නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Verehrun Great g dem Erha benen, dem Heiligen, dem vollkommen Er wachten.

සුත්තන්තපිටක

Suttant apiṭaka

අඞ්ගුත්තරනිකායෙ

Aṅgutt ara-Nikāya

සංගායනස්ස පුච්ඡා විස්සජ්ජනා

Fragen und Antwor ten des Konz ils

පුච්ඡා – පඨමමහාසංගීතිකාලෙ [Pg.1] ආවුසො ධම්මසංගාහකා මහාකස්සපාදයො මහාථෙරවරා පොරාණසංගීතිකාරා පඨමං විනයපිටකං සංගායිත්වා සුත්තන්තපිටකෙ ච දීඝමජ්ඣිමසංයුත්තසඞ්ඛාතෙ තයො නිකායෙ සංගායිත්වා තදනන්තරං කිං නාම පාවචනං සංගායිංසු.

Frage – Freunde, zur Zeit des ersten großen Konzils, na chdem die ed len Großälte sten wie Mah ākassapa und die anderen, die alten Re zitatoren, zu erst das Vin ayapiṭaka re zitiert hatte n und im Sut tantapiṭaka die drei Sam mlungen, bek annt als Dīg ha, Majjhim a und Saṃyu tta, rezitie rt hatten, we lches Wort de s Meisters re zitierten sie im Anschlus s daran?

විස්සජ්ජනා – පඨමමහාසංගීතිකාලෙ භන්තෙ ධම්මසංගාහකා මහාකස්සපාදයො මහාථෙරවරා පොරාණසංගීතිකාරා පඨමං විනයං සංගායිත්වා සුත්තන්තපිටකෙ ච දීඝමජ්ඣිමසංයුත්තසඞ්ඛාතෙ තයො නිකායෙ සංගායිත්වා තදනන්තරං නවහි ච සුත්තසහස්සෙහි පඤ්චහි ච සුත්තසත්තෙහි සත්තපඤ්ඤාසාය ච සුත්තෙහි පටිමණ්ඩිතං වීසතිභාණවාරසතපරිමාණං අඞ්ගුත්තරනිකායං නාම පාවචනං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdi ge, zur Zeit des ersten g roßen Konzils , nachdem di e edlen Groß ältesten wie Mahākassapa und die ande ren, die alt en Rezitator en, zuerst da s Vinaya rezi tiert hatten und im Sutt antapiṭaka d ie drei Samml ungen, bekan nt als Dīgha, Majjhima un d Saṃyutta, r ezitiert hatt en, rezitier ten sie im An schluss daran das Wort des Meisters nam ens Aṅgutta ra-Nikāya, w elches mit ne untausendfün fhundertsiebe nundfünfzig Suttas geschm ückt ist und ein Ausmaß v on einhundert zwanzig Bhāṇ avāras (Rezi tationsabschn itten) hat.

පුච්ඡා – අඞ්ගුත්තරනිකායෙපි [Pg.2] ආවුසො එකකනිපාතො දුකනිපාතො තිකනිපාතොතිආදිනා නිපාතපකරණපරිච්ඡෙදවසෙන එකාදසවිධා. තත්ථ කතරං නිපාතපකරණං සංගායිංසු.

Frage – Freunde, a uch im Aṅgut tara-Nikāya gibt es elf Arten gemäß der Einteilu ng der Absch nitte der Büc her nach dem Einer-Buch, Zweier-Buch , Dreier-Buch und so weite r. Welches B uch unter die sen rezitier ten sie zuers t?

විස්සජ්ජනා – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ භන්තෙ එකාදසසු නිපාතපකරණපරිච්ඡෙදෙසු එකකනිපාතං පඨමං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdi ge, unter den elf Abschnit ten der Büch er im Aṅgut tara-Nikāya r ezitierten si e zuerst das Einer-Buch (E kakanipāta).

1. රූපාදිවග්ග

1. Rūpā divagga

පුච්ඡා – එකකනිපාතෙපි [Pg.3] ආවුසො රූපාදිවග්ගො නීවරණප්පහානවග්ගො අකම්මනියවග්ගොතිආදිනා වග්ගභෙදවසෙන බහුවිධා. තත්ථ කතරං වග්ගං පඨමං සංගායිංසු.

Frage – Freunde, a uch im Einer- Buch gibt es viele Arten g emäß der Ein teilung der K apitel (Vagg a), wie das K apitel über F ormen und an dere (Rūpādi vagga), das K apitel über d as Überwinde n der Hemmnis se (Nīvaraṇa ppahānavagga ), das Kapite l über das Un brauchbare (A kammaniyavag ga) und so we iter. Welche s Kapitel rez itierten sie unter diesen zuerst?

විස්සජ්ජනා – එකකනිපාතෙ භන්තෙ රූපාදිවග්ගො නීවරණප්පහානවග්ගොතිආදිනා වීසතියා වග්ගෙසු රූපාදිවග්ගං පඨමං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdi ge, unter den zwanzig Kapi teln im Eine r-Buch, wie d em Kapitel üb er Formen un d andere, de m Kapitel übe r das Überwi nden der Hem mnisse und s o weiter, rez itierten sie zuerst das K apitel über F ormen und an dere (Rūpādi vagga).

පුච්ඡා – සාධු සාධු ආවුසො, මයම්පි දානි ආවුසො තතොයෙව පට්ඨාය සංගාහනත්ථාය සංගීතිපුබ්බඞ්ගමානි ධම්මපුච්ඡනවිස්සජ්ජනකිච්චානි ආවහිතුං සමාරභාම. තෙනාවුසො භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ රූපාදිවග්ගෙ පුරිමානි පඤ්ච සුත්තානි කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතානි.

Frage – Gut, gut, Freund! Auch wir, Freund, beginnen nun genau von d ort an, um d ie der Rezita tion vorausge henden Pflic hten des Fra gens und Ant wortens über den Dhamma z um Zwecke de r Rezitation durchzuführe n. Wo, Freun d, in Bezug a uf wen und au f welche Wei se wurden je ne ersten fü nf Suttas im Kapitel über Formen und a ndere (Rūpād ivagga) des E iner-Buchs de s Aṅguttara- Nikāya von je nem Erhabene n, Wissenden , Sehenden, H eiligen und v ollkommen Erw achten gespro chen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං [Pg.4] භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ රූපාදිගරුකානං පඤ්චන්නං පුරිසානං අජ්ඣාසයවසෙන ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකරූපම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං පුරිසස්ස චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨති, යථයිදං භික්ඛවෙ ඉත්ථිරූපං, ඉත්ථිරූපං භික්ඛවෙ පුරිසස්ස චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ehrwürdi ge, sie wurd en in Sāvatt hī gesproche n, in Bezug auf zahlreic he Mönche un d entspreche nd der Neigu ng von fünf M ännern, die großen Wert a uf Formen un d anderes leg en, beginnen d mit den Wor ten des Erhab enen: „Ich s ehe, ihr Mön che, keine an dere einzige Form, die de n Geist eines Mannes so vö llig gefange n nimmt wie, ihr Mönche, die Form ein er Frau. Die Form einer F rau, ihr Mön che, nimmt d en Geist ein es Mannes vö llig gefange n.“

නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකරූපම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං පුරිසස්ස චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨති, යථයිදං භික්ඛවෙ ඉත්ථිරූපං, ඉත්ථිරූපං භික්ඛවෙ පුරිසස්ස චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨති.

„Ich s ehe, ihr Mön che, keine an dere einzige Form, die de n Geist eines Mannes so vö llig gefange n nimmt wie, ihr Mönche, die Form ein er Frau. Die Form einer F rau, ihr Mön che, nimmt d en Geist ein es Mannes vö llig gefange n.“

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.5] ආවුසො පච්ඡිමානි පඤ්ච සුත්තානි භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතානි.

Frage – Wo, Freun d, in Bezug a uf wen und au f welche Wei se wurden eb endort die l etzten fünf S uttas vom Er habenen gesp rochen?

විස්සජ්ජනා – තස්මිංයෙව භන්තෙ සාවත්ථියං සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ රූපාදිගරුකානං පඤ්චන්නං ඉත්ථීනං අජ්ඣාසයවසෙන ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකරූපම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං ඉත්ථියා චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨති, යථයිදං භික්ඛවෙ පුරිසරූපං, පුරිසරූපං භික්ඛවෙ ඉත්ථියා චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ehrwürdi ge, sie wurd en genau dor t in Sāvatth ī gesprochen, in Bezug au f zahlreiche Mönche und entsprechend der Neigung von fünf Fra uen, die gro ßen Wert auf Formen und a nderes lege n, beginnen d mit den Wor ten des Erhab enen: „Ich s ehe, ihr Mön che, keine an dere einzige Form, die de n Geist eine r Frau so völ lig gefange n nimmt wie, ihr Mönche, die Form ein es Mannes. D ie Form ein es Mannes, i hr Mönche, n immt den Gei st einer Fra u völlig gef angen.“

නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකරූපම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං ඉත්ථියා චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨති, යථයිදං භික්ඛවෙ පුරිසරූපං, පුරිසරූපං භික්ඛවෙ ඉත්ථියා චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨති.

„Ich s ehe, ihr Mön che, keine an dere einzige Form, die de n Geist eine r Frau so völ lig gefange n nimmt wie, ihr Mönche, die Form ein es Mannes. D ie Form ein es Mannes, i hr Mönche, n immt den Gei st einer Fra u völlig gef angen.“

නීතත්ථවසෙන, නෙය්‍යත්ථවසෙන

Gemäß der direkten Bedeutung, gemäß der zu erschließende n Bedeutung

පුච්ඡා – ඉමස්මිං [Pg.6] ආවුසො රූපාදිවග්ගෙ භගවතා නීතත්ථවසෙන කිං කථිතං, නෙය්‍යත්ථවසෙන පන කිං ඤාපිතං.

Frage – Was, Freun d, wurde in diesem Kapit el über Form en und ander e (Rūpādivag ga) vom Erha benen gemäß der direkte n Bedeutung verkündet, u nd was wurde gemäß der zu erschließende n Bedeutung verständlich gemacht?

විස්සජ්ජනා – ඉමස්මිං භන්තෙ රූපාදිවග්ගෙ භගවතා නීතත්ථවසෙන වට්ටං කථිතං. නෙය්‍යත්ථවසෙන පන විවට්ටම්පි ඤාපිතං.

Antwort – Ehrwürdi ge, in dies em Kapitel ü ber Formen u nd andere (R ūpādivagga) wurde vom Er habenen gemä ß der direk ten Bedeutun g der Kreisl auf des Dase ins (vaṭṭa) verkündet. G emäß der zu erschließende n Bedeutung wurde jedoch auch das Bee nden des Kre islaufs (viv aṭṭa) vers tändlich gem acht.

2. නීවරණප්පහානවග්ග

2. Nīvar aṇappahānava gga

පුච්ඡා – දුතියො [Pg.7] පන ආවුසො නීවරණප්පහානවග්ගො භගවතා කත්ථ කථඤ්ච භාසිතො.

Frage – Wo aber, Freund, und auf welche Weise wurde das zweite K apitel über das Überwind en der Hemmn isse (Nīvara ṇappahānava gga) vom Er habenen gesp rochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යෙන අනුප්පන්නො වා කාමච්ඡන්දො උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා කාමච්ඡන්දො භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ සුභනිමිත්තං, සුභනිමිත්තං භික්ඛවෙ අයොනිසො මනසිකරොතො අනුප්පන්නොචෙව කාමච්ඡන්දො උප්පජ්ජති, උප්පන්නො ච කාමච්ඡන්දො භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය සංවත්තතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතො.

Antwort – Ehrwürdi ge, es wurd e in Sāvatth ī gesprochen, beginnend m it den Worte n des Erhabe nen: „Ich se he, ihr Mönc he, kein ein ziges ander es Ding, dur ch das entw eder unaufg etretenes Si nnesbegehre n aufsteigt oder aufget retenes Sin nesbegehren zu weitere m Wachstum u nd zur Entfa ltung führt , wie, ihr M önche, das Zeichen des Schönen (su bhanimitta). Wenn man da s Zeichen de s Schönen un weise beden kt, ihr Mön che, so ste igt unaufge tretenes Sin nesbegehren auf und auf getretenes S innesbegehr en führt zu weiterem Wa chstum und zur Entfal tung.“

පුච්ඡා – ඉමස්මිං [Pg.8] පන ආවුසො දුතියෙ නීවරණප්පහානවග්ගෙ භගවතා කිං කථිතං.

Frage – Was aber, Freund, wur de in diesem zweiten Kap itel über da s Überwinde n der Hemmn isse (Nīvara ṇappahānava gga) vom Er habenen verk ündet?

විස්සජ්ජනා – ඉමස්මිං පන භන්තෙ දුතියෙ නීවරණප්පහානවග්ගෙ භගවතා වට්ටම්පි විවට්ටම්පි කථිතං.

Antwort – Ehrwürdi ge, in dies em zweiten Kapitel über das Überwin den der Hem mnisse (Nīv araṇappahān avagga) wur de vom Erha benen sowoh l der Kreis lauf des Das eins (vaṭṭa ) als auch d as Beenden des Kreisla ufs (vivaṭṭ a) verkünde t.

3. අකම්මනියව

3. Akamm aniyavagga

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.9] සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ තතියෙ අකම්මනියවග්ගෙ කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Was für D hamma-Lehre n wurden von jenem, Freu nd, ...pe... vollkommen Erwachten i m dritten Ka pitel über d as Unbrauch bare (Akamm aniyavagga) des Einer-B uchs des Aṅ guttara-Nik āya dargele gt?

විස්සජ්ජනා – තතියෙ භන්තෙ අකම්මනියවග්ගෙ ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං අභාවිතං අකම්මනියං හොති, යථයිදං භික්ඛවෙ චිත්තං, චිත්තං භික්ඛවෙ අභාවිතං අකම්මනියං හොති. නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං භාවිතං කම්මනියං හොති, යථයිදං භික්ඛවෙ චිත්තං. චිත්තං භික්ඛවෙ භාවිතං කම්මනියං හොතී’’ති එවමාදිකා භගවතා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Ehrwürdi ge, im drit ten Kapitel über das Un brauchbare ( Akammaniyav agga) wurde n vom Erhab enen Dhamm a-Lehren dar gelegt, die wie folgt b eginnen: „Ic h sehe, ihr Mönche, kei n einziges a nderes Ding , das unent faltet so u nbrauchbar ist wie, ih r Mönche, d er Geist. E in unentfal teter Geis t, ihr Mönc he, ist unb rauchbar. I ch sehe, ih r Mönche, k ein einzige s anderes D ing, das en tfaltet so brauchbar i st wie, ihr Mönche, de r Geist. Ei n entfaltete r Geist, ih r Mönche, i st brauchba r.“

4. අදන්තවග්ග

4. Adant avagga

පුච්ඡා – චතුත්ථෙ [Pg.10] පනාවුසො අදන්තවග්ගෙ භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Was für D hamma-Lehre n aber, Fre und, wurden im vierten Kapitel übe r das Ungez ähnte (Adan tavagga) vo m Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – චතුත්ථෙ භන්තෙ අදන්තවග්ගෙ ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං අදන්තං මහතො අනත්ථාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ චිත්තං, චිත්තං භික්ඛවෙ අදන්තං මහතො අනත්ථාය සංවත්තති. නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං දන්තං මහතො අත්ථාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ චිත්තං, චිත්තං භික්ඛවෙ දන්තං මහතො අත්ථාය සංවත්තතී’’ති එවමාදිකා භගවතා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Im vierten Kapitel über das Ungezähmte, Ehrwürdiger, wurden vom Erhabenen solche und ähnliche Lehrreden dargelegt: „Ich sehe kein anderes einziges Ding, ihr Mönche, das, wenn es ungezähmt ist, so sehr zu großem Unheil führt wie der Geist, ihr Mönche. Der Geist, ihr Mönche, führt, wenn er ungezähmt ist, zu großem Unheil. Ich sehe kein anderes einziges Ding, ihr Mönche, das, wenn es gezähmt ist, so sehr zu großem Nutzen führt wie der Geist, ihr Mönche. Der Geist, ihr Mönche, führt, wenn er gezähmt ist, zu großem Nutzen.“

5. පණිහිතඅච්ඡවග්ග

5. Das Kapitel über das Ausgerichtete und Klare

පුච්ඡා – පඤ්චමෙ [Pg.11] ආවුසො පණිහිතඅච්ඡවග්ගෙ භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Im fünften Kapitel über das Ausgerichtete und Klare, Freund, was für Lehrreden wurden vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – පඤ්චමෙ භන්තෙ පණිහිතඅච්ඡවග්ගෙ ‘‘සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ සාලිසූකං වා යවසූකං වා මිච්ඡාපණිහිතං හත්ථෙන වා පාදෙන වා අක්කන්තං හත්ථං වා පාදං වා භෙච්ඡති, ලොහිතං වා උප්පාදෙස්සතීති නෙතං ඨාන විජ්ජති. තං කිස්සහෙතු, මිච්ඡාපණිහිතත්තා භික්ඛවෙ සූකස්ස. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ සො වත භික්ඛු මිච්ඡාපණිහිතෙන චිත්තෙන අවිජ්ජං [Pg.12] භෙච්ඡති, විජ්ජං උප්පාදෙස්සති, නිබ්බානං සච්ඡිකරිස්සතීති නෙතං ඨානං විජ්ජති, තං කිස්ස හෙතු, මිච්ඡාපණිහිතත්තා භික්ඛවෙ චිත්තස්සා’’ති එවමාදිකා භගවතා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Im fünften Kapitel über das Ausgerichtete und Klare, Ehrwürdiger, wurden vom Erhabenen solche und ähnliche Lehrreden dargelegt: „Genauso wie, ihr Mönche, eine Reisgranne oder eine Gerstengranne, die falsch ausgerichtet ist, wenn man mit der Hand oder dem Fuß darauf tritt, die Hand oder den Fuß verletzen oder Blut hervorrufen könnte – das ist unmöglich. Aus welchem Grund? Weil, ihr Mönche, die Granne falsch ausgerichtet ist. Ebenso, ihr Mönche, dass jener Mönch mit einem falsch ausgerichteten Geist die Unwissenheit durchbrechen, das Wissen hervorbringen, das Nibbāna verwirklichen wird – das ist unmöglich. Aus welchem Grund? Weil, ihr Mönche, der Geist falsch ausgerichtet ist.“

6. අච්ඡරාසඞ්ඝාතවග්ග

6. Das Kapitel über das Fingerschnippen

පුච්ඡා – අච්ඡරාසඞ්ඝාතවග්ගෙ [Pg.13] ආවුසො පඨම දුතියසුත්තානි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Im Kapitel über das Fingerschnippen, Freund, wie wurden die erste und die zweite Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – අච්ඡරාසඞ්ඝාතවග්ගෙ භන්තෙ භගවතා ‘‘පභස්සරමිදං භික්ඛවෙ චිත්තං, තඤ්ච ඛො ආගන්තුකෙහි උපක්කිලෙසෙහි උපක්කිලිට්ඨං, තං අස්සුතවා පුථුජ්ජනො යථාභූතං නප්පජානාති, තස්මා ‘අස්සුතවතො පුථුජ්ජනස්ස චිත්තභාවනා නත්ථී’ති වදාමි. පභස්සරමිදං භික්ඛවෙ චිත්තං, තඤ්ච ඛො ආගන්තුකෙහි උපක්කිලෙසෙහි විප්පමුත්තං, තං සුභවා අරියසාවකො යථාභූතං පජානාති. තස්මා ‘සුතපතො [Pg.14] අරියසාවකස්ස චිත්තභාවනා අත්ථී’ති වදාමී’’ති. එවං ඛො භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Im Kapitel über das Fingerschnippen, Ehrwürdiger, wurden sie vom Erhabenen so gesprochen: „Leuchtend, ihr Mönche, ist dieser Geist, und doch ist er durch hinzukommende Trübungen getrübt. Das erkennt der unbelehrte Weltling nicht der Wirklichkeit entsprechend. Darum sage ich: ‚Für den unbelehrten Weltling gibt es keine Geistesschulung.‘ Leuchtend, ihr Mönche, ist dieser Geist, und er ist von den hinzukommenden Trübungen befreit. Das erkennt der erfahrene edle Jünger der Wirklichkeit entsprechend. Darum sage ich: ‚Für den erfahrenen edlen Jünger gibt es Geistesschulung.‘“ So wurden sie vom Erhabenen gesprochen.

තතියසුත්ත

Die dritte Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.15] ආවුසො තතියසුත්තාදීනි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Ebendort, Freund, wie wurden die dritte Lehrrede und die folgenden vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ තතියසුත්තාදීනි පඤ්චසුත්තානි ‘‘අච්ඡරාසඞ්ඝාතමත්තම්පි චෙ භික්ඛවෙ භික්ඛු මෙත්තාචිත්තං ආසෙවති, භාවෙති, මනසිකරොති. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ භික්ඛු අරිත්තජ්ඣානො විහරති සත්ථුසාසනකරො ඔවාදපතිකරො අමොඝං රට්ඨපිණ්ඩං භුඤ්ජති, කො පන වාදො යෙ නං බහුලීකරොන්ති. යෙකෙචි භික්ඛවෙ ධම්මා අකුසලා අකුසලභාගියා අකුසලපක්ඛිකා, සබ්බෙතෙ මනොපුබ්බඞ්ගමා, මනො තෙසං ධම්මානං පඨමං උප්පජ්ජති, අන්වදෙව අකුසලාධම්මා, යෙකෙචි භික්ඛවෙ ධම්මා කුසලා කුසලභාගියා කුසලපක්ඛිකා, සබ්බෙතෙ මනොපුබ්බඞ්ගමා, මනො තෙසං ධම්මානං පඨමං උප්පජ්ජති, අන්වදෙව කුසලා ධම්මා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ebendort, Ehrwürdiger, wurden die fünf Lehrreden, beginnend mit der dritten, so vom Erhabenen gesprochen: „Wenn, ihr Mönche, ein Mönch auch nur für die Dauer eines Fingerschnippens einen Geist der liebenden Güte pflegt, entfaltet und im Geiste bewegt, so wird dieser Mönch einer genannt, der nicht leer an Vertiefung verweilt, der den Rat des Meisters befolgt, die Ermahnung befolgt und die Almosenspeise des Landes nicht vergeblich verzehrt. Wie viel mehr erst jene, die dies vielfach üben! Welche unheilsamen Dinge auch immer es gibt, ihr Mönche, die dem Unheilsamen angehören, der unheilsamen Seite zugehörig sind, sie alle haben den Geist als Vorläufer; der Geist entsteht als Erstes vor diesen Dingen, und unmittelbar danach folgen die unheilsamen Dinge. Welche heilsamen Dinge auch immer es gibt, ihr Mönche, die dem Heilsamen angehören, der heilsamen Seite zugehörig sind, sie alle haben den Geist als Vorläufer; der Geist entsteht als Erstes vor diesen Dingen, und unmittelbar danach folgen die heilsamen Dinge.“ So, Ehrwürdiger, wurden sie vom Erhabenen gesprochen.

අට්ඨමසුත්ත

Die achte Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.17] ආවුසො අට්ඨම නවම දසමසුත්තානි ච වීරියාරම්භාදිවග්ගෙ දසසුත්තානි ච කල්‍යාණමිත්තාදිවග්ගෙ පඨමසුත්තඤ්ච භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Ebendort, Freund, wie wurden die achte, neunte und zehnte Lehrrede sowie die zehn Lehrreden im Kapitel über den Beginn von Tatkraft und so weiter und die erste Lehrrede im Kapitel über den guten Freund und so weiter vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ අට්ඨම නවම දසමසුත්තානි ච වීරියාරම්භාදිවග්ගෙ දසසුත්තානි ච කල්‍යාණමිත්තාදිවග්ගෙ පඨමසුත්තඤ්ච ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යෙන අනුප්පන්නා වා අකුසලා ධම්මා උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා වා කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, යථයිදං භික්ඛවෙ පමාදො, පමත්තස්ස භික්ඛවෙ අනුප්පන්නා චෙව අකුසලා ධම්මා උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා ච කුසලා ධම්මා පරිහායන්තී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ebendort, Ehrwürdiger, wurden die achte, neunte und zehnte Lehrrede sowie die zehn Lehrreden im Kapitel über den Beginn von Tatkraft und so weiter und die erste Lehrrede im Kapitel über den guten Freund und so weiter vom Erhabenen in dieser und ähnlicher Weise gesprochen: „Ich sehe kein anderes einziges Ding, ihr Mönche, durch das noch nicht entstandene unheilsame Dinge entstehen oder bereits entstandene heilsame Dinge schwinden, wie, ihr Mönche, die Lässigkeit. Für einen Lässigen, ihr Mönche, entstehen noch nicht entstandene unheilsame Dinge, und bereits entstandene heilsame Dinge schwinden.“

දුතියසුත්ත

Die zweite Lehrrede

පුච්ඡා – කල්‍යාණමිත්තාදිවග්ගෙ [Pg.19] ආවුසො දුතිය තතියසුත්තානි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Im Kapitel über den guten Freund und so weiter, Freund, wie wurden die zweite und die dritte Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කල්‍යාණමිත්තාදිවග්ගෙ භන්තෙ දුතිය තතියසුත්තානි ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යෙන අනුප්පන්නා වා අකුසලා ධම්මා උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා වා කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, යථයිදං භික්ඛවෙ අනුයොගො අකුසලානං ධම්මානං අනනුයොගො කුසලානං ධම්මාන’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Im Kapitel über den guten Freund und so weiter, Ehrwürdiger, wurden die zweite und die dritte Lehrrede in dieser und ähnlicher Weise vom Erhabenen gesprochen: „Ich sehe kein anderes einziges Ding, ihr Mönche, durch das noch nicht entstandene unheilsame Dinge entstehen oder bereits entstandene heilsame Dinge schwinden, wie, ihr Mönche, die Hingabe an unheilsame Dinge und die Nicht-Hingabe an heilsame Dinge.“

ඡට්ඨසුත්ත

Die sechste Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.20] ආවුසො ඡට්ඨසුත්තාදීනි ච පමාදාදිවග්ගෙ පඨමසුත්තඤ්ච භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Ebendort, Freund, wie wurden die sechste Lehrrede und die folgenden sowie die erste Lehrrede im Kapitel über die Lässigkeit und so weiter vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ ඡට්ඨසුත්තාදීනි ච පමාදාදිවග්ගෙ පඨමසුත්තඤ්ච ‘‘අප්පමත්තිකා එසා භික්ඛවෙ පරිහානි යදිදං ඤාතිපරිහානි. එතං පතිකිට්ඨං භික්ඛවෙ පරිහානීනං යදිදං පඤ්ඤාපරිහානීති. අප්පමත්තිකා එසා භික්ඛවෙ වුද්ධි යදිදං ඤාතිවුද්ධි. එතදග්ගං භික්ඛවෙ වුද්ධීනං යදිදං පඤ්ඤාවුද්ධි[Pg.21]. තස්මාතිහ භික්ඛවෙ එවං සික්ඛිතබ්බං ‘පඤ්ඤාවුද්ධියා වද්ධිස්සාමා’ති. එවඤ්හි වො භික්ඛවෙ සික්ඛිතබ්බ’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ebendort, Ehrwürdiger, wurden die sechste Lehrrede und die folgenden sowie die erste Lehrrede im Kapitel über die Lässigkeit und so weiter vom Erhabenen in dieser und ähnlicher Weise gesprochen: „Geringfügig, ihr Mönche, ist dieser Verlust, nämlich der Verlust von Verwandten. Dies ist der verwerflichste aller Verluste, ihr Mönche, nämlich der Verlust an Weisheit. Geringfügig, ihr Mönche, ist dieser Zuwachs, nämlich der Zuwachs an Verwandten. Dies ist der höchste aller Zuwüchse, ihr Mönche, nämlich der Zuwachs an Weisheit. Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen an Weisheit wachsen.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.“

පමාදාදිවග්ග

Das Kapitel über die Lässigkeit und so weiter

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.22] සම්මාසම්බුද්ධෙන පමාදාදිවග්ගෙ දුතියසුත්තාදීනි කථං භාසිතානි.

Frage – Wie wurden nun, Freund, … [Abkürzung] … vom vollkommen Erleuchteten im Kapitel über die Lässigkeit und so weiter die zweite Lehrrede und die folgenden gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යො එවං මහතො අනත්ථාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ පමාදො. පමාදො භික්ඛවෙ මහතො අනත්ථාය සංවත්තති. නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි, යො එවං මහතො අත්ථාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ අප්පමාදො, අප්පමාදො භික්ඛවෙ මහතො අනත්ථාය සංවත්තතීති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – „Ich sehe kein anderes einziges Ding, ihr Mönche, das so sehr zu großem Unheil führt wie, ihr Mönche, die Lässigkeit. Lässigkeit, ihr Mönche, führt zu großem Unheil. Ich sehe kein anderes einziges Ding, das so sehr zu großem Nutzen führt wie, ihr Mönche, die Achtsamkeit. Achtsamkeit, ihr Mönche, führt zu großem Nutzen“, in dieser und ähnlicher Weise, Ehrwürdiger, wurden sie vom Erhabenen gesprochen.

දුතිය පමාදාදිවග්ග

Das zweite Kapitel über die Lässigkeit und so weiter

පුච්ඡා – දුතියෙ [Pg.24] පනාවුසො පමාදාදිවග්ගෙ පඨමසුත්තාදීනි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Wie aber, Freund, wurden im zweiten Kapitel über die Lässigkeit und so weiter die erste Lehrrede und die folgenden vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – දුතියෙ භන්තෙ පමාදාදිවග්ගෙ අජ්ඣත්තිකං භික්ඛවෙ අඞ්ගන්ති කරිත්වා නාඤ්ඤං එකඞ්ගම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං මහතො අනත්ථාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ පමාදො. පමාදො භික්ඛවෙ මහතො අනත්ථාය සංවත්තති. අජ්ඣත්තිකං භික්ඛවෙ අඞ්ගන්ති කරිත්වා නාඤ්ඤං එකඞ්ගම්පි සමනුපස්සාමි, යං එවං මහතො අත්ථාය සංවත්තති, යථයිදං භික්ඛවෙ අප්පමාදො. අප්පමාදො භික්ඛවෙ මහතො අත්ථාය සංවත්තතීති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, in der zweiten Gruppe, dem Kapitel über Nachlässigkeit und so weiter, wurde Folgendes vom Erhabenen gesprochen: ‚Indem man es als einen inneren Faktor betrachtet, ihr Mönche, sehe ich keinen anderen einzigen Faktor, der so sehr zu großem Unheil führt wie dieser, ihr Mönche: die Nachlässigkeit. Nachlässigkeit, ihr Mönche, führt zu großem Unheil. Indem man es als einen inneren Faktor betrachtet, ihr Mönche, sehe ich keinen anderen einzigen Faktor, der so sehr zu großem Wohl führt wie dieser, ihr Mönche: die Unnachlässigkeit. Unnachlässigkeit, ihr Mönche, führt zu großem Wohl‘ – diese und weitere Worte wurden, ehrwürdiger Herr, vom Erhabenen gesprochen.

දසසුත්ත

Die zehn Lehrreden (Dasasutta)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.26] ආවුසො තෙත්තිංසමාදීනිච දසසුත්තානි අධම්මවග්ගෙ ච දසසුත්තානි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Ebendort, Freund, wie wurden die zehn Lehrreden, beginnend mit der dreiunddreißigsten, und die zehn Lehrreden im Kapitel über das Nicht-Dhamma (Adhammavagga) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ තෙත්තිංසමාදීනි දසසුත්තානි ච අධම්මවග්ගෙ දසසුත්තානි ච යෙ තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ අධම්මං ‘‘ධම්මො’’ති දීපෙන්ති, තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ බහුජනඅහිතාය පටිපන්නා බහුජනඅසුඛාය බහුනො ජනස්ස අනත්ථාය අහිතාය දුක්ඛාය දෙවමනුස්සානං. බහුඤ්ච තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ අපුඤ්ඤං පසවන්ති, තෙ චිමං සද්ධම්මං අන්තරධාපෙන්තීති එවමාදිනා ච, යෙ තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ අධම්මං ‘‘අධම්මො’’ති දීපෙන්ති, තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ බහුජනහිතාය පටිපන්නා බහුජනසුඛාය බහුජනො ජනස්ස අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. බහුඤ්ච තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ පුඤ්ඤං පසවන්ති, තෙ චිමං සද්ධම්මං ඨපෙන්තීති එවමාදිනා ච භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurden die zehn Lehrreden, beginnend mit der dreiunddreißigsten, und die zehn Lehrreden im Kapitel über das Nicht-Dhamma vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Welche Mönche auch immer, ihr Mönche, das Nicht-Dhamma als Dhamma erklären, diese Mönche handeln zum Unheil vieler Menschen, zum Unglück vieler Menschen, zum Schaden, Unheil und Leiden der großen Masse der Menschen, von Göttern und Menschen. Und diese Mönche häufen viel Unheilsames an, sie bringen diese wahre Lehre zum Verschwinden‘, und so weiter; und: ‚Welche Mönche auch immer, ihr Mönche, das Nicht-Dhamma als Nicht-Dhamma erklären, diese Mönche handeln zum Heil vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, zum Nutzen, Heil und Glück der großen Masse der Menschen, von Göttern und Menschen. Und diese Mönche häufen viel Heilsames an, sie erhalten diese wahre Lehre aufrecht‘, und so weiter, ehrwürdiger Herr.

එකපුග්ගලවග්ග

Ekapuggalavagga (Das Kapitel über die eine Person)

පුච්ඡා – එකපුග්ගලවග්ගෙ [Pg.29] ආවුසො භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Welche Art von Lehrverkündigungen wurden, Freund, im Kapitel über die eine Person (Ekapuggalavagga) vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – එකපුග්ගලවග්ගෙ භන්තෙ භගවතා එකපුග්ගලො භික්ඛවෙ ලොකෙ උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමො එකපුග්ගලො, තථාගතො අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, අයං ඛො භික්ඛවෙ එකපුග්ගලො ලොකෙ උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානන්ති එවමාදිකා භගවතා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Im Kapitel über die eine Person, ehrwürdiger Herr, wurden vom Erhabenen Lehrverkündigungen wie diese dargelegt: ‚Eine einzige Person, ihr Mönche, wenn sie in der Welt erscheint, erscheint sie zum Heil vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Heil und Glück von Göttern und Menschen. Welche eine Person? Der Tathāgata, der Heilige (Arahat), der vollkommen Erleuchtete. Diese eine Person, ihr Mönche, wenn sie in der Welt erscheint, erscheint sie zum Heil vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Heil und Glück von Göttern und Menschen‘, und so weiter.

එතදග්ගවග්ග

Etadaggavagga (Das Kapitel über die Hervorragendsten)

අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤ වත්ථු

Die Geschichte von Aññāsikoṇḍañña

පුච්ඡා – එතදවග්ගෙ [Pg.30] ආවුසො ආගතෙසු එකචත්තාලීසාය ථෙරෙසු ආයස්මා අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤත්ථෙරො කථං භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Wie wurde, Freund, unter den einundvierzig im Kapitel über die Hervorragendsten vorkommenden älteren Mönchen der ehrwürdige Aññāsikoṇḍañña-Thera vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – එතදග්ගවග්ගෙ භන්තෙ ආගතෙසු එකචත්තාලීසාය මහාථෙරෙසු ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං රත්තඤ්ඤූනං යදිදං අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤො’’ති, එවං ඛො භන්තෙ ආයස්මා අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤත්ථෙරො භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Unter den einundvierzig im Kapitel über die Hervorragendsten vorkommenden großen älteren Mönchen, ehrwürdiger Herr, [sprach der Erhabene]: ‚Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern von langjähriger Erfahrung, nämlich Aññāsikoṇḍañño.‘ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde der ehrwürdige Aññāsikoṇḍañña-Thera vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt.

අග්ගසාවකවත්ථු

Die Geschichte der beiden Hauptschüler

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.36] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ එතදග්ගවග්ගෙ ආගතෙසු එකචත්තාලීසාය මහාථෙරෙසු ආයස්මා ච සාරිපුත්තත්ථෙරො ධම්මසෙනාපති පඨමො අග්ගසාවකො ආයස්මා ච මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරො දුතියො අග්ගසාවකො කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Wie wurden, Freund, von jenem Erhabenen, ... und so weiter ... dem vollkommen Erleuchteten, unter den einundvierzig im Kapitel über die Hervorragendsten des Einer-Buchs der Angereihten Sammlung vorkommenden großen älteren Mönchen, der ehrwürdige Sāriputta-Thera, der Feldherr des Dhamma, als erster Hauptschüler, und der ehrwürdige Mahāmoggallāna-Thera als zweiter Hauptschüler, in die Position der Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මා භන්තෙ සාරිපුත්තත්ථෙරො ධම්මසෙනාපති ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං මහාපඤ්ඤානං යදිදං සාරිපුත්තො’’ති. ආයස්මා පන මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ඉද්ධිමන්තානං යදිදං මහාමොග්ගල්ලානො’’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Der ehrwürdige Sāriputta-Thera, der Feldherr des Dhamma, ehrwürdiger Herr, [wurde mit den Worten eingesetzt]: ‚Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern von großer Weisheit, nämlich Sāriputto.‘ Der ehrwürdige Mahāmoggallāna-Thera aber [wurde mit den Worten eingesetzt]: ‚Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern von übernatürlichen Kräften, nämlich Mahāmoggallāno.‘ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurden sie vom Erhabenen in die Position der Hervorragendsten eingesetzt.

ඉදං [Pg.40] තෙ ආසනං වීර, පඤ්ඤත්තං තවනුච්ඡවිං;

මම චිත්තං පසාදෙන්තො, නිසීද පුප්ඵමාසනෙ.

Dies ist dein Sitz, o Held, der für dich passend hergerichtet wurde; mein Herz erfreuend, nimm Platz auf dem Blumensitz.

යෙ [Pg.44] වත ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා, අයං තෙසං භික්ඛු අඤ්ඤතරො.

Wer auch immer in der Welt wahrlich Heilige (Arahats) sind oder den Pfad der Heiligkeit betreten haben – dieser Mönch ist einer von ihnen.

යංනූනාහං ඉමං භික්ඛුං උපසඞ්කමිත්වා පඤ්හං පුච්ඡෙය්‍යං.

Wie wäre es, wenn ich mich diesem Mönch näherte und ihm eine Frage stellte?

යෙ ධම්මා හෙතුප්පභවා,තෙසං හෙතුං තථාගතො;

ආහ තෙසඤ්ච යො නිරොධො,එවංවාදී මහාසමණො –

Welche Dinge auch immer aus einer Ursache entstehen, deren Ursache hat der Tathāgata dargelegt, und auch deren Aufhebung. Solches lehrt der große Asket.

ලභෙය්‍යාම [Pg.46] මයං භන්තෙ භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යාම උපසම්පදං.

Mögen wir, ehrwürdiger Herr, in der Gegenwart des Erhabenen das Hinausgehen in die Hauslosigkeit erlangen, mögen wir die höhere Weihe erlangen.

එතදග්ගං [Pg.47] භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං මහාපඤ්ඤානං යදිදං සාරිපුත්තො.

Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern von großer Weisheit, nämlich Sāriputto.

එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ඉද්ධිමන්තානං යදිදං මහාමොග්ගල්ලානො.

Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern von übernatürlichen Kräften, nämlich Mahāmoggallāno.

මහාකස්සපවත්ථු

Die Geschichte von Mahākassapa

පුච්ඡා – ආයස්මා [Pg.48] පන ආවුසො මහාකස්සපත්ථෙරො පඨමමහාසංගීතිකාලෙ පාමොක්ඛසඞ්ඝනායකභූතො භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Wie wurde aber, Freund, der ehrwürdige Mahākassapa-Thera, der zur Zeit des ersten großen Konzils das führende Oberhaupt des Ordens war, vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මා භන්තෙ මහාකස්සපත්ථෙරො පඨමමහාසංගීතිකාලෙ සඞ්ඝපාමොක්ඛභූතො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ධුතවාදානං යදිදං මහාකස්සපො’’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Der ehrwürdige Mahākassapa-Thera, ehrwürdiger Herr, der zur Zeit des ersten großen Konzils das Oberhaupt des Ordens war, [wurde mit den Worten eingesetzt]: ‚Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern, die Verfechter der asketischen Übungen (dhutavāda) sind, nämlich Mahākassapo.‘ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde er vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt.

අනුරුද්ධත්ථෙරවත්ථු

Die Geschichte des Thera Anuruddha

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.51] සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ එතදග්ගවග්ගෙ ආගතෙසු එකචත්තාලීසාය මහාථෙරෙසු ආයස්මා අනුරුද්ධත්ථෙරො කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Wie wurde, Freund, von jenem ... und so weiter ... vollkommen Erleuchteten, unter den einundvierzig im Kapitel über die Hervorragendsten des Einer-Buchs der Angereihten Sammlung vorkommenden großen älteren Mönchen, der ehrwürdige Anuruddha-Thera in die Position des Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මා [Pg.52] භන්තෙ අනුරුද්ධත්ථෙරො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං දිබ්බචක්ඛුකානං යදිදං අනුරුද්ධො’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Der ehrwürdige Anuruddha-Thera, ehrwürdiger Herr, [wurde mit den Worten eingesetzt]: ‚Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern, die das himmlische Auge besitzen, nämlich Anuruddho.‘ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde er vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt.

සීවලිවත්ථු

Die Geschichte von Sīvali

පුච්ඡා – ආයස්මා [Pg.54] පන ආවුසො සීවලිත්ථෙරො භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Wie wurde aber, Freund, der ehrwürdige Sīvali-Thera vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මා භන්තෙ සීවලිත්ථෙරො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ලාභීනං යදිදං සීවලී’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Der ehrwürdige Sīvali-Thera, ehrwürdiger Herr, [wurde mit den Worten eingesetzt]: ‚Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern, die reich an Gabenempfang sind, nämlich Sīvalī.‘ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde er vom Erhabenen in die Position des Hervorragendsten eingesetzt.

සම්මාසම්බුද්ධො [Pg.56] වත සො භගවා, යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය ධම්මං දෙසෙති.

Wahrlich, vollkommen erleuchtet ist jener Erhabene, der zur Überwindung eines solchen Leidens die Lehre verkündet.

සුප්පටිපන්නො වත තස්ස භගවතො සාවකසඞ්ඝො, යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය පටිපන්නො.

Wahrlich, gut gewandelt ist die Jüngerschaft jenes Erhabenen, die zur Überwindung eines solchen Leidens den Pfad beschritten hat.

සුසුඛං වත නිබ්බානං, යත්ථිදං එවරූපං දුක්ඛං න සංවිජ්ජති –

Höchst glückselig fürwahr ist das Nibbāna, wo ein solches Leiden nicht existiert –

‘‘එතදග්ගං [Pg.58] භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ලාභීනං යදිදං සීවලි’’ හු –

„Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die Gaben empfangen, nämlich Sīvali.“ –

ආනන්දාථෙරවත්ථු

Die Geschichte des Thera Ānanda

පුච්ඡා – ආයස්මා පන ආවුසො ආනන්දත්ථෙරො ධම්මභණ්ඩාගාරිකො පඨමමහාසංගීතිකාලෙ ධම්මවිස්සජ්ජකථෙරභූතො කථං භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage: Wie wurde aber, ihr Ehrwürdigen, der ehrwürdige Thera Ānanda, der Schatzmeister des Dhamma, der zur Zeit des ersten großen Konzils als der das Dhamma darlegende Thera fungierte, vom Erhabenen in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මා [Pg.59] භන්තෙ ආනන්දත්ථෙරො ධම්මභණ්ඩාගාරිකො පඨමමහාසංගීතිකාලෙ ධම්මවිස්සජ්ජකභූතො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං බහුස්සුතානං යදිදං ආනන්දො. එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං සතිමන්තානං යදිදං ආනන්දො. එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ගතිමන්තානං යදිදං ආනන්දො. එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං ධිතිමන්තානං යදිදං ආනන්දො. එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං උපට්ඨාකානං යදිදං ආනන්දො’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා පඤ්චසු එතදග්ගට්ඨානෙසු ඨපිතො.

