นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Verehrung dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten

สุตฺตนฺตปิฏก

Suttantapiṭaka

สํยุตฺตนิกาเย

In der Saṃyuttanikāya

สคาถาวคฺคปาฬิ

Sagāthāvagga-Pāḷi

สํคายนสฺส ปุจฺฉา วิสฺสชฺชนา

Fragen und Antworten bezüglich des Konzils

ปุจฺฉา – ปฐมมหาสํคีติกาเล [Pg.1] อาวุโส ธมฺมสํคาหกา มหากสฺสปาทโย มหาเถรวรา โปราณสํคีติการา ปฐมํ วินยปิฏกํ สํคายิตฺวา ตทนนฺตรํ สุตฺตนฺตปิฏกํ สํคายนฺตา ทีฆนิกายญฺจ มชฺฌิมนิกายญฺจ สํคายิตฺวา ตทนนฺตรํ กึนาม ปาวจนํ สํคายึสุ.

Frage: Freund, zur Zeit des ersten großen Konzils, nachdem die Dhamma-Sammler, die hervorragenden großen Theras um Mahākassapa, die ursprünglichen Konzilsteilnehmer, zuerst das Vinayapiṭaka rezitiert hatten, und danach, als sie das Suttantapiṭaka rezitierten, die Dīghanikāya und die Majjhimanikāya rezitiert hatten – welches Wort des Meisters rezitierten sie unmittelbar danach?

วิสฺสชฺชนา – ปฐมมหาสํคีติกาเล ภนฺเต ธมฺมสํคาหกา มหากสฺสปาทโย โปราณเถรวรา ปฐมํ วินยปิฏกํ สํคายิตฺวา ตทนนฺตรํ สุตฺตนฺตปิฏกํ สํคายนฺตา ทีฆนิกายญฺจ มชฺฌิมนิกายญฺจ สํคายิตฺวา ตทนนฺตรํ สตฺตหิ จ สุตฺตสหสฺเสหิ สตฺตหิ จ สุตฺตสเตหิ ทฺวาสฏฺฐิยา จ สุตฺเตหิ ปฏิมณฺฑิตํ ภาณวารสตปริมาณํ สํยุตฺตนิกายํ นาม ปาวจนํ สํคายึสุ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, zur Zeit des ersten großen Konzils, nachdem die Dhamma-Sammler, die hervorragenden großen Theras um Mahākassapa, die ursprünglichen Konzilsteilnehmer, zuerst das Vinayapiṭaka rezitiert hatten, und danach, als sie das Suttantapiṭaka rezitierten, die Dīghanikāya und die Majjhimanikāya rezitiert hatten – rezitierten sie unmittelbar danach das Wort des Meisters namens Saṃyuttanikāya, welches mit siebentausendsiebenhundertzweiundsechzig Suttas geschmückt ist und einen Umfang von einhundert Rezitationsabschnitten hat.

ปุจฺฉา – สํยุตฺตนิกาเย [Pg.2] จ อาวุโส สคาถาวคฺโค นิทานวคฺโค ขนฺธวคฺโค สฬายตนวคฺโค มหาวคฺโคติ ปญฺจสํยุตฺตปฺปกรณานิ, เตสุ ปฐมํ กตรํ สํยุตฺตปฺปกรณํ เต สํคายึสุ.

Frage: Freund, in der Saṃyuttanikāya gibt es fünf Buchabschnitte der Gruppierung: das Sagāthāvagga, das Nidānavagga, das Khandhavagga, das Saḷāyatanavagga und das Mahāvagga. Welches von diesen fünf Büchern der Gruppierung haben sie zuerst rezitiert?

วิสฺสชฺชนา – ปญฺจสุ ภนฺเต สํยุตฺตปฺปกรเณสุ ปฐมํ สคาถาวคฺคสํยุตฺตปฺปกรณํ สํคายึสุ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, von den pfünf Buchabschnitten der Gruppierung rezitierten sie zuerst das Sagāthāvagga-Buch der Gruppierung.

ปุจฺฉา – สคาถาวคฺเคปิ [Pg.3] อาวุโส เทวตาสํยุตฺตาทิวเสน เอกาทสสํยุตฺตานิ, เตสุ ปฐมํ กตรํ สํยุตฺตํ เต สํคายึสุ.

Frage: Freund, auch im Sagāthāvagga gibt es elf Sammlungen, beginnend mit der Devatāsaṃyutta. Welche dieser Sammlungen rezitierten sie zuerst?

วิสฺสชฺชนา – เอกาทสสุ ภนฺเต สํยุตฺเตสุ ปฐมํ เทวตาสํยุตฺตํ สํคายึสุ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, von den elf Sammlungen rezitierten sie zuerst die Devatāsaṃyutta.

ปุจฺฉา – เทวตาสํยุตฺเตปิ อาวุโส นฬวคฺคาทโย อฏฺฐ วคฺคา, โอฆตรณสุตฺตาทีนิ จ เอกาสีติ สุตฺตานิ, เตสุ ปฐมํ กตรํ วคฺคํ กตรญฺจ สุตฺตํ สคายึสุ.

Frage: Freund, auch in der Devatāsaṃyutta gibt es acht Kapitel, beginnend mit dem Naḷavagga, und einundachtzig Suttas, beginnend mit dem Oghataraṇasutta. Welches Kapitel und welche Lehrrede rezitierten sie davon zuerst?

วิสฺสชฺชนา – อฏฺฐสุ ภนฺเต วคฺเคสุ ปฐมํ นฬวคฺคํ เอกาสีติยา จ สุตฺเตสุ ปฐมํ โอฆตรณสุตฺตํ สํคายึสุ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, von den acht Kapiteln rezitierten sie zuerst das Naḷavagga, und von den einundachtzig Lehrreden zuerst das Oghataraṇasutta.

สาธุ [Pg.4] สาธุ อาวุโส, มยมฺปิ ทานิ ตโตเยว ปฏฺฐาย สํคีติปุพฺพงฺคมานิ ปุจฺฉนวิสฺสชฺชนกิจฺจานิ อาวหิตุํ สมารภาร.

Gut, gut, Freund! Auch wir wollen nun, genau von dort ausgehend, mit den dem Konzil vorangehenden Aufgaben des Fragens und Antwortens beginnen.

เทวตาสํยุตฺต

Devatāsaṃyutta

โอฆตรณสุตฺต

Oghataraṇasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน โอฆตรณสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Nun, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Oghataraṇasutta von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ เทวตํ อารพฺภ ภาสิตํ, อญฺญตรา ภนฺเต เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ, เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘กถํ นุ ตฺวํ มาริส โอฆมตรี’’ติ,

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, suchte den Erhabenen in weit fortgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit auf, wobei sie das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtete. Nachdem sie sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrerbietig gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Als sie an einer Seite stand, sprach jene Gottheit zum Erhabenen wie folgt: „Wie nur, mein Herr, hast du die Flut überquert?“

ตสฺมึ [Pg.5] ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อปติฏฺฐํ ขฺวาหํ อาวุโส อนายูหํ โอฆมตรึ’’ติ, เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene: „Ohne stillzustehen, Freund, und ohne mich anzustrengen, habe ich die Flut überquert.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

อจฺเจนฺติสุตฺต

Accentisutta

ปุจฺฉา – อจฺเจนฺติสุตฺตํ [Pg.8] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Und das Accentisutta, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ เทวตํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตรา ภนฺเต เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ–

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt:

‘‘อจฺเจนฺติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย,วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ,เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน,ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานี’’ติ–

„Es vergeht die Zeit, es enteilen die Nächte, die Lebensstufen schwinden nacheinander dahin. Diese Gefahr im Tode sehend, sollte man verdienstvolle Taten vollbringen, die Glück bringen.“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ –

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr –

‘‘อจฺเจนฺติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย,วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ,เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน,โลกามิสํ ปชเห สนฺติเปกฺโข’’ติ –

„Es vergeht die Zeit, es enteilen die Nächte, die Lebensstufen schwinden nacheinander dahin. Diese Gefahr im Tode sehend, sollte man den Köder der Welt aufgeben, nach Frieden strebend.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สตฺติสุตฺต

Sattisutta

ปุจฺฉา – สตฺติสุตฺตํ [Pg.10] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Und das Sattisutta, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ เทวตํ อารพฺภ ภาสิตํ, อญฺญตรา ภนฺเต เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ–

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt:

‘‘สตฺติยา วิย โอมฏฺโฐ, ฑยฺหมาโนว มตฺถเก;

กามราคปฺปหานาย, สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเช’’ติ–

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde; um die Sinnesgier zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen.“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr –

สตฺติยา [Pg.11] วิย โอมฏฺโฐ ฑยฺหมาโนว มตฺถเก;

สกฺกายทิฏฺฐิปฺปหานาย, สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ;

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde; um die Persönlichkeitsansicht zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สตฺติยา วิย โอมฏฺโฐ, ฑยฺหมาโนว มตฺถเก;

กามราคปฺปหานาย, สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเช –

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde; um die Sinnesgier zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen“ –

สตฺติยา [Pg.12] วิย โอมฏฺโฐ, ฑยฺหมาโนว มตฺถเก,สกฺกายทิฏฺฐิปฺปมานาย, สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเช –

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde, um die Persönlichkeitsansicht zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen“ –

ชฏาสุตฺต

Jaṭāsutta

ปุจฺฉา – ชฏาสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Und das Jaṭāsutta, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ เทวตํ อารพฺภ ภาสิตํ, อญฺญตรา ภนฺเต เทวตา ภวคนฺตํ เอตทโวจ–

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt:

‘‘อนฺโต ชฏา พหิชฏา, ชฏาย ชฏิตา ปชา;

ตํ ตํ โคตม ปุจฺฉามิ, โก อิมํ วิชฏเย ชฏ’’นฺติ–

„Innen ein Gewirr, außen ein Gewirr, verstrickt im Gewirr ist die Menschheit; darum frage ich dich, Gotama: Wer kann dieses Gewirr entwirren?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ –

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr –

สีเล ปติฏฺฐาย นโร สปญฺโญ, จิตฺตํ ปญฺญญฺจ ภาวยํ;

อาตาปี นิปโก ภิกฺขุ, โส อิมํ วิชฏเย ชฏํ.

Ein weiser Mensch, fest in der Tugend verankert, der Geist und Weisheit entfaltet, ein eifriger, kluger Mönch – er entwirrt dieses Gewirr.

เยสํ [Pg.13] ราโค จ โทโส จ, อวิชฺชา จ วิราชิตา;

ขีณาสวา อรหนฺโต, เตสํ วิชฏิตา ชฏาติ;

In denen Gier und Hass sowie Unwissenheit verblasst sind, die Arahants, deren Triebe versiegt sind, für sie ist das Gewirr entwirrt.

เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สีเล [Pg.14] ปติฏฺฐาย นโร สปญฺโญ, จิตฺตํ ปญฺญญฺจ ภาวยํ;

อาตาปี นิปโก ภิกฺขุ, โส อิมํ วิชฏเย ชฏํ–

Ein weiser Mensch, fest in der Tugend verankert, der Geist und Weisheit entfaltet, ein eifriger, kluger Mönch – er entwirrt dieses Gewirr –

เยสํ ราโค จ โทโส จ, อวิชฺชา จ วิราชิตา;

ขีณาสวา อรหนฺโต, เตสํ วิชฏิตา ชฏา–

In denen Gier und Hass sowie Unwissenheit verblasst sind, die Arahants, deren Triebe versiegt sind, für sie ist das Gewirr entwirrt –

ยตฺถ [Pg.15] นามญฺจ รูปญฺจ, อเสสํ อุปรุชฺฌติ;

ปฏิฆํ รูปสญฺญา จ, เอตฺเถสา ฉิชฺชเต ชฏา.

Wo Name und Form restlos aufhören, Widerstreit und Formwahrnehmung – dort wird dieses Gewirr abgeschnitten.

อจฺฉราสุตฺต

Accharā-Sutta

ปุจฺฉา – อจฺฉราสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Accharā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ เทวปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต เทวปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ–

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf einen bestimmten Göttersohn gesprochen. Ein bestimmter Göttersohn, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen:

‘‘อจฺฉราคณสงฺฆฏฺฐํ, ปิสาจ คณเสวิตํ;

วนนฺตํ โมหนํ นาม, กถํ ยาตฺรา ภวิสฺสตี’’ติ.

„‚Voll vom Getümmel der Scharen von Nymphen, besucht von Scharen von Geistern – wie soll die Reise durch diesen Wald namens ‚Täuschung‘ gelingen?‘“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘อุชุโก นาม โส มคฺโค, อภยา นาม สา ทิสา,รโถ อกูชโน นาม, ธมฺมจกฺเกหิ สํยุโต.

„‚Gerade‘ ist jener Weg genannt, ‚furchtlos‘ jene Himmelsrichtung, ‚geräuschlos‘ ist der Wagen genannt, der mit den Rädern des Dhamma ausgestattet ist.

หิรี [Pg.16] ตสฺส อปาลมฺโพ, สตฺยสฺส ปริวารณํ;

ธมฺมาหํ สารถึ พฺรูมิ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปุเรชวํ.

Scheu vor dem Unheilsamen ist seine Lehne, Achtsamkeit seine Umhüllung; das Dhamma, sage ich, ist der Wagenlenker, mit der rechten Anschauung als Vorläufer.

ยสฺส เอตาทิสํ ยานํ, อิตฺถิยา ปุริสสฺส วา;

ส เว เอเตน ยาเนน, นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก’’ติ.

Wer ein solches Fahrzeug besitzt, sei es eine Frau oder ein Mann – der ist mit diesem Fahrzeug wahrlich nahe dem Nibbāna.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So wahrlich, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

อจฺฉราคณสงฺฆุฏฺฐํ[Pg.17], ปิสาจคณเสวิตํ;

วนนฺตํ โมหนํ นาม, กถํ ยาตฺรา ภวิสฺสติ–

Voll vom Getümmel der Scharen von Nymphen, besucht von Scharen von Geistern – wie soll die Reise durch diesen Wald namens ‚Täuschung‘ gelingen –

ชราสุตฺต

Jarā-Sutta

ปุจฺฉา – ชราสุตฺตํ [Pg.19] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Jarā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ เทวตํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตรา ภนฺเต เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ–

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen:

‘‘กึ สุ ยาว ชรา สาธุ, กึ สุ สาธุ ปติฏฺฐิตํ;

กึ สุ นรานํ รตนํ, กึ สุ โจเรหิ ทูหร’’นฺติ.

„Was ist gut bis ins hohe Alter? Was ist gut, wenn es gefestigt ist? Was ist das Juwel der Menschen? Was ist von Dieben schwer zu rauben?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘สีลํ ยาว ชรา สาธุ, สทฺธา สาธุ ปติฏฺฐิตา;

ปญฺญา นรานํ รตนํ, ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหร’’นฺติ.

„Tugend ist gut bis ins hohe Alter; Vertrauen ist gut, wenn es gefestigt ist; Weisheit ist das Juwel der Menschen; Verdienst ist von Dieben schwer zu rauben.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So wahrlich, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

กึ สุ ยาว ชรา สาธุ.

Was ist gut bis ins hohe Alter?

กึ สุ สาธุ ปติฏฺฐิตํ.

Was ist gut, wenn es gefestigt ist?

กึ [Pg.20] สุ นรานํ รตนํ.

Was ist das Juwel der Menschen?

กึ สุ โจเรหิ ทูหรํ.

Was ist von Dieben schwer zu rauben?

เทวปุตฺตสํยุตฺต

Devaputtasaṃyutta

สุพฺรหฺมสุตฺต

Subrahma-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สุพฺรหฺมสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กตญฺจ ภาสิตํ. กีทิโส จ ตตฺถ ธมฺมปฏิคฺคาหกสฺส ธมฺมสฺสวนานิสํโส อธิคโต.

Frage: Wo, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Subrahma-Sutta von dem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten gesprochen? Und welche Art von Nutzen des Anhörens der Lehre wurde dort vom Empfänger der Lehre erlangt?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห [Pg.21] ภนฺเต สุพฺรหฺมเทวปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ. สุพฺรหฺมา ภนฺเต เทวปุตฺโต มรณภยภีโต ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ–

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Göttersohn Subrahma gesprochen. Der Göttersohn Subrahma, Ehrwürdiger, der von Todesfurcht geängstigt war, trat an den Erhabenen heran und sprach so:

‘‘นิจฺจํ อุตฺรสฺตมิทํ จิตฺตํ, นิจฺจํ อุพฺพิคฺคมิทํ มโน;

อนุปฺปนฺเนสุ กิจฺเฉสุ, อโถ อุปฺปติเตสุ จ;

สเจ อตฺถิ อนุตฺรสฺตํ, ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต’’ติ–

„Beständig erschrocken ist dieser Geist, beständig aufgewühlt dieses Gemüt, angesichts ungekommener Nöte und auch solcher, die bereits eingetreten sind. Wenn es ein Furchtloses gibt, so verkündige es mir auf meine Frage hin.“ –

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ.

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘นาญฺญตฺร โพชฺชา ตปสา, นาญฺญตฺรินฺทฺริยสํวรา;

นาญฺญตฺร สพฺพนิสฺสคฺคา, โสตฺถึ ปสฺสามิ ปาณิน’’นฺติ.

„Nicht anderswo als in Erleuchtungsgliedern, Askese, Zügelung der Sinneskräfte und dem Loslassen von allem sehe ich Heil für die Lebewesen.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ. เทสนาปริโยสาเน จ ภนฺเต สุพฺรหฺมสฺส เทวปุตฺตสฺส ตสฺมึเยว อาสเน วิรชํ วีตมลํ ธมฺมจกฺขุํ อุทปาทิ, ‘‘ยํกิญฺจิ สมุทยธมฺมํ, สพฺพํ ตํ นิโรธธมฺม’’นฺติ.

So wahrlich, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen. Und am Ende der Lehrrede, Ehrwürdiger, entstand in dem Göttersohn Subrahma noch auf demselben Sitz das staubfreie, makellose Auge des Dhamma: „Alles, was der Entstehung unterliegt, unterliegt auch dem Aufhören.“

นิจฺจํ [Pg.22] อุตฺรสฺตมิทํ จิตฺตํ, นิจฺจํ อุพฺพิคฺคมิทํ มโน;

อนุปฺปนฺเนสุ กิจฺเฉสุ, อโถ อุปฺปติเตสุ จ;

สเจ อตฺถิ อนุตฺรสฺต, ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต-หุ–

Beständig erschrocken ist dieser Geist, beständig aufgewühlt dieses Gemüt, angesichts ungekommener Nöte und auch solcher, die bereits eingetreten sind. Wenn es ein Furchtloses gibt, so verkündige es mir auf meine Frage hin –

นาญฺญตฺร [Pg.23] โพชฺชา ตปสา, นาญฺญตฺรินฺทฺริยสํวรา;

นาญฺญตฺร สพฺพนิสฺสคฺคา, โสตฺถึ ปสฺสามิ ปาณินํ–

Nicht anderswo als in Erleuchtungsgliedern, Askese, Zügelung der Sinneskräfte und dem Loslassen von allem sehe ich Heil für die Lebewesen –

โรหิตสฺสสุตฺต

Rohitassa-Sutta

ปุจฺฉา – โรหิตสฺสสุตฺตํ [Pg.24] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Rohitassa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต โรหิตสฺสํ เทวปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ. โรหิตสฺโส ภนฺเต เทวปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ยตฺถ นุ โข ภนฺเต น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชติ, สกฺกา นุ โข โส ภนฺเต คมเนน โลกสฺส อนฺโต ญาตุํ วา ทฏฺฐุํ วา ปาปุณิตุํ วา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ยตฺถ โข อาวุโส น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชติ, นาหํ ตํ คมเนน โลกสฺส อนฺตํ ญาเตยฺยํ อฏฺเฐยฺยํ ปตฺเตยฺยนฺติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Göttersohn Rohitassa gesprochen. Der Göttersohn Rohitassa, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Wo man, Ehrwürdiger, nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedergeboren wird – ist es möglich, Ehrwürdiger, durch Reisen das Ende der Welt zu erkennen, zu sehen oder zu erreichen?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger: „Wo man, Freund, nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedergeboren wird, von diesem Ende der Welt sage ich, dass man es nicht durch Reisen erkennen, sehen oder erreichen kann.“ In dieser und anderer Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

โกสลสํยุตฺต

Die Kosala-Sammlung

ทหรสุตฺต

Das Dahara-Sutta

ปุจฺฉา – ทหรสุตฺตํ [Pg.26] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Dahara-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํ ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภนฺเต ราชา ปเสนทิ โกสโล ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ภวมฺปิ โน โคตโม ‘อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ ปฏิชานาตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ยญฺหิ ตํ มหาราช สมฺมา วทมาโนวเทยฺย ‘อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ[Pg.27], มเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺยา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Als er sich zur Seite gesetzt hatte, sprach der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, so zum Erhabenen: „Erklärt auch der ehrwürdige Gotama von sich: ‚Ich habe die unübertreffliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt‘?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Wenn man, o Großer König, von jemandem zu Recht sagen kann, er habe die unübertreffliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt, dann bin ich es, von dem man dies zu Recht sagen kann.“

ตสฺมา [Pg.29] หิ ปณฺฑิโต โปโส, สมฺปสฺสํ อตฺถมตฺตโน;

ภุชงฺคมํ ปาวกญฺจ, ขตฺติยญฺจ ยสสฺสินํ;

ภิกฺขุญฺจ สีลสมฺปนฺนํ, สมฺมเทว สมาจเร–

Darum soll der weise Mensch, der sein eigenes Wohl im Auge hat, eine Schlange, ein Feuer, einen ruhmreichen Krieger und einen tugendhaften Mönch stets mit gebührendem Respekt behandeln.

อตฺตรกฺขิตสุตฺต

Das Attarakkhita-Sutta

ปุจฺฉา – อตฺตรกฺขิตสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Attarakkhita-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํเยว ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ‘‘อิธ มยฺหํ ภนฺเต รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส [Pg.30] เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาที’’ติ เอวมาทิกํ วจนํ อโวจ. ภควา จ ภนฺเต เอวเมตํ มหาราช เอวเมตํ มหาราชาติ เอวมาทินา วิภชิตฺวา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich zum Erhabenen und sprach so zu ihm: „Als ich hier, Ehrwürdiger, in der Einsamkeit zurückgezogen war, stieg in meinem Geist folgender Gedanke auf...“ Und der Erhabene, Ehrwürdiger, analysierte und sprach in dieser Weise: „So ist es, o Großer König! So ist es, o Großer König!“

กาเยน [Pg.32] สํวโร สาธุ, สาธุ วาจาย สํวโร;

มนสา สํวโร สาธุ, สาธุ, สพฺพตฺถ สํวโร;

สพฺพตฺถ สํวุโต ลชฺชี, รกฺขิโตติ ปวุจฺจติ.

Gut ist die Zügelung durch den Körper, gut ist die Zügelung durch die Rede; gut ist die Zügelung durch den Geist, gut ist die Zügelung in allem. In allem gezügelt, gewissenhaft, wird er wahrlich als „geschützt“ bezeichnet.

อปฺปกสุตฺต

Das Appaka-Sutta

ปุจฺฉา – อปฺปกสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Appaka-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํเยว ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ‘‘อิธ มยฺหํ ภนฺเต รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ อปฺปกา เต สตฺตา โลกสฺมึ, เย อุฬาเร อุฬาเร โภเค ลภิตฺวา น เจว มชฺชนฺติ น จ ปมชฺชนฺติ, น จ กาเมสุ เคธํ อาปชฺชนฺตี’’ติ เอวมาทิกํ วจนํ อโวจ. ภควา จ ภนฺเต ‘‘เอวเมตํ มหาราช เอวเมตํ มหาราชา’’ติ เอวมาทินา อปฺปกสุตฺตํ ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich zum Erhabenen und sprach so zu ihm: „Als ich hier, Ehrwürdiger, in der Einsamkeit zurückgezogen war, stieg in meinem Geist folgender Gedanke auf: ‚Nur wenige sind jene Wesen in der Welt, die, wenn sie reichen und erlesenen Besitz erlangen, sich weder berauschen lassen noch nachlässig werden und auch nicht in Gier nach den Sinneslüsten verfallen.‘“ Und der Erhabene, Ehrwürdiger, sprach das Appaka-Sutta in dieser Weise: „So ist es, o Großer König! So ist es, o Großer König!“

มลฺลิกาสุตฺต

Das Mallikā-Sutta

ปุจฺฉา – มลฺลิกาสุตฺตํ [Pg.34] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Mallikā-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํเยว ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล มลฺลิกํ เทวึ เอตทโวจ ‘‘อตฺถิ นุ โข เต มลฺลิเก โกจญฺโญ อตฺตนา ปิยตโร’’ติ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ สพฺพาทิสา อนุปริคมฺม เจตสาติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala sprach zur Königin Mallikā: „Gibt es wohl, o Mallikā, irgendjemand anderen, der dir lieber ist als du selbst?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Wenn man im Geiste alle Himmelsrichtungen durchstreift...“

สพฺพา [Pg.35] ทิสา อนุปริคมฺม เจตสา, เนวชฺฌคา ปิยตรมตฺตนา กฺวจิ. เอวํ ปิโย ปุถุ อตฺตา ปเรสํ, ตสฺมา น หึเส ปรมตฺตกาโม–

Wenn man im Geiste alle Himmelsrichtungen durchstreift, findet man nirgends jemanden, der einem lieber ist als das eigene Selbst. Da nun das eigene Selbst für einen jeden ebenso lieb ist, soll, wer das eigene Selbst liebt, einem anderen kein Leid zufügen.

สตฺตชฏิลสุตฺต

Das Sattajaṭila-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.36] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน สตฺตชฏิลสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, ihr Ehrwürdigen, hat jener Erhabene, ... vollkommen Erleuchtete das Sattajaṭila-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํ ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล อจิรปกฺกนฺเตสุ สตฺตสุ จ ชฏิเลสุ สตฺตสุ จ นิคณฺเฐสุ สตฺตสุ จ อเจลเกสุ สตฺตสุ จ เอกสาฏเกสุ สตฺตสุ จ ปริพฺพาชเกสุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภนฺเต ราชา ปเสนทิ โกสโล ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘เย เต ภนฺเต โลเก อรหนฺโต วา อรหตฺตมคฺคํ วา สมาปนฺนา, เอเต เตสํ อญฺญตรา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ทุชฺชานํ โข เอตํ มหาราช ตยา คิหินา กามโภคินา ปุตฺตสมฺพาธสยนํ อชฺฌาวสนฺเตน กาสิณจนฺทนํ ปจฺจนุโภนฺเตน มาลาคนฺธวิเลปนํ ธารยนฺเตน ชาตรูปรชตํ สาทิยนฺเตน ‘‘อิเม วา อรหนฺโต, อิเม วา อรหตฺตมคฺคํ สมาปนฺนา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala gesprochen. Kurz nachdem sieben geflochtenhaarige Asketen, sieben nackte Asketen der Nigaṇṭhas, sieben nackte Asketen, sieben Einkleid-Asketen und sieben Wanderasketen vorbeigegangen waren, begab sich der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, zum Erhabenen: „Sind jene, Ehrwürdiger, welche in der Welt Heilige sind oder den Pfad der Heiligkeit betreten haben, unter diesen zu finden?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Das ist schwer zu erkennen, o Großer König, für dich als einen Laien, der du den Sinnesgenüssen nachgehst, in einem von Kindern beengten Bett schläfst, feines Kashi-Sandelholz gebrauchst, Blumenkränze, Wohlgerüche und Salben trägst und Gold und Silber annimmst: ‚Diese sind Heilige, oder diese haben den Pfad der Heiligkeit betreten‘.“

น [Pg.40] วณฺณรูเปน นโร สุชาโน, น วิสฺสเส อิตฺตรทสฺสเนน;

สุสญฺญตานญฺหิ วิยญฺชเนน, อสญฺญตา โลกมิมํ จรนฺติ.

Nicht an der äußeren Gestalt ist der Mensch leicht zu erkennen, noch sollte man auf einen flüchtigen Blick hin vertrauen; denn unter dem Gewand von Wohlgezügelten wandeln Ungezügelte durch diese Welt.

ปติรูปโก มตฺติกากุณฺฑโลว, โลหฑฺฒมาโสว สุวณฺณฉนฺโน;

จรนฺติ โลเก ปริวารฉนฺนา, อนฺโต อสุทฺธา พหิโสภมานา-หู

Wie ein unechter Ton-Ohrring, wie eine mit Gold überzogene Kupfermünze, so wandeln sie in der Welt, umgeben von einer Gefolgschaft, im Inneren unrein, im Äußeren glänzend.

