตํ จิตํ โอสีทาเปสุํ. ราชา การณํ อชานนฺโต อนตฺตมโน หุตฺวา ภิกฺขุสงฺฆํ สนฺนิปาเตสิ. อสีติ ภิกฺขุสหสฺสานิ สนฺนิปตึสุ ราชา ภิกฺขุสงฺฆํ คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา วนฺทิตฺวา ปุจฺฉิ’ภนฺเต มหาเจติเย ปุปฺผธานตฺตยํ นววาเร น ชานามี’ติ ภิกฺขุสงฺโฆ อาห มหาราช ตุยฺหํ กมฺมสฺส วา ชีวิตสฺส วา อนฺตราโย นตฺถิ. อนาคเต ถิรภาวตฺถาย อิทฺธิมนฺเตหิ โอสีทาปิตํ, อิโต ปฏฺฐาย น โอสีทาเปสฺสนฺติ. ตฺวํ อญฺญถตฺตํ อกตฺวา มหาถูปํ สมาเปหีติ. ตํ สุตฺวา หฏฺโฐ ราชา ถูปกมฺมํ กาเรสิ.

Während der König so die Arbeiten am Cetiya ausführen ließ, stellte er die drei Blumenterrassen fertig. Um der zukünftigen Stabilität willen ließen die Arahants sie mit dem Erdboden gleichwerden und einsinken; so ließen sie das Aufgebaute neunmal nacheinander einsinken. Der König, der den Grund dafür nicht kennt, wurde missmutig und berief die Mönchsgemeinschaft ein. Achtzigtausend Mönche versammelten sich. Der König ehrte die Mönchsgemeinschaft mit Düften, Girlanden und anderem, erwies ihnen Ehrerbietung und fragte: „Ehrwürdige, die Ursache dafür, dass die drei Blumenterrassen am Großen Cetiya neunmal [eingesunken sind], kenne ich nicht.“ Die Mönchsgemeinschaft sprach: „Großer König, für dein Werk oder dein Leben besteht kein Hindernis. Damit es in der Zukunft von Dauer ist, wurde es von den mit übernatürlichen Kräften Begabten zum Einsinken gebracht. Von nun an werden sie es nicht mehr einsinken lassen. Fahre ohne Wanken fort und vollende den Großen Thūpa!“ Als der König dies hörte, war er hocherfreut und ließ das Werk am Thūpa fortführen.

ทสปุปฺผธานานิ ทสหิ อิฏฺฐกาโกฏีหิ นิฏฺฐนํ คมึสุ ปุน ปุปฺผธานตฺตเย นิฏฺฐิเต ภิกฺขุสงฺโฆ อุตฺตร-สุมน นามเก ทฺเว ขีณาสว สามเณเร อาณาเปสิ. ตุมฺเห สมจตุรสฺสํ อฏฺฐรตน พหลํ เอเกก ปสฺสโต อสีติ อสิติ หตฺถปฺปมาณํ ฉเมทก วณฺณปาสาเณ อาหรถาติ. เต สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา อุตฺตรกุรุํ คนฺตฺวา จุตฺตปฺปการปฺปมาเณ ภณฺฑิปุปฺผนิเหฉ เมทวณฺณปาสาเณ อาหริตฺวา เอกํ ปาสาณํ ธาตุคพฺภสฺส ภูมิยํ อตฺถริตฺวา จตฺตาโร ปาสาเณ จตุสุ ปสฺเสสุ สํวิธาย อปรํ ธาตุคพฺภํ ปิทหนตฺถาย ปาจีน ทิสาภาเค วาลุก ปาการ สมีเป อทิสฺสมานํ กตฺวา ฐเปสุํ.

Zehn Blumenterrassen wurden mit zehn Millionen Ziegeln vollendet. Als die drei Blumenterrassen wieder fertiggestellt waren, wies die Mönchsgemeinschaft zwei triebversiegte Novizen namens Uttara und Sumana an: „Bringt quadratische, acht Ellen dicke, an jeder Seite jeweils achtzig Ellen lange Steinplatten von der Farbe von Fett herbei!“ Sie stimmten mit den Worten „Sehr wohl!“ zu, gingen nach Uttarakuru, brachten die fettfarbenen Steine im beschriebenen Maß herbei, breiteten eine Steinplatte auf dem Boden der Reliquienkammer aus, stellten vier Steinplatten an den vier Seiten auf und hinterlegten die andere Steinplatte, die zum Verschließen der Reliquienkammer dienen sollte, auf der Ostseite nahe der Sandmauer, wo sie unsichtbar blieb.

๒๒. ตโต ราชา ธาตุคพฺภสฺส มชฺเฌ สพฺพรตนมยํ สพฺพาการสมฺปนฺนํ มโนหรํ โพธิรุกฺขํ กาเรสิ โส หิ อิณฺทนีลมณิภูมิยํ ปติฏฺฐิโต, ตสฺสมูลานิ ปจาฬมยานิ, ขณฺโธ สิริวจฺฉาทีหิ อฏฺฐมงฺคลิเกหิ ปุปฺผปนฺติ ลตาปนฺติ จตุปฺปท หํสปนฺติหิ จ วิจิตฺโต อฏฺฐารส หตฺถุพฺเพโธ รชตมโย อโหสิ.

22. Daraufhin ließ der König in der Mitte der Reliquienkammer einen ganz aus Juwelen bestehenden, in jeder Hinsicht vollkommenen und lieblichen Bodhi-Baum anfertigen. Dieser stand auf einem Boden aus Saphiren; seine Wurzeln bestanden aus Korallen, und sein Stamm, der achtzehn Ellen hoch und aus Silber gefertigt war, war reich verziert mit den acht Glückssymbolen wie dem Śrīvatsa-Zeichen sowie mit Reihen von Blumen, Reihen von Ranken, Reihen von vierbeinigen Tieren und Gänsen.

ปญฺจมหาสาขาปิ อฏฺฐารสหตฺถาจ, ปตฺตาปิ มณิมยานิ, ปณฺฑุปตฺตานิ, เหมมยานิ, ผลา ปวาฬมยานิ. ตถา องฺกุโรปริ เจลวิตานํ พณฺธาเปสิ. ตสฺส อนฺเต สมนฺนโต มุตฺตมย กิงฺกิณิกชาลํ โอลมฺพติ. สฺวณฺณฆณฺฏาปนฺติ จ สุวณฺณทามานิ จ ตหึ ตหึ โอลมฺพนฺติ วิตานสฺส จตุสุ กณฺเณสุ นวสตสหสฺสคฺฆนโก เอเกโก มุตฺตากลาโป โอลมฺพติ. ตตฺถ ยถานุรูปํ นานารตน กตาเนว จณฺท-สูริย-ตารการูปานิ ปทุมานิ จ อปฺปิตานิ อเหสุํ. มหคฺฆานิ อเนกวณฺณานิ อฏฺฐุตฺตร สหสฺสานิ วตฺถานิ โอลมฺพึสุ.

Auch die fünf großen Äste waren achtzehn Ellen lang; die Blätter bestanden aus Edelsteinen, die gelblichen Blätter aus Gold und die Früchte aus Korallen. Ebenso ließ er über der Spitze einen Baldachin aus Stoff spannen. An dessen Rändern hing ringsherum ein Netz aus Perlenglöckchen herab. Reihen von goldenen Glocken und goldene Girlanden hingen hier und da herab; an den vier Ecken des Baldachins hing jeweils ein einzelnes Perlenbündel im Wert von neunhunderttausend [Münzen]. Darauf waren in angemessener Weise aus verschiedenen Juwelen gefertigte Abbildungen von Sonne, Mond und Sternen sowie Lotosblüten angebracht. Tausendacht kostbare, vielfarbige Gewänder hingen herab.

ตโต โพธิรุกฺขสฺส สมนฺตโต สตฺต รตนมย เวทิกา กาเรตฺวา มหามลก มุตฺตา อตฺถราเปสิ มุตฺตา เวทิกานํ อนฺตเร คณฺโธทก ปุณฺณ สตฺตรตนมย ปุณฺณฆฏ ปนฺติโย ฐปาเปสิ. ตาสุ สุวณฺณฆเฏ ปวาฬมยานิ ปุปฺผานิ อเหสุํ. ปวาฬฆเฏ สุวณฺณมยานิ ปุปฺผานิ. มณิฆเฏ รชตมยานิ ปุปฺผานิ รชตฆเฏ มณิมยานิปุปฺผาติ. สตฺตรตนฆเฏ สตฺตรตนมยานิ ปุปฺผานิ อเหสุํ.

Daraufhin ließ er rings um den Bodhi-Baum sieben aus Juwelen bestehende Balustraden errichten und auf dem großen Hof (mahāmalaka) Perlen ausstreuen. Zwischen den Balustraden ließ er Reihen von mit duftendem Wasser gefüllten, aus den sieben Juwelen bestehenden Fülle-Krügen aufstellen. Unter diesen befanden sich in den goldenen Krügen Blumen aus Korallen, in den Korallenkrügen goldene Blumen, in den Edelsteinkrügen silberne Blumen, in den Silberkrügen Edelsteinblumen und in den Krügen aus den sieben Juwelen waren Blumen aus sieben Juwelen.

โพธิรุกฺขสฺส ปาจีน ทิสาภาเค รตนมเย โกฏิอคฺฆนเก ปลฺลงฺเก ฆนโกฏฺฏิม สุวณฺณมยํ พุทฺธปฏิมํ นิสีทาเปสิ. ตสฺสา ปฏิมาย วีสติ นขา อกฺขินํ เสตฏฺฐานานิ จ ผฬกมยานิ. หตฺถตล ปาทตล ทนฺตาวรณานิ อกฺขีนํ รตฺตฏฺฐาตานิ จ ปวาฬมยานิ เกส ภมุกานิ อกฺขินํ กาฬกฏฺฐานานิ จ อิณฺทนีล มณิมยานิ อุณฺณาโลมํ ปนํ รชตมยํ อโหสิ. ตโต สหมฺปติ มหา พฺรหฺมานํ รชตจฺฉตฺตํ ธาเรตฺวา ฐินํ กาเรสิ. ตตา ทฺวีสุ เทวโลเกสุ เทวตาหิ สทฺธึ วิชยุตฺตรสงฺขํ คเหตฺวา อภิเสกํ ททมานํ สกฺกํ เทวราชานํ ปญฺจสิข เทวปุตฺตํ เพฬุว ปณฺฑุ วีณมาทาย คณฺธพฺพํ กุรุมานํ. มหากาฬ นาคราชานํ นาคกญฺญาปริวุตํ นานาวิเธนถุติโฆเสน ตถาคตํ วณฺเณนฺตํ กาเรสิ.

An der Ostseite des Bodhi-Baums ließ er auf einem juwelenbesetzten Thron im Wert von zehn Millionen eine Buddha-Statue aus massivem, getriebenem Gold niederlassen. Bei dieser Statue waren die zwanzig Nägel und das Weiße der Augen aus Kristall gefertigt. Die Handflächen, Fußsohlen, Lippen und die roten Bereiche der Augen waren aus Koralle. Die Haare, Augenbrauen und das Schwarze der Augen waren aus Saphiren gefertigt, die Stirnlocke (Uṇṇāloma) jedoch war aus Silber. Daraufhin stellte er den großen Brahma Sahampati dar, wie er einen silbernen Sonnenschirm hält; ebenso den Götterkönig Sakka, der zusammen mit den Gottheiten aus zwei Götterwelten das Vijayuttara-Muschelhorn hält und die Weihe darbringt; den Göttersohn Pañcasikha, der mit seiner gelben Beluva-Laute himmlische Musik macht; und den Schlangenkönig Mahākāla, umgeben von Schlangenmädchen, der den Tathāgata mit mancherlei Lobgesängen preist.

วสวตฺติมารมฺปน พาหุสหสฺสํ มาเปตฺวา ติสูล มุคฺคราทิ นานาวุธานิ คเหตฺวา สหสฺสกุมฺภํ คิริเมขล หตฺถิกฺขณฺธ มารุยฺห มารพลํ ปริวาเรตฺวา โพธิมณฺฑํ อาคนฺตฺวา อเนก ภึสนกํ กุรุมานํ กาเรสิ. เสสาสุ ทิสาสุ ปาจีน ทิสาภาเค ปลฺลงฺกสทิเส โกฏิ โกฏิ อคฺฆนเก ตโย ปลฺลงฺเก อตฺถราเปตฺวา ทนฺตมยํ ทณฺฑํ ปวาฬวีชนึ ฐปาเปสิ. โพธิกฺขณฺธํ อุสฺสีสเก กตฺวา นานารตนํ มณฺฑิตํ โกฏิอคฺฆนกํ รชต สยนํ อตฺถราเปสิ.

Den Vasavatti-Māra aber ließ er so darstellen, wie er – nachdem er tausend Arme erschaffen und verschiedene Waffen wie Dreizack und Keule ergriffen hatte – auf den Nacken des Elefanten Girimekhala stieg, der tausend Krüge groß war, umgeben von Māras Heer zum Bodhi-Sitz (bodhimaṇḍa) gelangte und vielerlei Schreckensszenen veranstaltete. In den übrigen Richtungen ließ er an der Ostseite drei dem Thron ähnliche Throne im Wert von vielen Millionen aufstellen und platzierte dort einen Korallenfächer mit einem Griff aus Elfenbein. Er machte den Stamm des Bodhi-Baums zum Kopfende und ließ ein mit verschiedenen Juwelen verziertes, zehn Millionen wertvolles silbernes Ruhebett herrichten.

ทสพลสฺส อภิสมฺโพธิมฺปตฺวา อนิมิเสน จกฺขุนา โพธิปลฺลงฺกํ โอโลกิตฏฺฐานํ สตฺตาหเมว รตนจงฺกเม จงฺกมิตฏฺฐานํ โอโลกิตฏฺฐานํ สตฺตาหเมว รตนจงฺกเม จงฺกมิตฏฺฐานํ รตนฆรํ ปวิสิตฺวา ธมฺมสมฺมสิตฏฺฐานํ มุจลิณฺทมูลํ คนฺตฺวา นิสินฺนสฺส มุจลิณฺเทน นาเคน สตฺตกฺขตฺตุํ โภเคหิ ปริกฺขิปิตฺวา อุปริ ผณํ กตฺวา ฐิตฏฺฐานํ, ตโต อชปาล นิคฺโรธ มูลํ คนฺตฺวา นิสินฺนฏฺฐานํ, ตโต ราชายตนํ โภชเน อุปนีเต จตุมหาราเชหิ อุปนีต ปตฺตปฏิคฺคหณํ กาเรสิ.

Ebenso ließ er darstellen: wie der Zehnkräftebesitzer (Dasabala), nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte, mit unblinzelndem Blick den Bodhi-Thron betrachtete; die Stelle, an der er eine Woche lang auf dem Juwelen-Wandelpfad auf und ab schritt; die Stelle, an der er betrachtete, und die Stelle, an der er eine Woche lang auf dem Juwelen-Wandelpfad auf und ab schritt; die Stelle, an der er das Juwelenhaus betrat und den Dhamma untersuchte; die Stelle, an der er sich zum Fuße des Mucalinda-Baumes begab und saß, wobei der Schlangenkönig Mucalinda ihn siebenmal mit seinen Windungen umschloss und mit seiner emporgehobenen Haube über ihm stand; danach die Stelle, an der er sich zum Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes begab und saß; und danach die Stelle am Rājāyatana-Baum, wo ihm Speise dargebracht wurde und er die von den Vier Großen Königen dargebrachten Schalen entgegennahm.

ตโต พฺรหฺมายาจนํ ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตนํ สสปพฺพชฺชํ, ภทฺทวคฺคิย ปพฺพชฺชํ, เตภาติก ชฏิล ทมนํ, ลฏฺฐิวนุยฺยาเน พิมฺพิสาโรปคมณํ, ราชคหปฺปเวสนํ, เวฬุวน ปฏิคฺคหณํ อสีติ มหาสาวเก จ กาเรสิ ตโต กปิลวตฺถุคมนํ รตนจงฺกเม ฐตฏฺฐานํ, ราหุลปพฺพชฺชํ, นณฺทฺรปพฺพชฺชํ เชตวนปฏิคฺคหณํ, คณฺฑมฺพมูเล ยมก ปาฏิหาริกํ เทวโลเก.

Danach ließ er darstellen: das Bitten des Brahma, das Ingangsetzen des Rades der Lehre, die Ordination des Yasa, die Ordination der Bhaddavaggiyas, die Bezwingung der drei Jaṭila-Brüder, die Begegnung mit König Bimbisāra im Laṭṭhivana-Hain, den Einzug in Rājagaha, die Annahme des Veḷuvana-Klosters und die achtzig großen Jünger; danach die Reise nach Kapilavatthu, die Stelle, an der er auf dem Juwelen-Wandelpfad stand, die Ordination Rāhulas, die Ordination Nandas, die Annahme des Jetavana-Klosters, das Doppelwunder am Fuße des Gaṇḍamba-Baumes und den Aufenthalt in der Götterwelt.

‘‘นิสินฺเน’’ติ กตฺถจิ.

"Nisinne" (sitzend) heißt es an manchen Stellen.

อภิธมฺม เทสนา เทโวโรหณ ปาฏีหีรํ เถรปญฺห สมาคมญฺจ กาเรสิ.

Die Verkündigung des Abhidhamma, das Wunder des Herabsteigens aus der Götterwelt und die Versammlung zur Beantwortung der Fragen des Thera ließ er darstellen.

ตถา มหาสมยสุตฺต-ราหุโลวาท สุตฺต-มงฺคสุตฺตปารายน สุตฺต สมาคมํ ธนปาล-อาฬวก-องฺคุลิมาล-อปลาล ทมนํ อายุสงฺขาร โวสฺสชฺชนํ สูกรมทฺทว ปริคฺคหณํ สิงฺคิวณฺณ วตฺถยุค ปฏิคฺคหณํ ปสนฺโนทกปานํ ปรินิพฺพานํ เทวมนุสฺส ปริเทวนํ มหากสฺสปตฺเถรสฺสภควโตปาทวณฺทนํ สรีร งหนํ อคฺคินิพฺพานํ อาฬาหนสกฺการํ เทเณน พฺราหฺมเณน กตธาตุ วิภาคญฺจ กาเรสิ.

Ebenso ließ er darstellen: die Versammlungen zur Mahāsamaya-Sutta, Rāhulovāda-Sutta, Maṅgala-Sutta und Pārāyana-Sutta; die Bezwingung von Dhanapāla, Āḷavaka, Aṅgulimāla und Apalāla; das Aufgeben der Lebenskraft, die Annahme des Sūkaramaddava, die Annahme des Paares goldfarbener Gewänder, das Trinken des klaren Wassers, das Parinibbāna, das Wehklagen der Götter und Menschen, die Verehrung der Füße des Erhabenen durch den Thera Mahākassapa, die Verbrennung des Körpers, das Erlöschen des Feuers, die Bestattungszeremonien sowie die Aufteilung der Reliquien durch den Brahmanen Doṇa.

ตถา อทฺธจฺฉฏฺฐานิ ชาตกสตานิ กาเรสิ. เวสฺสนฺตรชาตกํ ปน กาเรนฺโต สญฺชย มหาราชํ ผุสตีเทวึ มทฺทิเทวึ ชาลิย กุมารํ กณฺหาชินญฺจ กาเรสิ. ตโต ปณฺฑว หตฺถิทานํ สตฺต สตก มหาทานํ นคร วิโลกนํ สินฺธวทานํ เทวตาหิ โรหิตถ วณฺเณน รถสฺส วหนํ รถทานํ สยเมโวณต ทุมโต ผลํ คเหตฺวา ทารกานํ มธุมํส ทินฺน เนสาทสฺส สุวณฺณ สูจิทานํ วงฺกปพฺพตกุจฺฉิมฺหิ ปพฺพชฺชาเวเสน วสิตฏฺฐานํ ปูชกสฺส ทารกทานํ สกฺกพฺราหฺมณสฺส ภริยํทานํ ปูชกสฺส เทวตานุภาเวก ทารเก คเหตฺวา คนฺตฺวา สญฺชย นริณฺทสฺส ปุรโต คตฏฺฐานํ ตโต วงฺกปพฺพตกุจฺฉิยํ ฉนฺนํ ขตฺติยานํ สมาคมํ เวสฺสนฺตรสฺส มทฺทิยา จ อภิเสกํ ปตฺตฏฺฐานํ นกรมฺปวิฏฺเฐ สตฺตรตนวสฺสํ วสฺสิตฏฺฐานํ ตโต จวิตฺวา ตุสิตปุเร นิพฺพตฺตฏฺฐานญฺจ สพฺพํ วิตฺถาเรน กาเรสิ.