Antwort: Der ehrwürdige Thera Ānanda, Herr, der Schatzmeister des Dhamma, der zur Zeit des ersten großen Konzils als der das Dhamma Darlegende fungierte, wurde, o Herr, vom Erhabenen in fünf höchste Stellungen eingesetzt, und zwar so: „Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die vielwissend sind, nämlich Ānanda. Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die achtsam sind, nämlich Ānanda. Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die zielstrebig sind, nämlich Ānanda. Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die standhaft sind, nämlich Ānanda. Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die Pfleger sind, nämlich Ānanda.“

සතසහස්සෙන [Pg.61] මෙ කීතං,සතසහස්සෙන මාපිතං;

සොභනං නාම උය්‍යානං;

පටිග්ගණ්හ මහාමුනි –

Für hunderttausend wurde es von mir gekauft, für hunderttausend wurde es angelegt; den Garten namens Sobhana nimm an, o großer Weiser! –

‘‘එතදග්ගං [Pg.64] භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං බහුස්සුතානං. සතිමන්තානං. ගතිමන්තානං. ධිතිමන්තානං. උපට්ඨාකානං යදිදං ආනන්දො’’ –

„Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die vielwissend sind, die achtsam sind, die zielstrebig sind, die standhaft sind, die Pfleger sind, nämlich Ānanda.“ –

උපාලිවත්ථු

Die Geschichte von Upāli

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.65] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ එතදග්ගවග්ගෙ ආගතෙසු එකචත්තාලීසාය මහාථෙරෙසු ආයස්මා උපාලිත්ථෙරො පඨමමහාසංගීතිකාලෙ විනයවිස්සජ්ජකභූතො කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage: Ihr Ehrwürdigen, wie wurde unter den einundvierzig großen Theras, die im Etadagga-Abschnitt des Einer-Buchs im Aṅguttara-Nikāya durch jenen Erhabenen … und so weiter … vollkommen Erwachten aufgeführt sind, der ehrwürdige Thera Upāli, der zur Zeit des ersten großen Konzils als der den Vinaya Darlegende fungierte, in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මා භන්තෙ උපාලිත්ථෙරො පඨමමහාසංගීතිකාලෙ විනයවිස්සජ්ජකභූතො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං භික්ඛූනං විනයධරානං යදිදං උපාලී’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort: Der ehrwürdige Thera Upāli, Herr, der zur Zeit des ersten großen Konzils als der den Vinaya Darlegende fungierte, wurde, o Herr, vom Erhabenen so in die höchste Stellung eingesetzt: „Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die den Vinaya bewahren, nämlich Upāli.“

විනයො වාසයො මය්හං,විනයො ඨානචඞ්කමං;

කප්පෙමි විනයෙ වාසං,විනයො මම ගොචරො.

Der Vinaya ist meine Wohnstätte, der Vinaya ist mein Stehen und Gehen; ich richte meinen Aufenthalt im Vinaya ein, der Vinaya ist mein Bereich.

මහාපජාපතිගොතමීථෙරීවත්ථු

Die Geschichte der Therī Mahāpajāpatī Gotamī

පුච්ඡා – එතදග්ගවග්ගෙ [Pg.68] ආවුසො ආගතාසු තෙරසසු ථෙරීසු මහාපජාපති ගොතමීථෙරී කථං භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage: Ihr Ehrwürdigen, wie wurde unter den dreizehn Therīs, die im Etadagga-Abschnitt aufgeführt sind, die Therī Mahāpajāpatī Gotamī vom Erhabenen in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – එතදග්ගවග්ගෙ [Pg.69] භන්තෙ ආගතාසු තෙරසසු ථෙරීසු මහාපජාපතිගොතමීථෙරී ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං රත්තඤ්ඤූනං යදිදං මහාපජාපති ගොතමී’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort: Herr, unter den dreizehn Therīs, die im Etadagga-Abschnitt aufgeführt sind, wurde die Therī Mahāpajāpatī Gotamī vom Erhabenen so in die höchste Stellung eingesetzt: „Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die von langer Zugehörigkeit sind, nämlich Mahāpajāpatī Gotamī.“

‘‘එතදග්ගං [Pg.73] භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං රත්තඤ්ඤූනං යදිදං මහාපජාපතිගොතමී’’ –

„Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die von langer Zugehörigkeit sind, nämlich Mahāpajāpatī Gotamī.“ –

පුච්ඡා – ඛෙමාථෙරී පන ආවුසො අග්ගසාවිකා භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage: Wie aber wurde, ihr Ehrwürdigen, die Therī Khemā, die erste Hauptjüngerin, vom Erhabenen in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ඛෙමාථෙරී භන්තෙ පඨමා අග්ගසාවිකා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං මහාපඤ්ඤානං යදිදං ඛෙමා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort: Die Therī Khemā, Herr, die erste Hauptjüngerin, wurde vom Erhabenen so in die höchste Stellung eingesetzt: „Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen von großer Weisheit, nämlich Khemā.“

‘‘යෙ රාගරත්තානුපතන්ති සොතං,සයංකතං මක්කටොව ජාලං,එතම්පි ඡෙත්වාන වජන්ති ධීරා;

අනපෙක්ඛිනො සබ්බදුක්ඛං පහාය’’ –

Die vor Leidenschaft Entbrannten gleiten in den Strom hinab, wie die Spinne in das selbstgewobene Netz. Auch dieses zerschneiden die Weisen und ziehen dahin, ohne Verlangen, alles Leiden hinter sich lassend. –

‘‘එතදග්ගං [Pg.77] භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං මහාපඤ්ඤානං යදිදං ඛෙමා’’ –

„Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen von großer Weisheit, nämlich Khemā.“ –

පුච්ඡා – උප්පලවණ්ණා පන ආවුසො ථෙරී දුතියඅග්ගසාවිකා භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage: Wie aber wurde, ihr Ehrwürdigen, die Therī Uppalavaṇṇā, die zweite Hauptjüngerin, vom Erhabenen in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – උප්පලවණ්ණා භන්තෙ ථෙරී දුතියඅග්ගසාවිකා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං ඉද්ධිමන්තීනං යදිදං උප්පලවණ්ණා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort: Die Therī Uppalavaṇṇā, Herr, die zweite Hauptjüngerin, wurde vom Erhabenen so in die höchste Stellung eingesetzt: „Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die Wunderkräfte besitzen, nämlich Uppalavaṇṇā.“

‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං ඉද්ධිමන්තීනං යදිදං උප්පලවණ්ණා’’ –

„Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die Wunderkräfte besitzen, nämlich Uppalavaṇṇā.“ –

පටාචාරාථෙරීභික්ඛුනීමවත්ථු

Die Geschichte der Therī-Nonne Paṭācārā

පුච්ඡා – තෙනාවුසො භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ එතදග්ගවග්ගෙ ආගතාසු තෙරසසු ථෙරීසු පටාචාරානාම ථෙරී කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage: Ihr Ehrwürdigen, wie wurde unter den dreizehn Therīs, die im Etadagga-Abschnitt des Einer-Buchs im Aṅguttara-Nikāya durch jenen Erhabenen … und so weiter … vollkommen Erwachten aufgeführt sind, die Therī namens Paṭācārā in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – එතදග්ගවග්ගෙ භන්තෙ ආගතාසු තෙරසසු ථෙරිකාසු පටාචාරා ථෙරී ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං විනයධරානං යදිදං පටාචාරා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort: Herr, unter den dreizehn Therīs, die im Etadagga-Abschnitt aufgeführt sind, wurde die Therī Paṭācārā vom Erhabenen so in die höchste Stellung eingesetzt: „Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die den Vinaya bewahren, nämlich Paṭācārā.“

‘‘උභො පුත්තා කාලඞ්කතා,පන්ථෙ මය්හං පතී මතො;

මාතාපිතා ච භාතා ච,එකචිතකස්මිං ඩය්හරෙ’’ –

Beide Söhne sind gestorben, mein Gatte starb auf dem Weg; Mutter, Vater und Bruder verbrennen auf einem einzigen Scheiterhaufen –

‘‘චතූසු සමුද්දෙසු ජලං පරිත්තකං,තතො බහුං අස්සුජලං අනප්පකං;

දුක්ඛෙන ඵුට්ඨස්ස නරස්ස සොචනා,කිං කාරණා අම්ම තුවං පමජ්ජසි’’ –

Das Wasser in den vier Ozeanen ist gering, im Vergleich dazu sind die Tränen reichlich und nicht wenig, die ein vom Schmerz getroffener Mensch vergießt. Aus welchem Grund, Mutter, bist du unachtsam? –

‘‘න [Pg.83] සන්ති පුත්තා තාණාය,න පිතා නාපි බන්ධවා;

අන්තකෙනාධිපන්නස්ස,නත්ථි ඤාතීසු තාණතා;

එතමත්ථවසං ඤත්වා, පණ්ඩිතො සීලසංවුතො;

නිබ්බානගමනං මග්ගං, ඛිප්පමෙව විසොධයෙ’’ –

Es gibt keine Söhne zum Schutz, keinen Vater und auch keine Verwandten; für den vom Tod Überwältigten gibt es keinen Schutz unter den Angehörigen. Da er diese Tatsache erkannt hat, sollte der Weise, gefestigt in der Tugendzügelung, rasch den Weg beschreiten, der zum Nibbāna führt. –

‘‘යො [Pg.84] ච වස්සසතං ජීවෙ,අපස්සං උදයබ්බයං;

එකාහං ජීවිතං සෙය්‍යො,පස්සතො උදයබ්බයං’’ –

Und wer auch hundert Jahre leben mag, ohne das Entstehen und Vergehen zu schauen – besser ist ein einziger Tag im Leben dessen, der das Entstehen und Vergehen schaut. –

‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං විනයධරානං යදිදං පටාචාරා’’ –

„Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die den Vinaya bewahren, nämlich Paṭācārā.“ –

ධම්මදින්නාථෙරීභික්ඛුනීමවත්ථු

Die Geschichte der Therī-Nonne Dhammadinnā

පුච්ඡා – ධම්මදින්නා [Pg.85] පන ආවුසො ථෙරී භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage: Wie aber wurde, ihr Ehrwürdigen, die Therī Dhammadinnā vom Erhabenen in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – ධම්මදින්නා භන්තෙ ථෙරී ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං ධම්මකථිකානං යදිදං ධම්මදින්නා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort: Die Therī Dhammadinnā, Herr, wurde vom Erhabenen so in die höchste Stellung eingesetzt: „Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die Dhamma-Lehrerinnen sind, nämlich Dhammadinnā.“

‘‘යස්ස [Pg.88] පුරෙ ච පච්ඡා ච,මජ්ඣෙච නත්ථි කිඤ්චනං;

අකිඤ්චනං අනාදානං,තමහං බ්‍රූමි බ්‍රාහ්මණං’’ –

Wer im Davor, im Danach und im Dazwischen nichts besitzt; wer besitzlos und ohne Anhaften ist, den nenne ich einen Brahmanen. –

‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං ධම්මකථිකානං යදිදං ධම්මදින්නා’’ –

„Dies ist die Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen jüngernden Nonnen, die Dhamma-Lehrerinnen sind, nämlich Dhammadinnā.“ –

යසොධරාථෙරීභික්ඛුනීමවත්ථු

Die Geschichte der Therī-Nonne Yasodharā

පුච්ඡා – භද්දකච්චානානාම ආවුසො යසොධරාථෙරී භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage: Ihr Ehrwürdigen, wie wurde die Therī Yasodharā, genannt Bhaddakaccānā, vom Erhabenen in die höchste Stellung eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – භද්දකච්චානා [Pg.89] භන්තෙ යසොධරාථෙරී භගවතා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං මහාභිඤ්ඤපත්තානං යදිදං භද්දකච්චානා’’ති. එවං ඛො භන්තෙ එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die Theri Yasodharā, Bhaddakaccānā, wurde vom Erhabenen wie folgt in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt: „Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Nonnen-Schülerinnen, die die großen Geisteskräfte erlangt haben, nämlich Bhaddakaccānā.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde sie in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතදග්ගං [Pg.90] භික්ඛවෙ මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං මහාභිඤ්ඤපත්තානං යදිදං භද්දකච්චානා’’ –

„Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Nonnen-Schülerinnen, die die großen Geisteskräfte erlangt haben, nämlich Bhaddakaccānā“ –

තපුස්සභල්ලිකවත්ථු

Die Geschichte von Tapussa und Bhallika

පුච්ඡා – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.91] ආවුසො එතදග්ගවග්ගෙ ආගතෙසු එකාදසසු උපාසකෙසු තපුස්සභල්ලිකානාම වාණිජා භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage – Freund, wie wurden die Kaufleute namens Tapussa und Bhallika unter den elf Laienanhängern, die im Kapitel über die Hervorragendsten (Etadaggavagga) im Aṅguttara-Nikāya vorkommen, vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – තපුස්සභල්ලිකා භන්තෙ වාණිජා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසකානං පඨමං සරණං ගච්ඡන්තානං යදිදං තපුස්සභල්ලිකා වාණිජා’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die Kaufleute Tapussa und Bhallika wurden vom Erhabenen wie folgt in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt: „Dies sind die Hervorragendsten, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängern, die als Erste Zuflucht genommen haben, nämlich die Kaufleute Tapussa und Bhallika.“ So, ehrwürdiger Herr, wurden sie vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතෙ [Pg.93] භන්තෙ මයං භගවන්තං සරණං ගච්ඡාම ධම්මඤ්ච, උපාසකෙ නො භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතෙ සරණං ගතෙ’’ හු –

„Wir hier, ehrwürdiger Herr, nehmen Zuflucht zum Erhabenen und zur Lehre. Möge der Erhabene uns als Laienanhänger annehmen, die von heute an für das ganze Leben Zuflucht genommen haben.“ –

‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසකානං පඨමං සරණං ගච්ඡන්තානං යදිදං තපුස්සභල්ලිකා වාණිජා’’ –

„Dies sind die Hervorragendsten, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängern, die als Erste Zuflucht genommen haben, nämlich die Kaufleute Tapussa und Bhallika“ –

අනාථපිණ්ඩකවත්ථු

Die Geschichte von Anāthapiṇḍika

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.94] භගවතා අරහතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ එතදග්ගවග්ගෙ ආගතෙසු එකාදසසු උපාසකෙසු සුදත්තො ගහපති අනාථපිණ්ඩිකො කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Freund, wie wurde unter den elf Laienanhängern, die im Einer-Buch (Ekakanipāta) im Kapitel über die Hervorragendsten (Etadaggavagga) im Aṅguttara-Nikāya vorkommen, der Hausvater Sudatta Anāthapiṇḍika von jenem Erhabenen, Heiligen, … [und so weiter] … vollkommen Erwachten in die Stellung des Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – එතදග්ගවග්ගෙ භන්තෙ ආගතෙසු එකාදසසු උපාසකෙසු සුදත්තො ගහපති අනාථපිණ්ඩිකො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසකානං දායකානං යදිදං සුදත්තො ගහපති අනාථපිණ්ඩිකො’’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, unter den elf Laienanhängern, die im Kapitel über die Hervorragendsten vorkommen, wurde der Hausvater Sudatta Anāthapiṇḍika wie folgt: „Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängern, die Spender sind, nämlich der Hausvater Sudatta Anāthapiṇḍika.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde er vom Erhabenen in die Stellung des Hervorragendsten eingesetzt.

එතදග්ගං [Pg.97] භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසකානං දායකානං යදිදං සුදත්තො ගහපති අනාථපිණ්ඩිකො–

„Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängern, die Spender sind, nämlich der Hausvater Sudatta Anāthapiṇḍika“ –

සූරම්බට්ඨඋපාසකාවත්ථු

Die Geschichte des Laienanhängers Sūrambaṭṭha

පුච්ඡා – සූරම්බට්ඨො නාම ආවුසො උපාසකො භගවතා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Frage – Freund, wie wurde der Laienanhänger namens Sūrambaṭṭha vom Erhabenen in die Stellung des Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – සූරම්බට්ඨො උපාසකො ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසකානං අවෙච්චප්පසන්නානං යදිදං සූරම්බට්ඨො’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො.

Antwort – Der Laienanhänger Sūrambaṭṭha wurde wie folgt: „Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängern, die unerschütterliches Vertrauen haben, nämlich Sūrambaṭṭha.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde er vom Erhabenen in die Stellung des Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතදග්ගං [Pg.100] භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසකානං අවෙච්චප්පසන්නානං යදිදං සූරම්බට්ඨො’’ හු –

„Dies ist der Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängern, die unerschütterliches Vertrauen haben, nämlich Sūrambaṭṭha“ –

සුජාතා උපාසිකාවත්ථු

Die Geschichte der Laienanhängerin Sujātā

පුච්ඡා – එතදග්ගවග්ගෙ [Pg.101] ආවුසො ආගතාසු දසසු උපාසිකාසු සුජාතානාම උපාසිකා සෙනියධීතා කථං භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage – Freund, wie wurde unter den zehn Laienanhängerinnen, die im Kapitel über die Hervorragendsten vorkommen, die Laienanhängerin namens Sujātā, die Tochter des Seniya, vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – සුජාතා භන්තෙ සෙනියධීතා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං උපාසිකානං පඨමං සරණං ගච්ඡන්තීනං යදිදං සුජාතා සෙනියධීතා’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, Sujātā, die Tochter des Seniya, wurde wie folgt: „Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die als Erste Zuflucht genommen haben, nämlich Sujātā, die Tochter des Seniya.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde sie vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතා [Pg.104] මයං භන්තෙ භගවන්තං සරණං ගච්ඡාම ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච, උපාසිකායො නො භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතා සරණං ගතා’’ හු –

„Wir hier, ehrwürdiger Herr, nehmen Zuflucht zum Erhabenen, zur Lehre und zur Gemeinschaft der Mönche. Möge der Erhabene uns als Laienanhängerinnen annehmen, die von heute an für das ganze Leben Zuflucht genommen haben.“ –

‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං උපාසිකානං පඨමං සරණං ගච්ඡන්තීනං යදිදං සුජාතා සෙනියධීතා’’ –

„Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die als Erste Zuflucht genommen haben, nämlich Sujātā, die Tochter des Seniya“ –

විසාඛා උපාසිකාවත්ථු

Die Geschichte der Laienanhängerin Visākhā

පුච්ඡා – විසාඛා [Pg.105] පන ආවුසො උපාසිකා කථං භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage – Freund, wie wurde aber die Laienanhängerin Visākhā vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – විසාඛා භන්තෙ උපාසිකා මිගාරමාතා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං උපාසිකානං දායිකානං යදිදං විසාඛා මිගාරමාතා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die Laienanhängerin Visākhā, Migāras Mutter, wurde wie folgt: „Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die Spenderinnen sind, nämlich Visākhā, Migāras Mutter.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde sie vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතදග්ගං [Pg.107] භික්ඛවෙ මම සාවිකානං උපාසිකානං දායිකානං යදිදං විසාඛා මිගාරමාතා’’ හු –

„Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die Spenderinnen sind, nämlich Visākhā, Migāras Mutter“ –

ඛුජ්ජුත්තරා උපාසිකාවත්ථු

Die Geschichte der Laienanhängerin Khujjuttarā

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.108] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ එකකනිපාතෙ එතදග්ගවග්ගෙ ආගතාසු දසසු උපාසිකාසු ඛුජ්ජුත්තරානාම උපාසිකා කථං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage – Freund, wie wurde unter den zehn Laienanhängerinnen, die im Einer-Buch (Ekakanipāta) im Kapitel über die Hervorragendsten (Etadaggavagga) im Aṅguttara-Nikāya vorkommen, die Laienanhängerin namens Khujjuttarā von jenem Erhabenen, Heiligen, … [und so weiter] … vollkommen Erwachten in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – එතදග්ගවග්ගෙ භන්තෙ ආගතාසු දසසු උපාසිකාසු ඛුජ්ජුත්තරා උපාසිකා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං උපාසිකානං බහුස්සුතානං යදිදං ඛුජ්ජුත්තරා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, unter den zehn Laienanhängerinnen, die im Kapitel über die Hervorragendsten vorkommen, wurde die Laienanhängerin Khujjuttarā wie folgt: „Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die vielgelernt sind, nämlich Khujjuttarā.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde sie vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතදග්ගං [Pg.111] භික්ඛවෙ මම සාවකානං උපාසිකානං බහුස්සුතානං යදිදං ඛුජ්ජුත්තරා’’ හු –

„Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die vielgelernt sind, nämlich Khujjuttarā“ –

කාළීඋපාසිකාවත්ථු

Die Geschichte der Laienanhängerin Kāḷī

පුච්ඡා – කාළීනාම ආවුසො උපාසිකා කුරරඝරිකා කථං භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Frage – Freund, wie wurde die Laienanhängerin namens Kāḷī aus Kuraraghara vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt?

විස්සජ්ජනා – කාළී භන්තෙ උපාසිකා කුරරඝරිකා ‘‘එතදග්ගං භික්ඛවෙ මම සාවිකානං අනුස්සවප්පසන්නානං යදිදං කාළී උපාසිකා කුරරඝරිකා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die Laienanhängerin Kāḷī aus Kuraraghara wurde wie folgt: „Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die durch Hörensagen Vertrauen gewonnen haben, nämlich die Laienanhängerin Kāḷī aus Kuraraghara.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde sie vom Erhabenen in die Stellung der Hervorragendsten eingesetzt.

‘‘එතදග්ගං [Pg.112] භික්ඛවෙ මම සාවිකානං උපාසිකානං අනුස්සවප්පසන්නානං යදිදං කාළී උපාසිකා කුරරඝරිකා’’ –

„Dies ist die Hervorragendste, ihr Mönche, unter meinen Laienanhängerinnen, die durch Hörensagen Vertrauen gewonnen haben, nämlich die Laienanhängerin Kāḷī aus Kuraraghara“ –

අට්ඨානපාළි

Aṭṭhāna-Pāḷi

පුච්ඡා – සකලාපි [Pg.113] ආවුසො අට්ඨානපාළි භගවතා කථං භාසිතා.

Frage – Freund, wie wurde die gesamte Aṭṭhāna-Pāḷi vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – අට්ඨානමෙතං භික්ඛවෙ අනවකාසො, යං දිට්ඨිසම්පන්නො පුග්ගලො කඤ්චිසඞ්ඛාරං නිච්චතො උපගච්ඡෙය්‍ය, නෙතං ඨානං විජ්ජති. ඨානඤ්ච ඛො එතං භික්ඛවෙ විජ්ජති, යං පුථුජ්ජනො කඤ්චිසඞ්ඛාරං නිච්චතො උපගච්ඡෙය්‍ය, ඨානමෙතං විජ්ජතීති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා සකලාපි අට්ඨානපාළි භාසිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die gesamte Aṭṭhāna-Pāḷi wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Es ist unmöglich, ihr Mönche, es gibt keinen Anlass, dass ein Mensch, der von rechter Ansicht erfüllt ist, irgendeine Gestaltung als beständig auffassen sollte – dieser Fall liegt nicht vor. Dass aber, ihr Mönche, ein Weltling irgendeine Gestaltung als beständig auffassen sollte – dieser Fall liegt vor“, und so weiter.

එකධම්මපාළි පඨමවග්ග

Das erste Kapitel der Ekadhamma-Pāḷi

පුච්ඡා – එකධම්මපාළියං [Pg.114] ආවුසො පඨමවග්ගෙ කීදිසී ධම්මදෙසනා භගවතා දෙසිතා.

Frage – Freund, was für eine Lehrdarlegung wurde vom Erhabenen im ersten Kapitel der Ekadhamma-Pāḷi dargelegt?

විස්සජ්ජනා – එකධම්මපාළියං භන්තෙ පඨමවග්ගෙ ‘‘එකධම්මො භික්ඛවෙ භාවිතො බහුලීකතො එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තති. කතමො එකධම්මො, බුද්ධානුස්සති, අයං ඛො භික්ඛවෙ එකධම්මො භාවිතො බහුලීකතො එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තතී’’ති එවමාදිකා භගවතා ධම්මදෙසනා දෙසිතා.

Antwort – Im ersten Kapitel des Ekadhamma-Textes, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen folgende Lehrrede dargelegt: „Ein Ding, ihr Mönche, führt, wenn es entfaltet und vielfach geübt wird, zur gänzlichen Abkehr, zur Begehrenslosigkeit, zum Erlöschen, zur Ruhe, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen, zum Nibbāna. Welches eine Ding? Die Vergegenwärtigung des Buddha. Dieses eine Ding, ihr Mönche, führt, wenn es entfaltet und vielfach geübt wird, zur gänzlichen Abkehr, zur Begehrenslosigkeit, zum Erlöschen, zur Ruhe, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen, zum Nibbāna.“

පුච්ඡා – දුතියවග්ගෙ [Pg.115] පන ආවුසො භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Welche Lehrreden wurden aber, Freund, im zweiten Kapitel vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – දුතියවග්ගෙ [Pg.116] භන්තෙ භගවතා ‘‘නාහං භික්ඛවෙ අඤ්ඤං එකධම්මම්පි සමනුපස්සාමි, යෙන අනුප්පන්නා වා අකුසලා ධම්මා උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා වා අකුසලා ධම්මා භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය සංවත්තන්ති, යථයිදං භික්ඛවෙ මිච්ඡාදිට්ඨි. මිච්ඡාදිට්ඨිකස්ස භික්ඛවෙ අනුප්පන්නා චෙව අකුසලා ධම්මා උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා ච අකුසලා ධම්මා භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය සංවත්තන්තී’’ති. එවමාදිකා භගවතා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Im zweiten Kapitel, Ehrwürdiger, wurden vom Erhabenen folgende Lehrreden dargelegt: „Ich sehe kein anderes einziges Ding, ihr Mönche, durch das noch nicht entstandene unheilsame Zustände entstehen oder bereits entstandene unheilsame Zustände zu Zunahme und Fülle führen, wie dies, ihr Mönche: die falsche Ansicht. Bei einem Menschen mit falscher Ansicht, ihr Mönche, entstehen noch nicht entstandene unheilsame Zustände, und bereits entstandene unheilsame Zustände führen zu Zunahme und Fülle.“

තතියවග්ග

Das dritte Kapitel

පුච්ඡා – තතියවග්ගෙ [Pg.117] පන ආවුසො පඤ්චමාදීනි අට්ඨ සුත්තානි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Wie aber, Freund, wurden im dritten Kapitel die acht Suttas, beginnend mit dem fünften, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තතියවග්ගෙ භන්තෙ පඤ්චමාදීනි අට්ඨසුත්තානි ‘‘දුරක්ඛාතෙ භික්ඛවෙ ධම්මවිනයෙ යො ච සමාදපෙති, යඤ්ච සමාදපෙති, යො ච සමාදපිතො තථත්තාය පටිපජ්ජති. සබ්බෙතෙ බහුං අපුඤ්ඤං පසවන්ති. තංකිස්සහෙතු, දුරක්ඛාභත්තා භික්ඛවෙ ධම්මස්ස. ස්වාක්ඛාතෙ භික්ඛවෙ ධම්මවිනයෙ යො ච සමාදපෙති, යඤ්ච සමාදපෙති, යො ච සමාදපිතො, තථත්තාය පටිපජ්ජති, සබ්බෙතෙ බහුං පුඤ්ඤං පසවන්ති. තංකිස්සහෙතු ස්වාක්ඛාතත්තා භික්ඛවෙ ධම්මස්සා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Im dritten Kapitel, Ehrwürdiger, wurden die acht Suttas, beginnend mit dem fünften, vom Erhabenen in dieser Weise dargelegt: „In einer schlecht verkündeten Lehre und Disziplin, ihr Mönche, erzeugen sowohl derjenige, der anleitet, als auch derjenige, der angeleitet wird, und derjenige, der angeleitet dementsprechend praktiziert – sie alle erzeugen viel Unheilsames. Warum ist das so? Weil, ihr Mönche, die Lehre schlecht verkündet ist. In einer wohlverkündeten Lehre und Disziplin, ihr Mönche, erzeugen sowohl derjenige, der anleitet, als auch derjenige, der angeleitet wird, und derjenige, der angeleitet dementsprechend praktiziert – sie alle erzeugen viel Heilsames. Warum ist das so? Weil, ihr Mönche, die Lehre wohlverkündet ist.“

අපර අච්ඡරාසඞ්ඝාතවග්ග

Ein weiteres Kapitel über das Fingerschnippen

පුච්ඡා – අපරඅච්ඡරාසඞ්ඝාතවග්ගෙ [Pg.120] පන ආවුසො භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Welche Lehrreden wurden aber, Freund, im weiteren Kapitel über das Fingerschnippen vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – අපරඅච්ඡරාසඞ්ඝාතවග්ගෙ භන්තෙ ‘‘අච්ඡරාසඞ්ඝාතමත්තම්පි චෙ භික්ඛවෙ භික්ඛු පඨමං ඣානං භාවෙති, අයං වුච්චති භික්ඛවෙ භික්ඛු අරිත්තජ්ඣානො විහරති සත්ථුසාසනකරො ඔවාදපතිකරො අමොඝං රට්ඨපිණ්ඩං භුඤ්ජති, කො පන වාදො යෙ නං බහුලීකරොන්තී’’ති එවමාදිකා භන්තෙ භගවතා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Im weiteren Kapitel über das Fingerschnippen, Ehrwürdiger, wurden vom Erhabenen folgende Lehrreden dargelegt: „Wenn, ihr Mönche, ein Mönch auch nur für die Dauer eines Fingerschnippens die erste Vertiefung entfaltet, so wird dieser Mönch, ihr Mönche, als einer bezeichnet, der nicht ohne Vertiefung verweilt, der den Rat des Meisters befolgt, seine Ermahnung beherzigt und die Almosenspeise des Landes nicht vergeblich verzehrt. Wie viel mehr erst diejenigen, die dies vielfach üben!“

කායගතාසතිවග්ග

Das Kapitel über die Achtsamkeit auf den Körper

පුච්ඡා – සකලොපි [Pg.122] ආවුසො කායගතාසතිවග්ගො භගවතා කථං භාසිතො.

Frage – Wie wurde, Freund, das gesamte Kapitel über die Achtsamkeit auf den Körper vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – යස්ස කස්සචි භික්ඛවෙ මහාසමුද්දො චෙතසා ඵුටො, අන්තොගධා තස්ස කුන්නදියො යාකාචි සමුද්දඞ්ගමා, එවමෙව භික්ඛවෙ යස්ස කස්සචි කායගතාසති භාවිතා බහුලීකතා, අන්තොගධා තස්ස කුසලා ධම්මා යෙකෙචි විජ්ජාභාගියා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා සකලොපි කායගතාසතිවග්ගො භාසිතො.

Antwort – „Bei wem auch immer, ihr Mönche, der große Ozean mit dem Geist durchdrungen ist, in dem sind alle kleinen Flüsse enthalten, die zum Ozean fließen. Ebenso, ihr Mönche, bei wem auch immer die Achtsamkeit auf den Körper entfaltet und vielfach geübt ist, in dem sind alle heilsamen Zustände enthalten, die am Wissen Anteil haben.“ In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde das gesamte Kapitel über die Achtsamkeit auf den Körper vom Erhabenen dargelegt.

අමතවග්ග

Das Kapitel über das Todeslose

පුච්ඡා – සකලොපි [Pg.123] ආවුසො අමතවග්ගො භගවතා කථං භාසතො.

Frage – Wie wurde, Freund, das gesamte Kapitel über das Todeslose vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – අමතං තෙ භික්ඛවෙ න පරිභුඤ්ජන්ති, යෙ කායගතාසතිං න පරිභුඤ්ජන්ති. අමතං තෙ භික්ඛවෙ පරිභුඤ්ජන්ති, යෙ කායගතාසතිං පරිභුඤ්ජන්ති. අමතං තෙ භික්ඛවෙ අපරිභුත්තං, යෙසං කායගතාසති අපරිභුත්තා. අමතං තෙ භික්ඛවෙ පරිභුත්තං, යෙසං කායගතාසති පරිභුත්තාති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා සකලොපි අමතවග්ගො භාසිතො.

Antwort – „Das Todeslose genießen jene nicht, ihr Mönche, die die Achtsamkeit auf den Körper nicht genießen. Das Todeslose genießen jene, ihr Mönche, die die Achtsamkeit auf den Körper genießen. Ungenossen ist das Todeslose für jene, ihr Mönche, für die die Achtsamkeit auf den Körper ungenossen ist. Genossen ist das Todeslose für jene, ihr Mönche, für die die Achtsamkeit auf den Körper genossen ist.“ In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde das gesamte Kapitel über das Todeslose vom Erhabenen dargelegt.

කම්මකරණවග්ග, වජ්ජසුත්ත

Das Kapitel über die Strafen, das Vajja-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.125] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ දුකනිපාතෙ කම්මකරණවග්ගෙ පඨමං වජ්ජසුත්තං කත්ථ කස්ස කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, für wen und wie wurde, Freund, von jenem Erhabenen, ... dem vollkommen Erwachten, im Zweier-Buch des Aṅguttara-Nikāya im Kapitel über die Strafen das erste Vajja-Sutta dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලානං භික්ඛූනං ‘‘ද්වෙමානි භික්ඛවෙ වජ්ජානි. කතමානි ද්වෙ දිට්ඨධම්මිකඤ්ච වජ්ජං සම්පරායිකඤ්ච වජ්ජ’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde vor zahlreichen Mönchen vom Erhabenen Folgendes dargelegt: „Zwei Vergehen gibt es, ihr Mönche. Welche zwei? Das Vergehen im gegenwärtigen Leben und das Vergehen im zukünftigen Leben.“

තස්මාතිහ [Pg.127] භික්ඛවෙ එවං සික්ඛිතබ්බං ‘‘දිට්ඨධම්මිකස්ස වජ්ජස්ස භායිස්සාම, සම්පරායිකස්ස වජ්ජස්ස භායිස්සාම, වජ්ජභීරුනො භවිස්සාම වජ්ජභයදස්සාවිනො’’ති. එවඤ්හි ඛො භික්ඛවෙ සික්ඛිතබ්බං.

„Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so schulen: ‚Wir wollen uns vor dem Vergehen im gegenwärtigen Leben fürchten, wir wollen uns vor dem Vergehen im zukünftigen Leben fürchten, wir wollen vor Vergehen scheu sein und die Gefahr in Vergehen sehen.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch schulen.“

පධානසුත්ත

Das Padhāna-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.128] ආවුසො දුතියං පධානසුත්තං භගවතා කත්ථ කස්ස කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, für wen und wie wurde ebendort, Freund, das zweite Padhāna-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලානං භික්ඛූනං ‘‘ද්වෙමානි භික්ඛවෙ පධානානි දුරභිසම්භවානි ලොකස්මිං. කතමානි ද්වෙ, යඤ්ච ගිහීනං අගාරං අජ්ඣාවසතං චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානුප්පාදනත්ථං පධානං, යඤ්ච අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතානං සබ්බූපධිපටිනිස්සග්ගත්තං පධානං. ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ පධානානි දුරභිසම්භවානි ලොකස්මි’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Genau in Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde vor zahlreichen Mönchen vom Erhabenen Folgendes dargelegt: „Zwei Bestrebungen gibt es in der Welt, ihr Mönche, die schwer zu vollbringen sind. Welche zwei? Das Streben der Laien, die im Hause wohnen, um Gewänder, Almosenspeise, Lagerstätten und Heilmittel für Kranke zu beschaffen, und das Streben derer, die aus dem Haus in die Hauslosigkeit gezogen sind, um alle Bindungen aufzugeben. Diese zwei Bestrebungen, ihr Mönche, sind in der Welt schwer zu vollbringen.“

තපනීයසුත්ත

Das Tapanīya-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.130] ආවුසො තපනීයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie wurde ebendort, Freund, das Tapanīya-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා තපනීයා. කතමෙ ද්වෙ, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චස්ස කායදුච්චරිතං කතං හොති, අකතං හොති කාය සුචරිතං, වචීදුච්චරිතං කතං හොති, අකතං හොති වචීසුචරිතං, මනොදුච්චරිතං කතං හොති, අකතං හොති මනොසුචරිතං. සො ‘‘කායදුච්චරිතං මෙ කත’’න්ති තප්පති, ‘‘අකතං මෙ කායසුචරිත’’න්ති තප්පති. වචීදුච්චරිතං (ප) ‘‘මනොදුච්චරිතං මෙ කත’’න්ති තප්පති, ‘‘අකතං මෙ මනොසුචරිත’’න්ති තප්පති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ ධම්මා තපනීයාති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – „Zwei Dinge, ihr Mönche, bringen Reue. Welche zwei? Da hat, ihr Mönche, jemand körperlich schlechtes Verhalten begangen, und gutes körperliches Verhalten nicht begangen; sprachlich schlechtes Verhalten begangen, und gutes sprachliches Verhalten nicht begangen; geistig schlechtes Verhalten begangen, und gutes geistiges Verhalten nicht begangen. Er grämt sich: ‚Ich habe körperlich schlechtes Verhalten begangen‘, er grämt sich: ‚Ich habe gutes körperliches Verhalten nicht begangen‘. [sprachlich ...] Er grämt sich: ‚Ich habe geistig schlechtes Verhalten begangen‘, er grämt sich: ‚Ich habe gutes geistiges Verhalten nicht begangen‘. Diese zwei Dinge, ihr Mönche, bringen Reue.“ So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen dargelegt.

අතපනීයසුත්ත

Das Atapanīya-Sutta

පුච්ඡා – චතුත්ථං [Pg.131] පන ආවුසො අතපනීයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde das vierte, das Atapanīya-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – චතුත්ථං භන්තෙ අතපනීයසුත්තං ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා අතපනීයා. කතමෙ ද්වෙ, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චස්ස කායසුචරිතං කතං හොති, අකතං හොති කායදුච්චරිතං. වචීසුචරිතං කතං හොති, අකතං හොති වචීදුච්චරිතං. මනොසුචරිතං කතං හොති, අකතං හොති මනොදුච්චරිතං. සො ‘කායසුචරිතං මෙ කත’න්ති න තප්පති, ‘අකතං මෙ කායදුච්චරිත’න්ති නතප්පති. ‘වචීසුචරිතං…පෙ… මනොසුචරිතං මෙ කත’න්ති න තප්පති. ‘අකතං මෙ මනොදුච්චරිත’න්ති න තප්පති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ ධම්මා අතපනීයා’’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die vierte Lehrrede, die Atapanīya-Lehrrede: „Diese zwei Dinge, o Mönche, bringen kein Bedauern. Welche zwei? Da hat, o Mönche, jemand gutes körperliches Verhalten getan und schlechtes körperliches Verhalten nicht getan. Gutes sprachliches Verhalten getan und schlechtes sprachliches Verhalten nicht getan. Gutes geistiges Verhalten getan und schlechtes geistiges Verhalten nicht getan. Er grämt sich nicht bei dem Gedanken: ‚Gutes körperliches Verhalten habe ich getan‘, und er grämt sich nicht bei dem Gedanken: ‚Schlechtes körperliches Verhalten habe ich nicht getan‘. Er grämt sich nicht bei dem Gedanken: ‚Gutes sprachliches Verhalten ... [wie oben] ... gutes geistiges Verhalten habe ich getan‘. Er grämt sich nicht bei dem Gedanken: ‚Schlechtes geistiges Verhalten habe ich nicht getan‘. Diese zwei Dinge, o Mönche, bringen kein Bedauern.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

උපඤ්ඤාතසුත්ත

Upaññāta-Sutta

පුච්ඡා – පඤ්චමං [Pg.132] පන ආවුසො උපඤ්ඤාතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde die fünfte Lehrrede, das Upaññāta-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පඤ්චමං භන්තෙ උපඤ්ඤාතසුත්තං ‘‘ද්වින්නාහං භික්ඛවෙ ධම්මානං උපඤ්ඤාසිං. යා ච අසන්තුට්ඨිතා කුසලෙසු ධම්මෙසු, යා ච අප්පටිවානිතා පධානස්මිං. අප්පටිවානි සුදාහං භික්ඛවෙ පදහාමි ‘කාමං-තචො ච න්හාරු ච අට්ඨි ච අවසිස්සතු උපසුස්සතු සරීරෙ මංසලොහිතං, යං [Pg.133] තං පුරිසථාමෙන පුරිසවීරියෙන පුරිසපරක්කමෙන පත්තබ්බං, න තං අපාපුණිත්වා වීරියස්ස සණ්ඨානං භවිස්සතී’’ති. එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die fünfte Lehrrede, das Upaññāta-Sutta: „Zwei Dinge, o Mönche, habe ich selbst erkannt: die Unzufriedenheit bezüglich heilsamer Zustände und die Unermüdlichkeit im Streben. Unermüdlich strebte ich wahrlich, o Mönche, indem ich mir sagte: ‚Gerne mögen Haut, Sehnen und Knochen übrigbleiben, mag Fleisch und Blut im Körper vertrocknen – was immer durch Manneskraft, Mannesenergie und Mannesstreben erreicht werden kann: ohne es erreicht zu haben, wird es kein Nachlassen der Energie geben!‘“ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

චරියසුත්ත

Cariya-Sutta

පුච්ඡා – නවමං [Pg.134] පන ආවුසො චරියසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde die neunte Lehrrede, das Cariya-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නවමං භන්තෙ චරියසුත්තං ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා සුක්කා ලොකං පාලෙන්ති. කතමෙ ද්වෙ, හිරීච ඔත්තප්පඤ්ච. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ සුක්කා ධම්මා ලොකං න පාලෙය්‍යුං, නයිධ පඤ්ඤායෙථ ‘මාතා’තිවා ‘මාතුච්ඡා’තිවා ‘මාතුලානී’තිවා ‘ආචරියභරියා’තිවා ‘ගරූනං දාරා’ති’’වාති, එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die neunte Lehrrede, das Cariya-Sutta: „Diese zwei hellen Dinge, o Mönche, schützen die Welt. Welche zwei? Schamgefühl und moralische Scheu. Wenn diese zwei hellen Dinge, o Mönche, die Welt nicht schützen würden, gäbe es hier kein Erkennen mehr von ‚Mutter‘ oder ‚Schwester der Mutter‘ oder ‚Frau des Onkels‘ oder ‚Ehefrau des Lehrers‘ oder ‚Ehefrau von Respektspersonen‘.“ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

අධිකරණවග්ග, සත්තමසුත්ත

Adhikaraṇa-Vagga, das siebte Sutta

පුච්ඡා – අධිකරණවග්ගෙ [Pg.136] පන ආවුසො සත්තමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, im Adhikaraṇa-Vagga, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das siebte Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ජාණුස්සොණිං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. ජාණුස්සොණි භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘කො නු ඛො භො ගොතම හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරංමරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජන්තී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘කතත්තා ච බ්‍රාහ්මණ අකතත්තා ච එවමිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරංමරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජන්තී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf den Brahmanen Jāṇussoṇi gesprochen. Der Brahmane Jāṇussoṇi, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: „Was ist wohl, Herr Gotama, die Ursache, was der Grund, weshalb hier manche Wesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in die Ebene des Leidens, auf eine schlechte Fährte, in den Untergang, in die Hölle wiedergeboren werden?“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen gesprochen: „Wegen des Getanen, Brahmane, und wegen des Nichtgetanen werden hier manche Wesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in die Ebene des Leidens, auf eine schlechte Fährte, in den Untergang, in die Hölle wiedergeboren“ und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කො [Pg.137] නු ඛො භො ගොතම හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජන්ති.

„Was ist wohl, Herr Gotama, die Ursache, was der Grund, weshalb hier manche Wesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in die Ebene des Leidens, auf eine schlechte Fährte, in den Untergang, in die Hölle wiedergeboren werden?“

‘‘කතත්තාච බ්‍රාහ්මණ අකතත්තාච එවමිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජන්ති’’ –

„Wegen des Getanen, Brahmane, und wegen des Nichtgetanen werden hier manche Wesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in die Ebene des Leidens, auf eine schlechte Fährte, in den Untergang, in die Hölle wiedergeboren“ –

කො [Pg.138] පන භො ගොතම හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජන්ති –

„Was aber, Herr Gotama, ist die Ursache, was der Grund, weshalb hier manche Wesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine gute Fährte, in eine himmlische Welt wiedergeboren werden?“ –

කතත්තා ච බ්‍රාහ්මණ අකතත්තා ච එවමිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජන්ති.