ปญฺจราชสุตฺต

Das Pañcarāja-Sutta

ปุจฺฉา – ปญฺจราชสุตฺตํ [Pg.41] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Pañcarāja-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํเยว ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘กึ นุ โข ภนฺเต กามานํ อคฺค’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘มนาปปริยนฺตํ ขฺวาหํ มหาราช ปญฺจสุ กามคุเณสุ อคฺคนฺติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Was ist wohl, Ehrwürdiger, das Höchste unter den Sinneslüsten?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Ich sage, o Großer König, dass unter den fielen Strängen der Sinneslust das für den Einzelnen Angenehmste das Höchste ist.“

อิธ [Pg.42] ภนฺเต อมฺหากํ ปญฺจนฺนํ ราชูนํ ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิตานํ สมงฺคีภูตานํ ปริจารยมานานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทึ ‘กึ นุ โข กามานํ อคฺค’นฺติ–

Hier, Ehrwürdiger, erhob sich unter uns fünf Königen, die wir mit den fielen Strängen der Sinneslust ausgestattet waren, sie vollauf genossen und uns vergnügten, dieses Zwischengespräch: „Was ist wohl das Höchste unter den Sinneslüsten?“

ปทุมํ [Pg.43] ยถา โกกนทํ สุคนฺธํ, ปาโต สิยา ผุลฺลมวีตคนฺธํ. องฺคีรสํ ปสฺส วิโรจมานํ, ตปนฺตมาทิจฺจมิวนฺตลิกฺเข–

Wie die rote Lotusblüte, die duftend am Morgen erblüht und ihren Duft verströmt, so siehe den leuchtenden Aṅgīrasa, der strahlt wie die Sonne am Himmel!

ทุติยอปุตฺตกสุตฺต

Das zweite Aputtaka-Sutta

ปุจฺฉา – ทุติยอปุตฺตกสุตฺตํ [Pg.44] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das zweite Aputtaka-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ราชานํเยว ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ‘‘อิธ ภนฺเต สาวตฺถิยํ เสฏฺฐิ คหปติ กาลงฺกโต, ตมหํ อปุตฺตกํ สาปเตยฺยํ ราชนฺเตปุรํ อติหริตฺวา อาคจฺฉามี’’ติ เอวมาทิกํ วจนํ อโวจ. ภควา จ ภนฺเต ‘‘เอวเมตํ มหาราช, เอวเมตํ มหาราช, ภูตปุพฺพํ โส มหาราช เสฏฺฐิ คหปติ ตคฺครสิขึ นาม ปจฺเจกสมฺพุทฺธํ ปิณฺฑปาเตน ปฏิปาเทสี’’ติ เอวมาทินา ตสฺส เสฏฺฐิสฺส คหปติสฺส อตีตํ วตฺถุํ อาหริตฺวา ปริโยสาเน จตูหิ คาถาหิ ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dies wurde in Sāvatthī in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala gesprochen. Ehrwürdiger Herr, der König Pasenadi von Kosala begab sich zum Erhabenen und sprach folgende Worte: „Hier in Sāvatthī, Herr, ist ein reicher Hausvater gestorben. Da er kinderlos war, komme ich gerade davon, sein Vermögen in den königlichen Palast zu überführen.“ Und der Erhabene, Herr, sprach: „So ist es, großer König, so ist es, großer König! Vorzeiten, großer König, hat dieser reiche Hausvater einen Paccekabuddha namens Taggarasikhī mit Almosenspeise versorgt“, und nachdem er so die vergangene Geschichte dieses reichen Hausvaters dargelegt hatte, sprach er am Ende vier Verse.

ธญฺญํ [Pg.47] ธนํ รชตํ ชาตรูปํ, ปริคฺคหํ วาปิ ยทตฺถิ กิญฺจิ,ทาสา กมฺมกรา เปสฺสา, เย จสฺส อนุชีวิโน.

Korn, Reichtum, Silber, Gold oder was immer sonst an Besitz da ist, Sklaven, Arbeiter, Boten und wer sonst von ihm abhängt,

สพฺพํ นาทาย คนฺตพฺพํ, สพฺพํ นิกฺขิปฺปคามินํ;

ยญฺจ กโรติ กาเยน, วาจาย อุทเจตสา.

all dies kann man nicht mitnehmen, all dies muss man beim Fortgehen zurücklassen; was immer man jedoch mit dem Körper, mit der Rede oder mit dem Geist tut,

ตญฺหิ ตสฺส สกํ โหติ, ตํว อาทาย คจฺฉติ;

ตํวสฺส อนุคํ โหติ, ฉายาว อนปายินี.

das wahrlich ist sein Eigen, das nimmt er mit sich fort; das folgt ihm nach, wie ein Schatten, der nicht weicht.

ตสฺมา กเรยฺย กลฺยาณํ, นิจยํ สมฺปรายิกํ;

ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ, ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ –

Darum sollte man Gutes tun, als Vorrat für das Jenseits; Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze für die lebenden Wesen.

มารสํยุตฺต

Mārasaṃyutta

ตโปกมฺมสุตฺต

Tapokamma-Sutta

ปุจฺฉา – ตโปกมฺมสุตฺตํ [Pg.48] ปนาวุโส ภควตา ชิเนน กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Tapokamma-Sutta vom erhabenen Sieger gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – อุรุเวลายํ ภนฺเต มารํ ปาปิมนฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา คาถาย อชฺฌภาสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Uruvelā in Bezug auf Māra, den Bösen, gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, trat an den Erhabenen heran und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘ตโปกมฺมา อปกฺกมฺม, เยน สุชฺฌนฺติ มาณวา;

อสุทฺโธ มญฺญสิ สุทฺโธ, สุทฺธิมคฺคา อปรทฺโธ’’ติ.

„Abgewichen von der Kasteiung, durch die sich die Menschen reinigen; unrein wähnst du dich rein, du hast den Pfad der Reinheit verfehlt!“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘อนตฺตสํหิตํ ญตฺวา, ยํ กิญฺจิ อมรํ ตปํ;

สพฺพํ นตฺถาวหํ โหติ, ผิยาริตฺตํว ธมฺมนิ;

สีลํ สมาธิ ปญฺญญฺจ, มคฺคํ โพธาย ภาวยํ;

ปตฺโตสฺมิ ปรมํ สุทฺธึ, นิหโต ตฺวมสิ อนฺตกา’’ติ.

„Erkennend, dass jede Kasteiung zur Unsterblichkeit, die unheilsam ist, ganz und gar nutzlos ist, wie eine Wasserschlange, die man als Ruder und Steuerruder benutzt; Sitte, Sammlung und Weisheit entfaltend, den Pfad zum Erwachen, habe ich die höchste Reinheit erreicht; geschlagen bist du, o Endmacher!“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ชิเนน ภาสิตํ.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom erhabenen Sieger gesprochen.

ตโปกมฺมา [Pg.49] อปกฺกมฺม, เย น สุชฺฌนฺติ มาณวา;

อสุทฺโธ มญฺญสิ สุทฺโธ, สุทฺธิมคฺคา อปรทฺโธ–

„Abgewichen von der Kasteiung, durch die sich die Menschen nicht reinigen; unrein wähnst du dich rein, du hast den Pfad der Reinheit verfehlt –“

อนตฺถสํหิตํ [Pg.50] อุตฺวา, ยํกิญฺจิ อมรํ ตปํ;

สพฺพํ นตฺถาวหํ โหติ, ผิยาริตฺตํว ธมฺมนิ;

„Erkennend, dass jede Kasteiung zur Unsterblichkeit, die unheilsam ist, ganz und gar nutzlos ist, wie eine Wasserschlange, die man als Ruder und Steuerruder benutzt;“

หตฺถิราชวณฺณสุตฺต

Hatthirājavaṇṇa-Sutta

ปุจฺฉา – หตฺถิราชวณฺณสุตฺตํ [Pg.51] ปนาวุโส ภวคตา ชิเนน กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Hatthirājavaṇṇa-Sutta vom erhabenen Sieger gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – อุรุเวลายํ ภนฺเต มารกํเยว ปาปิมนฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา ภควโต ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม มหนฺตํ หตฺถิราชวณฺณํ อภินิมฺมินิตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Uruvelā in Bezug auf eben jenen Māra, den Bösen, gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, wollte im Erhabenen Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erzeugen; er erschuf die Gestalt eines riesigen Elefantenkönigs und begab sich dorthin, wo der Erhabene war.

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘สํสรํ ทีฆมทฺธานํ, วณฺณํ กตฺวา สุภาสุภํ;

อลํ เต เตน ปาปิม, นิหโต ตฺวมสิ อนฺตกา’’ติ.

„Lange Zeit bist du im Daseinskreislauf gewandert und hast schöne und unschöne Gestalten angenommen. Genug davon für dich, du Böser! Geschlagen bist du, o Endmacher!“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ชิเนน ภาสิตํ.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom erhabenen Sieger gesprochen.

สํสรํ [Pg.52] ทีฆมทฺธานํ, วณฺณํ กตฺวา สุภาสุภํ,อลํ เต เตน ปาปิม, นิหโต ตฺวมสิ อนฺตก –

„Lange Zeit im Daseinskreislauf wandernd, schöne und unschöne Gestalten annehmend, genug davon für dich, du Böser, geschlagen bist du, o Endmacher –“

ภิกฺขุนีสํยุตฺต

Bhikkhunīsaṃyutta

อาฬวิกาสุตฺต

Āḷavikā-Sutta

ปุจฺฉา – อิทานิ อาวุโส ภิกฺขุนี สํยุตฺตํ ปุจฺฉามิ, ยํ ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส สาวิกาหิ เถรีหิ อตฺตโน

Frage – Nun, Freunde, frage ich nach dem Bhikkhunī-Saṃyutta, welches von den älteren Nonnen, den Schülerinnen des Erhabenen, des Ehrwürdigen, des vollkommen Erwachten, dargelegt wurde, um die wahren Qualitäten ihrer selbst

จ [Pg.53] พุทฺธสาสนสฺส จ ยถาภูตํ คุณํ ปกาเสตฺวา ภาสิตํ. ตตฺถาวุโส ปฐมํ โปราณเกหิ มหากสฺสปาทีหิ ธมฺมสํคาหเกหิ เถรวเรหิ สํคีตํ อาฬวิกาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

und der Lehre des Buddha wahrheitsgemäß zu offenbaren. Darin, Freunde: Wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das erste, von den alten Bewahrern der Lehre wie Mahākassapa und anderen vorzüglichen Theras rezitierte Āḷavikā-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต มารํ ปาปิมนฺตํ อารพฺภ อาฬวิกาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา อาฬวิกาย ภิกฺขุนิยา ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม วิเวกมฺหา จาเวตุกาโม อาฬวิกํ ภิกฺขุนึ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf Māra, den Bösen, von der Nonne Āḷavikā gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, wollte in der Nonne Āḷavikā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erzeugen und sie von der Einsamkeit abbringen; er sprach die Nonne Āḷavikā mit einer Strophe an:

‘‘นตฺถิ นิสฺสรณํ โลเก, กึ วิเวเกน กาหสิ;

ภุญฺชสฺส กามรติโย, มาหุ ปจฺฉานุตาปินี’’ติ.

„Es gibt kein Entrinnen in der Welt; was willst du mit der Einsamkeit erreichen? Genieße die Sinnenlust, damit du es später nicht bereust!“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘อตฺถิ นิสฺสรณํ โลเก, ปญฺญาย เม สุผุสฺสิตํ;

ปมตฺตพนฺธุ ปาปิม, น ตฺวํ ชานาสิ ตํ ปทํ;

สตฺติสูลูปมา กามา, ขนฺธาสํ อธิกุฏฺฏนา;

ยํ ตฺวํ กามรตึ พฺรูสิ, อรหิ มยฺห สา อหู’’ติ.

„Es gibt ein Entrinnen in der Welt, durch Weisheit habe ich es wohl berührt. Du Freund der Nachlässigen, o Böser, du kennst jene Stätte nicht! Wie Spieße und Lanzen sind die Sinnenlüste, die Daseinsgruppen sind wie ihr Richtblock. Das, was du als Sinnenlust bezeichnest, ist für mich zu Unlust geworden.“

เอวํ โข ภนฺเต อาฬวิกาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es von der Nonne Āḷavikā gesprochen.

นตฺถิ [Pg.54] นิสฺสรณํ โลเก, กึ วิเวเกน กาหสิ;

ภุญฺชสฺสุ กามรติโย, มาหุ ปจฺฉานุตาปินี-หุ–

„Es gibt kein Entrinnen in der Welt; was willst du mit der Einsamkeit erreichen? Genieße die Sinnenlust, damit du es später nicht bereust –“

อตฺถิ [Pg.55] นิสฺสรณํ โลเก, ปญฺญาย เม สุผุสฺสิตํ;

ปมตฺตพนฺธุ ปาปิม, น ตฺวํ ชานาสิ ตํ ปทํ.

„Es gibt ein Entrinnen in der Welt, durch Weisheit habe ich es wohl berührt. Du Freund der Nachlässigen, o Böser, du kennst jene Stätte nicht.

สตฺติสูลูปมา กามา, ขนฺธาสํ อธิกุฏฺฏนา;

ยํ ตฺวํ กามรตึ พฺรูสิ, อรติ มยฺห สา อหุ–

Wie Spieße und Lanzen sind die Sinnenlüste, die Daseinsgruppen sind wie ihr Richtblock. Das, was du als Sinnenlust bezeichnest, ist für mich zu Unlust geworden –“

โสมาสุตฺต

Somā-Sutta

ปุจฺฉา – โสมาสุตฺตํ [Pg.56] ปนาวุโส กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Somā-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต อนฺธวเน มารํ ปาปิมนฺตํ อารพฺภ โสมาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา โสมาย ภิกฺขุนิยา ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม สมาธิมฺหา จาเวตุกาโม โสมํ ภิกฺขุนึ คาถาย อชฺฌภาสิ.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, im Andhavana-Wald, wurde es in Bezug auf Māra, den Bösen, von der Nonne Somā gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, wollte in der Nonne Somā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erzeugen und sie von der Konzentration abbringen; er sprach die Nonne Somā mit einer Strophe an:

‘‘ยํ ตํ อิสีหิ ปตฺตพฺพํ, ฐานํ ทุรภิสมฺภวํ;

น ตํ ทฺวงฺคุลปญฺญาย, สกฺกา ปปฺโปตุมิตฺถิยา’’ติ.

„Jenen Zustand, der von den Weisen zu erreichen ist und nur schwer erlangt werden kann, den kann eine Frau mit ihrem Zwei-Finger-Verstand nicht erreichen.“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘อิตฺถิภาโว กึ กยิรา, จิตฺตมฺหิ สุสมาหิเต;

ญาณมฺหิ วตฺตมานมฺหิ, สมฺมา ธมฺมํ วิปสฺสโต;

ยสฺส นูน สิยา เอวํ, อิตฺถาหํ ปุริโสติ วา;

กิญฺจิ วา ปน อญฺญสฺมิ, ตํ มาโร วตฺตุมรหตี’’ติ.

„Was macht das Frausein aus, wenn der Geist gut gesammelt ist, wenn die Erkenntnis wirksam ist und man die Lehre richtig tiefgründig schaut? Nur zu demjenigen, der denkt: ‚Ich bin eine Frau‘ oder ‚Ich bin ein Mann‘ oder ‚Ich bin überhaupt irgendetwas‘, zu dem darf Māra sprechen.“

เอวํ โข ภนฺเต โสมาย ภิกฺขุนิยา อริยสาวิกาย ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Somā, der edlen Jüngerin, gesprochen.

ยํ [Pg.57] ตํ อิสีหิ ปตฺตพฺพํ, ฐานํ ทุรภิสมฺภวํ;

น ตํ ทฺวงฺคุลปญฺญาย, สกฺกา ปปฺโปตุมิตฺถิยา–

Was von den Sehern zu erreichen ist, jener Ort, der schwer zu erlangen ist, das kann nicht von einer Frau mit ihrer Zwei-Finger-Weisheit erreicht werden –

อิตฺถิ [Pg.58] ภาโว กึ กยิรา, จิตฺตมฺหิ สุสมาหิเต;

ญาณมฺหิ วตฺต มานมฺหิ, สมฺมา ธมฺมํ วิปสฺสโต.

Was sollte das Frausein ausmachen, wenn der Geist wohlgesammelt ist, wenn das Wissen wirksam ist, während man die Lehre richtig klar erschaut?

ยสฺส นูน สิยา เอวํ, อิตฺถาหํ ปุริโสติ วา;

กิญฺจิ วา ปน อญฺญสฺมิ, ตํ มาโร วตฺตุมรหติ.

Wer wohl denken mag: „Ich bin eine Frau“ oder „Ich bin ein Mann“ oder „Ich bin sonst irgendetwas“, zu dem ist es recht, dass Māra so spricht.

กิสาโคตมีสุตฺต

Kisāgotamī-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.59] กิสาโคตมีสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das Kisāgotamī-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต อนฺธวเน มารํ ปาปิมนฺตํ อารพฺภ กิสาโคตมิยา ภิกฺขุนิยา เถริยา ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา กิสาโคตมิยา ภิกฺขุนิยา ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม สมาธิมฺหา จาเวตุกาโม กิสาโคตมึ ภิกฺขุนึ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – Genau in Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, im Blindenwald, wurde es über Māra, den Bösen, von der älteren Bhikkhuni Kisāgotamī gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, wollte in der Bhikkhuni Kisāgotamī Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erregen, sie aus der Konzentration bringen, und sprach die Bhikkhuni Kisāgotamī mit einer Strophe an:

‘‘กึ นุ ตฺวํ มตปุตฺตาว, เอกมาสิ รุทมฺมุขี;

วนมชฺฌคตา เอกา, ปุริสํ นุ คเวสสี’’ติ.

„Warum sitzt du da, wie eine, deren Kind gestorben ist, allein mit verweintem Gesicht? Mitten im Wald, ganz allein, suchst du etwa nach einem Mann?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr:

อจฺจนฺตํ มตปุตฺตามฺหิ, ปุริสา เอกทนฺติกา;

น โสจามิ น โรทามิ, น ตํ ภายามิ อาวุโส.

„Völlig vorbei ist es für mich mit toten Kindern; die Männer sind ein für alle Mal erledigt. Ich trauere nicht, ich weine nicht, und ich fürchte dich nicht, Freund.

สพฺพตฺถ วิหตา นนฺที, ตโมกฺขนฺโธ ปทาลิโต;

เชตฺวาน มจฺจุโน เสนํ, วิหรามิ อนาสวา’’ติ.

Überall ist das Begehren vernichtet, die Masse der Dunkelheit ist zerrissen; nachdem ich das Heer des Todes besiegt habe, verweile ich triebfrei.“

เอวํ โข ภนฺเต กิสาโคตมิยา ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Kisāgotamī gesprochen.

กึ [Pg.60] นุ ตฺวํ มตปุตฺตาว, เอกมาสิ รุทมฺมุขี;

วนมชฺฌคตา เอกา, ปุริสํ นุ คเสสสิ-หุ–

„Warum sitzt du da, wie eine, deren Kind gestorben ist, allein mit verweintem Gesicht? Mitten im Wald, ganz allein, suchst du etwa nach einem Mann?“ –

อจฺจนฺตํ มตปุตฺตามฺหิ, ปุริสา เอตทนฺติกา;

น โสจามิ น โรทามิ, น ตํ ภายามิ อาวุโส.

„Völlig vorbei ist es für mich mit toten Kindern; mit den Männern ist es hierbei zu Ende. Ich trauere nicht, ich weine nicht, und ich fürchte dich nicht, Freund.

สพฺพตฺถ [Pg.61] วิหตา นนฺที, ตโมกฺขนฺโธ ปทาลิโต;

เชตฺวาน มจฺจุโน เสนํ, วิหรามิ อนาสวา.

Überall ist das Begehren vernichtet, die Masse der Dunkelheit ist zerrissen; nachdem ich das Heer des Todes besiegt habe, verweile ich triebfrei.“

อุปฺปลวณฺณาสุตฺต

Uppalavaṇṇā-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส โปราเณหิ สํคีติการมหาเถรวเรหิ สํคีตํ อุปฺปลวณฺณสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das von den alten edlen Großtheras, den Konzilsteilnehmern, rezitierte Uppalavaṇṇā-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต อนฺธวเน มารํ ปาปิมนฺตํ อารพฺภ อุปฺปลวณฺณาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา อุปฺปลวณฺณาย ภิกฺขุนิยา ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม สมาธิมฺหา จาเวตุกาโม อุปฺปลวณฺณํ ภิกฺขุนึ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – Genau in Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, im Blindenwald, wurde es über Māra, den Bösen, von der Bhikkhuni Uppalavaṇṇā gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, wollte in der Bhikkhuni Uppalavaṇṇā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erregen, sie aus der Konzentration bringen, und sprach die Bhikkhuni Uppalavaṇṇā mit einer Strophe an:

‘‘สุปุปฺผิตคฺคํ [Pg.62] อุปคมฺม ภิกฺขุนิ, เอกา ตุวํ ติฏฺฐสิ สาลมูเล. น จตฺถิ เต ทุติยา วณฺณธาตุ, พาเล น ตฺวํ ภายสิ ธุตฺตกาน’’นฺติ.

„Du bist an die Spitze eines herrlich blühenden Sāla-Baumes herangetreten, Nonne, und stehst allein am Fuß des Baumes. Niemand von gleicher Schönheit ist an deiner Seite; fürchtest du dich nicht, du Törrichte, vor den Schurken?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr:

‘‘สตํ สหสฺสานิปิ ธุตฺตกานํ,อิธาคตา ตาทิสกา ภเวยฺยุํ;

โลมํ น อิญฺชามิ น สนฺตสามิ,น มาร ภายามิ ตเมกิกาปิ.

„Selbst wenn hunderttausend Schurken von dieser Art hierherkämen: kein Haar an mir würde erzittern, noch würde ich erschrecken; ich fürchte dich nicht, Māra, selbst wenn ich ganz allein bin.

เอสา อนฺตรธายามิ, กุจฺฉึ วา ปวิสามิ เต;

ปขุมนฺตริกายมฺปิ, ติฏฺฐนฺตึ มํ น ทกฺขสิ.

Ich kann so verschwinden oder in deinen Bauch schlüpfen; selbst wenn ich zwischen deinen Wimpern stehe, wirst du mich nicht sehen.

จิตฺตสฺมึ วสีภูตามฺหิ, อิทฺธิปาทา สุภาวิตา;

สพฺพพนฺธนมุตฺตามฺหิ, น ตํ ภายามิ อาวุโส’’ติ.

Ich habe Meisterschaft über meinen Geist erlangt, die Grundlagen der übernatürlichen Kräfte sind wohl entfaltet; ich bin von allen Fesseln befreit, ich fürchte dich nicht, Freund.“

เอวํ โข ภนฺเต อุปฺปลวณฺณาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Uppalavaṇṇā gesprochen.

จาลาสุตฺต

Cālā-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.64] จาลาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das Cālā-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อนฺธวเน มารํเยว ปาปิมนฺตํ อารพฺภ จาลาย ภิกฺขุนิยา อริยสาวิกาย ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา จาลํ ภิกฺขุนึ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ ‘‘กึ นุ ตฺวํ ภิกฺขุนิ น โรเจสี’’ติ. ชาตึ ขฺวาหํ อาวุโส น โรเจมี’’ติ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, im Blindenwald, wurde es über Māra, den Bösen, von der Bhikkhuni Cālā, der edlen Jüngerin, gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, trat an die Bhikkhuni Cālā heran und sprach zu ihr: „Was gefällt dir nicht, Nonne?“ – „Die Geburt gefällt mir nicht, Freund.“

กึ นุ ชาตึ น โรเจสิ, ชาโต กามานิ ภุญฺชติ;

โก นุ ตํ อิทมาทปยิ, ชาตึ มา โรจ ภิกฺขุนีติ.

„Warum gefällt dir die Geburt nicht? Wer geboren ist, genießt die Sinnesfreuden. Wer hat dich dazu bewogen, zu sagen: ‚Gefalle dir die Geburt nicht, Nonne‘?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr:

ชาตสฺส มรณํ โหติ, ชาโต ทุกฺขานิ ผุสฺสติ;

พนฺธํ วธํ ปริกฺเลสํ, ตสฺมา ชาตึ น โรจเย.

„Dem Geborenen droht der Tod, wer geboren ist, erfährt Leiden: Fesselung, Erschlagung, Peinigung; darum sollte einem die Geburt nicht gefallen.

พุทฺโธ ธมฺมมเทเสสิ, ชาติยา สมติกฺกมํ;

สพฺพทุกฺขปฺปหานาย, โส มํ สจฺเจ นิเวสยิ.

Der Buddha hat die Lehre verkündet, das Überwinden der Geburt; zur Überwindung allen Leidens hat er mich in der Wahrheit gefestigt.

เย จ รูปูปคา สตฺตา, เย จ อรูปฏฺฐายิโน;

นิโรธํ อปฺปชานนฺตา, อาคนฺตาโร ปุนพฺภวนฺติ.

Die Wesen, die in die feinstoffliche Welt gelangen, und jene, die in der formlosen verweilen, kehren, weil sie das Erlöschen nicht erkennen, wieder zum Werden zurück.“

เอวํ โข ภนฺเต จาลาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Cālā gesprochen.

กึ [Pg.65] นุ ชาตึ น โรเจสิ, ชาโต กามานิ ภุญฺชติ;

โก นุ ตํ อิทมาทปยิ, ชาตึ มา โรจ ภิกฺขุนี.

„Warum gefällt dir die Geburt nicht? Wer geboren ist, genießt die Sinnesfreuden. Wer hat dich dazu bewogen, zu sagen: ‚Gefalle dir die Geburt nicht, Nonne‘?“

ชาตสฺส [Pg.66] มรณํ โหติ, ชาโต ทุกฺขานิ ผุสฺสติ;

พนฺธํ วธํ ปริกฺเลสํ, ตสฺมา ชาตึ น โรจเย.

„Dem Geborenen droht der Tod, wer geboren ist, erfährt Leiden: Fesselung, Erschlagung, Peinigung; darum sollte einem die Geburt nicht gefallen.

พุทฺโธ ธมฺมมเทเสสิ, ชาติยา สมติกฺกมํ,สพฺพทุกฺขปฺปหานาย, โส มํ สจฺเจ นิเวสยิ.

Der Buddha hat die Lehre verkündet, das Überwinden der Geburt; zur Überwindung allen Leidens hat er mich in der Wahrheit gefestigt.

เสลาสุตฺต

Selā-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.67] เสลาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das Selā-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต มารํเยว ปาปิมนฺตํ อารพฺพฺภ เสลาย ภิกฺขุนิยา อริยสาวิกาย ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา เสลาย ภิกฺขุนิยา ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม สมาธิมฺหา จาเวตุกาโม เสลํ ภิกฺขุนึ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, wurde es über Māra, den Bösen, von der Bhikkhuni Selā, der edlen Jüngerin, gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, wollte in der Bhikkhuni Selā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erregen, sie aus der Konzentration bringen, und sprach die Bhikkhuni Selā mit einer Strophe an:

เกนิทํ ปกตํ พิมฺพํ, กฺวนุ พิมฺพสฺส การโก;

กฺวนุ พิมฺพํ สมุปฺปนฺนํ, กฺวนุ พิมฺพํ นิรุชฺฌตีติ.

„Von wem wurde dieses Gebilde erschaffen? Wo ist der Schöpfer des Gebildes? Wo ist das Gebilde entstanden, und wo vergeht das Gebilde?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Zu diesem Vorfall, ehrwürdiger Herr:

นยิทํ อตฺตกตํ พิมฺพํ, นยิทํ ปรกตํ อฆํ;

เหตุํ ปฏิจฺจ สมฺภูตํ, เหตุภงฺคา นิรุชฺฌตีติ.

Nicht selbstgemacht ist dieses Bildnis, nicht fremdegemacht ist dieses Leid; von einer Ursache abhängig ist es entstanden, mit dem Schwinden der Ursache hört es auf.

เอวมาทินา ภนฺเต เสลาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ.

Auf diese Weise und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es von der Nonne Selā gesprochen.

เกนิทํ [Pg.68] ปกตํ พิมฺพํ, กฺวนุ พิมฺพสฺส การโก;

กฺวนุ พิมฺพํ สมุปฺปนฺนํ, กฺวนุ พิมฺพํ นิรุชฺฌติ-หุ–

Von wem wurde dieses Bildnis geschaffen? Wo ist des Bildnisses Schöpfer? Wo ist das Bildnis entstanden? Wo vergeht das Bildnis?

นยิทํ อตฺตกตํ พิมฺพํ, นยิทํ ปรกตํ อฆํ;

เหตุํ ปฏิจฺจ สมฺภูตํ, เหตุภงฺคา นิรุชฺฌติ.

Nicht selbstgemacht ist dieses Bildnis, nicht fremdegemacht ist dieses Leid; von einer Ursache abhängig ist es entstanden, mit dem Schwinden der Ursache hört es auf.