Ebenso ließ er die fünfhundertfünfzig Jātakas darstellen. Bei der Darstellung des Vessantara-Jātaka aber ließ er den Großkönig Sañjaya, die Königin Phusatī, die Königin Maddī, den Prinzen Jāli und Kaṇhājinā darstellen. Daraufhin ließ er all das ausführlich darstellen: das Verschenken des Paṇḍava-Elefanten, die große Gabe der siebenhundert Gaben, den Abschiedsblick auf die Stadt, das Verschenken der Sindh-Pferde, das Ziehen des Wagens durch Gottheiten in Gestalt von roten Hirschen, das Verschenken des Wagens, das Pflücken von Früchten von einem Baum, der sich von selbst herabneigte, das Geben von süßem Fruchtfleisch an die Kinder, das Überreichen einer goldenen Nadel an den Jäger, den Aufenthalt am Hang des Vaṅka-Berges im Gewand von Asketen, das Verschenken der Kinder an Jūjaka, das Verschenken der Gattin an Sakka, der als Brahmane erschien, wie Jūjaka durch die Macht der Gottheiten die Kinder mitnahm und vor den König Sañjaya trat, danach das Wiedersehen der sechs königlichen Personen am Hang des Vaṅka-Berges, die Stelle, an der Vessantara und Maddī ihre Weihe empfingen, den Regen aus sieben Juwelen, der bei ihrem Einzug in die Stadt herabfiel, und schließlich das Verscheiden von dort und die Wiedergeburt im Tusita-Himmel.

ตโต ทส สหสฺส จกฺกวาฬเทวตาหิ พุทฺธ ภาวาย อายาจิตฏฺฐานํ อปุนราวตฺตนํ มาตุกุจฺฉิโอกฺกมนํ มหามายาเทวึ สุทฺโธทน มหาราชํ ลุมฺพินีวเน ชาตฏฺฐานํ อนฺตลิกฺขโต ทฺวินฺนํ อุทกธารานํ ปตนํ อุตฺตราภิมุขํ สตฺตปทวีติหาร คมนํ กาฬเทวฬสฺส ชฏามตฺถเก มหาปุริสสฺส ปาทปติฏฺฐาน อนติวตฺตมานาย ชมฺพุจฺฉายาย ธาตีนํ ปมาทํ ทิสฺวา สิริสยเน ปลฺลงฺเก นิสีทิตฺวา ฌานสมาปนฺนฏฺฐานญฺจ กาเรสิ.

Danach ließ er darstellen: die Stelle, an der er von den Gottheiten aus zehntausend Weltensystemen gebeten wurde, die Buddhaschaft zu erlangen, das Eingehen in den Mutterschoß, die Königin Mahāmāyā, den Großkönig Suddhodana, den Geburtsort im Lumbinī-Hain, das Herabfallen zweier Wasserströme aus der Luft, das Gehen von sieben Schritten in Richtung Norden, das Platzieren der Füße des Großen Mannes auf dem Haarschopf des Asketen Kāḷadevala, und die Stelle, an der er, als er die Unachtsamkeit der Ammen bemerkte, während der Schatten des Rosenapfelbaums sich nicht wegbewegte, auf dem Prachtbett auf dem Thron saß und in die meditative Vertiefung eintrat.

ตโต ราหุล มาตรํ ราหุล ภทฺทกญฺจ กาเรสิ ตโต เอกูน ตึสวสฺสกาเล อุยฺยาเน กีฬตตฺถาย คมน สมเย ชิณฺณ วฺยาธิต มต สงฺขฺยาเต ตโย เทวทูเต ทิสฺวา นิวตฺตนฏฺฐานํ จตุตฺถวาเร ปพฺพชิตรูปํ ทิสฺวา สาธุปพฺพชฺชาติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตฺวา อุยฺยานํ คนฺตฺวา อุยฺยานสิรึ อนุภวิตฺวา สายณฺห สมเย นหาตฺวา มงฺคล สิลาปฏฺเฏ นิสินฺนมตฺต วิสฺสกฏฺฐานา อลงฺกรณฏฺฐาณํ ตโต มชฺฌิมรตฺติยํ นาฏกานํ วิปฺปการํ ทิสฺวา กณฺถก หย วรมารุยฺห) มหาภินิกฺขมณํ นิกฺขมิตฏฺฐานํ ทส สหสฺส) จกฺกวาฬ เทวตาหิ กต ปูชาวิธึ กณฺถกนิวตฺตน เจติยฏฺฐานํ อโนมา นทีตีเร ปพฺพชฺชํ ราชคหปฺปเวสนํ ปณฺฑว ปพฺพตจฺฉ ยาย รญฺโญ พิมฺพิสารมฺม รชฺชกรณตฺถาย อายาจนํ สุชาตาย ทินฺน ขีรปายาส ปฏิคฺคหณํ เนรญฺชราย นทิยา ตีเร ปายาส ปริโภคํ นทิยา ปาติวิสฺสฏฺฐํ ปาฏิหาริยํ สาลวเน ทิวาวิหาร คตฏฺฐานํ โสตฺถิเยน ทินฺน กุสติณปฏิคฺคหณํ โพธิมณฺฑํ อารุยฺห นิสินฺนฏฺฐานญฺจ สพฺพํ วิตฺถาเรน กาเรสิ.

Daraufhin ließ er Darstellungen der Mutter des Rāhula und des edlen Rāhula anfertigen. Danach ließ er im Detail all dies darstellen: wie er im Alter von neunundzwanzig Jahren beim Aufbruch zum Vergnügen im königlichen Park die drei Götterboten sah – bekannt als ein gealterter, ein kranker und ein verstorbener Mensch – und die Umkehr; wie er beim vierten Mal die Gestalt eines Entsagenden sah, den Gedanken fasste „Heilsam ist die Entsagung!“, in den Park ging und die Pracht des Parks genoss; wie er sich zur Abendzeit badete, sich auf die glückbringende Steinplatte setzte und an jener Stelle von Vissakamma geschmückt wurde; danach, wie er in der Mitte der Nacht den unschönen Anblick der schlafenden Tänzerinnen sah, das edle Ross Kanthaka bestieg und den Ort des Aufbruchs zur Großen Entsagung verließ; die von den Gottheiten aus zehntausend Weltensystemen dargebrachten Huldigungen; den Ort des Schreins für die Umkehr von Kanthaka; die Hausloswerdung am Ufer des Flusses Anomā; den Eintritt in Rājagaha; das Ersuchen des Königs Bimbisāra im Schatten des Paṇḍava-Berges, das Reich zu regieren; die Annahme der von Sujātā gespendeten Milchspeise, das Essen der Milchspeise am Ufer des Flusses Nerañjarā; das Wunder der gegen die Strömung fließenden Schale im Fluss; den Ort des Tagesaufenthalts im Sālahain; die Entgegennahme des von Sotthiya dargebrachten Kusa-Grases sowie das Besteigen des Bodhi-Sitzes und das Niedersetzen darauf.

ตโต มหิณฺทตฺเถร ปมุเข สตฺต สห อาคเต จ การาเปสิ. จตุสุ ทิสาสุ ขคฺคหตฺเถ จตฺตาโร มหาราชาโน กาเรสิ ตโต ทฺวตฺตึส เทวปุตฺเต ตโต สุวณฺณ ทณฺฑ ทีปกธารา ทฺวตฺตึส เทวกุมาริโย ตโต อฏฺฐวีสติ ยกฺขเสนาปติโน ตโต อญฺชลึ ปคฺคยฺห ฐิต เทวตาโย ตโต รตนมย ปุปฺปกลาเป คเหตฺวา ฐิต เทวตาโย ตโต สุวณฺณฆเฏ คเหตฺวา ฐิติ เทวตาโย ตโต นจฺจนก เทวตาโย ตโต ตุริยวาทก เทวตาโย ตโต ปจฺเจก สตสหสฺสคฺฆนเก ทสหตฺถปฺปมาเณ อาทาเส คเหตฺวา ฐิต เทวตาโย ตโต ตเถว สตสหสฺสคฺฆนก ปุปฺผ สาขาโย คเหตฺวา ฐิตเทวตาโย ตโต จณฺทมณฺฑเล คเหตฺวา ฐิตเทวตาโย สูริยมณฺฑเล คเหตฺวา ฐิตเทวตาโย ตโต ปทุมานิ คเหตฺวา ฐิต เทวตาโย ตโต ฉตฺตานิ คเหตฺวา ฐิตเทวตาโย ตโต วิจิตฺตเวสธเร มลฺลเทวปุตฺเต ตโต ทุสฺสโปฐน เทวตาโย ตโต รตนคฺฆิเก คเหตฺวา ฐิตเทวตาโย ตโต ธมฺมจกฺกากิ คเหตฺวา ฐิตเทวตาโย ตโต ขคฺคธรา เทวตาโย ตโต ปญฺจหตฺถปฺปมาณ คณฺธิเตลปูริตา ทุกูลวฏฺฏิยํ ปชฺชลิต ทีปกญฺจนน ปาติโย สีเสหิ ธาเรตฺวา ฐิตเทวตาโย จ การาเปสิ.

Danach ließ er auch die sieben Ankömmlinge, angeführt vom Thera Mahinda, darstellen. In den vier Himmelsrichtungen ließ er die vier Großen Könige mit Schwertern in den Händen darstellen. Danach zweiunddreißig Göttersöhne; danach zweiunddreißig Göttermädchen, die Lampen mit goldenen Griffen trugen; danach achtundzwanzig Yakkha-Generäle; danach Gottheiten, die mit ehrfürchtig gefalteten Händen dastanden; danach Gottheiten, die juwelenbesetzte Blumensträuße hielten; danach Gottheiten, die goldene Krüge hielten; danach tanzende Gottheiten; danach Musik spielende Gottheiten; danach Gottheiten, die Spiegel von zehn Ellen Größe hielten, von denen jeder einzelne hunderttausend wert war; danach Gottheiten, die ebenso Blumenzweige im Wert von hunderttausend hielten; danach Gottheiten, die Mondscheiben hielten; Gottheiten, die Sonnenscheiben hielten; danach Gottheiten, die Lotusblumen hielten; danach Gottheiten, die Ehrenschirme hielten; danach bunt gekleidete Malla-Göttersöhne; danach Gottheiten, die Tücher schwangen; danach Gottheiten, die juwelenbesetzte Torbögen hielten; danach Gottheiten, die Gesetzesräder (Dhammacakka) hielten; danach schwerttragende Gottheiten; und danach ließ er Gottheiten darstellen, die auf ihren Köpfen goldene Gefäße trugen, welche fünf Ellen maßen, mit duftendem Öl gefüllt waren und in denen Dochte aus feinem Tuch brannten.

ตโต จตุสุกณฺเณสุผฬิกมยอคฺฆิย มตฺถเก จตฺตาโรมหามณ ฐปาเปสิ จตุสุ กณฺเณสุ สุวณฺณ-มณิ-มุตฺต-วชิรานํ จตฺตาโร ราสิโย กาเรสิ ตโต เมฆวณฺณ ปาสาณภิตฺติยํ วิชฺชุลฺลตา กาเรสิ ตโต รตน ลตาโย ตโต จาฬวิชติโย ตโต นิลุปฺปเล คเหตฺวา ฐิต นาคมณวิกาโย กาเรสิ.

Danach ließ er an den vier Ecken auf den Spitzen von kristallenen Torbögen vier große Edelsteine platzieren. An den vier Ecken ließ er vier Haufen aus Gold, Juwelen, Perlen und Diamanten aufschütten. Danach ließ er auf der wolkenfarbenen Steinwand Blitze darstellen, danach Ranken aus Edelsteinen, danach Fliegenwedel und danach Nāga-Mädchen, die blaue Lotusblumen in den Händen hielten.

ราชา เอกฺติกานิ รูปกานิ ฆนโกฏฺฏิม สุวณฺเณเหว กาเรสิ. อวเสสมฺปิ ปูชาวิธึ สตฺตรตเนเหว กาเรสีติ. เอตฺถ จ วุตฺตปฺปการมฺปน ปูชนียภณฺฑํ อนนฺตมปริมาณํ โหติ ตถา หิ อมฺพปาสานวาสี จิตฺตคุตฺตตฺเถโรนาม เหฏฺฐา โลหปาสาเท สนฺนิปติตานํ ทฺวาทสนฺนํ ภิกฺขุสหสฺสานํ ธมฺมํ กเถนฺโต รถวินีตสุตฺตํ อารภิตฺวา มหา ธาตุนิธานํ วณฺเณนฺโต เอกจฺเจ น สทฺทหิสฺสนฺตีติ มญฺญมาโน โอสกฺกิตฺวา กเถสิ. ตสฺมึ ขเณ โกฏปพฺพตวาสี มหาติสฺสตฺเถโร นาม ขีณาสโว อวิทูเร นิสีทิตฺวา ธมฺมํ สุณนฺโต อาวุโส ธมฺมกถิก ตว กถาโต ปริหีนมฺปิ อตฺถิ. อปจฺโจ สกกิตฺวา วิตฺถาเรน กเถหีติ อาห. อถ อิมสฺมึเยว ทีเป ภาติย มหาราชา นาม สทฺโท ปสนฺโน อโหสิ โส สายํ ปาตํ มหเจติยํ วนฺทิตฺวาว ภุญฺชติ. เอกทิวสํ วินิจฺฉเย นิสีทิตฺว ทุพฺพีนิจฺฉิตํ อฏฺฏํ วินิจฺฉินนฺโต อติสายํ วุฏฺฐิโต ถูปวณฺทนํ วิสฺสริตฺวา โภชเน อุปนีเต หตฺถํ โอตาเรตฺวา มนุสฺเส ปุจฺฉิอชฺช มยา อยฺยโก วนฺทิโต น วนฺทิโตติ. โปราณก ราชาโน หิ สตฺถารํ อยฺยโกติ วทนฺติ. มนุสฺสา น วนฺทิโต เทวาติ อาหํสุ.

Der König ließ all diese Figuren aus massivem, gehämmertem Gold anfertigen. Auch die übrigen Gegenstände der Opferdarbringung ließ er aus den sieben Arten von Edelsteinen herstellen. Die Anzahl der hier beschriebenen verehrungswürdigen Gegenstände war wahrlich unendlich und unermesslich. So kam es, dass der in Ambapāsāna lebende Thera namens Cittagutta vor zwölftausend Mönchen, die im Erdgeschoss des Lohapāsāda versammelt waren, den Dhamma predigte. Als er, ausgehend vom Rathavinīta-Sutta, die große Reliquieneinschließung rühmte, sprach er in der Annahme, dass einige es nicht glauben würden, nur zögerlich darüber. In diesem Augenblick sagte der in Koṭapabbata lebende Thera Mahātissa, ein Arhat (Khīṇāsava), der in der Nähe saß und der Lehrrede lauschte: „Freund, Dhamma-Prediger! In deiner Schilderung fehlt sogar noch einiges. Erzähle es ohne Zurückhaltung in aller Ausführlichkeit!“ Auf eben dieser Insel herrschte einst der König namens Bhātiya, der von tiefem Glauben erfüllt war. Er pflegte stets morgens und abends die Große Stupa (Mahācetiya) zu verehren, bevor er seine Mahlzeiten einnahm. Eines Tages saß er im Gerichtshof und entschied über einen schwer zu lösenden Fall. Als er erst sehr spät am Abend aufstand, vergaß er die Verehrung der Stupa. Als ihm das Essen vorgesetzt wurde, zog er seine Hand zurück und fragte die Bediensteten: „Habe ich heute meinen Großvater verehrt oder nicht?“ (Denn die Könige der alten Zeit nannten den Meister „Großvater“.) Die Leute antworteten: „Nein, o König, Ihr habt ihn heute nicht verehrt.“

ตสฺมึ ขเณ ราชา หตฺเถน คหิต ภตฺตปิณฺฑํ ปาติยํ ปาเตตฺวา อุฏฺฐาย ทกฺขิณทฺวารํ วิวราเปตฺวา อาคนฺตฺวา ปาจีน ทฺวาเรน มหาเจติยงฺคณํ อารุยฺห วนฺทนฺโต อนฺโต ธาตุคพฺเภ ขีณาสวานํ ธมฺมํ โอสารณสทฺทํ สุตฺวา ทกฺขิณทฺวาเรติ มญฺญมาโน ตตฺถ คนฺตฺวา อทิสฺวา เอเตเนว นเยน อิตรานิปิ ทฺวารานิ คนฺตฺวา ตตฺถาปิ อทิสฺวา อยฺยา ธมฺมํ โอสาเรนฺโต วิจรนฺตีติ มญฺญมาโน โอโลกนตฺถาย จตุสุ ทฺวาเรสุ มนุสฺเส ฐเปตฺวา สยํ ปุน วิจริตฺวา อปสฺสนฺโต มนุสฺเส ปุจฺฉิตฺวา พหิทฺธา นตฺถิ ภาวํ ญตฺวา อนฺโต ธาตุคพฺเภ ภวิสฺสติติ สนฺนิฏฺฐานํ กตฺวา ปาจีนทฺวาเร อาสนฺนตเร มหา เจติยาภิมุโข หตฺถปาเท ปสาเรตฺวา ชีวิตุํ ปริจฺจชิตฺวา ทฬฺหสมาทานํ กตฺวา นิปชฺชิ. สเจ มา อยฺยา ธาตุคพฺภํ น โอโลกาเปนฺติ-สตฺตาหํ นิราหาโร หุตฺวา สุสฺสมาโน ภูสมุฏฺฐิ วิย วิปฺปกิริยมาโนปิ น อุฏฺฐหิสฺสามีติ. ตสฺส คุณานุภาเวน สกฺกสฺส ภวนํ อุณฺหาการํ ทสฺเสสิ.

In diesem Augenblick ließ der König den Reisbissen, den er bereits in der Hand hielt, in die Schale zurückfallen, stand auf, ließ das Südtor öffnen, eilte herbei und betrat die Terrasse der Großen Stupa (Mahācetiya) durch das Osttor. Während er dort seine Verehrung darbrachte, hörte er aus dem Inneren der Reliquienkammer (Dhātugabbha) den Klang von Arhats (Khīṇāsavas), die den Dhamma rezitierten. In der Annahme, das Geräusch komme vom Südtor, ging er dorthin, sah jedoch niemanden. Auf dieselbe Weise suchte er auch die anderen Tore auf, fand aber auch dort niemanden. Da er dachte: „Die Ehrwürdigen wandeln umher und rezitieren den Dhamma“, stellte er an den vier Toren Männer auf, um Ausschau zu halten. Er selbst ging nochmals umher, sah jedoch niemanden. Als er die Männer befragte und erfuhr, dass draußen niemand zu sehen war, zog er den Schluss: „Es muss sich im Inneren der Reliquienkammer abspielen.“ Er legte sich ganz in der Nähe des Osttors nieder, der Großen Stupa zugewandt, streckte seine Glieder aus, war bereit, sein Leben hinzugeben, und legte das feste Gelübde ab: „Wenn die Ehrwürdigen mich nicht in die Reliquienkammer blicken lassen, werde ich sieben Tage lang ohne Nahrung bleiben, austrocknen, und selbst wenn ich wie eine Handvoll Staub zerstreut werde, werde ich nicht wieder aufstehen!“ Durch die Macht seiner Tugend erwärmte sich der Wohnsitz von Sakka.