„Wegen des Getanen, Brahmane, und wegen des Nichtgetanen werden hier manche Wesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine gute Fährte, in eine himmlische Welt wiedergeboren.“

න ඛො අහං ඉමස්ස භොතො ගොතමස්ස සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං අවිභත්තස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං –

„Ich verstehe den Sinn dieser vom verehrten Gotama kurz gesprochenen, nicht im Detail dargelegten Rede nicht ausführlich –“

සාධු මෙ භවං ගොතමො තථා ධම්මං දෙසෙතු.

„Möge der verehrte Gotama mir die Lehre so verkünden!“

අට්ඨමසුත්ත

Das achte Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.140] ආවුසො අට්ඨමසුත්තං භගවතා කත්ථ කස්ස කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebenfalls dort, Freund, wo, für wen und wie wurde das achte Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මතො ආනන්දස්ස ‘‘එකංසෙනාහං ආනන්ද අකරණීයං වදාමි කායදුච්චරිතං මනොදුච්චරිත’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde dem ehrwürdigen Ānanda gegenüber vom Erhabenen gesprochen: „Ausnahmslos, Ānanda, nenne ich schlechtes körperliches Verhalten und schlechtes geistiges Verhalten als etwas, das man nicht tun sollte“ und so weiter, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

‘‘එකංසෙනාහං [Pg.141] ආනන්ද කරණීයං වදාමි කායසුචරිතං වචීසුචරිතං මනොසුචරිතං’’ –

„Ausnahmslos, Ānanda, nenne ich gutes körperliches Verhalten, gutes sprachliches Verhalten und gutes geistiges Verhalten als etwas, das man tun sollte“ –

නවමසුත්ත

Das neunte Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.142] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ දුකනිපාතෙ අධිකරණවග්ගෙ නවමසුත්තං භාසිතං.

Frage – Wo wurde, Freund, von jenem Erhabenen ... vollkommen Erwachten das neunte Sutta im Adhikaraṇa-Vagga des Zweier-Buches des Aṅguttara-Nikāya gesprochen?

විස්සජ්ජනා – අකුසලං [Pg.143] භික්ඛවෙ පජහථ, සක්කා භික්ඛවෙ අකුසලං පජහිතුං. නොචෙදං භික්ඛවෙ සක්කා අභවිස්ස අකුසලං පජහිතුං, නාහං එවං වදෙය්‍යං ‘‘අකුසලං භික්ඛවෙ පජහථා’’ති. යස්මා ච ඛො භික්ඛවෙ සක්කා අකුසලං පජහිතුං, තස්මාහං එවං වදාමි ‘‘අකුසලං භික්ඛවෙ පජහථා’’ති. අකුසලඤ්ච හිදං භික්ඛවෙ පහීනං අහිතාය දුක්ඛාය සංවත්තෙය්‍ය, නාහං එවංවදෙය්‍යං ‘‘අකුසලං භික්ඛවෙ පජහථා’’ති. යස්මා ච ඛො භික්ඛවෙ අකුසලං පහීනං හිතාය සුඛාය සංවත්තති, තස්මාහං එවං වදාමි ‘‘අකුසලං භික්ඛවෙ පජහථා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – „Gebt das Unheilsame auf, o Mönche! Es ist möglich, o Mönche, das Unheilsame aufzugeben. Wenn es nicht möglich wäre, o Mönche, das Unheilsame aufzugeben, würde ich nicht so sprechen: ‚Gebt das Unheilsame auf, o Mönche!‘ Da es aber möglich ist, o Mönche, das Unheilsame aufzugeben, darum spreche ich so: ‚Gebt das Unheilsame auf, o Mönche!‘ Wenn das aufgegebene Unheilsame zum Unheil und zum Leiden führen würde, o Mönche, würde ich nicht so sprechen: ‚Gebt das Unheilsame auf, o Mönche!‘ Da aber das aufgegebene Unheilsame zum Segen und zum Glück führt, o Mönche, darum spreche ich so: ‚Gebt das Unheilsame auf, o Mönche!‘“ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

දසමසුත්ත, එකාදසමසුත්ත

Das zehnte Sutta, das elfte Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.145] ආවුසො දසමඑකාදසමසුත්තානි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage – Ebenfalls dort, Freund, wie wurden das zehnte und das elfte Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ දසමඑකාදසමසුත්තානි ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ ද්වෙ, දුන්නික්ඛිත්තඤ්ච පදබ්‍යඤ්ජනං අත්ථො ච දුන්නීතො, දුන්නික්ඛිත්තස්ස භික්ඛවෙ පදබ්‍යඤ්ජනස්ස අත්ථොපි දුන්නයො හොති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්තී’’ති ච. ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ ද්වෙ, සුනික්ඛිත්තඤ්ච පදබ්‍යඤ්ජනං අත්ථො ච සුනීතො, සුනික්ඛිත්තස්ස භික්ඛවෙ පදබ්‍යඤ්ජනස්ස අත්ථොපි සුනයො හොති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තන්තී’’ති ච. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ebenfalls dort, ehrwürdiger Herr, wurden das zehnte und das elfte Sutta so gesprochen: „Diese zwei Dinge, o Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre. Welche zwei? Falsch gesetzte Wörter und Silben sowie ein falsch ausgelegter Sinn. Wenn nämlich, o Mönche, die Wörter und Silben falsch gesetzt sind, ist auch der Sinn schwer zu erfassen. Diese zwei Dinge, o Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre.“ Und: „Diese zwei Dinge, o Mönche, führen zum Fortbestand, zur Nicht-Verwirrung und zum Nicht-Verschwinden der wahren Lehre. Welche zwei? Richtig gesetzte Wörter und Silben sowie ein richtig ausgelegter Sinn. Wenn nämlich, o Mönche, die Wörter und Silben richtig gesetzt sind, ist auch der Sinn leicht zu erfassen. Diese zwei Dinge, o Mönche, führen zum Fortbestand, zur Nicht-Verwirrung und zum Nicht-Verschwinden der wahren Lehre.“ So, ehrwürdiger Herr, wurden sie vom Erhabenen gesprochen.

බාලවග්ග

Bāla-Vagga

දුතියසුත්ත

Zweites Sutta

පුච්ඡා – බාලවග්ගෙ [Pg.147] පන ආවුසො දුතියසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Nun, Freund, wie wurde das zweite Sutta im Toren-Kapitel vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – බාලවග්ගෙ භන්තෙ දුතියං සුත්තං ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ තථාගතං අබ්භාචික්ඛන්ති. කතමෙ ද්වෙ, දුට්ඨො වා දොසන්තරො සද්ධො වා දුග්ගහිතෙන. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ තථාගතං අබ්භාචික්ඛන්තී’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, das zweite Sutta im Toren-Kapitel wurde vom Erhabenen so gesprochen: „Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata. Welche zwei? Einer, der böswillig ist und inneren Hass hegt, oder einer, der voller Vertrauen ist, jedoch an einer falschen Auffassung festhält. Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata.“ So, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

තතියසුත්ත

Drittes Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.148] ආවුසො තතියසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Wie wurde genau dort, Freund, das dritte Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ තතියසුත්තං භගවතා ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ තථාගතං අබ්භාචික්ඛන්ති. කතමෙ ද්වෙ, යො ච අභාසිතං අලපිතං තථාගතෙන ‘භාසිතං ලපිතං තථාගතෙනා’ති දීපෙති. යො ච භාසිතං ලපිතං තථාගතෙන ‘අභාසිතං අලපිතං තථාගතෙනාති’ [Pg.149] දීපෙති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ තථාගතං අබ්භාචික්ඛන්ති. ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ තථාගතං නාබ්භාචික්ඛන්ති. කතමෙ ද්වෙ, යො ච අභාසිතං අලපිතං තථාගතෙන ‘අභාසිතං අලපිතං තථාගතෙනා’ති දීපෙති. යො ච භාසිතං ලපිතං තථාගතෙන ‘භාසිතං ලපිතං තථාගතෙනා’ති දීපෙති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ තථාගතං නාබ්භාචික්ඛන්තී’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Genau dort, Ehrwürdiger Herr, wurde das dritte Sutta vom Erhabenen so gesprochen: „Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata. Welche zwei? Wer das, was vom Tathāgata nicht gesprochen und nicht geäußert wurde, als ‚vom Tathāgata gesprochen und geäußert‘ darstellt; und wer das, was vom Tathāgata gesprochen und geäußert wurde, als ‚vom Tathāgata nicht gesprochen und nicht geäußert‘ darstellt. Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata. Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata nicht. Welche zwei? Wer das, was vom Tathāgata nicht gesprochen und nicht geäußert wurde, als ‚vom Tathāgata nicht gesprochen und nicht geäußert‘ darstellt; und wer das, was vom Tathāgata gesprochen und geäußert wurde, als ‚vom Tathāgata gesprochen und geäußert‘ darstellt. Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata nicht.“ So, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

චතුත්ථවග්ග, පඤ්චමසුත්ත

Viertes Kapitel, fünftes Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.150] ආවුසො චතුත්ථපඤ්චමසුත්තානි භගවතා කථං භාසිතානි.

Frage: Wie wurden genau dort, Freund, das vierte und das fünfte Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ චතුත්ථපඤ්චමසුත්තානි ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ තථාගතං අබ්භාචික්ඛන්ති. කතමෙ ද්වෙ, යො ච නෙය්‍යත්ථං සුත්තන්තං ‘නීතත්ථො සුත්තන්තො’ති [Pg.151] දීපෙති, යො ච නීතත්ථං සුත්තන්තං ‘නෙය්‍යත්ථො සුත්තන්තො’ති දීපෙතී’’ති, එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort: Genau dort, Ehrwürdiger Herr, wurden das vierte und das fünfte Sutta mit diesen beginnenden Worten vom Erhabenen gesprochen: „Diese zwei, ihr Mönche, verleumden den Tathāgata. Welche zwei? Wer ein Sutta von vorläufiger Bedeutung als ein Sutta von endgültiger Bedeutung darstellt, und wer ein Sutta von endgültiger Bedeutung als ein Sutta von vorläufiger Bedeutung darstellt.“

සමචිත්තවග්ග, පඨමසුත්ත

Kapitel über den ausgeglichenen Geist, erstes Sutta

පුච්ඡා – සමචිත්තවග්ගෙ [Pg.153] ආවුසො පඨමසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Wie wurde, Freund, das erste Sutta im Kapitel über den ausgeglichenen Geist vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සමචිත්තවග්ගෙ භන්තෙ පඨමසුත්තං ‘‘අසප්පුරිසභූමිඤ්ච වො භික්ඛවෙ දෙසෙස්සාමි සප්පුරිසභූමිඤ්ච, තං සුණාථ සාධුකං මනසිකරොථ, භාසිස්සාමී’’ති, එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Im Kapitel über den ausgeglichenen Geist, Ehrwürdiger Herr, wurde das erste Sutta mit diesen beginnenden Worten vom Erhabenen gesprochen: „Die Ebene des unedlen Menschen, ihr Mönche, will ich euch lehren, und die Ebene des edlen Menschen. Hört darauf, merkt es euch gut, ich werde sprechen.“

දුතියසුත්ත

Zweites Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.156] ආවුසො දුතියසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Wie wurde genau dort, Freund, das zweite Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ දුතියසුත්තං ‘‘ද්වින්නාහං භික්ඛවෙ න සුප්පතිකාර වදාමි. කතමෙසං ද්වින්නං, මාතු ච පිතු චා’’ති, එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Genau dort, Ehrwürdiger Herr, wurde das zweite Sutta mit diesen beginnenden Worten vom Erhabenen gesprochen: „Von zweien, ihr Mönche, sage ich, dass man ihnen nicht leicht vergelten kann. Von welchen zweien? Der Mutter und dem Vater.“

සමචිත්තසුත්ත

Samacitta-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.157] ආවුසො පඤ්චමං සමචිත්තසුත්තං කත්ථ කස්ස කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, wem gegenüber, von wem und wie wurde genau dort, Freund, das fünfte Sutta, das Samacitta-Sutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලානං භික්ඛූනං ‘‘අජ්ඣත්තසංයොජනඤ්ච ආවුසො පුග්ගලං දෙසෙස්සාමි බහිද්ධාසංයොජනඤ්ච, තංසුණාථ

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, wurde zu zahlreichen Mönchen gesprochen: „Ich werde, ihr Freunde, die Person mit inneren Fesseln und die Person mit äußeren Fesseln lehren. Hört dies,

සාධුකං [Pg.158] මනසිකරොථා’’ති, එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

merkt es euch gut“, und mit diesen beginnenden Worten wurde es, Ehrwürdiger Herr, vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen.

ඔවාද

Unterweisung

පුච්ඡා – කථඤ්ච [Pg.161] ආවුසො තත්ථ භගවා ඔවාදං අදාසි.

Frage: Und wie gab der Erhabene dort, Freund, die Unterweisung?

විස්සජ්ජනා – තත්ථ භන්තෙ භගවා ‘‘තස්මාතිහ සාරිපුත්ත එවං සික්ඛිතබ්බං ‘සන්තින්ද්‍රියා භවිස්සාම සන්තමානසා’ති. එවඤ්හි වො සාරිපුත්ත සික්ඛිතබ්බ’’න්ති එවමාදිනා ඔවාදමදාසි.

Antwort: Dort, Ehrwürdiger Herr, gab der Erhabene mit diesen beginnenden Worten die Unterweisung: „Darum, Sāriputta, sollst du dich so üben: ‚Wir wollen beruhigte Sinne haben, einen beruhigten Geist.‘ Genau so, Sāriputta, solltet ihr euch üben.“

‘‘එසො භන්තෙ ආයස්මා සාරිපුත්තො පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසා දෙ භික්ඛූනං අජ්ඣත්තසංයොජනඤ්ච පුග්ගලං දෙසෙති බහිද්ධා සංයොජනඤ්ච’’ –

„Dieser ehrwürdige Sāriputta, Ehrwürdiger Herr, lehrt im Ostpark im Palast der Mutter Migāras den Mönchen über die Person mit inneren Fesseln und über die Person mit äußeren Fesseln.“

සාධු [Pg.162] භන්තෙ භගවා යෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමතු අනුකම්පං උපාදාය.

„Es wäre gut, Ehrwürdiger Herr, wenn der Erhabene sich aus Mitgefühl dorthin begäbe, wo der ehrwürdige Sāriputta ist.“

තා ඛො පන සාරිපුත්ත දෙවතා දසපි හුත්වා වීසම්පි හුත්වා තිංසම්පි හුත්වා චත්තාලීසම්පි හුත්වා පඤ්ඤාසම්පි හුත්වා සට්ඨිපි හුත්වා ආරග්ගකොටිනිතුදනමත්තෙපි තිට්ඨන්ති, න ච අඤ්ඤමඤ්ඤං බ්‍යාබාධෙන්ති–

„Diese Gottheiten nun, Sāriputta, stehen zu zehnt, zwanzig, dreißig, vierzig, fünfzig oder auch zu sechzigst auf einem Raum, der so klein ist wie die Spitze einer Ahle, und sie bedrängen einander nicht.“

තස්මාතිහ [Pg.163] සාරිපුත්ත එවං සික්ඛිතබ්බං සන්තින්ද්‍රියා භවිස්සාම සන්තමානසා.

„Darum, Sāriputta, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen beruhigte Sinne haben, einen beruhigten Geist.‘“

පරිසවග්ග

Versammlungs-Kapitel

උත්තානසුත්ත

Uttāna-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.165] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ දුකනිපාතෙ පරිසවග්ගෙ පඨමං උත්තානසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage: Wie wurde, Freund, von jenem Erhabenen, … [pe] … dem vollkommen Erwachten, das erste Sutta, das Uttāna-Sutta, im Versammlungs-Kapitel des Zweier-Buchs der Angereihten Sammlung gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පඨමං භන්තෙ උත්තානසුත්තං ‘‘ද්වෙමා සික්ඛවෙ පරිසා, කතමා ද්වෙ, උත්තානා ච පරිසා ගම්භීරා ච පරිසා, කතමා ච භික්ඛවෙ උත්තානා පරිසා, ඉධ භික්ඛවෙ යස්සං පරිසායං භික්ඛූ උද්ධතා හොන්ති උන්නළා චපලා මුඛරා විකිණ්ණවාචා මුට්ඨස්සතී අසම්පජානා අසමාහිතා විබ්භන්තචිත්තා පාකතින්ද්‍රියා. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ උත්තානා පරිසා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Das erste Sutta, das Uttāna-Sutta, wurde, Ehrwürdiger Herr, mit diesen beginnenden Worten vom Erhabenen gesprochen: „Es gibt diese zwei Versammlungen, ihr Mönche. Welche zwei? Die oberflächliche Versammlung und die tiefgründige Versammlung. Und was, ihr Mönche, ist die oberflächliche Versammlung? Hier sind in einer Versammlung die Mönche aufgeblasen, hochmütig, wankelmütig, geschwätzig, von weitschweifiger Rede, unachtsam, ohne klares Verständnis, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist und ungezügelten Sinnen. Diese, ihr Mönche, wird die oberflächliche Versammlung genannt.“

සොපරිසත්තක

Soparisattaka

එතදග්ගං භික්ඛවෙ ඉමාසං ද්වින්නං පරිසානං යදිදං ගම්භීරා පරිසා.

„Dies ist das Beste von diesen zwei Versammlungen, ihr Mönche: die tiefgründige Versammlung.“

අනග්ගවතීසුත්ත

Anaggavatī-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.167] ආවුසො තතියං අනග්ගවතීසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Wie wurde genau dort, Freund, das dritte Sutta, das Anaggavatī-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ තතියං අනග්ගවතීසුත්තං ‘‘ද්වෙමා භික්ඛවෙ පරිසා. කතමා ද්වෙ, අනග්ගවතී ච පරිසා අග්ගවතී ච පරිසා. කතමා ච භික්ඛවෙ අනග්ගවතී පරිසා, ඉධ භික්ඛවෙ යස්සං පරිසායං ථෙරා භික්ඛූ බාහුලිකා හොන්ති සාථලිකා, ඔක්කමනෙ පුබ්බඞ්ගමා, පවිවෙකෙ නික්ඛිත්තධුරා, න වීරියං ආරභන්ති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකභස්ස සච්ඡිකිරියායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Genau dort, Ehrwürdiger Herr, wurde das dritte Sutta, das Anaggavatī-Sutta, mit diesen beginnenden Worten vom Erhabenen gesprochen: „Es gibt diese zwei Versammlungen, ihr Mönche. Welche zwei? Die führerlose Versammlung und die von einem Führer geleitete Versammlung. Und was, ihr Mönche, ist die führerlose Versammlung? Hier in einer Versammlung sind die älteren Mönche dem Überfluss zugeneigt, schlaff, führend im Abgleiten, und sie haben die Bürde der Abgeschiedenheit abgelegt; sie spornen ihre Tatkraft nicht an, um das Unerreichte zu erreichen, das Unerlangte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen.“

ඔක්කාචිතවිනීතසුත්ත

Okkācitavinīta-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.170] ආවුසො ඡට්ඨං ඔක්කාචිතවිනීතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Wie wurde genau dort, Freund, das sechste Sutta, das Okkācitavinīta-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ ඡට්ඨං ඔක්කාචිතවිනීතසුත්තං ‘‘ද්වෙමා භික්ඛවෙ පරිසා. කතමා ද්වෙ, ඔක්කාචිතවිනීතා පරිසා නො පටිපුච්ඡාවිනීතා, පටිපුච්ඡා විනීතා පරිසා නො ඔක්කාචිතවිනීතා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Genau dort, Ehrwürdiger Herr, wurde das sechste Sutta, das Okkācitavinīta-Sutta, mit diesen beginnenden Worten vom Erhabenen gesprochen: „Es gibt diese zwei Versammlungen, ihr Mönche. Welche zwei? Die durch Redeschmuck geschulte Versammlung, nicht durch Befragung geschult; und die durch Befragung geschulte Versammlung, nicht durch Redeschmuck geschult.“

පුග්ගලවග්ග

Personen-Kapitel

අසන්තසන්නිවාසසුත්ත

Asantasannivāsa-Sutta

පුච්ඡා – පුග්ගලවග්ගෙ [Pg.173] ආවුසො එකාදසමං අසන්තසන්නිවාසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde die elfte Lehrrede über das Zusammenwohnen mit Schlechten (Asantasannivāsa-Sutta) in der Personengruppe (Puggalavagga) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පුග්ගලවග්ගෙ භන්තෙ එකාදසමං අසන්තසන්නිවාසසුත්තං ‘‘අසන්තසන්නිවාසඤ්ච වො භික්ඛවෙ දෙසෙස්සාමි සන්තසන්නිවාසඤ්ච, තං සුණාථ, සාධුකං මනසිකරොථ භාසිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die elfte Lehrrede über das Zusammenwohnen mit Schlechten in der Personengruppe wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, ich werde euch das Zusammenwohnen mit Schlechten und das Zusammenwohnen mit Guten lehren. Hört zu, merkt es euch gut, ich werde sprechen“ und so weiter.

සුඛවග්ග

Sukhavagga (Die Gruppe über das Glück)

පුච්ඡා – සුඛවග්ගෙ [Pg.176] පන ආවුසො භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Frage – Aber, Freund, welche Art von Dhamma-Unterweisungen wurden vom Erhabenen in der Gruppe über das Glück (Sukhavagga) dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සුඛවග්ගෙ භන්තෙ භගවතා ‘‘ද්වෙමානි භික්ඛවෙ සුඛානි. කතමානි ද්වෙ, ගිහිසුඛඤ්ච පබ්බජිතසුඛඤ්ච, ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ ද්වෙ සුඛානි. එතදග්ගං භික්ඛවෙ ඉමෙසං ද්වින්නං සුඛානං යදිදං පබ්බජිතසුඛ’’න්ති එවමාදිකා ධම්මදෙසනායො දෙසිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, in der Gruppe über das Glück wurden vom Erhabenen Dhamma-Unterweisungen wie die folgende dargelegt: „Mönche, es gibt diese zwei Arten von Glück. Welche zwei? Das Glück des Hauslebens und das Glück der Heimatlosigkeit. Dies, Mönche, sind die zwei Arten von Glück. Das Höchste dieser beiden Arten von Glück, Mönche, ist das Glück der Heimatlosigkeit“ und so weiter.

ආයාචනවග්ග

Āyācanavagga (Die Gruppe über das Wünschen)

පුච්ඡා – ආයාචනවග්ගෙ [Pg.178] පන ආවුසො භගවතා පඨමාදීනි චත්තාරි සුත්තානි කථං භාසිතානි.

Frage – Aber, Freund, wie wurden die ersten vier Lehrreden in der Gruppe über das Wünschen (Āyācanavagga) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ආයාචනවග්ගෙ භන්තෙ පඨමාදීනි චත්තාරි සුත්තානි ‘‘සද්ධො භික්ඛවෙ භික්ඛු එවං සම්මා ආයාචමානො ආයාචෙය්‍ය තාදිසො හොමි, යාදිසා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’’ති, එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die ersten vier Lehrreden in der Gruppe über das Wünschen wurden vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, ein gläubiger Mönch, der recht wünscht, sollte so wünschen: ‚Möge ich so sein wie Sāriputta und Moggallāna!‘“ und so weiter.

අවණ්ණාරහසුත්ත

Avaṇṇārahasutta (Die Lehrrede über jene, die Tadel verdienen)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.180] ආවුසො පඤ්චමං අවණ්ණාරහසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, eben dort, wie wurde die fünfte Lehrrede über jene, die Tadel verdienen (Avaṇṇāraha-Sutta), vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ පඤ්චමං අවණ්ණාරහසුත්තං ‘‘ද්වීහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො එතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවතී’’ති, එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, eben dort wurde die fünfte Lehrrede über jene, die Tadel verdienen, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, mit zwei Eigenschaften ausgestattet, trägt der törichte, ungeschickte, schlechte Mensch ein geschädigtes Selbst mit sich herum, ist tadelnswert und wird von den Weisen kritisiert, und erzeugt viel Unheilvolles“ und so weiter.

අප්පසාදනීයසුත්ත

Appasādanīyasutta (Die Lehrrede über das, was kein Vertrauen erweckt)

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.182] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ දුකනිපාතෙ ආයාචනවග්ගෙ ඡට්ඨං අප්පසාදනීයසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Wie also, Freund, wurde vom Erhabenen … und so weiter … dem vollkommen Erwachten, im Buch der Zweier-Gruppe (Dukanipāta) des Aṅguttara-Nikāya, in der Gruppe über das Wünschen (Āyācanavagga), die sechste Lehrrede über das, was kein Vertrauen erweckt (Appasādanīya-Sutta), gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ඡට්ඨං භන්තෙ අප්පසාදනීයසුත්තං ‘‘ද්වීහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො එතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි ද්වීහි, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා අප්පසාදනීයෙ ඨානෙ පසාදං උපදංසෙති, අනනුවිච්ච අපරියො ගාහෙත්වා පසාදනීයෙ ඨානෙ අප්පසාදං උපදංසෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die sechste Lehrrede über das, was kein Vertrauen erweckt, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, mit zwei Eigenschaften ausgestattet, trägt der törichte, ungeschickte, schlechte Mensch ein geschädigtes Selbst mit sich herum, ist tadelnswert und wird von den Weisen kritisiert, und erzeugt viel Unheilvolles. Mit welchen zwei? Ohne Prüfung und ohne Untersuchung zeigt er Vertrauen zu dem, was kein Vertrauen verdient, und ohne Prüfung und ohne Untersuchung zeigt er Misstrauen gegenüber dem, was Vertrauen verdient“ und so weiter.

මාතාපිතුසුත්ත

Mātāpitusutta (Die Lehrrede über Mutter und Vater)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.184] ආවුසො සත්තමං මාතාපිතුසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, eben dort, wie wurde die siebte Lehrrede über Mutter und Vater (Mātāpitu-Sutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ සත්තමං මාතාපිතුසුත්තං ‘‘ද්වීසු භික්ඛවෙ මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො එතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොහි සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙසු ද්වීසු, මාතරි ච පිතරි චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, eben dort wurde die siebte Lehrrede über Mutter und Vater vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, wer sich gegenüber zweien falsch verhält, der törichte, ungeschickte, schlechte Mensch trägt ein geschädigtes Selbst mit sich herum, ist tadelnswert und wird von den Weisen kritisiert, und erzeugt viel Unheilvolles. Gegenüber welchen zweien? Gegenüber der Mutter und dem Vater“ und so weiter.

තථාගතසුත්ත

Tathāgatasutta (Die Lehrrede über den Tathāgata)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.185] ආවුසො අට්ඨමං තථාගතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, eben dort, wie wurde die achte Lehrrede über den Tathāgata (Tathāgata-Sutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව [Pg.186] භන්තෙ අට්ඨමං තථාගතසුත්තං ‘‘ද්වීසු භික්ඛවෙ මිච්ඡාපටිපජ්ජමානො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො එතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙසු ද්වීසු, තථාගතෙ ච තථාගතසාවකෙ චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, eben dort wurde die achte Lehrrede über den Tathāgata vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, wer sich gegenüber zweien falsch verhält, der törichte, ungeschickte, schlechte Mensch trägt ein geschädigtes Selbst mit sich herum, ist tadelnswert und wird von den Weisen kritisiert, und erzeugt viel Unheilvolles. Gegenüber welchen zweien? Gegenüber dem Tathāgata und dem Jünger des Tathāgata“ und so weiter.

තිකනිපාත

Tikanipāta (Das Buch der Dreier-Gruppe)

බාලවග්ග, භයසුත්ත

Bālavagga, bhayasutta (Die Gruppe über die Toren, die Lehrrede über die Gefahren)

පුච්ඡා – තිකනිපාතෙ [Pg.189] පන ආවුසො පඨමං භයසුත්තං භගවතා කත්ථ කස්ස කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber, Freund, wo, zu wem und wie wurde die erste Lehrrede über die Gefahren (Bhaya-Sutta) in der Dreier-Gruppe vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලානං ‘‘යානි කානිචි භික්ඛවෙ භයානි උප්පජ්ජන්ති, සබ්බානි තානි බාලතො උප්පජ්ජන්ති නො පණ්ඩිතතො. යෙ කෙචි උප්පද්දවා උප්පජ්ජන්ති, සබ්බෙතෙ බාලතො උප්පජ්ජන්ති නො පණ්ඩිතතො. යෙකෙචි උපසග්ගා උප්පජ්ජන්ති, සබ්බෙතෙ බාලතො උප්පජ්ජන්ති නො පණ්ඩිතතො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, vor vielen Mönchen: „Mönche, welche Gefahren auch immer entstehen, sie alle entstehen durch den Toren, nicht durch den Weisen. Welche Heimsuchungen auch immer entstehen, sie alle entstehen durch den Toren, nicht durch den Weisen. Welche Bedrängnisse auch immer entstehen, sie alle entstehen durch den Toren, nicht durch den Weisen“ und so weiter.

චින්තීසුත්ත

Cintīsutta (Die Lehrrede über den Denkenden)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.190] ආවුසො තතියං චින්තීසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, eben dort, wie wurde die dritte Lehrrede über den Denkenden (Cintī-Sutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ චින්තීසුත්තං ‘‘තීණිමානි භික්ඛවෙ බාලස්ස බාලලක්ඛණානි [Pg.191] බාලනිමිත්තානි බාලාපදානානි. කතමානි තීණි, ඉධ භික්ඛවෙ බාලො දුච්චින්තිතචින්තී ච හොති දුබ්භාසිතභාසී ච දුක්කටකම්මකාරී චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, eben dort wurde die Lehrrede über den Denkenden vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, es gibt diese drei Kennzeichen eines Toren, Merkmale eines Toren, Verhaltensweisen eines Toren. Welche drei? Hier, Mönche, denkt der Tor schlechte Gedanken, spricht schlechte Worte und tut schlechte Taten“ und so weiter.

අච්චයසුත්ත

Accayasutta (Die Lehrrede über das Vergehen)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.193] ආවුසො චතුත්ථං අච්චයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, eben dort, wie wurde die vierte Lehrrede über das Vergehen (Accaya-Sutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ චතුත්ථං අච්චයසුත්තං ‘‘තීහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො වෙදිතබ්බො. කතමෙහි තීහි, අච්චයං අච්චයතො දිස්වා යථාධම්මං නප්පටිකරොති, පරස්ස ඛො පන අච්චයං දෙසෙන්තස්ස යථාධම්මං නප්පටිග්ගණ්හාතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, eben dort wurde die vierte Lehrrede über das Vergehen vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, an drei Dingen ist ein Tor zu erkennen. An welchen drei? Wenn er ein Vergehen als Vergehen sieht, bereinigt er es nicht dem Dhamma entsprechend; und wenn zudem ein anderer sein Vergehen gesteht, nimmt er es nicht dem Dhamma entsprechend an“ und so weiter.

මලසුත්ත

Malasutta (Die Lehrrede über die Flecken)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.195] ආවුසො දසමං මලසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, eben dort, wie wurde die zehnte Lehrrede über die Flecken (Mala-Sutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ දසමං මලසුත්තං ‘‘තීහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො තයො මලෙ අප්පහාය යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි තීහි, දුස්සීලො ච හොති, දුස්සීල්‍යමලඤ්චස්ස අප්පහීනං හොති. ඉස්සුකී ච හොති, ඉස්සාමලඤ්චස්ස අප්පහීනං හොති. මච්ඡරී ච හොති, මච්ඡරමලඤ්චස්ස අප්පහීනං හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, eben dort wurde die zehnte Lehrrede über die Flecken vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, mit drei Eigenschaften ausgestattet, ohne drei Flecken abgelegt zu haben, wird man entsprechend seinen Taten in die Hölle gestürzt. Mit welchen drei? Er ist von schlechtem Verhalten (sittenlos) und der Flecken des schlechten Verhaltens ist nicht abgelegt; er ist neidisch und der Flecken des Neides ist nicht abgelegt; er ist geizig und der Flecken des Geizes ist nicht abgelegt“ und so weiter.

රථකාරවග්ග, ඤාතසුත්ත

Rathakāravagga, ñātasutta (Die Gruppe über den Wagenbauer, die Lehrrede über den Bekannten)

පුච්ඡා – රථකාරවග්ගෙ [Pg.197] පන ආවුසො පඨමං ඤාතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Aber, Freund, wie wurde die erste Lehrrede über den Bekannten (Ñāta-Sutta) in der Gruppe über den Wagenbauer (Rathakāravagga) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පඨමං භන්තෙ ඤාතසුත්තං ‘‘තීහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො ඤාතො භික්ඛු බහුජනඅහිතාය පටිපන්නො හොති බහුජන දුක්ඛාය බහුනො ජනස්ස අනත්ථාය අහිතාය දුක්ඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙහි තීහි, අනනුලොමිකෙ කායකම්මෙ සමාදපෙති, අනනුලොමිකෙ වචීකම්මෙ සමාදපෙති, අනනුලොමිකෙසු ධම්මෙසු සමාදපෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die erste Lehrrede, die Ñāta-Sutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Ihr Mönche, ein bekannter Mönch, der mit drei Eigenschaften ausgestattet ist, handelt zum Unheil der Vielen, zum Leid der Vielen, zum Nachteil, zum Unheil und zum Leid von vielen Menschen, von Göttern und Menschen. Mit welchen drei? Er leitet zu unpassenden körperlichen Taten an, er leitet zu unpassenden sprachlichen Taten an, er leitet zu unpassenden Geisteszuständen an.‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

ආසංසසුත්ත

Die Āsaṃsa-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.199] ආවුසො තතියං ආසංසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde ebendort die dritte Lehrrede, die Āsaṃsa-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ තතියං ආසංසසුත්තං ‘‘තයොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො නිරාසො ආසංසො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die dritte Lehrrede, die Āsaṃsa-Sutta, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Diese drei Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Der Hoffnungslose, der Hoffnungsvolle...‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

සචෙතනසුත්ත

Die Sacetana-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.203] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ රථකාරවග්ගෙ පඤ්චමං සචෙතනසුත්තං කත්ථ කස්ස කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, für wen und wie, Freund, wurde von jenem Erhabenen, ... vollkommen Erwachten, in der Aṅguttara-Nikāya, im Dreier-Buch (Tikanipāta), im Wagenmacher-Kapitel (Rathakāravagga), die fünfte Lehrrede, die Sacetana-Sutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – බාරාණසියං භන්තෙ සම්බහුලානං භික්ඛූනං ආරබ්භ ‘‘භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ රාජා අහොසි සචෙතනො නාම, අථ ඛො භික්ඛවෙ රාජා සචෙතනො රථකාරං ආමන්තෙසි ඉතො මෙ සම්ම රථකාර ඡන්නං මාසානං පච්චයෙන සඞ්ගාමො භවිස්සති සක්ඛිස්සසි මෙ සම්ම රථකාර නවං චක්කයුගං කාතු’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Bārāṇasī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf eine Gruppe von Mönchen, wurde es vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Einst, ihr Mönche, gab es einen König namens Sacetana. Da wandte sich der König Sacetana an den Wagenmacher: „In sechs Monaten, mein lieber Wagenmacher, wird ein Kampf stattfinden. Wirst du in der Lage sein, mein lieber Wagenmacher, mir ein neues Paar Räder anzufertigen?“‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

අපණ්ණකසුත්ත

Die Apaṇṇaka-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.208] ආවුසො ඡට්ඨං අපණ්ණකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde ebendort die sechste Lehrrede, die Apaṇṇaka-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ඡට්ඨං භන්තෙ අපණ්ණකසුත්තං ‘‘තීහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අපණ්ණකපටිපදං පටිපන්නො හොති, යොනි චස්ස ආරද්ධා හොති ආසවානං ඛයාය. කතමෙහි තීහි, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරො හොති, භොජනෙ මත්තඤ්ඤූ හොති, ජාගරියමනුයුත්තො හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Die sechste Lehrrede, ehrwürdiger Herr, die Apaṇṇaka-Sutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Ein Mönch, ihr Mönche, der mit drei Eigenschaften ausgestattet ist, hat den unfehlbaren Pfad betreten, und der Grundstein ist für ihn gelegt zur Versiegung der Triebe. Mit welchen drei? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch an den Toren seiner Sinne gezügelt, mäßig im Essen und der Wachsamkeit hingegeben.‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

දෙවලොකසුත්ත

Die Devaloka-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.210] ආවුසො අට්ඨමං දෙවලොකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde ebendort die achte Lehrrede, die Devaloka-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ අට්ඨමං දෙවලොකසුත්තං ‘‘සචෙ වො භික්ඛවෙ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං පුච්ඡෙය්‍යුං ‘‘දෙවලොකූපපත්තියා ආවුසො සමණෙ ගොතමෙ බ්‍රහ්මචරියං වුස්සථා’ති. නනු තුම්හෙ භික්ඛවෙ [Pg.211] එවං පුට්ඨා අට්ටීයෙය්‍යාථ හරායෙය්‍යාථ ජිගුච්ඡෙය්‍යාථා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die achte Lehrrede, die Devaloka-Sutta, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Wenn euch, ihr Mönche, Wanderer anderer Schulen so fragen würden: „Führt ihr das heilige Leben unter dem Asketen Gotama, Freunde, um in einer Götterwelt wiedergeboren zu werden?“, würdet ihr euch, ihr Mönche, so gefragt, nicht bedrückt, beschämt und angewidert fühlen?‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

පඨම පාපණිකසුත්ත

Die erste Pāpaṇika-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.212] ආවුසො නවමං පඨමපාපණිකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde ebendort die neunte Lehrrede, die erste Pāpaṇika-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ නවමං පඨමපාපණිකසුත්තං ‘‘තීහි භික්ඛවෙ අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො පාපණිකො අභබ්බො අනධිගතං වා භොගං අධිගන්තුං, අධිගතං වා භොගං ඵාතිං කාතුං. කතමෙහි තීහි, ඉධ භික්ඛවෙ පාපණිකො පුබ්බණ්හසමයං න සක්කච්චං කම්මන්තං අධිට්ඨාතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die neunte Lehrrede, die erste Pāpaṇika-Sutta, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Ausgestattet mit drei Eigenschaften, ihr Mönche, ist ein Kaufmann unfähig, noch nicht erworbenen Wohlstand zu erwerben oder erworbenen Wohlstand zu vermehren. Mit welchen drei? Hier, ihr Mönche, widmet sich ein Kaufmann am Vormittag nicht sorgfältig seiner Arbeit...‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

පුග්ගලවග්ග

Das Personen-Kapitel

ගිලානසුත්ත

Die Gilāna-Sutta

පුච්ඡා – පුග්ගලවග්ගෙ [Pg.215] පන ආවුසො දුතියං ගිලානසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde im Personen-Kapitel die zweite Lehrrede, die Gilāna-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පුග්ගලවග්ගෙ භන්තෙ දුතියං ගිලානසුත්තං ‘‘තයොමෙ භික්ඛවෙ ගිලානා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො ගිලානො ලභන්තො වා සප්පායානි භොජනානි අලභන්තො වා සප්පායානි භොජනානි, ලභන්තො වා සප්පායානි භෙසජ්ජානි අලභන්තො වා සප්පායානි භෙසජ්ජානි, ලභන්තො වා පතිරූපං උපට්ඨාකං අලභන්තො වා පතිරූපං උපට්ඨාකං වුට්ඨාති තම්හා ආබාධා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Personen-Kapitel, ehrwürdiger Herr, wurde die zweite Lehrrede, die Gilāna-Sutta, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Diese drei Kranken, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Hier, ihr Mönche, gibt es einen Kranken, der, ob er nun zuträgliche Nahrung erhält oder keine zuträgliche Nahrung erhält, ob er zuträgliche Heilmittel erhält oder keine zuträgliche Heilmittel erhält, ob er einen geeigneten Pfleger erhält oder keinen geeigneten Pfleger erhält, von jener Krankheit genesen wird.‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

බහුකාරසුත්ත

Die Bahukāra-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.217] ආවුසො චතුත්ථං බහුකාරසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde ebendort die vierte Lehrrede, die Bahukāra-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව [Pg.218] භන්තෙ චතුත්ථං බහුකාරසුත්තං ‘‘තයො මෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා පුග්ගලස්ස බහුකාරා. කතමෙ තයො, යං භික්ඛවෙ පුග්ගලං ආගම්ම පුග්ගලො බුද්ධං සරණං ගතො හොති, ධම්මං සරණං ගතො හොති, සඞ්ඝං සරණං ගතො හොති. අයං භික්ඛවෙ පුග්ගලො ඉමස්ස පුග්ගලස්ස බහුකාරො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die vierte Lehrrede, die Bahukāra-Sutta, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: ‚Diese drei Personen, ihr Mönche, sind einer anderen Person von großem Nutzen. Welche drei? Jene Person, ihr Mönche, dank derer eine Person Zuflucht zum Buddha genommen hat, Zuflucht zum Dhamma genommen hat, Zuflucht zum Sangha genommen hat. Diese Person, ihr Mönche, ist jener Person von großem Nutzen.‘ Dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

ජිගුච්ඡිතබ්බසුත්ත

Die Jigucchitabba-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.220] භගවතා ජානතා පස්සතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ පුග්ගලවග්ගෙ සත්තමං ජිගුච්ඡිතබ්බසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde von jenem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, ... vollkommen Erwachten, in der Aṅguttara-Nikāya, im Dreier-Buch, im Personen-Kapitel, die siebte Lehrrede, die Jigucchitabba-Sutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සත්තමං භන්තෙ ජිගුච්ඡිතබ්බසුත්තං ‘‘තයොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො, අත්ථි භික්ඛවෙ පුග්ගලො ජිගුච්ඡිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො, අත්ථි භික්ඛවෙ පුග්ගලො අජ්ඣුපෙක්ඛිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො, අත්ථි භික්ඛවෙ පුග්ගලො සෙවිතබ්බො භජිතබ්බො පයිරුපාසිතබ්බො’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Die siebte Lehrrede, ehrwürdiger Herr, die Jigucchitabba-Sutta, wurde vom Erhabenen so gesprochen: ‚Diese drei Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Da ist, ihr Mönche, eine Person, die zu verabscheuen ist, mit der man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und die man nicht aufsuchen soll; da ist, ihr Mönche, eine Person, der gegenüber man gleichmütig sein soll, mit der man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und die man nicht aufsuchen soll; und da ist, ihr Mönche, eine Person, mit der man umgehen, sich anfreunden und die man aufsuchen soll.‘ So wahrlich, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.221] තත්ථ භගවතා ජිගුච්ඡිතබ්බො පුග්ගලො නසෙවිතබ්බො නභජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Person erklärt, die zu verabscheuen ist, mit der man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und die man nicht aufsuchen soll?

විස්සජ්ජනා – ‘‘කතමො ච භික්ඛවෙ පුග්ගලො ජිගුච්ඡිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො. ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො දුස්සීලො හොති පාපධම්මො අසුචිසඞ්කස්සරසමාචාරො පටිච්ඡන්නකම්මන්තො අස්සමණො සමණපටිඤ්ඤො අබ්‍රහ්මචාරී බ්‍රහ්මචාරිපටිඤ්ඤො අන්තොපූති අවස්සුතො කසම්බුජාතො, එවරූපො භික්ඛවෙ පුග්ගලො ජිගුච්ඡිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා ජිගුච්ඡිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො පුග්ගලො පකාසිතො.

Antwort – ‚Und welche Person, ihr Mönche, ist zu verabscheuen, mit der man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und die man nicht aufsuchen soll? Hier, ihr Mönche, ist jemand unsittlich, von schlechtem Charakter, von unreinem und verdächtigem Wandel, einer, der im Verborgenen handelt, kein wahrer Asket, der sich aber als Asket ausgibt, kein Keuscher, der sich aber als Keuscher ausgibt, innerlich verfault, triefend vor Begierde, ein Haufen Unrat. Eine solche Person, ihr Mönche, ist zu verabscheuen, mit ihr soll man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und sie nicht aufsuchen.‘ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen die Person erklärt, die zu verabscheuen ist, mit der man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und die man nicht aufsuchen soll.

පුච්ඡා – කථං [Pg.223] පනාවුසො තත්ථ භගවතා අජ්ඣුපෙක්ඛිතබ්බො පුග්ගලො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො පකාසිතො.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Person erklärt, der gegenüber man gleichmütig sein soll, mit der man nicht umgehen, sich nicht anfreunden und die man nicht aufsuchen soll?

විස්සජ්ජනා – කතමො ච භික්ඛවෙ පුග්ගලො අජ්ඣුපෙක්ඛිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො කොධනො හොති උපායාසබහුලො, අප්පම්පි වුත්තො සමානො අභිසජ්ජති කුප්පති බ්‍යාපජ්ජති පතිත්ථීයති, කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාතුකරොතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා තත්ථ අජ්ඣුපෙක්ඛිතබ්බො න සෙවිතබ්බො න භජිතබ්බො න පයිරුපාසිතබ්බො පුග්ගලො පකාසිතො.