วชิราสุตฺต

Das Vajirā-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.69] โปราณเกหิ มหากสฺสปาทีหิ ธมฺมสํคาหกเถรวเรหิ สํคีตํ วชิราสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Darin, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, von wem und wie wurde das Vajirā-Sutta gesprochen, das von den vormaligen ehrwürdigen Ratsältesten der Dhamma-Sammlung wie Mahākassapa und anderen rezitiert wurde?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต มารํ ปาปิมนฺตํ อารพฺภ วชิราย เถริยา ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ. มาโร ภนฺเต ปาปิมา ปุริมนเยเนว วชิรํ ภิกฺขุนึ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort: In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den bösen Māra von der älteren Nonne Vajirā gesprochen. Der böse Māra, ehrwürdiger Herr, sprach die Nonne Vajirā auf ebendieselbe Weise mit einer Strophe an:

เกนายํ [Pg.70] ปกโต สตฺโต, กุวํ สตฺตสฺส การโก,กุวํ สตฺโต สมุปฺปนฺโน, กุวํ สตฺโต นิรุชฺฌตีติ.

Von wem wurde dieses Wesen geschaffen? Wo ist des Wesens Schöpfer? Wo ist das Wesen entstanden? Wo vergeht das Wesen?

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Zu diesem Vorfall, ehrwürdiger Herr:

กึ นุ สตฺโตติ ปจฺเจสิ, มารทิฏฺฐิคตํ นุ เต;

สุทฺธสงฺขารปุญฺโชยํ, นยิธ สตฺตุปลพฺภติ.

Warum nimmst du an: 'ein Wesen'? Ist das nicht eine Ansicht von dir, Māra? Dies ist bloß ein Haufen reiner Gestaltungen, hier ist kein Wesen zu finden.

ยถา หิ องฺคสมฺภารา, โหติ สทฺโท รโถ อิติ;

เอวํ ขนฺเธสุ สนฺเตสุ, โหติ สตฺโตติ สมฺมุติ.

Denn wie beim Zusammenfügen der Teile das Wort 'Wagen' entsteht, so gibt es, wenn die Daseinsgruppen vorhanden sind, die herkömmliche Bezeichnung 'Wesen'.

ทุกฺขเมว หิ สมฺโภติ, ทุกฺขํ ติฏฺฐติ เวติ จ,นาญฺญตฺร ทุกฺขา สมฺโภติ, นาญฺญํ ทุกฺขา นิรุชฺฌตีติ.

Es ist nur das Leiden, das entsteht, das Leiden, das besteht und vergeht; nichts anderes als Leiden entsteht, nichts anderes als Leiden vergeht.

เอวํ โข ภนฺเต วชิราย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es von der Nonne Vajirā gesprochen.

เกนายํ ปกโต สตฺโต, กุวํ สตฺตสฺสการโก;

กุวํ สตฺโต สมุปฺปนฺโน, กุวํ สตฺโต นิรุชฺฌติ-หุ–

Von wem wurde dieses Wesen geschaffen? Wo ist des Wesens Schöpfer? Wo ist das Wesen entstanden? Wo vergeht das Wesen?

กึ [Pg.71] นุ สตฺโตติ ปจฺเจสิ, มาร ทิฏฺฐิคตํ นุ เต;

สุทฺธสงฺขารปุญฺโชยํ, นยิธ สตฺตุปลพฺภติ.

Warum nimmst du an: 'ein Wesen'? Ist das nicht eine Ansicht von dir, Māra? Dies ist bloß ein Haufen reiner Gestaltungen, hier ist kein Wesen zu finden.

พฺรหฺมสํยุตฺต

Brahma-Saṃyutta

คารวสุตฺต

Das Gārava-Sutta

ปุจฺฉา – พฺรหฺมสํยุตฺเต [Pg.72] อาวุโส โปราเณหิ มหากสฺสปเถราทีหิ ธมฺมสํคาหกเถรวเรหิ ทุติยํ สํคีตํ คารวสุตฺตํ กตฺถ กถญฺจ สมุปฺปนฺนํ.

Frage: Im Brahma-Saṃyutta, ihr Freunde, wo und wie entstand das Gārava-Sutta, das als zweites von den vormaligen ehrwürdigen Ratsältesten der Dhamma-Sammlung wie dem Thera Mahākassapa und anderen rezitiert wurde?

วิสฺสชฺชนา – อุรุเวลายํ ภนฺเต สมุปฺปนฺนํ. ภควา ภนฺเต อุรุเวลายํ วิหรติ นชฺชา เนรญฺชราย ตีเร อชปาลนิคฺโรธมูเล ปฐมาภิสมฺพุทฺโธ. อถ โข ภควโต รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ ‘‘ทุกฺขํ โข อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, กํ นุ ขฺวาหํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา อุปนิสฺสาย วิหเรยฺย’’นฺติ.

Antwort: In Uruvelā, ehrwürdiger Herr, ist es entstanden. Der Erhabene, ehrwürdiger Herr, verweilte in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Ajapāla-Banyanbaums, frisch erwacht. Da stieg in dem Erhabenen, als er in der Einsamkeit zurückgezogen war, folgende Überlegung im Geist auf: 'Es ist leidvoll, ohne Ehrerbietung und ohne Gehorsam zu leben. Welchen Asketen oder Brahmanen könnte ich ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben?'

อถ โข ภนฺเต ภควโต เอตทโหสิ ‘‘อปริปุณฺณสฺส โข สีลกฺขนฺธสฺส ปาริปูริยา อญฺญํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา อุปนิสฺสาย วิหเรยฺยุํ, น โข ปนาหํ ปสฺสามิ สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย อตฺตนา สีลสมฺปนฺนตรํ อญฺญํ สมณํ วา

Da, ehrwürdiger Herr, dachte der Erhabene: 'Zur Vollendung einer unvollständigen Gruppe der Tugend sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben. Doch ich sehe in dieser Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter dieser Generation von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen keinen anderen Asketen oder...'

พฺราหฺมณํ [Pg.73] วา, ยมหํ สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา อุปนิสฺสาย วิหเรยฺยุํ.

... oder Brahmanen, der in der Tugend vollkommener wäre als ich selbst, den ich ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben könnte.'

อปริปุณฺณสฺส โข สมาธิกฺขนฺธสฺส;

อปริปุณฺณสฺส โข ปญฺญากฺขนฺธสฺส;

อปริปุณฺณสฺส โข วิมุตฺติกฺขนฺธสฺส.

'Zur [Vollendung] einer unvollständigen Gruppe der Konzentration; zur [Vollendung] einer unvollständigen Gruppe der Weisheit; zur [Vollendung] einer unvollständigen Gruppe der Befreiung;'

อปริปุณฺณสฺส โข วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺธสฺส ปาริปูริยา อญฺญํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา อุปนินิสฺสาย วิหเรยฺยํ. น โข ปนาหํ ปสฺสามิ สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย อตฺตนา วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺนตรํ อญฺญํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา, ยมหํ สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา อุปนิสฺสาย วิหเรยฺยํ. ยํนูนาหํ ยฺวายํ ธมฺโม มยา อภิสมฺพุทฺโธ, ตเมว ธมฺมํ สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา อุปนิสฺสาย วิหเรยฺย’’นฺติ. เอวํ โข ภนฺเต ภควโต เจตโส ปริวิตกฺกวเสน อุปฺปนฺนํ.

'Zur Vollendung einer unvollständigen Gruppe der Erkenntnis und Schauung der Befreiung sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben. Doch ich sehe in dieser Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter dieser Generation von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der in der Erkenntnis und Schauung der Befreiung vollkommener wäre als ich selbst, den ich ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben könnte. Wie wäre es, wenn ich ebendiesen Dhamma, den ich vollkommen erkannt habe, ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben würde?' So, ehrwürdiger Herr, entstand es durch die Überlegung im Geiste des Erhabenen.

เย [Pg.75] จ อตีตา สมฺพุทฺธา, เย จ พุทฺธา อนาคตา;

โย เจตรหิ สมฺพุทฺโธ, พหูนํ โสกนาสโน;

สพฺเพ สทฺธมฺมครุโน, วิหํสุ วิหรนฺติ จ;

ตถาปิ วิหริสฺสนฺติ, เอสา พุทฺธาน ธมฺมตา.

Die vollkommen Erwachten, die vergangen sind, und jene Buddhas, die noch kommen werden, und der jetzige vollkommen Erwachte, der den Kummer vieler vertreibt: Sie alle lebten, leben und werden so leben, dass sie den wahren Dhamma ehren; dies ist das Naturgesetz der Buddhas.

ตสฺมา หิ อตฺตกาเมน, มหตฺตมภิกงฺขตา;

สทฺธมฺโม ครุกาตพฺโพ, สรํ พุทฺธาน สาสนํ.

Darum soll derjenige, der das eigene Wohl liebt und nach wahrer Größe strebt, den wahren Dhamma hochachten, eingedenk der Lehre der Buddhas.

อญฺญรตพฺรหฺมสุตฺต

Das Aññatarabrahma-Sutta

ปุจฺฉา- ตตฺถาวุโส [Pg.76] โปราณเกหิ มหากสฺสปาทีหิ ธมฺมสํคาหกเถรวเรหิ ปฐมํ สํคีตํ อญฺญตรพฺรหฺมสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Darin, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Vorfall, von wem und wie wurde das Aññatarabrahma-Sutta gesprochen, das zuerst von den vormaligen ehrwürdigen Ratsältesten der Dhamma-Sammlung wie Mahākassapa und anderen rezitiert wurde?

วิสฺสชฺชนา – พฺรหฺมโลเก ภนฺเต อญฺญตรํ พฺรหฺมานํ อารพฺภ อายสฺมตา มหาโมคฺคลฺลานตฺเถเรน ภาสิตํ. อญฺญตรสฺส ภนฺเต พฺรหฺมุโน เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ ‘‘นตฺถิ โส สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา, โย อิธ อาคจฺเฉยฺยา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Antwort: In der Brahma-Welt, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf einen bestimmten Brahma vom ehrwürdigen Thera Mahāmoggallāna gesprochen. Bei einem bestimmten Brahma, ehrwürdiger Herr, war solch eine schlechte Ansicht entstanden: 'Es gibt keinen Asketen oder Brahmanen, der hierher gelangen könnte.' Zu diesem Vorfall, ehrwürdiger Herr:

อชฺชาปิ เต อาวุโส สา ทิฏฺฐิ, ยา เต ทิฏฺฐิ ปุเร อหุ;

ปสฺสสิ วีติวตฺตนฺตํ, พฺรหฺมโลเก ปภสฺสรนฺติ;

เอวํ โข ภนฺเต อายสฺมตา มหาโมคฺคลฺลานตฺเถเรน ภาสิตํ.

'Hast du, Freund, heute noch dieselbe Ansicht, die du zuvor hattest? Siehst du das Glänzende, das die Brahma-Welt überstrahlt?' So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom ehrwürdigen Thera Mahāmoggallāna gesprochen.

อชฺชาปิ [Pg.78] เต อาวุโส สา ทิฏฺฐิ, ยา เต ทิฏฺฐิ ปุเร อหุ;

ปสฺสสิ วีติวตฺตนฺต, พฺรหฺมโลเก ปภสฺสรํ-หุ–

'Hast du, Freund, heute noch dieselbe Ansicht, die du zuvor hattest? Siehst du das Glänzende, das die Brahma-Welt überstrahlt?'

น เม มาริส สา ทิฏฺฐิ, ยา เม ทิฏฺฐิ ปุเร อหุ;

ปสฺสามิ วีติวตฺตนฺตํ, พฺรหฺมโลเก ปภสฺสรํ;

สฺวาหํ อชฺช กถํ วชฺชํ, อหํ นิจฺโจมฺหิ สสฺสโต หุ–

'Nicht habe ich, Werter, jene Ansicht, die ich zuvor hatte. Ich sehe das Glänzende, das die Brahma-Welt überstrahlt. Wie könnte ich heute behaupten, ich sei beständig und ewig?'

เตวิชฺชา [Pg.79] อิทฺธิปตฺตา จ, เจโตปริยาย โกวิทา;

ขีณาสวา อรหนฺโต, พหู พุทฺธสฺส สาวกา-หุ–

'Die das dreifache Wissen besitzen, Wunderkräfte erlangt haben, kundig im Lesen fremder Gedanken und frei von Trieben sind – Arahants –, zahlreich sind solche Schüler des Buddha.'

อรุณวตีสุตฺต

Das Aruṇavatī-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.80] อรุณวตีสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Darin, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Aruṇavatī-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว ราชา อโหสิ อรุณวา นาม. รญฺโญ โข ปน ภิกฺขเว อรุณวโต อรุณวตี นาม ราชธานี อโหสี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา อรุณวตี สุตฺตํ ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde das Aruṇavatī-Sutta vom Erhabenen in Bezug auf zahlreiche Mönche wie folgt gesprochen: 'Einstmals, ihr Mönche, gab es einen König namens Aruṇavā. Und der König Aruṇavā, ihr Mönche, hatte eine Hauptstadt namens Aruṇavatī', und so weiter.

อารมฺภถ [Pg.83] นิกฺกมถ, ยุญฺชถ พุทฺธสาสเน;

ธุนาถ มจฺจุโน เสนํ, นฬาคารํว กุญฺชโร;

โย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, อปฺปมตฺโต วิหสฺสติ;

ปหาย ชาติ สํสารํ, ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสติ-หุ–

Macht den Anfang, tretet heraus, strengt euch an in der Lehre des Buddha! Vernichtet das Heer des Todes, wie ein Elefant eine Rohrhütte. Wer unermüdlich in dieser Lehre und Disziplin verweilt, wird, indem er den Kreislauf der Geburten verlässt, dem Leiden ein Ende machen.

พฺราหฺมณสํยุตฺต

Die Sammlung mit den Brahmanen

ธนญฺชานีสุตฺต

Das Dhanañjānī-Sutta

ปุจฺฉา – พฺราหฺมณสํยุตฺเต [Pg.84] อาวุโส ปฐมํ สํคีตํ ธนญฺชานีสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Dhanañjānī-Sutta, das im Brāhmaṇa-Saṃyutta als erstes vorgetragen wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต ภารทฺวาชโคตฺตํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. ภารทฺวาชโคตฺโต ภนฺเต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา คาถาย อชฺฌภาสิ.

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Brahmanen aus dem Bhāradvāja-Clan gesprochen. Der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan, Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘กึ สุ เฉตฺวา สุขํ เสติ,กึ สุ เฉตฺวา น โสจติ;

กิสฺสสฺสุ เอกธมฺมสฺส,วธํ โรเจสิ โคตมา’’ติ–

„Was muss man abschneiden, um glücklich zu schlafen? Was muss man abschneiden, um nicht zu trauern? Welches eine Ding ist es, dessen Vernichtung du gutheißt, o Gotama?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘โกธํ เฉตฺวา สุขํ เสติ;

โกธํ เฉตฺวา น โสจติ;

โกธสฺส วิสมูลสฺส,มธุรคฺคสฺส พฺราหฺมณ;

วธํ อริยา ปสํสนฺติ,ตญฺหิ เฉตฺวา น โสจตี’’ติ;

„Wenn man den Zorn abschneidet, schläft man glücklich; wenn man den Zorn abschneidet, trauert man nicht. Die Vernichtung des Zorns, o Brahmane, mit seiner Giftwurzel und seiner süßen Spitze, preisen die Edlen; denn wenn man diesen abgeschnitten hat, trauert man nicht.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

กึ [Pg.86] สุ เฉตฺวา สุขํเสติ, กึ สุ เฉตฺวา น โสจติ;

กิสฺสสฺสุ เอกธมฺมสฺส, วธํ โรเจสิ โคตม–

Was muss man abschneiden, um glücklich zu schlafen? Was muss man abschneiden, um nicht zu trauern? Welches eine Ding ist es, dessen Vernichtung du gutheißt, o Gotama?

ปุจฺฉา – อิมญฺจ [Pg.87] ปนาวุโส ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ภารทฺวาชโคตฺโต พฺราหฺมโณ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน กีทิสํ ปสนฺนาการมกาสิ, กีวตฺตกญฺจ อตฺถํ สมฺปาเทสิ.

Frage: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Freund, wie drückte der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan sein Vertrauen aus, als er Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gefasst hatte, und welchen Nutzen erreichte er?

วิสฺสชฺชนา – อิมญฺจ ปน ภนฺเต ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ภารทฺวาชโคตฺโต พฺราหฺมโณ ‘‘อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, เสยฺยถาปิ โภ โคตม นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน ปสนฺนาการมกาสิ. อิมญฺจ ปน ภนฺเต ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ภารทฺวาชโคตฺโต พฺราหฺมโณ ภควโต สนฺติเก ปพฺพชฺชํ อุปสมฺปทํ ยาจิตฺวา อจิรูปสมฺปนฺโน ยาว อรหตฺตํ สมฺปาเทสิ.

Antwort: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, sein Vertrauen so aus: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Gleichwie man, Herr Gotama, Umgeworfenes wieder aufrichten, Verdecktes enthüllen, einem Verirrten den Weg weisen oder in der Dunkelheit eine Öllampe herbeitragen würde, damit Sehende die Formen sehen können...“ und so weiter. Und nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, bat der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan den Erhabenen um das Hinausgehen und die höhere Weihe, und nicht lange nach seiner höheren Weihe erlangte er die Arahatschaft.

อกฺโกสสุตฺต

Das Akkosa-Sutta

ปุจฺฉา – อกฺโกสกภารทฺวาชสุตฺตํ [Pg.88] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Akkosakabhāradvāja-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อกฺโกสกภารทฺวาชํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. อกฺโกสกภารทฺวาโช ภนฺเต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา อสพฺภาหิ ผรุสาหิ วาจาหิ ภควนฺตํ อกฺโกสติ ปริภาสติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ พฺราหฺมณ, อปิ นุโข เต อาคจฺฉนฺติ มิตฺตามจฺจา [Pg.89] ญาติสาโลหิตา อติติโย’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Akkosakabhāradvāja gesprochen. Der Brahmane Akkosakabhāradvāja, Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und schmähte und beschimpfte den Erhabenen mit unhöflichen, harten Worten. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene so: „Was meinst du, Brahmane? Besuchen dich wohl Freunde und Gefährten, Verwandte und Blutsverwandte als Gäste?“ und so weiter.

อกฺโกธสฺส [Pg.91] กุโต โกโธ,ทนฺตสฺส สมชีวิโน;

สมฺมทญฺญา วิมุตฺตสฺส,อุปสนฺตสฺส ตาทิโน.

Wie sollte Zorn entstehen bei einem Zornlosen, bei einem Gezähmten, der in Harmonie lebt, der durch rechtes Wissen befreit ist, der friedvoll und gefestigt ist?

ตสฺเสว [Pg.92] เตน ปาปิโย,โย กุทฺธํ ปฏิกุชฺฌติ;

กุทฺธํ อปฺปฏิกุชฺฌนฺโต,สงฺคามํ เชติ ทุชฺชยํ.

Schlimmer ergeht es dem, der dem Zornigen mit Zorn begegnet. Wer dem Zornigen nicht mit Zorn begegnet, gewinnt einen schwer zu gewinnenden Kampf.

อุภินฺนมตฺถํ จรติ,อตฺตโน จ ปรสฺส จ;

ปรํ สงฺกุปิตํ ญตฺวา,โย สโต อุปสมฺมติ.

Er wirkt zum Nutzen von beiden, für sich selbst und für den anderen, wenn er, wissend, dass der andere erzürnt ist, achtsam zur Ruhe kommt.

อุภินฺนํ ติกิจฺฉนฺตานํ,อตฺตโน จ ปรสฺส จ;

ชนา มญฺญนฺติ พาโลติ,เย ธมฺมสฺส อโกวิทา.

Die Menschen halten ihn für einen Toren – jene, die in der Lehre unkundig sind –, während er beide heilt, sich selbst und den anderen.

ปุจฺฉา – อิมญฺจ [Pg.93] ปนาวุโส ธมฺมเทสนํ สุตฺวา อกฺโกสกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน กีทิสํ ปสนฺนาการมกาสิ. กีวตฺตกญฺจ อตฺถํ สมฺปาเทสิ.

Frage: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Freund, wie drückte der Brahmane Akkosakabhāradvāja sein Vertrauen aus, als er Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gefasst hatte, und welchen Nutzen erreichte er?

วิสฺสชฺชนา – อิมญฺจ ปน ภนฺเต ธมฺมเทสนํ สุตฺวา อกฺโกสกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ‘‘อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ โภ โคตมา’’ติ เอวมาทินา อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน ปสนฺนาการมกาสิ. ยาว อรหตฺตา จ ปน มหนฺตํ อตฺถํ สมฺปาเทสิ.

Antwort: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte der Brahmane Akkosakabhāradvāja sein Vertrauen in diese Lehre und Disziplin aus, indem er sagte: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama!“ und so weiter. Und er erreichte den großen Nutzen bis hin zur Arahatschaft.

พหุธีตรสุตฺต

Das Bahudhītara-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.95] ภควตา ชานตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน พฺราหฺมณสํยุตฺเต พหุธีตรสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Bahudhītara-Sutta im Brāhmaṇa-Saṃyutta von jenem wissenden... [pe]... vollkommen erwachten Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ อญฺญตรํ ภารทฺวาชโคตฺตํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต ภารทฺวาชโคตฺโต พฺราหฺมโณ โคเณ นฏฺเฐ ปริเยสนฺโต ภควโต สนฺติเก อิมา คาถาโย อภาสิ.

Antwort: Im Kosala-Land, Ehrwürdiger, in einem bestimmten Waldstück, wurde es in Bezug auf einen gewissen Brahmanen aus dem Bhāradvāja-Clan gesprochen. Ein gewisser Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan, Ehrwürdiger, der seine verlorenen Ochsen suchte, sprach in Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, พลีพทฺทา จตุทฺทส;

อชฺชสฏฺฐึ น ทิสฺสนฺติ, เตนายํ สมโณ สุขี;

น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, ติลาเขตฺตสฺมิ ปาปกา;

เอกปณฺณา ทุปณฺณา จ, เตนายํ สมโณ สุขี.

„Dieser Einsiedler hat wahrlich keine vierzehn Ochsen, die heute seit sechzig Tagen vermisst werden; darum ist dieser Einsiedler glücklich. Dieser Einsiedler hat wahrlich keine schlechten Sesampflanzen auf seinem Feld mit nur einem oder zwei Blättern; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(เปยฺยาล)

(Wiederholung)

น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, ปจฺจูสมฺหิ อิณายิกา;

เทถ เทถาติ โจเทนฺติ, เตนายํ สมโณ สุขี’’ติ.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine Gläubiger im Morgengrauen, die ihn drängen: ‚Gib! Gib!‘; darum ist dieser Einsiedler glücklich.“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, พลีพทฺทา จตุทฺทส;

อชฺชสฏฺฐึ น ทิสฺสนฺติ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี;

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, ติลาเขตฺตสฺมิ ปาปกา;

เอกปณฺณา ทุปณฺณา จ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

„Ich habe fürwahr keine vierzehn Ochsen, o Brahmane, die heute seit sechzig Tagen vermisst werden; darum bin ich, o Brahmane, glücklich. Ich habe fürwahr keine schlechten Sesampflanzen auf meinem Feld mit nur einem oder zwei Blättern; darum bin ich, o Brahmane, glücklich.

(เปยฺยาล)

(Wiederholung)

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, ปจฺจูสมฺหิ อิณายิกา;

เทถ เทถาติ โจเทนฺติ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขีติ.

Ich habe fürwahr keine Gläubiger im Morgengrauen, die mich drängen: ‚Gib! Gib!‘; darum bin ich, o Brahmane, glücklich.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

(๑)

น [Pg.96] หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, พลีพทฺทา จตุทฺทส;

อชฺชสฏฺฐึ น ทิสฺสนฺติ, เตนาหํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine vierzehn Ochsen, die heute seit sechzig Tagen vermisst werden; darum bin ich, der Einsiedler, glücklich.

(๒)

น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, ติลาเขตฺตสฺมิ ปาปกา;

เอกปณฺณา ทุปณฺณา จ, เตนายํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine schlechten Sesampflanzen auf seinem Feld mit nur einem oder zwei Blättern; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(๓)

น [Pg.97] หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, ตุจฺฉโกฏฺฐสฺมิ มูสิกา;

อุสฺโสฬฺหิกาย นจฺจนฺติ, เตนายํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine Mäuse, die in seiner leeren Vorratskammer voller Eifer tanzen; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(๔)

น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, สนฺถาโร สตฺตมาสิโก;

อุปฺปาฏเกหิ สญฺฉนฺโน, เตนายํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine sieben Monate alte Liegematte, die mit Ungeziefer übersät ist; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(๕)

น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, วิธวา สตฺต ธีตโร;

เอกปุตฺตา ทุปุตฺตา จ, เตนายํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine sieben verwitweten Töchter mit einem oder zwei Söhnen; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(๖)

น [Pg.98] หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, ปิงฺคลา ติลกาหตา;

โสตฺตํ ปาเทน โพเธติ, เตนายํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine blinzeltriefende, sommersprossige Frau, die ihn im Schlaf mit dem Fuß aufweckt; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(๗)

น หิ นูนิมสฺส สมณสฺส, ปจฺจูสมิ อิณายิกา;

เทถ เทถาติ โจเทนฺติ, เตนายํ สมโณ สุขี.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine Gläubiger im Morgengrauen, die ihn drängen: ‚Gib! Gib!‘; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(๑)

น [Pg.99] หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, พลีพทฺทา จตุทฺทส;

อชฺชสฏฺฐึ น ทิสฺสนฺติ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn ich habe, o Brahmane, keine vierzehn Ochsen, die heute am sechzigsten Tag nicht zu finden sind; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(๒)

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, ติลาเขตฺตสฺมิ ปาปกา;

เอกปณฺณา ทุปณฺณา จ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn ich habe, o Brahmane, auf meinem Sesamfeld keine kümmerlichen Pflanzen mit nur einem oder zwei Blättern; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(๓)

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, ตุจฺฉโกฏฺฐสฺมิ มูสิกา;

อุสฺโสฬฺหีกาย นจฺจนฺติ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn in meiner leeren Scheune, o Brahmane, tanzen keine Mäuse in ausgelassener Freude; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(๔)

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, สนฺถาโร สตฺตมาสิโก;

อุปฺปาฏเกหิ สญฺฉนฺโน, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn ich habe, o Brahmane, kein sieben Monate altes Lager, das mit Ungeziefer bedeckt ist; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(๕)

น [Pg.100] หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, วิธวา สตฺต ธีตโร;

เอกปุตฺตา ทุปุตฺตา จ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn ich habe, o Brahmane, keine sieben verwitweten Töchter mit einem oder zwei Kindern; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(๖)

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, ปิงฺคลา ติลกาหตา;

โสตฺตํ ปาเทน โพเธติ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn ich habe, o Brahmane, keine bräunliche, von Sommersprossen gezeichnete Frau, die mich Schlafenden mit dem Fuß weckt; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(๗)

น หิ มยฺหํ พฺราหฺมณ, ปจฺจูสมฺหิ อิณายิกา;

เทถ เทถาติ โจเทนฺติ, เตนาหํ พฺราหฺมณา สุขี.

Denn mich drängen, o Brahmane, in der Morgendämmerung keine Gläubiger mit den Worten: ‚Zahle, zahle!‘; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

ปุจฺฉา – อิมญฺจ [Pg.101] ปนาวุโส ธมฺมเทสนํ สุตฺวา โส ภารทฺวาชโคตฺโต พฺราหฺมโณ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน กีทิสํ ปสนฺนาการมกาสิ. กีว มหนฺตญฺจ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย อตฺถํ สมฺปาเทสิ.

Frage – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, ihr Ehrwürdigen, wie drückte jener Brahmane aus der Familie der Bhāradvājas, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Ergebenheit aus? Und welch großen Nutzen erlangte er in dieser Lehre und Disziplin?

วิสฺสชฺชนา – อิมญฺจ ปน ภนฺเต ธมฺมเทสนํ สุตฺวา โส ภารทฺวาชโคตฺโต พฺราหฺมโณ ‘‘อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, เสยฺยถาปิ โภโคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย, จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทุกฺขนฺตี’’ติ เอวมาทินา อิมสฺมิ ธมฺมวินเย ปสนฺโน ปสนฺนาการมกาสิ. ภควโต จ สนฺติเก ‘‘ลเภยฺยาหํ โภโต โคตมสฺส สนฺติเก ปพฺพชํ, ลเภยฺยํ อุปสมฺปท’’นฺติ เอวมาทินา ปพฺพชฺชํ อุปสมฺปทํ ยาจิตฺวา อจิรูปสมฺปนฺโน ยาว อรหตฺตา มหนฺตํ วิเสสํ สมฺปาเทสิ.