สกฺโก อาวชฺชนฺโต ตํ การณํ ญตฺวา อคนฺตฺวา ธมฺมํ โอสาเรนฺตานํ เถรานํ เอวมาห. อยํ ภนฺเต ราชา ธมฺมิโก พุทฺธสาสเน ปสนฺโน อิมสฺมึ ฐาเน สชฺฌายน สทฺทํ สุตฺวา ธาตุคพฺภํ อปสฺสิตฺวา น อุฏฺฐหิสฺสามีติ ทฬฺหสมาทานํ กตฺวา นิปนฺโน สเจ ธาตุคพฺภํ น ปสฺสติ ตตฺเถว มริสฺสติ. ตํ ปเวเสตฺวา ธาตุ คพฺภํ โอโลกาเปถาติ. เถราปิ ตสฺส อนุกมฺปาย ธาตุคพฺภํ ทสฺเสตุํ เอกํ เถรํ อาณาเปสุํ ราชานํ อาเนตฺวา ธาตุคพฺภา โอโลกาเปตฺวา เปเสหีติ. โส รญฺโญ หตฺเถ คเหตฺวา ธาตุคพฺภํ ปเวเสตฺวา ยถารุจึ วนฺทาเปตฺวา สพฺพํ สลฺลกฺขิตกาเล เปเสสิ ราชา นครํ คนฺตฺวา อปเรน สมเยน ธาตุคพฺเภ อตฺตนา ทิฏฺฐรูปเกสุ เอกเทสานิ สุวณฺณขจิตานิ กาเรตฺวา ราชงฺคเณ มหนฺตํ มณฺฑปํ กาเรตฺวา ตสฺมึ มณฺฑเป ตานิ รูปกานิ สํวิทหาเปตฺวา นคเร สนฺนิปาเตตฺวา ธาตุคพฺเภ มยา ทิฏฺฐานิ สุวณฺณรูปกานิ อีทิสานิ อาห. เตสํ รูปกานํ นิยาเมน กตตฺตา นิยามก รูปกานิ นาม ชาตานิ.

Als Sakka dies erwog und den Grund erkannte, ging er dorthin und sprach zu den Theras, welche die Lehre rezitierten: „Ehrwürdige, dieser gerechte König, der Vertrauen in die Lehre des Buddha hat, hat an diesem Ort den Klang der Rezitation gehört. Er hat sich mit dem festen Entschluss niedergelegt: ‚Ich werde nicht aufstehen, ohne die Reliquienkammer gesehen zu haben.‘ Wenn er die Reliquienkammer nicht sieht, wird er auf der Stelle sterben. Lasst ihn eintreten und die Reliquienkammer betrachten.“ Auch die Theras befahlen aus Mitgefühl für ihn einem Thera, ihm die Reliquienkammer zu zeigen: „Bringe den König her, lass ihn die Reliquienkammer betrachten und sende ihn wieder fort.“ Jener nahm den König an der Hand, führte ihn in die Reliquienkammer, ließ ihn nach Herzenslust verehren und schickte ihn fort, als er alles genau erfasst hatte. Der König kehrte in die Stadt zurück und ließ später von den Figuren, die er selbst in der Reliquienkammer gesehen hatte, Nachbildungen anfertigen, die teilweise mit Gold verziert waren. Er ließ eine große Halle im Königshof errichten, stellte jene Figuren in dieser Halle auf, versammelte die Stadtbewohner und sprach: „Solcherart sind die goldenen Figuren, die ich in der Reliquienkammer sah.“ Weil sie nach dem Vorbild jener Figuren gefertigt worden waren, wurden sie als „Musterfiguren“ bekannt.

ราชา สํวจฺฉเร สํวจฺฉเร ตานิ รูปกานิ นีหราเปตฺวา นาครานํ ทสฺเสสิ ปฐมํ ทสฺสิตกาเล นาครา ปสีทิตฺวา เอเกก กุลโต เอเกกํ ทารกํ นีหริตฺวา ปพฺพาเชสุํ. ปุน ราชา อยฺยา เอตํ ปการํ อชานนกา พหู เตสมฺปิ อาโรเจสฺสามีติ วิหารํ คนฺตฺวา เหฏฺฐา โลหปาสาเท ภิกฺขุสงฺฆํ สนฺนิปาเตตฺวา สยํ ธมฺมาสนคโต ติยาม รตฺตึ ธาตุคพฺเภ อธิการํ กเถตฺวา ปริโยสาเปตุมสกฺกานฺโตเสว อุฏฺฐาสิ. ตตฺเถโก ภิกฺขุ ราชานํ ปุจฺฉิ-มหาราช ตฺวํ ปาตราสภตฺตํ ภูตฺวา อาคโตสิ. ติยาม รตฺตึ วณฺเณนฺโต ธาตุคพฺเภ ปูชาวิธิมฺปิ ปริโยสาเปตุํ นาสกฺขิ อญฺญมฺปิ พหุํ อตฺถิติ.

Jahr für Jahr ließ der König diese Figuren herausbringen und zeigte sie den Stadtbewohnern. Als sie zum ersten Mal gezeigt wurden, gewannen die Bürger solches Vertrauen, dass sie aus jeder Familie je einen Knaben herbeibrachten und ordinieren ließen. Später dachte der König: ‚Viele ehrwürdige Herren kennen diese Angelegenheit nicht, auch ihnen will ich davon berichten.‘ Er ging zum Kloster, versammelte die Mönchsgemeinde im Erdgeschoss des Bronzepalastes, bestieg selbst den Predigtstuhl und sprach während der drei Nachtwachen über die Details der Reliquienkammer; doch unfähig, es zu Ende zu führen, erhob er sich schließlich. Da fragte ein Mönch den König: ‚Großer König, du bist hergekommen, nachdem du dein Frühstück eingenommen hattest. Obwohl du die drei Nachtwachen hindurch gepriesen hast, konntest du nicht einmal die Beschreibung der Verehrungsriten in der Reliquienkammer zu Ende bringen. Gibt es denn noch so viel mehr?‘

ราชา กึ กเถต ภนฺเต, ตุมฺหากํ มยา กถิตํ ทสภาเคสุ เอกภาคมฺปิ นปฺปโหติ. อหมฺปน มยา สลฺลกฺขิต มตฺตเมว กเถสึ. อนนฺตํ ภนฺเต ธาตุคพฺเภ ปูชาวิธานนฺติ อาห เอวํ อนนฺตํ ปูชนียภณฺฑํ สมจตุรสฺเส เอเกก ปสฺสโต อสีติ อสีติ หตฺถปฺปมาเณ ธาตุคพฺเภ นิรนฺตรํ กตฺวา ปุเรตุมฺปิ น สุกรํ, ปเคว ยถารหํ สํวิธาตุ ติฏฺฐตุ ตาว ธาตุคพฺโภ ยาว มหาเจติเย วาลุก ปาการ ปริจฺเฉทา นิรนฺตรํ ปุเรตุมฺปิ น สกฺกา. ตสฺมา ตํ สพฺพํ ปูชนียภณฺฑํ ตตฺถ กถํ คณฺหีติ ยเทตฺถ วตฺตพฺพํ โปราเณหิ วุตฺตเมว.

Der König sprach: ‚Was soll ich sagen, Ehrwürdiger? Was ich euch erzählt habe, reicht nicht einmal für einen zehnten Teil aus. Ich habe nur das berichtet, was ich selbst wahrgenommen habe. Unendlich, Ehrwürdiger, ist die Art der Verehrung in der Reliquienkammer. Es ist wahrlich nicht leicht, eine so unendliche Menge an verehrungswürdigen Gegenständen selbst lückenlos in eine quadratische Reliquienkammer von jeweils achtzig Ellen Seitenlänge hineinzufüllen, geschweige denn sie gebührend anzuordnen. Und lassen wir die Reliquienkammer einmal beiseite: Selbst der gesamte Bereich bis zur Sandmauer-Umgrenzung der Großen Cetiya ließe sich damit nicht lückenlos ausfüllen. Wie also fand all dieser verehrungswürdige Besitz darin Platz? Was hierzu zu sagen ist, wurde bereits von den Alten dargelegt.‘

นิคฺโร ธปิฏฺฐิ เตปิฏก มหาสีวตฺเถโร กิร ราชเคเห นิสิทิตฺวา รญฺโญ ทสพล สีหนาทสุตตํ กเถนฺโต ธาตุนิธานํ วณฺเณตฺวา สุตฺตนฺตํ วินิวฏฺเฏสิ. ราชา เถรสฺส เอวมาห-อยํ ภนฺเต ธาตุคพฺภา สมจตุรสฺโส, เอเกกปสฺสโต อสีติ อสีติ หตฺถปฺปมาเณ เอตฺตกานิ ปูชนีย ภณฺฑานิ เอตฺถ ฏฺฐิตานีติ โก สทฺทเหสฺสติติ. เถโร อาห. อิณฺทสาลคุหากิตฺตกปฺปมาณาติ ตยา สุตปุพฺพาติ. ราชา ขุทฺทก มญฺจกปฺปมาณา ภนฺเตติ อาห. ตโต เถโร อาห, มหาราช อมฺหากํ สตฺถารา สกฺกสส สกฺก ปญฺหสุตฺตนฺตํ กถนทิวเส คุหาย กิตฺตกา ปริสา โอสฏาติ สุตปุพฺพาติ. ราชา ทฺวีสุ ภนฺเต เทวโลเกสุ เทวตาติ อาห. เอวํ สนฺเต ตมฺปิ อสทฺทเหยฺยํ นุ มหาราชาติ เถเรน วุตฺเต ราชา ตํ ปน เทวานํ เทวิทฺธิยา อโหสิ เทวิทฺธิ นาม อจินฺเตยฺยา ภนฺเตติ อาห.

Es heißt, dass der Tipiṭaka-Großthera Mahāsīva von Nigrodhapiṭṭhi im Königspalast saß und, während er dem König die Lehrrede vom Löwenruf des Zehnkräftigen (Dasabala-Sīhanāda-Sutta) vortrug, die Reliquieneinbettung rühmte und so die Lehrrede abschloss. Der König sprach zum Thera: ‚Ehrwürdiger, diese Reliquienkammer ist quadratisch, mit einer Seitenlänge von jeweils achtzig Ellen. Wer soll glauben, dass so viele verehrungswürdige Gegenstände darin Platz gefunden haben?‘ Der Thera fragte: ‚Hast du je gehört, wie groß die Indasāla-Höhle ist?‘ Der König antwortete: ‚Sie hat die Größe eines kleinen Bettes, Ehrwürdiger.‘ Daraufhin fragte der Thera: ‚Großer König, hast du je gehört, wie groß die Versammlung war, die an dem Tag in der Höhle zusammenkam, als unser Meister das Sakkapañha-Suttanta verkündete?‘ Der König sprach: ‚Die Gottheiten aus zwei Götterwelten, Ehrwürdiger.‘ Als der Thera daraufhin erwiderte: ‚Wenn dem so ist, sollte man das dann nicht auch bezweifeln, o König?‘, sagte der König: ‚Das aber geschah durch die übernatürliche Macht der Götter, und die Macht der Götter, Ehrwürdiger, ist unvorstellbar.‘

ตโต เถโร มหาราช ตํ เอกายเยว เทวิทฺธิยา อโหสิ. อิทํ ปน รญฺโญ ราชิทฺธิยา เทวานํ เทวิทฺธิยา อริยานํ อริยิทฺธิยาติ อิมาหิ ตีหิ อิทฺธีหิ ชาตนฺติ อโวจ. ราชา เถรสฺส วจนํ สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา เถรํ เสตจฺฉตฺเตน ปูเชตฺวา มตฺถเก ฉตฺตํ ธาเรนฺโต มหา วิหารํ อาเนตฺวา ปุน มหาเจติยสฺส สตฺตาหํ ฉตฺตํ ทตฺวา ชาติ สุมนปุปฺผ ปูชํ อกาสีติ. เอตสฺสตฺถสฺส สาธนตฺถเมว อญฺญานิปิ พหูนิ วตฺถูนิ ทสฺสิตานิ ตานิ กินฺเตหีติ อมฺเห อุเปกฺขิตานิ เอตฺถ จ ราชา มเหสกฺโข มหานุภาโว ปูริตปารมิ กตาภินีหาโรติ ตสฺสวเสน ราชิทฺธิเวทิตพฺพา สกฺเกน อาณตฺเตน วิสฺสกมฺมุนา เทวปุตฺเตน อาทิโต ปฏฺฐาย อาวิสิตฺวา กตตฺตา ตสฺส วเสน เทวิทธิ เวทิตพฺพา, กมฺมาธิฏฺฐายก อิณฺทคุตฺตตฺเถโร ขุทฺทานุขุทฺทกํ กมฺมํ อนุวิธายนฺโต กาเรสิ น เกวลํเถโรเยว, สพฺเพปิ อริยา อตฺตนา อตฺตนา กตฺตพฺพ กิจฺเจสุ อุสฺสุกฺกมาปนฺนาเยว อเหสุนฺติ อิมาหิ ตีหิ อิทฺธีหิ กตนฺติ เวทิตพฺพํ.

Daraufhin sprach der Thera: ‚Großer König, jenes geschah allein durch die übernatürliche Macht der Götter. Dies hier jedoch ist durch drei Mächte entstanden: durch die königliche Macht des Königs, die göttliche Macht der Götter und die edle Macht der Edlen.‘ Der König stimmte den Worten des Theras mit den Worten „Sehr wohl!“ zu, ehrte den Thera mit dem weißen Staatsschirm, geleitete ihn, während er den Schirm über dessen Haupt hielt, zum Mahā-Vihāra, stiftete der Großen Cetiya nochmals sieben Tage lang den Schirm und brachte ein Opfer von Jasminblüten dar. Um genau diesen Sachverhalt zu beweisen, werden noch viele andere Geschichten angeführt, doch wir haben sie weggelassen, da sie hierfür nicht nötig sind. Hierbei ist die königliche Macht durch den König zu verstehen, der von großer Macht und Herrlichkeit war, die Vollkommenheiten erfüllt und seinen Entschluss gefasst hatte. Die göttliche Macht ist durch den Göttersohn Vissakamma zu verstehen, der auf Sakkas Geheiß von Anfang an eingriff und die Werke schuf. Und dass der Bauleiter, der Thera Indagutta, selbst die kleinsten Arbeiten anleitete und ausführen ließ – und nicht nur dieser Thera allein, sondern alle Edlen eifrig um ihre jeweiligen Aufgaben bemüht waren –, daran ist zu erkennen, dass es durch diese drei Mächte vollbracht wurde.

วุตฺตญฺเหตํ มหาวํโส.

Denn dies steht in der Mahāvaṃsa geschrieben:

อิณฺทคุตฺต มหาเถโร-ฉฬภิญฺโญ มหามติ,กมฺมาธิฏฺฐายโก เอตฺถ-สพฺพํ สํวิทหิ อิมํ;

สพฺพํ ราชิทฺธิยา เอตํ เทวตานญฺจ อิทฺธิยา;

อิทฺธิยา อริยานญฺจ-อสมฺพาธา ปติฏฺฐิต’’นฺติ;

„Der Großthera Indagutta, von großer Weisheit und im Besitz der sechs höheren Geisteskräfte, ordnete hier als Bauleiter all dies an. All dies wurde durch die königliche Macht, die Macht der Gottheiten und die Macht der Edlen völlig ungehindert errichtet.“

ธาตุคพฺพ รูปวณฺณนากถา

Die Erzählung von der Beschreibung der Figuren in der Reliquienkammer

๒๓. เอวํ ราชา ธาตุคพฺเภ กตฺตพฺพ กมฺมํ นิฏฺฐาเปตฺวา จาตุทฺทสิ ทิวเส วิหารํ คนฺตฺวา ภิกฺขุสงฺฆํ สนฺนิปาเตสิ, สนฺนิปตฺติ ภิกฺขู ตึส สหสฺสานิ อเหสุํ ราชา ภิกฺขุสงฺฆํ วนฺทิตฺวา เอวมาห. ธาตุคพฺเภ มยา กตฺตพฺพกมฺมํ นิฏฺฐาปิตํ, สฺเว อาสาฬภิมุโปสถ ทิวเส อุตฺตรสาฬฺห นกฺขตฺเตน ธาตุนิธานํ ภวิสฺสติ ธาตุโย ชนาถ ภนฺเตติ ภิกฺขุสงฺฆสฺส ภารํ กตฺวา นครเมวาคญฺชิ.

23. Nachdem der König so das in der Reliquienkammer zu verrichtende Werk vollendet hatte, begab er sich am vierzehnten Tag zum Kloster und versammelte die Mönchsgemeinde. Die Zahl der versammelten Mönche betrug dreißigtausend. Der König verneigte sich vor der Mönchsgemeinde und sprach: ‚Das von mir in der Reliquienkammer zu verrichtende Werk ist vollendet. Morgen, am Uposatha-Tag des Monats Āsāḷha, wird unter dem Sternbild Uttarāsāḷha die Einbettung der Reliquien stattfinden. Sorgt für die Reliquien, ehrwürdige Herren!‘ Nachdem er diese Aufgabe der Mönchsgemeinde anvertraut hatte, kehrte er in die Stadt zurück.

อถ ภิกฺขุสงฺโฆ ธาตุ อาหรณกํ ภิกฺขุํ คเวสนฺโต ปูชา ปริเวณ วาสิกํ โสฬส วสฺสุทฺเทสิกํ ฉฬภิญฺญํ โสณุตฺตรํ นาม สามเณรํ ทิสฺวา ตํ ปกฺโกสาเปตฺวา อาวุโส โสณุตฺตร ราชา ธาตุคพฺภํ นิฏฺฐาเปตฺวา ธาตุ อาภรณํ ภิกฺขุสงฺฆสฺส ภารมกาสิ. ตสฺมา ตยา ธาตุโย อาหริตพฺพาติ อาหรามิ ภนฺเต ธาตุโย กุโต ลจฺฉามีติ ปุจฺฉิ ตสฺส ภิกฺขุสงฺโฆ เอวมาห. อาวุโส โสณุตฺตร ตตาคโต มรณมญฺเจ นิปนฺโน สกฺกํ เทวราชานํ อามนฺเตตฺวา มยฺหํ อฏฺฐโทณปฺปมาเณสุ สารีริก ธาตุสุ เอกํ โทณํ โกฬิยราชุหิ สกฺกตํ, อนาคเต ตมฺพปณฺณิ ทีเป มหาเจติเย ปติฏฺฐหิสฺสตีติ อาห.

Daraufhin erblickte die Mönchsgemeinschaft, auf der Suche nach einem Mönch, der die Reliquien herbeibringen könnte, einen im Pūjā-Pariveṇa wohnenden, etwa sechzehn Jahre alten Novizen namens Soṇuttara, der die sechs höheren Geisteskräfte besaß. Nachdem sie ihn rufen ließen, sprachen sie: „Freund Soṇuttara, der König hat die Reliquienkammer fertiggestellt und die Beschaffung der Reliquien der Mönchsgemeinschaft übertragen. Daher müssen die Reliquien von dir herbeigebracht werden.“ Er fragte: „Ich werde die Reliquien herbeibringen, Ehrwürdiger. Woher soll ich sie bekommen?“ Darauf sprach die Mönchsgemeinschaft zu ihm: „Freund Soṇuttara, als der Tathāgata auf dem Sterbebett lag, wandte er sich an Sakka, den König der Götter, und sprach: ‚Von meinen körperlichen Reliquien im Ausmaß von acht Doṇas soll ein Doṇa, das von den Koḷiya-Königen verehrt wird, in der Zukunft auf der Insel Tambapaṇṇi in der Großen Cetiya aufgestellt werden.‘“

อถ ภควติ ปรินิพฺพุเต โทณ พฺราหฺมโณ ธาตุโย อฏฺฐ โกฏฺฐาเส กตฺวา อฏฺฐนฺนํ นครวาสีนํ อทาสิ เต อตฺตโน อตฺตโน นคเร เจติยํ กาเรตฺวา ปริหรึสุ เตสุ รามคาเม โกฬิเยหิ กตเจติเย มโหเฆน ภินฺเน ธาตุกรณฺฑโก สมุทฺทํ ปวิสิตฺวา รตนวาลุกา ปิฏฺเฐ ฉพฺพณฺณรํสิ สมากิณฺโณ อฏฺฐาสิ.

Als der Erhabene vollkommen erloschen war, teilte der Brahmane Doṇa die Reliquien in acht Teile und gab sie den Bewohnern von acht Städten. Diese ließen in ihren jeweiligen Städten eine Cetiya errichten und verehrten sie. Unter diesen wurde die von den Koḷiyas in Rāmagāma errichtete Cetiya durch eine große Flut zerstört, woraufhin das Reliquienkästchen in den Ozean gelangte und auf einem Bett aus Juwelensand ruhte, umhüllt von sechsfarbigen Lichtstrahlen.