Antwort – „Und welche Person, ihr Mönche, ist mit Gleichmut zu behandeln (zu meiden), nicht aufzusuchen, sich nicht mit ihr zu vergesellschaften und nicht zu verehren? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person zornig, voller Verbitterung; selbst wenn man nur wenig zu ihr sagt, gerät sie in Zorn, ereifert sich, wird feindselig, leistet Widerstand und zeigt Ärger, Hass und Unzufriedenheit.“ Auf diese und ähnliche Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Person erklärt, die mit Gleichmut zu behandeln (zu meiden), nicht aufzusuchen, sich nicht mit ihr zu vergesellschaften und nicht zu verehren ist.

පුච්ඡා – කථං [Pg.224] පනාවුසො තත්ථ භගවතා සෙවිතබ්බො පුග්ගලො භජිතබ්බො පයිරුපාසිතබ්බො පකාසිතො.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Person erklärt, die aufzusuchen, mit der sich zu vergesellschaften und die zu verehren ist?

විස්සජ්ජනා – ‘‘කතමො ච භික්ඛවෙ පුග්ගලො සෙවිතබ්බො භජිතබ්බො පයිරුපාසිතබ්බො, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො සීලවා හොති කල්‍යාණධම්මො, එවරූපො භික්ඛවෙ පුග්ගලො සෙවිතබ්බො භජිතබ්බො [Pg.225] පයිරුපාසිතබ්බො’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා සෙවිතබ්බො පුග්ගලො භජිතබ්බො පයිරුපාසිතබ්බො පකාසිතො.

Antwort – „Und welche Person, ihr Mönche, ist aufzusuchen, mit ihr sich zu vergesellschaften und zu verehren? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person tugendhaft und von edlem Charakter. Eine solche Person, ihr Mönche, ist aufzusuchen, mit ihr sich zu vergesellschaften und zu verehren.“ Auf diese und ähnliche Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Person erklärt, die aufzusuchen, mit der sich zu vergesellschaften und die zu verehren ist.

ගූථභාණීසුත්ත

Gūthabhāṇī-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.226] ආවුසො පුග්ගලවග්ගෙ අට්ඨමං ගූථභාණීසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie wurde eben dort, Freund, im Kapitel über Personen (Puggalavagga) das achte Sutta, das Gūthabhāṇī-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ පුග්ගලවග්ගෙ අට්ඨමං ගූථභාණීසුත්තං ‘‘තයො මෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො, ගූථභාණී පුප්ඵභාණී මධුභාණී’’ති එවං ඛො භගවතා භාසිතං.

Antwort – Eben dort, Ehrwürdiger, im Kapitel über Personen, wurde das achte Sutta, das Gūthabhāṇī-Sutta, vom Erhabenen wie folgt verkündet: „Diese drei Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Der Kotsprecher, der Blütensprecher und der Honigsprecher.“

ගූථභාණීපුග්ගල

Die Kotsprecher-Person

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.227] තත්ථ භගවතා ගූථභාණීපුග්ගලො පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Kotsprecher-Person erklärt?

විස්සජ්ජනා – කතමො ච භික්ඛවෙ පුග්ගලො ගූථභාණී, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො සභග්ගතො වා පරිසග්ගතො වා ඤාතිමජ්ඣගතොවා පූගමජ්ඣගතොවා රාජකුලමජ්ඣගතොවා අභිනීතො සක්ඛිපුට්ඨො ‘‘එහම්භො පුරිස යං ජානාසි, තං වදෙහී’’ති. සො අජානං වා ආහ ‘‘ජානාමී’’ති, ජානං වා ආහ ‘‘න ජානාමී’’ති, අපස්සං වා ආහ ‘‘පස්සාමී’’ති, පස්සං වා ආහ ‘‘න පස්සාමී’’ති. ඉති අත්තහෙතු වා පරහෙතු වා ආමිසකිඤ්චික්ඛහෙතු වා සම්පජානමුසා භාසිතා හොති. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ පුග්ගලො ගූථභාණීති, එවං ඛො භන්තෙ තත්ථ භගවතා ගූථභාණීපුග්ගලො පකාසිතො.

Antwort – „Und welche Person, ihr Mönche, ist ein Kotsprecher? Da geht, ihr Mönche, eine bestimmte Person in eine Versammlung, in eine Gesellschaft, unter Verwandte, in eine Gilde oder vor den königlichen Hof, und wird dorthin vorgeführt und als Zeuge befragt: ‚Komm, guter Mann, was du weißt, das sage!‘ Wenn sie es nicht weiß, sagt sie: ‚Ich weiß es‘; oder wenn sie es weiß, sagt sie: ‚Ich weiß es nicht‘; wenn sie es nicht gesehen hat, sagt sie: ‚Ich habe es gesehen‘; oder wenn sie es gesehen hat, sagt sie: ‚Ich habe es nicht gesehen‘. So spricht sie, sei es um des eigenen Vorteils willen, um des Vorteils eines anderen willen oder um eines geringen materiellen Gewinns willen, bewusst die Unwahrheit. Diese Person, ihr Mönche, wird ein Kotsprecher genannt.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Kotsprecher-Person erklärt.

පුප්ඵභාණීපුග්ගල

Die Blütensprecher-Person

පුච්ඡා – කථං [Pg.228] පනාවුසො තත්ථ භගවතා පුප්ඵභාණීපුග්ගලො පකාසිතො.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Blütensprecher-Person erklärt?

විස්සජ්ජනා – කතමො ච භික්ඛවෙ පුග්ගලො පුප්ඵභාණී, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො සභග්ගතො වා පරිසග්ගතො වා ඤාතිමජ්ඣගතො වා පූගමජ්ඣගතොවා රාජකුලමජ්ඣගතො වා අභිනීතො සක්ඛිපුට්ඨො ‘‘එහම්භො පුරිස යං පජානාසි, තං වදෙහී’’ති. සො අජානං වා ආහ ‘‘න ජානාමී’’ති, ජානං වා ආහ ‘‘ජානාමී’’ති, අපස්සං වා ආහ ‘‘න පස්සාමී’’ති, පස්සං වා ආහ ‘‘පස්සාමී’’ති, ඉති අත්තහෙතු වා පරහෙතු වා ආමිසකිඤ්චික්ඛහෙතු වා න සම්පජානමුසා භාසිතා හොති, අයං වුච්චති භික්ඛවෙ පුග්ගලො පුප්ඵභාණීති, එවං ඛො භන්තෙ තත්ථ භගවතා පුප්ඵභාණීපුග්ගලො පකාසිතො.

Antwort – „Und welche Person, ihr Mönche, ist ein Blütensprecher? Da geht, ihr Mönche, eine bestimmte Person in eine Versammlung, in eine Gesellschaft, unter Verwandte, in eine Gilde oder vor den königlichen Hof, und wird dorthin vorgeführt und als Zeuge befragt: ‚Komm, guter Mann, was du weißt, das sage!‘ Wenn sie es nicht weiß, sagt sie: ‚Ich weiß es nicht‘; oder wenn sie es weiß, sagt sie: ‚Ich weiß es‘; wenn sie es nicht gesehen hat, sagt sie: ‚Ich habe es nicht gesehen‘; oder wenn sie es gesehen hat, sagt sie: ‚Ich habe es gesehen‘. So spricht sie, sei es um des eigenen Vorteils willen, um des Vorteils eines anderen willen oder um eines geringen materiellen Gewinns willen, nicht bewusst die Unwahrheit. Diese Person, ihr Mönche, wird ein Blütensprecher genannt.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Blütensprecher-Person erklärt.

මධුභාණීපුග්ගල

Die Honigsprecher-Person

පුච්ඡා – කථං [Pg.229] පනාවුසො තත්ථ භගවතා මධුභාණී පුග්ගලො පකාසිතො.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Honigsprecher-Person erklärt?

විස්සජ්ජනා – කතමො ච භික්ඛවෙ පුග්ගලො මධුභාණී, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො ඵරුසං වාචං පහාය ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො

Antwort – „Und welche Person, ihr Mönche, ist ein Honigsprecher? Da hat, ihr Mönche, eine bestimmte Person raue Rede aufgegeben und enthält sich rauer Rede,

හොතීති [Pg.230] එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා තත්ථ මධුභාණී පුග්ගලො පකාසිතො.

ist sie [freigeworden].“ Auf diese und ähnliche Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Honigsprecher-Person erklärt.

අන්ධසුත්ත

Andha-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.231] ආවුසො පුග්ගලවග්ගෙ නවමං අන්ධසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie wurde eben dort, Freund, im Kapitel über Personen das neunte Sutta, das Andha-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ පුග්ගලවග්ගෙ නවමං අන්ධසුත්තං ‘‘තයොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො අන්ධො එකචක්ඛු ද්විචක්ඛූ’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Eben dort, Ehrwürdiger, im Kapitel über Personen, wurde das neunte Sutta, das Andha-Sutta, vom Erhabenen wie folgt verkündet: „Diese drei Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Der Blinde, der Einäugige und der Zweiäugige.“

පුච්ඡා – කීදිසො ආවුසො පුග්ගලො තත්ථ භගවතා අන්ධො අක්ඛාතො.

Frage – Was für eine Person, Freund, wird dort vom Erhabenen als blind bezeichnet?

විස්සජ්ජනා – යස්ස භන්තෙ භොගෙසු චෙව ධම්මෙසු ච පඤ්ඤාචක්ඛු නත්ථි, එදිසො භන්තෙ පුග්ගලො තත්ථ භගවතා අන්ධො අක්ඛාතො.

Antwort – Eine Person, Ehrwürdiger, die weder das Weisheitsauge in Bezug auf weltliche Güter noch in Bezug auf die Lehren besitzt; eine solche Person, Ehrwürdiger, wird dort vom Erhabenen als blind bezeichnet.

පුච්ඡා – කීදිසො [Pg.232] පන ආවුසො පුග්ගලො තත්ථ භගවතා එකචක්ඛු අක්ඛාතො.

Frage – Was für eine Person aber, Freund, wird dort vom Erhabenen als einäugig bezeichnet?

විස්සජ්ජනා – යස්ස භන්තෙ භොගෙසුයෙව පඤ්ඤාචක්ඛු අත්ථි න ධම්මෙසු. ඊදිසො භන්තෙ පුග්ගලො තත්ථ භගවතා එකචක්ඛු අක්ඛාතො.

Antwort – Eine Person, Ehrwürdiger, die zwar das Weisheitsauge in Bezug auf weltliche Güter besitzt, nicht aber in Bezug auf die Lehren. Eine solche Person, Ehrwürdiger, wird dort vom Erhabenen als einäugig bezeichnet.

පුච්ඡා – කීදිසො [Pg.233] පන ආවුසො පුග්ගලො තත්ථ භගවතා ද්විචක්ඛු අක්ඛාතො.

Frage – Was für eine Person aber, Freund, wird dort vom Erhabenen als zweiäugig bezeichnet?

විස්සජ්ජනා – යස්ස භන්තෙ භොගෙසු චෙව ධම්මෙසු ච පඤ්ඤාචක්ඛු අත්ථි, ඊදිසො භන්තෙ පුග්ගලො තත්ථ භගවතා ද්විචක්ඛු අක්ඛාතො.

Antwort – Eine Person, Ehrwürdiger, die das Weisheitsauge sowohl in Bezug auf weltliche Güter als auch in Bezug auf die Lehren besitzt; eine solche Person, Ehrwürdiger, wird dort vom Erhabenen als zweiäugig bezeichnet.

අවකුජ්ජසුත්ත

Avakujja-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.234] භගවතා ජානතා පස්සතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ පුග්ගලවග්ගෙ දසමං අවකුජ්ජසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Wie wurde, Freund, von jenem wissenden, sehenden... [wie zuvor]... vollkommen Erwachten das zehnte Sutta, das Avakujja-Sutta, im Dreier-Buch (Tikanipāta) der Angereihten Sammlung (Aṅguttaranikāya), im Kapitel über Personen (Puggalavagga), verkündet?

විස්සජ්ජනා – දසමං භන්තෙ අවකුජ්ජසුත්තං ‘‘තයො මෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො, අවකුජ්ජපඤ්ඤො පුග්ගලො උච්ඡඞ්ගපඤ්ඤො පුග්ගලො පුථුපඤ්ඤො පුග්ගලො. කතමො ච භික්ඛවෙ අවකුජ්ජපඤ්ඤො පුග්ගලො. ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො ආරාමං ගන්තා හොති අභික්ඛණං භික්ඛූනං සන්තිකෙ ධම්මස්සවනාය, තස්ස භික්ඛූ ධම්මං දෙසෙන්තිආදිකල්‍යාණං මජ්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං [Pg.235] බ්‍රහ්මචරියං පකාසෙන්ති. සො තස්මිං ආසනෙ නිසින්නො තස්සා කථාය නෙවාදිං මනසිකරොති, න මජ්ඣං මනසිකරොති, න පරියොසානං මනසිකරොති, වුට්ඨිතොපි තම්හා ආසනා තස්සා කථාය නෙවාදිං මනසිකරොති, න මජ්ඣං මනසිකරොති, න පරියොසානං මනසිකරොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Das zehnte Sutta, Ehrwürdiger, das Avakujja-Sutta, wurde vom Erhabenen wie folgt verkündet: „Diese drei Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Die Person mit umgedrehtem Verständnis, die Person mit Schoß-Verständnis und die Person mit weitem Verständnis. Und welche Person, ihr Mönche, ist die Person mit umgedrehtem Verständnis? Da geht, ihr Mönche, eine bestimmte Person häufig in den Tempelgarten (Ārāma) zu den Mönchen, um der Lehre zuzuhören. Die Mönche lehren sie das Dhamma, welches am Anfang herrlich, in der Mitte herrlich und am Ende herrlich ist, bedeutungsvoll und wohlformuliert; sie verkünden das gänzlich vollkommene, reine, heilige Leben. Doch während sie auf ihrem Sitz sitzt, schenkt sie weder dem Anfang jener Rede Beachtung, noch schenkt sie der Mitte Beachtung, noch schenkt sie dem Ende Beachtung. Und auch nachdem sie von jenem Sitz aufgestanden ist, schenkt sie weder dem Anfang jener Rede Beachtung, noch schenkt sie der Mitte Beachtung, noch schenkt sie dem Ende Beachtung.“ Auf diese und ähnliche Weise wurde es vom Erhabenen verkündet.

දෙවදූතවග්ග, සබ්‍රහ්මකසුත්ත

Devadūta-Kapitel (Devadūtavagga), Sabrahmaka-Sutta

පුච්ඡා – දෙවදූතවග්ගෙ [Pg.239] පන ආවුසො පඨමං සබ්‍රහ්මකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde das erste Sutta im Devadūta-Kapitel, das Sabrahmaka-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – දෙවදූතවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං සබ්‍රහ්මකසුත්තං ‘‘සබ්‍රහ්මකානි භික්ඛවෙ තානි කුලානි, යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති. සපුබ්බචරියකානි භික්ඛවෙ තානි කුලානි, යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති. ආහුනෙය්‍යානි භික්ඛවෙ තානි කුලානි, යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති. බ්‍රහ්මාති භික්ඛවෙ මාතාපිතූනං එතං අධිවචනං. පුබ්බාචරියාති භික්ඛවෙ මාතාපිතූනං එතං අධිවචනං. ආහුනෙය්‍යාති භික්ඛවෙ එතං මාතාපිතූනං අධිවචනං. තං කිස්ස හෙතු, බහුකාරා භික්ඛවෙ මාතාපිතරො පුත්තානං ආපාදකා පොසකා ඉමස්ස ලොකස්ස දස්සෙතාරො’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über die Götterboten (Devadūtavagga) wurde die erste Sutta, die Sabrahmaka-Sutta, so vom Erhabenen gesprochen: „Mit Brahma gleichgesetzt, ihr Mönche, sind jene Familien, in deren Heim die Eltern von ihren Kindern verehrt werden. Mit den ersten Lehrern gleichgesetzt, ihr Mönche, sind jene Familien, in deren Heim die Eltern von ihren Kindern verehrt werden. Eines Opfergeschenks würdig, ihr Mönche, sind jene Familien, in deren Heim die Eltern von ihren Kindern verehrt werden. ‚Brahma‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die Eltern. ‚Die ersten Lehrer‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die Eltern. ‚Eines Opfergeschenks würdig‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die Eltern. Und aus welchem Grund? Die Eltern leisten ihren Kindern viel Beistand, ihr Mönche, sie ziehen sie auf, ernähren sie und zeigen ihnen diese Welt.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

බ්‍රහ්මාති [Pg.241] මාතාපිතරො, පුබ්බාචරියාති වුච්චරෙ;

ආහුනෙය්‍යා ච පුත්තානං, පජාය අනුකම්පකා;

තස්මා හි නෙ නමස්සෙය්‍ය, සක්කරෙය්‍ය ච පණ්ඩිතො;

අන්නෙන අථ පානෙන, වත්ථෙන සයනෙන ච;

උච්ඡාදනෙන න්හාපනෙන, පාදානං ධොවනෙන ච;

තාය නං පාරිචරියාය, මාතාපිතූසු පණ්ඩිතා.

„‚Brahma‘ nennt man die Eltern, und ‚die ersten Lehrer‘ werden sie genannt; sie sind eines Opfergeschenks ihrer Kinder würdig, voller Mitgefühl für ihre Nachkommen. Darum wahrlich sollte ein Weiser sie verehren und ihnen Ehre erweisen: mit Speise und auch mit Trank, mit Kleidung und mit einer Lagerstatt, durch Salben und Baden sowie durch das Waschen der Füße. Wegen dieser Pflege der Eltern [loben] die Weisen...“

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදතීති –

„...ihn bereits hier auf Erden, und nach dem Tod erfreut er sich im Himmel.“

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො පඤ්චමං හත්ථකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde ebendort die fünfte Sutta, die Hatthaka-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පඤ්චමං භන්තෙ හත්ථකසුත්තං ආළවියං හත්ථකං ආළවකං ආරබ්භ භාසිතං. හත්ථකො භන්තෙ ආළවකො භගවන්තං එතදවොච ‘‘කච්චි භන්තෙ භගවා සුඛමසයිත්ථා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘එවං කුමාර සුඛමසයිත්ථ යෙ ච පන ලොකෙ සුඛං සෙන්ති, අහං තෙසං අඤ්ඤතරො’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die fünfte Sutta, die Hatthaka-Sutta, wurde in Āḷavī in Bezug auf Hatthaka, den Āḷavaker, gesprochen. Hatthaka, der Āḷavaker, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Hat der Erhabene, ehrwürdiger Herr, glücklich geschlafen?“ Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ja, Prinz, ich habe glücklich geschlafen; und jene, die in der Welt glücklich schlafen, von denen bin ich einer“, und so weiter.

‘‘කච්චි [Pg.242] භන්තෙ භගවා සුඛමසයිත්ථ’’.

„Hat der Erhabene, ehrwürdiger Herr, glücklich geschlafen?“

‘‘එවං කුමාර සුඛමසයිත්ථ, යෙ ච පන ලොකෙ සුඛං සෙන්ති, අහං තෙසං අඤ්ඤතරො’’.

„Ja, Prinz, ich habe glücklich geschlafen; und jene, die in der Welt glücklich schlafen, von denen bin ich einer.“

‘‘එවං [Pg.244] කුමාර සුඛමසයිත්ථ, යෙ ච පන ලොකෙ සුඛං සෙන්ති, අහං තෙසං අඤ්ඤතරො’’.

„Ja, Prinz, ich habe glücklich geschlafen; und jene, die in der Welt glücklich schlafen, von denen bin ich einer.“

‘‘සබ්බදා [Pg.247] වෙ සුඛං සෙති,බ්‍රාහ්මණො පරිනිබ්බුතො;

යො න ලිම්පති කාමෙසු,සීතිභූතො නිරූපධි;

„Wahrlich, allzeit schläft glücklich der Brahmane, der erloschen ist, der nicht an den Sinnesfreuden haftet, kühl geworden, frei von Daseinsgrundlagen;

සබ්බා ආසත්තියො ඡෙත්වා,විනෙය්‍ය හදයෙ දරං;

උපසන්තො සුඛං සෙති;

සන්තිං පප්පුය්‍ය චෙතසො’’ හු –

der alle Anhaftungen durchschnitten hat, den Schmerz im Herzen vertrieben; beruhigt schläft er glücklich, da er den Frieden des Geistes erlangt hat.“

දෙවදූතසුත්ත

Devadūta-Sutta (Die Sutta von den Götterboten)

පුච්ඡා – තෙනාවුසො භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ දෙවදූතවග්ගෙ ඡට්ඨං දෙවදූතසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde von jenem Erhabenen ... und so weiter ... dem vollkommen Erleuchteten im Anguttara-Nikaya, dem Dreier-Buch (Tikanipāta), im Kapitel über die Götterboten (Devadūtavagga), die sechste Sutta, die Devadūta-Sutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ඡට්ඨං [Pg.248] භන්තෙ දෙවදූතසුත්තං ‘‘තීණිමානි භික්ඛවෙ දෙවදූතානි. කතමානි තීණි, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො කායෙන දුච්චරිතං චරති, වාචාය දුච්චරිතං චරති, මනසා දුච්චරිතං චරති. සො කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. තමෙනං භික්ඛවෙ නිරයපාලා නානාබාහාසු ගහෙත්වා යමස්ස රඤ්ඤො දස්සෙන්ති-අයං දෙව පුරිසො අමත්තෙය්‍යො අපෙත්තෙය්‍යො අසාමඤ්ඤො අබ්‍රහ්මඤ්ඤො, න කුලෙ ජෙට්ඨපචායී, ඉමස්ස දෙවො දණ්ඩං පණෙතූ’’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, die sechste Sutta, die Devadūta-Sutta, wurde so vom Erhabenen gesprochen: „Es gibt diese drei Götterboten, ihr Mönche. Welche drei? Hier, ihr Mönche, verhält sich jemand mit dem Körper schlecht, verhält sich mit der Rede schlecht, verhält sich mit dem Geist schlecht. Nachdem er sich mit dem Körper schlecht verhalten hat, mit der Rede schlecht verhalten hat, mit dem Geist schlecht verhalten hat, gelangt er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen verlorenen Pfad, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle. Ihn, ihr Mönche, ergreifen die Höhlenwärter an den Armen und führen ihn vor König Yama: ‚Dieser Mensch, o Herr, war nicht pflichtbewusst gegenüber seiner Mutter, nicht pflichtbewusst gegenüber seinem Vater, verhielt sich nicht wie ein Asket, verhielt sich nicht wie ein Brahmane, ehrte nicht die Älteren in der Familie. Möge der Herr über ihn eine Strafe verhängen!‘“ So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.251] තත්ථ භගවතා යමස්ස රඤ්ඤො පඨමදෙවදූත සමනුයුඤ්ජනා පකාසිතා.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen das Verhör des Königs Yama bezüglich des ersten Götterboten dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තමෙනං භික්ඛවෙ යමො රාජා පඨමං දෙවදූතං සමනුයුඤ්ජති සමනුගාහති සමනුභාසති ‘‘අම්භො පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු පඨමං දෙවදූතං පාතුභූත’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා යමස්ස රඤ්ඤො පඨමදෙවදූතසමනුයුඤ්ජනා පකාසිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dort wurde vom Erhabenen das Verhör des Königs Yama bezüglich des ersten Götterboten wie folgt dargelegt: „Ihn, ihr Mönche, befragt König Yama wegen des ersten Götterboten, dringt in ihn und spricht zu ihm: ‚He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht den ersten Götterboten erscheinen sehen?‘“ und so weiter.

‘‘අම්භො පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු පඨමං දෙවදූතං පාතුභූතං’’.

„He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht den ersten Götterboten erscheinen sehen?“

දුතිය දෙවදූත

Der zweite Götterbote

පුච්ඡා – කථං [Pg.252] පනාවුසො තත්ථ භගවතා යමස්ස රඤ්ඤො දුතියදෙවදූත සමනුයුඤ්ජනා පකාසිතා.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen das Verhör des Königs Yama bezüglich des zweiten Götterboten dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තමෙනං භික්ඛවෙ යමො රාජා පඨමං දෙවදූතං සමනුයුඤ්ජිත්වා සමනුගාහිත්වා සමනුභාසිත්වා දුතියං දෙවදූතං සමනුයුඤ්ජති සමනුගාහති සමනුභාසති ‘‘අම්භො පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු දුතියං දෙවදූතං පාතුභූත’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා යමස්ස රඤ්ඤො දුතියා දෙවදූතසමනුයුඤ්ජනා පකාසිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dort wurde vom Erhabenen das Verhör des Königs Yama bezüglich des zweiten Götterboten wie folgt dargelegt: „Nachdem König Yama ihn, ihr Mönche, bezüglich des ersten Götterboten befragt, in ihn gedrungen ist und zu ihm gesprochen hat, befragt er ihn bezüglich des zweiten Götterboten, dringt in ihn und spricht zu ihm: ‚He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht den zweiten Götterboten erscheinen sehen?‘“ und so weiter.

‘‘අම්භො [Pg.255] පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු දුතිය දෙවදූතං පාතුභූතං’’.

„He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht den zweiten Götterboten erscheinen sehen?“

‘‘අම්භො පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු ඉත්ථීං වා පුරිසං වා ආබාධිකං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං සකෙ මුත්තකරීසෙ පලිපන්නං සෙමානං අඤ්ඤෙහි වුට්ඨාපියමානං අඤ්ඤෙහි සංවෙසියමානං’’ –

„He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht eine Frau oder einen Mann gesehen, die oder der krank, leidend, schwer erkrankt war, in den eigenen Fäkalien und Urin lag, von anderen aufgerichtet und von anderen niedergelegt werden musste?“

තතිය දෙවදූත

Der dritte Götterbote

පුච්ඡා – කථං [Pg.256] පනාවුසො තත්ථ භගවතා යමස්ස රඤ්ඤො තතියදෙවදූත සමනුයුඤ්ජනා පකාසිතා.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen das Verhör des Königs Yama bezüglich des dritten Götterboten dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තමෙනං භික්ඛවෙ යමො රාජා දුතියං දෙවදූතං සමනුයුඤ්ජිත්වා සමනුගාහිත්වා සමනුභාසිත්වා තතියං දෙවදූතං සමනුයුඤ්ජති සමනුගාහති සමනුභාසති ‘‘අම්භො පුරිස නත්වං මනුස්සෙසු තතියං දෙවදූතං පාතුභූතන්ති’’ එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා යමස්ස රඤ්ඤො තතියා දෙවදූතසමනුයුඤ්ජනා පකාසිතා.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dort wurde vom Erhabenen das Verhör des Königs Yama bezüglich des dritten Götterboten wie folgt dargelegt: „Nachdem König Yama ihn, ihr Mönche, bezüglich des zweiten Götterboten befragt, in ihn gedrungen ist und zu ihm gesprochen hat, befragt er ihn bezüglich des dritten Götterboten, dringt in ihn und spricht zu ihm: ‚He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht den dritten Götterboten erscheinen sehen?‘“ und so weiter.

‘‘අම්භො පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු තතියං දෙවදූතං පාතුභූතං’’.

„He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht den dritten Götterboten erscheinen sehen?“

‘‘අම්භො [Pg.257] පුරිස න ත්වං අද්දස මනුස්සෙසු ඉත්ථිං වා පුරිසං වා එකාහමතං වා ද්වීහමතං වා තීහමතං වා උද්ධුමාතකං විනීලකං විපුබ්බකජාතං’’ –

„He, Mensch! Hast du unter den Menschen nicht eine Frau oder einen Mann gesehen, die oder der seit einem Tag tot war, oder seit zwei Tagen tot, oder seit drei Tagen tot, aufgedunsen, bläulich-schwarz verfärbt und voller Eiter?“

‘‘නාසක්ඛිස්සං භන්තෙ පමාදස්සං භන්තෙ’’ –

„Ich war unfähig, ehrwürdiger Herr; ich war nachlässig, ehrwürdiger Herr.“

පුච්ඡා – කථං [Pg.258] පනාවුසො තත්ථ භගවතා නෙරයිකස්ස සත්තස්ස නිරය දුක්ඛපටිසංවෙදනා පකාසිතා.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen das Erleiden der Höllenqualen durch das Wesen in der Hölle dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තමෙනං භික්ඛවෙ ‘‘යමො රාජා තතියං දෙවදූතං සමනුයුඤ්ජිත්වා සමනුගාහිත්වා සමනුභාසිත්වා තුණ්හී හොති. තමෙනං භික්ඛවෙ නිරයපාලා පඤ්චවිධබන්ධනං නාම කාරණං කරොන්ති, තත්තං අයොඛිලං හත්ථෙ ගමෙන්ති, තත්තං අයොඛිලං දුතියස්මිං හත්ථෙ ගමෙන්ති, තත්තං අයොඛිලං පාදෙ ගමෙන්ති, තත්තං අයොඛිලං දුතියස්මිං පාදෙ ගමෙන්ති, තත්තං අයොඛිලං මජ්ඣෙඋරස්මිං ගමෙන්ති. සො තත්ථ දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා වෙදනා වෙදයති, න ච තාව කාලං කරොති, යාව න තං පාපකම්මං බ්‍යන්තීහොතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා නෙරයිකස්ස නිරයදුක්ඛපටිසංවෙදනා පකාසිතා.

Antwort – „Daraufhin, ihr Mönche, schweigt König Yama, nachdem er den dritten Himmelsboten befragt, verhört und vermahnt hat. Ihn nun, ihr Mönche, unterziehen die Höllenwärter der Qual namens Fünffache Fesselung: Sie treiben einen glühenden Eisenpfahl durch eine Hand, sie treiben einen glühenden Eisenpfahl durch die andere Hand, sie treiben einen glühenden Eisenpfahl durch einen Fuß, sie treiben einen glühenden Eisenpfahl durch den anderen Fuß, sie treiben einen glühenden Eisenpfahl mitten durch die Brust. Dort erleidet er heftige, scharfe, bittere Schmerzen, doch er stirbt nicht eher, bis jene böse Tat aufgezehrt ist“ – mit diesen und ähnlichen Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen das Empfinden der Höllenqualen durch das Höllenwesen dargelegt.

සංවෙජනීයකථා

Eine Rede, die Erschütterung hervorruft

පුච්ඡා – කථං [Pg.261] පනාවුසො තත්ථ භගවතා සංවෙජනීයකථා කථිතා.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die erschütternde Rede gehalten?

විස්සජ්ජනා – භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ යමස්ස රඤ්ඤො එතදහොසි ‘‘යෙ කිර භො ලොකෙ පාපකානි කම්මානි කරොන්ති, තෙ එවරූපා විවිධා කම්මකරණා කරීයන්ති, අහොවතාහං මනුස්සත්තං ලභෙය්‍යං, තථාගතො ච ලොකෙ උප්පජ්ජෙය්‍ය අරහං සම්මාසම්බුද්ධො’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා සංවෙජනීයකථා කථිතා.

Antwort – „Einstmals, ihr Mönche, dachte König Yama: ‚Diejenigen in der Welt, die böse Taten begehen, werden solchen vielfältigen Bestrafungen unterzogen. Oh, dass ich doch das Menschsein erlangen möge und ein Tathāgata in der Welt erscheinen möge, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter!‘“ – mit diesen und ähnlichen Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die erschütternde Rede gehalten.

‘‘යෙ [Pg.262] කිර භො ලොකෙ පාපකානි කම්මානි කරොන්ති’’.

„Diejenigen in der Welt, die böse Taten begehen“.

‘‘චොදිතා [Pg.263] දෙවදූතෙහි, යෙ පමජ්ජන්ති මාණවා;

තෙ දීඝරත්තං සොචන්ති, හීනකායූපගා නරා.

„Ermahnt von den Himmelsboten, jene Menschen, die nachlässig sind; sie trauern für lange Zeit, die Menschen, die in einen niederen Körper gelangt sind.

යෙ ච ඛො දෙවදූතෙහි, සන්තො සප්පුරිසා ඉධ;

චොදිතා න පමජ්ජන්ති, අරියධම්මෙ කුදාචනං.

Diejenigen guten Menschen aber, die hier von den Himmelsboten ermahnt, friedvoll sind und niemals nachlässig in der edlen Lehre.

උපාදානෙ භයං දිස්වා, ජාතිමරණසම්භවෙ;

අනුපාදා විමුච්චන්ති, ජාතිමරණසඞ්ඛයෙ.

Die Furcht im Ergreifen sehend, in der Entstehung von Geburt und Tod, befreien sie sich ohne Ergreifen im Versiegen von Geburt und Tod.

තෙ අප්පමත්තා සුඛිනො, දිට්ඨධම්මාභිනිබ්බුතා;

සබ්බවෙරභයාතීතා, සබ්බදුක්ඛං උපච්චගුං’’ හු –

Sie, die Achtsamen, sind glücklich, im gegenwärtigen Leben erloschen; über alle Feindschaft und Furcht hinausgegangen, haben sie alles Leiden überwunden.“

චතුමහාරාජසුත්ත

Das Catumahārāja-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ දෙවදූතවග්ගෙ අට්ඨමං චතුමහාරාජසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde von jenem Erhabenen ... und so weiter ... vollkommen Erleuchteten im Anguttara-Nikāya, im Dreier-Buch, im Kapitel der Himmelsboten, das achte Sutta, das Catumahārāja-Sutta, verkündet?

විස්සජ්ජනා – අට්ඨමං භන්තෙ චතුමහාරාජසුත්තං ‘‘අට්ඨමියං භික්ඛවෙ පක්ඛස්ස චතුන්නං මහාරාජානං අමච්චා පාරිසජ්ජා ඉමං ලොකං අනුවිචරන්ති කච්චි බහූ මනුස්සා මනුස්සෙසු මත්තෙය්‍යා පෙත්තෙය්‍යා සාමඤ්ඤා බ්‍රහ්මඤ්ඤා කුලෙ ජෙට්ඨපචායිනො, උපොසථං උපවසන්ති පටිජාගරොන්ති, පුඤ්ඤානි කරොන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Das achte, das Catumahārāja-Sutta, wurde, Ehrwürdiger, vom Erhabenen mit diesen und ähnlichen Worten verkündet: „Am achten Tag des Halbmonats, ihr Mönche, durchwandern die Minister und Gefolgsleute der vier Großkönige diese Welt, um zu sehen, ob viele Menschen unter den Menschen ehrerbietig gegen ihre Mütter sind, ehrerbietig gegen ihre Väter sind, Asketen ehren, Brahmanen ehren, die Ältesten der Familie achten, den Uposatha-Tag einhalten, wachsam sind und verdienstvolle Taten vollbringen.“

අප්පකා [Pg.265] ඛො මාරිසා මනුස්සා මනුස්සෙසු මත්තෙය්‍යා පෙත්තෙය්‍යා සාමඤ්ඤා බ්‍රහ්මඤ්ඤා කුලෙ ජෙට්ඨපචායිනො, උපොසථං උපවසන්ති පටිජාගරොන්ති, පුඤ්ඤානි කරොන්ති.

„Nur wenige Menschen, ihr Edlen, sind unter den Menschen ehrerbietig gegen ihre Mütter, ehrerbietig gegen ihre Väter, ehren Asketen, ehren Brahmanen, achten die Ältesten der Familie, halten den Uposatha-Tag ein, sind wachsam und vollbringen verdienstvolle Taten.“

‘‘දිබ්බා [Pg.266] වත භො කායා පරිහායිස්සන්ති, පරිපූරිස්සන්ති අසුර කායා’’ –

„Wehe, ihr Herren, die Scharen der Götter werden abnehmen, und die Scharen der Asuras werden voll werden!“

බහූ ඛො මාරිසා මනුස්සා මනුස්සෙසු මත්තෙය්‍යා පෙත්තෙය්‍යා සාමඤ්ඤා බ්‍රහ්මඤ්ඤා කුලෙ ජෙට්ඨපචායිනො, උපොසථං උපවසන්ති පටිජාගරොන්ති, පුඤ්ඤානි කරොන්ති.

„Viele Menschen, ihr Edlen, sind unter den Menschen ehrerbietig gegen ihre Mütter, ehrerbietig gegen ihre Väter, ehren Asketen, ehren Brahmanen, achten die Ältesten der Familie, halten den Uposatha-Tag ein, sind wachsam und vollbringen verdienstvolle Taten.“

‘‘දිබ්බා [Pg.267] වත භො කායා පරිපූරිස්සන්ති, පරිහායිස්සන්ති අසුර කායා’’ –

„Wahrlich, ihr Herren, die Scharen der Götter werden voll werden, und die Scharen der Asuras werden abnehmen!“

ආධිපතෙය්‍යාසුත්ත

Das Ādhipateyya-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො දසමං ආධිපතෙය්‍යසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde genau dort das zehnte Sutta, das Ādhipateyya-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ දසමං ආධිපතෙය්‍යසුත්තං ‘‘තීණිමානි භික්ඛවෙ ආධිපතෙය්‍යානි. කතමානි තීණි, අත්තාධිපතෙය්‍යං ලොකාධිපතෙය්‍යං ධම්මාධිපතෙය්‍යං. කතමඤ්ච භික්ඛවෙ අත්තාධිපතෙය්‍යං, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු අරඤ්ඤගතො වා රුක්ඛමූලගතො වා සුඤ්ඤාගාරගතො වා ඉති පටිසඤ්චික්ඛතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Genau dort, Ehrwürdiger, wurde das zehnte Sutta, das Ādhipateyya-Sutta, vom Erhabenen mit diesen und ähnlichen Worten verkündet: „Es gibt diese drei Vorherrschaften, ihr Mönche. Welche drei? Die Selbstvorherrschaft, die Weltvorherrschaft und die Dhamma-Vorherrschaft. Und was, ihr Mönche, ist die Selbstvorherrschaft? Hier, ihr Mönche, überlegt sich ein Mönch, der in den Wald gegangen ist, oder an den Fuß eines Baumes, oder in eine leere Hütte gegangen ist, wie folgt...“

බ්‍රාහ්මණවග්ග, පරිබ්බාජකසුත්ත

Das Brāhmaṇa-Kapitel, das Paribbājaka-Sutta

පුච්ඡා – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ [Pg.272] ආවුසො චතුත්ථං පරිබ්බාජකසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Über wen, bezüglich welches Vorfalls und wie wurde im Brāhmaṇa-Kapitel, Freund, das vierte Sutta, das Paribbājaka-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ භන්තෙ චතුත්ථං පරිබ්බාජකසුත්තං අඤ්ඤතරං බ්‍රාහ්මණ පරිබ්බාජකං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සන්නිට්ඨිකො ධම්මො සන්දිට්ඨිකො ධම්මොති භො ගොතම වුච්චති, කිත්තාවතානු ඛො භො ගොතම සන්දිට්ඨිකො ධම්මො හොති අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘රත්තො ඛො බ්‍රාහ්මණ රාගෙන අභිභූතො පරියාදින්නචිත්තො අත්තබ්‍යාබාධායපි චෙතෙති, පරබ්‍යාබාධායපි චෙතෙති, උභය බ්‍යාබාධායපි චෙතෙති, චෙතසිකම්පි දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති, රාගෙ පහීනෙ නෙවත්තබ්‍යාබාධායපි චෙතෙති, නපරබ්‍යාබාධායපි චෙතෙති, නඋභයබ්‍යාබාධායපි චෙතෙති, නචෙතසිකං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Brāhmaṇa-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde das vierte Sutta, das Paribbājaka-Sutta, in Bezug auf einen gewissen brahmanischen Wanderbettlebenden verkündet. Ein gewisser brahmanischer Wanderbettlebender, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „‚Sichtbar ist die Lehre, sichtbar ist die Lehre‘, so wird gesagt, Herr Gotama. Inwiefern, Herr Gotama, ist die Lehre im gegenwärtigen Leben sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?“ In Bezug auf diesen Vorfall, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen mit diesen und ähnlichen Worten gesprochen: „Ein von Leidenschaft Besessener, o Brahmanen, der von Leidenschaft überwältigt ist und dessen Geist eingenommen ist, sinnt auf das eigene Verderben, sinnt auf das Verderben anderer, sinnt auf das Verderben beider und erfährt geistiges Leiden und Missmut. Wenn die Leidenschaft jedoch schwindet, sinnt er weder auf das eigene Verderben, noch sinnt er auf das Verderben anderer, noch sinnt er auf das Verderben beider, und er erfährt kein geistiges Leiden und keinen Missmut.“

වච්ඡගොත්තසුත්ත

Das Vacchagotta-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.275] ආවුසො සත්තමං වච්ඡගොත්තසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Über wen, bezüglich welches Vorfalls und wie wurde ebendort, Freund, das siebte Sutta, das Vacchagotta-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – සත්තමං භන්තෙ වච්ඡගොත්තසුත්තං වච්ඡගොත්තං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ භාසිතං. වච්ඡගොත්තො භන්තෙ පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සුතං මෙතං භො ගොතම සමණො ගොතමො එවමාහ ‘‘මය්හමෙව දානං දාතබ්බං, නාඤ්ඤෙසං දානං දාතබ්බ. (පෙය්‍යාල) අනබ්භක්ඛා තුකාමාහි මයං භවන්තං ගොතම’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යෙ තෙ වච්ඡ එවමාහංසු සමණො ගොතමො එවමාහ මය්හමෙව දානං දාතබ්බං, නාඤ්ඤෙසං දාතබ්බ’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Das siebte Sutta, das Vacchagotta-Sutta, Ehrwürdiger, wurde in Bezug auf den Wanderbettlebenden Vacchagotta verkündet. Der Wanderbettlebende Vacchagotta, Ehrwürdiger, sagte zum Erhabenen: „Ich habe gehört, Herr Gotama, dass der Asket Gotama so spricht: ‚Nur mir soll man Gabe geben, nicht anderen soll man Gabe geben.‘ [Abkürzung] Wir möchten doch den Herrn Gotama nicht verleumden.“ In Bezug auf diesen Vorfall, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene mit diesen und ähnlichen Worten: „Diejenigen, Vaccha, die sagen: ‚Der Asket Gotama spricht so: Nur mir soll man Gabe geben, nicht anderen soll man geben‘...“

සඞ්ගාරවසුත්ත

Das Saṅgāravasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.278] ආවුසො දසමං සඞ්ගාරවසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Über wen, bezüglich welches Vorfalls und wie wurde ebendort, Freund, das zehnte Sutta, das Saṅgārava-Sutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – දසමං [Pg.279] භන්තෙ සඞ්ගාරවසුත්තං සඞ්ගාරවං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. සඞ්ගාරවො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘මයමස්සු භො ගොතම බ්‍රාහ්මණා නාම යඤ්ඤං යජාමපි යජාපෙමපි, තත්‍ර භො ගොතම යො චෙව යජති යො ච යජාපෙති, සබ්බෙ තෙ අනෙකසාරීරිකං පුඤ්ඤප්පටිපදං පටිපන්නා හොන්ති, යදිදං යඤ්ඤාධිකරණං, යොපනායං භො ගොතම යස්ස වා කුලා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො එකමත්තානං දමෙති, එකමත්තානං සමෙති, එකමත්තානං පරිනිබ්බාපෙති, එවමස්සායං එකසාරීරිකං පුඤ්ඤප්පටිපදං පටිපන්නො හොති, යදිදං පබ්බජ්ජාධිකරණ’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තෙනහි බ්‍රාහ්මණ තඤ්ඤෙවෙත්ථ පටිපුච්ඡිස්සාමි, යථා තෙ ඛමෙය්‍ය, තථා නං බ්‍යාකරෙය්‍යාසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, das zehnte Saṅgārava-Sutta wurde in Bezug auf den Brahmanen Saṅgārava gesprochen. Der Brahmane Saṅgārava, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Wir Brahmanen, Herr Gotama, bringen Opfer dar und lassen Opfer darbringen. Dabei, Herr Gotama, gehen sowohl der, welcher opfert, als auch der, welcher opfern lässt, einen Übungsweg des Verdienstes, der viele Personen betrifft, nämlich im Zusammenhang mit dem Opfer. Wer aber, Herr Gotama, aus einer Familie aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinauszieht, bändigt nur sich selbst, beruhigt nur sich selbst, führt nur sich selbst zum Erlöschen; so geht dieser einen Übungsweg des Verdienstes, der nur eine Person betrifft, nämlich im Zusammenhang mit dem Hinausziehen.“ In dieser Angelegenheit, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen mit den Worten: „Nun denn, Brahmane, werde ich dich eben hierzu fragen; wie es dir gefällt, so magst du darauf antworten“, und so weiter gesprochen.