Antwort – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte jener Brahmane aus der Familie der Bhāradvājas, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Ergebenheit mit folgenden Worten aus: ‚Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Gleichwie man, Herr Gotama, Umgestürztes wieder aufrichten, Verborgenes enthüllen, einem Verirrten den Weg zeigen oder in der Dunkelheit eine Öllampe anzünden würde, damit Sehende die Formen erblicken können...‘ Er erbat in der Gegenwart des Erhabenen das Hinausgehen in die Hauslosigkeit und die höhere Ordination mit den Worten: ‚Möge ich, o Herr, in der Gegenwart des ehrwürdigen Gotama das Hinausgehen in die Hauslosigkeit erlangen, möge ich die höhere Ordination erlangen.‘ Und nicht lange nach seiner höheren Ordination erlangte er den großen Vorzug der Arahatschaft.

กสิภารทฺวาชสุตฺต

Kasibhāradvāja-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.104] เอกาทสมํ มหากสฺสปาทีหิ โปราณธมฺมสํคาหกเถเรหิ สํคีตํ กสิภารทฺวาชสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das elfte Sutta, das Kasibhāradvāja-Sutta, das von den alten Ältesten der Konzilien wie Mahākassapa und anderen rezitiert wurde, vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุ ภนฺเต ทกฺขิณาคิริสฺมึ เอกนาฬายํ พฺราหฺมณคาเม กสิภารทฺวาชํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. กสิภารทฺวาโช ภนฺเต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ.

Antwort – Es wurde im Land Magadha, Ehrwürdiger, im Brahmanendorf Ekanāḷā in Dakkhiṇāgiri, in Bezug auf den Brahmanen Kasibhāradvāja dargelegt. Der Brahmane Kasibhāradvāja, Ehrwürdiger, sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘กสฺสโก [Pg.105] ปฏิชานาสิ, น จ ปสฺสามิ เต กสึ. กสฺสโก ปุจฺฉิโต พฺรูหิ, กถํ ชาเนมุ ตํ กสิ’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

‚Als Bauer gibst du dich aus, doch ich sehe deine Bestellung des Feldes nicht. Gefragt, o Bauer, sprich: Wie sollen wir diese deine Bestellung verstehen?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger [sprach der Erhabene]:

‘‘สทฺธา พีชํ ตโป วุฏฺฐิ, ปญฺญา เม ยุคนงฺคลํ;

หิรี อีสา มโน โยตฺตํ, สติ เม ผาลปาจนํ.

‚Vertrauen ist der Samen, Askese der Regen, Weisheit mein Joch und Pflug; Schamgefühl die Deichsel, der Geist das Leitseil, Achtsamkeit meine Pflugschar und mein Treibstecken.

กายคุตฺโต วจีคุตฺโต, อาหาเร อุทเร ยโต;

สจฺจํ กโรมิ นิทฺทานํ, โสรจฺจํ เม ปโมจนํ.

Im Körper gezügelt, im Reden gezügelt, mäßig bezüglich der Nahrung im Magen; die Wahrheit mache ich zu meiner Jätung, Sanftmut ist meine Befreiung.

วีริยํ เม ธุรโธรยฺหํ, โยคกฺเขมาธิวาหนํ;

คจฺฉติ อนิวตฺตนฺตํ, ยตฺถ คนฺตฺวา น โสจติ.

Tatkraft ist mein Zugtier am Joch, das mich zur vollkommenen Sicherheit trägt; es schreitet voran, ohne umzukehren, dorthin, wo man, einmal angekommen, nicht mehr trauert.

เอวเมสา กสี กฏฺฐา, สา โหติ อมตปฺผลา;

เอตํ กสึ กสิตฺวาน, สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตี’’ติ.

So wird diese Bestellung vollbracht, sie bringt die Frucht der Todlosigkeit; wenn man dieses Feld bestellt hat, wird man von allem Leiden befreit.‘

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

กสฺสโก [Pg.106] ปฏิชานาสิ, น จ ปสฺสามิ เต กสึ;

กสฺสโก ปุจฺฉิโต พฺรูหิ, กถํ ชาเนมุ ตํ กสึ.

‚Als Bauer gibst du dich aus, doch ich sehe deine Bestellung des Feldes nicht; gefragt, o Bauer, sprich: Wie sollen wir diese deine Bestellung verstehen?‘

สทฺธา [Pg.107] พีชํ ตโป วุฏฺฐิ, ปญฺญา เม ยุคนงฺคลํ;

หิรี อีสา มโน โยตฺตํ, สติ เม ผาลปาจนํ.

‚Vertrauen ist der Samen, Askese der Regen, Weisheit mein Joch und Pflug; Schamgefühl die Deichsel, der Geist das Leitseil, Achtsamkeit meine Pflugschar und mein Treibstecken.

ปุจฺฉา – อิมญฺจ [Pg.109] ปนาวุโส ธมฺมเทสนํ สุตฺวา โส กสิภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน กีทิสํ ปสนฺนาการมกาสิ.

Frage – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, ihr Ehrwürdigen, wie drückte jener Brahmane Kasibhāradvāja, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Freude aus?

วิสฺสชฺชนา – อิมญฺจ ปน ภนฺเต ธมฺมเทสนํ สุตฺวา กสิภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ‘‘อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ โภ โคตมา’’ติเอวมาทินา อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน ปสนฺนาการมกาสิ.

Antwort – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte der Brahmane Kasibhāradvāja, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Freude mit den Worten aus: ‚Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama!‘ und so weiter.

เสยฺยถาปิ โภ โคตม อุกฺกุชฺชิตํ วา นิกฺกุชฺเชยฺย.

‚Gleichwie man, Herr Gotama, Umgestürztes wieder aufrichten würde...‘

อุทยสุตฺต

Udaya-Sutta

ปุจฺฉา – อุทยสุตฺตํ [Pg.110] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Udaya-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อุทยํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. อุทโย ภนฺเต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ปกฏฺฐโกยํ สมโณ โคตโม ปุนปฺปุนํ อาคจฺฉตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Antwort – Es wurde in Sāvatthī dargelegt, Ehrwürdiger, in Bezug auf den Brahmanen Udaya. Der Brahmane Udaya, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Lästig ist dieser Asket Gotama, der immer wieder kommt.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

ปุนปฺปุนญฺเจว วปนฺติ พีชํ, ปุนปฺปุนํ วสฺสติ เทวราชา;

ปุนปฺปุนํ เขตฺตํ กสนฺติ กสฺสกา, ปุนปฺปุนํ ธญฺญมุเปติ รฏฺฐํ.

‚Immer wieder säen sie den Samen, immer wieder regnet der Götterkönig; immer wieder pflügen die Bauern das Feld, immer wieder gelangt das Getreide in das Land.

เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen dargelegt.

ปุนปฺปุนํ [Pg.111] เจว วปนฺติ พีชํ, ปุนปฺปุนํ วสฺสติ เทว ราชา;

ปุนปฺปุนํ เขตฺตํ กสนฺติ กสฺสกา, ปุนปฺปุนํ ธญฺญมุเปติ รฏฺฐํ.

Immer wieder säen sie den Samen, immer wieder regnet der Götterkönig; immer wieder pflügen die Bauern das Feld, immer wieder gelangt das Getreide in das Land.

ปุนปฺปุนํ [Pg.112] ยาจกา ยาจยนฺติ, ปุนปฺปุนํ ทานปตี ททนฺติ;

ปุนปฺปุนํ ทานปตี ททิตฺวา, ปุนปฺปุนํ สคฺคมุเปติ ฐานํ.

Immer wieder bitten die Bettler, immer wieder geben die Spender; nachdem sie immer wieder gegeben haben, gelangen die Spender immer wieder zur himmlischen Stätte.

ปุนปฺปุนํ ขีรนิกา ทุหนฺติ, ปุนปฺปุนํ วจฺโฉ อุเปติ มาตรํ;

ปุนปฺปุนํ กิลมติ ผนฺทติ จ, ปุนปฺปุนํ คพฺภมุเปติ มนฺโท.

Immer wieder melken die Melker die Milch, immer wieder läuft das Kalb zur Mutter; immer wieder plagt sich und zappelt der Tor, und immer wieder geht er in den Mutterschoß ein.

ปุนปฺปุนํ ชายติ มียติ จ, ปุนปฺปุนํ สิวถิกํ หรนฺติ;

มคฺคญฺจ ลทฺธา อปุนพฺภวาย, น ปุนปฺปุนํ ชายติ ภูริปญฺโญ-หุ–

Immer wieder wird man geboren und stirbt man, immer wieder trägt man sie zum Leichenacker. Doch wer den Weg zur Nicht-Wiedergeburt gefunden hat, der von reicher Weisheit ist, wird nicht immer wieder geboren.‘

มาตุโปสกสุตฺต

Mātuposaka-Sutta

ปุจฺฉา – มาตุโปสกสุตฺตํ [Pg.113] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Mātuposaka-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต มาตุโปสกํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. มาตุโปสโก ภนฺเต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘อหญฺหิ โภ โคตม ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสามิ, ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสิตฺวา มาตาปิตโร โปเสมิ, กจฺจาหํ โภ โคตม เอวํการี กิจฺจการี โหมี’’ติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตคฺฆ ตฺวํ พฺราหฺมณ เอวํการี กิจฺจการี โหสิ, โย โข พฺราหฺมณ ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสติ, ธมฺเมน ภิกฺขํ ปริเยสิตฺวา มาตาปิตโร โปเสติ, พหุํ โส ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตา.

Antwort – Es wurde in Sāvatthī dargelegt, Ehrwürdiger, in Bezug auf den Brahmanen Mātuposaka. Der Brahmane Mātuposaka, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Ich suche nämlich, Herr Gotama, auf rechtmäßige Weise nach Almosen; und nachdem ich auf rechtmäßige Weise nach Almosen gesucht habe, ernähre ich meine Eltern. Handle ich so recht, o Herr Gotama, tue ich meine Pflicht?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene: ‚Wahrlich, Brahmane, so handelnd tust du deine Pflicht. Wer immer, o Brahmane, auf rechtmäßige Weise nach Almosen sucht und, nachdem er auf rechtmäßige Weise nach Almosen gesucht hat, seine Eltern ernährt, der häuft viel Verdienst an.‘

โย [Pg.114] มาตรํ วา ปิตรํ วา, มจฺโจ ธมฺเมน โปสติ;

ตาย นํ ปาริจริยาย, มาตาปิตูสุ ปณฺฑิตา;

อิเธว นํ ปสํสนฺติ, เปจฺจ สคฺเค ปโมทติ–

‚Wer seine Mutter oder seinen Vater als Sterblicher rechtmäßig ernährt, den loben die Weisen schon hier im Leben wegen dieser Fürsorge für seine Eltern, und nach dem Tode freut er sich im Himmel.‘

โขมทุสฺสสุตฺต

Das Khomadussa-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.115] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน พฺราหฺมณสํยุตฺเต โขมทุสฺสสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Khomadussa-Sutta in der Sammlung der Brahmanen (Brāhmaṇasaṃyutta) von jenem Ehrwürdigen, dem Erhabenen, … [wie oben] … dem vollkommen Erwachten, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต โขมทุสฺเส นาม สกฺยานํ นิคเม โขมทุสฺสเก พฺราหฺมณคหปติเก อารพฺภ ภาสิต, โขมทุสฺสกา ภนฺเต พฺราหฺมณคหปติกา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ ‘‘เก จ มุณฺฑกา สมณกา, เก จ สภาธมฺมํ ชานิสฺสนฺตี’’ติ.

Antwort – Unter den Sakyern, Ehrwürdiger Herr, in einem Sakyer-Dorf namens Khomadussa, im Bezug auf die dortigen Brahmanen-Hausväter. Die Brahmanen-Hausväter von Khomadussa, Herr, sprachen nämlich so zum Erhabenen: „Wer sind diese kahlen Schelm-Mönche, und wie wollen diese die Sitte einer Versammlung kennen?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr –

‘‘เนสา สภา ยตฺถ น สนฺติ สนฺโต,สนฺโต น เต เย น วทนฺติ ธมฺมํ;

ราคญฺจ โทสญฺจ ปหาย โมหํ,ธมฺมํ วทนฺตา จ ภวนฺติ สนฺโต’’ติ.

„Das ist keine Versammlung, wo keine Guten sind; jene sind nicht gut, die nicht die Lehre verkünden. Doch jene, die Gier, Hass und Verblendung überwunden haben und die Lehre verkünden, das sind die Guten.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

เนสา [Pg.116] สภา ยตฺถ นสนฺติ สนฺโต,สนฺโต น เต เย น วทนฺติ ธมฺมํ;

ราคญฺจ โทสญฺจ ปหาย โมหํ,ธมฺมํ วทนฺตา จ ภวนฺติ สนฺโต–

„Das ist keine Versammlung, wo keine Guten sind; jene sind nicht gut, die nicht die Lehre verkünden. Doch jene, die Gier, Hass und Verblendung überwunden haben und die Lehre verkünden, das sind die Guten.“ –

วงฺคีสสํยุตฺต

Die Sammlung mit Vaṅgīsa (Vaṅgīsasaṃyutta)

อานนฺทสุตฺต

Das Ānanda-Sutta

ปุจฺฉา – วงฺคีสสํยุตฺเต [Pg.117] ปนาวุโส จตุตฺถํ สํงฺคีตํ อานนฺทสุตฺตํ กตฺถกํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Nun, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das vierte rezitierte Ānanda-Sutta in der Sammlung mit Vaṅgīsa gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ วงฺคีสตฺเถรํ อารพฺภ อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ. อายสฺมตา ภนฺเต วงฺคีโส อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Vaṅgīsa vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Schatzmeister der Lehre, gesprochen. Der ehrwürdige Vaṅgīsa, Herr, wandte sich an den ehrwürdigen Ānanda mit einer Strophe:

‘‘กามราเคน ฑยฺหามิ, จิตฺตํ เม ปริฑยฺหติ;

สาธุ นิพฺพาปนํ พฺรูหิ, อนุกมฺปาย โคตมา’’ติ.

„Vom Begehren nach Sinneslust brenne ich, mein Geist steht in Flammen. Bitte nenne mir das Löschen, o Gotama, aus Mitgefühl!“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr –

‘‘สญฺญาย วิปริเยสา, จิตฺตํ เต ปริฑยฺหติ;

นิมิตฺตํ ปริวชฺเชหิ, สุภํ ราคูปสํหิตํ;

สงฺขาเร ปรโต ปสฺส, ทุกฺขโต มา จ อตฺตโต;

นิพฺพาเปหิ มหาราคํ, มา ฑยฺหิตฺโถ ปุนปฺปุนํ;

อสุภาย จิตฺตํ ภาเวหิ, เอกคฺคํ สุสมาหิตํ;

สติ กายคตา ตฺยตฺถุ, นิพฺพิทาพหุโล ภว;

อนิมิตฺตญฺจ ภาเวหิ, มานานุสยมุชฺชห;

ตโต มานาภิสมยา, อุปสนฺโต จริสฺสสี’’ติ.

„Aufgrund der Verdrehung der Wahrnehmung brennt dein Geist. Meide das schöne Zeichen, das von Gier begleitet ist. Betrachte die Gestaltungen als fremd, als leidvoll und nicht als das Selbst. Lösche die große Gier, brenne nicht immer wieder aufs Neue! Entfalte den Geist für das Unschöne, geeint und wohlgesammelt. Lass Achtsamkeit auf den Körper bei dir sein, sei reich an Entsagung. Entfalte das Zeichenlose, gib die Neigung zum Dünkel auf. Durch die Durchdringung des Dünkels wirst du in Frieden wandeln.“

เอวํ โข ภนฺเต อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Schatzmeister der Lehre, gesprochen.

กามราเคน [Pg.118] ฑยฺหามิ, จิตฺตํ เม ปริฑยฺหติ;

สาธุ นิพฺพาปนํ พฺรูหิ, อนุกมฺปาย โคตม–

„Vom Begehren nach Sinneslust brenne ich, mein Geist steht in Flammen. Bitte nenne mir das Löschen, o Gotama, aus Mitgefühl!“ –

สญฺญาย [Pg.119] วิปริเยสา, จิตฺตํ เต ปริฑยฺหติ;

นิมิตฺตํ ปริวชฺเชหิ, สุภํ ราคูปสํหิตํ.

„Aufgrund der Verdrehung der Wahrnehmung brennt dein Geist. Meide das schöne Zeichen, das von Gier begleitet ist.

สงฺขาเร ปรโตปสฺส, ทุกฺขโต มา จ อตฺตโต;

นิพฺพาเปหิ มหาราคํ, มา ฑยฺหิตฺโถ ปุนปฺปุนํ.

Betrachte die Gestaltungen als fremd, als leidvoll und nicht als das Selbst. Lösche die große Gier, brenne nicht immer wieder aufs Neue.

อสุภาย จิตฺตํ ภาเวหิ, เอกคฺคํ สุสมาหิตํ;

สติ กายคตา ตฺยตฺถุ, นิพฺพิทาพหุโล ภว.

Entfalte den Geist für das Unschöne, geeint und wohlgesammelt. Lass Achtsamkeit auf den Körper bei dir sein, sei reich an Entsagung.

อนิมิตฺตญฺจ [Pg.120] ภาเวหิ, มานานุสยมุชฺชห;

ตโต มานาภิสมยา, อุปสนฺโต จริสฺสสิ.

Entfalte das Zeichenlose, gib die Neigung zum Dünkel auf. Durch die Durchdringung des Dünkels wirst du in Frieden wandeln.“

วงฺคีสสุตฺต

Das Vaṅgīsa-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถ อาวุโส ทฺวาทสมํ วงฺคีสสุตฺตํ กตฺถ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Nun, ihr Freunde, wo, von wem und wie wurde dort das zwölfte, das Vaṅgīsa-Sutta, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมตา วงฺคีสตฺเถเรน อจิร อรหตฺตปฺปตฺเตน วิมุตฺติสุขปฏิสํเวทินา–

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, vom ehrwürdigen Thera Vaṅgīsa, der erst vor kurzem die Arahatschaft erlangt hatte und das Glück der Befreiung erlebte:

‘‘กาเวยฺยมตฺตา วิจริมฺห ปุพฺเพ, คามาคามํ ปุราปุรํ,อถทฺทสาม สมฺพุทฺธํ, สทฺธา โน อุปปชฺชถ;

โส เม ธมฺม มเทเสสิ, ขนฺธายตน ธาตุโย;

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน, ปพฺพชึ อนคาริยํ;

พหุนฺนํ วต อตฺถาย, โพธึ อชฺฌคมา มุนิ;

ภิกฺขูนํ ภิกฺขูนีนญฺจ, เย นิยามคตทฺทสา;

สฺวาคตํ [Pg.121] วต เม อาสิ, มม พุทฺธสฺส สนฺติเก;

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา, กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ;

ปุพฺเพ นิวาสํ ชานามิ, ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ;

เตวิชฺโช อิทฺธิปตฺโตมฺหิ, เจโตปริยาย โกวิโท.

„Trunken von Dichtkunst wanderten wir früher von Dorf zu Dorf, von Stadt zu Stadt. Dann sahen wir den vollkommen Erwachten, und Vertrauen entstand in uns. Er lehrte mich das Dhamma: die Aggregate, Sinnesbereiche und Elemente. Nachdem ich seine Lehre gehört hatte, zog ich in die Hauslosigkeit hinaus. Wahrlich, zum Wohle vieler erlangte der Weise die Erleuchtung, für die Mönche und Nonnen, die den festen Weg erkannt haben. Wahrlich, willkommen war mir das Nahen zum Buddha. Die drei klaren Wissen wurden erlangt, getan ist die Lehre des Buddha. Ich kenne frühere Existenzen, das himmlische Auge ist gereinigt. Ich besitze das dreifache Wissen, habe übernatürliche Kräfte erlangt und bin kundig in der Geistlesung.“

เอวํ โข ภนฺเต อุทานวเสน ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es als feierlicher Ausruf gesprochen.

กาเวยฺย [Pg.124] มตฺตา วิจริมฺห ปุพฺเพ;

คามาคามํปุราปุรํ,อถทฺทสาม สมฺพุทฺธํ, สทฺธา โน อุปปชฺชถ.

„Trunken von Dichtkunst wanderten wir früher von Dorf zu Dorf, von Stadt zu Stadt. Dann sahen wir den vollkommen Erwachten, und Vertrauen entstand in uns.

โส [Pg.125] เม ธมฺมมเทเสสิ, ขนฺธายตน ธาตุโย;

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน, ปพฺพชึ อนคาริยํ.

Er lehrte mich das Dhamma: die Aggregate, Sinnesbereiche und Elemente. Nachdem ich seine Lehre gehört hatte, zog ich in die Hauslosigkeit hinaus.

พหุนฺนํ วต อตฺถาย, โพธึ อชฺฌคมา มุนิ;

ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนี นญฺจ, เย นิยามคตทฺทสา.

Wahrlich, zum Wohle vieler erlangte der Weise die Erleuchtung, für die Mönche und Nonnen, die den festen Weg erkannt haben.

สฺวาคตํ วต เม อาสิ, มม พุทฺธสฺส สนฺติเก;

ตสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา, กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ.

Wahrlich, willkommen war mir das Nahen zum Buddha. Die drei klaren Wissen wurden erlangt, getan ist die Lehre des Buddha.

ปุพฺเพนิวาสํ [Pg.126] ชานามิ;

ทิพฺพจกฺขุ วิโสธิตํ;

เตวิชฺโช อิทฺธิปตฺโตมฺหิ, เจโตปริยายโกวิโท.

Ich kenne frühere Existenzen, das himmlische Auge ist gereinigt. Ich besitze das dreifache Wissen, habe übernatürliche Kräfte erlangt und bin kundig in der Geistlesung.“

วนสํยุตฺต

Die Sammlung der Wälder (Vanasaṃyutta)

อานนฺทสุตฺต

Das Ānanda-Sutta

ปุจฺฉา – วนสํยุตฺเต ปนาวุโส ปญฺจมํ สํคีตํ อานนฺทสุตฺตํ กทา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Nun, ihr Freunde, wann, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das fünfte rezitierte Ānanda-Sutta in der Sammlung der Wälder gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ อจิรปรินิพฺพุเต ภควติ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อารพฺภ ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถาย เทวตาย ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท อจิรปรินิพฺพุเต ภควติ อติเวลํ คิหิสญฺญตฺติพหุโล วิหรติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

Antwort – Unter den Kosalern, Ehrwürdiger Herr, in einem bestimmten Waldstück, kurz nach dem endgültigen Verlöschen des Erhabenen, wurde es von einer Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, Herr, verbrachte kurz nach dem endgültigen Verlöschen des Erhabenen allzu viel Zeit damit, sich mit Laien zu unterhalten. Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr –

‘‘รุกฺขมูลคหนํ ปสกฺกิย,นิพฺพานํ หทยสฺมึ โอปิย;

ฌาย โคตม มา ปมาโท,กึ เต พิฬิพิฬิกา กริสฺสตี’’ติ.

„In das dichte Gehölz am Fuße eines Baumes eingedrungen, das Nibbāna fest ins Herz geschlossen: Meditiere, o Gotama, sei nicht nachlässig! Was soll dir dieses leere Geschwätz nützen?“

เอวํ [Pg.127] โข ภนฺเต วนสณฺเฑ อธิวตฺถาย เทวตาย อายสฺมโต อานนฺทตฺเถรสฺส อนุกมฺปิกาย อตฺถกามาย ภาสิตํ.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der in jenem Waldstück wohnenden Gottheit aus Mitgefühl und Wohlwollen für den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen.

รุกฺขมูล [Pg.128] คหนํ ปสกฺกิย, นิพฺพานํ หทยสฺมึ โอปิย;

ฌาย โคตม มา ปมาโท, กึ เต พิฬิพิฬิกา กริสฺสติ-หุ–

„In das dichte Gehölz am Fuße eines Baumes eingedrungen, das Nibbāna fest ins Herz geschlossen: Meditiere, o Gotama, sei nicht nachlässig! Was soll dir dieses leere Geschwätz nützen?“ –

ยกฺขสํยุตฺต

Die Sammlung mit den Yakkhas (Yakkhasaṃyutta)

อินฺทกสุตฺต

Das Indaka-Sutta

ปุจฺฉา – ยกฺขสํยุตฺเต [Pg.129] ปนาวุโส ปฐมํ สํคีตํ อินฺทกสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Nun, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das erste rezitierte Indaka-Sutta in der Sammlung mit den Yakkhas vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อินฺทกูเฏ ปพฺพเต อินฺทกสฺส ยกฺขสฺส ภวเน อินฺทกํ ยกฺขํ อารพฺภ ภาสิตํ. อินฺทโก ภนฺเต ยกฺโข อตฺตวาโท ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha, auf dem Berg Indakūṭa, in der Behausung des Yakkha Indaka, in Bezug auf den Yakkha Indaka gesprochen. Der Yakkha Indaka, o Herr, ein Verfechter der Selbst-Lehre (attavāda), trat an den Erhabenen heran und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘รูปํ น ชีวนฺติ วทนฺติ พุทฺธา,กถํ นฺวยํ วินฺทติมํ สรีรํ;

กุตสฺส อฏฺฐียกปิณฺฑเมภิ,กถํ นฺวยํ สชฺชติ คพฺภรสฺมิ’’นฺติ.

„Die Buddhas sagen, die Form sei nicht die Seele. Wie erlangt dieser [Mensch] dann diesen Körper? Woher kommt diese Masse an Knochen und Fleisch für ihn? Wie verfängt er sich im Mutterleib?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

In diesem Fall, o Herr, [sprach der Erhabene]:

‘‘ปฐมํ กลลํ โหติ, กลลา โหติ อพฺพุทํ,อพฺพุทา ชายเต เปสิ, เปสิ นิพฺพตฺตตี ฆโน;

ฆนา ปสาขา ชายนฺติ, เกสา โลมา นขาปิจ;

ยญฺจสฺส ภุญฺชตี มาตา, อนฺนํ ปานญฺจ โภชนํ;

เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, มาตุกุจฺฉิคโตนโร’’ติ.

„Zuerst entsteht die Kalala-Flüssigkeit, aus der Kalala-Flüssigkeit entsteht die Blase (abbuda). Aus der Blase entsteht das Fleischstück (pesī), aus dem Fleischstück entwickelt sich der feste Klumpen (ghana). Aus dem festen Klumpen entstehen die Glieder, und auch die Kopfhaare, Körperhaare und Nägel. Und was auch immer seine Mutter an Essen, Trank und Nahrung zu sich nimmt, davon lebt der Mensch dort im Mutterleib.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So wurde es, o Herr, vom Erhabenen gesprochen.

อาฬวกสุตฺต

Die Āḷavaka-Lehrrede

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.132] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน ยกฺขสํยุตฺเต อาฬวกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde die Āḷavaka-Lehrrede im Yakkha-Saṃyutta von jenem Erhabenen … und so weiter … dem vollkommen Erwachten gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – อาฬวิยํ ภนฺเต อาฬวกสฺส ยกฺขสฺส ภวเน อาฬวกํ ยกฺขํ อารพฺภ ภาสิตํ. อาฬวโก ภนฺเต ยกฺโข ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Āḷavī, in der Behausung des Yakkha Āḷavaka, in Bezug auf den Yakkha Āḷavaka gesprochen. Der Yakkha Āḷavaka, o Herr, sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

กึ สูธวิตฺตํ ปุริสสฺส เสฏฺฐํ,กึ สุ สุจิณฺณํ สุขมาวหาติ;

กึ สุ หเว สาทุตรํ รสานํ,กถํ ชีวึ ชีวิตามาหุ เสฏฺฐนฺติ.

„Was ist hier der beste Besitz für einen Menschen? Was, gut geübt, bringt Glück? Was fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker? Wie zu leben, nennt man das beste Leben?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

In diesem Fall, o Herr, [sprach der Erhabene]:

สทฺธีจ วิตฺตํ ปุริสสฺส เสฏฺฐํ,ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ;

สจฺจํ หเว สาทุตรํ รสานํ,ปญฺญาชีวึ ชีวิตมาหุ เสฏฺฐนฺติ.