นาคา ทิสฺวา มญฺเชริก นาค ภวนํ คนฺตฺวา มหากาฬ นาค รญฺโญ อาโรเจสุํ โส ทสโกฏิ นาค สหสฺส ปริวุโต อาคนฺตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา สุวณฺณ-ปวาฬ-มิณิ-รชตธเช อุสฺสาเปตฺวา ปญฺจงฺคิก ตุริย ปคฺคหีต นานาวิธ นาค นาฏกานํ มชฺฌหโต ธากุกรณฺฑํ มณิจงฺโคฏเก ฐเปตฺวา สีเสนาทาย มหาสกฺการ สมฺมานํ กโรนฺโต นาคภวนํ เนตฺวา ฉนฺนวุติ โกฏิธเน ปูเชตฺวา สพฺพรตเนหิ เจติยญฺจ เจติยฆรญฺจ มาเปตฺวา ธาตุโย ปริหรติ. มหากสฺสปตฺเถโร อชาตสตฺตุโน ธาตุนิธานํ กโรนฺโต รามคาเม ธาตุโย ฐเปตฺวา เสส ธาตุโย อาหริตฺวา อทาสิ ราชา รามคาเม ธาตุโย กสฺมา นาหฏาติ ปุจฺฉิ.

Als die Nāgas dies sahen, begaben sie sich zum Mañjerika-Nāga-Reich und berichteten es dem Nāga-König Mahākāḷa. Dieser kam, umgeben von zehntausend Koṭis von Nāgas, verehrte es mit Duftstoffen, Girlanden und anderem, errichtete Banner aus Gold, Korallen, Juwelen und Silber, stellte inmitten verschiedenartiger Nāga-Tänzer, die das fünfgliedrige Orchester spielten, das Reliquienkästchen in eine Juwelenschatulle, setzte sie auf sein Haupt, brachte sie unter großen Ehrenbezeugungen in das Nāga-Reich, verehrte sie mit Schätzen im Wert von sechsundneunzig Koṭis, ließ eine Cetiya und ein Cetiya-Haus aus allerlei Juwelen erbauen und hütete die Reliquien. Als der ehrwürdige Mahākassapa die Reliquienstätte für Ajātasattu errichtete, ließ er die Reliquien in Rāmagāma aus, brachte die übrigen Reliquien herbei und übergab sie. Der König fragte: „Warum wurden die Reliquien in Rāmagāma nicht herbeigebracht?“

เถโร มหาราช ตาสํ อนฺตราโย นตฺถิ อนาคเต ตมฺพปณฺณิทีเป มหาเจติเย ปติฏฺฐหิสฺสนฺตีติ อาห. อโสโก ธมฺมราชาปิ ธาตุนิธานํ อุคฺฆาเฏตฺวา โอโลเกนฺโต อฏฺฐมํ ธาตุโทณํ อทิสฺวา อปรํ ธาตุํ โทณํ กตฺถ ภนฺเตติ ปุจฺฉิ มหาราช ตํ โกฬิเยหิ คงฺคาตีเร กต เจติเย ปติฏฺฐิตํ, มโหเฆน เจติเย ภินฺเน มหาสมุทฺทํ ปาวิสิ.

Der Thera sprach: „Großer König, jenen Reliquien droht keine Gefahr. In der Zukunft werden sie in der Großen Cetiya auf der Insel Tambapaṇṇi errichtet werden.“ Auch der Dharmakönig Asoka öffnete die Reliquienstätte, blickte hinein und fragte, als er das achte Reliquien-Doṇa nicht sah: „Ehrwürdiger, wo ist das andere Reliquien-Doṇa?“ [Man antwortete ihm:] „Großer König, dieses war in der von den Koḷiyas am Ufer des Ganges errichteten Cetiya hinterlegt. Als die Cetiya durch eine gewaltige Flut zerstört wurde, gelangte es in den großen Ozean.“

ตํ นาคา ทิสฺวา อตฺตโน นาคภวนํ เนตฺวา ปริหรนฺตีติ ขีณาสวา อาหํสุ ราชา นาคภวนํ นาม มม อาณาปวตฺตนฏฺฐานํ, ตมฺปิ อาหรามิ ภนฺเตติ อาห. มหาราช ตา ธาตุโย อนาคเต ตมฺพปณฺณิทีเป มหาเจติเย ปติฏฺฐหิสฺสนฺติติ นิวาเรสุํ. ตสฺมา ตฺวํ มญฺเฉริก นาค ภวนํ คนฺตฺวา ตํ ปวตฺตึ นาค รญฺโญ นิเวเทตฺวา ธาตุโย อาหร, สฺเว ธาตุ นิธานํ ภวิสฺสตีติ. โสณุตฺตโร สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา อตฺตโน ปริเวณํ อคมาสิ.

„Die Nāgas sahen es, brachten es in ihr Nāga-Reich und verehren es dort“, so sprachen die Triebversiegten (Khīṇāsavas). Der König sprach: „Das Nāga-Reich ist wahrlich ein Ort, an dem meine Befehlsgewalt gilt. Auch dieses werde ich herbeibringen, Ehrwürdiger.“ Sie hielten ihn jedoch zurück, indem sie sagten: „Großer König, diese Reliquien werden in der Zukunft in der Großen Cetiya auf der Insel Tambapaṇṇi errichtet werden.“ [Die Mönchsgemeinschaft sprach nun zu Soṇuttara:] „Gehe daher zum Mañjerika-Nāga-Reich, melde diese Angelegenheit dem Nāga-König und bringe die Reliquien herbei. Morgen wird die Reliquienbeilegung stattfinden.“ Soṇuttara stimmte mit den Worten „Es ist gut, Ehrwürdige“ zu und begab sich in seine eigene Zelle (Pariveṇa).

ราชาปิ นครํ อนฺตฺวา นคเร เภรึ จราเปสิ- สฺเว ธาตุนิธานํ ภวิสฺสติ นาครา อตฺตโน อตฺตโน วิภวานุรูเปน อลงฺกริตฺวา คณฺธมาลาทีนิ คเหตฺวา มหาเจติยงฺคณํ โอตรนฺตุติ. สกฺโกปิ วิสฺสกมฺมํ อาณาเปสิ-สฺเว มหาเจติเย ธาตุนิธานํ ภวิสฺสติ. สกล ตมฺปปณฺณิทีปํ อลงฺกโรหีติ. โส ปุนทิวเส เอกูนโยชนสติกํ ตมฺพปณฺณิทีปํ กสีณมณฺฑลํ วิย สมํ กตฺวา รชตปฏฺฏสทิสํ วาลุกากิณฺณํปญฺจวณฺณปุปฺผสมากูลํ กตฺวา สมนฺตโต ปุณฺณฆฏปนฺติโย ฐปาเปตฺวา สาณีหิ ปริกฺขิปิตฺวา อุปริ เจลวิตานํ พณฺธิตฺวา ปถวิตเล ถลปทุมานิ อากาเส โอลมฺพก ปทุมานิ ทสฺเสตฺวา อลงฺกต เทวสภํ วิย สชฺเชสิ. มหาสมุทฺทญฺจ สนฺนิสินฺนํ ปญฺจวิธ ปทุมสญฺจนฺนํ อกาสิ.

Auch der König begab sich in die Stadt und ließ die Trommel in der Stadt schlagen: „Morgen wird die Beisetzung der Reliquien stattfinden. Die Stadtbewohner sollen sich entsprechend ihrem Wohlstand schmücken, Duftstoffe, Girlanden und anderes mitnehmen und zum Hof der Großen Cetiya kommen.“ Auch Sakka befahl Vissakamma: „Morgen wird die Beisetzung der Reliquien in der Großen Cetiya stattfinden. Schmücke die gesamte Insel Tambapaṇṇi!“ Dieser machte am folgenden Tag die neunundneunzig Yojanas große Insel Tambapaṇṇi so ebenmäßig wie eine Meditationsscheibe (Kasiṇa-Mandala), bestreute sie mit Sand, der wie eine Silberplatte glänzte, übersäte sie mit fünffarbigen Blumen, ließ ringsherum Reihen von gefüllten Krügen aufstellen, umgab alles mit Vorhängen, spannte darüber einen Stoffbaldachin auf, ließ Landlotusblumen auf dem Erdboden und herabhängende Lotusblumen am Himmel erscheinen und schmückte den Ort wie eine prächtige Götterversammlungshalle. Auch das ruhige Meer bedeckte er mit fünf Arten von Lotusblumen.

ธาตุ อานุภาเวน สกล จกฺกวาฬํ คพฺโภกฺกมนาภิสมฺโพธิกาลาทิสุ วิย สชฺชิตํ อโหสิ นาคราป นคร วีถิโย สมฺมชฺชิตฺวา มุตฺตาผล สทิสํ วาลุกํ โอกิริตฺวา ลาชปญฺจมก ปุปฺผานิ สโมกิริตฺวา นานาวิราค ธชปฏากาโย อุสฺสาเปตฺวา สุวณฺณฆฏ กทลิโตรณ มาลคฆิกาทีหิ อลงฺกริตฺวา นครํ สชฺเชสุ. ราชา นครสฺส จตุสุ ทฺวาเรสุ อนาถานํ มนุสฺสานํ ปริโภตฺถาย นานาปฺปการ ขาทนีย โภชนีย คณฺธมาล วตฺถาภรณ ปญฺจวิธิ มุธวาส สหิต ตามฺพุลานิ จ ฐปาเปสิ.

Durch die Macht der Reliquien wurde das gesamte Universum (Cakkavāḷa) so festlich hergerichtet wie zu den Zeiten der Empfängnis, der vollkommenen Erleuchtung und anderer Ereignisse. Auch die Bürger fegten die Straßen der Stadt, streuten Sand aus, der wie Perlen glänzte, verstreuten Blumen mit Röstreis als fünftem Element, hissten verschiedenfarbige Banner und Flaggen und schmückten die Stadt mit goldenen Krügen, Bananen-Torbögen, Blumengirlanden und Ähnlichem. An den vier Toren der Stadt ließ der König für den Gebrauch bedürftiger Menschen verschiedene Arten von fester und weicher Nahrung, Duftstoffe, Girlanden, Kleidung, Schmuck sowie Betelblätter zusammen mit den fünf Arten von Mundaromen bereitstellen.

อถ ราชา สพฺพาภรณ วิภูสิโต กุมุท ปนฺนวณฺณ จตุสิณฺธวยุตฺต รถวรมารุยฺห อลงฺกตํ กณฺฑุลํ หตฺถึ ปุรโต กตฺวา สุวณฺณจงฺโคฏกํ สีเส กตฺวา เสตจฺฉตฺตสฺส เหฏฺฐา อฏฺฐาสิ. ตสฺมึ ขเณ สกฺกํ เทวราชานํ เทวจฺฉรา วิย นานาภรณวิภูสิตา เทวกญฺญุปมา อเนก สหสฺส นาฏกิตฺถิโย เจว ทสมหาโยธา จ จตุรงฺคินี เสนา จ ราชานํ ปริวาเรสุํ.

Daraufhin bestieg der König, mit all seinem Schmuck verziert, einen prächtigen Wagen, der von vier Sindh-Pferden in der Farbe weißer Lotusblätter gezogen wurde. Er ließ den geschmückten Elefanten Kaṇḍula vorangehen, setzte die goldene Schatulle auf sein Haupt und stellte sich unter den weißen Sonnenschirm. In diesem Moment umringten den König – wie Göttermädchen den Götterkönig Sakka umgeben, reich geschmückt und himmlischen Nymphen gleichend – viele tausend Tänzerinnen, die zehn großen Krieger und das viergliedrige Heer.

ตถา อฏฺฐุตฺตร สหสฺส อิตฺถิโย จ ปุณฺณฆเฏ ครหตฺวา ปริวาเรสุํ. อฏฺฐุตฺตร สหสฺส อฏฺฐุตฺตร สรสฺสปฺปมาเณเยว ปุริสา เจว อิตฺถิโย จ ปุปฺผสมุคฺคานิ ทณฺฑทีปิกา นานาวณฺณ ธเช จ คเหตฺวา ปริวาเรสุํ. เอวํ ราชา มหนฺเตน ราชานุภาเวน นณฺทนวนํ นิกฺขนฺต เทวราชา วิย นิกฺขมิ. ตทา นานาวิธ ตุริย โฆเสหิ เจว หตฺถสฺส รถ สทฺเทหิ จ มหาปถวิภิชฺชนาการปฺปตฺตา วิย อโหสิ.

Ebenso umringten ihn tausendundacht Frauen, die gefüllte Krüge hielten. Genau tausendundacht Männer und Frauen umringten ihn, indem sie Blumenkörbchen, Stabfackeln und verschiedenfarbige Banner trugen. So zog der König mit großer königlicher Pracht aus, wie der Götterkönig, der den Nandana-Hain verlässt. Da war es durch die Klänge verschiedenartiger Musikinstrumente sowie die Geräusche von Elefanten und Streitwagen, als ob die große Erde bersten würde.

ตสฺมึ ขเณ โสณุตฺตโร อตฺตโน ปริเวเณเยว นิสินฺโน ตุริย โฆเสน รญฺโญ นิกฺขนฺตภาวํ ญตฺวา อภิญฺญาปาทกํ จตุตฺถชฺฌานํ สมาปชฺชิตฺวา อธิฏฺฐยา ปถวิยํ นิมุชฺชิตฺวา มญฺเชริก นาคภวเน มหากาฬานาครญฺโญ ปุรโต ปาตุรโหสิ. นาคราชา โสณุตฺตรํ ทิสฺวา อุฏฺฐายาสนา อภิวาเทตฺวา คณฺโธทเกน ปาเท โธวิตฺวา วณฺณ คณฺธ สมฺปนฺน กุสุเมหิ ปูเชตฺวา เอกามนฺตํ นิสีทิตฺวา กุโต อาคตตฺถ ภนฺเตติ ปุจฺฉิ ตมฺพปณฺณิ ทีปโต อาคตมฺหาหิ วุตฺเต กิมตฺถายาติ ปุจฺฉิ.

In diesem Augenblick saß Soṇuttara in seiner eigenen Zelle. Als er am Schall der Festmusik erkannte, dass der König ausgezogen war, trat er in die vierte Vertiefung (jhāna) ein, die die Grundlage für die höheren Geisteskräfte (abhiññā) bildet, traf eine Willensbestimmung, tauchte in die Erde ein und erschien im Mañjerika-Naga-Reich vor dem großen Naga-König Mahākāla. Als der Naga-König Soṇuttara sah, erhob er sich von seinem Sitz, grüßte ihn ehrerbietig, wusch ihm die Füße mit duftendem Wasser, verehrte ihn mit Blumen von schöner Farbe und feinem Duft, setzte sich an eine Seite nieder und fragte: „Woher seid Ihr gekommen, Ehrwürdiger?“ Als dieser antwortete: „Wir sind von der Insel Tambapaṇṇi gekommen“, fragte er: „Zu welchem Zweck?“

มหาราช ตมฺพปณฺณิทีเป ทุฏฺฐคามณิ อภย มหาราชา มหา เจติยํ กาเรนฺโต ธาตุโย ภิกฺขุสงฺฆสฺส ภารมกาสิ. มหาวิหาเร ตึสมตฺตานิ ภิกฺขุสหสฺสานิ สนฺนิปติตฺวา มหาถูปตฺถาย ฐปิตธาตุโย มหากาฬ นาค รญฺโญ สนฺติเก ฐิตา, ตสฺส ตํ ปวตฺตึ กเถตฺวา ธาตุโย อาหราติ มํ เปเสสุํ, ตสฺมา อิธาคโตมฺหีติ อาห.

„Großer König, auf der Insel Tambapaṇṇi lässt der große König Duṭṭhagāmaṇi Abhaya das Mahā-Cetiya errichten und hat dem Bhikkhu-Saṅgha die Sorge für die Reliquien übertragen. Nachdem sich etwa dreißigtausend Bhikkhus im Mahāvihāra versammelt hatten, erfuhren sie, dass die für die Große Stupa bestimmten Reliquien sich beim Naga-König Mahākāla befinden; sie erzählten mir diesen Umstand und sandten mich mit den Worten: ‚Bring die Reliquien her!‘ Deshalb bin ich hierher gekommen.“

ตํ สุตฺวา นาคราชา ปพฺพเตน วิย อชฺโฌตฺถโฏ มหนฺเตน มทามนสฺเสน อภิภูโต เอวํ จินฺเตสิ มยํ ปน อิมา ธาตุโย ปูเชตฺวา อปายโต มุญฺจิตฺวา สคฺเค นิพฺพตฺติสฺสมาติ อมญฺญิมฺห. อยํ ปน ภิกฺขุ มหิทฺธิโก มหานุภาโว, สเจ อิมา ธาตุโย อิมสฺมึ ฐาเน ฐิโต ภเวยฺยุํ, อมฺเห อภิภวิตฺวาปิ คณฺหิตุํ สกฺกุเณยฺย. ธาตุโย อปเนตุํ วฏฺฏตีติ จินฺเตตฺวา ปริสํ โอโลเกนฺโต ปริส ปริยนฺเต ฐิตํ วาสุลทตฺตํ นาม อตฺตโน ภาคิเนยฺยํ ทิสฺวา ตสฺส สญฺญมทาสิ โส มาตุลสฺส อธิปฺปายํ ญตฺวา เจติยฆรํ คนฺตฺวา ธาตุกรณฺฑกํ อาทาย คิลิตฺวา สิเนรุปพฺพต ปาทมูลํ คนฺตฺวา-

Als der Naga-König dies hörte, fühlte er sich wie von einem Berg erdrückt, überwältigt von großem Kummer, und dachte: „Wir aber dachten, dass wir durch die Verehrung dieser Reliquien den niederen Welten entgehen und im Himmel wiedergeboren würden. Dieser Bhikkhu aber besitzt große magische Macht und große Herrlichkeit. Wenn diese Reliquien an diesem Ort verbleiben, könnte er sie an sich nehmen, selbst indem er uns überwältigt. Es ist angebracht, die Reliquien wegzubringen.“ Nach diesen Gedanken blickte er in seiner Umgebung umher, sah seinen Neffen namens Vāsuladatta am Rande der Versammlung stehen und gab ihm ein Zeichen. Dieser verstand die Absicht seines Onkels, ging zum Reliquienhaus, nahm das Reliquienkästchen, verschluckte es, ging zum Fuße des Berges Sineru und –

โยชนสตามาวฏฺฏํ ทีฆํ ติสต โยชนํ,ผณาเนกสหสฺสานิ-มาปิสิตฺวา มหิทฺธิโก,สิเนรุ ปาทมูลมฺหิ-ธุมายนฺโต จ ปชฺชลํ,อาภุชิตฺวาน โส โภเค-นิปชฺชิ วาลุกาตเล;

Er schuf eine Gestalt von einhundert Yojanas Umfang und dreihundert Yojanas Länge mit vielen tausend Hauben, der Magiemächtige, am Fuße des Sineru rauchend und lodernd, krümmte er seine Windungen und legte sich auf das Sandbett nieder.

‘‘อเนกานิ สหสฺสานิ-อตฺตนา สทิเส อหิ,มาปยิตฺวา สยาเปสิ-สมนฺตา ปริวาริเต,พหู เทวา จ นาคา จ-โอสรึสุ ตหึ ตทา,ยุทฺธํ อุภินฺนํ นาคานํ-สสฺสิสฺสาม มยํ อิติ;

’’

„Viele Tausende ihm gleichende Schlangen erschuf er und ließ sie ringsherum gelagert sein, um ihn zu schützen. Viele Götter und Nagas kamen damals dorthin zusammen, indem sie dachten: ‚Wir wollen den Kampf der beiden Nagas beobachten.‘“

ตโต นาคราชา ภาคิเนยฺเยน ธาตุโย อปนีตภาวํ ญตฺวา เอวมาห- มม สนฺติเก ธาตุโย นตฺถิ, ตุมฺเห อิธ ปปญฺจ อกตฺวา สีฆํ คนฺตฺวา ภิกฺขุสงฺฆสฺส ตํ ปวตฺตึ อาโรเจถ ภิกฺขุสงฺโฆ อญฺญโต ธาตุํ ปริเยสิสฺสตีติ สามเณโร อาทิเต ปฏฺฐาย ธาตุ อาคมนํ วตฺวา ธาตุโย ตว สนฺติเกเยว, ปปญฺจํ อกตฺวา เทหีติ โจเทสิ.

Daraufhin sprach der Naga-König, da er wusste, dass die Reliquien von seinem Neffen weggebracht worden waren, so: „Bei mir sind keine Reliquien vorhanden. Macht hier keinen Verzug, geht schnell und teilt diesen Umstand dem Bhikkhu-Saṅgha mit; der Bhikkhu-Saṅgha wird woander nach Reliquien suchen.“ Der Novize aber erzählte von Anfang an das Herkommen der Reliquien und drängte ihn: „Die Reliquien sind gewiss bei dir. Gib sie heraus, ohne Verzug zu machen!“

ตโต นาคราชา สามเณเรน มูลมฺหิ คหิตภาวํ ญตฺวา เยน เกนจิ ปริยาเยน ธาตุโย อทตฺวาว เปสิตุํ วฏฺฏตีติ จินฺเตตฺวา สามเณรํ ธาตุฆรํ เนตฺวา เจติยญฺจ เจติยฆรญฺจ ทสฺเสสิ. ตํ ปน เจติยญฺจ เจติยฆรญฺจ สพฺพรตนมยเมว อโหสิ.