‘‘ඉච්චායපි [Pg.282] භො ගොතම එවං භන්තෙ අනෙකසාරීරිකා පුඤ්ඤප්පටිපදා හොති’’ –

„So ist auch dies, Herr Gotama – ehrwürdiger Herr –, ein Übungsweg des Verdienstes, der viele Personen betrifft.“ –

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො දුතිය අනුසන්ධිම්හි භගවතා කීදිසී ධම්මදෙසනා දෙසිතා.

Frage – Ebendort, Freund, im zweiten Anschluss, was für eine Lehrverkündigung wurde vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ දුතියෙ අනුසන්ධිම්හි තිවිධා පාටිහාරියා පටිසංයුත්තා ධම්මදෙසනා භගවතා දෙසිතා.

Antwort – Ebendort, ehrwürdiger Herr, im zweiten Anschluss, wurde vom Erhabenen eine Lehrverkündigung dargelegt, die mit den drei Arten von Wundern verbunden ist.

‘‘සෙය්‍යථාපි [Pg.283] භවං ගොතමො භවඤ්චානන්දො, එතෙ මෙ පුජ්ජා එතෙ මෙ පාසංසා’’ –

„Wie der ehrwürdige Gotama und der ehrwürdige Ānanda – diese sind mir verehrungswürdig, diese sind mir lobenswert.“ –

‘‘සෙය්‍යථාපි භවං ගොතමො භවඤ්චානන්දො, එතෙ මෙ පුජ්ජා එතෙ මෙ පාසංසා’’ –

„Wie der ehrwürdige Gotama und der ehrwürdige Ānanda – diese sind mir verehrungswürdig, diese sind mir lobenswert.“ –

මහාවග්ග, වෙනාගපුරසුත්ත

Mahāvagga, Venāgapura-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.287] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිමාතෙ මහාවග්ගෙ තතියං වෙනාගපුරසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, in welcher Angelegenheit und wie wurde von jenem Erhabenen … [wie oben] … vollkommen Erwachten das dritte Venāgapura-Sutta in der Dreier-Sammlung der Angereihten Sammlung, in der Großen Abteilung, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ වෙනාගපුරෙ නාම බ්‍රාහ්මණානං ගාමෙ වෙනාගපුරිකං වච්ඡගොත්තං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. වෙනාගපුරිකො භන්තෙ වච්ඡගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘අච්ඡරියං භො ගොතම, අබ්භුතං භො ගොතම, යාවඤ්චිදං භොතො ගොතමස්ස විප්පසන්නානි ඉන්ද්‍රියානි, පරිසුද්ධො ඡවිවණ්ණො පරියොදාතො (පෙය්‍යාල) එවරූපානං නූන භවං ගොතමො උච්චාසයන මහාසයනානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යානි ඛො පන තානි බ්‍රාහ්මණ උච්චාසයන මහාසයනානි. සෙය්‍යථිදං, ආසන්දි පල්ලඞ්කො ගොනකො චිත්තකො [Pg.288] පටිකා පටලිකා තූලිකා විකතිකා උද්දලොමී එකන්තලොමී කට්ටිස්සං කොසෙය්‍යං කුට්ටකං හත්ථත්ථරං අස්සත්ථරං රථත්ථරං අජිනප්පවෙණී කදලිමිගපවරපච්චත්ථරණං සඋත්තරච්ඡදං උභතොලොහිතකූපධානං. දුල්ලභානි තානි පබ්බජිතානං, ලද්ධා ච පන නකප්පන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Unter den Kosalern, ehrwürdiger Herr, in dem Brahmanendorf namens Venāgapura, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Vacchagotta aus Venāgapura gesprochen. Der Brahmane Vacchagotta aus Venāgapura, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Erstaunlich, Herr Gotama, wunderbar, Herr Gotama! Wie geklärt sind die Sinnesorgane des ehrwürdigen Gotama, wie rein und strahlend ist seine Hautfarbe … [und so weiter] … Gewiss erlangt der ehrwürdige Gotama solche hohen und großen Ruhelager mühelos und reichlich.“ In dieser Angelegenheit, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen mit den Worten: „Welche aber, Brahmane, jene hohen und großen Sitze und Liegen sind, wie zum Beispiel: ein hoher Sessel, eine Prunkliege, eine Decke aus Ziegenhaar, eine bunt gewebte Decke, eine weiße Wolldecke, eine mit Blumen bestickte Decke, eine wattierte Decke, eine mit Tierfiguren gewebte Decke, eine beidseitig behaarte Decke, eine einseitig behaarte Decke, eine golddurchwirkte Decke, eine seidene Decke, eine große Wolldecke, eine Elefantendecke, eine Pferdedecke, eine Wagendecke, ein Teppich aus Antilopenfell, eine Decke aus dem Fell des edlen Kadali-Hirsches, mit einem roten Baldachin darüber und roten Kissen an beiden Enden – diese sind für Hinausgezogene schwer zu erlangen, und wenn sie erlangt werden, sind sie ihnen nicht erlaubt“, und so weiter gesprochen.

‘‘අච්ඡරියං භො ගොතම අබ්භුතං භො ගොතම’’.

„Erstaunlich, Herr Gotama, wunderbar, Herr Gotama!“

දිබ්බ උච්චාසයනමහාසයන

Das himmlische hohe und große Ruhelager

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.290] තත්ථ භගවතා දිබ්බං උච්චාසයනමහාසයනං දෙසිතං.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen das himmlische hohe und große Ruhelager verkündet?

විස්සජ්ජනා – ඉධාහං බ්‍රාහ්මණ යං ගාමං වා නිගමං වා උපනිස්සාය විහරාමි, සො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය තමෙව ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය පවිසාමි, සො පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො වනන්තඤ්ඤෙව පවිසාමීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා දිබ්බං උච්චාසයනමහාසයනං දෙසිතං.

Antwort – „Hier, Brahmane, verweile ich in Abhängigkeit von einem Dorf oder einer Ortschaft. Am Vormittag kleide ich mich an, nehme Schale und Obergewand und betrete eben dieses Dorf oder diese Ortschaft um Almosenspeise. Nach dem Mahl, von der Almosenrunde zurückgekehrt, gehe ich direkt in den Wald hinein …“, auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen das himmlische hohe und große Ruhelager verkündet.

බ්‍රහ්ම උච්චාසයනමහාසයන

Das erhabene hohe und große Ruhelager

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො තත්ථ භගවතා බ්‍රහ්මං උච්චාසයනමහාසයනං දෙසිතං.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen das erhabene hohe und große Ruhelager verkündet?

විස්සජ්ජනා – ඉධාහං බ්‍රාහ්මණං යං ගාමං වා නිගමං වා උපනිස්සාය විහරාමි, සො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය තමෙව ගාමං වා නිගමං [Pg.293] වා පිණ්ඩාය පවිසාමීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා බ්‍රහ්මඋච්චාසයනමහාසයනං දෙසිතං.

Antwort – „Hier, Brahmane, verweile ich in Abhängigkeit von einem Dorf oder einer Ortschaft. Am Vormittag kleide ich mich an, nehme Schale und Obergewand und betrete eben dieses Dorf oder diese Ortschaft um Almosenspeise …“, auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen das erhabene hohe und große Ruhelager verkündet.

කතමං පන තං භො ගොතම බ්‍රහ්මඋච්චාසයනමහාසයනං.

„Welches aber, Herr Gotama, ist dieses erhabene hohe und große Ruhelager?“

අරිය උච්චාසයනමහාසයන

Das edle hohe und große Ruhelager

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.294] තත්ථ භගවතා අරියං උච්චාසයනමහාසයනං දෙසිතං.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen das edle hohe und große Ruhelager verkündet?

විස්සජ්ජනා – ඉධාහං [Pg.295] බ්‍රාහ්මණ යං ගාමං වා නිගමං වා උපනිස්සාය විහරාමි, සො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය තමෙව ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය පවිසාමි. සො පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාත පටික්කන්තො වනන්තඤ්ඤෙව පවිසාමීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා අරියං උච්චාසයනමහාසයනං දෙසිතං.

Antwort – „Hier, Brahmane, verweile ich in Abhängigkeit von einem Dorf oder einer Ortschaft. Am Vormittag kleide ich mich an, nehme Schale und Obergewand und betrete eben dieses Dorf oder diese Ortschaft um Almosenspeise. Nach dem Mahl, von der Almosenrunde zurückgekehrt, gehe ich direkt in den Wald hinein …“, auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen das edle hohe und große Ruhelager verkündet.

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.297] ආවුසො මහාවග්ගෙ පඤ්චමං කෙසමුත්තිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, in der Großen Abteilung, wo, in Bezug auf wen, in welcher Angelegenheit und wie wurde das fünfte Kesamutti-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ කෙසමුත්තෙනාම කාලාමානං නිගමෙ කෙසමුත්තියෙ කාලාමෙ ආරබ්භ භාසිතං. කෙසමුත්තියා භන්තෙ කාලාමා භගවන්තං එතදවොචුං ‘‘සන්ති භන්තෙ එකෙ සමණ බ්‍රාහ්මණා කෙසමුත්තං ආගච්ඡන්ති, තෙ සකංයෙව වාදං දීපෙන්ති, ජොතෙන්ති, පරප්පවාදං පන ඛුංසෙන්ති වම්භෙන්ති පරිභවන්ති, ඔමක්ඛිං කරොන්ති, අපරෙපි භන්තෙ එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා කෙසමුත්තං ආගච්ඡන්ති, තෙපි සකංයෙව වාදං දීපෙන්ති ජොතෙන්ති, පරප්පවාදං පන ඛුංසෙන්ති වම්භෙන්ති පරිභවන්ති, ඔමක්ඛිං කරොන්ති. තෙසං නො භන්තෙ අම්හාකං හොතෙව කඞ්ඛා, හොති විචිකිච්ඡා කො සු නාම ඉමෙසං භවතං සමණබ්‍රාහ්මණානං සච්චං ආහ, කො මුසා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අලඤ්හි වො කාලාමා කඞ්ඛිතුං අලං විචිකිච්ඡිතුං, කඞ්ඛීයෙව පන වො ඨානෙ විචිකිච්ඡා උප්පන්නා’’ති එව මාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Unter den Kosalern, ehrwürdiger Herr, im Marktort der Kālāmer namens Kesamutta, wurde es in Bezug auf die Kālāmer von Kesamutta gesprochen. Die Kālāmer von Kesamutta, ehrwürdiger Herr, sprachen zum Erhabenen wie folgt: „Es gibt da, ehrwürdiger Herr, einige Asketen und Brahmanen, die nach Kesamutta kommen. Sie erklären und verherrlichen nur ihre eigene Lehre, die Lehre anderer aber schmähen, verachten, verhöhnen und setzen sie herab. Und auch andere Asketen und Brahmanen, ehrwürdiger Herr, kommen nach Kesamutta; auch sie erklären und verherrlichen nur ihre eigene Lehre, die Lehre anderer aber schmähen, verachten, verhöhnen und setzen sie herab. Da gibt es bei uns, ehrwürdiger Herr, gewiss Zweifel und Unsicherheit: Wer wohl von diesen würdigen Asketen und Brahmanen spricht die Wahrheit, und wer lügt?“ In dieser Angelegenheit, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen mit den Worten: „Es ist recht für euch, Kālāmer, zu zweifeln, es ist recht, unsicher zu sein; denn gerade an einer Stelle, die Zweifel erregt, ist euch Unsicherheit entstanden“, und so weiter gesprochen.

උපොසතසුත්ත

Uposatha-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.303] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ මහාවග්ගෙ දසමං උපොසථසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde von jenem Erhabenen … [wie oben] … vollkommen Erwachten das zehnte Uposatha-Sutta in der Dreier-Sammlung der Angereihten Sammlung, in der Großen Abteilung, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ විසාඛං මිගාරමාතරං ආරබ්භ ‘‘තයො ඛො මෙ විසාඛෙ උපොසථා. කතමෙ තයො. ගොපාලකුපොසථො නිගණ්ඨුපොසථො අරියුපොසථො’’ති එවං ඛො භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, bezüglich Visākhā, der Mutter Migāras, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Es gibt, Visākhā, diese drei Uposatha-Tage. Welche drei? Der Uposatha des Kuhhirten, der Uposatha der Nigaṇṭhas und der edle Uposatha.“

හන්ද කුතො නු ත්වං විසාඛෙ ආගච්ඡසි දිවා දිවස්ස.

Wohlan, von woher kommst du mitten am Tag, Visākhā?

‘‘තයො [Pg.304] ඛො මෙ විසාඛෙ උපොසථා. කතමෙ තයො, ගොපාලකුපොසථො නිගණ්ඨුපොසථො අරියුපොසථො’’ –

„Es gibt, Visākhā, diese drei Uposatha-Tage. Welche drei? Der Uposatha des Kuhhirten, der Uposatha der Nigaṇṭhas, der edle Uposatha“ –

ගොපාලකඋපුග්ගල

Die Person nach Art des Kuhhirten

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො තත්ථ භගවතා ගොපාලකුපොසථො පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Uposatha des Kuhhirten dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කථඤ්ච විසාඛෙ ගොපාලකුපොසථො හොති, සෙය්‍යථාපි විසාඛෙ ගොපාලකො සායන්හසමයෙ සාමිකානං ගාවො නිය්‍යාතෙත්වා ඉති පටිසඤ්චික්ඛති ‘‘අජ්ජ ඛො ගාවො අමුකස්මිඤ්ච අමුකස්මිඤ්ච පදෙසෙ චරිංසු, අමුකස්මිඤ්ච අමුකස්මිඤ්ච පදෙසෙ පානීයානි පිවිංසු.

Antwort – „Und wie, Visākhā, verhält es sich mit dem Uposatha des Kuhhirten? Ebenso wie, Visākhā, ein Kuhhirt am Abend die Rinder ihren Eigentümern zurückgibt und bei sich so überlegt: ‚Heute haben die Rinder an diesem und jenem Ort gegrast und an diesem und jenem Ort Wasser getrunken.

ස්වෙ [Pg.305] දානි ගාවො අමුකස්මිඤ්ච අමුකස්මිඤ්ච පදෙසෙ චරිස්සන්ති, අමුකස්මිඤ්ච අමුකස්මිඤ්ච පදෙසෙ පානීයානි පිවිස්සන්තී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා ගොපාලකුපොසථො පකාසිතො.

Morgen nun werden die Rinder an diesem und jenem Ort grasen, und an diesem und jenem Ort Wasser trinken.‘“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen der Uposatha des Kuhhirten dargelegt.

නිගණ්ඨඋපුග්ගල

Die Person nach Art der Nigaṇṭhas

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.306] තත්ථ භගවතා නිගණ්ඨුපොසථො පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Uposatha der Nigaṇṭhas dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කථඤ්ච විසාඛෙ නිගණ්ඨුපොසථො හොති, අත්ථි විසාඛෙ නිගණ්ඨානාම සමණජාතිකා, තෙ සාවකං එවං සමාදපෙන්ති, ‘‘එහිත්වං අම්භොපුරිස යෙ පුරත්ථිමාය දිසාය පාණා පරං යොජනසතං, තෙසු දණ්ඩං නික්ඛිපාහි, යෙ පච්ඡිමාය දිසාය. යෙ උත්තරාය දිසාය. යෙ දක්ඛිණාය දිසාය පාණා පරං යොජනසතං, තෙසු දණ්ඩං නික්ඛිපාහී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා නිගණ්ඨුපොසථො පකාසිතො.

Antwort – „Und wie, Visākhā, verhält es sich mit dem Uposatha der Nigaṇṭhas? Es gibt, Visākhā, Asketen namens Nigaṇṭhas. Diese leiten ihren Schüler so an: ‚Komm, mein guter Mann, lege die Gewalt gegenüber jenen Lebewesen nieder, die im Osten weiter als hundert Yojanas entfernt sind; ebenso gegenüber jenen im Westen, im Norden und im Süden, die weiter als hundert Yojanas entfernt sind.‘“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen der Uposatha der Nigaṇṭhas dargelegt.

එහි [Pg.307] ත්වං අම්භො පුරිස.

Komm, mein guter Mann.

එහි ත්වං අම්භො පුරිස සබ්බචෙලානි නික්ඛිපිත්වා එවං වදෙහි.

Komm, mein guter Mann, lege all deine Kleider ab und sprich so:

නාහං [Pg.308] ක්වචනි කස්සචි කිඤ්චනතස්මිං, න ච මම ක්වචනි කත්ථචි කිඤ්චන තත්ථි.

„Ich gehöre nirgendwo irgendwem zu irgendetwas, und mir gehört nirgendwo an keinem Ort irgendetwas.“

අරියා උපොසථො

Der edle Uposatha

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.309] තත්ථ භගවතා අරියුපොසථො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der edle Uposatha im Detail analysiert und dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කථඤ්ච විසාඛෙ අරියුපොසථො හොති, උපක්කිලිට්ඨස්ස විසාඛෙ චිත්තස්ස උපක්කමෙන පරියොදපනා හොති. කථඤ්ච විසාඛෙ උපක්කිලිට්ඨස්ස චිත්තස්ස උපක්කමෙන පරියොදපනා හොති. ඉධ විසාඛෙ අරියසාවකො තථාගතං අනුස්සරති ‘‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’’ති. තස්ස තථාගතං අනුස්සරතො චිත්තං පසීදති, පාමොජ්ජං උප්පජ්ජති, යෙ චිත්තස්ස උපක්කිලෙසා තෙ පහීයන්තීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා අරියො උපොසථො විත්ථාරෙත්වා පකාසිතො.

Antwort – „Und wie, Visākhā, verhält es sich mit dem edlen Uposatha? Es ist die Läuterung eines befleckten Geistes durch eine entsprechende Bemühung, Visākhā. Und wie, Visākhā, geschieht die Läuterung eines befleckten Geistes durch eine entsprechende Bemühung? Da erinnert sich, Visākhā, der edle Schüler an den Tathāgata: ‚So ist er, der Erhabene: ein Heiliger, vollkommen Erleuchteter, vollendet in Wissen und Wandel, ein Wohlgegangener, Weltenkenner, unübertrefflicher Lenker zähmbarer Menschen, Lehrer von Göttern und Menschen, erwacht und erhaben.‘ Indem er sich an den Tathāgata erinnert, klärt sich sein Geist, Freude entsteht, und die Trübungen des Geistes schwinden.“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen der edle Uposatha ausführlich dargelegt.

පුච්ඡා – එවං [Pg.316] උපවුත්ථස්ස පන ආවුසො අරියුපොසථස්ස කථං මහප්ඵලතා මහානිසංසතා වුත්තා භගවතා.

Frage – Und wie, Freund, wurde vom Erhabenen die große Frucht und der große Segen des so begangenen edlen Uposatha beschrieben?

විස්සජ්ජනා – කීවමහප්ඵලා හොති, කීවමහානිසංසො, කීවමහාජුතිකො, කීවමහාවිප්ඵාරො, සෙය්‍යථාපි විසාඛෙ යො ඉමෙසං සොළසන්නං මහාජනපදානං පහූතරත්තජනපදානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙය්‍ය, සෙය්‍යථිදං ‘‘අඞ්ගානං මගධානං කාසීනං කොසලානං වජ්ජීනං මල්ලානං චෙතීනං වඞ්ගානං කුරූනං පඤ්චාලානං මච්ඡානං සූරසෙනානං අස්සකානං අවන්තීනං ගන්ධාරානං කම්බොජානං, අට්ඨඞ්ගසමන්නාගතස්ස උපොසථස්ස එතං කලං නාග්ඝති සොළසි’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා එවං උපවුත්ථස්ස අරියුපොසථස්ස මහප්ඵලතා මහානිසංසතා වුත්තා.

Antwort – „Wie groß ist seine Frucht, wie groß sein Segen, wie groß sein Glanz, wie groß seine Ausstrahlung! Angenommen, Visākhā, jemand würde die Herrschaft und Souveränität über diese sechzehn großen Länder ausüben, die reich an Schätzen sind, nämlich: Anga, Magadha, Kāsi, Kosala, Vajji, Malla, Ceti, Vaṅga, Kuru, Pañcāla, Maccha, Sūrasena, Assaka, Avanti, Gandhāra und Kamboja – das ist nicht einmal einen sechzehnten Teil des Uposathas wert, der mit den acht Gliedern ausgestattet ist.“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde dort vom Erhabenen die große Frucht und der große Segen des so begangenen edlen Uposatha beschrieben.

ආනන්දවග්ග

Das Kapitel über Ānanda (Ānandavagga)

ආජීවකසුත්ත

Die Lehrrede über die Ājīvakas (Ājīvakasutta)

පුච්ඡා – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.319] ආවුසො තිකනිපාතෙ ආනන්දවග්ගෙ දුතියං ආජීවකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, bezüglich wessen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde die zweite Lehrrede über die Ājīvakas (Ājīvakasutta) im Dreier-Buch (Tikanipāta) des Aṅguttara-Nikāya im Ānanda-Kapitel (Ānandavagga) gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං ආජීවකසාවකං ගහපතිං ආරබ්භ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ ආජීවකසාවකො ගහපති ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච ‘‘කෙසං නො භන්තෙ ආනන්ද ධම්මො ස්වාක්ඛාතො, කෙ ලොකෙ සුප්පටිපන්නා, කෙ ලොකෙ සුකතා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තෙන හි ගහපති තඤ්ඤෙවෙත්ථ පටිපුච්ඡිස්සාමි, යථා තෙ ඛමෙය්‍ය, තථා නං බ්‍යාකරෙය්‍යාසී’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං.

Antwort – In Kosambī, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf einen gewissen Hausvater, der ein Schüler der Ājīvakas war, vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Bewahrer des Dhamma-Schatzes, gesprochen. Ein gewisser Hausvater, der ein Schüler der Ājīvakas war, sprach nämlich zum ehrwürdigen Ānanda so: „Wessen Lehre, ehrwürdiger Ānanda, ist wohlverkündet? Wer in der Welt ist gut vorangekommen? Wer in der Welt hat Gutes getan?“ Bei diesem Anlass wurde vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Bewahrer des Dhamma-Schatzes, Folgendes gesprochen: „Nun denn, Hausvater, dazu werde ich dir Fragen stellen. Wie es dir richtig erscheint, so magst du antworten.“

‘‘කෙසං [Pg.321] නො භන්තෙ ආනන්ද ධම්මො ස්වාක්ඛාතො, කෙ ලොකෙ සුප්පටිපන්නා, කෙ ලොකෙ සුකතා’’.

„Wessen Lehre, ehrwürdiger Ānanda, ist wohlverkündet? Wer in der Welt ist gut vorangekommen? Wer in der Welt hat Gutes getan?“

‘‘තං [Pg.322] කිං මඤ්ඤසි ගහපති’’ –

„Was meinst du dazu, Hausvater?“ –

‘‘ඉති [Pg.323] ඛො ගහපති තයාවෙතං බ්‍යාකතං’’ –

„So, Hausvater, ist dies von dir selbst beantwortet worden“ –

‘‘අභික්කන්තං [Pg.324] භන්තෙ, අභික්කන්තං භන්තෙ, සෙය්‍යථාපි භන්තෙ නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය’’ –

„Vortrefflich, ehrwürdiger Herr! Vortrefflich, ehrwürdiger Herr! Es ist, ehrwürdiger Herr, als ob man Umgestürztes wieder aufrichten würde...“ –

ගන්ධජාතසුත්ත

Die Lehrrede über die Arten von Düften (Gandhajātasutta)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.325] ආවුසො නවමං ගන්ධජාතසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, wurde ebendort die neunte Lehrrede über die Düfte (Gandhajātasutta) vom Erhabenen bezüglich wessen, bei welchem Anlass und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ආයස්මන්තං භන්තෙ ආනන්දං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච ‘‘තීණිමානි භන්තෙ ගන්ධජාතානි, යෙසං අනුවාතංයෙව ගන්ධො ගච්ඡති නො පටිවාතං…පෙ… අත්ථි නු ඛො භන්තෙ කිඤ්චි ගන්ධජාතං, යස්ස අනුවාතම්පි ගන්ධො ගච්ඡති පටිවාතම්පි ගන්ධො ගච්ඡති, අනුවාතපටිවාතම්පි ගන්ධො ගච්ඡතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අත්ථානන්ද කිඤ්චි ගන්ධජාතං, යස්ස අනුවාතම්පි ගන්ධො ගච්ඡති, පටිවාතම්පි ගන්ධො ගච්ඡති, අනුවාතපටිවාතම්පි ගන්ධො ගච්ඡතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Sie wurde, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda sagte nämlich zum Erhabenen: „Es gibt, ehrwürdiger Herr, diese drei Arten von Düften, deren Duft sich nur mit dem Wind verbreitet, nicht gegen den Wind... (usw.)... Gibt es aber, ehrwürdiger Herr, eine Art von Duft, dessen Wohlgeruch sich sowohl mit dem Wind als auch gegen den Wind, ja, sowohl mit als auch gegen den Wind verbreitet?“ Bei diesem Anlass sprach der Erhabene Folgendes: „Es gibt, Ānanda, eine Art von Duft, dessen Wohlgeruch sich sowohl mit dem Wind als auch gegen den Wind, ja, sowohl mit als auch gegen den Wind verbreitet.“

න [Pg.327] පුප්ඵගන්ධො පටිවාතමෙති;

න චන්දනං තගරමල්ලිකා වා;

සතඤ්ච ගන්ධො පටිවාතමෙති;

සබ්බා දිසා සප්පුරිසො පවායති;

Nicht gegen den Wind zieht der Duft der Blumen, weder Sandelholz, Tagara noch Jasmin; Doch der Duft der Guten zieht gegen den Wind, der edle Mensch verströmt seinen Duft in alle Himmelsrichtungen.

ගද්‍රභසුත්ත

Die Lehrrede über den Esel (Gadrabhasutta)

පුච්ඡා – සමණවග්ගෙ [Pg.328] ආවුසො දුතියං ගද්‍රභසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde im Kapitel über die Asketen (Samaṇavagga) die zweite Lehrrede über den Esel (Gadrabhasutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සමණවග්ගෙ භන්තෙ දුතියං ගද්‍රභසුත්තං ‘‘සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ ගද්‍රභො ගොගණං පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො අනුබන්ධො හොති ‘අහම්පි දම්මො අහම්පි දම්මො’ති, තස්ස න තාදිසො වණ්ණො හොති සෙය්‍යථාපි ගුන්නං, න තාදිසො සරො හොති සෙය්‍යථාපි ගුන්නං, න තාදිසං පදං හොති සෙය්‍යථාපි ගුන්නං, සො ගොගණංයෙව පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො අනුබන්ධො හොති අහම්පි දම්මො අහම්පි දම්මො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Samaṇa-Kapitel, Ehrwürdiger Herr, wurde die zweite Gadrabha-Lehrrede (Esel-Lehrrede) vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Gleichwie, ihr Mönche, ein Esel einer Rinderherde Schritt auf Schritt folgt und denkt: „Auch ich bin ein Ochse, auch ich bin ein Ochse!“, aber seine Farbe ist nicht wie die der Rinder, seine Stimme ist nicht wie die der Rinder, sein Hufabdruck ist nicht wie der der Rinder; dennoch folgt er der Rinderherde Schritt auf Schritt und denkt: „Auch ich bin ein Ochse, auch ich bin ein Ochse!“‘ und so weiter.

තස්මාතිහ [Pg.329] භික්ඛවෙ එවං සික්ඛිතබ්බං.

Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben:

‘‘තිබ්බො නො ඡන්දො භවිස්සති අධිසීලසික්ඛාසමාදානෙ…පෙ… අධිපඤ්ඤාසික්ඛාසමාදානෙ’’ –

‚Eifrig soll unser Verlangen sein im Aufnehmen der Schulung in der höheren Sittlichkeit … [und so weiter] … im Aufnehmen der Schulung in der höheren Weisheit.‘ –

සඞ්කවාසුත්ත

Saṅkavā-Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.330] ආවුසො එකාදසමං සඞ්කවාසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde die elfte Saṅkavā-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ සඞ්කවායං නාම කොසලානං නිගමෙ කස්සපගොත්තං නාම භික්ඛුං ආරබ්භ භාසිතං. කස්සප ගොත්තො භන්තෙ භික්ඛු භගවති මනොපදූසිත්වා භගවතො සන්තිකෙ අච්චයං අච්චයතො දෙසෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘ථෙරො චෙපි කස්සප භික්ඛු න සික්ඛාකාමො න සික්ඛාසමාදානස්ස වණ්ණවාදී. යෙ චඤ්ඤෙ භික්ඛූ න සික්ඛාකාමා, තෙ ච න සික්ඛාය සමාදපෙති, යෙ චඤ්ඤෙ භික්ඛූ සික්ඛාකාමා තෙසඤ්ච න වණ්ණං භණති භූතං තච්ඡං කාලෙනා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Kosalern, Ehrwürdiger Herr, in einem Marktflecken der Kosaler namens Saṅkavā, wurde sie in Bezug auf einen Mönch namens Kassapagotta gesprochen. Der Mönch Kassapagotta, Ehrwürdiger Herr, hatte seinen Geist gegen den Erhabenen erbittert, gestand dann aber sein Vergehen vor dem Erhabenen als Vergehen ein. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Kassapa, selbst wenn ein älterer Mönch nicht lernbegierig ist und das Aufnehmen der Schulung nicht lobt, und jene anderen Mönche, die nicht lernbegierig sind, nicht zur Schulung anspornt, und jenen anderen Mönchen, die lernbegierig sind, nicht zu rechter Zeit wahres, tatsächliches Lob spendet …‘ und so weiter.

ලොණකපල්ලවග්ග

Loṇakapalla-Kapitel

අච්චායිකසුත්ත

Accāyika-Lehrrede

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.334] සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ ලොණකපල්ලවග්ගෙ පඨමං අච්චායිකසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Nun, Freund … [und so weiter] … wie wurde vom vollkommen Erleuchteten in der Angereihten Sammlung, Dreier-Buch, im Loṇakapalla-Kapitel die erste Accāyika-Lehrrede gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ලොණකපල්ලවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං අච්චායිකසුත්තං ‘‘තීණිමානි භික්ඛවෙ කස්සකස්ස ගහපතිස්ස අච්චායිකානි කරණීයානි. කතමානි තීණි, ඉධ භික්ඛවෙ කස්සකො ගහපති සීඝං සීඝං ඛෙත්තං සුකට්ඨං කරොති සුමතිකතං. සීඝං සීඝං ඛෙත්තං සුකට්ඨං කරිත්වා සුමතිකතං සීඝං සීඝං බීජානි පතිට්ඨාපෙති. සීඝං සීඝං බීජානි [Pg.335] පතිට්ඨාපෙත්වා සීඝං සීඝං උදකං අභිනෙතිපි අපනෙතිපි. ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ තීණි කස්සකස්ස ගහපතිස්ස අච්චායිකානි කරණීයානි’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Loṇakapalla-Kapitel, Ehrwürdiger Herr, wurde die erste Accāyika-Lehrrede vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Diese drei dringlichen Pflichten, ihr Mönche, hat ein Landwirt und Hausvater. Welche drei? Hier, ihr Mönche, pflügt und eggt ein Landwirt und Hausvater rasch das Feld gründlich. Nachdem er das Feld rasch gründlich gepflügt und geeggt hat, sät er rasch das Saatgut aus. Nachdem er das Saatgut rasch ausgesät hat, leitet er rasch das Wasser ein und leitet es ab. Diese drei, ihr Mönche, sind die dringlichen Pflichten eines Landwirts und Hausvaters‘, und so weiter, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සම්බොධවග්ග

Sambodha-Kapitel

රුණ්ණසුත්ත

Ruṇṇa-Lehrrede

පුච්ඡා – සම්බොධවග්ගෙ [Pg.337] පනාවුසො පඤ්චමං රුණ්ණසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Im Sambodha-Kapitel aber, Freund, wie wurde die fünfte Ruṇṇa-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සම්බොධවග්ගෙ භන්තෙ පඤ්චමං රුණ්ණසුත්තං ‘‘රුණ්ණමිදං භික්ඛවෙ අරියස්ස විනයෙ යදිදං ගීතං, උම්මත්තකමිදං භික්ඛවෙ අරියස්ස විනයෙ යදිදං නච්චං, කොමාරකමිදං භික්ඛවෙ අරියස්ස විනයෙ යදිදං අතිවෙලං දන්තවිදංසකහසිතං. තස්මාතිහ භික්ඛවෙ සෙතුඝාතො ගීතෙ සෙතුඝාතො නච්චෙ, අලං වො ධම්මප්පමොදිතානං සතං සිතං සිතමත්තායා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Sambodha-Kapitel, Ehrwürdiger Herr, wurde die fünfte Ruṇṇa-Lehrrede vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Als Weinen, ihr Mönche, gilt in der Schulung des Edlen der Gesang; als Irrsinn gilt in der Schulung des Edlen der Tanz; als Kindlichkeit gilt in der Schulung des Edlen das übermäßige, zähnebleckende Lachen. Darum, ihr Mönche, brecht die Brücke zum Gesang ab, brecht die Brücke zum Tanz ab; es genügt für euch, die ihr euch an der Lehre erfreut, achtsam zu lächeln, bloß im Maße eines Lächelns‘, so, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

අරක්ඛීකසුත්ත

Arakkhika-Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.338] ආවුසො සත්තමං අරක්ඛිතසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die siebte Arakkhita-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අනාතපිණ්ඩිකං ගහපතිං ආරබ්භ ‘‘චිත්තෙ ගහපති අරක්ඛිතෙ කායකම්මම්පි අරක්ඛිතං හොති, වචීකම්මම්පි. මනොකම්මම්පි අරක්ඛිතං හොති. තස්ස අරක්ඛිතකායකම්මන්තස්ස අරක්ඛිතවචීකම්මන්තස්ස අරක්ඛිතමනොකම්මන්තස්ස කායකම්මම්පි අවස්සුතං [Pg.339] හොති, වචීකම්මම්පි අවස්සුතං හොති, මනොකම්මම්පි අවස්සුතං හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, in Bezug auf den Hausvater Anāthapiṇḍika, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Wenn der Geist ungeschützt ist, Hausvater, dann ist auch das körperliche Tun ungeschützt, auch das sprachliche Tun, auch das geistige Tun. Bei demjenigen, dessen körperliches Tun ungeschützt ist, dessen sprachliches Tun ungeschützt ist, dessen geistiges Tun ungeschützt ist, wird auch das körperliche Tun befleckt, auch das sprachliche Tun befleckt, auch das geistige Tun befleckt‘, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ආපායිකවග්ග

Āpāyika-Kapitel

අපණ්ණකසුත්ත

Apaṇṇaka-Lehrrede

පුච්ඡා – ආපායිකවග්ගෙ [Pg.341] ආවුසො ඡට්ඨං අපණ්ණකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Im Āpāyika-Kapitel, Freund, wie wurde die sechste Apaṇṇaka-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ආපායිකවග්ගෙ භන්තෙ ඡට්ඨං අපණ්ණකසුත්තං ‘‘තිස්සො ඉමා භික්ඛවෙ විපත්තියො. කතමා තිස්සො සීලවිපත්ති, චිත්තවිපත්ති, දිට්ඨිවිපත්ති. කතමා ච භික්ඛවෙ සීලවිපත්ති, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පාණාතිපාතී හොති…පෙ… සම්ඵප්පලාපී හොති. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ සීලවිපත්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Āpāyika-Kapitel, Ehrwürdiger Herr, wurde die sechste Apaṇṇaka-Lehrrede vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Diese drei Verfallzustände, ihr Mönche, gibt es. Welche drei? Der Verfall der Sittlichkeit, der Verfall des Geistes, der Verfall der Ansicht. Und was, ihr Mönche, ist der Verfall der Sittlichkeit? Hier, ihr Mönche, ist jemand ein Mörder von Lebewesen … [und so weiter] … ist ein leeres Geschwätz Führender. Das, ihr Mönche, nennt man den Verfall der Sittlichkeit‘, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කුසිනාරවග්ග

Kusināra-Kapitel

කුසිනාරසුත්ත

Kusināra-Lehrrede

පුච්ඡා – කුසිනාරවග්ගෙ [Pg.344] පනාවුසො පඨමං කුසිනාරසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Kusināra-Kapitel aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die erste Kusināra-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කුසිනාරායං භන්තෙ බලිහරණෙ වනසණ්ඩෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු අඤ්ඤතරං ගාමං වා නිගමං වා උපනිස්සාය විහරති, තමෙනං ගහපති වා ගහපතිපුත්තො වා උපසඞ්කමිත්වා ස්වාතනාය භත්තෙන නිමන්තෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Kusināra, Ehrwürdiger Herr, im Baliharaṇa-Waldhain, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Hier, ihr Mönche, lebt ein Mönch in Abhängigkeit von einem bestimmten Dorf oder einem Marktflecken. Ihn sucht ein Hausvater oder ein Sohn eines Hausvaters auf und lädt ihn für den nächsten Tag zum Essen ein‘, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

හත්ථකසුත්ත

Hatthaka-Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.347] ආවුසො පඤ්චමං හත්ථකසුත්තං භගවතා කත්ථ කෙන සද්ධිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, wo, mit wem und wie wurde die fünfte Hatthaka-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ හත්ථකෙන දෙවපුත්තෙන සද්ධිං ‘‘යෙ තෙ හත්ථක ධම්මා පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස පවත්තිනො අහෙසුං, අපිනු තෙ තෙ ධම්මා එතරහි පවත්තිනො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, mit dem Göttersohn Hatthaka wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Hatthaka, jene Dinge, die dir früher, als du ein Mensch warst, geläufig waren, sind dir jene Dinge auch jetzt noch geläufig?‘, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

අනුරුද්ධසුත්ත

Anuruddha-Lehrrede

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.350] ආවුසො අට්ඨමං අනුරුද්ධසුත්තං කං ආරබ්භ කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, in Bezug auf wen, von wem und wie wurde die achte Anuruddha-Lehrrede gesprochen?

විස්සජ්ජනා – අට්ඨමං භන්තෙ අනුරුද්ධසුත්තං ආයස්මන්තං අනුරුද්ධත්ථෙරං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා ‘‘යං ඛො තෙ ආවුසො අනුරුද්ධං එවං හොති ‘අහං දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සහස්සං ලොකං වොලොකෙමී’ති, ඉදං තෙ මානස්මිං’’ති එවමාදිනා භාසිතං.

Antwort – Die achte Anuruddha-Lehrrede, Ehrwürdiger Herr, wurde in Bezug auf den ehrwürdigen älteren Mönch Anuruddha vom ehrwürdigen älteren Mönch Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, wie folgt gesprochen: ‚Dass dir, Freund Anuruddha, der Gedanke kommt: „Ich schaue mit dem himmlischen Auge, dem gereinigten, das menschliche übertreffenden, eine tausendfältige Weltordnung“, das gehört zu deinem Eigendünkel‘, und so weiter wurde es gesprochen.

‘‘සාධු [Pg.352] වතායස්මා අනුරුද්ධො ඉමෙ තයො ධම්මෙ පහාය ඉමෙ තයො ධම්මෙ අමනසිකරිත්වා අමතාය ධාතුයා චිත්තං උපසංහරතු’’ –

‚Es wäre wahrlich gut, wenn der ehrwürdige Anuruddha diese drei Dinge aufgäbe, diesen drei Dingen keine Beachtung schenkte und seinen Geist auf das Todlose Element richten würde.‘ –

කුසිනාරවග්ග

Kusināra-Kapitel

පටිච්ඡන්නසුත්ත

Paṭicchanna-Lehrrede

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.353] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ තිකනිපාතෙ කුසිනාරවග්ගෙ නවමං පටිච්ඡන්නසුත්තං කථං භාසිතං.

Frage – Wie, Freund, wurde jene vom Erhabenen … und so weiter … vollkommen Erwachten im Aṅguttara-Nikāya, im Dreier-Buch, im Kusināravagga, die neunte, die Paṭicchanna-Sutta, verkündet?

විස්සජ්ජනා – නවමං භන්තෙ පටිච්ඡන්නසුත්තං ‘‘තීණිමානි භික්ඛවෙ පටිච්ඡන්නානි ආවහන්ති නො විවටානි. කතමානි තීණි, මාතුගාමො භික්ඛවෙ පටිච්ඡන්නො ආවහති නො විවටො, බ්‍රාහ්මණානං භික්ඛවෙ මන්තා පටිච්ඡන්නා ආවහන්ති නො විවටා, මිච්ඡාදිට්ඨි භික්ඛවෙ පටිච්ඡන්නා ආවහති නො විවටා. ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ තීණි පටිච්ඡන්නානි ආවහන්ති නො විවටානී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Die neunte, Ehrwürdiger, die Paṭicchanna-Sutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Drei Dinge, ihr Mönche, gedeihen im Verborgenen, nicht im Offenen. Welche drei? Das Frauenvolk, ihr Mönche, gedeiht im Verborgenen, nicht im Offenen; die Mantras der Brahmanen, ihr Mönche, gedeihen im Verborgenen, nicht im Offenen; falsche Ansicht, ihr Mönche, gedeiht im Verborgenen, nicht im Offenen. Diese drei Dinge, ihr Mönche, gedeihen im Verborgenen, nicht im Offenen.“ So und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

ලෙඛසුත්ත

Lekhasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.355] ආවුසො දසමං ලෙඛසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, wie wurde die zehnte, die Lekhasutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – දසමං භන්තෙ ලෙඛසුත්තං ‘‘තයොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො, පාසාණලෙඛූපමො පුග්ගලො පථවිලෙඛූපමො පුග්ගලො උදකලෙඛූපමො පුග්ගලො. කතමො ච භික්ඛවෙ පාසාණ ලෙඛූපමො පුග්ගලො, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො අභිණ්හං කුජ්ඣති, සො ච ඛ්වස්ස කොධො දීඝරත්තං අනුසෙති. සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ පාසාණලෙඛා න ඛිප්පං ලුජ්ජති වාතෙන වා උදකෙන වා, චිරට්ඨිතිකා හොති, එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ ඉධෙකච්චො පුග්ගලො අභිණ්හං කුජ්ඣති, සො ච ඛ්වස්ස කොධො දීඝරත්තං අනුසෙති. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ පාසාණලෙඛූපමො පුග්ගලො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Die zehnte, Ehrwürdiger, die Lekhasutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Drei Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Eine Person, die einer Inschrift im Stein gleicht, eine Person, die einer Inschrift in der Erde gleicht, und eine Person, die einer Inschrift im Wasser gleicht. Und wie, ihr Mönche, ist eine Person beschaffen, die einer Inschrift im Stein gleicht? Da, ihr Mönche, wird eine bestimmte Person häufig zornig, und dieser ihr Zorn nistet sich für lange Zeit in ihr ein. Gleichwie, ihr Mönche, eine Inschrift im Stein durch Wind oder Wasser nicht schnell vergeht, sondern von langer Dauer ist, ebenso, ihr Mönche, wird da eine bestimmte Person häufig zornig, und dieser ihr Zorn nistet sich für lange Zeit in ihr ein. Diese, ihr Mönche, wird eine Person genannt, die einer Inschrift im Stein gleicht.“ So und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

යොධාජීවවග්ග

Yodhājīvavagga

කෙසකම්බලසුත්ත

Kesakambalasutta

පුච්ඡා – යොධාජීවවග්ගෙ [Pg.358] පන ආවුසො පඤ්චමං කෙසකම්බලසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde im Yodhājīvavagga die fünfte, die Kesakambalasutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – යොධාජීවවග්ගෙ භන්තෙ පඤ්චමං කෙසකම්බලසුත්තං ‘‘සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ යානි කානිචි තන්තාවුතානං වත්ථානං, කෙසකම්බලො තෙසං පටිකිට්ඨො අක්ඛායති. කෙසකම්බලො භික්ඛවෙ සීතෙ සීතො උණ්හෙ උණ්හො දුබ්බණ්ණො දුග්ගන්ධො දුක්ඛසම්ඵස්සො. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ යානිකානිචි පුථුසමණබ්‍රාහ්මණවාදානං, මක්ඛලිවාදො තෙසං පටිකිට්ඨො අක්ඛායතීති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Yodhājīvavagga, Ehrwürdiger, wurde die fünfte, die Kesakambalasutta, vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Gleichwie, ihr Mönche, unter allen aus Fäden gewebten Stoffen eine Decke aus Haaren als das Schlechteste von ihnen gilt: Eine Haardecke, ihr Mönche, ist kalt in der Kälte, heiß in der Hitze, von hässlicher Farbe, von üblem Geruch und unangenehm bei Berührung; ebenso, ihr Mönche, gilt unter all den vielen Lehren der Asketen und Brahmanen die Lehre Makkhali [Gosālas] als die schlechteste von ihnen.“ So und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

මඞ්ගලවග්ග

Maṅgalavagga

වන්දනාසුත්ත

Vandanāsutta

පුච්ඡා – මඞ්ගලවග්ගෙ [Pg.360] පනාවුසො නවමං වන්දනාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie aber, Freund, wurde im Maṅgalavagga die neunte, die Vandanāsutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – මඞ්ගලවග්ගෙ භන්තෙ නවමං වන්දනාසුත්තං ‘‘තිස්සො ඉමා භික්ඛවෙ වන්දනා. කතමා තිස්සො, කායෙන වාචාය මනසා. ඉමා ඛො භික්ඛවෙ තිස්සො වන්දනා’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Im Maṅgalavagga, Ehrwürdiger, wurde die neunte, die Vandanāsutta, vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Drei, ihr Mönche, sind diese Ehrerbietungen. Welche drei? Mit dem Körper, mit der Rede, mit dem Geist. Dies wahrlich, ihr Mönche, sind die drei Ehrerbietungen.“ So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen verkündet.