„Vertrauen ist hier der beste Besitz für einen Menschen. Der Dhamma, gut praktiziert, bringt Glück. Wahrheit fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker. Das Leben in Weisheit, sagt man, ist das beste Leben.“

เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

In dieser Weise und so weiter, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

น [Pg.134] ขฺวาหํ ตํ อาวุโส นิกฺขมิสฺสามิ, ยํ เต กรณียํ, ตํ กโรหิ,

„Ich werde wahrlich nicht hinausgehen, Freund. Was du zu tun hast, das tu.“

ปญฺหํ ตํ สมณ ปุจฺฉิสฺสามิ, สเจ เม น พฺยากริสฺสสิ, จิตฺตํ วา เต ขิปิสฺสามิ, หทยํ วา เต ผาเลสฺสามิ, ปาเทสุ วา คเหตฺวา ปารคงฺคาย ขิปิสฺสามิ–

„Ich werde dir eine Frage stellen, Asket! Wenn du sie mir nicht beantwortest, werde ich deinen Geist verwirren, oder dein Herz zerreißen, oder dich an den Füßen packen und über den Ganges werfen!“

กึ [Pg.135] สูข วิตฺตํ ปุริสสฺส เสฏฺฐํ, กึ สุ สุจิณฺณํ สุขมาวหาติ;

กึ สุ หเว สาทุภรํ รสานํ, กถํ ชีวึ ชีวิตมาหุ เสฏฺฐํ–

„Was ist hier der beste Besitz für einen Menschen? Was, gut geübt, bringt Glück? Was fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker? Wie zu leben, nennt man das beste Leben?“

สทฺธีธ วิตฺตํ ปุริสสฺส เสฏฺฐํ, ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ;

สจฺจํ หเว สาทุตรํ รสานํ, ปญฺญาชีวึ ชีวิตมาหุ เสฏฺฐํ;

„Vertrauen ist hier der beste Besitz für einen Menschen. Der Dhamma, gut praktiziert, bringt Glück. Wahrheit fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker. Das Leben in Weisheit, sagt man, ist das beste Leben.“

กถํสุ [Pg.136] ตรติ โอฆํ, กถํสุ ตรติ อณฺณวํ;

กถํสุ ทุกฺข มจฺเจติ, กถํสุ ปริสุชฺฌติ.

„Wie überquert man die Flut? Wie überquert man den Ozean? Wie überwindet man das Leiden? Wie wird man vollkommen rein?“

สทฺธาย ตรติ โอฆํ, อปฺปมาเทน อณฺณวํ;

วีริเยน ทุกฺข มจฺเจติ, ปญฺญาย ปริสุชฺฌติ–

„Durch Vertrauen überquert man die Flut, durch Unlässigkeit den Ozean. Durch Tatkraft überwindet man das Leiden, durch Weisheit wird man gereinigt.“

กถํสุ [Pg.137] ลภเต ปญฺญํ, กถํสุ วินฺทเต ธนํ;

กถํสุ กิตฺตึ ปปฺโปติ, กถํ มิตฺตานิ คนฺถติ;

อสฺมา โลกา ปรํ โลกํ, กถํ เปจฺจ น โสจติ–

„Wie erlangt man Weisheit? Wie findet man Reichtum? Wie erlangt man Ruhm? Wie bindet man Freunde an sich? Wie trauert man nicht, wenn man von dieser Welt in die nächste Welt hinübergeht?“

สทฺทหาโน อรหตํ, ธมฺมํ นิพฺพานปตฺติยา;

สุสฺสูสํ ลภเต ปญฺญํ, อปฺปมตฺโต วิจกฺขโณ;

ปติรูปการี ธุรวา, อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนํ;

สจฺเจน [Pg.138] กิตฺตึ ปปฺโปติ, ททํ มิตฺตานิ คนฺถติ;

อสฺมา โลกา ปรํ โลกํ, เอวํ เปจฺจ น โสจติ;

ยสฺเสเต จตุโร ธมฺมา, สทฺธสฺส ฆรเมสิโน;

สจฺจํ ธมฺโม ธิติ จาโค, ส เว เปจฺจน โสจติ–

„Wer den Arahants vertraut und dem Dhamma, der zum Erlangen des Nibbāna führt, erlangt durch Lernbegierde Weisheit, wenn er unlässig und einsichtig ist. Wer angemessen handelt, pflichtbewusst ist und tatkräftig aufsteht, findet Reichtum. Durch Wahrheit erlangt man Ruhm, durch Geben bindet man Freunde an sich. Wer so von dieser Welt in die nächste Welt hinübergeht, trauert nicht. Wer als gläubiger Haushälter diese vier Eigenschaften besitzt: Wahrheit, Tugend, Standhaftigkeit und Großzügigkeit, der wahrlich trauert nicht, wenn er hinübergegangen ist.“

สกฺกสํยุตฺต

Sakka-Saṃyutta

วตปทสุตฺต

Die Vatapada-Lehrrede

ปุจฺฉา – สกฺกสํยุตฺเต [Pg.139] ปนาวุโส วตปทสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die Vatapada-Lehrrede im Sakka-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ สกฺกสฺส ภิกฺขเว เทวานมินฺทสฺส ปุพฺเพ มนุสฺสภูตสฺส สตฺต วตปทานิ สมตฺตานิ สมาทินฺนานิ อเหสุํ, เยสํ สมาทินฺนตฺตา สกฺโก สกฺกตฺตํ อชฺฌคาติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er sieben Gelübde vollständig auf sich; weil er diese auf sich genommen hatte, erlangte Sakka die Würde des Sakka‘, und in dieser Weise und so weiter, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สกฺกสฺส [Pg.141] ภิกฺขเว เทวานมินฺทสฺส ปุพฺเพ มนุสฺสภูตสฺส อิมานิ สตฺต วตปทานิ สมตฺตานิ สมาทินฺนานิ อเหสุํ.

„Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er diese sieben Gelübde vollständig auf sich:“

มาตาเปตฺติภรํ ชนฺตุํ, กุเล เชฏฺฐาปจายินํ;

สณฺหํ สขิลสมฺภาสํ, เปสุเณยฺยปฺปหายินํ;

มจฺเฉรวินเย ยุตฺตํ, สจฺจํ โกธาภิภุํ นรํ;

ตํ เว เทวา ตาวตึสา, อาหุ ‘‘สปฺปุริโส’’อิติ.

„Einen Menschen, der Vater und Mutter versorgt, der die Ältesten in der Familie ehrt, der sanft und freundlich spricht, der Verleumdung meidet, der sich der Überwindung des Geizes widmet, der wahrhaftig ist und den Zorn bezwingt – ihn wahrlich nennen die Götter der Tāvatiṃsa-Welt einen ‚guten Menschen‘.“

ทลิทฺทสุตฺต

Die Dalidda-Lehrrede

ปุจฺฉา – ทลิทฺทสุตฺตํ ปนาวุโส กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ. วิสฺสชฺชนา. ราชคเห ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว อญฺญตโร ปุริโส อิมสฺมึเยว ราชคเห มนุสฺสทลิทฺโท [Pg.142] อโหสิ มนุสฺสกปโณ มนุสฺสวราโก, โส ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย สทฺธํ สมาทิยิ, สีลํ, สุตํ, จาคํ, ปญฺญํ สมาทิยี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die Dalidda-Lehrrede gesprochen? Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Einst, ihr Mönche, gab es in eben diesem Rājagaha einen armen Menschen, einen elenden Menschen, einen jämmerlichen Menschen; dieser nahm Vertrauen, Tugend, Gelehrsamkeit, Großzügigkeit und Weisheit in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) auf sich‘, und in dieser Weise und so weiter, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ยสฺส [Pg.144] สทฺธา ตถาคเต, อจลา สุปฺปติฏฺฐิตา;

สีลญฺจ ยสฺส กลฺยาณํ, อริยกนฺตํ ปสํสิตํ.

„Wer Vertrauen in den Tathāgata hat, unerschütterlich und fest gegründet, und wer eine tugendhafte Lebensführung besitzt, die den Edlen lieb und gelobt ist,“

ยชมานสุตฺต

Die Yajamāna-Lehrrede

ปุจฺฉา – ยชมานสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde die Yajamāna-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห [Pg.145] ภนฺเต สกฺกํ เทวานมินฺทํ อารพฺภ ภาสิตํ. สกฺโก ภนฺเต เทวานมินฺโท ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf Sakka, den Herrn der Götter, gesprochen. Sakka, der Herr der Götter, o Herr, sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘ยชมานานํ มนุสฺสานํ, ปุญฺญเปกฺขาน ปาณินํ;

กโรตํ โอปธิกํ ปุญฺญํ, กตฺถ ทินฺนํ มหปฺผล’’นฺติ.

„Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben – wo gegeben bringt die Gabe große Frucht?“

ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ–

In diesem Fall, o Herr, [sprach der Erhabene]:

‘‘จตฺตาโร จ ปฏิปนฺนา, จตฺตาโรจ ผเล ฐิตา;

เอส สงฺโฆ อุชุภูโต, ปญฺญาสีลสมาหิโต;

ยชมานานํ มนุสฺสานํ, ปุญฺญเปกฺขาน ปาณินํ;

กโรตํ โอปธิกํ ปุญฺญํ, สงฺเฆ ทินฺนํ มหปฺผลํ’’นฺติ.

„Vier, die auf dem Pfad wandeln, und vier, die in der Frucht gefestigt sind; dies ist der aufrechte Saṅgha, gefestigt in Weisheit und Tugend. Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben, bringt eine dem Saṅgha gegebene Gabe große Frucht.“

เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

So wurde es, o Herr, vom Erhabenen gesprochen.

ยชมานานํ [Pg.146] มนุสฺสานํ, ปุญฺญเปกฺขาน ปาณินํ,กโรตํ โอปธิตํ ปุญฺญํ, กตฺถ ทินฺนํ มหปฺผลํ–

„Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben – wo gegeben bringt die Gabe große Frucht?“

จตฺตาโร จ ปฏิปนฺนา, จตฺตาโร จ ผเล ฐิตา;

เอส สงฺโฆ อุชุภูโต, ปญฺญาสีลสมาหิโต;

ยชมานานํ มนุสฺสานํ, ปุญฺญเปกฺขาน ปาณินํ;

กโรตํ โอปธิกํ ปุญฺญํ, สงฺเฆ ทินฺนํ มหปฺผลํ–

„Vier, die auf dem Pfad wandeln, und vier, die in der Frucht gefestigt sind; dies ist der aufrechte Saṅgha, gefestigt in Weisheit und Tugend. Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben, bringt eine dem Saṅgha gegebene Gabe große Frucht.“

คหฏฺฐวนฺทนาสุตฺต

Die Gahaṭṭhavandanā-Lehrrede

ปุจฺฉา – คหฏฺฐวนฺทนาสุตฺตํ [Pg.147] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die Gahaṭṭhavandanā-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว สกฺโก เทวานมินฺโท มาตลึ สงฺคาหกํ อามนฺเตสี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen, beginnend mit den Worten: „Einstmals, ihr Mönche, wandte sich Sakka, der Herr der Götter, an den Wagenlenker Mātali…“

ตํ [Pg.148] นมสฺสนฺติ เตวิชฺชา, สพฺเพ ภุมฺมาจ ขตฺติยา;

จตฺตาโร จ มหาราชา, ติทสาจ ยสสฺสิโน;

อถโก นาม โส ยกฺโข, ยํ ตฺวํ สกฺก นมสฺสสิ–

„Ihm huldigen jene mit dem dreifachen Wissen, alle herrschenden Kṣatriyas der Erde, die Vier Großen Könige und die ruhmreichen Götter der Dreiunddreißig. Wer aber ist dieses Geistwesen (Yakkha), dem du huldigst, o Sakka?“

อหญฺจ [Pg.149] สีลสมฺปนฺเน, จิรรตฺตสมาหิเต;

สมฺมาปพฺพชิเต วนฺเท, พฺรหฺมจริยปรายเน.

„Und ich verehre jene, die vollkommen in der Tugend und seit langer Zeit gesammelt sind, die rechtmäßig in die Hauslosigkeit Gezogenen, die dem heiligen Leben hingegeben sind.“

เย คหฏฺฐา ปุญฺญกรา, สีลวนฺโต อุปาสกา;

ธมฺเมน ทารํ โปเสนฺติ, เต นมสฺสามิ มาตลิ.

„Die Hausväter, die Verdienste wirken, die tugendhaften Laienanhänger, die im Einklang mit dem Dhamma ihre Ehefrauen ernähren, ihnen huldige ich, o Mātali.“

นิทานวคฺคปาฬิ

Nidānavaggapāḷi

นิทานสํยุตฺต

Nidānasaṃyutta

ปฏิจฺจสมุปฺปาทสุตฺต

Paṭiccasamuppādasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.151] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน นิทานวคฺคสํยุตฺเต ปฐมํ สํคีตํ ปฏิจฺจสมุปฺปาทสุตฺตํ กตฺถ ตํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, mein Freund, wurde die im Nidānasaṃyutta als erste rezitierte Paṭiccasamuppādasutta von jenem Erhabenen … [und so weiter] … vollkommen Erwachten gesprochen, in Bezug auf wen, aus welchem Anlass und in welcher Weise?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ปญฺจสเต ชนปทวาสิโน ภิกฺขู อารพฺภ ภาสิตํ. ปญฺจสตา ภนฺเต ชนปทวาสิโน ภิกฺขู สพฺเพ อุคฺฆาฏิตญฺญุโน ธุตงฺคธรา อารทฺธวีริยา ยุตฺตโยคา วิปสฺสกา สณฺหํ สุขุมํ สุญฺญตํ ปจฺจยาการธมฺมเทสนํ ปตฺถยมานา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ภควนฺตํ ปริวาเรตฺวา นิสีทึสุ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ โว ภิกฺขเว เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาถ สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf fünfhundert auf dem Land lebende Mönche gesprochen. Fünfhundert auf dem Land lebende Mönche, Ehrwürdiger, die alle von schneller Auffassungsgabe waren, die asketischen Übungen einhielten, von unermüdlicher Tatkraft und der geistigen Praxis hingegeben waren, Einsicht übten und sich nach der subtilen, feinen, auf die Leerheit bezogenen Darlegung der Lehre über die Bedingungszusammenhänge sehnten, erwiesen dem Erhabenen ihre Ehrfurcht, umgaben ihn und setzten sich nieder. Aus diesem Anlass wurde es vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit den Worten: „Ich werde euch, o Mönche, das Entstehen in Abhängigkeit darlegen; hört zu und merkt es euch gut, ich werde sprechen.“

กตโม [Pg.152] จ ภิกฺขเว ปฏิจฺจสมุปฺปาโท. อวิชฺชาปจฺจยา ภิกฺขเว สงฺขารา, สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณํ (เปยฺยาล) ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปาสา สมฺภวนฺติ, เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ. อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว ปฏิจฺจสมุปฺปาโท.

„Und was, ihr Mönche, ist das Entstehen in Abhängigkeit? Bedingt durch Nichtwissen, ihr Mönche, sind die Gestaltungen; bedingt durch Gestaltungen ist das Bewusstsein; [und so weiter] bedingt durch Geburt entstehen Altern und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Gram und Verzweiflung. So kommt es zur Entstehung dieser ganzen Masse des Leidens. Dies, ihr Mönche, wird das Entstehen in Abhängigkeit genannt.“

อวิชฺชาย ตฺเวว อเสสวิราคนิโรโธ สงฺขารนิโรโธ (เปยฺยาล) ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ, เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ –

„Durch das restlose Schwinden und Aufhören ebendieses Nichtwissens aber erlöschen die Gestaltungen; [und so weiter] durch das Aufhören der Geburt erlöschen Altern und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Gram und Verzweiflung. So kommt es zum Aufhören dieser ganzen Masse des Leidens.“

วิภงฺคสุตฺต

Vibhaṅgasutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.154] ทุติยํ สํคีตํ วิภงฺคสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, mein Freund, wurde die dort als zweite rezitierte Vibhaṅgasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen, aus welchem Anlass und in welcher Weise gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ปญฺจสเต ชนปทวาสิโน วิปญฺจิตญฺญุโน ภิกฺขู อารพฺภ ภาสิตํ. ปญฺจสตา ภนฺเต ชนปทวาสิกา ภิกฺขู วิปญฺจิตญฺญุโน ธุตงฺคธรา อารทฺธวีริยา ยุตฺตโยคา วิสฺสกา สณฺหํ สุขุมํ สุญฺญตปฏิสํยุตฺตํ ปจฺจยาการธมฺมเทสนํ ปตฺถยมานา ภควนฺตํ ปริวาเรตฺวา นิสีทึสุ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘ปฏิจฺจ สมุปฺปาทํ โว ภิกฺขเว เทเทสฺสามิ วิภชิสฺสามิ, ตํ สุณาถ สาธุกํ มนสิกโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf fünfhundert auf dem Land lebende, durch ausführliche Erklärung verstehende Mönche gesprochen. Fünfhundert auf dem Land lebende Mönche, Ehrwürdiger, die durch ausführliche Erklärung verstanden, die asketischen Übungen einhielten, von unermüdlicher Tatkraft und der geistigen Praxis hingegeben waren, Einsicht übten und sich nach der subtilen, feinen, mit der Leerheit verbundenen Darlegung der Lehre über die Bedingungszusammenhänge sehnten, umgaben den Erhabenen und setzten sich nieder. Aus diesem Anlass wurde es vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit den Worten: „Ich werde euch, o Mönche, das Entstehen in Abhängigkeit darlegen und analysieren; hört zu und merkt es euch gut, ich werde sprechen.“

ปญฺจเวรภยสุตฺต

Pañcaverabhayasutta

ปุจฺฉา – ปญฺจเวรภยสุตฺตํ [Pg.156] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, mein Freund, wurde die Pañcaverabhayasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und in welcher Weise gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ อารพฺภ ‘‘ยโต โข คหปติ อริยสาวกสฺส ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ, จตูหิ จ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ, อริโย จสฺส ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ, โส อากงฺขมาโน อตฺตนาว อตฺตานํ พฺยากเรยฺย ขีณนิรโยมิ ขีณติรจฺฉานโยนิ ขีณเปตฺติวิสโย ขีณาปายทุคฺคติวินิปาโต, โสตาปนฺโนหมสฺมิ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโน’’ติ เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Hausvater Anāthapiṇḍika vom Erhabenen so gesprochen: „Wenn, o Hausvater, für den edlen Jünger die fünf Gefahren und Feindschaften zur Ruhe gekommen sind, er mit den vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist und die edle Methode von ihm durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist, dann kann er, wenn er wünscht, über sich selbst erklären: ‚Vernichtet ist für mich die Hölle, vernichtet der Tierschoß, vernichtet das Reich der Geister, vernichtet der Abgrund, die schlechte Fährte und der Untergang; ein Stromeingetretener bin ich, dem Untergang nicht mehr unterworfen, gewiss, dem Erwachen entgegengehend.‘“

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโสตตฺถ [Pg.157] ภควตา อริยสาวกสฺส ปญฺจนฺนํ ภยานํ เวรานํ วูปสนฺตตา ปกาสิตา.

Frage – Und wie, mein Freund, wurde dort vom Erhabenen das Zur-Ruhe-Gekommen-Sein der fünf Gefahren und Feindschaften für den edlen Jünger dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ‘‘กตมานิ [Pg.158] ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ. ยํ คหปติ ปาณาติปาตี ปาณาติปาตปจฺจยา ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ, สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวทยติ. ปาณาติปาตา ฏิวิรตสฺส เอวํ ตํ ภยํ เวรํ วูปสนฺตํ โหตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา อริยสาวกสฺส ปญฺจนฺนํ ภยานํ เวรานํ วูปสนฺตตา ปกาสิตา.

Antwort – „Welche fünf Gefahren und Feindschaften sind zur Ruhe gekommen? Was auch immer, o Hausvater, ein Zerstörer von Leben bedingt durch das Töten von Lebewesen an gegenwärtiger Gefahr und Feindschaft erzeugt, an zukünftiger Gefahr und Feindschaft erzeugt und an geistigem Schmerz und Gram erfährt: Für einen, der sich des Tötens von Lebewesen enthält, ist diese Gefahr und Feindschaft zur Ruhe gekommen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen das Zur-Ruhe-Gekommen-Sein der fünf Gefahren und Feindschaften für den edlen Jünger dargelegt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.159] ตตฺถ ภควตา อริยสาวกสฺส จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคตตา ปกาสิตา.

Frage – Und wie, mein Freund, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, dass der edle Jünger mit den vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist?

วิสฺสชฺชนา – กตเมหิ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ. อิธ คหปติ อริยสาวโก พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ ‘‘อิติปิโส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโรปุริสทมฺมสารถิ สตฺถาเทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา อริยสาวกสฺส จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคตตา ปกาสิตา.

Antwort – „Mit welchen vier Gliedern des Stromeintritts ist er ausgestattet? Hier, o Hausvater, ist der edle Jünger mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha ausgestattet: ‚So ist er, der Erhabene: ein Würdiger (Arahat), vollkommen Erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, der Wohlgegangene, der Weltenkenner, der unübertreffliche Lenker zu zähmender Menschen, der Lehrer von Göttern und Menschen, der Buddha, der Erhabene.‘“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, dass der edle Jünger mit den vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.161] ตตฺถ ภควตา อริยสาวเกน อริยสฺส ญายสฺส ปญฺญาย สุทิฏฺฐตา สุปฺปฏิวิทฺธตา ปกาสิตา.

Frage – Und wie, mein Freund, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, dass die edle Methode vom edlen Jünger durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist?

วิสฺสชฺชนา – กตโม จสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ. อิธ คหปติ อริยสาวโก ปฏิจฺจสมุปฺปาทญฺเญว สาธุกํ โยนิโส มนสิ กโรติ ‘‘อิติ อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ, อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ, อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ, อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติ, ยทิทํ อวิชฺชาปจฺจยา (เปยฺยาล) เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหตี’’ติ, เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ตตฺถ อริยสาวเกน อริยสฺส ญายสฺส ปญฺญาย สุทิฏฺฐตา สุปฺปฏิวิทฺธตา ปกาสิตา.

Antwort – „Und welches ist für ihn die edle Methode, die durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist? Hier, o Hausvater, richtet der edle Jünger seine Aufmerksamkeit gründlich und weise auf eben das Entstehen in Abhängigkeit: ‚Wenn dies ist, ist jenes; wenn dies nicht ist, ist jenes nicht; durch das Entstehen von diesem entsteht jenes; durch das Aufhören von diesem erlischt jenes, nämlich: Bedingt durch Nichtwissen … [und so weiter] … so kommt es zum Aufhören dieser ganzen Masse des Leidens.‘“ So wurde, Ehrwürdiger, dort vom Erhabenen dargelegt, dass die edle Methode vom edlen Jünger durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist.

ยโต [Pg.162] โข คหปติ อริยสาวกสฺส อิมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ. อิเมหิ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ. อยญฺจสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ–

„Wenn nun, o Hausvater, für den edlen Jünger diese fünf Gefahren und Feindschaften zur Ruhe gekommen sind, er mit diesen vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist und diese edle Methode von ihm durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist —“

ทุกฺขสุตฺต

Das Dukkhasutta

ปุจฺฉา – ทุกฺขสุตฺตํ [Pg.163] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen und auf welche Weise wurde das Dukkhasutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ทุกฺขสฺส ภิกฺขเว สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ เทเสสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Mönche, ich werde das Entstehen und Vergehen des Leidens lehren.“

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.164] ตตฺถ ภควตา ทุกฺขสมุทโย ปกาสิโต.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen die Entstehung des Leidens dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – กตโม จ ภิกฺขเว ทุกฺขสฺส สมุทโย. จกฺขุญฺจ ปฏิจฺจ รูเป จ อุปฺปชฺชติ จกฺขุวิญฺญาณํ, ติณฺณํ สงฺคติ ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา. อยํ โข ภิกฺขเว ทุกฺขสฺส สมุทโย. โสตญฺจ ปฏิจฺจ สทฺเท จ อุปฺปชฺชติ โสตวิญฺญาณํ…เป… ฆานญฺจ ปฏิจฺจ คนฺเธ จ…เป… ชิวฺหญฺจ ปฏิจฺจ รเส จ…เป… กายญฺจ ปฏิจฺจ โผฏฺฐพฺเพ จ…เป… มนญฺจ ปฏิจฺจ ธมฺเม จ อุปฺปชฺชติ มโนวิญฺญาณํ, ติณฺณํ สงฺคติ ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา. อยํ โข ภิกฺขเว ทุกฺขสฺส สมุทโยติ เอวํโข ภนฺเต ตตฺถ ภควตา ทุกฺขสฺส สมุทโย ปกาสิโต.

Antwort – „Und was, ihr Mönche, ist die Entstehung des Leidens? Abhängig vom Auge und von Formen entsteht Sehbewusstsein. Das Zusammentreffen der drei ist Berührung. Durch Berührung bedingt ist Gefühl; durch Gefühl bedingt ist Begehren. Dies, ihr Mönche, ist die Entstehung des Leidens. Abhängig vom Ohr und von Tönen entsteht Hörbewusstsein … [pe] … abhängig von der Nase und von Gerüchen … [pe] … abhängig von der Zunge und von Geschmacksobjekten … [pe] … abhängig vom Körper und von Berührbarem … [pe] … abhängig vom Geist und von Geistobjekten entsteht Geistbewusstsein. Das Zusammentreffen der drei ist Berührung. Durch Berührung bedingt ist Gefühl; durch Gefühl bedingt ist Begehren. Dies, ihr Mönche, ist die Entstehung des Leidens.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Entstehung des Leidens dargelegt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.165] ตตฺถ ภควตา ทุกฺขสฺส อตฺถงฺคโม ปกาสิโต.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen das Vergehen des Leidens dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – กตโม จ ภิกฺขเว ทุกฺขสฺส อตฺถงฺคโม. จกฺขุญฺจ ปฏิจฺจ รูเป จ อุปฺปชฺชติ จกฺขุวิญฺญาณํ, ติณฺณํ สงฺคติ ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา, ตสฺสาเยว ตณฺหาย อเสสวิราคนิโรธา อุปาทานนิโรโธ อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหตีติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา ทุกฺขสฺส อตฺถงฺคโม ปกาสิโต.

Antwort – „Und was, ihr Mönche, ist das Vergehen des Leidens? Abhängig vom Auge und von Formen entsteht Sehbewusstsein. Das Zusammentreffen der drei ist Berührung. Durch Berührung bedingt ist Gefühl; durch Gefühl bedingt ist Begehren. Aber durch das restlose Verblassen und Erlöschen eben dieses Begehrens erlischt das Erfassen; durch das Erlöschen des Erfassens erlischt das Werden; durch das Erlöschen des Werdens erlischt die Geburt; durch das Erlöschen der Geburt erlöschen Altern und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung. So kommt es zum Erlöschen dieser ganzen Masse des Leidens.“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen das Vergehen des Leidens dargelegt.

ปุตฺตมํสูปมสุตฺต

Das Puttamaṃsūpamasutta

ปุจฺฉา – ปุตฺตมํสูปมสุตฺตํ [Pg.166] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und auf welche Weise wurde das Puttamaṃsūpamasutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล อธุนา ปพฺพชิเต ภิกฺขู อารพฺภ ภาสิตํ. ภควโต จ ภนฺเต ภิกฺขุสงฺฆสฺส จ มหาลาภสกฺกาโร อุทปาทิ, เอกจฺเจ จ ภนฺเต ภิกฺขู นวา อจิรปพฺพชิตา กุลปุตฺตา อาหารํ อปจฺจเวกฺขิตฺวา ปริภุญฺชึสุ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘จตฺตาโรเม ภิกฺขเว อาหารา ภูตานํ วา สตฺตานํ ฐิติยา สมฺภเวสีนํ วา อนุคฺคหาย. กตเม จตฺตาโร กพฬีกาโร อาหาโร โอฬาริโก วา สุขุโม วา ผสฺโส ทุติโย มโนสญฺเจตนา ตติยา วิญฺญาณํ จตุตฺถ’’นฺติ เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche unlängst ordinierte Mönche gesprochen. Dem Erhabenen und der Gemeinschaft der Mönche, Ehrwürdiger, floss großer Gewinn und Verehrung zu, und einige neue, erst kürzlich ordinierte Söhne aus gutem Hause verzehrten Speise, ohne sie weise zu reflektieren. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene: „Diese vier Arten von Nahrung, ihr Mönche, dienen dem Erhalt der bereits gewordenen Wesen oder der Unterstützung derer, die nach dem Werden streben. Welche vier? Die grobe oder feine feste Nahrung als erste, die Berührung als zweite, das geistige Wollen als dritte und das Bewusstsein als vierte.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.168] ตตฺถ กพฬีการสฺส อาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร ภควตา ปกาสิโต.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die feste Nahrung zu betrachten ist?

วิสฺสชฺชนา – เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว ทฺเว ชายมฺปติกา ปริตฺตํ สมฺพลํ อาทาย กนฺตารมคฺคํ ปฏิปชฺเชยฺยุํ. เตสมสฺส เอกปุตฺตโก ปิโย มนาโปติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา [Pg.169] กพฬีการสฺส อาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร ปกาสิโต.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, ein Ehepaar begäbe sich mit geringem Reiseproviant auf den Weg durch eine Wüste. Sie hätten einen einzigen, lieben und angenehmen Sohn …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die feste Nahrung zu betrachten ist.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.172] ตตฺถ ภควตา ผสฺสาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร ปกาสิโต.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Kontaktnahrung zu betrachten ist?