Daraufhin erkannte der Naga-König, dass er vom Novizen an der Wurzel gepackt worden war. Er dachte: „Es ist angebracht, ihn durch irgendeine List wegzuschicken, ohne die Reliquien zu übergeben.“ Er führte den Novizen zum Reliquienhaus und zeigte ihm die Cetiya und das Reliquienhaus. Diese Cetiya und das Reliquienhaus waren ganz aus allerlei Edelsteinen gefertigt.

วุตฺตญฺเหตํ มหาวํเส

Es heißt nämlich im Mahāvaṃsa:

‘‘อเนกธา อเนเกหิ รตเนหิ สุสงฺขตํ,เจติยํ เจติยฆรํ-ปสฺส ภิกฺขุ สุนิมฺมิต’’นฺติ;

„Sieh, o Bhikkhu, das wohlgebaute Cetiya und das Reliquienhaus, das auf vielfache Weise aus zahllosen Edelsteinen herrlich bereitet ist!“

ทสฺเสตฺวา จ ปน เจติยฆรโต โอรุยฺห อทฺธจณฺทกปาสาเณ ปวาฬปทุมมฺหิ ฐตฺวา อิมสฺส เจติยสฺส เจติยฆรสฺส จ อคฺฆํ กโรหิ ภนฺเตติ อาห สามเณโร น สกฺโกม มหาราช อคฺฆํ กาตุํ, สกเลปิ ตมฺภปณฺณิทีเป รตนานิ อิมํ อทฺธจณฺทก ปาสาณํ นาคฺฆตีติ อาห.

Nachdem er es ihm gezeigt hatte, stieg er vom Reliquienhaus hinab, stellte sich auf einen Mondstein auf eine Korallenlotosblüte und sprach: „Schätzt den Wert dieses Cetiyas und des Reliquienhauses, Ehrwürdiger!“ Der Novize sagte: „Wir können den Wert nicht bemessen, großer König. Selbst alle Edelsteine auf der gesamten Insel Tambapaṇṇi sind nicht so viel wert wie dieser eine Mondstein.“

นาคราชา เอวํ สนฺเต มหาสกฺการฏฺฐานโต อปฺปสกฺการฏฺฐานํ ธาตูนํ นยนํ อยุตฺตํ นนุ ภิกฺขูติ อาห. สามเณโร เอวมาหมหาราช พุทฺธา นาม ธมฺมครุกา, น อามิส ครุกํ, ตุมฺเหสุ จกฺกวาฬปฺปมาณํ รตนฆรํ มาเปตฺวา สพฺพรตนสฺส ปูเรตฺวา ธาตุโย ปริหรนฺเตสุปิ เอกนาโคปิ ธมฺมาภิสมยํ กาตุํ สมตฺโถ นาม นตฺถิ ยสฺมา-

Der Naga-König sagte: „Wenn dem so ist, o Bhikkhu, ist es da nicht unrecht, die Reliquien von einem Ort großer Verehrung an einen Ort geringer Verehrung zu bringen?“ Der Novize sprach so: „Großer König, die Buddhas schätzen wahrlich das Dhamma am höchsten, nicht materielle Gaben. Selbst wenn ihr ein Schatzhaus von der Größe eines Weltensystems erschaffen, es mit allerlei Edelsteinen füllen und die Reliquien darin verehren würdet, ist doch kein einziger Naga imstande, das Erfassen der Wahrheit zu erlangen, weil nämlich:“

‘‘สจฺจาภิสมโย นาค-ตุมฺหากมฺปิ น วิชฺชติ. สจฺจาภิสมยฏฺฐานํ-เนตุํ ยุตฺตญฺหิ ธาตุโย. สํสารทุกฺขโมกฺขาย-อุปฺปชฺชนฺต ตถาคตา, พุทฺธสฺส เวตฺถาทีปฺปาโย-เตน เนสฺสามิ ธาตุโย. ธาตุนิธานํ อชฺเชว-โส หิ ราชา กริสฺสติ.

„Das Erfassen der Wahrheiten, o Naga, ist euch nicht möglich. Es ist wahrlich angemessen, die Reliquien an einen Ort zu bringen, wo das Erfassen der Wahrheiten stattfinden kann. Die Tathāgatas erscheinen zur Befreiung vom Leiden des Saṃsāra. Du kennst die Absicht des Buddhas; deshalb werde ich die Reliquien mitnehmen. Denn jener König wird noch heute die Beisetzung der Reliquien vollziehen.“

ตสฺมา ปปญฺจมกริตฺวา-ลหุํ เม เทหิ ธาตุเย’’ติ-อาห. เอวํ วุตฺเต นาคราชา อปฺปฏิหาโน ยุตฺวา อตฺตโน ภาคิเนยฺเยน ธาตุโย โคปิโตติ มญฺญมาโน เอวมาห. ตุมฺเห ภนฺเต เจติเย ธาตูนํ อตฺถิภาวํ วา นตฺถิภาวํ วา อชานนฺตา เทหิ เทหีติ วทถ. อหํ นตฺถีติ วทามิ. สเจ ปสฺสถ คเหตฺวา คจฺฉถาติ. คณฺหามิ มหาราชาติ, คณฺห ภิกฺขูติ. คณฺหามิ มหาราชาติ, คณฺห ภิกฺขูติ ติกฺขตฺตุํ ปฏิญฺญํ คเหตฺวา.

„Darum zögere nicht und gib mir schnell die Reliquien!“, sprach er. Als dies gesagt war, wusste der Naga-König keine Antwort mehr. Da er meinte, die Reliquien seien bei seinem Neffen sicher verwahrt, sprach er so: „Ehrwürdiger, ohne zu wissen, ob die Reliquien im Cetiya vorhanden sind oder nicht, sagt Ihr: ‚Gib sie mir, gib sie mir!‘ Ich sage, sie sind nicht hier. Wenn Ihr sie seht, so nehmt sie und geht!“ – „Ich nehme sie, großer König!“ – „Nimm sie, o Bhikkhu!“ – „Ich nehme sie, großer König!“ – „Nimm sie, o Bhikkhu!“ Nachdem er dreimal dieses Versprechen eingeholt hatte:

‘‘สุขุมํ กรํ มาปยิตฺวา-ถิกฺขู ตตฺร ฐิโตจ โส,ภาคิเนยฺยสฺส วทเน-หตฺถมฺปกฺขิปฺป ตาวเท,ธาตุกรณฺฑมทาย-ติฏฺฐ นาคาติ ภาสิห,นิมุชฺชิตฺวา ปถวิยํ-ปริเวณมฺหิ อุฏฺฐหิ;

’’

Erschuf der Bhikkhu, während er dort stand, eine feine Hand, streckte seine Hand sogleich in den Rachen des Neffen, nahm das Reliquienkästchen und sprach: „Bleib stehen, o Naga!“ Er tauchte in die Erde ein und erhob sich in seiner Zelle.

ตทา สามเณรสฺส นาเคน สทฺธึ ยุทฺธํ ปสฺสิสฺสามาติ สมาคตา เทว-นาค ปริสาป ภิกฺขุนาคสฺส วิชยํ ทิสฺวา หฏฺฐา ปโมทิโต ธาตุโย ปูชยนฺตาว เตเนว สห อาคมุํ, นาคราชา สามเณรสฺส คต กาเล ภิกฺขุํ วญฺเจตฺวา เปสิโตมฺหีติ หฏฺฐตุฏฺโฐ ธาตุโย คเหตฺวา อาคมตฺถาย ภาคิเนยฺยสฺส สาสนํ เปเสสิ.

Damals kamen die Scharen von Göttern und Nagas zusammen, um den Kampf des Novizen mit dem Naga zu sehen. Als sie den Sieg des erhabenen Bhikkhu sahen, waren sie hocherfreut und fröhlich, und kamen mit ihm zusammen, während sie die Reliquien verehrten. Nach dem Weggang des Novizen war der Naga-König hocherfreut im Glauben: „Ich habe den Bhikkhu getäuscht und ihn weggeschickt.“ Er sandte eine Botschaft an seinen Neffen, er solle mit den Reliquien zurückkehren.

‘‘ภาคิเนยฺโย’ถ กุจฺฉิมฺหิ-อปสฺสิตฺวา กรณฺฑกํ,ปริเทวมาโน อาคนฺตฺวา-มาตุลสฺส นิเวทยิ;

ตทา โส นาคราชาปิ-วญฺจิตมฺห มยํ อิติ,ปริเทวิ นาคา สพฺเพปิ-ปริเทวึสุ ปิณฺฑิตา;

’’

Doch der Neffe, der das Kästchen in seinem Bauch nicht mehr fand, kam wehklagend herbei und berichtete es seinem Onkel. Da wehklagte auch jener Naga-König: „Wir sind getäuscht worden!“, und alle Nagas wehklagten gemeinsam.

ตโต นาคภวเน สพฺเพ นาคา สมาคนฺตฺวา เกเส มุญฺจิตฺวา อุโภหิ หตฺเถหิ หทเย คเหตฺวา นีลุปฺปล สทิเสหิ เนตฺเตหิ วิลีน โสกมิว อสฺสุธารํ ปวตฺตยมานา-

Daraufhin versammelten sich alle Nagas im Naga-Reich, lösten ihr Haar, fassten sich mit beiden Händen an die Brust und ließen aus ihren Augen, die blauen Lotosblüten glichen, einen Tränenstrom fließen, gleichsam als schmelze ihr Kummer dahin:

‘‘ปริเทวมานา อาคนฺตฺวา-นาคา สงฺฆสฺส สนฺติเก,พหุธา ปริเทวึส-ธาตาหรณ ทุกฺขิตา’’ติ;

„Wehklagend kamen die Nagas vor die Gemeinschaft und wehklagten auf vielfältige Weise, tief betrübt über die Entwendung der Reliquien.“

ปริเทวิตฺวา จ ภิกฺขุสงฺฆสฺส เอวมาหํสุ- ภนฺเต กสฺสจิ ปีฬํ อกตฺวา อมฺหากํ ปุญฺญานุภาเวน ลภิตฺวา จีรปริหฏ ธาตุโย กสฺมา อนวเสสํ กตฺวา อหราเปถ อมฺหากํ สคฺคโมกฺขนฺตรายํ กโรถาติ.

Nachdem sie gejammert hatten, sprachen sie zur Sangha der Mönche: „Ehrwürdige Herren, warum lasst ihr die Reliquien, die, ohne irgendjemandem Leid zuzufügen, durch die Kraft unseres eigenen Verdienstes erlangt und über lange Zeit hinweg verehrt wurden, restlos wegbringen? Damit bereitet ihr uns ein Hindernis für den Himmel und die Befreiung!“

’เตสํ สงฺโฆ’นุกมฺปาย-โถกํ ธาตุมทาปยิ,เต เตน ตุฏฺฐา คนฺตฺวาน-ปูชาภณฺฑานิ อาหรุํ;

Aus Mitgefühl mit ihnen ließ die Sangha einen kleinen Teil der Reliquien übergeben; sie, darüber erfreut, gingen hin und brachten Gaben der Verehrung herbei.

ตโต สกฺโก เทวานมิณฺโท วิสฺสกมฺมํ อามนฺเตตฺวา สามเณรสฺส อุฏฺฐิตฏฺฐาเน สตฺตรตนมยํ มณฺฑปํ มาเปหีติ อาห. โส ตสฺมิเยว ขเณ มณฺฑปํ มาเปสิ อถ สกฺโก ทฺวีสุ เทวโลเกสุ เทวปริสาย ปริวุโต สุวณฺณจงฺโคฏเกน สทฺธึ รตน ปลฺลงฺกมาทาย อาคนฺตฺวา ตสฺมึ มณฺฑเป ปติฏฺฐาเปตฺวา สามเณรสฺส หตฺถโต ธาตุกรณฺฑกํ คเหตฺวา ตสฺมึ ปลฺลงฺเก ปติฏฺฐาเปสิ. ตทา-

Daraufhin rief Sakka, der Herrscher der Götter, Vissakamma zu sich und sprach: „Errichte an dem Ort, wo der Novize emporgestiegen ist, eine aus sieben Edelsteinen gefertigte Halle (Maṇḍapa).“ Jener erschuf genau in jenem Augenblick die Halle. Daraufhin kam Sakka, umgeben von der Götterschar aus zwei Götterwelten, herbei, wobei er einen Thron aus Edelsteinen samt einer goldenen Schatulle mitbrachte. Er stellte diesen in der Halle auf, nahm das Reliquienkästchen aus den Händen des Novizen und setzte es auf diesen Thron. Damals –

’พฺรหฺมา ฉตฺตมธาเรสิ-สนฺตุสิโต วาลวิชนึ,มณิตาลวณฺฏํ สุยาโม-สกฺโก สงฺขนฺตุ โสทกํ;

„Brahmā hielt den Schirm, Santusita den Wedel aus Schweifhaaren, Suyāma den juwelenbesetzten Palmfächer, und Sakka blies das wassergefüllte Muschelhorn;

จตฺตาโร ตุ มหาราช-อฏฺฐํสุ ขคฺคปาณิโน,สมุคฺคหตฺถา ทฺวตฺตึสา-เทวปุตฺตา มหิทฺธิกา;

Die vier Großen Könige aber standen da, die Schwerter in den Händen, und zweiunddreißig Göttersöhne von großer Macht standen mit Schatullen in den Händen;

ปาริจฺฉตฺตก ปุปฺเผหิ ปูชยนฺตา ตหึ ฐิตา,กุมาริโยปิ ทฺวตฺตึสา-ทณฺฑิทีปธรา ฐิตา;

sie standen dort und verehrten mit Pāricchattaka-Blüten, und auch zweiunddreißig Göttermädchen standen da, Fackelleuchten tragend;

ปลาเปตฺวา ทุฏฺฐยกฺเข-ยกฺขเสนาปติ ปนอฏฺฐวีสติ อฏฺฐํสุ-อารกฺขํ กุรุมานกา;

nachdem sie die bösen Yakkhas vertrieben hatten, standen zudem die achtundzwanzig Yakkha-Generäle da und hielten Wache;

วีณํ วาทยมาโนว-อฏฺฐา ปญฺจสิโข ตหึ,รงฺคภูมึ มาปยิตฺวา-ติมฺพรู ตุริยโฆสวา;

die Laute spielend, stand Pañcasikha dort, und nachdem er eine Bühne erschaffen hatte, ertönte Timbaru mit dem Klang von Musikinstrumenten;

อเนกา เทวปุตฺตา จ-สาธุคีตปฺปโยชกา,มหากาโล นาคราชา-ถูยมาโน อเนกธา;

und viele Göttersöhne stimmten herrliche Gesänge an, während der Nāga-König Mahākāla auf vielfache Weise Loblieder sang;

ทิพฺพตุริยานิ วชฺชนฺติ-ทิพฺพสงฺคิติ วตฺตติ,ทิพฺพคณฺธา จ วสฺสานิ-วสฺสาเปนฺติ จ เทวตา;

himmlische Instrumente ertönten, himmlischer Gesang erklang, und die Gottheiten ließen einen Regen von himmlischen Düften herabregnen;“

ตทา อิณฺทคุตฺตตฺเถโร มารสฺส ปฏิพาหนตฺถาย จกฺกวาฬปริยนฺตํ กตฺวา อากาเส โลหฉตฺตํ มาเปสิ. ปญฺจนิกายิก เถรา ธาตุโย ปริวาเรตฺวา ปญฺจสุ ฐาเนสุ นิสีทิตฺวา คณสชฺฌายมกํสุ. ตสฺมึ กาเล ราชา ตํ ฐนํ อาคนฺตฺวา สิสโต สุวณฺณ จงฺโคฏกํ โอตาเรตฺวา ธาตุ จงฺโคฏกํ อตฺตโน จงฺโคฏเก ฐเปตฺวา ปลฺลงฺเก ปติฏฺฐาเปตฺวา คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺวา ปญฺจปติฏฺฐิเตน วนฺทิตฺวา สิรสิ อญฺชลึ ปคฺคยฺห อกฺขีนิ อุมฺมีเลตฺวา โอโลเกนฺโต อฏฺฐาสิ. ตสฺมึ ขเณ ธาตุมตฺถเก เสตจฺฉตฺตํ ทิสฺสติ ฉตฺตคาหก พฺรหฺมา น ทิสฺสติ. ตถา ตาลวณฺฏ วิชนิ อาทโย ทิสฺสนฺติ คาหกา น ทิสฺสนฺติ ทิพฺพตุริยโฆส สงฺคิติโย สุยฺยนฺติ คณฺธพฺพ เทวตา น ทิสฺสนฺติ. ราชา เอตํ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อิณฺทคุตฺตตฺเถรํ เอวมาห-เทวตา ทิพฺพฉตฺเตน ปูเชสุํ อหํ มานุส กจฺฉตฺเตน ปูเชมิ ภนฺเนติ. เถโร ยุตฺตํ มหาราชาติ อาห. ราชา อตฺตโน สุวณฺณปิณฺฑิเก เสตจฺฉตฺเตน ปูเชตฺวา สุวณฺณภึการํ คเหตฺวา อภิเสโกทกํ ทตฺวา ตํ ทิวสํ สกลตมฺพปณฺณิ ทีเป รชฺชํ อทาสิ.

Damals erschuf der Elder Indagutta, um Mara abzuwehren, einen eisernen Schirm am Himmel, der bis an den Rand des Weltensystems reichte. Die Elders der fūnf Nikāyas umgaben die Reliquien, setzten sich an fūnf Orten nieder und hielten eine gemeinsame Rezitation ab. Zu jener Zeit kam der König an diesen Ort, nahm die goldene Schatulle von seinem Haupt herunter, stellte das Reliquienkästchen in seine eigene Schatulle, setzte es auf den Thron, verehrte es mit Dūften, Girlanden und anderem mehr, verneigte sich mit der fūnffachen Niederwerfung, erhob die gefalteten Hände zum Haupt und verweilte mit geōffneten Augen blickend. In jenem Augenblick war ūber den Reliquien ein weißer Schirm zu sehen, doch der Schirmträger Brahmā war nicht zu sehen. Ebenso waren Palmfächer, Wedel und dergleichen zu sehen, doch jene, die sie hielten, waren nicht zu sehen. Die Klänge himmlischer Instrumente und Gesänge waren zu hōren, doch die Gandharva-Gottheiten waren nicht zu sehen. Als der König dieses Wunder sah, sprach er zum Elder Indagutta: „Die Gottheiten haben mit einem himmlischen Schirm verehrt, ich verehre mit einem menschlichen Schirm, ehrwūrdiger Herr.“ Der Elder sprach: „Es ist angemessen, o Großer König.“ Der König verehrte mit einem weißen Schirm an seiner goldenen Spitze, nahm ein goldenes Gießgefäß, vollzog die Weihe mit Wasser und ūbergab an diesem Tag die Herrschaft ūber die gesamte Insel Tambapaṇṇi.

ตโต สพฺพตุริยานิ ปคฺคณฺหึสุ, คณฺธมาลาทีหิ ปูเชตฺว มหนฺตํ สกฺการมกํสุ ปุน ราชา เถรํ ปุจฺฉิ - อมฺหากํ สตฺถา ทิพฺพมานุสกานิ ทฺเว ฉตฺตานิ ธาเรสิ ภนฺเต. น ทฺเว ฉตฺตานิ ตีณิ ฉตฺตานิ มหาราชาติ. อญฺญํ ฉตฺตํ นปสฺสามิ ภนฺเนติ. สีลปติฏฺฐํ สมาธิทณฺฑกํ อิณฺทฺริยสลากํ พลมาลํ มคฺคผลปตฺต สญฺฉนฺนํ วิมุตฺติวรเสตจฺฉตฺตํ อุสฺสาเปตฺวา ญาณาภิเสกมฺปตฺโต ธมฺมรตน จกฺกํ ปวตฺเตตฺวา ทสสหสฺส จกฺกวาเฬสุ พุทฺธรชฺชํ หตฺถคตํ กตฺวา รชฺชํ กาเรสีติ ราชา ตีณิจฺฉตฺต ธารกสฺส สตฺถุโน ติกฺขตฺตุํ รชฺชํ ทมฺมีติ ติกฺขตฺตุํ ธาตุโย รชฺเชน ปูเชสิ.