‘‘තිස්සො ඉමා භික්ඛවෙ වන්දනා. කතමා තිස්සො, කායෙන වාචාය මනසා. ඉමා ඛො භික්ඛවෙ තිස්සො වන්දනා’’.

„Drei, ihr Mönche, sind diese Ehrerbietungen. Welche drei? Mit dem Körper, mit der Rede, mit dem Geist. Dies wahrlich, ihr Mönche, sind die drei Ehrerbietungen.“

පුබ්බණ්හසුත්ත

Pubbaṇhasutta

පුච්ඡා – තත්ථො [Pg.361] ආවුසො දසමං පුබ්බණ්හසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Wie wurde dort, Freund, die zehnte, die Pubbaṇhasutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – දසමං භන්තෙ පුබ්බණ්හසුත්තං ‘‘යෙ භික්ඛවෙ සත්තා පුබ්බණ්හසමයං කායෙන සුචරිතං චරන්ති, වාචාය සුචරිතං චරන්ති, මනසා සුචරිතං චරන්ති. සුපුබ්බණ්හො භික්ඛවෙ තෙසං සත්තානං. යෙ භික්ඛවෙ සත්තා මජ්ඣන්හිකසමයං…පෙ… සායන්හසමයං කායෙන සුචරිතං චරන්ති, වාචාය සුචරිතං චරන්ති, මනසා සුචරිතං චරන්ති. සුසායන්හො භික්ඛවෙ තෙසං සත්තාන’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Die zehnte, Ehrwürdiger, die Pubbaṇhasutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Welche Wesen auch immer, ihr Mönche, am Vormittag mit dem Körper guten Wandel führen, mit der Rede guten Wandel führen, mit dem Geist guten Wandel führen; ein guter Vormittag ist es für jene Wesen. Welche Wesen auch immer, ihr Mönche, am Mittag … und so weiter … am Abend mit dem Körper guten Wandel führen, mit der Rede guten Wandel führen, mit dem Geist guten Wandel führen; ein guter Abend ist es für jene Wesen.“ So und so weiter, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen verkündet.

සුනක්ඛත්තං [Pg.362] සුමඞ්ගලං, සුප්පභාතං සුහුට්ඨිතං;

සුඛණො සුමුහුත්තො ච, සුයිට්ඨං බ්‍රහ්මචාරිසු.

Ein guter Stern, ein gutes Omen, ein schöner Morgen, ein gutes Erwachen, ein günstiger Augenblick, eine glückliche Stunde und eine wohl dargebrachte Gabe ist es gegenüber jenen, die den heiligen Wandel führen.

භණ්ඩගාමවග්ග

Bhaṇḍagāmavagga

අනුබුද්ධසුත්ත

Anubuddhasutta

පුච්ඡා – චතුක්කනිපාතෙ [Pg.1] පන ආවුසො භණ්ඩගාමවග්ගෙ පඨමං අනුබුද්ධසුත්තං භගවතා සත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Vierer-Buch aber, Freund, im Bhaṇḍagāmavagga, in Bezug auf wen und wie wurde die erste, die Anubuddhasutta, vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – වජ්ජීසු භන්තෙ භණ්ඩගාමෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘චතුන්නං භික්ඛවෙ ධම්මානං අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. කතමෙසං චතුන්නං, අරියස්ස භික්ඛවෙ සීලස්ස අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. අරියස්ස භික්ඛවෙ සමාධිස්ස…. අරියාය භික්ඛවෙ පඤ්ඤාය…. අරියාය භික්ඛවෙ විමුත්තියා අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්චා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Bezug auf zahlreiche Mönche im Dorf Bhaṇḍagāma im Vajji-Land, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Weil wir vier Dinge, ihr Mönche, nicht erkannten und nicht durchdrangen, haben sowohl ich als auch ihr diese lange Zeit hindurch geirrt und sind im Kreis gewandert. Welche vier? Weil wir die edle Tugend, ihr Mönche, nicht erkannten und nicht durchdrangen, haben sowohl ich als auch ihr diese lange Zeit hindurch geirrt und sind im Kreis gewandert. Weil wir die edle Konzentration … Weil wir die edle Weisheit … Weil wir die edle Befreiung, ihr Mönche, nicht erkannten und nicht durchdrangen, haben sowohl ich als auch ihr diese lange Zeit hindurch geirrt und sind im Kreis gewandert.“ So und so weiter, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen verkündet.

අප්පස්සුතසුත්ත

Appassutasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.3] ආවුසො ඡට්ඨං අප්පස්සුතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Ebendort, Freund, wie wurde die sechste, die Appassutasutta, vom Erhabenen verkündet?

වි – තත්ථ භන්තෙ ඡට්ඨං අප්පස්සුතසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, අප්පස්සුතො සුතෙන අනුපපන්නො, අප්පස්සුතො සුතෙන උපපන්නො, බහුස්සුතො සුතෙන අනුපපන්නො, බහුස්සුතො සුතෙන උපපන්නො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Dort, Ehrwürdiger, wurde die sechste, die Appassutasutta, vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Vier Personen, ihr Mönche, gibt es und sind in der Welt anzutreffen. Welche drei? Der wenig Gelehrte, der dem Gelernten nicht entspricht; der wenig Gelehrte, der dem Gelernten entspricht; der viel Gelehrte, der dem Gelernten nicht entspricht; und der viel Gelehrte, der dem Gelernten entspricht.“ So und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

චරවග්ග

Caravagga

චරසුත්ත

Carasutta

පු – චරවග්ගෙ [Pg.7] පන ආවුසො පඨමං චරසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Im Caravagga aber, Freund, wie wurde die erste, die Carasutta, vom Erhabenen verkündet?

වි – චරවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං චරසුත්තං ‘‘චරතො චෙපි භික්ඛවෙ භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිභත්තො වා, තං චෙ භික්ඛු අධිවාසෙති නප්පජහති න විනොදෙති න බ්‍යන්තීකරොති න අනභාවං ගමෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Caravagga, Ehrwürdiger, wurde die erste, die Carasutta, vom Erhabenen folgendermaßen verkündet: „Wenn auch, ihr Mönche, in einem gehenden Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein von Grausamkeit geprägter Gedanke aufkommt, und wenn der Mönch diesen duldet, ihn nicht aufgibt, ihn nicht vertreibt, ihn nicht vernichtet, ihn nicht zum Nichtsein bringt …“ So und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

උරුවෙලවග්ග

Uruvelavagga

ලොකසුත්ත

Lokasutta

පු – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.9] සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ චතුක්කනිපාතෙ උරුවෙලවග්ගෙ තතියං ලොකසුත්තං කථං භාසිතං.

Fr. – Wie, Freund, wurde jene vom Erhabenen … und so weiter … vollkommen Erwachten im Aṅguttara-Nikāya, im Vierer-Buch, im Uruvelavagga, die dritte, die Lokasutta, verkündet?

වි – උරුවෙලවග්ගෙ භන්තෙ තතියං ලොකසුත්තං ‘‘ලොකො භික්ඛවෙ තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධො, ලොකස්මා තථාගතො විසංයුත්තො, ලොකසමුදයො භික්ඛවෙ තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධො, ලොකසමුදයො තථාගතස්ස පහීනො, ලොකනිරොධො භික්ඛවෙ තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධො ලොකනිරොධො තථාගතස්ස සච්ඡිකතො, ලොකනිරොධගාමිනී පටිපදා භික්ඛවෙ තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා, ලොකනිරොධගාමිනි පටිපදා තථාගතස්ස භාවිතා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Vi – Im Uruvela-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde das dritte Loka-Sutta (die Lehrrede über die Welt) vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Mönche, die Welt ist vom Tathāgata vollkommen erkannt; von der Welt ist der Tathāgata gelöst; die Entstehung der Welt, Mönche, ist vom Tathāgata vollkommen erkannt; die Entstehung der Welt ist vom Tathāgata aufgegeben; das Erlöschen der Welt, Mönche, ist vom Tathāgata vollkommen erkannt; das Erlöschen der Welt ist vom Tathāgata verwirklicht; der zum Erlöschen der Welt führende Pfad, Mönche, ist vom Tathāgata vollkommen erkannt; der zum Erlöschen der Welt führende Pfad ist vom Tathāgata entfaltet.“ In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

දන්තො [Pg.12] දමයතං සෙට්ඨො,සන්තො සමයතං ඉසි;

මුත්තො මොචයතං අග්ගො,තිණ්ණො තාරයතං වරො–

Der Gezähmte ist der Beste unter denen, die zähmen; der Friedvolle ist der Weise unter denen, die beruhigen; der Befreite ist der Höchste unter denen, die befreien; der Hinübergegangene ist der Vortrefflichste unter denen, die hinüberführen –

සබ්බං ලොකං අභිඤ්ඤාය,සබ්බං ලොකෙ යථාතථං;

සබ්බං ලොකං විසංයුත්තො,සබ්බලොකෙ අනූපයො.

Nachdem er die ganze Welt erkannt hat, alles in der Welt, so wie es tatsächlich ist, ist er von der ganzen Welt gelöst, unverstrickt in der ganzen Welt.

ස වෙ සබ්බාභිභූ ධීරො,සබ්බගන්ථප්පමොචනො;

පුට්ඨ’ස්ස පරමා සන්ති,නිබ්බානං අකුතො භයං.

Er ist wahrlich der alles Bezwingende, der Weise, der Befreier von allen Fesseln; er hat den höchsten Frieden erfahren, das Nibbāna, in dem es keine Furcht gibt.

එස ඛීණාසවො බුද්ධො,අනීඝො ඡින්නසංසයො;

සබ්බකම්මක්ඛයං [Pg.13] පත්තො,විමුත්තො උපධිසඞ්ඛයෙ;

Er ist der triebversiegte Buddha, leidfrei, der den Zweifel abgeschnitten hat; der die Vernichtung aller Kamma erreicht hat, befreit im Erlöschen der Daseinsgrundlagen;

එස සො භගවා බුද්ධො,එස සීහො අනුත්තරො;

සදෙවකස්ස ලොකස්ස,බ්‍රහ්මචක්කං පවත්තයී.

Das ist jener Erhabene, der Buddha, das ist der unübertreffliche Löwe; für die Welt samt ihren Göttern hat er das edle Rad in Bewegung gesetzt.

ඉති දෙවා මනුස්සා ච,යෙ බුද්ධං සරණං ගතා;

සඞ්ගම්ම තං නමස්සන්ති,මහන්තං වීතසාරදං.

So verehren Götter und Menschen, die zum Buddha Zuflucht genommen haben, ihn gemeinsam, den Großen, den von Zaghaftigkeit Freien.

දන්තො දමයතං සෙට්ඨො,සන්තො සමයතං ඉසි;

මුත්තො මොචයතං අග්ගො,තිණ්ණො තාරයතං වරො.

Der Gezähmte ist der Beste unter denen, die zähmen; der Friedvolle ist der Weise unter denen, die beruhigen; der Befreite ist der Höchste unter denen, die befreien; der Hinübergegangene ist der Vortrefflichste unter denen, die hinüberführen.

ඉති හෙතං නමස්සන්ති,මහන්තං වීතසාරදං;

සදෙවකස්මිං ලොකස්මිං,නත්ථි මෙ පටිපුග්ගලො–

So verehren sie ihn, den Großen, den von Zaghaftigkeit Freien: „In der Welt samt den Göttern gibt es keinen, der mir gleichkommt“ –

බ්‍රහ්මචරියසුත්ත

Brahmacariya-Sutta

පු – තත්ථෙව ආවුසො පඤ්චමං බ්‍රහ්මචරියසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das fünfte Brahmacariya-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – පඤ්චමං භන්තෙ බ්‍රහ්මචරියසුත්තං ‘‘නයිදං භික්ඛවෙ බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති ජනකුහනත්ථං, න ජනලපනත්ථං, න ලාභසක්කාරසිලොකානිසංසුත්තං[Pg.14], න ඉතිවාදප්පමොක්ඛානිසංසත්ථං, න ‘ඉති මං ජනො ජානාතූ’ති. අථ ඛො ඉදං භික්ඛවෙ බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති සංවරත්ථං පහානත්ථං විරාගත්ථං නිරොධත්ථ’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Das fünfte Brahmacariya-Sutta, Ehrwürdiger: „Mönche, dieses heilige Leben wird nicht gelebt, um die Menschen zu täuschen, nicht um zu schmeicheln, nicht um Gewinn, Ehre und Ruhm zu erlangen, nicht um Debatten zu gewinnen, und nicht mit dem Gedanken: ‚Möge das Volk mich so kennen.‘ Vielmehr, Mönche, wird dieses heilige Leben gelebt zum Zwecke der Beherrschung, des Aufgebens, der Entleidenschaftung und des Erlöschens.“ In dieser Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

අරියවංසසුත්ත

Ariyavaṃsa-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.15] ආවුසො අට්ඨමං අරියවංසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das achte Ariyavaṃsa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ අට්ඨමං අරියවංසසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ අරියවංසා අග්ගඤ්ඤා රත්තඤ්ඤා වංසඤ්ඤා පොරාණා, අසංකිණ්ණා අසංකිණ්ණපුබ්බාන සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨා සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. කතමෙ චත්තාරො, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන චීවරෙන, ඉතරීතරචීවරසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච චීවරහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති, අලද්ධා ච චීවරං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච චීවරං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣොපන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති, තාය ච පන ඉතරීතරචීවරසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති නො පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පටිස්සභො, අයං වුච්චති භික්ඛවෙ භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ebendort, Ehrwürdiger, das achte Ariyavaṃsa-Sutta: „Mönche, diese vier edlen Geschlechter sind ursprünglich, uralt, traditionell, altüberliefert, unvermischt, wurden nie vermischt, werden nicht vermischt und sind untadelig für weise Asketen und Brahmanen. Welche vier? Da, Mönche, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Gewand, er lobt die Zufriedenheit mit jedem beliebigen Gewand, und er nimmt wegen eines Gewands keine unrechte, ungebührliche Lebensweise auf; wenn er kein Gewand erhält, ist er nicht besorgt, und wenn er ein Gewand erhält, gebraucht er es ohne Gier, ohne Verblendung, ohne Verstrickung, indem er die Gefahr darin sieht und die Befreiung versteht. Und wegen dieser Zufriedenheit mit jedem beliebigen Gewand rühmt er sich selbst nicht und verachtet andere nicht. Wer darin geschickt, unverdrossen, klar bewusst und besonnen ist, von dem, Mönche, sagt man, dass er im alten, ursprünglichen edlen Geschlecht verweilt.“ In dieser Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

චක්කවග්ග

Cakka-Vagga

චක්කසුත්ත

Cakka-Sutta

පු – චක්කවග්ගෙ [Pg.19] පන ආවුසො පඨමං චක්කසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Im Cakka-Kapitel aber, Freund, wie wurde das erste Cakka-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – චක්කවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං චක්කසුත්තං ‘‘චත්තාරිමානි භික්ඛවෙ චක්කානි, යෙහි සමන්නාගතානං දෙවමනුස්සානං චතුචක්කං වත්තති, යෙහි සමන්නාගතා දෙවමනුස්සා නචිරස්සෙව මහන්තත්තං වෙපුල්ලත්තං පාපුණන්ති භොගෙසු. කතමානි චත්තාරි, පතිරූපදෙසවාසො සප්පුරිසාවස්සයො අත්තසම්මාපණිධි පුබ්බෙ ච කතපුඤ්ඤතා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Im Cakka-Kapitel, Ehrwürdiger, das erste Cakka-Sutta: „Mönche, es gibt diese vier Räder, ausgestattet mit denen das Viererrad der Götter und Menschen rollt, und ausgestattet mit denen Götter und Menschen in Kürze zu großer Fülle und Entfaltung an Besitztümern gelangen. Welche vier? Das Wohnen in einer geeigneten Gegend, die Anlehnung an edle Menschen, die richtige Selbstausrichtung und das Verdienst, das man in der Vergangenheit erworben hat.“ In dieser Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සඞ්ගහසුත්ත

Saṅgaha-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.21] ආවුසො දුතියං සඞ්ගහසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das zweite Saṅgaha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ දුතියං සඞ්ගහසුත්තං ‘‘චත්තාරිමානි භික්ඛවෙ සඞ්ගහවත්ථූනි. කතමානි චත්තාරි, දානං පෙය්‍යවජ්ජං අත්ථචරියා සමානත්තතා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ebendort, Ehrwürdiger, das zweite Saṅgaha-Sutta: „Es gibt diese vier Mittel des Zusammenhalts, Mönche. Welche vier? Geben, liebevolle Rede, nützliches Handeln und Unparteilichkeit.“ In dieser Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සීහසුත්ත

Sīha-Sutta

පු – භත්ථෙව [Pg.23] ආවුසො තතියං සීහසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das dritte Sīha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ තතියං සීහසුත්තං ‘‘සීහො භික්ඛවෙ මිගරාජා සායනුසමයං ආසයා නික්ඛමති, ආසයා නික්ඛමිත්වා විජම්භති, විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙති, සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදති, තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදිත්වා ගොචරාය පක්කමතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ebendort, Ehrwürdiger, das dritte Sīha-Sutta: „Mönche, der Löwe, der König der Tiere, kommt zur Abendzeit aus seiner Höhle heraus. Nachdem er aus der Höhle herausgekommen ist, dehnt er sich. Nachdem er sich gedehnt hat, blickt er nach allen vier Himmelsrichtungen. Nachdem er nach allen vier Himmelsrichtungen geblickt hat, stößt er dreimal sein Löwengebrüll aus. Nachdem er dreimal sein Löwengebrüll ausgestoßen hat, macht er sich auf den Weg zur Jagd.“ In dieser Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

දොණසුත්ත

Doṇa-Sutta

පු – තෙනාවුසො [Pg.25] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ චතුක්කනිපාතෙ චක්කවග්ගෙ ඡට්ඨං දොණසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Nun, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das sechste Doṇa-Sutta im Cakka-Kapitel des Vierer-Buchs des Aṅguttara-Nikāya von jenem Erhabenen, dem … vollkommen Erwachten gesprochen?

වි – අන්තරා [Pg.26] ච භන්තෙ උක්කට්ඨං අන්තරා ච සෙතබ්‍යං දොණං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. දොණො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘දෙවො නො භවං භවිස්සතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘න ඛො අහං බ්‍රාහ්මණ දෙවො භවිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Es wurde gesprochen, Ehrwürdiger, auf dem Weg zwischen Ukkaṭṭhā und Setabyā, in Bezug auf den Brahmanen Doṇa. Der Brahmane Doṇa, Ehrwürdiger, sagte zum Erhabenen: „Wird der Herr ein Gott sein?“ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Ich werde wahrlich kein Gott sein, Brahmane.“

‘‘අච්ඡරියං [Pg.27] වත භො, අබ්භුතං වත භො, න වතිමානි මනුස්සභූතස්ස පදානි භවිස්සන්ති’’.

„Erstaunlich ist das wahrlich, Herr, wunderbar ist das wahrlich! Dies können doch unmöglich die Fußspuren eines menschlichen Wesens sein.“

‘‘දෙවො නො භවං භවිස්සති’’.

„Wird der Herr ein Gott sein?“

‘‘න ඛො අහං බ්‍රාහ්මණ දෙවො භවිස්සමි’’.

„Ich werde wahrlich kein Gott sein, Brahmane.“

‘‘ගන්ධබ්බො නො භවං භවිස්සති’’.

„Wird der Herr ein Gandhabba sein?“

‘‘න ඛො අහං බ්‍රාහ්මණ ගන්ධබ්බො භවිස්සාමි’’.

„Ich werde wahrlich kein Gandhabba sein, Brahmane.“

උජ්ජයසුත්ත

Ujjaya-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.30] ආවුසො නවමං උජ්ජයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das neunte Ujjaya-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – නවමං භන්තෙ උජ්ජයසුත්තං ‘‘න ඛො අහං බ්‍රාහ්මණ සබ්බං යඤ්ඤං වණ්ණෙමි, න පනාහං බ්‍රාහ්මණ සබ්බං යඤ්ඤං න වණ්ණෙමි. යථාරූපෙ ඛො බ්‍රාහ්මණ යඤ්ඤෙ ගාවො හඤ්ඤන්ති, අජෙළකා හඤ්ඤන්ති, කුක්කුටසූකරා හඤ්ඤන්ති, විවිධා පාණා සඞ්ඝාතං ආපජ්ජන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Das neunte Ujjaya-Sutta, Ehrwürdiger: „Ich lobe gewiss nicht jedes Opfer, Brahmane; ich lehne aber auch nicht jedes Opfer ab, Brahmane. Bei der Art von Opfer jedoch, Brahmane, bei der Rinder getötet werden, Ziegen und Schafe getötet werden, Hühner und Schweine getötet werden und verschiedene Lebewesen dem Tod geweiht werden...“ In dieser Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

‘‘භවම්පි [Pg.31] නො ගොතමො යඤ්ඤං වණ්ණෙති’’.

„Lobpreist auch der ehrwürdige Gotama das Opfer?“

රොහිතස්සවග්ග

Rohitassa-Kapitel

සමාධිභාවනාසුත්ත

Samādhibhāvanā-Sutta

පු – රොහිතස්සවග්ගෙ [Pg.33] පන ආවුසො පඨමං සමාධිභාවනාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Wie aber, Freund, wurde im Rohitassa-Kapitel die erste Lehrrede über die Entfaltung der Konzentration vom Erhabenen verkündet?

වි – රොහිතස්සවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං සමාධිභාවනාසුත්තං ‘‘චතස්සො ඉමා භික්ඛවෙ සමාධිභාවනා, කතමා චතස්සො, අත්ථි භික්ඛවෙ සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති, අත්ථි භික්ඛවෙ සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනප්පටිලාභාය සංවත්තති, අත්ථි භික්ඛවෙ සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති, අත්ථි භික්ඛවෙ සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Rohitassa-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde die erste Lehrrede über die Entfaltung der Konzentration vom Erhabenen so verkündet: „Diese vier Entfaltungen der Konzentration gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, zum Verweilen im Glück in der gegenwärtigen Existenz führt; es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, zum Erlangen von Erkenntnis und Schauung führt; es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt; es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, zur Versiegung der Triebe führt“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

පඤ්හබ්‍යාකරණසුත්ත

Pañhabyākaraṇa-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.37] ආවුසො දුතියං පඤ්හබ්‍යාකරණසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Wie wurde ebendort, Freund, die zweite Lehrrede über die Beantwortung von Fragen vom Erhabenen verkündet?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ දුතියං පඤ්හබ්‍යාකරණසුත්තං ‘‘චත්තාරිමානි භික්ඛවෙ පඤ්හබ්‍යාකරණානි. කතමානි චත්තාරි, අත්ථි භික්ඛවෙ පඤ්හො එකංසබ්‍යාකරණීයො, අත්ථි භික්ඛවෙ පඤ්හො විභජ්ජබ්‍යාකරණීයො, අත්ථි භික්ඛවෙ පඤ්හො පටිපුච්ඡාබ්‍යාකරණීයො, අත්ථි භික්ඛවෙ පඤ්හො ඨපනීයො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Ebendort, Ehrwürdiger, wurde die zweite Lehrrede über die Beantwortung von Fragen vom Erhabenen so verkündet: „Es gibt diese vier Beantwortungen von Fragen, ihr Mönche. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die direkt zu beantworten ist; es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die analytisch zu beantworten ist; es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die mit einer Gegenfrage zu beantworten ist; es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die beiseite zu stellen ist“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ග

Puññābhisanda-Kapitel

පඨමසංවාසසුත්ත

Erste Lehrrede über das Zusammenleben

පු – පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගෙ [Pg.39] පන ආවුසො තතියං සංවාසසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Fr. – Im Puññābhisanda-Kapitel aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die dritte Lehrrede über das Zusammenleben vom Erhabenen verkündet?

වි – පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගෙ භන්තෙ තතියං සංවාසසුත්තං අන්තරා ච මධුරං අන්තරා ච වෙරඤ්ජං සම්බහුලෙ ගහපතයො ච ගහපතානියො ච ආරබ්භ ‘‘චත්තාරොමෙ ගහපතයො සංවාසා. කතමෙ චත්තාරො, ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Puññābhisanda-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde die dritte Lehrrede über das Zusammenleben auf dem Weg zwischen Madhurā und Verañjā in Bezug auf zahlreiche Hausväter und Hausmütter vom Erhabenen so verkündet: „Es gibt, ihr Hausväter, diese vier Arten des Zusammenlebens. Welche vier? Ein gemeiner Mann lebt mit einer gemeinen Frau zusammen, ein gemeiner Mann lebt mit einer Göttin zusammen, ein Gott lebt mit einer gemeinen Frau zusammen, ein Gott lebt mit einer Göttin zusammen“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

පඨමසමජීවීසුත්ත

Erste Lehrrede über das gleiche Leben

පු – තෙනාවුසො [Pg.43] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ චතුක්කනිපාතෙ පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගෙ පඤ්චමං සමජීවිසුත්තං කථං භාසිතං.

Fr. – Wie wurde nun, Freund, von jenem Erhabenen … [vollständig Erleuchteten] in der Angereihten Sammlung, Buch der Vierer, im Puññābhisanda-Kapitel, die fünfte Lehrrede über das gleiche Leben verkündet?

වි – පඤ්චමං භන්තෙ සමජීවිසුත්තං ‘‘ආකඞ්ඛෙය්‍යුං චෙ ගහපතයො උභො ජානිපතයො දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං, අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං, උභොව අස්සු සමසද්ධා සමසීලා සමචාගා සමපඤ්ඤා, තෙ දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සන්ති, අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Die fünfte Lehrrede über das gleiche Leben, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen so verkündet: „Wenn, ihr Hausväter, beide Ehegatten wünschen, einander sowohl im gegenwärtigen Leben zu sehen als auch im jenseitigen Leben einander wiederzusehen, so sollten beide gleichen Glauben, gleiche Tugend, gleiche Freigiebigkeit und gleiche Weisheit besitzen. Sie werden einander sowohl im gegenwärtigen Leben sehen als auch im jenseitigen Leben wiedersehen“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

පත්තකම්මවග්ග

Pattakamma-Kapitel

ආනණ්‍යසුඛසුත්ත

Lehrrede über das Glück der Schuldenfreiheit

පු – පත්තකම්මවග්ගෙ [Pg.46] පන ආවුසො දුතියං ආනණ්‍යසුඛසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Fr. – Im Pattakamma-Kapitel aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die zweite Lehrrede über das Glück der Schuldenfreiheit vom Erhabenen verkündet?

වි – පත්තකම්මවග්ගෙ [Pg.47] භන්තෙ දුතියං ආනණ්‍යසුඛසුත්තං සාවත්ථියං අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං ආරබ්භ ‘‘චත්තාරිමානි ගහපති සුඛානි අධිගමනීයානි ගිහිනා කාමභොගිනා කාලෙන කාලං සමයෙන සමයං උපාදාය. කතමානි චත්තාරි, අත්ථිසුඛං භොගසුඛං අනණ්‍යසුඛං අනවජ්ජසුඛ’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Pattakamma-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde die zweite Lehrrede über das Glück der Schuldenfreiheit in Sāvatthī in Bezug auf den Hausvater Anāthapiṇḍika vom Erhabenen so verkündet: „Es gibt diese vier Arten von Glück, Hausvater, die ein im Haus lebender Genießer der Sinnlichkeit von Zeit zu Zeit, je nach Gelegenheit, erlangen kann. Welche vier? Das Glück des Vorhandenseins von Besitz, das Glück des Genusses, das Glück der Schuldenfreiheit und das Glück der Makellosigkeit“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

ආනණ්‍යසුඛං [Pg.50] ඤත්වාන, අථො අත්ථිසුඛං පරං;

භුඤ්ජං භොගසුඛං මච්චො, තතො පඤ්ඤා විපස්සති;

විපස්සමානො ජානාති, උභො භාගෙ සුමෙධසො;

අනවජ්ජසුඛස්සෙතං, කලං නාග්ඝති සොළසිං–

Erkennt man das Glück der Schuldenfreiheit, und ferner das Glück des Besitzens; / genießt der Sterbliche das Glück des Verbrauchs, danach sieht er mit Weisheit klar. / Klar schauend erkennt der Weise beide Seiten: / All dies ist im Vergleich zum Glück der Makellosigkeit nicht einmal den sechzehnten Teil wert.

අප්පණ්ණකවග්ග

Apaṇṇaka-Kapitel

සප්පුරිසසුත්ත

Lehrrede über den edlen Menschen

පු – අපණ්ණකවග්ගෙ පන ආවුසො තතියං සප්පුරිසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Im Apaṇṇaka-Kapitel aber, Freund, wie wurde die dritte Lehrrede über den edlen Menschen vom Erhabenen verkündet?

වි – අපණ්ණකවග්ගෙ [Pg.51] භන්තෙ තතියං සප්පුරිසසුත්තං ‘‘චතූහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො අසප්පුරිසො වෙදිතබ්බො. කතමෙහි චතූහි, ඉධ භික්ඛවෙ අසප්පුරිසො යො හොති පරස්ස අවණ්ණො තං අපුට්ඨොපි පාතු කරොති කො පන වාදො පුට්ඨස්සා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Apaṇṇaka-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde die dritte Lehrrede über den edlen Menschen vom Erhabenen so verkündet: „Anhand von vier Eigenschaften, ihr Mönche, ist ein unedler Mensch zu erkennen. Welchen vier? Da, ihr Mönche, offenbart ein unedler Mensch das, was zum Tadel eines anderen gereicht, selbst wenn er nicht gefragt wird; wie viel mehr erst, wenn er gefragt wird!“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

අධුනාගතවධුකාසමෙන [Pg.55] චෙතසා විහරිස්සාම’’ –

„Wir wollen mit einem Geist verweilen, der dem einer frisch vermählten Braut gleicht“

අචින්තෙය්‍යසුත්ත

Acinteyya-Sutta

පු – තත්ථෙව ආවුසො සත්තමං අචින්තෙය්‍යසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Ebendort, Freund, wie wurde die siebte Lehrrede über das Undenkbare vom Erhabenen verkündet?

වි – සත්තමං භන්තෙ අචින්තෙය්‍යසුත්තං ‘‘චත්තාරිමානි භික්ඛවෙ අචින්තෙය්‍යානි න චින්තෙතබ්බානි, යානි චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. කතමානි චත්තාරි, බුද්ධානං භික්ඛවෙ බුද්ධවිසයො අචින්තෙය්‍යො න චින්තෙතබ්බො, යං චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්සා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Die siebte Lehrrede über das Undenkbare, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen so verkündet: „Diese vier Undenkbaren, ihr Mönche, dürfen nicht erdacht werden; wer sie erdenkt, würde dem Wahnsinn und dem Verderben verfallen. Welche vier? Der Bereich der Buddhas, ihr Mönche, ist undenkbar, er darf nicht erdacht werden; wer ihn erdenkt, würde dem Wahnsinn und dem Verderben verfallen“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

මචලවග්ග

Macala-Kapitel

තමොතමසුත්ත

Tamotama-Sutta

පු – මචලවග්ගෙ [Pg.57] පන ආවුසො පඤ්චමං තමොතමසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Im Macala-Kapitel aber, Freund, wie wurde die fünfte Lehrrede über Dunkelheit und Dunkelheit vom Erhabenen verkündet?

වි – මචලවග්ගෙ භන්තෙ පඤ්චමං තමොතමසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, තමොතමපරායණො, තමොජොතිපරායණො, ජොතිතමපරායණො, ජොතිජොතිපරායණො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Macala-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde die fünfte Lehrrede über Dunkelheit und Dunkelheit vom Erhabenen so verkündet: „Es gibt diese vier Personen, ihr Mönche, die in der Welt existieren und anzutreffen sind. Welche vier? Der von der Dunkelheit zur Dunkelheit Gehende, der von der Dunkelheit zum Licht Gehende, der vom Licht zur Dunkelheit Gehende, der vom Licht zum Licht Gehende“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

අසුරවග්ග

Asura-Kapitel

අසුරසුත්ත

Asura-Sutta

පු – තෙනාවුසො [Pg.61] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන අඞ්ගුත්තරනිකායෙ චතුක්කනිපාතෙ අසුරවග්ගෙ පඨමං අසුරසුත්තං කථං භාසිතං.

Fr. – Wie wurde nun, Freund, von jenem Erhabenen … [vollständig Erleuchteten] in der Angereihten Sammlung, Buch der Vierer, im Asura-Kapitel die erste Lehrrede über die Asuras verkündet?

වි – අසුරවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං අසුරසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, අසුරො අසුරපරිවාරො, අසුරො දෙවපරිවාරො, දෙවො අසුරපරිවාරො, දෙවො දෙවපරිවාරො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antw. – Im Asura-Kapitel, Ehrwürdiger, wurde die erste Lehrrede über die Asuras vom Erhabenen so verkündet: „Es gibt diese vier Personen, ihr Mönche, die in der Welt existieren und anzutreffen sind. Welche vier? Der Asura mit einem Gefolge von Asuras, der Asura mit einem Gefolge von Göttern, der Gott mit einem Gefolge von Asuras, der Gott mit einem Gefolge von Göttern“, auf diese Weise und so weiter wurde es vom Erhabenen verkündet.

සමාධිසුත්ත

Samādhi-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.64] ආවුසො චතුත්ථං සමාධිසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Fr. – Wie wurde ebendort, Freund, die vierte Lehrrede über die Konzentration vom Erhabenen verkündet?

වි – චතුත්ථං භන්තෙ සමාධිසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන භික්ඛවෙ පුග්ගලො ලාභී හොති අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, න ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස. ඉධ පන භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො න චෙව ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, න ච ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන භික්ඛවෙ එකච්චො පුග්ගලො ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, die vierte, die Samādhisutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Diese vier Personen, ihr Mönche, existieren und sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Hier, ihr Mönche, gewinnt eine bestimmte Person die innere Geistesruhe (cetosamatha), gewinnt aber nicht die Einsicht in die Dinge gemäß der höheren Weisheit (adhipaññādhammavipassanā). Hier wiederum, ihr Mönche, gewinnt eine Person die Einsicht in die Dinge gemäß der höheren Weisheit, gewinnt aber nicht die innere Geistesruhe. Hier wiederum, ihr Mönche, gewinnt eine bestimmte Person weder die innere Geistesruhe noch gewinnt sie die Einsicht in die Dinge gemäß der höheren Weisheit. Hier wiederum, ihr Mönche, gewinnt eine bestimmte Person sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Dinge gemäß der höheren Weisheit“ und so weiter.

රාගවිනයසුත්ත

Rāgavinayasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.68] ආවුසො ඡට්ඨං රාගවිනයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Eben dort, Freund, wie wurde die sechste, die Rāgavinayasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – ඡට්ඨං භන්තෙ රාගවිනයසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, die sechste, die Rāgavinayasutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Diese vier Personen, ihr Mönche, existieren und sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Derjenige, der für das eigene Wohl praktiziert, nicht für das Wohl anderer; derjenige, der für das Wohl anderer praktiziert, nicht für das eigene Wohl; derjenige, der weder für das eigene Wohl noch für das Wohl anderer praktiziert; und derjenige, der sowohl für das eigene Wohl als auch für das Wohl anderer praktiziert“ und so weiter.

වලාහකවග්ග

Valāhakavagga

පඨමවලාහකසුත්ත

Paṭhamavalāhakasutta

පු – වලාහකවග්ගෙ [Pg.71] පන ආවුසො පඨමං වලාහකසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Im Valāhakavagga aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die erste Valāhakasutta vom Erhabenen gesprochen?

වි – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ වලාහකා. කතමෙ චත්තාරො, ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, වස්සිතා නො ගජ්ජිතා, නෙව ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො වලාහකා. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො වලාහකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජාමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, වස්සිතා නො ගජ්ජිතා, නෙව ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, ගජ්ජිතා ච වස්සිතා චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Es gibt diese vier Wolken, ihr Mönche. Welche vier? Die donnern, aber nicht regnen; die regnen, aber nicht donnern; die weder donnern noch regnen; und die sowohl donnern als auch regnen. Dies, ihr Mönche, sind die vier Wolken. Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier Personen, die den Wolken gleichen, existieren und sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Die donnern, aber nicht regnen; die regnen, aber nicht donnern; die weder donnern noch regnen; und die sowohl donnern als auch regnen“ und so weiter.

උදකරහදසුත්ත

Udakarahadasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.73] ආවුසො චතුත්ථං උදකරහදසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Eben dort, Freund, wie wurde die vierte, die Udakarahadasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – චතුත්ථ භන්තෙ උදකරහදසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ උදකරහදා. කතමෙ චත්තාරො, උත්තානො ගම්භීරොභාසො, ගම්භීරො උත්තානොභාසො, උත්තානො උත්තානොභාසො, ගම්භීරො ගම්භීරොභාසො, ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො උදකරහදා. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො උදකරහදූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, උත්තානො ගම්භීරොභාසො, ගම්භීරො උත්තානොභාසො, උත්තානො උත්තානොභාසො, ගම්භීරො ගම්භීරොභාසො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, die vierte, die Udakarahadasutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Es gibt diese vier Wasserbecken, ihr Mönche. Welche vier? Das flache, das tief erscheint; das tiefe, das flach erscheint; das flache, das flach erscheint; und das tiefe, das tief erscheint. Dies, ihr Mönche, sind die vier Wasserbecken. Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier Personen, die den Wasserbecken gleichen, existieren und sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Das flache, das tief erscheint; das tiefe, das flach erscheint; das flache, das flach erscheint; und das tiefe, das tief erscheint“ und so weiter.

මූසිකසුත්ත

Mūsikasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.76] ආවුසො සත්තමං මූසිකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Eben dort, Freund, wie wurde die siebte, die Mūsikasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සත්තමං භන්තෙ මූසිකසුත්තං ‘‘චතස්සො ඉමා භික්ඛවෙ මූසිකා. කතමා චතස්සො, ගාධං කත්තා නො වසිතා, වසිතා නො ගාධං කත්තා, නෙව ගාධං කත්තා නො වසිතා, ගාධං කත්තා ච වසිතා ච. ඉමා ඛො භික්ඛවෙ චතස්සො මූසිකා. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො මූසිකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො, ගාධං කත්තා නො වසිතා, වසිතා නො ගාධං කත්තා, නෙව ගාධං කත්තා නො වසිතා, ගාධං කත්තා ච වසිතා චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, die siebte, die Mūsikasutta, wurde vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Es gibt diese vier Mäuse, ihr Mönche. Welche vier? Diejenige, die ein Loch gräbt, aber nicht darin wohnt; diejenige, die darin wohnt, aber kein Loch gräbt; diejenige, die weder ein Loch gräbt noch darin wohnt; und diejenige, die sowohl ein Loch gräbt als auch darin wohnt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Mäuse. Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier Personen, die den Mäusen gleichen, existieren und sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Diejenige, die ein Loch gräbt, aber nicht darin wohnt; diejenige, die darin wohnt, aber kein Loch gräbt; diejenige, die weder ein Loch gräbt noch darin wohnt; und diejenige, die sowohl ein Loch gräbt als auch darin wohnt“ und so weiter.

බලීබද්ධසුත්ත

Balībaddhasutta

පු – සංගීතාපි [Pg.79] ආවුසො අඞ්ගුත්තරනිකායතො කානිචි සුත්තානි උද්ධරිත්වා පටිපුච්ඡිස්සාමි බහුජනස්ස සුතවුඩ්ඪියා. සංගීතෙ ආවුසො අඞ්ගුත්තරනිකායෙ චතුක්කනිපාතෙ වලාහකවග්ගෙ අට්ඨමං බලීබද්ධසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Auch aus der rezitierten Aṅguttara-Nikāya, Freund, werde ich einige Lehrreden herausgreifen und fragen, um das Wissen vieler Menschen zu mehren. Freund, wie wurde in der rezitierten Aṅguttara-Nikāya, im Vierer-Buch, im Valāhakavagga, die achte, die Balībaddhasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – වලාහකවග්ගෙ භන්තෙ අට්ඨමං බලීබද්ධසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ බලීබද්ධා. කතමෙ චත්තාරො, සගවචණ්ඩො නො පරගවචණ්ඩො, පරගවචණ්ඩො නො සගවචණ්ඩො, සගවචණ්ඩො ච පරගවචණ්ඩො ච, නෙව සගවචණ්ඩො නො පරගවචණ්ඩො. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො බලීබද්ධා. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො බලීබද්ධූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Im Valāhakavagga, ehrwürdiger Herr, wurde die achte, die Balībaddhasutta, vom Erhabenen folgendermaßen gesprochen: „Es gibt diese vier Stiere, ihr Mönche. Welche vier? Wild gegenüber der eigenen Herde, nicht wild gegenüber einer fremden Herde; wild gegenüber einer fremden Herde, nicht wild gegenüber der eigenen Herde; wild sowohl gegenüber der eigenen Herde als auch gegenüber einer fremden Herde; und weder wild gegenüber der eigenen Herde noch wild gegenüber einer fremden Herde. Dies, ihr Mönche, sind die vier Stiere. Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier Personen, die den Stieren gleichen, existieren und sind in der Welt anzutreffen“ und so weiter.

කෙසිසුත්ත

Kesisutta

පු – කෙසිවග්ගෙ [Pg.82] පන ආවුසො පඨමං කෙසිසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Im Kesivagga aber, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde die erste, die Kesisutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – කෙසිං භන්තෙ අස්සදම්මසාරථිං ආරබ්භ භාසිතං. කෙසි භන්තෙ අස්සදම්මසාරථි භගවන්තං එතදවොච ‘‘භගවා පන භන්තෙ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි, කථං පන භන්තෙ භගවා පුරිසදම්මං විනෙතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අහං ඛො කෙසි පුරිසදම්මං සණ්හෙනපි විනෙමි, ඵරුසෙනපි විනෙමි, සණ්හඵරුසෙනපි විනෙමි. තත්‍රිදං කෙසි සණ්හස්මිං – ඉති කායසුචරිතං ඉති කායසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති වචීසුචරිතං ඉති වචීසුචරිතස්ස [Pg.83] විපාකො, ඉති මනොසුචරිතං ඉති මනොසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති දෙවා ඉති මනුස්සා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, sie wurde in Bezug auf Kesi, den Pferdebändiger, gesprochen. Kesi, der Pferdebändiger, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Der Erhabene aber, ehrwürdiger Herr, ist der unübertreffliche Lenker der zu bändigenden Menschen. Wie aber, ehrwürdiger Herr, bändigt der Erhabene einen zu bändigenden Menschen?“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Ich wahrlich, Kesi, bändige einen zu bändigenden Menschen mit Milde, ich bändige ihn mit Strenge, ich bändige ihn mit Milde und Strenge. Dabei gilt in Bezug auf die Milde, Kesi: Dies ist gutes Verhalten mit dem Körper, dies ist das Ergebnis des guten Verhaltens mit dem Körper; dies ist gutes Verhalten mit der Rede, dies ist das Ergebnis des guten Verhaltens mit der Rede; dies ist gutes Verhalten mit dem Geist, dies ist das Ergebnis des guten Verhaltens mit dem Geist; dies sind Götter, dies sind Menschen“ und so weiter.