วิสฺสชฺชนา – เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว คาวี นิจฺจมฺมา กุฏฺฏํ เจ นิสฺสาย ติฏฺเฐยฺย, เย กุฏฺฏนิสฺสิตา ปาณา, เต นํ ขาเทยฺยุํ. รุกฺขํ เจ นิสฺสาย ติฏฺเฐยฺย. อุทกํ เจ นิสฺสาย ติฏฺเฐยฺย. อากาสํ เจ นิสฺสาย ติฏฺเฐยฺย, เย อากาสนิสฺสิตา ปาณา, เต นํ ขาเทยฺยุนฺติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา ผสฺสสฺส อาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร วิตฺถาเรตฺวา ปกาสิโต.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, eine enthäutete Kuh stünde an eine Wand gelehnt; die an der Wand lebenden Wesen würden sie fressen. Stünde sie an einen Baum gelehnt … stünde sie im Wasser … stünde sie im Freien, so würden die in der Luft lebenden Wesen sie fressen …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen ausführlich dargelegt, wie die Kontaktnahrung zu betrachten ist.

เอวเมว [Pg.173] ขฺวาหํ ภิกฺขเว ผสฺสาหาโร ทฏฺฐพฺโพติ วทามิ.

„Genauso, sage ich, ihr Mönche, sollte die Kontaktnahrung betrachtet werden.“

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.174] ตตฺถ ภควตา มโนสญฺเจตนาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร ปกาสิโต.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Nahrung des geistigen Wollens zu betrachten is?

วิสฺสชฺชนา – เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว องฺคารกาสุ สาธิกโปริสา ปุณฺณา องฺคารานํ วีตจฺจิกานํ วีตธูมานํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ชีวิตุกาโม อมริตุกาโม สุข กาโม ทุกฺขปฺปฏิกูโลติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา มโนสญฺเจตนาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร วิตฺถาเรน ปกาสิโต.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, es gäbe eine mehr als mannstiefe Grube voller glühender Kohlen, ohne Flammen und ohne Rauch. Da käme ein Mann, der leben will, der nicht sterben will, der nach Glück strebt und dem Schmerz zuwider ist …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen ausführlich dargelegt, wie die Nahrung des geistigen Wollens zu betrachten ist.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.176] ตตฺถ ภควตา วิญฺญาณาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร ปกาสิโต.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Bewusstseinsnahrung zu betrachten ist?

วิสฺสชฺชนา – เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว โจรํ อาคุจารึ คเหตฺวา รญฺโญ ทสฺเสยฺยุํ ‘‘อยํ เต เทวโจโร อาคุจารี, อิมสฺส ยํ อิจฺฉสิ, ตํ ทณฺฑํ ปเณหี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา วิญฺญาณาหารสฺส ทฏฺฐพฺพากาโร ปกาสิโต.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, man würde einen kriminellen Räuber ergreifen und ihn dem König vorführen: ‚Dies, o König, ist ein Räuber, ein Übeltäter; verhängt über ihn die Strafe, die Ihr wünscht‘ …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Bewusstseinsnahrung zu betrachten ist.

สุสิมปริพฺพาชกสุตฺต

Das Susimaparibbājakasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.179] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน สุสิมปริพฺพาชก สุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und auf welche Weise wurde das Susimaparibbājakasutta von jenem Erhabenen, dem vollkommen Erwachten, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมนฺตํ สุสิมํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต สุสิโม ยาวตโก ภิกฺขูหิ สทฺธึ อโหสิ กถาสลฺลาโป, ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘ปุพฺเพ โข สุสิม ธมฺมฏฺฐิติญาณํ, ปจฺฉา นิพฺพาเน ญาณ’’นฺติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Susima gesprochen. Der ehrwürdige Susima, Ehrwürdiger, berichtete dem Erhabenen das gesamte Gespräch, das er mit den Mönchen geführt hatte. Bei diesem Anlass sprach der Erhabene: „Zuerst, Susima, kommt das Wissen um die Gesetzmäßigkeit der Dinge, danach das Wissen um das Nibbāna.“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.184] ตตฺถ ภควา อายสฺมโต สุสิมตฺเถรสฺส สมฺปติอรหตฺตปตฺตสฺส อนุโยควเสน ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา อุตฺตริ ธมฺมเทสนํ วิตฺถาเรตฺวา เทเสสิ.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene dort, indem er den ehrwürdigen Thera Susima, der soeben die Arhatschaft erlangt hatte, im Wege des wiederholten Befragens prüfte, die weitere Darlegung der Lehre ausführlich dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ชาติปจฺจยา ชรามรณนฺติ สุสิม ปสฺสสีติ. เอวํ ภนฺเต. ภวปจฺจยา ชาตีติ สุสิม ปสฺสสีติ. เอวํ ภนฺเตติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควา ตตฺถ อายสฺมโต สุสิมสฺส สมฺปติอรหตฺตปตฺตสฺส อุตฺตริปิ อนุโยควเสน ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา วิตฺถารโต ธมฺมํ เทเสสิ.

Antwort – „‚Siehst du, Susima: Bedingt durch Geburt entsteht Altern und Tod?‘ – ‚Ja, Ehrwürdiger.‘ – ‚Siehst du, Susima: Bedingt durch Werden entsteht Geburt?‘ – ‚Ja, Ehrwürdiger.‘“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dort dem ehrwürdigen Susima, der soeben die Arhatschaft erlangt hatte, durch wiederholtes Befragen noch weitergehend die Lehre ausführlich dargelegt.

ตสฺส [Pg.186] เม ภนฺเต ภควา อจฺจยํ อจฺจยโต ปฏิคฺคณฺหาตุ อายตึสํวราย–

„Möge der Erhabene mein Vergehen als solches anerkennen, auf dass ich mich in Zukunft zügele –“

อภิสมยสํยุตฺต

Abhisamayasaṃyutta

นขสิขาสุตฺต

Das Nakhasikhāsutta

ปุจฺฉา – อภิสมยสํยุตฺเต [Pg.187] ปนาวุโส ปฐมํ สํคีตํ นขสิขาสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, wurde die im Abhisamaya-Saṃyutta als erstes rezitierte Nakhasikhā-Sutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุ โข พหุตรํ, โย วายํ มยา ปริตฺโต นขสิขายํ ปํสุอาโรปิโต, อยํ วา มหาปถวี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist wohl mehr: diese geringe Menge Staub, die ich auf meine Fingerspitze genommen habe, oder diese große Erde?“ und so weiter.

ธาตุสํยุตฺต

Dhātusaṃyutta

จงฺกมสุตฺต

Caṅkamasutta

ปุจฺฉา – ธาตุสํยุตฺเต [Pg.189] ปนาวุโส จงฺกมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, im Dhātusaṃyutta, wurde die Caṅkamasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ธาตุโสว ภิกฺขเว สตฺตา สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, หีนาธิมุตฺติกา หีนาธิมุตฺติเกหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, กลฺยาณาธิมุตฺติกา กลฺยาณาธิมุตฺติเกหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Gemäß ihren Elementen, ihr Mönche, finden sich die Wesen zusammen und stimmen überein: jene von niederer Gesinnung finden sich zusammen und stimmen überein mit jenen von niederer Gesinnung; jene von edler Gesinnung finden sich zusammen und stimmen überein mit jenen von edler Gesinnung“ und so weiter.

อสฺสทฺธสํสนฺทนสุตฺต

Assaddhasaṃsandanasutta

ปุจฺฉา – อสฺสทฺธสํสนฺทนสุตฺตํ [Pg.192] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, wurde die Assaddhasaṃsandanasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ธาตุโสว ภิกฺขเว สตฺตา สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, อสฺสทฺธา อสฺสทฺเธหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, อหิริกา อหิริเกหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, อโนตฺตปฺปิโน. อปฺปสฺสุตา. กุสีตา. มุฏฺฐสฺสติโน. ทุปฺปญฺญา ทุปฺปญฺเญหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Gemäß ihren Elementen, ihr Mönche, finden sich die Wesen zusammen und stimmen überein: die Vertrauenslosen finden sich zusammen und stimmen überein mit den Vertrauenslosen; die Schamlosen mit den Schamlosen; die Gewissenslosen [mit den Gewissenslosen]; die wenig Gelehrten [mit den wenig Gelehrten]; die Trägen [mit den Trägen]; die Unachtsamen [mit den Unachtsamen]; die Unweisen finden sich zusammen und stimmen überein mit den Unweisen“ und so weiter.

อนมตคฺคสํยุตฺต

Anamataggasaṃyutta

ปถวีสุตฺต

Pathavīsutta

ปุจฺฉา – อนมตคฺคสํยุตฺเต [Pg.194] อาวุโส ทุติยํ สํคีตํ ปถวีสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, im Anamataggasaṃyutta, wurde die als zweites rezitierte Pathavīsutta in Bezug auf wen und wie vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร, ปุพฺพา โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ. เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว ปุริโส อิมํ มหาปถวึ โกลฏฺฐิมตฺตํ โกลฏฺฐิมตฺตํ มตฺติกาคุฬิกํ กริตฺวา นิกฺขิเปยฺย ‘อยํ เม ปิยา, ตสฺส เม ปิตุ อยํ ปิตา’ติ. อปริยาทินฺนาว ภิกฺขเว ตสฺส ปุริสสฺส ปิตุปิตโร อสฺสุ. อถายํ มหาปถวี ปริกฺขยํ ปริยาทานํ คจฺเฉยฺย. ตํ กิสฺสเหตุ, อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร, ปุพฺพา โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหา สํโยชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ’’ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist nicht zu erkennen für die Wesen, die, von Unwissenheit behindert und von Verlangen gefesselt, dahineilen und wandern. Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann diese große Erde zu Kügelchen von der Größe eines Jujuben-Kerns formen und einzeln beiseitelegen würde mit den Worten: ‚Dies ist mein Vater, dieses meines Vaters Vater ist dieser.‘ Die Väter der Väter dieses Mannes, ihr Mönche, wären noch keineswegs erschöpft, da würde diese große Erde schon schwinden und verbraucht sein. Und warum? Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist nicht zu erkennen für die Wesen, die, von Unwissenheit behindert und von Verlangen gefesselt, dahineilen und wandern“ und so weiter.

เอวํ [Pg.195] ทีฆรตฺตํ โว ภิกฺขเว ทุกฺขํ ปจฺจนุภูตํ ติพฺพํ ปจฺจนุภูตํ พฺยสนํ ปจฺจนุภูตํ กฏสี วฑฺฒิตา.

„So habt ihr lange Zeit hindurch, ihr Mönche, Leid erfahren, bitteres Leid erfahren, Unheil erfahren, und die Leichenstätten vermehrt.“

อลเมว [Pg.196] สพฺพสงฺขาเรสุ นิพฺพินฺทิตุํ,อลํ วิรชฺชิตุํ, อลํ วิมุจฺจิตุํ,

„Es ist gewiss genug, um aller Gestaltungen überdrüssig zu werden, genug, um sich leidenschaftslos abzukehren, genug, um sich zu befreien.“

อสฺสุสุตฺต

Assusutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส ตติยํ สํคีตํ อสฺสุสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurde dort die als drittes rezitierte Assusutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเลเยว ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุ โข พหุตรํ, ยํ วา โว อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา สนฺธาวตํ สํสรตํ อมนาปสมฺปโยคา มนาปวิปฺปโยคา กนฺทนฺตานํ โรทนฺตานํ อสฺสุ ปสฺสนฺนํ ปคฺฆริตํ, ยํ วา จตูสุ มหาสมุทฺเทสุ อุทก’’นฺติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, bezüglich eben zahlreicher Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist wohl mehr: die Tränen, die ihr auf dieser langen Reise dahineilend und wandernd, weinend und wehklagend wegen der Begegnung mit dem Unangenehmen und der Trennung vom Angenehmen vergossen habt, oder das Wasser in den vier großen Weltmeeren?“ und so weiter.

สาสปสุตฺต

Sāsapasutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.198] ฉฏฺฐํ สํคีตํ สาสปสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurde dort die als sechstes rezitierte Sāsapasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘กีวทีโฆ นุ โข ภนฺเต กปฺโป’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ทีโฆ โข ภิกฺขุ กปฺโป, โส น สุกโร สงฺขาตุํ เอตฺตกานิ วสฺสานิ อิติวา, (เปยฺยาล) เอตฺตกานิ วสฺสสตสหสฺสานิ อิติวาติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf einen bestimmten Mönch gesprochen. Ein bestimmter Mönch, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Wie lang, o Herr, ist ein Weltzeitalter (Kappa)?“ Bei diesem Anlass wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Lang ist das Weltzeitalter, o Mönch, es ist nicht leicht, es so zu zählen: ‚so viele Jahre‘, ... (Auslassung) ... oder ‚so viele hunderttausend Jahre‘“ und so weiter.

คงฺคาสุตฺต

Gaṅgāsutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส…เป… [Pg.200] สมฺมาสมฺพุทฺเธน อนมตคฺคสํยุตฺเต คงฺคาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurde von jenem ... [vollkommen Erwachten] im Anamataggasaṃyutta die Gaṅgāsutta in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อญฺญตรํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘กีว-

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf einen bestimmten Brahmanen gesprochen. Ein bestimmter Brahmane, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Wie...

พหุกา [Pg.201] นุ โข โภ โคตม กปฺปา อพฺภตีตา อติกฺกนฺตา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘พหุกา โข พฺราหฺมณ กปฺปา อพฺภตีตา อติกฺกนฺตา, เต น สุกรา สงฺขาตุํ ‘เอตฺตกา กปฺปา’ อิติ วา ‘เอตฺตกานิ กปฺปสตานิ’ อิติ วา ‘เอตฺตกานิ กปฺปสหสฺสานิ’ อิติวา ‘เอตฺตกานิ กปฺปสตสหสฺสานิ’ อิติ วา’’ติ เอว มาทินา ภควตา ภาสิตํ.

...viele Weltzeitalter, Herr Gotama, sind wohl bereits vergangen und vorübergeschritten?“ Bei diesem Anlass wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Viele Weltzeitalter, o Brahmane, sind bereits vergangen und vorübergeschritten; es ist nicht leicht, sie so zu zählen: ‚so viele Weltzeitalter‘, oder ‚so viele hundert Weltzeitalter‘, oder ‚so viele tausend Weltzeitalter‘, oder ‚so viele hunderttausend Weltzeitalter‘“ und so weiter.

ปุคฺคลสุตฺต

Puggalasutta

ปุจฺฉา – ปุคฺคลสุตฺตํ [Pg.203] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, wurde die Puggalasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร, ปุพฺพาโกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชา นีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ. เอกปุคฺคลสฺส ภิกฺขเว กปฺปํ สนฺธาวโต สํสรโต สิยา เอวํ มหา อฏฺฐิกงฺกโล อฏฺฐิปุญฺโช อฏฺฐิราสิ, ยถา ยํ เวปุลฺโล ปพฺพโต. สเจ สํหารโก อสฺส, สมฺภตญฺจ น วินสฺเสตฺยา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist nicht zu erkennen für die Wesen, die, von Unwissenheit behindert und von Verlangen gefesselt, dahineilen und wandern. Wenn ein einziger Mensch, ihr Mönche, ein ganzes Weltzeitalter hindurch dahineilt und wandert, so gäbe das einen so großen Knochenhaufen, Knochenstapel, Knochenberg wie diesen Berg Vepulla – vorausgesetzt, es gäbe einen Sammler und das Angesammelte würde nicht vergehen“ und so weiter.

ทุคฺคตสุตฺต, สุขิตสุตฺต

Duggatasutta, Sukhitasutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.204] ทุคฺคตสุตฺตญฺจ สุขิตสุตฺตญฺจ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurden dort die Duggatasutta und die Sukhitasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร, ปุพฺพา โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ. ยํ ภิกฺขเว ปสฺเสยฺยาถ ทุคฺคตํ ทุรูเปตํ, นิฏฺฐเมตฺถ คนฺตพฺพํ ‘อมฺเหหิปิ เอวรูปํ ปจฺจนุภูตํ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา’ติ, ยํ ภิกฺขเว ปสฺเสยฺยาถ สุขิตํ สุสชฺชิตํ,

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus [sprach der Erhabene]: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist für die durch Unwissenheit gehinderten und durch Begehren gefesselten Wesen, die dahinwandern und umherirren, nicht zu erkennen. Wenn ihr, ihr Mönche, jemanden seht, der im Elend und in Not ist, so sollt ihr zu dem Schluss kommen: ‚Auch von uns wurde solches auf diesem langen Weg erfahren.‘ Wenn ihr, ihr Mönche, jemanden seht, dem es wohlergeht und der gut ausgestattet ist,“

นิฏฺฐเมตฺถ [Pg.205] คนฺตพฺพํ, ‘‘อมฺเหหิปิ ปจฺจนุภูตํ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

„... so sollt ihr zu dem Schluss kommen: ‚Auch von uns wurde [dies] auf diesem langen Weg erfahren.‘“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

ตึสมตฺตสุตฺต

Tiṃsamattasutta

ปุจฺฉา – ตึสมตฺตสุตฺตํ [Pg.206] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde das Tiṃsamattasutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต ตึสมตฺเต ปาเวยฺยเก ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร, ปุพฺพาโกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ. ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุ โข พหุตรํ, ยํ วา โว อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา สนฺธาวตํ สํสรตํ สีสจฺฉินฺนานํ โลหิตํ ปสฺสนฺนํ ปคฺฆริตํ, ยํ วา จตูสุ มหาสมุทฺเทสุ อุทก’’นฺติ เอวมาทินา ภวคตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf etwa dreißig Bhikkhus aus Pāvā, [sprach der Erhabene]: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist für die durch Unwissenheit gehinderten und durch Begehren gefesselten Wesen, die dahinwandern und umherirren, nicht zu erkennen. Was denkt ihr, ihr Mönche, was ist wohl mehr: das Blut, das von euch auf diesem langen Weg beim Dahinwandern und Umherirren vergossen wurde und floss, als euch die Köpfe abgeschnitten wurden, oder das Wasser in den vier großen Weltmeeren?“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

มาตุสุตฺต

Mātusutta

ปุจฺฉา – มาตุสุตฺตาทีนิ [Pg.209] ปนาวุโส ฉสุตฺตานิ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen und wie wurden die sechs Suttas, beginnend mit dem Mātusutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อนมตคฺโคยํ ภิกฺขเว สํสาโร, ปุพฺพา โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ สนฺธาวตํ สํสรตํ. น โส ภิกฺขเว สตฺโต สุลภรูโป, โย น มาตาภูตปุพฺโพ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา. โย น ปิตาภูตปุพฺโพ. โย น ภาตาภูตปุพฺโพ. โย น ภคินิภูตปุพฺโพ. โย น ปุตฺตภูตปุพฺโพ. โย น ธีตาภูตปุพฺโพ [Pg.210] อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus, [sprach der Erhabene]: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist für die durch Unwissenheit gehinderten und durch Begehren gefesselten Wesen, die dahinwandern und umherirren, nicht zu erkennen. Es ist nicht leicht, ihr Mönche, ein Wesen zu finden, das auf diesem langen Weg nicht schon einmal Mutter gewesen ist, das nicht schon einmal Vater gewesen ist, das nicht schon einmal Bruder gewesen ist, das nicht schon einmal Schwester gewesen ist, das nicht schon einmal Sohn gewesen ist, das nicht schon einmal Tochter gewesen ist auf diesem langen Weg.“ – dies und Weiteres, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen gesprochen.

กสฺสปสํยุตฺต

Kassapasaṃyutta

จนฺทูปมสุตฺต

Candūpamasutta

ปุจฺฉา – กสฺสปสํยุตฺเต [Pg.211] ปนาวุโส จนฺทูปมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, im Kassapasaṃyutta, in Bezug auf wen und wie wurde das Candūpamasutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘จนฺทูปมา ภิกฺขเว กุลานิ อุปสงฺกมถ อปกสฺเสว กายํ อปกสฺส จิตฺตํ นิจฺจนวกา กุเลสุ อปฺปคพฺภา. เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว ปุริโส ชรุทปานํ วา โอโลเกยฺย ปพฺพตวิสมํ วา นทีวิทุคฺคํ วา อปกสฺเสว กายํ อปกสฺส จิตฺตํ. เอวเมว โข ภิกฺขเว จนฺทูปมา กุลานิ อุปสงฺกมถ อปกสฺเสว กายํ อปกสฺส จิตฺตํ นิจฺจนวกา กุเลสุ อปฺปคพฺภา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus, [sprach der Erhabene]: „Wie der Mond, ihr Mönche, sollt ihr an die Familien herantreten, indem ihr den Körper zurückzieht und den Geist zurückzieht, stets wie Neuankömmlinge, nicht aufdringlich bei den Familien. So wie, ihr Mönche, ein Mensch, der in einen alten Brunnen blickt oder auf eine steile Felswand oder in eine tiefe Flussschlucht, seinen Körper zurückzieht und seinen Geist zurückzieht, ebenso, ihr Mönche, sollt ihr wie der Mond an die Familien herantreten, indem ihr den Körper zurückzieht und den Geist zurückzieht, stets wie Neuankömmlinge, nicht aufdringlich bei den Familien.“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

ตํ [Pg.213] กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กถํ รูปา ภิกฺขุ อรหติ กุลานิ อุปสงฺกมิตุํ.

„Was denkt ihr, ihr Mönche, welcher Art von Bhikkhu gebührt es, an die Familien heranzutreten?“

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.214] ตตฺถ ภควตา ปริสุทฺธาปริสุทฺธ ธมฺมเทสนํ ทสฺเสตฺวา ภิกฺขูนํ โอวาโท ทินฺโน.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen, nachdem er die reine und die unreine Lehrverkündigung dargelegt hatte, den Bhikkhus eine Unterweisung gegeben?

วิสฺสชฺชนา – ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กถํ รูปสฺส ภิกฺขุโน อปริสุทฺธา ธมฺมเทสนา โหติ, กถํ รูปสฺส ภิกฺขุโน ปริสุทฺธา ธมฺมเทสนา [Pg.215] โหตี’’ติ เอวมาทินา ปริสุทฺธาปริสุทฺธธมฺมเทสนา วิตฺถารโต ทสฺเสตฺวา ‘‘กสฺสเปน วา หิ โว ภิกฺขเว โอวทิสฺสามิ โย วา ปนสฺส กสฺสปสทิโส, โอวทิเตหิ จ ปน โว ตถตฺตาย ปฏิปชฺชิตพฺพ’’นฺติ. เอวํ โข ภนฺเต ภควโต ภิกฺขูนํ โอวาโท ทินฺโน.

Antwort – Nachdem er ausführlich die reine und unreine Lehrverkündigung dargelegt hatte mit den Worten: „Was denkt ihr, ihr Mönche, welcher Art von Bhikkhu ist die Lehrverkündigung unrein, und welcher Art von Bhikkhu ist die Lehrverkündigung rein?“, [sprach er]: „Ich will euch entweder durch Kassapa unterweisen, ihr Mönche, oder durch einen, der Kassapa gleicht; und wenn ihr unterwiesen seid, sollt ihr dementsprechend praktizieren.“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen den Bhikkhus die Unterweisung gegeben.

โย [Pg.216] หิ โกจิ ภิกฺขเว ภิกฺขุ เอวํจิตฺโต ปเรสํ ธมฺมํ เทเสติ ‘‘อโห วต เม ธมฺมํ สุเณยฺยุํ, สุตฺวา จ ปน ธมฺมํ ปสีเทยฺยุํ, ปสนฺนา จ เม ปสนฺนาการํ กเรยฺยุํ–

„Wenn nämlich irgendein Bhikkhu, ihr Mönche, mit einem solchen Gedanken anderen die Lehre verkündet: ‚O dass sie doch meine Lehre hören möchten! Und wenn sie die Lehre gehört haben, mögen sie Vertrauen fassen! Und wenn sie Vertrauen gefasst haben, mögen sie mir Zeichen ihres Vertrauens erweisen!‘“

สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิ ปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหิ–

„Wohlverkündet ist die Lehre vom Erhabenen, selbst zu sehen, zeitlos, komm-und-sieh, hinführend, von den Weisen individuell zu erfahren.“

กสฺสเปน [Pg.217] วา หิ โว ภิกฺขเว โอวทิสฺสามิ โย วา ปนสฺส กสฺสปสทิโส, โอวทิเตหิ จ ปน โว ตถตฺตาย ปฏิปชฺชิตพฺพํ–

„Ich will euch entweder durch Kassapa unterweisen, ihr Mönche, oder durch einen, der Kassapa gleicht; und wenn ihr unterwiesen seid, sollt ihr dementsprechend praktizieren.“

กุลูปกสุตฺต

Kulūpakasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.218] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน กสฺสปสํยุตฺเต จตุตฺถํ กุลูปกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde von jenem Erhabenen ... pe ... dem vollkommen Erwachten das vierte Sutta, das Kulūpakasutta, im Kassapasaṃyutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กถํ รูโป ภิกฺขุ อรหติ กุลูปโก โหตุํ, กถํ รูโป ภิกฺขุ น อรหติ กุลูปโก โหตุ’’นฺติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus, [sprach der Erhabene]: „Was denkt ihr, ihr Mönche, welcher Art soll ein Bhikkhu sein, dem es gebührt, ein Vertrauter von Familien zu sein, und welcher Art soll ein Bhikkhu sein, dem es nicht gebührt, ein Vertrauter von Familien zu sein?“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

กสฺสเปน [Pg.222] วา หิ โว ภิกฺขเว โอวทิสฺสามิ โย วา ปนสฺส กสฺสปสทิโส, โอวทิเตหิ จ ปน โว ตถตฺตาย ปฏิปชฺชิตพฺพํ.