Daraufhin ertōnten alle Musikinstrumente; sie verehrten mit Dūften, Girlanden und anderem mehr und erwiesen große Ehrung. Wiederum fragte der König den Elder: „Trägt unser Lehrer zwei Schirme, einen himmlischen und einen menschlichen, ehrwūrdiger Herr?“ – „Nicht zwei Schirme, o Großer König, sondern drei Schirme.“ – „Den anderen Schirm sehe ich nicht, ehrwūrdiger Herr.“ – „Nachdem er den erhabenen weißen Schirm der Befreiung aufgerichtet hatte – der die Tugend als Fundament, die Sammlung als Schaft, die Fähigkeiten als Speichen, die Kräfte als Girlande besitzt und mit den Blättern der Pfade und Frūchte bedeckt ist –, die Weihe des Wissens erlangt und das kostbare Rad des Dhamma gedreht hatte, nahm er das Buddha-Reich in den zehntausend Weltensystemen in seine Hand und herrschte.“ Denkend: „Dem Lehrer, der drei Schirme trägt, gebe ich dreimal das Kōnigreich“, verehrte der König dreimal die Reliquien mit der Gabe des Kōnigreichs.

ตโต ราชา เทวมนุสฺเสสุ ทิพฺพคณฺธมาลาทีหิ ปูเชนฺเตสุ อเนเกสุ ตุริยโฆส สงฺคิเตสุ วตฺตมาเนสุ ธาตุกรณฺฑกํ สีเสนาทาย รตนมณฺฑปโต นิกฺขมิตฺวา ภิกฺขุสงฺฆ ปริวุโต มหาเจติยํ ปทกฺขิณํ กตฺวา ปาจีนทฺวาเรนารุยฺห ธาตุคพฺภํ โอตริ. ตโต มหาเจติยํ ปริวาเรตฺวา ฉนฺนวุติ โกฏิปฺปมาณ อรหนฺโต อฏฺฐํสุ.

Daraufhin nahm der König, während Götter und Menschen mit himmlischen Dūften, Girlanden und dergleichen verehrten und vielfältige Klänge von Musik und Gesang ertōnten, das Reliquienkästchen auf sein Haupt, trat aus der Juwelenhalle heraus, umging, von der Mōnchssangha umgeben, die Große Cetiya ehrfurchtsvoll im Uhrzeigersinn, stieg durch das ōstliche Tor hinauf und begab sich in die Reliquienkammer hinab. Daraufhin standen rings um die Große Cetiya sechsundneunzig Kotis von Arahants.

ราชา สีสโต ธาตุกรณฺฑกํ โอตาเรตฺวา มหารเห สยนปิฏฺเฐ ฐเปสฺสามีติ จินฺเตสิ ตสฺมึ ขเณ ธาตุกรณฺฑโก รญฺโญ สีสโต สตฺต ตาลปฺปมาเณ ฐาเน คนฺตฺวา สยเมว วิจริ ธาตุโย อากาสมุคฺคนฺตฺวา ทฺวตฺตึส มหา ปุริสลกฺขณ อสิติ อนุพฺยญฺชนา พฺยามปฺปภา ปติมณฺฑิตํ เกตุมาโลป โสภิตํ นิล-ปีต-โลหิตาทิ เภท วิจิตฺร รํสิชาลา สมุชฺชลํ พุทฺธเวสํ คเหตฺวา คณฺฑมฺพมูเล ยมก ปาฏิหาริยํ สทิส ยมก ปาฏิหาริยํ อกํสุ. ตํ ธาตุปาฏิหาริยํ ทิสฺวา ปสีทิตฺวา อรหตฺตมฺปตฺตา เทวมนุสฺสา ทฺวาทสโกฏิโย อเหสุํ. เสสผลตฺตยํ ปตฺตา คณนปถมตีตา อเหสุํ. เอวํ ธาตุโย อเนกธา ปาฏิหาริยํ ทสฺเสตฺวา พุทฺธเวสํ วิสฺสชฺเชตฺวา กรณฺฑกํ ปวิสิตฺวา เตน สทฺธึ โอตริตฺวา รญฺโญ สีเส ปติฏฺฐหึสุ.

Der König nahm das Reliquienkästchen von seinem Haupt herunter und dachte: „Ich will es auf dem kostbaren Ruhebett aufstellen.“ In jenem Augenblick erhob sich das Reliquienkästchen vom Haupt des Königs bis in eine Höhe von sieben Palmen empor und bewegte sich von selbst. Die Reliquien stiegen in die Luft empor und nahmen die Gestalt des Buddha an, geziert mit den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes, den achtzig Nebenmerkmalen, geschmūckt mit der klafterbreiten Aura und verschōnert durch den Strahlenkranz, strahlend im hellen Netz bunter Lichtstrahlen von Blau, Gelb, Rot und so weiter, und sie vollbrachten ein Zwillingswunder gleich dem am Fuße des Gaṇḍamba-Baumes. Als sie dieses Wunder der Reliquien sahen, gewannen zwölf Kotis von Göttern und Menschen tiefes Vertrauen und erlangten die Arahantschaft. Jene, die die ūbrigen drei Heilsfrūchte erlangten, waren unzählbar. Nachdem die Reliquien so auf vielfältige Weise Wunder gezeigt hatten, legten sie die Buddha-Gestalt ab, traten wieder in das Kästchen ein, stiegen mit diesem herab und ließen sich auf dem Haupt des Königs nieder.

ราชา อมเตน วิย อภิสิตฺโต สผลํ มนุสฺสตฺต ปฏิลาภํ มญฺญมาโน อุโภหิ หตฺเถหิ ธาตุกรณฺฑกํ คเหตฺวา นาฏก ปริวุโต อลงฺกต สยน สมีปํ คนฺตฺวา ธาตุจงฺโคฏกํ รตนปลฺลงฺเก ฐเปตฺวา คณฺธวาสิโตทเกน หตฺเถ โธวิตฺวา วตุชาติย คณฺเธน อุพฺพฏฺเฏตฺวา รตนกรณฺฑกํ วิจริตฺวา ธาตุโย คเหตฺวา เอวํ จินฺเตสิ.

Der König, wie mit dem Todlosen gesalbt, erachtete seine Erlangung des menschlichen Daseins als fruchtbringend. Er nahm das Reliquienkästchen mit beiden Händen, begab sich, von der Schar der Hofkūnstlerinnen umgeben, nahe an das geschmūckte Ruhebett, stellte die Reliquienschatulle auf den Juwelenthron, wusch seine Hände mit duftendem Wasser, rieb sie mit kōstlichem Duftōl ein, ōffnete das kostbare Kästchen, entnahm die Reliquien und dachte wie folgt:

‘‘อนากุลา เกหิจิปิ ยทิ เหสฺสสฺติ ธาตุโย,ชนสฺส สรณํ หุตฺวา ยทิ ฐสฺสนฺติ ธาตุโย;

„Wenn diese Reliquien von niemandem gestōrt werden sollen, wenn diese Reliquien als Zuflucht fūr die Menschen bestehen bleiben sollen,“

สตฺถุนิปนฺนา กาเรน ปรินิพฺพาน มญฺจเก,นิปชฺชนฺตุ สุปญฺญตฺเต-สยนมฺหิ มหารเห’’ติ;

„mōgen sie sich in der Weise, wie der Lehrer auf dem Lager des Parinibbāna lag, auf diesem wohlbereiteten, kostbaren Ruhebett niederlegen!“

เอวํ จินฺเตตฺวา ปน วรสยนปิฏฺเฐ ธาตุโย ฐเปสิ ตสฺมึ ขเณ ธาตุโย รญฺญา จินฺติต นิยาเมเนว มหารเห สยเน พุทฺธเวเสน สยึสุ.

Nachdem er so gedacht hatte, legte er die Reliquien auf das edle Ruhebett. In jenem Augenblick legten sich die Reliquien, genau in der Weise, wie der König es gedacht hatte, in der Gestalt des Buddha auf dem kostbaren Ruhebett nieder.

‘‘อาสาฬหิ สุกฺกปกฺขสฺส ปนฺนรส อุโปสเถ,อุตฺตราสาฬฺห นกฺขตฺเต เอวํ ธาตุ ปติฏฺฐิตา;

„Im Monat Āsāḷha, in der lichten Hälfte des Monats, am fūnfzehnten Uposatha-Tag, unter dem Mondhaus Uttarāsāḷha, wurden die Reliquien auf diese Weise feierlich eingesetzt.“

สห ธาตุ ปติฏฺฐานา อกมฺปิตฺถ มหามหี, ปาฏิหีรานิ เนกานิ ปวตฺตึสุ อเนกธา.’’

Sogleich mit dem Niedersetzen der Reliquie bebte die große Erde, und zahlreiche Wunder ereigneten sich auf vielfache Weise.

ตทหิ อุทกปริยนฺตํ กตฺวา อยํ มหาปถวี สงฺกมฺปิ สมฺปกมฺปิ สมฺปเวธิ, มหาสมุทฺโท สงฺขูภิ, อากาเส วิชฺชุลฺลตา นิจฺฉรึสุ. ขณิกวสฺสํ วสฺสิ, ฉ เทวโลกา เอกโกลาหล มโหสิ ราชา เอตํ อจฺฉริยํ ทิสฺวา ปสนฺโน อตฺตโน กญฺจน มาลิก เสตจฺฉตฺเตน ธาตุโย ปูเชตฺวา ตมฺพปณฺณิทิเป รชฺชํ สตฺตาหํ ทตฺวา ตึส สตสหสฺสคฺฆนกํ อลงฺการ ภณฺฑํ โอมุญฺจิตฺวา ปูเชสิ. ตถา สพฺพาปิ นาฏกิตฺถิโย อมจฺจา เสส มหาชโน เทวา จ สพฺพาภรณานิ ปูเชสุํ ตสฺมา-

Denn an jenem Tag bebte, erzitterte heftig und schwankte gewaltig diese große Erde bis hin zum Rande des Wassers, der große Ozean geriet in Aufruhr und am Himmel zuckten Blitze auf. Ein plötzlicher Regen fiel herab, und in den sechs Götterwelten entstand ein einziger gewaltiger Tumult. Als der König dieses Wunder sah, war er von tiefem Vertrauen erfüllt; er verehrte die Reliquien mit seinem eigenen, von einer goldenen Girlande gezierten weißen Schirm, gab ihnen für sieben Tage die Herrschaft über die Insel Tambapaṇṇi und legte seinen Schmuck im Wert von dreihunderttausend Münzen ab, um sie damit zu verehren. Ebenso brachten alle Tänzerinnen, die Minister, die übrige Volksmenge und die Götter all ihren Schmuck als Opfer dar. Deshalb:

ติฏฺฐนฺตํ สุคตํ ติโลกมหิตํ โย ปูชเย สาทรํ,โย วา สาสป พีชมตฺตมฺปิ ตํ ธาตุํ นโร ปูชเย;

Wer den gegenwärtigen, in den drei Welten verehrten Sugata ehrfurchtsvoll verehrt, oder wer, als sterblicher Mensch, dessen Reliquie verehrt, selbst wenn sie nur so groß wie ein Senfkorn ist;

เตสํ ปุญฺญผลํ สมานมีติ ตํ จิตฺตปฺปสาเท สเม,ญตฺวา ตํ ปรินิพฺพุเตปิ สุคเต ธาตุํ พุโธ ปูชเย’ติ;

Deren Verdienstfrucht ist gleich, wenn die Vertrauensheiterkeit des Geistes dieselbe ist. Da der Weise dies erkennt, sollte er die Reliquie des Sugata verehren, selbst wenn dieser bereits völlig erloschen ist.

ตโต ราชา จีวรวตฺถานิ เจว คุฬ-สปฺปิ อาทิ เภสชฺชานิ จ สงฺฆสฺส ทตฺวา สพฺพรตฺตึ คณสชฺฌายํ กาเรสิ ปุน ทิวเส นคเร เภรึ จราเปสิ มหาชโน อิมํ สตฺตาหํ คณฺธมาลาทีนิ อาทิย คนฺตฺวา ธาตุโย วนฺทตูติ อิณฺทคุตฺตตฺเถโรปิ สกล ตมฺพปณฺณิ ทีเป มนุสฺสา ธาตุโย วนฺทิตุกามา, ตํ ขณํเยว อาคนฺตฺวา วนฺทิตฺวา ยถาฏฺฐานํ คจฺฉนฺตูติ อธิฏฺฐาสิ.

Daraufhin gab der König dem Saṅgha Gewandstoffe sowie Arzneien wie Melasse, geklärte Butter und andere Dinge und ließ die ganze Nacht hindurch eine gemeinschaftliche Rezitation abhalten. Am folgenden Tag ließ er in der Stadt die Trommel schlagen und verkünden: ‚Möge das Volk in diesen sieben Tagen mit Wohlgerüchen, Blumenkränzen und anderem hingehen und die Reliquien verehren!‘ Auch der Thera Indagutta fasste den Entschluss: ‚Mögen die Menschen auf der gesamten Insel Tambapaṇṇi, die die Reliquien verehren wollen, genau in jenem Augenblick herbeikommen, sie verehren und wieder an ihren Ort zurückkehren!‘

เต ตเถว ธาตุโย วนฺทิตฺวา คมึสุ ราชา สตฺตาหํ สงฺฆสฺส มหาทานํ ปวตฺเตตฺวา สตฺตาหสฺส อจฺจเยน ธาตุคพฺเภ มยา กตฺตพฺพกิจฺจํ นิฏฺฐาปิตํ, ธาตุคพฺภํ ปิทหถ ภนฺเตติ สงฺฆสฺส อาโรเจสิ. สงฺโฆ อุตฺตรสุมน สามเณเร อามนฺเตตฺวา ตุมฺเหหิ ปุพฺเพ อาหฏ เมทวณฺณ ปาสาเณน ธาตุ คพฺภํ ปิทหถาติ อาห. เต สาธูติ สมฺปฏิจฺฉิตฺวา ธาตุคพฺภํ ปิทหึสุ.

Sie verehrten die Reliquien genau so und gingen wieder fort. Nachdem der König sieben Tage lang eine große Gabe für den Saṅgha dargebracht hatte, verkündete er nach Ablauf der sieben Tage dem Saṅgha: ‚Ehrwürdige, mein in der Reliquienkammer zu verrichtendes Werk ist vollendet; bitte verschließt die Reliquienkammer!‘ Der Saṅgha wandte sich an die Novizen Uttara und Sumana und sprach: ‚Verschließt die Reliquienkammer mit dem fettfarbenen Stein, den ihr zuvor herbeigeholt habt.‘ Sie stimmten mit den Worten ‚Sehr wohl‘ zu und verschlossen die Reliquienkammer.

ตโต ขีณาสวา ธาตุคพฺเภ คณฺธา มา สุสนฺตุ มาลา มา มิลายนฺตุ. ทีปา มา นิพฺพายนฺตุ รตนานิ มา วิวณฺณานิ โหนฺตุ ปูชนียภณฺฑานิ มา นสฺสนฺตุ. เมทวณฺณ ปาสาณา สนฺธียนฺตุ, ปจฺจตฺถิกานํ โอกาโส มา โหตูติ อธิฏฺฐหึสุ.

Daraufhin bestimmten die Triebversiegten durch ihre Willenskraft: ‚In der Reliquienkammer mögen die Wohlgerüche nicht vertrocknen, die Blumenkränze nicht verwelken, die Lampen nicht erlöschen, die Kostbarkeiten nicht verblassen und die Verehrungsgegenstände nicht verderben! Die fettfarbenen Steine mögen sich nahtlos verbinden, und für Widersacher möge sich keine Gelegenheit bieten!‘

เอวํ ราชา ธาตุ นิธาเปตฺวา ปุน นคเร เภรึ จราเปสิ มหา เจติเย ธาตุํ นิธาเปตฺวา ธาตุํ อาหริตฺวา นิธานํ กโรนฺตูติ. มหาชโน อตฺตโน อตฺตโน พลานุรูเปน สุวณฺณ รชตาทิ กรณฺเฑ การาเปตฺวา ตตฺถ ธาตุโย ปติฏฺฐาเปตฺวา ธาตุนิธานสฺสุปริ เมทวณฺณ ปาสาณ ปิฏฺฐิยํ นิทหึสุ. สพฺเพหิ สนฺนิหิต ธาตุโย สหสฺสมตฺตา อเหสุนฺติ.

Nachdem der König so die Reliquie hatte deponieren lassen, ließ er wiederum in der Stadt die Trommel schlagen und verkünden: ‚Da nun im Großen Cetiya die Reliquie niedergelegt worden ist, bringt auch ihr eure Reliquien herbei und bestattet sie darin!‘ Das Volk ließ, ein jeder nach seinen eigenen Kräften, Kästchen aus Gold, Silber und anderen Stoffen anfertigen, setzte die Reliquien hinein und legte sie oberhalb der Reliquienkammer auf die Oberseite des fettfarbenen Steins. Die von allen herbeigebrachten Reliquien beliefen sich auf etwa tausend.

อิติ สาธุชน มโนปสาทนตฺถาย กเต ถูปวํเส ธาตุนิธาน กถา นิฏฺฐิตา.

Hier endet im Thūpavaṃsa, der verfasst wurde, um die Herzen der guten Menschen zu erfreuen, die Erzählung über die Niederlegung der Reliquien.

๒๔. ตโต ราชา ตํ สพฺพํ ปิทเหตฺวา เจติยํ กโรนฺโต อุทเรน สทฺธึ จตุรสฺส โกฏฺฐกํ นิฏฺฐาเปสิ อถ ฉตฺตกมฺเม สุธากมฺเม จ อนิฏฺฐิเตเยว มารณนฺติก โรเคน คิลาโน หุตฺวา ทีฆวาปิโต กนิฏฺฐภาตรํ ปกฺโกสาเปตฺวา เจติเย อนิฏฺฐิตํ ฉตฺตกมฺมํ สุธากมฺมญฺจ สีฆํ นิฏฺฐาเปตฺวา มํ โตเสหิ ตาตาติ อาห. โส รญฺโญ ทุพฺพลภาวํ ญตฺวา อนฺตเร อนิฏฺฐิตกมฺมํ กาตุํ น สกฺกาติ สุทฺธวตฺเถหิ กญฺจุกํ กาเรตฺวา เจติเย ปฏิมุญฺจาเปตฺวา จิตฺตกาเรหิ กญฺจุก มตฺถเก เวทิกา จ ปุณฺณฆฏ ปญฺจงฺคุลิ ปนฺติโย จ การาเปสิ.

24. Daraufhin verschloss der König all dies und vollendete beim Bau des Cetiya das quadratische Gehäuse mitsamt der Kuppel. Als jedoch das Schirmwerk und der Verputz noch unvollendet waren, erkrankte er an einer tödlichen Krankheit. Er ließ seinen jüngeren Bruder aus Dīghavāpi herbeirufen und sprach: ‚Mein Lieber, vollende rasch das unvollendete Schirmwerk und die Verputzarbeiten am Cetiya und erfreue mich!‘ Jener erkannte die Schwäche des Königs und dachte: ‚In dieser kurzen Zeit ist es unmöglich, das unvollendete Werk real auszuführen.‘ Er ließ eine Hülle aus reinen weißen Stoffen anfertigen, das Cetiya damit verhüllen und ließ von Malern auf der Spitze dieser Hülle eine Balustrade, gefüllte Gefäße und Reihen von Fünffinger-Abdrücken aufmalen.

นฬกาเรหิ เวฬุมย ฉตฺตํ กาเรตฺวา ขรปตฺตมเย จณฺทสูริยมณฺฑเล มุทฺธนิ เวทิกา กาเรตฺวา ลาขากุกุฏฺฐเกหิ ตํ วิจิตฺตํ กตฺวา ถูปกมฺมํ นิฏฺฐิตนฺติ รญฺโญ อโรเจสิ ราชา เตน หิ มํ มหาเจติยํ ทสฺเสหีติ วตฺวา สิวิกาย นิปชฺชิตฺวา เจติยา ปทกฺขิณํ กตฺวา ทกฺขิณทฺวาเร ภูมิสยนํ ปญฺญาเปตฺวา ตตฺถ นิปนฺโน ทกฺขิเณน ปสฺเสน สยิตฺวา มหาถูปํ วามปสฺเสน สยิตฺวา โลหปาสาทํ โอโลเกนฺโต ปสนฺน จิตฺโต อโหสิ. ตทา รญฺโญ สาสนสฺส พหูปการภาวํ สลฺลกฺเขตฺวา คิลาน ปุจฺฉนตฺถาย ตโต ตโต อาคตา ภิกฺขุ ฉนฺนวุติ โกฏิโย ราชานํ ปริวาเรตฺวา อฏฺฐํสุ. ตโต สงฺโฆ วคฺค วคฺคา หุตฺวา คณสชฺฌายํ อกาสิ.