‘‘ත්වං ඛොසි කෙසි පඤ්ඤාතො අස්සදම්මසාරථීති, කථං පන ත්වං කෙසි අස්සදම්මසාරථි’’ –

„Du bist doch, Kesi, bekannt als Pferdebändiger. Wie aber bändigst du, Kesi, als Pferdebändiger?“ –

‘‘අහං ඛො භන්තෙ අස්සදම්මං සණ්හෙනපි විනෙමි, ඵරුසෙනපි විනෙමි, සණ්හඵරුසෙනපි විනෙමි’’ –

„Ich wahrlich, ehrwürdiger Herr, bändige ein zu bändigendes Pferd mit Milde, ich bändige es mit Strenge, ich bändige es mit Milde und Strenge.“ –

‘‘සචෙ [Pg.84] තෙ කෙසි අස්සදම්මො සණ්හෙන විනයං න උපෙති, ඵරුසෙන විනයං න උපෙති, සණ්හඵරුසෙන විනයං න උපෙති, කින්ති නං කරොසි’’ –

„Wenn aber, Kesi, ein zu bändigendes Pferd sich durch Milde nicht bändigen lässt, sich durch Strenge nicht bändigen lässt, sich durch Milde und Strenge nicht bändigen lässt, was tust du dann mit ihm?“ –

‘‘භගවා පන භන්තෙ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි, කථං පන භන්තෙ භගවා පුරිසදම්මං විනෙති’’ –

„Der Erhabene aber, ehrwürdiger Herr, ist der unübertreffliche Lenker der zu bändigenden Menschen. Wie aber, ehrwürdiger Herr, bändigt der Erhabene einen zu bändigenden Menschen?“ –

න 0.0087 ඛො භන්තෙ භගවතො පාණාතිපාතො කප්පති, අථ ච පන භගවා එවමාහ ‘‘හනාමි නං කෙසී’’ති.

„Es ist doch dem Erhabenen gewiss nicht erlaubt, Leben zu nehmen, ehrwürdiger Herr, und dennoch sprach der Erhabene so: ‚Ich töte ihn, Kesi!‘“

අත්තානුවාදසුත්ත

Attānuvādasutta

පු – භයවග්ගෙ [Pg.89] පන ආවුසො පඨමං අත්තානුවාදසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Im Bhayavagga aber, Freund, wie wurde die erste, die Attānuvādasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – භයවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං අත්තානුවාදසුත්තං ‘‘චත්තාරිමානි භික්ඛවෙ භයානි. කතමානි චත්තාරි, අත්තානුවාදභයං පරානුවාදභයං දණ්ඩභයං දුග්ගතිභය’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, im Bhayavagga wurde das erste Sutra, das Attānuvāda-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Mönche, es gibt diese vier Gefahren. Welche vier? Die Gefahr des Selbstvorwurfs, die Gefahr des Vorwurfs durch andere, die Gefahr der Bestrafung und die Gefahr einer schlechten Wiedergeburt‘, und so weiter.

ධම්මකථිකසුත්ත

Dhammakathika-Sutta

පු – ඉදානි [Pg.92] ආවුසො බහුජනස්ස සුතවුඩ්ඪියා සංගීතා අඞ්ගුත්තරනිකායතොපි කානිචි සුත්තානි උද්ධරිත්වා පටිපුච්ඡිස්සාමි, සංගීතෙ ආවුසො අඞ්ගුත්තරනිකායෙ චතුක්කනිපාතෙ පුග්ගලවග්ගෙ නවමං ධම්මකථිකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Nun, Freund, um des Wachstums des Wissens der vielen Menschen willen, werde ich einige Suttas aus dem rezitierten Aṅguttara-Nikāya herausheben und weiter fragen: Freund, wie wurde im rezitierten Aṅguttara-Nikāya, in der Vierer-Sammlung (Catukkanipāta), im Kapitel über Personen (Puggalavagga), das neunte Sutra, das Dhammakathika-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – පුග්ගලවග්ගෙ භන්තෙ නවමං ධම්මකථිකසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ ධම්මකථිකා. කතමෙ චත්තාරො, ඉධ භික්ඛවෙ එකච්චො ධම්මකථිකො අප්පඤ්ච භාසති අසහිතඤ්ච, පරිසා චස්ස න කුසලා හොති සහිතාසහිතස්ස. එවරූපො භික්ඛවෙ ධම්මකථිකො එවරූපාය පරිසාය ධම්මකථිකොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, im Puggalavagga wurde das neunte Sutra, das Dhammakathika-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Mönche, es gibt diese vier Dhamma-Prediger. Welche vier? Da, Mönche, spricht ein bestimmter Dhamma-Prediger wenig und Unnützes, und seine Zuhörerschaft ist nicht kundig bezüglich des Sinnvollen und Sinnlosen. Ein solcher Dhamma-Prediger, Mönche, gilt vor einer solchen Zuhörerschaft eben als ein Dhamma-Prediger‘, und so weiter.

රොගසුත්ත

Roga-Sutta

පු – ඉන්ද්‍රියවග්ගෙ [Pg.95] පන ආවුසො සත්තමං රොගසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Und wie, Freund, wurde im Indriyavagga das siebte Sutra, das Roga-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සත්තමං භන්තෙ රොගසුත්තං ‘‘ද්වෙමෙ භික්ඛවෙ රොගා. කතමෙ ද්වෙ, කායිකො ච රොගො, චෙතසිකො ච රොගො. දිස්සන්ති භික්ඛවෙ සත්තා කායිකෙන රොගෙන එකම්පි වස්සං ආරොග්‍යං පටිජානමානා ද්වෙපි වස්සානි තීණිපි වස්සානි චත්තාරිපි වස්සානි පඤ්චපි වස්සානි දසපි වස්සානි වීසම්පි වස්සානි තිංසම්පි වස්සානි චත්තාරීසම්පි වස්සානි පඤ්ඤාසම්පි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා වස්සසතම්පි භිය්‍යොපි ආරොග්‍යං පටිජානමානා. තෙ භික්ඛවෙ සත්තා සුදුල්ලභා ලොකස්මිං, යෙ චෙතසිකෙන රොගෙන මුහුත්තම්පි ආරොග්‍යං පටිජානන්ති අඤ්ඤත්‍ර ඛීණාසවෙහී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, das siebte Sutra, das Roga-Sutta, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Mönche, es gibt diese zwei Krankheiten. Welche zwei? Die körperliche Krankheit und die geistige Krankheit. Man sieht, Mönche, Wesen, die erklären, ein Jahr lang frei von körperlicher Krankheit zu sein, zwei Jahre, drei Jahre, vier Jahre, fünf Jahre, zehn Jahre, zwanzig Jahre, dreißig Jahre, vierzig Jahre, fünfzig Jahre lang frei von körperlicher Krankheit zu sein, ja selbst hundert Jahre und noch länger Gesundheit zu beanspruchen. Doch jene Wesen sind in der Welt schwer zu finden, Mönche, die erklären, auch nur für einen Augenblick frei von geistiger Krankheit zu sein, ausgenommen jene, deren Triebe versiegt sind‘, und so weiter.

චත්තාරොමෙ 0.0096 භික්ඛවෙ පබ්බජිතස්ස රොගා.

Mönche, es gibt diese vier Krankheiten eines Hauslosen.

යුගනද්ධසුත්ත

Yuganaddha-Sutta

පු – පටිපදාවග්ගෙ [Pg.98] ආවුසො දසමං යුගනද්ධසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Freund, wo, über wen, von wem und wie wurde im Paṭipadāvagga das zehnte Sutra, das Yuganaddha-Sutta, gesprochen?

වි – කොසම්බියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘යො හි කොචි ආවුසො භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා මම සන්තිකෙ අරහත්තප්පත්තිං බ්‍යාකරොති, සබ්බො සො චතූහි මග්ගෙහි එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙනා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං.

Vi – In Kosambī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde es vom ehrwürdigen Älteren Ānanda, dem Schatzmeister des Dhamma, wie folgt gesprochen: ‚Denn wer auch immer, Freund, ob Mönch oder Nonne, in meiner Gegenwart das Erreichen der Arhatschaft erklärt, tut dies alles durch vier Pfade oder durch einen von diesen‘, und so weiter.

පාටිභොගසුත්ත

Pāṭibhoga-Sutta

පු – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ [Pg.101] පන ආවුසො දුතියං පාටිභොගසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Und wie, Freund, wurde im Brāhmaṇavagga das zweite Sutra, das Pāṭibhoga-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ භන්තෙ දුතියං පාටිභොගසුත්තං ‘‘චතුන්නං භික්ඛවෙ ධම්මානං නත්ථි කොචි පාටිභොගො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මි’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, im Brāhmaṇavagga wurde das zweite Sutra, das Pāṭibhoga-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Mönche, für vier Dinge gibt es keinen Bürgen – weder einen Asketen noch einen Brahmanen, weder einen Deva noch Māra, noch einen Brahmā, noch irgendjemanden sonst in der Welt‘, und so weiter.

සුතසුත්ත

Suta-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.103] ආවුසො තතියං සුතසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das dritte Sutra, das Suta-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – රාජගහෙ භන්තෙ වස්සකාරං බ්‍රාහ්මණං මගධමහාමත්තං ආරබ්භ භාසිතං. වස්සකාරො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවන්තං එතදවොච ‘‘අහඤ්හි භො ගොතම එවංවාදී එවංදිට්ඨි යො කොචි දිට්ඨං භාසති ‘එවං මෙ දිට්ඨ’න්ති, නත්ථි තතො දොසො. යො කොචි සුතං භාසති ‘එවං මෙ සුත’න්ති, නත්ථි තතො දොසො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘නාහං බ්‍රාහ්මණ සබ්බං දිට්ඨං ‘භාසිතබ්බ’න්ති වදාමි, න පනාහං බ්‍රාහ්මණ සබ්බං දිට්ඨං ‘න භාසිතබ්බ’න්ති වදාමි, නාහං බ්‍රාහ්මණ සබ්බං සුතං ‘භාසිතබ්බ’න්ති වදාමි, න පනාහං බ්‍රාහ්මණ සබ්බං සුතං ‘න භාසිතබ්බ’න්ති වදාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Vassakāra, den Minister von Magadha, gesprochen. Der Brahmane Vassakāra, der Minister von Magadha, sprach zum Erhabenen: ‚Ich, Herr Gotama, vertrete diese Lehre und diese Ansicht: Wer auch immer berichtet, was er gesehen hat: „So habe ich es gesehen“, dem erwächst daraus kein Tadel. Wer auch immer berichtet, was er gehört hat: „So habe ich es gehört“, dem erwächst daraus kein Tadel.‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Ich sage nicht, Brahmane, dass alles Gesehene ausgesprochen werden soll; ich sage aber auch nicht, Brahmane, dass alles Gesehene nicht ausgesprochen werden soll. Ich sage nicht, Brahmane, dass alles Gehörte ausgesprochen werden soll; ich sage aber auch nicht, Brahmane, dass alles Gehörte nicht ausgesprochen werden soll‘, und so weiter.

අභයසුත්ත

Abhaya-Sutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.106] ආවුසො චතුක්කනිපාතෙ බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ චතුත්ථං අභයසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Freund, in der Vierer-Sammlung (Catukkanipāta) des Aṅguttara-Nikāya, im Brāhmaṇavagga, das vierte Sutra, das Abhaya-Sutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

වි – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ භන්තෙ චතුත්ථං අභයසුත්තං ජාණුස්සොණිං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. ජාණුස්සොණි භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘නත්ථි යො මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්සා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අත්ථි බ්‍රාහ්මණ මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස. අත්ථි පන බ්‍රාහ්මණ මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්සා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, im Brāhmaṇavagga wurde das vierte Sutra, das Abhaya-Sutta, in Bezug auf den Brahmanen Jāṇussoṇi gesprochen. Der Brahmane Jāṇussoṇi, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen: ‚Es gibt niemanden, der dem Tode unterworfen ist, der sich nicht fürchtet und nicht in Schrecken gerät vor dem Tod.‘ Bei diesem Anlass wurde, ehrwürdiger Herr, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Es gibt, Brahmane, jemanden, der dem Tode unterworfen ist, der sich fürchtet und in Schrecken gerät vor dem Tod. Es gibt aber auch, Brahmane, jemanden, der dem Tode unterworfen ist, der sich nicht fürchtet und nicht in Schrecken gerät vor dem Tod‘, und so weiter.

සොතානුගතසුත්ත

Sotānugata-Sutta

පු – මහාවග්ගෙ [Pg.113] පන ආවුසො පඨමං සොතානුගතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Und wie, Freund, wurde im Mahāvagga das erste Sutra, das Sotānugata-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – මහාවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං සොතානුගතසුත්තං ‘‘සොතානුගතානං භික්ඛවෙ ධම්මානං වචසා පරිචිතානං මනසානුපෙක්ඛිතානං දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, im Mahāvagga wurde das erste Sutra, das Sotānugata-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Mönche, für Lehren, die mit dem Gehör aufgenommen, durch Reden vertraut gemacht, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen wurden, sind vier Heilswirkungen zu erwarten‘, und so weiter.

අයං [Pg.115] වා සො ධම්මවිනයො, යත්ථාහං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරිං.

Dies ist wahrlich jene Lehre und Disziplin, in der ich früher das heilige Leben führte.

භද්දියසුත්ත

Bhaddiya-Sutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.118] ආවුසො චතුක්කනිපාතෙ මහාවග්ගෙ තතියං භද්දියසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Freund, in der Vierer-Sammlung (Catukkanipāta) des Aṅguttara-Nikāya, im Mahāvagga, das dritte Sutra, das Bhaddiya-Sutta, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

වි – වෙසාලියං භන්තෙ භද්දියං ලිච්ඡවි ආරබ්භ භාසිතං. භද්දියො භන්තෙ ලිච්ඡවි භගවන්තං එතදවොච ‘‘සුතං මෙතං භන්තෙ ‘මායාවී සමණො ගොතමො ආවට්ටනිං මායං ජානාති, යාය අඤ්ඤතිත්ථියානං සාවකෙ ආවට්ටෙතී’ති. යෙ තෙ භන්තෙ එවමාහංසු ‘මායාවී සමණො ගොතමො ආවට්ටනිං මායං ජානාති, යාය අඤ්ඤතිත්ථියානං සාවකෙ ආවට්ටෙතී’ති…පෙ… අනබ්භක්ඛාතුකාමා [Pg.119] හි මයං භන්තෙ භගවන්ත’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘එථ තුම්හෙ භද්දිය මා අනුස්සවෙන මා පරම්පරාය මා ඉතිකිරාය මා පිටකසම්පදානෙන මා තක්කහෙතු මා නයහෙතු මා ආකාරවිතක්කෙන මා දිට්ඨිනිජ්ඣානක්ඛන්තියා මා භබ්බරූපතාය මා සමණො නො ගරූති. යදා තුම්හෙ භද්දිය අත්තනාව ජානෙය්‍යාථ ‘ඉමෙ ධම්මා අකුසලා, ඉමෙ ධම්මා සාවජ්ජා, ඉමෙ ධම්මා විඤ්ඤූ ගරහිතා, ඉමෙ ධම්මා සමත්තා සමාදින්නා අහිතාය දුක්ඛාය සංවත්තන්තී’ති. අථ තුම්හෙ භද්දිය පජහෙය්‍යාථා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, dies wurde in Vesālī in Bezug auf den Licchavier Bhaddiya gesprochen. Der Licchavier Bhaddiya sprach zum Erhabenen wie folgt: „Gehört habe ich dies, ehrwürdiger Herr: ‚Ein Magier ist der Asket Gotama, er kennt eine bekehrende Magie, mit der er die Jünger anderer Sekten bekehrt.‘ Diejenigen, ehrwürdiger Herr, die so sprachen: ‚Ein Magier ist der Asket Gotama, er kennt eine bekehrende Magie, mit der er die Jünger anderer Sekten bekehrt‘ ... und so weiter ... denn wir, ehrwürdiger Herr, wollen den Erhabenen nicht verleumden.“ In diesem Zusammenhang wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Kommt, Bhaddiya, geht nicht nach Hörensagen, nicht nach Überlieferungen, nicht nach bloßen Gerüchten, nicht nach der Autorität von Schriften, nicht nach logischen Schlussfolgerungen, nicht nach theoretischen Erwägungen, nicht nach plausiblem Schein, nicht nach der Zustimmung zu einer Ansicht nach reiflicher Überlegung, nicht nach der Vertrauenswürdigkeit einer Person und nicht aus dem Gedanken: ‚Der Asket ist unser Lehrer.‘ Wenn ihr aber, Bhaddiya, selbst erkennt: ‚Diese Dinge sind unheilsam, diese Dinge sind tadelnswert, diese Dinge werden von den Weisen verurteilt, diese Dinge führen, wenn sie unternommen und ausgeführt werden, zu Unheil und Leiden‘, dann, Bhaddiya, solltet ihr sie aufgeben“ und so weiter.

පු – ඉමිස්සා [Pg.126] ච පන ආවුසො දෙසනාය දෙසිතාය භද්දියස්ස ලිච්ඡවිස්ස කීදිසො ධම්මසවනානිසංසො අධිගතො. කථඤ්ච නං භගවා අනුයුඤ්ජිත්වා තං වචනං විනිවෙඨෙසි.

Pu – Und welchen Nutzen des Hörens der Lehre, Freund, erlangte der Licchavier Bhaddiya, als diese Lehrverkündigung dargelegt wurde? Und wie hat ihn der Erhabene ausgefragt und diese Aussage entwirrt?

වි – ඉමිස්සා භන්තෙ ධම්මදෙසනාය දෙසිතාය භද්දියස්ස ලිච්ඡවිස්ස සොතාපත්තිඵලසඞ්ඛාතො ධම්මසවනානිසංසො අධිගතො. අපි නු තාහං භද්දිය එවං අවචං ‘‘එහි මෙ ත්වං භද්දිය සාවකො හොහි, අහං සත්ථා භවිස්සාමී’’ති එවමාදිනා ච නං භන්තෙ භගවා පටිපුච්ඡිත්වා අනුයුඤ්ජිත්වා තං වචනං විනිවෙඨෙසි.

Vi – Ehrwürdiger Herr, als diese Lehrverkündigung dargelegt wurde, erlangte der Licchavier Bhaddiya den Nutzen des Hörens der Lehre, der als die Frucht des Stromeintritts bezeichnet wird. Und der Erhabene befragte ihn im Gegenzug, forschte nach und entwirrte jene Behauptung, indem er unter anderem sprach: „Habe ich etwa jemals so zu dir gesprochen, Bhaddiya: ‚Komm, werde mein Jünger, ich werde dein Lehrer sein‘?“

මල්ලිකාදෙවීසුත්ත

Das Mallikādevī-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.129] ආවුසො සත්තමං මල්ලිකාදෙවීසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das siebte, das Mallikādevī-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සාවත්ථියං භන්තෙ මල්ලිකාදෙවිං ආරබ්භ භාසිතං. මල්ලිකා භන්තෙ දෙවී භගවන්තං එතදවොච ‘‘කො නු ඛො භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය, දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච…පෙ… කො පන භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා, අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා චා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘ඉධ මල්ලිකෙ මාතුගාමො කොධනා හොති උපායාසබහුලා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, in Sāvatthī wurde es in Bezug auf Königin Mallikā gesprochen. Königin Mallikā, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: „Was ist wohl, ehrwürdiger Herr, der Grund, was die Ursache, dass hier eine gewisse Frau unansehnlich ist, von schlechter Gestalt, hässlich anzusehen, und arm ist, von geringem Besitz, geringem Vermögen und geringem Einfluss? ... und so weiter ... Was aber ist, ehrwürdiger Herr, der Grund, was die Ursache, dass hier eine gewisse Frau wunderschön ist, lieblich anzusehen, anmutig, mit herrlichster Schönheit des Teints ausgestattet, und reich ist, von großem Vermögen, großem Besitz und großem Einfluss?“ In diesem Zusammenhang wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Hier, Mallikā, ist eine Frau zornig und voller Verbitterung“ und so weiter.

දසකම්මසුත්ත

Das Dasakamma-Sutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.134] ආවුසො චතුක්කනිපාතෙ සප්පුරිසවග්ගෙ චතුත්ථං දසකම්මසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Wie, Freund, wurde im Aṅguttara-Nikāya, in der Vierer-Sammlung, in der Gruppe über den edlen Menschen (Sappurisa-Vagga), das vierte Sutta, das Dasakamma-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සප්පුරිසවග්ගෙ [Pg.135] භන්තෙ චතුත්ථං දසකම්මසුත්තං ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච වො භික්ඛවෙ දෙසෙස්සාමි අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච සප්පුරිසඤ්ච සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච, තං සුණාථ සාධුකං මනසි කරොථා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, in der Gruppe über den edlen Menschen wurde das vierte, das Dasakamma-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ich werde euch, ihr Mönche, den unedlen Menschen erklären und den, der noch unedler ist als der unedle Mensch, sowie den edlen Menschen und den, der noch edler ist als der edle Mensch. Hört zu und merkt es euch gut“ und so weiter.

පරිසාසුත්ත

Das Parisā-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.137] ආවුසො පරිසාවග්ගෙ පඨමං පරිසාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, in der Gruppe über die Versammlungen (Parisā-Vagga), wie wurde das erste Sutta, das Parisā-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – පරිසාවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං පරිසාසුත්තං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ පරිසදූසනා. කතමෙ චත්තාරො, භික්ඛු භික්ඛවෙ දුස්සීලො පාපධම්මො පරිසදූසනො, භික්ඛුනී භික්ඛවෙ දුස්සීලා පාපධම්මා පරිසදූසනා, උපාසකො භික්ඛවෙ දුස්සීලො පාපධම්මො පරිසදූසනො, උපාසිකා භික්ඛවෙ දුස්සීලා පාපධම්මා පරිසදූසනා. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ චත්තාරො පරිසදූසනා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, in der Gruppe über die Versammlungen wurde das erste, das Parisā-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Diese vier, ihr Mönche, beflecken die Versammlung. Welche vier? Ein Mönch, ihr Mönche, der tugendlos und von schlechtem Charakter ist, befleckt die Versammlung; eine Nonne, ihr Mönche, die tugendlos und von schlechtem Charakter ist, befleckt die Versammlung; ein Laienbruder, ihr Mönche, der tugendlos und von schlechtem Charakter ist, befleckt die Versammlung; eine Laienschwester, ihr Mönche, die tugendlos und von schlechtem Charakter ist, befleckt die Versammlung. Diese vier, ihr Mönche, beflecken die Versammlung“ und so weiter.

සෙඛබලවග්ග

Die Sekhabala-Gruppe

සංඛිත්තසුත්ත

Das Saṃkhitta-Sutta

පු – පඤ්චකනිපාතෙ [Pg.139] පන ආවුසො පඨමෙ සෙඛබලවග්ගෙ පඨමං සංඛිත්තසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Pu – In der Fünfer-Sammlung aber, Freund, in der ersten Gruppe, der Sekhabala-Gruppe, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das erste, das Saṃkhitta-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ සෙඛබලානි. කතමානි පඤ්ච, සද්ධාබලං හිරීබලං ඔත්තප්පබලං වීරියබලං පඤ්ඤාබලං. ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච සෙඛබලානී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, in Sāvatthī wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche wie folgt gesprochen: „Es gibt diese fūnf Kräfte eines Übenden, ihr Mönche. Welche fünf? Die Kraft des Vertrauens, die Kraft der moralischen Scham, die Kraft der moralischen Scheu, die Kraft der Tatkraft und die Kraft der Weisheit. Dies, ihr Mönche, sind die fünf Kräfte eines Übenden“ und so weiter.

දුක්ඛසුත්ත

Das Dukkha-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.140] ආවුසො තතියං දුක්ඛසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das dritte Sutta, das Dukkha-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තතියං භන්තෙ දුක්ඛසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු දිට්ඨෙව ධම්මෙ දුක්ඛං විහරති සවිඝාතං සඋපායාසං සපරිළාහං කායස්ස ච භෙදා පරං මරණා දුග්ගති පාටිකඞ්ඛා. කතමෙහි පඤ්චහි, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු අසද්ධො හොති අහිරිකො හොති, අනොත්තප්පී හොති, කුසීතො හොති, දුප්පඤ්ඤො හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, das dritte, das Dukkha-Sutta, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mit fünf Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, verweilt ein Mönch schon im gegenwärtigen Leben im Leiden, bedrängt, gequält, von Fieber verzehrt, und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein unglückliches Schicksal zu erwarten. Mit welchen fünf? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch vertrauenslos, schamlos, ohne moralische Scheu, träge und von schwacher Weisheit“ und so weiter.

සමාපත්තිසුත්ත

Das Samāpatti-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.142] ආවුසො ඡට්ඨං සමාපත්තිසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das sechste Sutta, das Samāpatti-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – ඡට්ඨං භන්තෙ සමාපත්තිසුත්තං ‘‘න තාව භික්ඛවෙ අකුසලස්ස සමාපත්ති හොති, යාව සද්ධා පච්චුපට්ඨිතා හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු. යතො ච ඛො භික්ඛවෙ සද්ධා අන්තරහිතා හොති අසද්ධියං පරියුට්ඨාය තිට්ඨති, අථ අකුසලස්ස සමාපත්ති හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, das sechste, das Samāpatti-Sutta, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Es kommt noch nicht, ihr Mönche, zur Verwirklichung des Unheilsamen, solange Vertrauen in heilsame Geisteszustände vorhanden ist. Sobald aber, ihr Mönche, das Vertrauen geschwunden ist und Vertrauenslosigkeit die Oberhand gewinnt, dann kommt es zur Verwirklichung des Unheilsamen“ und so weiter.

කාමසුත්ත

Das Kāma-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.143] ආවුසො සත්තමං කාමසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde das siebte Sutta, das Kāma-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සත්තමං භන්තෙ කාමසුත්තං ‘‘යෙභුය්‍යෙන භික්ඛවෙ සත්තා කාමෙසු ලළිතා. අසිතබ්‍යාභඞ්ගිං භික්ඛවෙ කුලපුත්තො ඔහාය අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති, සද්ධාපබ්බජිතො කුලපුත්තොති අලං වචනායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ehrwürdiger Herr, das siebte, das Kāma-Sutta, wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Größtenteils, ihr Mönche, ergötzen sich die Wesen an den Sinneslüsten. Wenn, ihr Mönche, ein Sohn aus guter Familie Sichel und Tragstange hinter sich lässt und aus dem Haus in die Hauslosigkeit zieht, so ist es angemessen zu sagen: ‚Dieser Sohn aus guter Familie ist aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen‘“ und so weiter.

විමුත්තායතනසුත්ත

Das Vimuttāyatana-Sutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.146] පඤ්චකනිපාතෙ පඤ්චඞ්ගිකවග්ගෙ ඡට්ඨං විමුත්තායතනසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Wie wurde im Aṅguttara-Nikāya, in der Fünfer-Sammlung, in der Fünfer-Gruppe (Pañcaṅgika-Vagga), das sechste Sutta, das Vimuttāyatana-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – පඤ්චඞ්ගිකවග්ගෙ භන්තෙ ඡට්ඨං විමුත්තායතනසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ විමුත්තායතනානි, යත්ථ භික්ඛුනො අප්පමත්තස්ස ආතාපිනො පහිතත්තස්ස විහරතො අවිමුත්තං වා චිත්තං විමුච්චති, අපරික්ඛීණා වා ආසවා පරික්ඛයං ගච්ඡන්ති, අනනුප්පත්තං වා අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං අනුපාපුණාතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Pañcaṅgika-Vagga wurde als sechstes die Vimuttāyatana-Sutta vom Erhabenen wie folgt dargelegt: ‚Fünf, ihr Mönche, sind diese Bereiche der Befreiung, in denen einem Mönch, der achtsam, eifrig und entschlossen verweilt, der noch unbefreite Geist befreit wird, oder die noch nicht versiegten Triebe (Āsavas) zum Versiegen gebracht werden, oder die noch unerreichte, unübertreffliche Sicherheit vor dem Joch (Yogakkhema) erlangt wird.‘

චඞ්කමසුත්ත

Caṅkama-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.150] ආවුසො නවමං චඞ්කමසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Ebendort, Freund, wie wurde die neunte Lehrrede, die Caṅkama-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – නවමං භන්තෙ චඞ්කමසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ චඞ්කමෙ ආනිසංසා. කතමෙ පඤ්ච, අද්ධානක්ඛමො හොති, පධානක්ඛමො හොති, අප්පාබාධො [Pg.151] හොති, අසිතං පීතං ඛායිතං සායිතං සම්මා පරිණාමං ගච්ඡති, චඞ්කමාධිගතො සමාධි චිරට්ඨිතිකො හොති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච චඞ්කමෙ ආනිසංසා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, die neunte Lehrrede, die Caṅkama-Sutta, wurde vom Erhabenen so dargelegt: ‚Fünf, ihr Mönche, sind die Vorteile des Gehens auf und ab. Welche fünf? Man wird fähig, weite Strecken zu wandern; man wird fähig zur Anstrengung; man hat wenig Krankheit; was man gegessen, getrunken, gekaut und geschmeckt hat, wird richtig verdaut; die beim Gehen erlangte Konzentration ist von langer Dauer. Dies, ihr Mönche, sind die fünf Vorteile des Gehens auf und ab.‘ So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen dargelegt.

සුමනසුත්ත

Sumana-Sutta

පු – සුමනවග්ගෙ [Pg.152] පන ආවුසො පඨමං සුමනසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Im Sumana-Vagga aber, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde die erste Lehrrede, die Sumana-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – සාවත්ථියං භන්තෙ සුමනං රාජකුමාරිං ආරබ්භ භාසිතං. සුමනා භන්තෙ රාජකුමාරී භගවන්තං එතදවොච ‘‘ඉධස්සු භන්තෙ භගවතො ද්වෙ සාවකා සමසද්ධා සමසීලා සමපඤ්ඤා එකො දායකො එකො අදායකො. තෙ කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජෙය්‍යුං. දෙවභූතානං පන නෙසං භන්තෙ සියා විසෙසො සියා නානාකරණ’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යො සො සුමනෙ දායකො, සො අම්හං අදායකං දෙවභූතො සමානො පඤ්චහි ඨානෙහි අධිගණ්හාති, දිබ්බෙන ආයුනා දිබ්බෙන වණ්ණෙන දිබ්බෙන සුඛෙන දිබ්බෙන යසෙන දිබ්බෙන ආධිපතෙය්‍යෙන. යො සො සුමනෙ දායකො, සො අම්හං අදායකං දෙවභූතො සමානො ඉමෙහි පඤ්චහි ඨානෙහි අධිගණ්හාතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf die Königstochter Sumana dargelegt. Die Königstochter Sumana, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: ‚Hier, Herr, seien zwei Schüler des Erhabenen von gleichem Vertrauen, gleicher Tugend und gleicher Weisheit; der eine ist ein Geber, der andere ist kein Geber. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, mögen beide in einer glücklichen Daseinsfährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden. Gibt es nun, ehrwürdiger Herr, wenn sie zu Göttern geworden sind, einen Unterschied, gibt es eine Verschiedenheit zwischen ihnen?‘ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Wer jener Geber ist, o Sumana, der übertrifft, wenn er zu einem Gott geworden ist, den Nicht-Geber in fünf Belangen: durch göttliche Lebensdauer, göttliche Schönheit, göttliches Glück, göttlichen Ruhm und göttliche Macht. Wer jener Geber ist, o Sumana, der übertrifft, wenn er zu einem Gott geworden ist, den Nicht-Geber in diesen fünf Belangen.‘ Dies und so weiter wurde, ehrwürdiger Herr, vom Erhabenen dargelegt.

‘‘යථාපි [Pg.156] චන්දො විමලො, ගච්ඡං ආකාසධාතුයා;

සබ්බෙ තාරාගණෙ ලොකෙ, ආභාය අතිරොචති;

තථෙව සීලසම්පන්නො, සද්ධො පුරිසපුග්ගලො;

සබ්බෙ මච්ඡරිනො ලොකෙ, චාගෙන අතිරොචති’’–

„Wie der makellose Mond, der durch den Himmelsraum zieht, alle Sternenscharen in der Welt an Glanz überstrahlt; ebenso überstrahlt die tugendhafte, gläubige Person alle Geizigen in der Welt durch ihre Freigebigkeit.“

උග්ගහසුත්ත

Uggaha-Sutta

පු – තත්ථෙව ආවුසො තතියං උග්ගහසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Ebendort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde die dritte Lehrrede, die Uggaha-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – තතියං භන්තෙ උග්ගහසුත්තං භද්දියෙ උග්ගහං මෙණ්ඩකනත්තාරං ආරබ්භ භාසිතං. උග්ගහො භන්තෙ මෙණ්ඩකනත්තා භගවන්තං එතදවොච ‘‘ඉමා මෙ භන්තෙ කුමාරියො පතිකුලානි ගමිස්සන්ති, ඔවදතු තාසං භන්තෙ භගවා, අනුසාසතු තාසං භන්තෙ භගවා, යං තාසං අස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තස්මාතිහ කුමාරියො එවං සික්ඛිතබ්බං’’ යස්ස වො මාතාපිතරො භත්තුනො දස්සන්ති අත්ථකාමා හිතෙසිනො අනුකම්පකා අනුකම්පං උපාදාය, තස්ස භවිස්සාම පුබ්බුට්ඨායිනො [Pg.157] පච්ඡානිපාතිනියො කිං කාරපටිස්සාවිනියො මනාපචාරිනියො පියවාදිනියො’ති. එවඤ්හි වො කුමාරියො සික්ඛිතබ්බ’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Die dritte Lehrrede, die Uggaha-Sutta, ehrwürdiger Herr, wurde in Bhaddiya in Bezug auf Uggaha, den Enkel Meṇḍakas, dargelegt. Uggaha, ehrwürdiger Herr, der Enkel Meṇḍakas, sprach so zum Erhabenen: ‚Diese meine Mädchen, Herr, werden in die Familien ihrer Ehemänner ziehen. Möge der Erhabene sie ermahnen, Herr, möge der Erhabene sie unterweisen, auf dass es ihnen für lange Zeit zum Segen und zum Glück gereiche.‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Darum, ihr Mädchen, solltet ihr euch so üben: Dem Ehemann, dem eure Eltern euch geben werden – die euer Wohl wollen, euer Bestes suchen, voller Mitgefühl sind und aus Mitgefühl handeln –, dem wollen wir dienen, indem wir vor ihm aufstehen, uns nach ihm niederlegen, willig seine Wünsche erfüllen, uns angenehm verhalten und liebevolle Worte sprechen. So, ihr Mädchen, solltet ihr euch üben.‘ Dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

සීහසෙනාපතිසුත්ත

Sīhasenāpatisutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.160] ආවුසො පඤ්චකනිපාතෙ සුමනවග්ගෙ චතුත්ථං සීහසෙනාපතිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Im Aṅguttara-Nikāya, Freund, im Buch der Fünfer (Pañcaka-Nipāta), im Sumana-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde die vierte Lehrrede, die Sīhasenāpati-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – වෙසාලියං භන්තෙ සීහං සෙනාපතිං ආරබ්භ භාසිතං. සීහො භන්තෙ සෙනාපති භගවන්තං එතදවොච ‘‘සක්කා නු ඛො භන්තෙ සන්දිට්ඨිකං දානඵලං පඤ්ඤාපෙතු’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සක්කා සීහ, දායකො සීහ දානපති බහුනො ජනස්ස පියො හොති මනාපො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Vesālī, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf den General Sīha dargelegt. Der General Sīha, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: ‚Ist es möglich, Herr, eine sichtbare Frucht des Gebens aufzuzeigen?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Es ist möglich, Sīha. Ein Geber, Sīha, ein Spender, ist vielen Menschen lieb und angenehm.‘ Dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

කාලදානසුත්ත

Kāladāna-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.164] ආවුසො ඡට්ඨං කාලදානසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Ebendort, Freund, wie wurde die sechste Lehrrede, die Kāladāna-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – ඡට්ඨං [Pg.165] භන්තෙ කාලදානසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ කාලදානානි. කතමානි පඤ්ච, ආගන්තුකස්ස දානං දෙති, ගමිකස්ස දානං දෙති, ගිලානස්ස දානං දෙති, දුබ්භික්ඛෙ දානං දෙති, යානි තානි නවසස්සානි නවඵලානි, තානි පඨමං සීලවන්තෙසු පතිට්ඨාපෙති. ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච කාලදානානී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Die sechste Lehrrede, die Kāladāna-Sutta, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen so dargelegt: ‚Fünf, ihr Mönche, sind die zeitgerechten Gaben. Welche fünf? Man gibt einem Gast eine Gabe; man gibt einem Abreisenden eine Gabe; man gibt einem Kranken eine Gabe; man gibt in Zeiten der Hungersnot eine Gabe; was immer an neuem Getreide und neuen Früchten geerntet wird, das bringt man zuerst den Tugendhaften dar. Dies, ihr Mönche, sind die pfünf zeitgerechten Gaben.‘ Dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

භොජනසුත්ත

Bhojana-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.166] ආවුසො සත්තමං භොජනසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Ebendort, Freund, wie wurde die siebte Lehrrede, die Bhojana-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – සත්තමං භන්තෙ භොජනසුත්තං ‘‘භොජනං භික්ඛවෙ දදමානො දායකො පටිග්ගාහකානං පඤ්ච ඨානානි දෙති. කතමානි පඤ්ච, ආයුං දෙති, වණ්ණං දෙති, සුඛං දෙති, බලං දෙති, පටිභානං දෙති. ආයුං ඛො පන දත්වා ආයුස්ස භාගී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Die siebte Lehrrede, die Bhojana-Sutta, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen so dargelegt: ‚Indem ein Geber, ihr Mönche, Speise spendet, gibt er den Empfängern fünf Dinge. Welche fünf? Er gibt Lebensalter, er gibt Schönheit, er gibt Glück, er gibt Kraft und er gibt Geistesgegenwart. Indem er aber Lebensalter gibt, wird er selbst an Lebensalter teilhaben, sei es an göttlichem oder an menschlichem.‘ Dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

පුත්තසුත්ත

Putta-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.167] ආවුසො නවමං පුත්තසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Ebendort, Freund, wie wurde die neunte Lehrrede, die Putta-Sutta, vom Erhabenen dargelegt?

වි – නවමං භන්තෙ පුත්තසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ ඨානානි සම්පස්සන්තො මාභාපිතරො පුත්තං ඉච්ඡන්ති කුලෙ ජායමානං. කතමානි පඤ්ච,

Antwort: Die neunte Lehrrede, die Putta-Sutta, ehrwürdiger Herr, wurde so dargelegt: ‚Fünf Gründe vor Augen habend, ihr Mönche, wünschen sich Eltern einen Sohn, der in der Familie geboren wird. Welche pfünf?

භතො [Pg.168] වා නො භරිස්සති, කිච්චං වා නො කරිස්සති, කුලවංසො චිරං ඨස්සති, දායජ්ජං පටිපජ්ජිස්සතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

‚Von uns ernährt, wird er uns ernähren; er wird unsere Pflichten für uns erledigen; die Familientradition wird lange fortbestehen; er wird das Erbe antreten.‘ Dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

නාරදසුත්ත

Nārada-Sutta

පු – මුණ්ඩරාජවග්ගෙ [Pg.169] පනාවුසො දසමං නාරදසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Im Muṇḍarāja-Vagga aber, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde die zehnte Lehrrede, die Nārada-Sutta, dargelegt?

වි – පාටලිපුත්තෙ භන්තෙ මුණ්ඩං රාජානං ආරබ්භ භාසිතං. මුණ්ඩස්ස භන්තෙ රඤ්ඤො භද්දා දෙවී කාලඞ්කතා හොති පියා මනාපා. සො භද්දාය දෙවියා කාලඞ්කතාය පියාය මනාපාය නෙව න්හායති න විලිම්පති න භත්තං භුඤ්ජති, න කම්මන්තං පයොජෙති, රත්තින්දිවං භද්දාය දෙවියා සරීරෙ අජ්ඣොමුච්ඡිතො. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘පඤ්චිමානි මහාරාජ අලබ්භනීයානි ඨානානි සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා දෙවෙන වා මාරෙන වා බ්‍රහ්මුනා වා කෙනචි වා ලොකස්මි’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා නාරදත්ථෙරෙන රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස භගවතා දෙසිතනියාමෙන දෙසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Pāṭaliputta in Bezug auf König Muṇḍa gesprochen. Die geliebte und angenehme Gemahlin des Königs Muṇḍa, Königin Bhaddā, ehrwürdiger Herr, war verstorben. Nach dem Hinscheiden der geliebten und angenehmen Königin Bhaddā badete er nicht, salbte sich nicht, nahm keine Nahrung zu sich und ging seinen Geschäften nicht nach, sondern verbrachte Tag und Nacht ganz betäubt vor Schmerz über dem Leichnam der Königin Bhaddā. In dieser Angelegenheit, ehrwürdiger Herr, wurde dem König vom ehrwürdigen Älteren Nārada in jener Weise gelehrt, wie es der Erhabene dem König Pasenadi von Kosala gelehrt hatte, beginnend mit: „Diese fünf Dinge, o Großkönig, sind von keinem Asketen oder Brahmanen, von keinem Gott, Māra oder Brahmā oder von sonst jemandem in der Welt zu erlangen“ und so weiter.

කො [Pg.175] නාමො අයං භන්තෙ ධම්මපරියායො.

Wie heißt diese Lehrdarlegung, ehrwürdiger Herr?

තග්ඝ භන්තෙ සොකසල්ලහරණො.

Wahrlich, ehrwürdiger Herr, sie heißt „Das Herausziehen des Pfeils des Kummers“ (Sokasallaharaṇa).

සමයසුත්ත

Samayasutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.176] ආවුසො පඤ්චකනිපාතෙ නීවරණවග්ගෙ චතුත්ථං සමයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde das vierte Sutta, das Samayasutta, in der Fünfer-Sammlung (Pañcakanipāta), im Kapitel über die Hemmnisse (Nīvaraṇavagga) des Aṅguttara-Nikāya, vom Erhabenen gesprochen?

වි – නීවරණවග්ගෙ භන්තෙ චතුත්ථං සමයසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ අසමයා පධානාය. කතමෙ පඤ්ච, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු ජිණ්ණො හොති ජරායාභිභූතො. අයං භික්ඛවෙ පඨමො අසමයො පධානායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über die Hemmnisse wurde das vierte Sutta, das Samayasutta, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Es gibt, ihr Mönche, diese fünf ungeeigneten Zeiten für die Anstrengung. Welche fünf? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch alt, vom Alter überwältigt. Dies, ihr Mönche, ist die erste ungeeignete Zeit für die Anstrengung“ und so weiter.

ඨානසුත්ත

Ṭhānasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.180] ආවුසො සත්තමං ඨානසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde ebendort das siebte Sutta, das Ṭhānasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – සත්තමං භන්තෙ ඨානසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ ඨානානි අභිණ්හං පච්චවෙක්ඛිතබ්බානි ඉත්ථියා වා පුරිසෙන වා ගහට්ඨෙන වා පබ්බජිතෙන වා. කතමානි පඤ්ච, ජරාධම්මොම්හි ජරං අනතීතොති අභිණ්හං පච්චවෙක්ඛිතබ්බං ඉත්ථියා වා පුරිසෙන වා ගහට්ඨෙන වා පබ්බජිතෙන වා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, das siebte Sutta, das Ṭhānasutta, wurde vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Diese pfünf Tatsachen, ihr Mönche, sollten von einer Frau oder einem Mann, von einem Hausvater oder einem Hauslosen ständig betrachtet werden. Welche fünf? ‚Ich bin dem Altern unterworfen, ich habe das Altern nicht überwunden‘ – dies sollte von einer Frau oder einem Mann, von einem Hausvater oder einem Hauslosen ständig betrachtet werden“ und so weiter.