„Ich will euch entweder durch Kassapa unterweisen, ihr Mönche, oder durch einen, der Kassapa gleicht; und wenn ihr unterwiesen seid, sollt ihr dementsprechend praktizieren.“

ทุติย โอวาทสุตฺต

Dutiya-ovādasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถวาวุโส [Pg.223] ภควตา ทุติย โอวาทสุตฺตํ กตฺถ เกน สทฺธึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, mit wem und wie wurde ebendort das zweite Ovādasutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมตา มหากสฺสเปน สทฺธึ ‘‘โอวท กสฺสป ภิกฺขู, กโรหิ กสฺสป ภิกฺขูนํ ธมฺมึ กถํ, อหํ วา กสฺสป ภิกฺขู โอวเทยฺยํ ตฺวํ วา, อหํ วา ภิกฺขูนํ ธมฺมึ กถํ กเรยฺยํ ตฺวํ วา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, zusammen mit dem ehrwürdigen Mahākassapa, [sprach der Erhabene]: „Unterweise, Kassapa, die Bhikkhus! Halte, Kassapa, eine Lehrrede vor den Bhikkhus! Entweder ich, Kassapa, sollte die Bhikkhus unterweisen oder du; entweder ich sollte eine Lehrrede vor den Bhikkhus halten oder du.“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

ยสฺส [Pg.224] กสฺสจิ ภนฺเต สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ. โอตฺตปฺปํ นตฺถิ. วีริยํ นตฺถิ. ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

„Wer auch immer, ehrwürdiger Herr, kein Vertrauen in heilsame Dinge hat, keine sittliche Scham hat, keine sittliche Scheu hat, keine Tatkraft hat, keine Weisheit in heilsamen Dingen hat...“

ตติย โอวาทสุตฺต

Tatiya-ovādasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถวาวุโส [Pg.227] ภควตา ตติยโอวาทสุตฺตํ กตฺถ เกน สทฺธึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, mit wem und wie wurde ebendort das dritte Ovādasutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมตาเยว มหากสฺสเปน สทฺธึ ‘‘โอวท กสฺสป ภิกฺขู. กโรหิ กสฺสป ภิกฺขูนํ ธมฺมึ กถํ, อหํ วา กสฺสป ภิกฺขู โอวเทยฺยํ ตฺวํ วา. อหํ วา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ กถํ กเรยฺยํ ตฺวํ วา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, zusammen mit eben dem ehrwürdigen Mahākassapa, [sprach der Erhabene]: „Unterweise, Kassapa, die Bhikkhus! Halte, Kassapa, eine Lehrrede vor den Bhikkhus! Entweder ich, Kassapa, sollte die Bhikkhus unterweisen oder du; entweder ich sollte eine Lehrrede vor den Bhikkhus halten oder du.“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

ทุพฺพจา [Pg.228] โข ภนฺเต เอตรหิ ภิกฺขู โทวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อกฺขมา อปฺปทกฺขิณคฺคาหิโน อนุสาสนึ–

„Schwer belehrbar, ehrwürdiger Herr, sind heutzutage die Bhikkhus, behaftet mit Eigenschaften, die sie schwer belehrbar machen, ungeduldig, und sie nehmen die Unterweisung nicht richtig an.“

สทฺธมฺมปฺปติรูปกสุตฺต

Saddhammappatirūpakasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถวาวุโส [Pg.231] ภควตา ปริโยสานํ สทฺธมฺมปฺปติรูปกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Ebenda, Freund, das abschließende Saddhammappatirūpaka-Sutta, das vom Erhabenen gesprochen wurde – wo, wen betreffend, bei welchem Anlass und wie wurde es gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํเยว มหากสฺสปํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต มหากสฺสโป ภควนฺตํ เอตเทโวจ ‘‘โก นุ โข ภนฺเต เหตุ โก ปจฺจโย, เยน ปุพฺเพ อปฺปตรานิ เจว สิกฺขาปทานิ อเหสุํ, พหุตรา จ ภิกฺขู อญฺญาย สณฺฐหึสุ. โก ปน ภนฺเต เหตุ โก ปจฺจโย, เยเนตรหิ พหุตรานิ เจว สกฺขาปทานิ อปฺปตรา จ ภิกฺขู อญฺญาย สณฺฐหนฺตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘เอวญฺเจตํ กสฺสป โหติ สตฺเตสุ หายมาเนสุ สทฺธมฺเม อนฺตรธายมาเน พหุตรานิเจว สิกฺขาปทานิ [Pg.232] โหนฺติ, อปฺปตราจ ภิกฺขู อญฺญาย สณฺฐหนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben den ehrwürdigen Mahākassapa gesprochen. Der ehrwürdige Mahākassapa, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Was ist wohl, o Herr, der Grund, was die Ursache, dass es früher weniger Übungsregeln gab und sich mehr Mönche in der höchsten Erkenntnis gründeten? Was aber, o Herr, ist der Grund, was die Ursache, dass es jetzt mehr Übungsregeln gibt und sich weniger Mönche in der höchsten Erkenntnis gründen?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen so gesprochen: „So ist es, Kassapa: Wenn die Wesen verfallen und die wahre Lehre schwindet, gibt es mehr Übungsregeln und weniger Mönche gründen sich in der höchsten Erkenntnis“, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ลาภสกฺการสํยุตฺต

Lābhasakkārasaṃyutta (Die Sammlung über Gewinn und Ehre)

มีฬฺหกสุตฺต

Mīḷhakasutta (Die Lehrrede vom Mistkäfer)

ปุจฺฉา – เตนาวุโส…เป… [Pg.235] สมฺมาสมฺพุทฺเธน ลาภสกฺการํยุตฺเต ปญฺจมํ สํคีตํ มีฬฺหกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Demnach, Freund ... [wie zuvor] ... das vom vollkommen Erleuchteten im Lābhasakkāra-Saṃyutta als fünftes rezitierte Mīḷhakasutta – wo, wen betreffend und wie wurde es gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ทารุโณ ภิกฺขเว ลาภสกฺการสิโลโก ผรุโส อนฺตรายิโก อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย. เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว มีฬฺหกา คูถาที คูถปูรา ปุณฺณา คูถสฺส, ปุรโต จสฺส มหาคูถปุญฺโช, สา เตน อญฺญา มีฬฺหกา อติมญฺเญยฺย ‘‘อหมฺหิ คูถาที คูถปูรา ปุณฺณา คูถสฺส, ปุรโต จ มฺยายํ มหาคูถปุญฺโช’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, hart, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Wie ein Mistkäfer, ihr Mönche, der Kot frisst, voll von Kot ist, angefüllt mit Kot, und vor ihm ein großer Kothaufen liegt, und er deshalb andere Mistkäfer verachten würde mit den Worten: ‚Ich bin ein Kotfresser, voll von Kot, angefüllt mit Kot, und vor mir liegt dieser große Kothaufen!‘“, mit diesen und weiteren Worten wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ตํ [Pg.237] หิ ตสฺส ภิกฺขเว โมฆปุริสสฺส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

Denn dies gereicht jenem törichten Menschen, ihr Mönche, lange Zeit zum Unheil und zum Leiden.

เอวํ ทารุโณ โข ภิกฺขเว ลาภสกฺการสิโลโก.

So grausam fürwahr, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm.

ตสฺมาติห [Pg.238] ภิกฺขเว เอวํ สิกฺขิตพฺพํ, ‘‘อุปฺปนฺนํ ลาภสกฺการสิ โลกํ ปชหิสฺสาม, น จ โน อุปฺปนฺโน ลาภสกฺการสิโลโก จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสภี’’ติ, เอวญฺหิ โข ภิกฺขเว สิกฺขิตพฺพํ.

Darum nun, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: „Wir wollen den entstandenen Gewinn, die Ehre und den Ruhm aufgeben, und der entstandene Gewinn, die Ehre und der Ruhm sollen sich nicht unseres Geistes bemächtigen und darin verweilen.“ So fürwahr, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.

เอกปุตฺตกสุตฺต

Ekaputtakasutta (Die Lehrrede vom einzigen Sohn)

ปุจฺฉา – ตตฺโถ อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหเกหิ สํคีตํ เอกปุตฺตกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภํ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Ebenda, Freund, das von den alten Textredaktoren rezitierte Ekaputtakasutta – wo, wen betreffend und wie wurde es gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ทารุโณ ภิกฺขเว ลาภสกฺการสิโลโก กฏุโก ผรุโส อนฺตรายิโก อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย, สทฺธา ภิกฺขเว อุปาสิกา เอกปุตฺตกํ ปิยํ มนาปํ เอวํ สมฺมาอายาจมานา [Pg.239] อายาเจยฺย ตาทิโส ตาต ภวาหิ, ยาทิโส จิตฺโต จ คหปติ หตฺถโก จ อาฬวโก’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, bitter, rau, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Eine gläubige Laienanhängerin, ihr Mönche, würde ihren geliebten, lieben einzigen Sohn so rechtmäßig bitten: ‚Mögest du so werden, mein Lieber, wie der Hausvater Citta und Hatthaka von Āḷavī!‘“, mit diesen und weiteren Worten wurde es vom Erhabenen gesprochen.

เอสา [Pg.240] ภิกฺขเว ตุลา เอตํ ปมาณํ มม สาวกานํ อุปาสกานํ ยทิทํ จิตฺโต จ คหปติ หตฺถโก จ อาฬวโก.

Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies das Maß für meine Laienschüler, nämlich der Hausvater Citta und Hatthaka von Āḷavī.

สเจ โข ตฺวํ ตาต อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชสิ, ตาทิโส ตาต ภวาหิ, ยาทิสา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา.

Wenn du aber, mein Lieber, aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausziehst, dann mögest du so werden, mein Lieber, wie Sāriputta und Moggallāna.

มา จ โข ตฺวํ ตาต เสขํ อปฺปตฺตมานสํ ลาภสกฺการสิโลโก อนุปาปุณาตุ–

Möge dich aber, mein Lieber, der du noch ein Übender bist und das Ziel des Geistes noch nicht erreicht hast, nicht Gewinn, Ehre und Ruhm einholen –

เอวํ [Pg.241] ทารุโณ ภิกฺขเว ลาภสกฺการสิโลโก กฏุโก ผรุโส อนฺตรายิโก อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย.

So grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, bitter, rau, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen.

เอกวีตุสุตฺต

Ekavītusutta (Die Lehrrede von der einzigen Tochter)

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.242] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคายเกหิ สํคีตํ เอกธีตุสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Ebenda, Freund, das von den alten Textredaktoren rezitierte Ekadhītusutta – wo, wen betreffend und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ทารุโณ ภิกฺขเว ลาภสกฺการสิโลโก กฏุโก ผรุโส อนฺตรายิโก อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย. สทฺธา ภิกฺขเว อุปาสิกา เอกํ ธีตรํ ปิยํ มนาปํ เอวํ สมฺมา อายาจมานา อายาเจยฺย ‘ตาทิสา อยฺเย ภวาหิ, ยาทิสา ขุชฺชุตฺตรา จ อุปาสิกา เวฬุกณฺฑกิยา จ นนฺทมาตา’ติ. เอสา ภิกฺขเว ตุลา เอตํ ปมาณํ มม สาวิกานํ อุปาสิกานํ, ยทิทํ ขุชฺชุตฺตรา จ อุปาสิกา เวฬุกณฺฑกิยา จ นนฺทมาตา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Eben in Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, bitter, rau, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Eine gläubige Laienanhängerin, ihr Mönche, würde ihre geliebte, liebe einzige Tochter so rechtmäßig bitten: ‚Mögest du so werden, meine Liebe, wie die Laienanhängerin Khujjuttarā und Nandas Mutter, Veḷukaṇḍakiyā!‘ Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies das Maß für meine Laienschülerinnen, nämlich die Laienanhängerin Khujjuttarā und Nandas Mutter, Veḷukaṇḍakiyā“, mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สเจ [Pg.243] โข ตฺวํ อยฺเย อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชสิ, ภาทิสา อยฺเย ภวาหิ, ยาทิสา เขมา จ ภิกฺขุนี อุปฺปลวณฺณา จ–

Wenn du aber, meine Liebe, aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausziehst, dann mögest du so werden, meine Liebe, wie die Nonne Khemā und Uppalavaṇṇā –

ตสฺมาติห [Pg.244] ภิกฺขเว เอวํ สิกฺขิตพฺพํ.

Darum nun, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben.

ราหุลสํยุตฺต

Rāhulasaṃyutta (Die Sammlung über Rāhula)

ปุจฺฉา – ราหุลสํยุตฺตํ [Pg.245] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Die Sammlung über Rāhula aber, Freund – wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde sie vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ราหุลํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ราหุโล ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘สาธุ เม ภนฺเต ภควา สํขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ, ยมหํ ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหเรยฺย’’นฺติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล, จกฺขุนิจฺจํ วา อนิจฺจํ วาติ. อนิจฺจํ ภนฺเต. ยํ ปนานิจฺจํ, ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วาติ. ทุกฺขํ ภนฺเต. ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ ‘เอตํ มม, เอโส หมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ. โน เหตํ ภนฺเต’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Rāhula gesprochen. Der ehrwürdige Rāhula, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Es wäre gut, o Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze darlegen würde, sodass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen verweilen könnte.“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen so gesprochen: „Was meinst du, Rāhula: Ist das Auge beständig oder unbeständig?“ – „Unbeständig, o Herr.“ – „Was aber unbeständig ist, bringt das Leid oder Glück?“ – „Leid, o Herr.“ – „Was aber unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen ist, ist es angemessen, dies so zu betrachten: ‚Das ist mein, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“ – „Gewiss nicht, o Herr“, mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ลกฺขณสํยุตฺต

Lakkhaṇasaṃyutta (Die Sammlung über die Merkmale)

อฏฺฐิสุตฺต

Aṭṭhisutta (Die Lehrrede vom Knochengerüst)

ปุจฺฉา – ลกฺขณสํยุตฺเต [Pg.247] ปนาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกตฺเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ อฏฺฐิสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: In der Sammlung über die Merkmale aber, Freund – das von den alten Textredaktor-Ältesten als erstes rezitierte Aṭṭhisutta: Wo, wen betreffend, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมนฺตญฺจ ลกฺขณํ อายสฺมนฺตญฺจ มหาโมคฺคลฺลานํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ลกฺขโณ ภควตา สมฺมุเข อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ [Pg.248] ‘‘อิธายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อญฺญตรสฺมึ ปเทเส สิตํ ปาตฺวากาสิ, โก นุ โข อาวุโส โมคฺคลฺลาน เหตุ, โก ปจฺจโย สิตสฺส ปาตุกมฺมายา’’ติ. อายสฺมา จ ภนฺเต มหาโมคฺคลฺลาโน ‘‘อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ อฏฺฐิกสงฺขลิกํ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ’’ติ เอวมาทินา อาโรเจสิ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘จกฺขุภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, ญาณภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, ยตฺรหิ นาม สาวโก เอวรูปํ ญสฺสติ วา ทกฺขติ วา สกฺขึ วา กริสฺสตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna Folgendes: „Hier hat der ehrwürdige Mahāmoggallāna, als er vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, an einer bestimmten Stelle ein Lächeln gezeigt. Was ist wohl der Grund, Freund Moggallāna, was die Ursache für das Zeigen des Lächelns?“ Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, ehrwürdiger Herr, berichtete auf diese Weise: „Hier, Freund, sah ich, als ich vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, ein Skelett durch die Luft fliegen“ und so weiter. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger, wenn nämlich ein Jünger so etwas wissen, sehen oder bezeugen wird!“ und so weiter.

อจฺฉริยํ [Pg.250] วต โภ, อพฺภุตํ วต โภ;

เอวรูโปปิ นาม สตฺโต ภวิสฺสติ.

„Wahrlich erstaunlich, ihr Herrn, wahrlich wunderbar, ihr Herrn! Dass es tatsächlich ein solches Wesen geben kann!“

ปิณฺฑสุตฺต

Piṇḍasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.251] ชานตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน ลกฺขณสํยุตฺเต ตติยํ สํคีตํ ปิณฺฑสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, ehrwürdiger Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Piṇḍasutta, das als drittes im Lakkhaṇasaṃyutta von jenem wissenden ... [Abkürzung] ... vollkommen Erwachten vorgetragen wurde, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมนฺตญฺจ ลกฺขณํ อายสฺมนฺตญฺจ มหาโมคฺคลฺลานํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ลกฺขโณ ภคฺควโต สมฺมุเข อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ ‘‘อิธายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อญฺญตรสฺมึ ปเทเส สิตํ ปาตฺวากาสิ[Pg.252], โก นุโข อาวุโส โมคฺคลฺลานเหตุ, โก ปจฺจโย สิตสฺส ปาตุกมฺมายา’’ติ. อายสฺมา จ ภนฺเต มหาโมคฺคลฺลาโน ‘‘อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ มํสปิณฺฑํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ, ตเมนํ คิชฺฌาปิ กากาปิ กุลลาปิ อนุปติตฺวา อนุปติตฺวา วิตจฺเฉนฺติ วิราเชนฺติ. สา สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรตี’’ติ เอวมาทินา อาโรเจสิ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘จกฺขุภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, ญาณภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, ยตฺรหิ นาม สาวโก เอวรูปํ ญสฺสติ วา ทกฺขติ วา สกฺขึ วา กริสฺสตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna Folgendes: „Hier hat der ehrwürdige Mahāmoggallāna, als er vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, an einer bestimmten Stelle ein Lächeln gezeigt. Was ist wohl der Grund, Freund Moggallāna, was die Ursache für das Zeigen des Lächelns?“ Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, ehrwürdiger Herr, berichtete auf diese Weise: „Hier, Freund, sah ich, als ich vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, einen Fleischklumpen durch die Luft fliegen. Geier, Krähen und Falken stürzten sich immer wieder auf ihn, zerfleischten und zerrissen ihn, während er dabei jämmerliche Schreie ausstieß“ und so weiter. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger, wenn nämlich ein Jünger so etwas wissen, sehen oder bezeugen wird!“ und so weiter.

อสิโลมสุตฺต

Asilomasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.255] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหเกหิ มหาเถเรหิ สํคีตํ อสิโลมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Asilomasutta, das von den alten, das Dhamma sammelnden Großältesten rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมนฺตญฺจ ลกฺขณํ อายสฺมนฺตญฺจ มหาโมคฺคลฺลานํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ลกฺขโณ ภควโต สมฺมุเข อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ [Pg.256] เอตทโวจ ‘‘โก นุ โข อาวุโส โมคฺคลฺลาน เหตุ, โก ปจฺจโย สิตสฺส ปาตุกมฺมายา’’ติ. อายสฺมา จ ภนฺเต มหาโมคฺคลฺลานตฺเถโร ‘‘อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ อสิโลมํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ’’ติ เอวมาทินา อาโรเจสิ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ จกฺขุภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, ญาณภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ. (เปยฺยาล) เอโส ภิกฺขเว สตฺโต อิมสฺมึเยว ราชคเห สูกริโก อโหสี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna Folgendes: „Was ist wohl der Grund, Freund Moggallāna, was die Ursache für das Zeigen des Lächelns?“ Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna-Thera, ehrwürdiger Herr, berichtete auf diese Weise: „Hier, Freund, sah ich, als ich vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, einen mit Schwertern Behaarten durch die Luft fliegen“ und so weiter. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, [sprach der Erhabene]: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger ... [Abkürzung] ... Dieses Wesen, ihr Mönche, war genau hier in Rājagaha ein Schweineschlächter“ und so weiter. So wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สูจิโลมสุตฺต

Sūcilomasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.258] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สํคีตํ สูจิโลมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Sūcilomasutta, das von den alten, das Dhamma sammelnden Großältesten rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ตตฺเถว ภนฺเต ราชคเห อายสฺมนฺตญฺจ ลกฺขณํ อายสฺมนฺตญฺจ มหาโมคฺคลฺลานํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ลกฺขโณ ภควโต สมฺมุเข ตเถว อโวจ.

Antwort – Eben dort in Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen ebenso.

อายสฺมา [Pg.259] จ ภนฺเต มหาโมคฺคลฺลาโน ตเถว อาโรเจสิ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘จกฺขุภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, ญาณภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ, (เปยฺยาล) เอโส ภิกฺขเว สตฺโต อิมสฺมึเยว ราชคเห สูโต อโหสี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตา.

Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, ehrwürdiger Herr, berichtete ebenso. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger ... [Abkürzung] ... Dieses Wesen, ihr Mönche, war genau hier in Rājagaha ein Wagenlenker“ und so weiter. So wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ปาปภิกฺขุสุตฺต

Pāpabhikkhusutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.261] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สํคีตานิ ปาปภิกฺขุสุตฺตาทีนิ ปญฺจสุตฺตานิ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตานิ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurden die fünf Lehrreden, beginnend mit dem Pāpabhikkhusutta, die von den alten, das Dhamma sammelnden Großältesten rezitiert wurden, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห อายสฺมนฺตญฺจ ลกฺขณํ อายสฺมนฺตญฺจ มหาโมคฺคลฺลานํ อารพฺภ ภาสิตานิ. อายสฺมา ภนฺเต ลกฺขโณ ภควโต สมฺมุเข ปุพฺเพ วุตฺตนเยเนว อาโรเจสิ. อายสฺมา จ ภนฺเต มหาโมคฺคลฺลาโน ‘‘อิธาหํ อาวุโส คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทสํ ภิกฺขุํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ. อทฺทสํ ภิกฺขุนึ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ. อทฺทสํ สิกฺขมานํ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ. อทฺทสํ สามเณรํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ. อทฺทสํ สามเณรึ เวหาสํ คจฺฉนฺตึ. ตสฺสา สงฺฆาฏิปิ อาทิตฺตา สมฺปชฺชลิตา สโชติภูตา, ปตฺโตปิ อาทิตฺโต สมฺปชฺชลิโต สโชติภูโต, กายพนฺธนมฺปิ อาทิตฺตํ สมฺปชฺชลิตํ สโชติภูตํ[Pg.262], กาโยปิ อาทิตฺโต สมฺปชฺชลิโต สโชติภูโต, สา สุทํ อฏฺฏสฺสรํ กโรตี’’ติ เอวมาทินา อาโรเจสิ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘จกฺขุภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ ญาณภูตา วต ภิกฺขเว สาวกา วิหรนฺติ. (เปยฺยาล). เอโส ภิกฺขเว ภิกฺขุ กสฺสปสฺสสมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจเน ปาปภิกฺขุ อโหสิ. เอสา ภิกฺขเว ภิกฺขุนี กสฺสปสฺส สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจเน ปาปภิกฺขุนี อโหสิ. เอสา ภิกฺขเว สิกฺขมานา กสฺสปสฺส สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจเน ปาปสิกฺขมานา อโหสิ. เอโส ภิกฺขเว สามเณโร กสฺสปสฺสสมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจเน ปาปสามเณโร อโหสิ. เอสา ภิกฺขเว สามเณรี กสฺสปสฺส สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจเน ปาปสามเณรี อโหสี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตานิ.

Antwort: In Rājagaha gesprochen, in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, o Herr, berichtete dem Erhabenen von Angesicht zu Angesicht auf dieselbe Weise wie zuvor erwähnt. Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, o Herr, berichtete so: „Als ich, ihr Ehrwürdigen, vom Berg Gijjhakūṭa hinabstieg, sah ich einen Mönch durch die Luft fliegen. Ich sah eine Nonne durch die Luft fliegen. Ich sah eine Übungskandidatin durch die Luft fliegen. Ich sah einen Novizen durch die Luft fliegen. Ich sah eine Novizin durch die Luft fliegen. Auch ihre äußere Robe brannte, loderte und flammte lichterloh, auch ihre Almosenschale brannte, loderte und flammte lichterloh, auch ihr Gürtel brannte, loderte und flammte lichterloh, auch ihr Körper brannte, loderte und flammte lichterloh; und sie stieß jämmerliche Schreie aus.“ Zu diesem Vorfall, o Herr, sprach der Erhabene: „Sehend leben wahrlich die Jünger, o Mönche; wissend leben wahrlich die Jünger. (Abkürzung). Dieser Mönch, o Mönche, war ein schlechter Mönch in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Diese Nonne, o Mönche, war eine schlechte Nonne in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Diese Übungskandidatin, o Mönche, war eine schlechte Übungskandidatin in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Dieser Novize, o Mönche, war ein schlechter Novize in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Diese Novizin, o Mönche, war eine schlechte Novizin in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa.“

โอปมฺมสํยุตฺต

Opammasaṃyutta (Die Sammlung über die Gleichnisse)

นขสิขสุตฺต

Das Nakhasikhasutta (Die Lehrrede von der Fingerspitze)

ปุจฺฉา – โอปมฺมสํยุตฺเต [Pg.264] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สํคีตํ นขสิขสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Nakhasikhasutta im Opammasaṃyutta, das von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen, o Ehrwürdiger?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุ โข พหุตรํ, โย จายํ มยา ปริตฺโต [Pg.265] นขสิขายํ ปํสุ อาโรปิโต, ยา จายํ มหาปถวี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthi, o Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche sprach der Erhabene Folgendes: „Was denkt ihr, o Mönche? Was ist mehr: der winzige Staub, den ich auf meine Fingerspitze genommen habe, oder diese große Erde?“

ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุ โข พหุตรํ.

Was denkt ihr, o Mönche, was ist wohl mehr?

ตสฺมาติห [Pg.266] ภิกฺขเว เอวํ สิกฺขิตพฺพํ.

Darum, o Mönche, solltet ihr euch so üben:

อาณิสุตฺต

Das Āṇisutta (Die Lehrrede vom Pflock)

ปุจฺฉา – ตตฺเถว อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สํคีตํ อาณิสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Āṇisutta ebendort, das von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen, o Ehrwürdiger?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว ทสารหานํ อานโก นาม มุทิงฺโค อโหสิ, ตสฺส ทสารหา อานเก ฆฏิเต อญฺญํ อาณึ โอทหึสุ, อหุ โข โส ภิกฺขเว สมโย ยํ อานกสฺส มุทิงฺคสฺส โปราณํ โปกฺขรผลกํ อนฺตรธายิ[Pg.267], อาณิสงฺฆาโฏว อวสิสฺสี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Genau in Sāvatthi, o Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, sprach der Erhabene Folgendes: „Einst, o Mönche, hatten die Dasārahas eine Trommel namens Ānaka. Wenn die Ānaka-Trommel einen Riss bekam, setzten die Dasārahas einen anderen Pflock ein. Es kam die Zeit, o Mönche, da das ursprüngliche hölzerne Gehäuse der Ānaka-Trommel verschwand und nur noch eine Ansammlung von Pflöcken übrig blieb.“

ภิกฺขุสํยุตฺต

Das Bhikkhusaṃyutta (Die Sammlung über die Mönche)

นวสุตฺต

Das Navasutta (Die Lehrrede über den neuen Mönch)

ปุจฺฉา – ภิกฺขุสํยุตฺเต [Pg.269] อาวุโส ภควตา นวสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Navasutta im Bhikkhusaṃyutta vom Erhabenen gesprochen, o Ehrwürdiger?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ นวํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต นโว ภิกฺขุ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต วิหารํ ปวิสิตฺวา อปฺโปสุกฺโก ตุณฺหีภูโต สงฺกสายภิ, น ภิกฺขูนํ เวยฺยาวจฺจํ กโรติ จีวรการสมเย ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘มา โข ตุมฺเห ภิกฺขเว เอตสฺส ภิกฺขุโน อุชฺฌายิตฺถา เอโส โข ภิกฺขเว ภิกฺขุ จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺม สุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthi, o Herr, wurde es in Bezug auf einen bestimmten neuen Mönch gesprochen. Ein bestimmter neuer Mönch, o Herr, ging nach dem Mahl, zurückgekehrt vom Almosengang, in das Kloster, hielt sich untätig und schweigend zurück und half den Mönchen nicht bei den Dienstleistungen zur Zeit des Robenmachers. Zu diesem Vorfall, o Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „Mönche, ärgert euch nicht über diesen Mönch! Dieser Mönch, o Mönche, erlangt nach Wunsch, mühelos und ohne Schwierigkeiten die vier Vertiefungen (Jhānas), die dem höheren Geist angehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben schenken.“

อหมฺปิ [Pg.270] โข ภนฺเต สกํ กิจฺจํ กโรมิ,

Auch ich, o Herr, tue meine eigene Pflicht.

เอโส [Pg.271] โข ภิกฺขเว ภิกฺขุ จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี –

Dieser Mönch, o Mönche, erlangt nach Wunsch, mühelos und ohne Schwierigkeiten die vier Vertiefungen, die dem höheren Geist angehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben schenken –

นยิทํ สิถิลมารพฺภ, นยิทํ อปฺเปน ถามสา;

นิพฺพานํ อธิคนฺตพฺพํ, สพฺพทุกฺขปฺปโมจนํ;

อยญฺจ ทหโร ภิกฺขุ, อยมุตฺตมปุริโส;

ธาเรติ อนฺติมํ เทหํ, เชตฺวา มารํ สวาหินึ–

Nicht durch schlaffen Einsatz, nicht mit geringer Kraft kann dieses Nibbāna erlangt werden, die Befreiung von allem Leiden. Und dieser junge Mönch, dieser überragende Mensch, trägt seinen letzten Körper, nachdem er Māra mitsamt seinem Heer besiegt hat. –

ขนฺธวคฺคสํยุตฺตปาฬิ

Khandhavaggasaṃyuttapāḷi (Der Text der Sammlung der Gruppen)

สํคายนสฺส ปุจฺฉา วิสฺสชฺชนา

Fragen und Antworten der Rezitation

นกุลปิตุสุตฺต

Das Nakulapitusutta (Die Lehrrede an Nakulapitā)

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.1] ภควตา ชานตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน ขนฺธวคฺคสํยุตฺเต ปฐมํ นกุลปิตุสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, in Bezug auf wen, bei welchem Vorfall und wie wurde das erste Sutta, das Nakulapitusutta, im Khandhavaggasaṃyutta von jenem Erhabenen, dem Wissenden ... (Abkürzung) ... vollkommen Erwachten gesprochen, o Ehrwürdiger?

วิสฺสชฺชนา – ภคฺเคสุ ภนฺเต สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย นกุลปิตรํ คหปตึ อารพฺภ ภาสิตํ. นกุลปิตา ภนฺเต คหปติ ภควนฺตํ ‘‘อหมสฺมิ ภนฺเต ชิณฺโณ วุฑฺโฒ มหลฺลโก อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต อาตุรกาโย อภิกฺขณาตงฺโก, อนิจฺจทสฺสาวี โข ปนาหํ ภนฺเต ภควโต มโนภาวนียานญฺจ ภิกฺขูนํ, โอวทตุ มํ ภนฺเต ภควา, อนุสาสตุ มํ ภนฺเต ภควา, ยํ มมสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘เอวเมตํ คหปติ, เอวเมตํ คหปติ, อาตุโร หายํ คหปติ กาโย อณฺฑภูโต ปริโยนทฺโธ, โย หิ คหปติ อิมํ กายํ ปริหรนฺโต มุหุตฺตมฺปิ อาโรคฺยํ ปฏิชาเนยฺย, กิมญฺญตฺร พาลฺยา. ตสฺมาติห เต คหปติ เอวํ สิกฺขิตพฺพํ ‘อาตุรกายสฺส เม สโต จิตฺตํ อนาตุรํ ภวิสฺสตี’ติ. เอวญฺหิ เต คหปติ สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Im Lande der Bhaggen, o Herr, bei Susumāragira im Bhesakaḷā-Wald, dem Wildpark, wurde es in Bezug auf den Hausvater Nakulapitā gesprochen. Der Hausvater Nakulapitā, o Herr, sprach zum Erhabenen: „Ich bin alt, o Herr, betagt, hinfällig, weit an Jahren vorangeschritten, am Ende des Lebensweges angelangt, mein Körper ist gebrechlich und ständig von Krankheit geplagt. Ich kann den Erhabenen und die geistig hochgesinnten Mönche nur noch selten sehen. Möge der Erhabene mich belehren, möge der Erhabene mich unterweisen, was mir für lange Zeit zum Heil und zum Segen gereichen möge.“ Zu diesem Vorfall, o Herr, sprach der Erhabene: „So ist es, Hausvater, so ist es! Denn dieser Körper ist gebrechlich, wie ein Ei beschaffen und umhüllt. Wer, o Hausvater, der diesen Körper mitschleppt, auch nur für einen Augenblick behaupten würde, gesund zu sein – was wäre das anderes als Torheit? Darum, Hausvater, solltest du dich so üben: ‚Obgleich mein Körper krank ist, soll mein Geist gesund bleiben.‘ So, Hausvater, solltest du dich üben.“ So, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ตสฺมาติห [Pg.3] เต คหปติ เอวํ สิกฺขิตพฺพํ.