Er ließ von Korbmachern einen Schirm aus Bambus anfertigen und auf der Spitze eine Balustrade mit Sonnen- und Mondscheiben aus harten Palmblättern errichten, verzierte dies kunstvoll mit Lack und Mineralfarben und meldete dem König: ‚Das Werk am Thūpa ist vollendet!‘ Der König sagte: ‚Wenn dem so ist, so zeige mir das Große Cetiya!‘ Er legte sich in eine Sänfte, umrundete das Cetiya, ließ am Südtor ein Lager auf der Erde bereiten und blickte, als er dort lag – auf der rechten Seite liegend auf den Großen Thūpa und auf der linken Seite liegend auf den Kupferpalast –, mit gläubig erfreutem Herzen dorthin. Da die Mönche erkannten, wie sehr der König der Lehre geholfen hatte, kamen von überall her sechsundneunzig Kotis von Bhikkhus herbei, um sich nach seiner Krankheit zu erkundigen, und stellten sich um den König auf. Daraufhin bildete der Saṅgha Gruppen und stimmte eine gemeinschaftliche Rezitation an.

ราชา ตสฺมึ สมาคเม เถรปุตฺตาภยตฺเถรํ อทิสฺวา เอวํ จินฺเตสิ. โส มยิ ทมิเฬหิ สทฺธึ อฏฺฐวีสติ มหายุทฺเธ กยิรมาเส อปจฺโจสกกิตฺวา อิทานิ มรณยุทฺเธ วตฺตมาเณ มยฺหํ ปราชยํ ทิสฺวา มญฺเญ นาคจฺฉตีติ. ตทา เถโร กริณฺท นที สีเส ปชฺชลิต ปพฺพเต วสนฺโต รญฺโญ ปริวิตกฺกํ ญตฺวา ปญฺจสต ขีณาสว ปริวุเสตา อากาเสนาคนฺตฺวา รญฺโญ ปุรโต ปาตุรโหสิ.

Als der König in jener Versammlung den Thera Theraputtābhaya nicht sah, dachte er: ‚Er ist damals, als ich achtundzwanzig große Schlachten gegen die Damiḷas schlug, niemals zurückgewichen. Doch jetzt, da der Todeskampf entbrannt ist, sieht er wohl meine Niederlage voraus und kommt nicht.‘ Zu jener Zeit weilte der Thera auf dem Pajjalita-Berg an den Quellen des Kariṇda-Flusses; als er die Gedanken des Königs vernahm, kam er, von fünfhundert Triebversiegten begleitet, durch die Luft herbei und erschien vor dem König.

ราชา เถรํ ทิสฺวา อตฺตโน ปุรโต นิสีทาเปตฺวา เอวมาห ภนฺเต ตุมฺเหหิ สทฺธึ ทสมหา โยเธ คเหตฺวา ทมิเฬหิ สทฺธิ ยุชฺฌึ. อิทานิ เอกโกว มจฺจูนา สทฺธึ ยุชฺฌิตุํ อารภึ. มจฺจุ สตฺตุมฺปน ปราเชตุํ น สกฺโกมีติ. ตโต-

Als der König den Thera sah, ließ er ihn vor sich niedersetzen und sprach: ‚Ehrwürdiger Herr, zusammen mit euch habe ich unter Führung der zehn großen Krieger gegen die Damiḷas gekämpft. Nun aber habe ich ganz allein den Kampf gegen den Tod aufgenommen. Den Feind Tod jedoch vermag ich nicht zu besiegen.‘ Daraufhin:

เถรปุตฺตาภยตฺเถโร มา ภายิ มนุชาธิป,กิเลส สตฺตุํ อชินิตฺวา อเชยฺโย มจฺจูสตฺตุโก;

sprach der Thera Theraputtābhaya: ‚Fürchte dich nicht, o Herrscher der Menschen! Ohne den Feind der geistigen Befleckungen besiegt zu haben, ist der Feind Tod unüberwindbar.‘

อิติ วตฺวา เอวํ อนุสาสิ. มหาราช สพฺโพเยว โลก สนฺนิวาเส ชาติยา อนุคโต, ชราย อนุสโฏ, วฺยาธินา อภิภูโต, มรเณน อพฺภาหโต. เตตาห-

Nachdem er dies gesagt hatte, unterwies er ihn so: ‚O großer König, das gesamte Dasein in dieser Welt wird von der Geburt begleitet, vom Altern eingeholt, von Krankheit überwältigt und vom Tode geschlagen. Deshalb wurde gesagt:‘

‘‘ยถาปิ เสลา วิปุลา-นหํ อาหจฺจ ปพฺพตา,สมนฺตา อนุปริเยยฺยุํ-นิปฺโปเถนฺตา จตุทฺทิสํ;

‚Gleichwie gewaltige Felsen, Berge, die bis zum Himmel reichen, von allen Seiten heranziehen und alles in den vier Himmelsrichtungen zermalmen;‘

เอวํ ชรา จ มจฺจุ จ-อธิวตฺตนฺติ ปาณิโน,ขตฺติโย พฺราหฺมเณ เวสฺเส สุทฺเท จณฺฑาล ปุกฺกุเส,น กิญฺจิ ปริวชฺเชติ-สพฺพเมวาภิมทฺทติ;

‚ebenso dringen Alter und Tod auf die lebenden Wesen ein; ob Adlige, Brahmanen, Händler, Diener, Ausgestoßene oder Straßenkehrer – sie verschonen niemanden und zermalmen allesamt.‘

น ตตฺถ หตฺถินํ ภูมิ-น รถานํ น ปตฺติยา,น จาปิ มนฺตยุทฺเธน-สกฺกา เชตุํ ธเนน วา’’ติ;

‚Dort gibt es keinen Platz für Elefanten, noch für Streitwagen oder Fußvolk; weder durch den Kampf mit Zaubersprüchen noch durch Reichtum kann man sie besiegen.‘

ตสฺมา อิทํ มรณํ นาม มหายสานํ มหาสมฺมตาทีนํ มหา ปุญฺญานํ โชติยาทีนํ มหาถามานํ พลเทวาทีนํ อิทฺธิมนฺตานํ มหาโมคฺคลฺลานาทีนํ ปญฺญาวนฺตานํ สาริปุตฺตาทีนํ สยมฺภูญาเณน อธิคต สจฺจานํ, ปจฺเจกพุทฺธานํ สพฺพคุณสมนฺนาคตานํ สมฺมาสมฺพุทฺธานมฺปิ อุปริ นิราสงฺกเมว ปตติ กิมงฺคปนญฺเญสุ สตฺเตสุ.

Deshalb fällt dieser sogenannte Tod ganz unweigerlich über jene von großem Ruhm wie Mahāsammata und andere, jene von großem Verdienst wie Jotiya und andere, jene von großer Stärke wie Baladeva und andere, jene von übernatürlichen Kräften wie Mahāmoggallāna und andere, jene von großer Weisheit wie Sāriputta und andere, über die Einzelbuddhas, die die Wahrheiten durch ihr selbstentstandenes Wissen erlangt haben, und selbst über die vollkommen Erwachten (Sammāsambuddhas), die mit allen Tugenden ausgestattet sind; wie viel mehr erst über andere Wesen?

ตสฺมา-

Darum:

มหายสา ราชวรา คตา เต สพฺเพ มหาสมฺมต อาทโยปิ,อนิจฺจภาวํ พลเทว อาทิ มหาพลา เจว ตถา คมึสุ;

Die edlen Könige von großem Ruhm, sie alle, angefangen mit Mahāsammata, sind gegangen; ebenso gingen jene von großer Stärke, angefangen mit Baladeva, in die Unbeständigkeit über.

เย ปุญฺญวนฺตานิ คตา ปสิทฺธึ มหทฺธนํ โชติยเมณฺฑกาที,อุปาวิสึ วจฺจุมุขํ สโภคา สพฺเพปิ เต ราหุมุขํ สสีว;

Die Verdienstvollen, die Berühmtheit erlangten, von großem Reichtum wie Jotiya, Meṇḍaka und andere, sie alle traten mitsamt ihrem Besitz in den Rachen des Todes ein, wie der Mond in den Rachen von Rāhu.

โย อิทฺธิมนฺเตสุ ตถาคตสฺส ปุตฺเตสุเสฏฺโฐ อิติ วิสฺสุโตปิ,เถโร มหาราชสเหว อิทฺธิพเลน โส มจฺจุมุขํ ปวิฏฺโฐ;

Er, der als der Vorzüglichste unter den Söhnen des Tathāgata unter den Besitzern übernatürlicher Kräfte bekannt war, jener Ältere ist, o großer König, trotz seiner magischen Macht in den Rachen des Todes eingetreten.

สพฺเพสุ สตฺเตสุ ชินํ ฐเปตฺวา เนวตฺถิ ปญฺญาย สโมปิ เยน,โส ธมฺมเสนาปติ สาวโกปิ คโต มหาราช อนิจฺจตํ’จ;

Unter allen Wesen, ausgenommen den Sieger (Jina), gab es niemanden, der ihm an Weisheit gleichkam; auch dieser General des Dhamma, der Schüler, o großer König, ist in die Vergänglichkeit eingegangen.

สยมฺภูญาณสฺส พเลน สนฺตึ คตา มหาราช สยมฺภูโนปิ,สพฺเพปิ เต ญาณพลูป ปนฺนา อนิจฺจตํ เนว อติกฺกมึสุ;

Durch die Kraft des selbstentstandenen Wissens sind die Einzelbuddhas zum Frieden gelangt, o großer König; doch sie alle, obwohl mit der Kraft des Wissens ausgestattet, sind der Vergänglichkeit keineswegs entgangen.

ติโลกนาโถ ปุริสุตฺตโม โส อนิจฺจภาวํ สมติกฺกมิตฺวา,นาสกฺขิ คนฺตุํ สุคโตปิ ราช อญฺเญสุ สตฺเตสุ กถาว นตฺถิ;

Selbst jener Schutzherr der drei Welten, der höchste der Menschen, jener Sugata, o König, konnte es nicht vermeiden, in die Vergänglichkeit einzugehen; von anderen Wesen erübrigt sich jedes Wort.

ตสฺมา มหาราช ภเวสุ สตฺตา สพฺเพปิ นาสุํ มรณา วิมุตฺตา,สพฺพมฺปิ สงฺขารคตํ อนิจฺจํ ทูกฺขํ อนตฺตาติ วิจินฺตยสฺสุ;

Darum, o großer König, ist kein einziges Wesen in den Daseinsbereichen dem Tod entronnen. Erwäge wohl: Alles Gestaltete ist unbeständig, leidvoll und nicht-selbst.

‘‘ทุติเย อตฺตภาเวปิ ธมฺมจฺฉณฺโท มหา หิ เต,อุปฏฺฐิเต เทวโลเก หิตฺวา ทิพฺพสุขํ ตุวํ;

„Selbst in deiner zweiten Existenz war dein Verlangen nach dem Dhamma wahrlich groß. Als die Götterwelt sich dir bot, verließest du das göttliche Glück,

อิธาคมฺม พหุํ ปุญฺญํ อกาสิ จ อเนกธา,กรณมฺเปก รชฺชสฺส สาสนชฺโชตนาย เต;

kamst hierher und wirktest vielerlei Verdienst auf mannigfache Weise, indem du die Herrschaft über ein einziges Reich allein zur Erleuchtung der Lehre ausübtest.

มหา ราช กตํ ปุญฺญํ ยาวชฺช ทิวสา ตยา,สพฺพํ อนุสฺสเรเถว สุขํ สชฺชุ ภวิสฺสติ;

O großer König, erinnere dich an all das Verdienst, das du bis zum heutigen Tag gewirkt hast, dann wird sogleich Glück entstehen.“

ตํ สุตฺวา ตุฏฺฐมานโส ราชา ภนฺเต ตุมฺเห มจฺจุยุทฺเธปิ อปสฺสยาติ วตฺวา ลทฺธสฺสาโส ปุญฺญโปตฺถกํ วาเจตุํ อาณาเปสิ เลขโก ปุญฺญโปตฺถกํ เอวํ วาเจสิ.

Als der König dies hörte, sprach er mit erfreutem Gemüt: „Ehrwürdige Herren, ihr seid meine Stütze selbst im Kampf mit dem Tod.“ Nachdem er neuen Mut gefasst hatte, befahl er, das Buch der Verdienste vorzulesen. Der Schreiber las das Buch der Verdienste wie folgt vor:

‘‘เอกูนสตวิหารา มหาราเชน การิตา,เอกูนสตโกฏีหิ วิหาโร มริจฏฺฏิ จ;

„Neunundneunzig Klöster wurden vom großen König errichtet, und das Maricavaṭṭi-Kloster mit neunundneunzig Kotis;

อุตฺตโม โลหปาสาโท ตึสโกฏีหิ การิโต,มหาถูเป อนคฺฆานิ การิตา จตุวีสติ;

das erhabene Lohapāsāda wurde mit dreißig Kotis errichtet. Im Großen Stūpa wurden vierundzwanzig unschätzbare Dinge gestiftet;

มหาถูปมฺหิ เสสานิ กริตานิ สุพุทฺธินา,โกฏิสหสฺสํ อคฺฆนฺติ มหาราช ตยา ปุน;

die übrigen Dinge im Großen Stūpa wurden von dir, dem Weisen, gestiftet, welche wiederum tausend Kotis wert sind, o großer König.

โกฬมฺพ นาม มเลย อกฺขกฺขายิก ฉาตเก,กุณฺฑลานิ มหคฺฆานิ ทุเว ทตฺวาน คณฺหิย;

Als im Kotumba-Wald die Akkhakkhāyika-Hungersnot herrschte, hast du zwei kostbare Ohrringe gegeben und dafür

ขีณาสวานํ ปญฺจนฺนํ มหาเถรานมุตฺตโม,ทินฺโน ปสนฺนจิตฺเตน กงฺคุ อมฺพิล ปิณฺฑโก;

eine Portion sauren Hirsebreis erworben und diese mit vertrauensvollem Geist fünf großen Älteren, die frei von Trieben waren (Khīṇāsavas), dargebracht.

จูฬงฺคณิย ยุทฺธมฺหิ ปรชฺฌิตฺวา ปลายตา,กาลํ โฆสาปยิตฺวาน อาคตสฺส วิหายสา;

Als du in der Schlacht von Cūḷaṅgaṇiya besiegt worden warst und flohest, ließest du die Essenszeit ausrufen, und demjenigen, der durch die Luft herbeigekommen war,

ขีณาสวสฺส ยติโน อตฺตานมนเปกฺขิย,ทินฺนํ สรก ภตฺตนฺติ ปุญฺญโปตฺถํ อวาจยิ;

dem triebfreien Asketen, hast du, ohne auf dein eigenes Leben zu achten, die Speise aus deiner eigenen Schale gegeben.“ – So las er das Buch der Verdienste vor.

๒๕. ตํ สุตฺวา ราชา ตุสฺสิตฺวา ฐเปหิ ฐเปหิ ภเณติ วตฺวา เอวมาห. มริจวฏฺฏิ วิหารมหสตฺตาเห ถูปารมฺหสตฺตาเห จ จาตุทฺทิส อุภโต สงฺฆสฺส มหารหํ มหาทานํ ปวตฺเตสึ. จตุวีสติ มหาวิสาขปูชา กาเรสึ ตมฺพปณฺณิทีเป มหาภิกฺขุสงฺฆสฺส ติกฺขตฺตุํ จีวรมทาสึ สตฺต สตฺต ทีนานิ ลงฺกา รชฺชํ สาสนสฺส ปญฺจกฺขตฺตุํ อทาสึ สปฺปิ สนฺนิตฺต สุปริสุทฺธ วฏฺฏิยา ทฺวาทสฐาเนสุ, สตฺตํ ทีปสหสฺสํ ชาเลสึ อฏฺฐารสฺสุ ฐาเนสุ คิลานานํ เวชฺเชหิ เภสชฺชญฺจ ภตฺตญฺจ นิจฺจํ ทาเปสิ. จตุจตฺตาลีส ฐาเนสุ เตลุลฺโลปกญฺจ อทาสึ. ตตฺตเกสุเยว ฐาเนสุ ฆตปกฺกชาลปูเว ภตฺเตน สทฺธึ นิจฺจํ ทาเปสึ.

25. Als der König dies hörte, freute er sich, sagte: „Halt ein, halt ein!“ und sprach: „Bei dem einwöchigen Fest des Maricavaṭṭi-Klosters und dem einwöchigen Fest des Thūpārāma spendete ich eine überaus wertvolle große Gabe für den Orden beider Seiten aus allen vier Himmelsrichtungen. Vierundzwanzig große Vesākhā-Feste ließ ich feiern. Dreimal spendete ich dem großen Bhikkhu-Saṅgha auf der Insel Tambapaṇṇi Gewänder. Fünfmal übergab ich die Herrschaft über Laṅkā für jeweils sieben Tage der Lehre (Sāsana). An zwölf Orten entzündete ich tausend Lampen mit Butterfett und reinsten Dochten. An achtzehn Orten ließ ich Kranken durch Ärzte ständig Medizin und Nahrung verabreichen. An vierundvierzig Orten gab ich Salböl. An ebenso vielen Orten ließ ich ständig in Butter gebackene Kuchen zusammen mit Reis spenden.

มาเส มาเส อฏฺฐสุ อุโปสถทิวเสสุ ลงฺกาทีเป สพฺพวิหาเรสุ ทีปเตลํ ทาเปสึ. อามิส ทานโต ธมฺมทานํ มหนฺตนฺติ สุตฺวา เหฏฺฐํ โลหปาสาเท ธมฺมาสเน นิสีทิตฺวา มงฺคล สุตฺตํ โอสาเรตุํ อารภิตฺวาปิ สงฺฆ คารเวน โอสาเรตุํ นาสกฺขึ. ตโต ปฏฺฐาย ธมฺมเทสเก สกฺกริตฺวา สพฺพวิหาเรสุ ธมฺมกถํ กถาเปสึ เอเกกสฺส ธมฺมกถิกสฺส นาฬ นาฬิปฺปมาณานิ สปฺปิผาณิต สกฺขรานิ จตุรงฺคุล มุฏฺฐิปฺปมาณํ ยฏฺฐิมธุกํ สาฏกทฺวยญฺจ มาสสฺส อฏฺฐสุ อุโปสถ ทิเสสุ ทาเปสึ. เอตํ สพฺพมฺปิ อิสฺสริเย ฐตฺวา ทินฺนตฺตา มม จิตฺตํ ส อาราเธติ. ชีวิตํ ปน อนเปกฺขิตฺวา ทุคฺคเตน มยา ทินฺนทานทฺวยเมว อาราเธตีติ.

Monat für Monat, an den acht Uposatha-Tagen, ließ ich in allen Klöstern auf der Insel Laṅkā Lampenöl spenden. Da ich gehört hatte: ‚Die Gabe des Dhamma übertrifft die Gabe materieller Dinge‘, setzte ich mich auf den Dhamma-Thron im Untergeschoss des Lohapāsāda, um das Maṅgala-Sutta vorzutragen, konnte es aber aus Ehrfurcht vor dem Saṅgha nicht zu Ende bringen. Von da an erwies ich den Dhamma-Lehrern Ehrung und ließ in allen Klöstern Dhamma-Vorträge halten. Jedem einzelnen Dhamma-Lehrer ließ ich an den acht Uposatha-Tagen des Monats je ein Maß Butterfett, Melasse und Zucker, ein vier Zoll langes Stück Süßholz und zwei Gewänder geben. All dies, da es gespendet wurde, während ich in Macht und Herrlichkeit stand, erfreut mein Herz nicht so sehr. Doch jene beiden Gaben, die ich in Zeiten der Not und ohne Rücksicht auf mein Leben gab, sie allein erfreuen mein Herz.“

ตํ สุตฺวา อภยตฺเถโร มหาราช ปสาทนียฏฺฐาเนเยว ปสาทํ อกาสิ ตํ ปน ปิณฺฑปาตทฺวยํ ปริสฺส ปีฬํ อกตฺวา ลทฺธ ธมฺมิก ปจฺจยตฺตา อตฺตานํ อนวโลเกตฺวา อสชฺชมาเนน ทินฺนตฺตา ปฏิคฺคาหกานํ ยาวทตฺถํ กตฺวา ทินฺนตฺตา ปีติปาโมชฺชํชนยิตฺวา พลว สทฺธาย ทินฺนตฺตา เทยฺยธมฺมสฺส นิรวเสสํ ปริโภคํ คตตฺตาติ อิเมหิ ปญฺจหิ การเณหิ มหนฺตตฺติ วตฺวา มหาราช กงฺคุ อมฺพิลิ ปิณฺฑคาหกตฺเถเรสุ มลิยมหาเทวตฺเถโร สมนฺตกูเฏ ปญฺจนฺนํ ภิกฺขุสตานํ ทตฺวา ปริภุญฺชิ ปถวิ จาลนก ธมฺมคุตฺตตฺเถโร กลฺยาณีย วิหาเร ปญฺจนฺนํ ภิกฺขุสตานํ ทตฺวา ปริภุญฺชิ.