ධම්මවිහාරීසුත්ත

Dhammavihārīsutta

පු – යොධාජීවවග්ගෙ [Pg.185] පනාවුසො තතියං ධම්මවිහාරිසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Und wie, Freund, wurde im Kapitel über den Krieger (Yodhājīvavagga) das dritte Sutta, das Dhammavihārīsutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – යොධාජීවවග්ගෙ භන්තෙ තතියං ධම්මවිහාරිසුත්තං ‘‘ඉධ භික්ඛු භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති සුත්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථං උදානං දුතිවුත්තකං ජාතකං අබ්භුතධම්මං වෙදල්ලං, සො තාය ධම්මපරියත්තියා දිවසං අතිනාමෙති, රිඤ්චති පටිසල්ලානං, නානුයුඤ්ජති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථං. අයං වුච්චති භික්ඛු භික්ඛු පරියත්තිබහුලො නො ධම්මවිහාරී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über den Krieger wurde das dritte Sutta, das Dhammavihārīsutta, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Da erlernt ein Mönch die Lehre: Lehrreden, gemischte Prosa, Erläuterungen, Verse, feierliche Ausprüche, Zitate (Itivuttaka), Entstehungsgeschichten, wunderbare Berichte und Analysen (Vedalla). Er verbringt den Tag mit diesem Studium der Lehre, vernachlässigt das Zurückgezogensein und widmet sich im Inneren nicht der Gemütsruhe (cetosamatha). Ein solcher Mönch, ehrwürdiger Herr, wird als einer bezeichnet, der reich an theoretischem Studium ist, nicht aber als einer, der in der Lehre verweilt“ und so weiter.

ධම්මවිහාරී ධම්මවිහාරීති භන්තෙ වුච්චති, කිත්තාවතා නු ඛො භන්තෙ භික්ඛු ධම්මවිහාරී හොති.

„Ein in der Lehre Verweilender, ein in der Lehre Verweilender“, so wird gesagt, ehrwürdiger Herr. Inwiefern aber, ehrwürdiger Herr, ist ein Mönch ein in der Lehre Verweilender?

දුතියඅනාගතභයසුත්ත

Dutiyaanāgatabhayasutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.188] ආවුසො පඤ්චකනිපාතෙ යොධාජීවවග්ගෙ අට්ඨමං දුතියඅනාගතභයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde das achte Sutta, das zweite Sutta über die künftigen Gefahren (Dutiyaanāgatabhayasutta), in der Fünfer-Sammlung, im Kapitel über den Krieger des Aṅguttara-Nikāya, vom Erhabenen gesprochen?

වි – යොධාජීවවග්ගෙ භන්තෙ අට්ඨමං දුතියඅනාගතභයසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ අනාගතභයානි සම්පස්සමානෙන අලමෙව භික්ඛුනා අප්පමත්තෙන ආතාපිනා පහිතත්තෙන විහරිතුං අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über den Krieger wurde das achte Sutta, das zweite Sutta über die künftigen Gefahren, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Diese fünf künftigen Gefahren, ihr Mönche, sollte ein Mönch vor Augen haben, damit es für ihn wahrlich genug ist, achtsam, eifrig und entschlossen zu verweilen, um das Unerreichte zu erreichen, das Unerlangte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen“ und so weiter.

තතියඅනාගතභයසුත්ත

Tatiyaanāgatabhayasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.193] ආවුසො නවමං තතියඅනාගතභයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde ebendort das neunte Sutta, das dritte Sutta über die künftigen Gefahren, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ නවමං කතියඅනාගතභයසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ අනාගතභයානි එතරහි අසමුප්පන්නානි ආයතිං සමුප්පජ්ජිස්සන්ති, තානි වො පටිබුජ්ඣිතබ්බානි, පටිබුජ්ඣිත්වා ච තෙසං පහානාය වායමිතබ්බං. කතමානි පඤ්ච, භවිස්සන්ති භික්ඛවෙ භික්ඛූ අනාගතමද්ධානං අභාවිතකායා අභාවිතසීලා අභාවිතචිත්තා අභාවිතපඤ්ඤා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, ebendort wurde das neunte Sutta, das dritte Sutta über die künftigen Gefahren, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Diese fünf künftigen Gefahren, ihr Mönche, sind gegenwärtig noch nicht entstanden, werden aber in der Zukunft entstehen. Diese solltet ihr erkennen, und nachdem ihr sie erkannt habt, solltet ihr euch bemühen, sie zu überwinden. Welche fünf? Es wird, ihr Mönche, in der Zukunft Mönche geben, die unentwickelt im Körper, unentwickelt in der Tugend, unentwickelt im Geist und unentwickelt in der Weisheit sind“ und so weiter.

චතුත්ථඅනාගතභයසුත්ත

Catutthaanāgatabhayasutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.199] ආවුසො පඤ්චකනිපාතෙ යොධාජීවවග්ගෙ දසමං චතුත්ථඅනාගතභයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde in der Fünfer-Sammlung, im Kapitel über den Krieger des Aṅguttara-Nikāya, das zehnte Sutta, das vierte Sutta über die künftigen Gefahren, vom Erhabenen gesprochen?

වි – යොධාජීවවග්ගෙ භන්තෙ දසමං චතුත්ථඅනාගතභයසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ අනාගතභයානි එතරහි අසමුප්පන්නානි ආයතිං සමුප්පජ්ජිස්සන්ති, තානි වො පටිබුජ්ඣිතබ්බානි, පටිබුජ්ඣිත්වා ච තෙසං පහානාය වායමිතබ්බ’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über den Krieger wurde das zehnte Sutta, das vierte Sutta über die künftigen Gefahren, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Diese fünf künftigen Gefahren, ihr Mönche, sind gegenwärtig noch nicht entstanden, werden aber in der Zukunft entstehen. Diese solltet ihr erkennen, und nachdem ihr sie erkannt habt, solltet ihr euch bemühen, sie zu überwinden“ und so weiter.

කකුධවග්ග

Kakudhavagga

සීහසුත්ත

Sīhasutta

පු – කකුධවග්ගෙ [Pg.202] ආවුසො නවමං සීහසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde im Kakudha-Kapitel das neunte Sutta, das Sīhasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – කකුධවග්ගෙ භන්තෙ නවමං සීහසුත්තං ‘‘සීහො භික්ඛවෙ මිගරාජා සායන්හසමයං ආසයා නික්ඛමති, ආසයා නික්ඛමිත්වා විජම්භති, විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසං අනුවිලොකෙති, සමන්තා චතුද්දිසං අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Kakudha-Kapitel wurde das neunte Sutta, das Sīhasutta, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Der Löwe, ihr Mönche, der König der Tiere, verlässt am Abend sein Lager. Nachdem er sein Lager verlassen hat, dehnt er sich. Nachdem er sich gedehnt hat, blickt er nach allen vier Himmelsrichtungen. Nachdem er nach allen vier Himmelsrichtungen geblickt hat, stößt er dreimal sein Löwengebrüll aus“ und so weiter.

අන්ධකවින්දවග්ග

Andhakavindavagga

කුලූපකසුත්ත

Kulūpakasutta

පු – අන්ධකවින්දවග්ගෙ [Pg.204] පන ආවුසො ‘‘පඨමං කුලූපකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Und wie, Freund, wurde im Andhakavinda-Kapitel das erste Sutta, das Kulūpakasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – අන්ධකවින්දවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං කුලූපකසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො කුලූපකො භික්ඛු කුලෙසු අප්පියො ච හොති අමනාපො ච අගරු ච අභාවනීයො චා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Andhakavinda-Kapitel wurde das erste Sutta, das Kulūpakasutta, vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Mit fünf Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch, der Familien besucht, bei den Familien unbeliebt, unangenehm, nicht geachtet und nicht geschätzt“ und so weiter.

අන්ධකවින්දසුත්ත

Andhakavindasutta

පු – තත්ථෙව [Pg.206] ආවුසො චතුත්ථං අන්ධකවින්දසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde ebendort das vierte Sutta, das Andhakavindasutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – මගධෙසු භන්තෙ අන්ධකවින්දෙ ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ ‘‘යෙ තෙ ආනන්ද භික්ඛූ නවා අචිරපබ්බජිතා අධුනාගතා ඉමං ධම්මවිනයං, තෙ වො ආනන්ද භික්ඛූ පඤ්චසු ධම්මෙසු සමාදපෙතබ්බා නිවෙසෙතබ්බා පතිට්ඨාපෙතබ්බා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Lande Magadha, in Andhakavinda, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen, beginnend mit: „Diejenigen Mönche, Ānanda, die neu sind, erst vor kurzem ordiniert, erst vor kurzem zu dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) gelangt sind – diese Mönche, Ānanda, solltet ihr in fünf Dingen anleiten, einführen und festigen“ und so weiter.

ගිලානවග්ග

Gilānavagga

සතිසූපට්ඨිතසුත්ත

Satisūpaṭṭhitasutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.208] ආවුසො පඤ්චකනිපාතෙ ගිලානවග්ගෙ දුතියං සතිසූපට්ඨිතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage – Freund, wie wurde das zweite Sutta, das Satisūpaṭṭhitasutta, im Kranken-Kapitel (Gilānavagga) der Fünfer-Sammlung des Aṅguttara-Nikāya, vom Erhabenen gesprochen?

වි – ගිලානවග්ගෙ භන්තෙ දුතියං සතිසූපට්ඨිතසුත්තං ‘‘යො හි කොචි භික්ඛවෙ භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා පඤ්ච ධම්මෙ භාවෙති, පඤ්ච ධම්මෙ බහුලීකරොති, තස්ස ද්වින්නං ඵලානං අඤ්ඤතරං ඵලං පාටිකඞ්ඛං ‘දිට්ඨෙව ධම්මෙ අඤ්ඤා, සති වා උපාදිසෙසෙ අනාගාමිතා’. කතමෙ පඤ්ච, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛුනො අජ්ඣත්තඤ්ඤෙව සතිසූපට්ඨිතා හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – In der Kranken-Abteilung, Ehrwürdiger Herr, wurde die zweite Satisūpaṭṭhita-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Mönche, wer auch immer, sei es ein Mönch oder eine Nonne, fünf Dinge entfaltet, fünf Dinge häufig übt, für den ist eine von zwei Früchten zu erwarten: entweder die höchste Erkenntnis noch in diesem Leben, oder, wenn noch ein Rest an Anhaftung vorhanden ist, die Nichtwiederkehr. Welche fünf? Hier, Mönche, ist beim Mönch die Achtsamkeit ganz im Inneren gut begründet‘ und so weiter.

උපට්ඨාකසුත්ත

Die Upaṭṭhāka-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.209] ආවුසො තතියං උපට්ඨාකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die dritte, die Upaṭṭhāka-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තතියං [Pg.210] භන්තෙ උපට්ඨාකසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො ගිලානො දූපට්ඨාකො හොති. කතමෙහි පඤ්චහි, අසප්පායකාරී හොති, සප්පායෙ මත්තං න ජානාති, භෙසජ්ජං නප්පටිසෙවිතා හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Die dritte Upaṭṭhāka-Lehrrede, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Ein Kranker, Mönche, der mit fünf Eigenschaften ausgestattet ist, ist schwer zu pflegen. Welchen fünf? Er tut, was unzuträglich ist; er kennt das rechte Maß beim Zuträglichen nicht; er nimmt die Medizin nicht ein‘ und so weiter.

අනායුස්සාසුත්ත

Die Anāyussā-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.212] ආවුසො පඤ්චමං අනායුස්සාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die fünfte, die Anāyussā-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – පඤ්චමං භන්තෙ අනායුස්සාසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා අනායුස්සා. කතමෙ පඤ්ච, අසප්පායකාරී හොති, සප්පායෙ මත්තං න ජානාති, අපරිණතභොජී ච හොති, අකාලචාරී ච හොති, අබ්‍රහ්මචාරී ච. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච ධම්මා අනායුස්සා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Die fünfte Anāyussā-Lehrrede, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf Dinge, Mönche, sind dem langen Leben abträglich. Welche fünf? Er tut, was unzuträglich ist; er kennt das rechte Maß beim Zuträglichen nicht; er isst unverdaute Nahrung; er geht zu ungehörigen Zeiten umher; und er lebt unkeusch. Diese fünf Dinge, Mönche, sind dem langen Leben abträglich‘ und so weiter.

සමණසුඛසුත්ත

Die Samaṇasukha-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.213] ආවුසො අට්ඨමං සමණසුඛසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die achte, die Samaṇasukha-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – අට්ඨමං භන්තෙ සමණසුඛසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ සමණදුක්ඛානි. කතමානි පඤ්ච, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු අසන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන චීවරෙන, අසන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන පිණ්ඩපාතෙන, අසන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන සෙනාසනෙන, අසන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන ගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙන, අනභිරතො ච බ්‍රහ්මචරියං චරති. ඉමානි ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච සමණදුක්ඛානී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Die achte Samaṇasukha-Lehrrede, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf, Mönche, sind die Leiden eines Asketen. Welche fünf? Hier, Mönche, ist ein Mönch unzufrieden mit dem erstbesten Gewand, unzufrieden mit der erstbesten Almosenspeise, unzufrieden mit der erstbesten Behausung, unzufrieden mit den erstbesten Heilmitteln und Requisiten für Kranke, und er führt das heilige Leben ohne Freude. Diese fünf, Mönche, sind die Leiden eines Asketen‘ und so weiter.

බ්‍යසනසුත්ත

Die Byasana-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.215] ආවුසො දසමං බ්‍යසනසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die zehnte, die Byasana-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – දසමං භන්තෙ බ්‍යසනසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ බ්‍යසනානි. කතමානි පඤ්ච, ඤාතිබ්‍යසනං භොගබ්‍යසනං රොගබ්‍යසනං සීලබ්‍යසනං දිට්ඨිබ්‍යසන’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Die zehnte Byasana-Lehrrede, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf, Mönche, sind Verlustfälle. Welche fünf? Der Verlust von Verwandten, der Verlust von Besitz, der Verlust der Gesundheit, der Verfall der Tugend und der Verfall der rechten Ansicht‘ und so weiter.

රාජවග්ග

Die Rāja-Abteilung

පත්ථනාසුත්ත

Die Patthanā-Lehrrede

පු – රාජවග්ගෙ [Pg.217] පන ආවුසො ඡට්ඨං පත්ථනාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – In der Rāja-Abteilung aber, Freund, wie wurde die sechste, die Patthanā-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – රාජවග්ගෙ භන්තෙ ඡට්ඨං පත්ථනාසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාවසිත්තස්ස ජෙට්ඨො පුත්තො ඔපරජ්ජං පත්ථෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – In der Rāja-Abteilung, Ehrwürdiger Herr, wurde die sechste Patthanā-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Ausgestattet mit fünf Eigenschaften, Mönche, ersehnt der älteste Sohn eines gesalbten Kriegerkönigs das Vizekönigtum‘ und so weiter.

සප්පුරිසදානසුත්ත

Die Sappurisadāna-Lehrrede

පු – තිකණ්ඩකීවග්ගෙ [Pg.221] ආවුසො අට්ඨමං සප්පුරිසදානසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – In der Tikaṇḍakī-Abteilung, Freund, wie wurde die achte, die Sappurisadāna-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තිකණ්ඩකීවග්ගෙ භන්තෙ අට්ඨමං සප්පුරිසදානසුත්තං ‘‘පඤ්චිමානි භික්ඛවෙ සප්පුරිසදානානි. කතමානි පඤ්ච, සද්ධාය දානං දෙති, සක්කච්චං දානං දෙති, කාලෙන දානං දෙති, අනුග්ගහිතචිත්තො දානං දෙති, අත්තානඤ්ච පරඤ්ච අනුපහච්ච දානං දෙතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – In der Tikaṇḍakī-Abteilung, Ehrwürdiger Herr, wurde die achte Sappurisadāna-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf, Mönche, sind die Gaben eines edlen Menschen. Welche fünf? Er gibt eine Gabe mit Vertrauen; er gibt eine Gabe mit Ehrerbietung; er gibt eine Gabe zur rechten Zeit; er gibt eine Gabe mit wohlwollendem Geist; er gibt eine Gabe, ohne sich selbst oder einen anderen zu verletzen‘ und so weiter.

සද්ධම්මවග්ග

Die Saddhamma-Abteilung

පඨමසම්මත්තනියාමසුත්ත

Die erste Sammattaniyāma-Lehrrede

පු – සද්ධම්මවග්ගෙ [Pg.224] පන ආවුසො පඨමං සම්මත්තනියාමසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – In der Saddhamma-Abteilung aber, Freund, wie wurde die erste Sammattaniyāma-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

වි – සද්ධම්මවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං සම්මත්තනියාමසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො සුනක්ඛොපි සද්ධම්මං අභබ්බො නියාමං ඔක්කමිතුං කුසලෙසු ධම්මෙසු සම්මත්තං. කතමෙහි පඤ්චහි, කථං පරිභොති, කථිකං පරිභොති, අත්තානං පරිභොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – In der Saddhamma-Abteilung, Ehrwürdiger Herr, wurde die erste Sammattaniyāma-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Ausgestattet mit pfünf Dingen ist einer, Mönche, selbst wenn er die wahre Lehre hört, unfähig, in die feste Ordnung einzutreten, in die Richtigkeit in den heilsamen Dingen. Mit welchen fünf? Er verachtet die Rede, er verachtet den Redner, er verachtet sich selbst‘ und so weiter.

පඨමසද්ධම්මසම්මොසසුත්ත

Die erste Saddhammasammosa-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.226] ආවුසො චතුත්ථං පඨමසද්ධම්මසම්මොසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die vierte, die erste Saddhammasammosa-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ චතුත්ථං පඨමසද්ධම්මසම්මොසසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ පඤ්ච, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛූ න සක්කච්චං ධම්මං සුණන්ති, න සක්කච්චං ධම්මං පරියාපුණන්ති, න සක්කච්චං ධම්මං ධාරෙන්ති, න සක්කච්චං ධාතානං ධම්මානං අත්ථං උපපරික්ඛන්ති, න සක්කච්චං අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මං පටිපජ්ජන්ති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ebendort, Ehrwürdiger Herr, wurde die vierte, die erste Saddhammasammosa-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf Dinge, Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre. Welche fünf? Hier, Mönche, hören die Mönche die Lehre nicht mit Ehrerbietung, sie erlernen die Lehre nicht mit Ehrerbietung, sie behalten die Lehre nicht mit Ehrerbietung im Gedächtnis, sie prüfen die Bedeutung der im Gedächtnis behaltenen Lehren nicht mit Ehrerbietung, und sie praktizieren nicht mit Ehrerbietung gemäß der Lehre, nachdem sie die Bedeutung und die Lehre verstanden haben. Diese fünf Dinge, Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre‘ und so weiter.

දුතියසද්ධම්මසම්මොසසුත්ත

Die zweite Saddhammasammosa-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.228] ආවුසො පඤ්චමං දුතියසද්ධම්මසම්මොසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die fünfte, die zweite Saddhammasammosa-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ පඤ්චමං දුතියසද්ධම්මසම්මොසසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ පඤ්ච, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛූ ධම්මං න පරියාපුණන්ති සුත්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථං උදානං ඉතිවුත්තකං ජාතකං අබ්භුතධම්මං වෙදල්ලං. අයං භික්ඛවෙ පඨමො ධම්මො සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ebendort, Ehrwürdiger Herr, wurde die fünfte, die zweite Saddhammasammosa-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf Dinge, Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre. Welche fünf? Hier, Mönche, erlernen die Mönche die Lehre nicht: Suttas, Geyyas, Veyyākaraṇas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas und Vedallas. Dies, Mönche, ist das erste Ding, das zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre führt‘ und so weiter.

තතියසද්ධම්මසම්මොසසුත්ත

Die dritte Saddhammasammosa-Lehrrede

පු – තත්ථෙව [Pg.231] ආවුසො ඡට්ඨං තතියසද්ධම්මසම්මොසසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Pu – Ebendort, Freund, wie wurde die sechste, die dritte Saddhammasammosa-Lehrrede, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ ඡට්ඨං තතියසද්ධම්මසම්මොසසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ පඤ්ච, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛූ දුග්ගහිතං සුත්තන්තං පරියාපුණන්ති දුන්නික්ඛිත්තහි පදබ්‍යඤ්ජනෙහි. දුන්නික්ඛිත්තස්ස භික්ඛවෙ පදබ්‍යඤ්ජනස්ස අත්ථොපි දුන්නයො හොති. අයං භික්ඛවෙ පඨමො ධම්මො සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Vi – Ebendort, Ehrwürdiger Herr, wurde die sechste, die dritte Saddhammasammosa-Lehrrede vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: ‚Diese fünf Dinge, Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre. Welche fünf? Hier, Mönche, erlernen die Mönche die Lehrreden falsch, mit schlecht angeordneten Wörtern und Silben. Bei schlecht angeordneten Wörtern und Silben, Mönche, ist auch der Sinn schwer zu erfassen. Dies, Mönche, ist das erste Ding, das zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre führt‘ und so weiter.

දුක්කතාසුත්ත

Das Dukkatā-Sutta

පු – අඞ්ගුත්තරනිකායෙ [Pg.237] ආවුසො පඤ්චකනිපාතෙ සද්ධම්මවග්ගෙ සත්තමං දුක්කථාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Freund, wie wurde das siebte Sutta, das Dukkathā-Sutta, im Fünfer-Buch der Aṅguttara-Nikāya im Kapitel über das wahre Dhamma vom Erhabenen gesprochen?

වි – සද්ධම්මවග්ගෙ භන්තෙ සත්තමං දුක්කථාසුත්තං ‘‘පඤ්චන්නං භික්ඛවෙ පුග්ගලානං කථා දුක්කථා පුග්ගලෙ පුග්ගලං උපනිධාය. කතමෙසං පඤ්චන්නං, අස්සද්ධස්ස භික්ඛවෙ සද්ධාකථා දුක්කථා, දුස්සීලස්ස සීලකථා දුක්කථා, අප්පස්සුතස්ස බාහුසච්චකථා දුක්කථා, මච්ඡරිස්ස චාගකථා දුක්කථා, දුප්පඤ්ඤස්ස පඤ්ඤාකථා දුක්කථා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über das wahre Dhamma wurde das siebte Sutta, das Dukkathā-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, für fünf Personen ist eine Rede unangenehm, wenn man Person mit Person vergleicht. Welche fünf? Mönche, für einen Vertrauenslosen ist eine Rede über Vertrauen unangenehm; für einen Sittenlosen ist eine Rede über Tugend unangenehm; für einen Unbelassenen ist eine Rede über weites Wissen unangenehm; für einen Geizigen ist eine Rede über Großzügigkeit unangenehm; für einen Unweisen ist eine Rede über Weisheit unangenehm“, und so weiter.

උදායීසුත්ත

Das Udāyī-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.240] ආවුසො නවමං උදායිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Freund, ebendort, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das neunte Sutta, das Udāyī-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – කොසම්බියං භන්තෙ ආයස්මන්තං උදායිං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ උදායී මහතියා ගීහිපරිසාය පරිවුතො [Pg.241] ධම්මං දෙසෙන්තො නිසින්නො හොති. අද්දසා ඛො ආයස්මා ආනන්දො ආයස්මන්තං උදායිං මහතියා ගිහිපරිසාය පරිවුතං ධම්මං දෙසෙන්තං නිසින්නං. දිස්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච ‘‘ආයස්මා භන්තෙ උදායී මහතියා ගිහිපරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘න ඛො ආනන්ද සුකරං පරෙසං ධම්මං දෙසෙතුං, පරෙසං ආනන්ද ධම්මං දෙසෙන්තෙන පඤ්ච ධම්මෙ අජ්ඣත්තං උපට්ඨාපෙත්වා පරෙසං ධම්මො දෙසෙතබ්බො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Kosambī in Bezug auf den ehrwürdigen Udāyī gesprochen. Ehrwürdiger Herr, der ehrwürdige Udāyī saß da, umgeben von einer großen Schar von Laien, und lehrte das Dhamma. Der ehrwürdige Ānanda sah den ehrwürdigen Udāyī da sitzen, umgeben von einer großen Schar von Laien, wie er das Dhamma lehrte. Als er dies sah, begab er sich dorthin, wo der Erhabene war, verbeugte sich ehrerbietig vor dem Erhabenen und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda so zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, der ehrwürdige Udāyī lehrt das Dhamma, umgeben von einer großen Schar von Laien.“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ānanda, es ist nicht leicht, anderen das Dhamma zu lehren. Ānanda, wer anderen das Dhamma lehrt, sollte fünf Dinge in seinem Inneren festsetzen und dann erst anderen das Dhamma lehren“, und so weiter.

ආඝාතවග්ග

Das Kapitel über den Groll

පඨමආඝාතපටිවිනයසුත්ත

Das erste Sutta über das Beseitigen von Groll

පු – ආඝාතවග්ගෙ [Pg.243] පන ආවුසො පඨමං ආඝාතපටිවිනයසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Freund, wie wurde nun im Kapitel über den Groll das erste Sutta über das Beseitigen von Groll vom Erhabenen gesprochen?

වි – ආඝාතවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං ආඝාතපටිවිනයසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ආඝාතපටිවිනයා, යත්ථ භික්ඛුනො උප්පන්නො ආඝාතො සබ්බසො පටිවිනෙතබ්බො. කතමෙ පඤ්ච, යස්මිං භික්ඛවෙ පුග්ගලෙ ආඝාතො ජායෙථ, මෙත්තා තස්මිං පුග්ගලෙ භාවෙතබ්බා, එවං තස්මිං පුග්ගලෙ ආඝාතො පටිවිනෙතබ්බො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über den Groll wurde das erste Sutta über das Beseitigen von Groll vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, es gibt diese fünf Wege, Groll zu beseitigen, wodurch ein bei einem Mönch entstandener Groll gänzlich beseitigt werden sollte. Welche fünf? Mönche, gegenüber welcher Person auch immer Groll entstehen mag, man sollte dieser Person gegenüber liebevolle Güte entfalten; so sollte der Groll gegenüber dieser Person beseitigt werden“, und so weiter.

උපාසකවග්ග

Das Kapitel über die Laienanhänger

චණ්ඩාලසුත්ත

Das Caṇḍāla-Sutta

පු – උපාසකවග්ගෙ [Pg.245] පන ආවුසො පඤ්චමං චණ්ඩාලසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Freund, wie wurde nun im Kapitel über die Laienanhänger das fünfte Sutta, das Caṇḍāla-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – උපාසකවග්ගෙ භන්තෙ පඤ්චමං චණ්ඩාලසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො උපාසකො උපාසකචණ්ඩාලො ච [Pg.246] හොති උපාසකමලඤ්ච උපාසකපතිකුට්ඨො චා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über die Laienanhänger wurde das fünfte Sutta, das Caṇḍāla-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, besitzt ein Laienanhänger fünf Eigenschaften, so ist er ein Ausgestoßener unter den Laienanhängern, ein Makel unter den Laienanhängern und verwerflich unter den Laienanhängern“, und so weiter.

පීතිසුත්ත

Das Pīti-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.247] ආවුසො ඡට්ඨං පීතිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Freund, ebendort, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das sechste Sutta, das Pīti-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – ඡට්ඨං භන්තෙ පීතිසුත්තං සාවත්ථියං අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං ආරබ්භ ‘‘තුම්හෙ ඛො ගහපති භික්ඛුසඞ්ඝං පච්චුපට්ඨිතා චීවර පිණ්ඩපාත සෙනාසන ගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙන[Pg.248]. න ඛො ගහපති තාවතකෙනෙව තුට්ඨි කරණීයා ‘‘මයං භික්ඛුසඞ්ඝං පච්චුපට්ඨිතා චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලාන පච්චය භෙසජ්ජපරික්ඛාරෙනා’’ති. තස්මාතිහ ගහපති එවං සික්ඛිතබ්බං ‘‘කින්දි මයං කාලෙන කාලං පවිවෙකං පීතිං උපසම්පජ්ජ විහරෙය්‍යාමා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, das sechste Sutta, das Pīti-Sutta, wurde in Sāvatthī in Bezug auf den Hausvater Anāthapiṇḍika wie folgt gesprochen: „Hausvater, ihr habt die Sangha der Mönche mit Gewändern, Almosenspeise, Unterkünften und Erfordernissen an Arznei für Kranke versorgt. Aber, Hausvater, ihr solltet euch nicht bloß damit begnügen, zu denken: ‚Wir haben die Sangha der Mönche mit Gewändern, Almosenspeise, Unterkünften und Erfordernissen an Arznei für Kranke versorgt.‘ Darum, Hausvater, solltet ihr euch so üben: ‚Wie können wir von Zeit zu Zeit die Verzückung der Abgeschiedenheit erlangen und darin verweilen?‘“, und so weiter.

වණිජ්ජාසුත්ත

Das Vaṇijjā-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.251] ආවුසො සත්තමං වණිජ්ජාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Freund, ebendort, wie wurde das siebte Sutta, das Vaṇijjā-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ සත්තමං වණිජ්ජාසුත්තං ‘‘පඤ්චිමා භික්ඛවෙ වණිජ්ජා උපාසකෙන අකරණීයා. කතමා පඤ්ච, සත්ථවණිජ්ජා සත්තවණිජ්ජා මංසවණිජ්ජා මජ්ජවණිජ්ජා විසවණිජ්ජා. ඉමා ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච වණිජ්ජා උපාසකෙන අකරණීයා’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, ebendort wurde das siebte Sutta, das Vaṇijjā-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, diese fünf Handelsgeschäfte sollten von einem Laienanhänger nicht betrieben werden. Welche fünf? Der Handel mit Waffen, der Handel mit Lebewesen, der Handel mit Fleisch, der Handel mit Rauschmitteln, der Handel mit Gift. Diese Silicon Handelsgeschäfte, Mönche, sollten von einem Laienanhänger nicht betrieben werden“, so gewiss, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ගවෙසීසුත්ත

Das Gavesī-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.252] ආවුසො දසමං ගවෙසීසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Freund, ebendort, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das zehnte Sutta, das Gavesī-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – දසමං භන්තෙ ගවෙසීසුත්තං කොසලෙසු ආයස්මන්තං ආනන්දත්ථෙරං ධම්මභණ්ඩාගාරිකං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දත්ථෙරො ධම්මභණ්ඩාගාරිකො භගවන්තං එතදවොච ‘‘කො නු ඛො භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො භගවතො සිතස්ස පාතුකම්මාය, න අකාරණෙන තථාගතා සිතං පාතුකරොන්තී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘භූතපුබ්බං ආනන්ද ඉමස්මිං පදෙසෙ නගරං අහොසි [Pg.253] ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච බහුජනං ආකිණ්ණමනුස්සං, තං ඛො පනානන්ද නගරං කස්සපො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො උපනිස්සාය විහාසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, das zehnte Sutta, das Gavesī-Sutta, wurde im Kosala-Land in Bezug auf den ehrwürdigen älteren Ānanda, den Schatzmeister des Dhamma, gesprochen. Ehrwürdiger Herr, der ehrwürdige ältere Ānanda, den Schatzmeister des Dhamma, sprach so zum Erhabenen: „Was, ehrwürdiger Herr, ist die Ursache, was der Grund für das Erscheinen eines Lächelns des Erhabenen? Nicht ohne Grund zeigen die Tathāgatas ein Lächeln.“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „In der Vergangenheit, Ānanda, gab es an diesem Ort eine Stadt, wohlhabend und blühend, volkreich und von Menschen wimmelnd. Und, Ānanda, nahe jener Stadt lebte Kassapa, der Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erleuchtete, in ihrer Abhängigkeit“, und so weiter.

වාචාසුත්ත

Das Vācā-Sutta

පු – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ [Pg.260] ආවුසො අට්ඨමං වාචාසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Freund, wie wurde im Kapitel über die Brahmanen das achte Sutta, das Vācā-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – බ්‍රාහ්මණවග්ගෙ භන්තෙ අට්ඨමං වාචාසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතා වාචා සුභාසිතා හොති නො දුබ්භාසිතා, අනවජ්ජා ච අනනුවජ්ජා ච විඤ්ඤූනං. කතමෙහි පඤ්චහි, කාලෙන භාසිතා හොති, සච්චා ච භාසිතා හොති, සණ්හා ච භාසිතා හොති, අත්ථසංහිතා ච භාසිතා හොති, මෙත්තාචිත්තෙන ච භාසිතා හොති, ඉමෙහි ඛො භික්ඛවෙ පඤ්චහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතා වාචා සුභාසිතා හොති නො දුබ්භාසිතා, අනවජ්ජා ච අනනුවජ්ජා ච විඤ්ඤූන’’න්ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Kapitel über die Brahmanen wurde das achte Sutta, das Vācā-Sutta, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, eine Rede, die mit fünf Eigenschaften ausgestattet ist, ist wohlgesprochen und nicht schlechtgesprochen, tadellos und untadelig für die Weisen. Mit welchen fünf? Sie wird zur rechten Zeit gesprochen, sie wird wahrheitsgemäß gesprochen, sie wird sanft gesprochen, sie wird nützlich gesprochen, und sie wird mit einem Geist der liebevollen Güte gesprochen. Mönche, eine Rede, die mit diesen fünf Gliedern ausgestattet ist, ist wohlgesprochen und nicht schlechtgesprochen, tadellos und untadelig für die Weisen“, so gewiss, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කුලසුත්ත

Das Kula-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.261] ආවුසො නවමං කුලසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Freund, ebendort, wie wurde das neunte Sutta, das Kula-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ නවමං කුලසුත්තං ‘‘යං භික්ඛවෙ සීලවන්තො පබ්බජිතා කුලං උපසඞ්කමන්ති, තත්ථ මනුස්සා පඤ්චහි ඨානෙහි බහුං පුඤ්ඤං පසවන්ති. කතමෙහි පඤ්චහි, යස්මිං භික්ඛවෙ සමයෙ සීලවන්තෙ පබ්බජිතෙ කුලං උපසඞ්කමන්තෙ මනුස්සා දිස්වා චිත්තානි පසාදෙන්ති, සග්ගසංවත්තනිකං භික්ඛවෙ තං කුලං තස්මිං සමයෙ පටිපදං පටිපන්නං හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die neunte Lehrrede über die Familien [Kulasutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Ihr Mönche, wenn tugendhafte Hinausgegangene eine Familie aufsuchen, erzeugen die Menschen dort in fünffacher Hinsicht viel Verdienst. In welchen fünf? Zu der Zeit, ihr Mönche, da die Menschen die tugendhaften Hinausgegangenen, die die Familie aufsuchen, erblicken und ihren Geist klären, schlägt diese Familie zu jener Zeit einen zum Himmel führenden Weg ein“, und so weiter.

කිමිලවග්ග

Kimila-Kapitel

ධම්මස්සවනසුත්ත

Dhammassavana-Sutta

පු – කිමිලවග්ගෙ [Pg.263] පන ආවුසො දුතියං ධම්මස්සවනසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde die zweite Lehrrede über das Hören der Lehre [Dhammassavana-Sutta] im Kimila-Kapitel vom Erhabenen verkündet?

වි – කිමිලවග්ගෙ භන්තෙ දුතියං ධම්මස්සවනසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ආනිසංසා ධම්මස්සවනෙ. කතමෙ පඤ්ච, අස්සුතං සුණාති, සුතං පරියොදාපෙති, කඞ්ඛං විතරති, දිට්ඨිං උජුං කරොති, චිත්තමස්ස පසීදති, ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච ආනිසංසා ධම්මස්සවනෙ’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Kimila-Kapitel wurde die zweite Lehrrede über das Hören der Lehre [Dhammassavana-Sutta] vom Erhabenen so verkündet: „Fünf, ihr Mönche, sind die Vorteile beim Hören der Lehre. Welche fūnf? Man hört, was man noch nicht gehört hat; man klärt, was man gehört hat; man überwindet Zweifel; man berichtigt seine Ansicht; und der eigene Geist wird heiter. Dies, ihr Mönche, sind die fünf Vorteile beim Hören der Lehre“, so, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen verkündet.

අක්කොසකවග්ග

Akkosaka-Kapitel

අක්ඛන්තිසුත්ත

Akkhanti-Sutta

පු – අක්කොසකවග්ගෙ [Pg.264] පන ආවුසො පඤ්චමං අක්ඛන්තිසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde die fünfte Lehrrede über die Ungeduld [Akkhanti-Sutta] im Akkosaka-Kapitel vom Erhabenen verkündet?

වි – අක්කොසකවග්ගෙ භන්තෙ පඤ්චමං අක්ඛන්තිසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ආදීනවා අක්ඛන්තියා. කතමෙ පඤ්ච, බහුනො ජනස්ස [Pg.265] අප්පියො හොති අමනාපො, වෙරබහුලො ච හොති, වජ්ජබහුලො ච, සම්මූළ්හො කාලං කරොති, කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Akkosaka-Kapitel wurde die fünfte Lehrrede über die Ungeduld [Akkhanti-Sutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Fünf, ihr Mönche, sind die Gefahren der Ungeduld. Welche fünf? Man ist vielen Menschen unbeliebt und missfällig; man hat viel Feindschaft; man hat viele Fehler; man stirbt verwirrt; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, gelangt man auf eine leidvolle Fährte, eine unglückliche Existenz, in den Untergang, in die Hölle“, und so weiter.

අපාසාදිකසුත්ත

Apāsādika-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.266] ආවුසො අට්ඨමං අපාසාදිකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde ebendort die achte Lehrrede über das unwürdige Verhalten [Apāsādika-Sutta] vom Erhabenen verkündet?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ අට්ඨමං අපාසාදිකසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ආදීනවා අපාසාදිකෙ. කතමෙ පඤ්ච, අප්පසන්නා නප්පසීදන්ති, පසන්නානඤ්ච එකච්චානං අඤ්ඤථත්තං හොති, සත්ථුසාසනං අකතං හොති, පච්ඡිමා ජනතා දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජති, චිත්තමස්ස නප්පසීදති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච ආදීනවා අපාසාදිකෙ’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die achte Lehrrede über das unwürdige Verhalten [Apāsādika-Sutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Fünf, ihr Mönche, sind die Gefahren bei unwürdigem Verhalten. Welche fünf? Diejenigen, die noch kein Vertrauen haben, fassen kein Vertrauen; bei einigen, die Vertrauen haben, verändert sich dieses; die Lehre des Meisters bleibt unbefolgt; die nachfolgende Generation ahmt das Gesehene nach; und der eigene Geist wird nicht geklärt. Dies, ihr Mönche, sind die fünf Gefahren bei unwürdigem Verhalten“, und so weiter.

ආවාසිකවග්ග

Āvāsika-Kapitel

ආවාසිකසුත්ත

Āvāsika-Sutta

පු – ආවාසිකවග්ගෙ [Pg.268] පනාවුසො පඨමං ආවාසිකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde die erste Lehrrede über den ansässigen Mönch [Āvāsika-Sutta] im Āvāsika-Kapitel vom Erhabenen verkündet?

වි – ආවාසිකවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං ආවාසිකසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො ආවාසිකො භික්ඛු අභාවනීයො හොති. කතමෙහි පඤ්චහි, න ආකප්පසම්පන්නො හොති න වත්තසම්පන්නො, න බහුස්සුතො හොති න සුතධරො, න පටිසල්ලෙඛිතා හොති න පටිසල්ලානාරාමො, න කල්‍යාණවාචො හොති න කල්‍යාණවාක්කරණො, දුප්පඤ්ඤො හොති ජළො එළමූගො. ඉමෙහි ඛො භික්ඛවෙ පඤ්චහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො ආවාසිකො භික්ඛු අභාවනීයො හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Āvāsika-Kapitel wurde die erste Lehrrede über den ansässigen Mönch [Āvāsika-Sutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Mit fünf Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, ist ein ansässiger Mönch nicht achtenswert. Mit welchen fünf? Er ist weder vollkommen im Verhalten noch vollkommen in den Pflichten; er ist weder gelehrt noch bewahrt er das Gehörte; er pflegt weder die Zurückgezogenheit noch erfreut er sich an der Einsamkeit; er besitzt weder eine edle Sprache noch drückt er sich edel aus; er ist weisheitslos, dumm und stumpfsinnig. Mit diesen fünf Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, ist ein ansässiger Mönch nicht achtenswert“, und so weiter.

අවණ්ණාරහසුත්ත

Avaṇṇāraha-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.270] ආවුසො සත්තමං අවණ්ණාරහසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde ebendort die siebte Lehrrede über den Tadelnswerten [Avaṇṇāraha-Sutta] vom Erhabenen verkündet?

වි – තත්ථෙව භන්තෙ සත්තමං අවණ්ණාරහසුත්තං ‘‘පඤ්චහි භික්ඛවෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතො ආවාසිකො භික්ඛු යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි පඤ්චහි, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා අවණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා වණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසති, ආවාසමච්ඡරී හොති ආවාසපලිගෙධී, කුලමච්ඡරී හොති කුලපලිගෙධි, සද්ධාදෙය්‍යං විනිපාතෙති. ඉමෙහි ඛො භික්ඛවෙ පඤ්චහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො ආවාසිකො [Pg.271] භික්ඛු යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die siebte Lehrrede über den Tadelnswerten [Avaṇṇāraha-Sutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Mit fünf Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, wird ein ansässiger Mönch – wie dorthin getragen – in der Hölle abgelegt. Mit welchen fünf? Ohne zu prüfen und ohne zu untersuchen, rühmt er einen Tadelnswerten; ohne zu prüfen und ohne zu untersuchen, tadelt er einen Lobenswerten; er ist geizig bezüglich der Wohnstätte und giert nach der Wohnstätte; er ist geizig bezüglich der Familien und giert nach den Familien; und er verschwendet das im Glauben Gespendete. Mit diesen fünf Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, wird ein ansässiger Mönch – wie dorthin getragen – in der Hölle abgelegt“, und so weiter.

දුච්චරිතවග්ග

Duccarita-Kapitel

පඨමදුච්චරිතසුත්ත

Paṭhamaduccarita-Sutta

පු – දුච්චරිතවග්ගෙ [Pg.273] පන ආවුසො පඨමං දුච්චරිතසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde die erste Lehrrede über das schlechte Verhalten [Paṭhamaduccarita-Sutta] im Duccarita-Kapitel vom Erhabenen verkündet?

වි – දුච්චරිතවග්ගෙ භන්තෙ පඨමං දුච්චරිතසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ආදීනවා දුච්චරිතෙ. කතමෙ පඤ්ච, අත්තාපි අත්තානං උපවදති, අනුවිච්ච විඤ්ඤූ ගරහන්ති, පාපකො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගච්ඡති, සම්මූළ්හො කාලං කරොති, කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච ආදීනවා දුච්චරිතෙ’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Duccarita-Kapitel wurde die erste Lehrrede über das schlechte Verhalten [Paṭhamaduccarita-Sutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Fünf, ihr Mönche, sind die Gefahren von schlechtem Verhalten. Welche fünf? Man tadelt sich selbst; nach eingehender Prüfung tadeln die Weisen einen; ein schlechter Ruf verbreitet sich; man stirbt verwirrt; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, gelangt man auf eine leidvolle Fährte, eine unglückliche Existenz, in den Untergang, in die Hölle. Dies, ihr Mönche, sind die fünf Gefahren von schlechtem Verhalten“, und so weiter.

සිවථිකසුත්ත

Sivathika-Sutta

පු – තත්ථෙව [Pg.274] ආවුසො නවමං සිවථිකසුත්තං භගවතා කථං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wie wurde ebendort die neunte Lehrrede über den Leichenacker [Sivathika-Sutta] vom Erhabenen verkündet?

වි – තත්ථෙව [Pg.275] භන්තෙ නවමං සිවථිකසුත්තං ‘‘පඤ්චිමෙ භික්ඛවෙ ආදීනවා සිවථිකාය. කතමෙ පඤ්ච, අසුචි, දුග්ගන්ධා, සප්පටිභයා, වාළානං අමනුස්සානං ආවාසො, බහුනො ජනස්ස ආරොදනා. ඉමෙ ඛො භික්ඛවෙ පඤ්ච ආදීනවා සිවථිකායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ebendort, ehrwürdiger Herr, wurde die neunte Lehrrede über den Leichenacker [Sivathika-Sutta] vom Erhabenen mit den Worten verkündet: „Fünf, ihr Mönche, sind die Nachteile eines Leichenackers. Welche fünf? Er ist unrein, übelriechend, furchterregend, eine Stätte wilder Tiere und untermenschlicher Wesen, und ein Ort des Wehklagens für viele Menschen. Dies, ihr Mönche, sind die fünf Nachteile eines Leichenackers“, und so weiter.