Als der Ältere Abhaya dies hörte, sprach er: „O großer König, du hast Vertrauen an einer wahrlich vertrauenswürdigen Stelle gefasst. Jene beiden Speisegaben sind in der Tat groß aus folgenden fünf Gründen: weil sie dargebracht wurden, ohne anderen Bedrängnis zuzufügen; weil sie auf gerechte Weise erworben wurden; weil du sie gabst, ohne auf dich selbst zu achten und ohne anzuhaften; weil sie den Empfängern in Fülle gegeben wurden; und weil sie mit starkem Glauben dargebracht wurden, was Freude und Entzücken hervorrief, sodass die Gabe restlos verzehrt wurde. O großer König, unter den Älteren, die den Hirsebrei empfingen, verteilte der Ältere Maliyamahādeva ihn auf dem Samantakūṭa-Berg an fünfhundert Mönche, bevor er ihn verzehrte. Der Ältere Dhammagutta, der die Erde erbeben lässt, verteilte ihn im Kalyāṇīya-Kloster an fünfhundert Mönche, bevor er ihn verzehrte.

ตลงฺครวาสี ธมฺมคุตฺตตฺเถโรปิ ปิยงฺคุทีเป ทฺวาทสนฺนํ ภิกฺขุสหสฺสานํ ทตฺวา ปริภุญฺชิ. มงฺคณวาสี จุฬติสฺสตฺเถโร เกลาสกูเฏ วิหาเร สฏฺฐิสหสฺสานํ ภิกฺขูนํ ทตฺวา ปริภุญฺชิ มหาภคฺคตฺเถโรปิ อุกฺกานคร วิหาเร สตฺตสตานํ ภิกฺขูนํ ทตฺวา ปริภุญฺชิ สรก ภตฺตคาหกตฺเถโร ปน ปิยงฺคุทีเป ทฺวาทสนฺนํ ภิกฺขุสหสฺสานํ ทตฺวา ปริโภคมกาสีติ วตฺวา รญฺโญ จิตฺตํ หาเสสิ.

Auch der in Talaṅgara ansässige Ältere Dhammagutta verteilte ihn auf der Insel Piyaṅgu-dīpa an zwölftausend Mönche, bevor er ihn verzehrte. Der in Maṅgaṇa ansässige Ältere Cūḷatissa verteilte ihn im Kelāsakūṭa-Kloster an sechzigtausend Mönche und verzehrte ihn. Auch der Ältere Mahābhagga verteilte ihn im Ukkānagara-Kloster an siebenhundert Mönche und verzehrte ihn. Der Ältere aber, der die Speise aus der Schale empfing, verteilte sie auf der Insel Piyaṅgu-dīpa an zwölftausend Mönche und verzehrte sie.“ Indem er dies sprach, erfreute er das Herz des Königs.

ราชา จิตฺตํ ปสาเทตฺวา เอวมาห-อหมฺภนฺเต จตุวีสติ วสฺสานิ รชฺชํ กาเรนฺโต ภิกฺขุสงฺฆสฺส ปหูปกาโร อโหสึ. กาโยปิ เม สงฺฆสฺส อุปการโก โหตุ สงฺฆทาสสฺส เม สรีรํ มหาเจติยสฺส ทสฺสนฏฺฐาเน สงฺฆสฺส กมฺมมาลเก ฌาเปถาติ. ตโต กนิฏฺฐํ อามนฺเตตฺวา’ตาต! ติสฺส! มหาถูเป อนิฏฺฐิตํ กมฺมํ สาธุกํ นิฏฺฐาเปสิ. สายํ ปาโต จ มหาถูเป ปุปฺผปูชํ กาเรตฺวา ติกฺขตฺตุํ อุปหารํ กาเรหิ. มยา ฐปิตํ ทานวฏฺฏํ สพฺพํ อปริหาเปตฺวา สงฺฆสฺส กตฺตพฺพกิจฺเจสุ สทา อปฺปมตฺโต โหหี’ติ อนุสายิตฺวา ตุณฺหิ อโหสิ.

Der König beruhigte und klärte seinen Geist und sprach so: „Ehrwürdige Herren, während meiner vierundzwanzigjährigen Regierungszeit war ich der Sangha der Mönche von großem Nutzen. Möge auch mein Körper der Sangha nützlich sein. Verbrennt den Körper von mir, dem Diener der Sangha, auf dem Kammamālaka der Sangha an einem Ort, von dem aus man das Große Cetiya sehen kann.“ Daraufhin wandte er sich an seinen jüngeren Bruder: „Mein lieber Tissa! Bringe das unvollendete Werk am Großen Thūpa gut zu Ende. Lass morgens und abends Blumenopfer am Großen Thūpa darbringen und führe die Opfergabe dreimal aus. Vernachlässige keines der von mir eingerichteten regelmäßigen Almosen und sei stets achtsam in den Pflichten, die für die Sangha zu tun sind.“ Nachdem er ihn so angewiesen hatte, wurde er still.

ตสฺมึ ขเณ ภิกฺขุ คณสชฺฌายํ อารภึสุ เทวตา ปน ฉเทว โลกโต ฉ รเถ คเหตฺวา อาทาย ปฏิปาฏิยา ฐเปตฺวา มหาราช อมฺหากํ เทวโลโก รมณีโย, อมฺหากํ เทวโลโก รมณีโยติ วตฺวา อตฺตโน อตฺตโน เทวโลกํ อาคมนตฺถาย ยาจึสุ ราชา เตสํ วจนํ สุตฺวา ยาวาหํ ธมฺมํ สุณามิ- ตาว อธิวาเสถาติ เต หตฺถสญฺญาย นิวาเรสิ สงฺโฆ คณสชฺฌายํ นิวาเรสีติ มญฺญิตฺวา สชฺฌายํ ฐปาเปสิ.

In diesem Augenblick begannen die Mönche mit dem gemeinsamen Chanten. Die Gottheiten jedoch brachten sechs Wagen aus den sechs Götterwelten, stellten sie in einer Reihe auf und baten den König, in ihre jeweiligen Götterwelten zu kommen, indem sie sagten: „Großer König, unsere Götterwelt ist herrlich! Unsere Götterwelt ist herrlich!“ Als der König ihre Worte hörte, hielt er sie mit einer Handbewegung zurück und sagte: „Wartet, solange ich der Lehre lausche.“ Die Sangha dachte jedoch: „Er hält unser gemeinsames Chanten auf“, und ließ das Chanten einstellen.

ราชา กสฺมา ภนฺเต คณสชฺฌายํ ฐเปถาติ อาห. มหาราช ตยา หตฺถสญฺญาย นิวาริตตฺตาติ. ภนฺเต ตุมฺหากํ สญฺญํ นาทาสึ. เทวตา ฉเทวโลกโต ฉ รเถ อาเนตฺวา อตฺตโน อตฺตโน เทวโลกํ คนฺตุํ ยาจนฺติ ตสฺมา เตสํ ยาวาหํ ธมฺมํ สุณามิ ตาว อาคเมถาติ สญฺญํ อทาสินฺติ ตํ สุตฺวา เกจิ อยํ ราชา มรณภยภิโต วิปฺปลปติ, มรณโต อภายนก สตฺโต นาม นตฺถีติ มญฺญึสุ.

Der König fragte: „Ehrwürdige Herren, warum habt ihr das gemeinsame Chanten eingestellt?“ – „Großer König, weil wir durch deine Handbewegung zurückgehalten wurden.“ – „Ehrwürdige Herren, ich habe euch kein Zeichen gegeben. Die Gottheiten haben sechs Wagen aus den sechs Götterwelten herbeigebracht und bitten mich, in ihre jeweiligen Götterwelten zu gelangen. Deshalb gab ich ihnen das Zeichen: ‚Wartet, solange ich der Lehre lausche.‘“ Als sie das hörten, dachten einige: „Dieser König fantasiert aus Angst vor dem Tod; wahrlich, es gibt kein Lebewesen, das sich nicht vor dem Tod fürchtet.“

ตโต อภยตฺเถโร อาห กถํ มหาราช สทฺทหิตุํ สกฺกา ฉ เทวโลกโต ฉ รถา อานีตาติ ตํ สุตฺวา ราชา อากาเส ปุปฺผทามานิ ขิปาเปสิ. ตานิ คนฺตฺวา วิสุํ รถธุเร โอลมฺพึสุ มหาชโน อากาเส โอลมฺพนฺตานิ ปุปฺผทามานิ ทิสฺวา นิกฺกงฺโข อโหสิ.

Da sprach der ältere Mönch Abhaya: „Großer König, wie kann man glauben, dass sechs Wagen aus den sechs Götterwelten herbeigebracht wurden?“ Als der König dies hörte, ließ er Blumengirlanden in die Luft werfen. Diese schwebten hin und hängten sich einzeln an die Deichseln der Wagen. Als die große Volksmenge die in der Luft hängenden Blumengirlanden sah, wurde sie frei von jedem Zweifel.

ตโต ราชา เถรํ ปุจฺฉิ-กตโม ปน ภนฺเต เทวโลโก รมณีโยติ. ตุสิตภวนํ ปน มหาราช รมณียํ, พุทฺธภาวาย สมยํ โอโลเกนฺโต เมตฺเตยฺโย โพธิสตฺโตปิ ตสฺมึเยว วสตีติ อาห.

Daraufhin fragte der König den älteren Mönch: „Welche Götterwelt aber, ehrwürdiger Herr, ist die herrlichste?“ Er antwortete: „Die Tusita-Welt, großer König, ist herrlich. Auch der Bodhisatta Metteyya, der dort auf die rechte Zeit für die Erlangung der Buddhaschaft wartet, weilt genau dort.“

ตํ สุตฺวา ราชา ตสฺมึ อาลยํ กตฺวา มหาถูปํ โอโลเกนฺโต นิปนฺโนว จวิตฺวา สุตฺตปฺปพุทฺโธ วิย ตุสิต ภวนโต อาหฏ. รเถ นิพฺพตฺติตฺวา อตฺตโน กตปุญฺญสฺส ถลํ มหาชนสฺส ปากฏํ กาตุํ รเถเยว ฐตฺวา ทิพฺพาภรณ วิภูสิโต มหาชนสฺส ปสฺสนฺตสฺเสว ติกฺขตฺตุํ มหาถูปํ ปทกฺขิณํ กตฺวา ภิกฺขุสงฺฆญฺจ วนฺทิตฺวา ตุสิตภวนํ อคมาสิ.

Als der König dies hörte, richtete er sein Verlangen dorthin, blickte auf den Großen Thūpa, verschied noch im Liegen und wurde wie ein Erwachender aus dem Schlaf auf einem aus der Tusita-Welt herbeigeholten Wagen wiedergeboren. Um der großen Volksmenge die Frucht seines gewirkten Verdienstes offenkundig zu machen, stand er auf dem Wagen selbst, geschmückt mit himmlischem Schmuck, umrundete im Angesicht der zuschauenden Menge den Großen Thūpa dreimal ehrerbietig von rechts, erwies der Sangha der Mönche seine Ehrfurcht und ging in die Tusita-Welt ein.

เอวํ อสาเร นิจเย ธนานํ อนิจฺจสงฺฆํ สตฺตํ สปญฺญา,กตฺวน จาคํ รตนตฺตยมหิ อาทาย สารํ สุคตึ วชนฺติ;

„Da die Ansammlung von Reichtümern so gehaltlos ist und die Schar der Lebewesen unbeständig, ergreifen die Weisen, indem sie Großzügigkeit gegenüber den Drei Juwelen üben, das Wesentliche und gehen in eine glückliche Daseinsform ein.“

รญฺโญ นาฏกตฺถิโย มตภาวํ ญตฺวา ยตฺถ ฐิตา มกุฬํ โมจยึสุ ตตฺถํ ฐาเน กตสาลา มกุฬมุตฺตสาลานามชาตา. รญฺโญ สรีรสฺมึ จิตกํ อาโรปิเต ยตฺถ มหาชโน หตฺเถ ปคฺคเหตฺวา วิรจิ. ตตฺถ กตสาลา วิรจิตฺถสาลา นาม ชาตา. รญฺโญ สรีรํ ยตฺถ ฌาเปสุํ - โส สีมามาลโก ราชมาลโก นาม ชาโต. อถ รญฺโญ กนิฏฺฐภาตา สทฺธาติสฺสมหาราชา นาม หุตฺวา เจติเย อนิฏฺฐตํ ชตฺตกมฺมํ สุธากมฺมญฺจ นิฏฺฐาเปตฺวา ถูปมกาสีติ

Als die Tänzerinnen des Königs von seinem Tod erfuhren, lösten sie dort, wo sie standen, ihren Haarschmuck. Die an dieser Stelle errichtete Halle wurde unter dem Namen Makuḷamuttasālā bekannt. An der Stelle, wo die große Volksmenge die Hände erhob und klagte, als der Körper des Königs auf den Scheiterhaufen gelegt wurde, entstand die dort errichtete Halle namens Viracitthasālā. Die Stelle, an der der Körper des Königs verbrannt wurde – jener geweihte Grenzbereich wurde unter dem Namen Rājamālaka bekannt. Danach wurde der jüngere Bruder des Königs zum großen König Saddhātissa, vollendete das unvollendete Schirmwerk und die Verputzarbeiten am Cetiya und stellte den Thūpa fertig.

อิติ สาธุชน มโนปสาทนตฺถาย กเต ถูปวํเส มหาเจติเย กตา นิฏฺฐิตา.

So endet in der Chronik des Stupas, die zur Erbauung des Gemüts rechtschaffener Menschen verfasst wurde, der Abschnitt über die am Großen Cetiya vollbrachten Werke.

๒๖. เอตรหิ ทุฏฺฐคามณิ อภย มหาราชสฺส ปิตา กากวณฺณติสฺส ราชา เมตฺเตยฺยสฺส ภควโต ปิตา ภวิสฺสติ. วิหารมหาเทวี มาตา ภวิสฺสติ. ทุฏฺฐคามิณิ อภโย อคฺคสาวโก ภวิสฺสติ. กนิฏฺโฐ ทุติย สาวโก ภวิสสติ. รญฺโญ ปิตุจฺฉา อนุฬาเทวี อคฺคมเหสี ภวิสฺสติ. รญฺโญ ปุตฺโต สาลิ ราชกุมาโร ปุตฺโต ภวิสฺสติ. ภณฺฑาคาริก สงฺฆามจฺโจ อคฺคุปฏฺฐาโก ภวิสฺสติ ตสฺสามจฺจสฺส ธีตา อคฺคุปฏฺฐายิกา ภวิสฺสตีติ เอวํ สพฺเพปิ กตาธิการา เหตุ สมฺปนฺนา ตสฺส ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริตฺวา อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายิสฺสนฺตีติ.

26. In jener Zeit wird König Kākavaṇṇatissa, der Vater des großen Königs Duṭṭhagāmaṇi Abhaya, der Vater des erhabenen Metteyya sein. Vihāramahādevī wird seine Mutter sein. Duṭṭhagāmaṇi Abhaya wird der erste Hauptschüler sein. Der jüngere Bruder wird der zweite Hauptschüler sein. Die Tante des Königs, Königin Anulā, wird die Hauptgemahlin sein. Der Sohn des Königs, Prinz Sāli, wird sein Sohn sein. Der Schatzmeister-Minister Saṅgha wird der Hauptdiener sein, und die daughter dieses Ministers wird die Hauptdienerin sein. Auf diese Weise werden sie alle, nachdem sie gute Taten vollbracht haben und reich an heilsamen Ursachen sind, die Lehre jenes Erhabenen hören, dem Leiden ein Ende bereiten und im Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen völlig erlöschen.

เอตฺตาวตา จ

Und insoweit...

๒๗.

27.

มหิณฺทเสน นามมฺหิ วสนฺโต ปริเวณเก,ปตฺตจีวรปาโท? โย ปิฏกตฺตย ปารโค;

Er, der im Pariveṇa namens Mahindasena wohnte, der mit Almosenschale und Gewand Versehene, welcher das jenseitige Ufer der drei Piṭakas erreicht hatte;

สทฺธาสิลคุณุเปโต สพฺพสตฺตหิเต รโต,เตน สาธุ สมชฺฌิฏฺโฐ ยมหํ กาตุมารภึ;

Ausgestattet mit den Tugenden von Vertrauen und Sittlichkeit, dem Wohle aller Wesen hingegeben, von ihm wohl gebeten, begann ich dieses Werk zu verfassen;

โสทานิ นิฏฺฐํ สมฺปตฺโต ถูปวํโส อนากุโล,ปริปุณฺโณ สงฺขถา สาธุ ปณฺฑิเตหิ ปสํสิโต;

Diese Chronik des Stupas, frei von Verwirrung, vollständig und wohlformuliert, von den Weisen gepriesen, hat nun ihre Vollendung erreicht;

ยํ ปตฺตํ กุสลํ กมฺมํ กโรนฺเตน อิมํ มยํ,เตน เอเตน ปุญฺเญน สตฺตา คจฺฉนฺตุ นิพฺพุตึ;

Durch das heilsame Werk, das ich mit der Verfassung dieses Buches vollbracht habe, mögen alle Wesen durch dieses Verdienst das Erlöschen erlangen;

อนนฺตราเยน ยถา จ สิทฺธึมูปาคโต ถูปวรสฺส วํโส,ตเถว สทฺธมฺมสิตา ชนานํมโน รถา สีฆมุเปนฺตุ สิทฺธึ;

So wie die Chronik des edlen Stupas ohne Hindernisse zur Vollendung gelangt ist, ebenso mögen die Herzenswünsche der Menschen, die auf der wahren Lehre beruhen, rasch Erfüllung finden;

ปริสมฺภิทามคฺคสฺส เยน ลีลตฺถ ทีปนิฏีกา วิรจิตา สาธุ สทฺธมฺโมทย กามินา;

Von dem, der die Līlatthadīpanī, einen Unterkommentar zum Paṭisambhidāmagga, wohl verfasst hat, im Wunsch nach dem Aufblühen der wahren Lehre;

ตถา ปกรเณ สจฺจสงฺเขเป อตฺถทีปนา,ธีมตา สุกตา เยน สุฏฺฐุ สีหฬ ภาสโต

Ebenso wie die Erläuterung der Bedeutung zum Lehrwerk Saccasaṅkhepa von diesem Weisen hervorragend aus der singhalesischen Sprache verfasst wurde;

วิสุทฺธิมคฺค สงฺเขเป เยน อตฺถปฺปกาสนา,โยคี นมุปการาย กตา สีหฬภาสโต;

Durch den auch die Erklärung der Bedeutung zum Abriss des Visuddhimagga zum Nutzen der Meditierenden aus der singhalesischen Sprache verfasst wurde;

ปรกฺกม นริณฺทสฺส สพฺพภูปาน เกตุโน,ธมฺมาคาเร นิยุตฺโต โย ปิฏกตฺตย ปารโค;

Der in der Dhamma-Halle des Königs Parakkama, dem Banner aller Herrscher, eingesetzt war und das jenseitige Ufer der drei Piṭakas erreicht hatte;

สาสนํ สุฏฺฐิตํ ยสฺส อนฺเตวาสิก ภิกฺขุสุ,เตน วาจิสฺสรตฺเถร ปาเทน ลิขิโต อยนฺติ;

Durch welchen die Lehre wohl unter seinen ansässigen Schülermönchen gefestigt wurde, von jenem ehrwürdigen älteren Mönch Vācissara wurde dies geschrieben.

ถูปวํโส นิฏฺฐิโต.

Die Chronik des Stupas ist vollendet.