Darum, o Hausvater, solltest du dich so üben.

ปุจฺฉา – ตญฺจาวุโส [Pg.4] ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตํ วิตฺถาเรน เกน กถญฺจ วิภตฺตํ.

Frage: Und dieses vom Erhabenen kurz Gesprochene – von wem und wie wurde es ausführlich dargelegt, o Ehrwürdiger?

วิสฺสชฺชนา – ตํ โข ภนฺเต ภควตา สํขิตฺเตน เทสิตํ ‘‘กถญฺจ คหปติ อาตุรกาโย เจว โหติ อาตุรจิตฺโต จ. อิธ คหปติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน อริยานํ อทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส อโกวิโท อริยธมฺเม อวินีโต, สปฺปุริสานํ อทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส อโกวิโท สปฺปุริสธมฺเม อวินีโต รูปํ อตฺตโต สมนุปสฺสติ รูปวนฺตํ วา อตฺตานํ, อตฺตนิ วา รูปํ, รูปสฺมึ วา อตฺตานํ, ‘‘อหํ รูปํ มม รูป’’นฺติ ปริยุฏฺฐฏฺฐายี โหติ. ตสฺส ‘‘อหํ รูปํ มม รูป’’นฺติ ปริยุฏฺฐฏฺฐายิโน ตํ รูปํ วิปริณมติ อญฺญถา โหติ. ตสฺส รูปวิปริณามญฺญถาภาวา อุปฺปชฺชนฺติ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา สาริปุตฺเตน ธมฺมเสนาปตินา วิตฺถาเรน วิภตฺตํ.

Antwort – Das, Ehrwürdiger, was vom Erhabenen kurz dargelegt wurde: ‚Und wie, Hausvater, ist man körperlich krank und auch geistig krank? Da, Hausvater, betrachtet ein unbelehrter Weltling, der die Edlen nicht sieht, der in der Lehre der Edlen unkundig ist, in der Lehre der Edlen ungeübt ist, der die rechtschaffenen Menschen nicht sieht, der in der Lehre der rechtschaffenen Menschen unkundig ist, in der Lehre der rechtschaffenen Menschen ungeübt ist, die Form als das Selbst, oder das Selbst als formbesitzend, oder die Form im Selbst, oder das Selbst in der Form. Er ist besessen von der Vorstellung: „Ich bin die Form, die Form ist mein.“ Für den, der von der Vorstellung besessen ist: „Ich bin die Form, die Form ist mein“, verändert sich diese Form, wird anders. Durch die Veränderung und das Anderswerden der Form entstehen ihm Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung‘ – dies und so weiter, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, ausführlich dargelegt.

อนิจฺจสุตฺต

Aniccasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.9] อาวุโส ทุติยวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหก มหาเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ อนิจฺจสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, im zweiten Kapitel, wo wurde das von den alten, die Lehre sammelnden Großältesten als erstes rezitierte Aniccasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘รูปํ ภิกฺขเวอนิจฺจํ, เวทนา อนิจฺจา, สญฺญา อนิจฺจา, สงฺขารา อนิจฺจา, วิญฺญาณํ อนิจฺจํ. เอวํ ปสฺสํ ภิกฺขเว สุตวา อริยสาวโก รูปสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ, เวทนายปิ นิพฺพินฺทติ, สญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ, สงฺขาเรสุปิ นิพฺพินฺทติ, วิญฺญาณสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ, นิพฺพินฺทํ วิรชฺชติ, วิราคา วิมุจฺจติ, วิมุตฺตสฺมึ ‘วิมุตฺต’มิติ ญาณํ โหตี’’ติ. เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Die Form, ihr Mönche, ist vergänglich; das Gefühl ist vergänglich; die Wahrnehmung ist vergänglich; die Gestaltungen sind vergänglich; das Bewusstsein ist vergänglich. Wenn er dies so sieht, ihr Mönche, wendet sich der erfahrene edle Schüler von der Form ab, wendet sich vom Gefühl ab, wendet sich von der Wahrnehmung ab, wendet sich von den Gestaltungen ab, wendet sich vom Bewusstsein ab. Durch die Abwendung wird er leidenschaftslos; durch die Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Im Befreiten entsteht das Wissen: „Es ist befreit.“‘ So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ทุกฺขอนตฺตสุตฺต

Dukkhaanattasutta

ปุจฺฉา – ทุกฺขอนตฺตสุตฺตานิ [Pg.10] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตานิ.

Frage – Wo aber, Freund, wurden die Dukkhaanattasuttas vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘รูปํ ภิกฺขเว ทุกฺขํ, เวทนา ทุกฺขา, สญฺญา ทุกฺขา, สงฺขารา ทุกฺขา, วิญฺญาณํ ทุกฺขํ. รูปํ ภิกฺขเว อนตฺตา, เวทนา อนตฺตา, สญฺญา อนตฺตา, สงฺขารา อนตฺตา, วิญฺญาณํ อนตฺตา. เอวํ ปสฺสํ ภิกฺขเว สุตวา อริยสาวโก รูปสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ, เวทนายปิ นิพฺพินฺทติ, สญฺญายปิ นิพฺพินฺทติ, สงฺขาเรสุปิ นิพฺพินฺทติ, วิญฺญาณสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ, นิพฺพินฺทํ วิรชฺชติ, วิราคา วิมุจฺจติ, วิมุตฺตสฺมึ ‘วิมุตฺต’มิติ ญาณํ โหติ, ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานาตี’’ติ เอวํ โข ภนฺเต ภควตา ภาสิตานิ.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Die Form, ihr Mönche, ist leidvoll; das Gefühl ist leidvoll; die Wahrnehmung ist leidvoll; die Gestaltungen sind leidvoll; das Bewusstsein ist leidvoll. Die Form, ihr Mönche, ist Nicht-Selbst; das Gefühl ist Nicht-Selbst; die Wahrnehmung ist Nicht-Selbst; die Gestaltungen sind Nicht-Selbst; das Bewusstsein ist Nicht-Selbst. Wenn er dies so sieht, ihr Mönche, wendet sich der erfahrene edle Schüler von der Form ab, wendet sich vom Gefühl ab, wendet sich von der Wahrnehmung ab, wendet sich von den Gestaltungen ab, wendet sich vom Bewusstsein ab. Durch die Abwendung wird er leidenschaftslos; durch die Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Im Befreiten entsteht das Wissen: „Es ist befreit.“ Er versteht: „Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das Getane, es gibt kein weiteres Dasein mehr hierzu.“‘ So, Ehrwürdiger, wurden sie vom Erhabenen gesprochen.

ภารสุตฺต

Bhārasutta

ปุจฺฉา – ภารสุตฺตํ [Pg.11] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, wurde das Bhārasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ภารญฺจ โว ภิกฺขเว เทเสสฺสามิ ภารหารญฺจ ภาราทานญฺจ ภารนิกฺเขปนญฺจ, ตํ สุณาถ. กตโม จ ภิกฺขเวภาโร, ‘ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา’ ติสฺส วจนียํ. กตเม ปญฺจ, รูปุปาทานกฺขนฺโธ เวทนุปาทานกฺขนฺโธ สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ. อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว ภาโร’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Die Last, ihr Mönche, will ich euch verkünden, und den Träger der Last, das Aufnehmen der Last und das Ablegen der Last. Hört zu! Und was, ihr Mönche, ist die Last? „Die fünf Gruppen des Erfassens“, sollte man sagen. Welche fünf? Die Gruppe des Erfassens der Form, die Gruppe des Erfassens des Gefühls, die Gruppe des Erfassens der Wahrnehmung, die Gruppe des Erfassens der Gestaltungen, die Gruppe des Erfassens des Bewusstseins. Dies, ihr Mönche, wird die Last genannt‘ – dies und so weiter wurde vom Erhabenen gesprochen.

ภารา [Pg.13] หเว ปญฺจกฺขนฺธา, ภารหาโร จ ปุคฺคโล;

ภาราทานํ ทุขํ โลเก, ภารนิกฺเขปนํ สุขํ;

นิกฺขิปิตฺวา ครุํ ภารํ, อญฺญํ ภารํ อนาทิย;

สมูลํ ตณฺหมพฺพุยฺห, นิจฺฉาโต ปรินิพฺพุโต.

Die Lasten wahrlich sind die fünf Gruppen, und der Träger der Last ist die Person; das Aufnehmen der Last ist Leiden in der Welt, das Ablegen der Last ist Glück. Nachdem man die schwere Last abgelegt und keine andere Last aufgenommen hat, hat man das Begehren mitsamt der Wurzel ausgerissen; man ist frei von Hunger, völlig erloschen.

นตุมฺหากสุตฺต

Natumhākasutta

ปุจฺฉา – น ตุมฺหากสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, wurde das Natumhākasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขุ อารพฺภ ‘‘ยํ ภิกฺขเว นตุมฺหากํ ตํ ปชหถ, ตํ โว ปหีนํ หิตาย สุขายภวิสฺสตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Was nicht euer ist, ihr Mönche, das gebt auf! Wenn ihr es aufgegeben habt, wird es euch zum Segen und zum Glück gereichen‘ – dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

อนตฺตลกฺขณสุตฺต

Anattalakkhaṇasutta

ปุจฺฉา – อนตฺตลกฺขณสุตฺตํ [Pg.15] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, wurde das Anattalakkhaṇasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – พาราณสิยํ ภนฺเต อิสิปตเน มิคทาเย ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘รูปํ ภิกฺขเว อนตฺตา, รูปญฺจ หิทํ ภิกฺขเว อตฺตา อภวิสฺส, นยิทํ รูปํ อาพาธาย สํวตฺเตยฺย, ลพฺเภถ จ รูเป เอวํ เม รูปํ โหตุ, เอวํ เม รูปํ มา อโหสี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Benares, Ehrwürdiger, im Isipatana, dem Wildpark, in Bezug auf die Mönche der Fünfergruppe gesprochen: ‚Die Form, ihr Mönche, ist Nicht-Selbst. Wenn diese Form, ihr Mönche, das Selbst wäre, dann würde diese Form nicht zur Krankheit führen, und man könnte über die Form bestimmen: „So soll meine Form sein, so soll meine Form nicht sein“‘ – dies und so weiter wurde vom Erhabenen gesprochen.

ยมกสุตฺต

Yamakasutta

ปุจฺฉา – เถรวคฺเค ปนาวุโส ตติยํ สํคีตํ ยมกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Im Kapitel der Ältesten aber, Freund, wo wurde das als drittes rezitierte Yamakasutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ยมกตฺเถรํ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ. อายสฺมโต ภนฺเต ยมกตฺเถรสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ ‘‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ, ยถา ขีณาสโว ภิกฺขุ กายสฺส เภทา อุจฺฉิชฺชติ วินสฺสติ, น โหติ ปรํมรณา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ อาวุโส ยมก, รูปํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ältesten Yamaka vom ehrwürdigen Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Dem ehrwürdigen Ältesten Yamaka, Ehrwürdiger, war eine solche schädliche Ansicht arisen: ‚So verstehe ich die vom Erhabenen dargelegte Lehre, dass ein triebversiegter Mönch mit dem Zerfall des Körpers vernichtet wird und vergeht, nach dem Tode nicht mehr existiert.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde: ‚Was meinst du dazu, Freund Yamaka, ist die Form beständig oder unbeständig?‘ – dies und so weiter vom ehrwürdigen Ältesten Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.18] ตตฺถ อายสฺมา สาริปุตฺตตฺเถโร ธมฺมเสนาปติ อายสฺมโต ยมกตฺเถรสฺส ปฏิวิทฺธสจฺจสฺส ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส อนุโยควตฺตฌาปนวเสน ปฏิปุจฺฉิตฺวา อุตฺตริ ธมฺมเทสนํ วิตฺถาเรน เทเสสิ.

Frage – Und wie, Freund, hat dort der ehrwürdige Älteste Sāriputta, der Feldherr der Lehre, den ehrwürdigen Ältesten Yamaka, der die Wahrheit durchdrungen hatte und die rechte Ansicht besaß, mittels der Entkräftung seiner Argumentation durch Befragung ausgefragt und ihm danach die weitere Lehrverkündigung ausführlich dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ตํ กึ มญฺญสิ อาวุโส ยมก, รูปํ ‘ตถาคโต’ติ สมนุปสฺสสีติ. ‘โน เหตํ อาวุโส’. เวทนํ. สญฺญํ. สงฺขาเร. วิญฺญาณํ ‘ตถาคโต’ติ สมนุปสฺสสีติ. ‘โน เหตํ อาวุโส’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมา สาริปุตฺตตฺเถโร ธมฺมเสนาปติ อายสฺมโต ยมกตฺเถรสฺส อนุโยควตฺตฌาปนวเสน ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา อุตฺตริ ธมฺมเทสนํ ปวตฺเตสิ.

Antwort – ‚Was meinst du dazu, Freund Yamaka, betrachtest du die Form als den „Tathāgata“?‘ – ‚Gewiss nicht, Freund.‘ ‚Das Gefühl?‘ ‚Die Wahrnehmung?‘ ‚Die Gestaltungen?‘ ‚Betrachtest du das Bewusstsein als den „Tathāgata“?‘ – ‚Gewiss nicht, Freund‘ – dies und so weiter, Ehrwürdiger, hat der ehrwürdige Älteste Sāriputta, der Feldherr der Lehre, den ehrwürdigen Ältesten Yamaka mittels der Entkräftung seiner Argumentation durch Befragung wieder und wieder ausgefragt und danach die weitere Lehrverkündigung fortgeführt.

ตํ [Pg.20] กึ มญฺญสิ อาวุโส ยมก, รูปํ, เวทนํ, สญฺญํ, สงฺขาเร, วิญฺญาณํ ‘ตถาคโต’ติ สมนุปสฺสสิ–

Was meinst du, Freund Yamaka, betrachtest du die Form, das Gefühl, die Wahrnehmung, die Geistesformationen, das Bewusstsein als den ‚Tathāgata‘?

วกฺกลิสุตฺต

Das Vakkali-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.22] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน ขนฺธวคฺคสํยุตฺเต เถรวคฺเค ปญฺจมํ วกฺกลิสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das fünfte Sutta, das Vakkali-Sutta, im Kapitel über die Theras in der Sektion über die Aggregate (Khandhavagga) von jenem Erhabenen, dem vollkommen Erwachten, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมนฺตํ วกฺกลึ เถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต วกฺกลิเถโร อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘จิรปฏิกาหํ ภนฺเต ภควนฺตํ ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุกาโม, นตฺถิ จ เม กายสฺมึ ตาวติกา พลมตฺตา, ยาวตาหํ ภควนฺตํ ทสฺสนาย อุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อลํ วกฺกลิ, กึ เต อิมินา ปูติกาเยน ทิฏฺเฐน, โย โข วกฺกลิ ธมฺมํ ปสฺสติ, โส มํ ปสฺสติ, โย มํ ปสฺสติ, โส ธมฺมํ ปสฺสติ. ธมฺมญฺหิ วกฺกลิ ปสฺสนฺโต มํ ปสฺสติ, มํ ปสฺสนฺโต ธมฺมํ ปสฺสติ. ตํ กึ มญฺญสิ วกฺกลิ[Pg.23], รูปํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Vakkali gesprochen. Der ehrwürdige Thera Vakkali, Herr, war krank, leidend, schwer erkrankt, und er sprach zum Erhabenen: „Schon seit langem, Herr, wünsche ich den Erhabenen zu besuchen, aber in meinem Körper ist nicht so viel Kraft vorhanden, dass ich den Erhabenen besuchen könnte.“ Bei diesem Anlass, Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Genug, Vakkali! Was nützt es dir, diesen unreinen Körper zu sehen? Wer, Vakkali, das Dhamma sieht, der sieht mich; wer mich sieht, der sieht das Dhamma. Denn wer das Dhamma sieht, Vakkali, sieht mich; wer mich sieht, sieht das Dhamma. Was meinst du, Vakkali, ist die Form beständig oder unbeständig?“ und so weiter.

‘‘อหํ [Pg.26] วกฺกลิ, กึ เต อิมินา ปูติกาเยน ทิฏฺเฐน’’ –

„Ich, Vakkali – was nützt es dir, diesen unreinen Körper zu sehen?“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ วกฺกลิ, รูปํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ –

„Was meinst du, Vakkali, ist die Form beständig oder unbeständig?“

อนิจฺจํ ภนฺเต.

„Unbeständig, Herr.“

‘‘ยํ ปนานิจฺจํ, ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วา’’–

„Was aber unbeständig ist, ist das leidvoll oder freudvoll?“

ทุกฺขํ ภนฺเต.

„Leidvoll, Herr.“

ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ ‘‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’’–

„Was aber unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen ist, ist es angemessen, dies so zu betrachten: ‚Das ist mein, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.27] ปุนปิ ภควา ภิกฺขู เปเสตฺวา อายสฺมโต วกฺกลิตฺเถรสฺส ปคฺคหวจนํ อาโรจาเปสิ. โสปิ กถํ อตฺตโน ปวตฺตึ ภควโต ปจฺจาโรจาเปสิ. กถญฺจสฺส อภิสมฺปราโย อโหสิ.

Frage – Und wie, Freund, sandte der Erhabene wiederum Mönche aus und ließ dem ehrwürdigen Thera Vakkali Worte der Ermutigung überbringen? Und wie berichtete jener wiederum dem Erhabenen von seinem eigenen Zustand? Und wie war sein zukünftiges Schicksal?

วิสฺสชฺชนา – สุณาวุโส ตฺวํ วกฺกลิ ภควโต วจนํ ทฺวินฺนญฺจ เทวตานํ, อิมํ อาวุโส รตฺตึ ทฺเว เทวตาโย อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ คิชฺฌกูฏํ โอภาเสตฺวา เยน

Antwort – Höre, Freund, die Worte des Erhabenen und der zwei Gottheiten bezüglich Vakkali: In dieser Nacht, Freund, kamen, als die Nacht weit vorangeschritten war, zwei Gottheiten von erhabener Schönheit, die den gesamten Geierberg erleuchteten, dorthin, wo

ภควา [Pg.28] เตนุปสงฺกมึสุ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐํสุ, เอกมนฺตํ ฐิตา โข อาวุโส เอกา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘วกฺกลิ ภนฺเต ภิกฺขุ วิโมกฺขาย เจเตตี’ติ. อปรา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘โส หิ นูน ภนฺเต สุวิมุตฺโต วิมุจฺจิสฺสตี’ติ. ภควา จ ตํ อาวุโส วกฺกลิ เอวมาห ‘มา ภายิ วกฺกลิ, มา ภายิ วกฺกลิ, อปาปกํ เต มรณํ ภวิสฺสติ, อปาปิกา กาลกิริยา’ติ. เอวํ โข ภนฺเต ภควา ปุนปิ ภิกฺขู เปเสตฺวา อายสฺมโต วกฺกลิตฺเถรสฺส ปคฺคหวจนํ อาโรจาเปสิ. โสปิ ภนฺเต อายสฺมา เตนหาวุโส มม วจเนน ภควโต ปาเท สิรสา วนฺทถ ‘‘วกฺกลิ ภนฺเต ภิกฺขุ อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน, โส ภควโต ปาเท สิรสา วนฺทตี’’ติ, เอวญฺจ วเทถ ‘‘รูปํ อนิจฺจํ, ตาหํ ภนฺเต น กงฺขามิ, ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขนฺติ นวิจิกิจฺฉามิ, ยทนิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, นตฺถิ เม ตตฺถ ฉนฺโท วา ราโค วา เปมํวาติ น วิจิกิจฺฉามี’’ติ เอวมาทินา ภควโต อตฺตโน ปวตฺตึ ปจฺจาโรจาเปสิ. โส หิ ภนฺเต อายสฺมา อจิรปกฺกนฺเตสุ เตสุ ภิกฺขูสุ สตฺถํ อาหริตฺวา เวทนํ วิกฺขมฺเภตฺวา มูลกมฺมฏฺฐานํ อาทาย สมฺปชาโน อรหตฺตํ สจฺฉิกตฺวา กาลมกาสิ. เอวํ โข ภนฺเต ตสฺส อายสฺมโต อภิสมฺปราโย อโหสิ.

der Erhabene war. Nachdem sie sich genähert hatten, verneigten sie sich vor dem Erhabenen und stellten sich auf eine Seite. Zur Seite stehend sprach eine Gottheit zum Erhabenen: ‚Herr, der Mönch Vakkali sinnt auf Befreiung.‘ Die andere Gottheit sprach zum Erhabenen: ‚Er wird gewiss gut befreit werden, Herr.‘ Und der Erhabene, Freund, sprach so zu Vakkali: ‚Fürchte dich nicht, Vakkali, fürchte dich nicht, Vakkali! Dein Tod wird nicht sündhaft sein, dein Verscheiden wird fehlerfrei sein.‘ Auf diese Weise, Herr, sandte der Erhabene wiederum Mönche aus und ließ dem ehrwürdigen Thera Vakkali Worte der Ermutigung überbringen. Und jener ehrwürdige Herr sprach: ‚Geht nun, Freunde, und erweist in meinem Namen dem Erhabenen mit dem Haupte zu seinen Füßen Verehrung: „Herr, der Mönch Vakkali ist krank, leidend, schwer erkrankt; er verehrt die Füße des Erhabenen mit dem Haupte.“ Und sprecht so: „Die Form ist unbeständig, daran zweifle ich nicht, Herr. Was unbeständig ist, ist leidvoll, darüber hege ich keine Unschlüssigkeit. Was unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen ist, daran habe ich kein Begehren, keine Begierde, keine Zuneigung, darüber zweifle ich nicht.“‘ In dieser Weise ließ er dem Erhabenen seinen eigenen Zustand berichten. Kurz nachdem jene Mönche gegangen waren, griff dieser ehrwürdige Herr zum Messer, unterdrückte das Schmerzgefühl, ergriff sein grundlegendes Meditationsobjekt, verwirklichte mit klarem Bewusstsein die Arahatschaft und verschied. Auf diese Weise, Herr, war das zukünftige Schicksal dieses ehrwürdigen Herrn.

อสฺสชิสุตฺต

Das Assaji-Sutta

ปุจฺฉา – อสฺสชิสุตฺตํ [Pg.33] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Assaji-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต อายสฺมนฺตํ อสฺสชึ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต อสฺสชิ อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ปุพฺเพ ขฺวาหํ ภนฺเต เคลญฺเญ ปสฺสมฺเภตฺวา ปสฺสมฺเภตฺวา กายสงฺขาเร วิหรามิ, โสหํ สมาธึ นปฺปฏิลภามิ. ตสฺส มยฺหํ ภนฺเต ตํ สมาธึ อปฺปฏิลภโต เอวํ โหติ โน จสฺสาหํ ปริหายามี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘เย เต อสฺสชิ สมณพฺราหฺมณา สมาธิสารกา สมาธิสามญฺญา, เตสํ ตํ สมาธึ อปฺปฏิลภตํ เอวํ โหติ ‘โน จสฺสุ มยํ ปริหายามา’ติ. ตํ กึ มญฺญสิ อสฺสชิ, รูปํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Assaji gesprochen. Der ehrwürdige Assaji, Herr, war krank, leidend, schwer erkrankt, und er sprach zum Erhabenen: „Früher, Herr, verwelkte ich während meiner Krankheit, indem ich die körperlichen Formationen immer wieder beruhigte; nun aber erlange ich die Konzentration nicht mehr. Da ich diese Konzentration nicht erlange, Herr, denke ich: ‚Hoffentlich erleide ich keinen Rückschritt?‘“ Bei diesem Anlass, Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Assaji, jene Asketen und Brahmanen, für die Konzentration das Wesentliche ist, die Konzentration als das Höchste ansehen – wenn sie diese Konzentration nicht erlangen, denken sie: ‚Hoffentlich erleiden wir keinen Rückschritt?‘ Was meinst du, Assaji, ist die Form beständig oder unbeständig?“ und so weiter, Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

เขมกสุตฺต

Das Khemaka-Sutta

ปุจฺฉา – เขมกสุตฺตํ [Pg.36] ปนาวุโส กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Khemaka-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสมฺพิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล เถเร ภิกฺขู อารพฺภ อายสฺมตา เขมกตฺเถเรน ภาสิตํ. สมฺพหุลา ภนฺเต เถรา ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ ทาสกํ เปเสตฺวา จตุกฺขตฺตุํ อายสฺมนฺตํ เขมกํ อาพาธิกํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ เคลญฺญการณญฺจ ธมฺมญฺจ ปุจฺฉึสุ[Pg.37], ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ปญฺจิเม อาวุโส อุปาทานกฺขนฺธา วุตฺตา ภควตา. เสยฺยถิทํ, รูปุปาทานกฺขนฺโธ เวทนุปาทานกฺขนฺโธ สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ, อิเมสุ ขฺวาหํ อาวุโส ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ น กิญฺจิ อตฺตํ วา อตฺตนิยํ วา สมนุปสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา เขมกตฺเถเรน ภาสิตํ.

Antwort – In Kosambī, Herr, wurde es in Bezug auf zahlreiche ältere Mönche vom ehrwürdigen Thera Khemaka gesprochen. Zahlreiche ältere Mönche, Herr, sandten den ehrwürdigen Dāsaka viermal zum ehrwürdigen Khemaka, der krank, leidend, schwer erkrankt war, und fragten nach dem Grund seiner Krankheit und nach der Lehre. Bei diesem Anlass, Herr, wurde vom ehrwürdigen Thera Khemaka Folgendes gesprochen: „Diese fünf Aggregate des Ergreifens, Freunde, wurden vom Erhabenen dargelegt. Und zwar: das Aggregat des Ergreifens der Form, das Aggregat des Ergreifens des Gefühls, das Aggregat des Ergreifens der Wahrnehmung, das Aggregat des Ergreifens der Geistesformationen, das Aggregat des Ergreifens des Bewusstseins. In diesen fünf Aggregaten des Ergreifens, Freunde, betrachte ich nichts als das Selbst oder als dem Selbst zugehörig“, und so weiter, Herr, wurde es vom ehrwürdigen Thera Khemaka gesprochen.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.40] ตตฺถ อายสฺมา เขมโก อุตฺตริ ธมฺมเทสนํ ปวฑฺเฒตฺวา วิตฺถาเรน เถรานํ ภิกฺขูนํ เทเสสิ. กีทิโส จ เนสํ ธมฺมเทสกธมฺมปฺปฏิคฺคาหกานํ ธมฺมเทสนาย อานิสํโส อธิคโต.

Frage – Und wie, Freund, führte der ehrwürdige Khemaka dort die Lehrverkündigung weiter fort und legte sie den älteren Mönchen ausführlich dar? Und welcher Nutzen wurde von ihnen, dem Verkündiger der Lehre und den Empfängern der Lehre, durch diese Lehrverkündigung erlangt?

วิสฺสชฺชนา – จตุตฺเถ ภนฺเต วาเร อายสฺมา เขมโก ‘‘อลํ อาวุโส ทาสก กึ อิมาย สนฺธาวนิกาย, อาหราวุโส ทณฺฑํ, อหเมว เถรานํ สนฺติกํ คมิสฺสามี’’ติ ทณฺฑโมลุพฺภ อายสฺมา เขมโก เยน เถรา ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา เถเรหิ ภิกฺขูหิ ปุจฺฉิโต ‘‘นขฺวาหํ อาวุโส รูปํ อสฺมีติ วทามิ, นปิ อญฺญตฺร รูปา อสฺมีติ วทามิ. น ขฺวาหํ อาวุโส เวทนํ อสฺมีติ วทามิ, นปิ อญฺญตฺร เวทนา อสฺมีติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมา เขมโก อุตฺตริปิ ธมฺมเทสนํ ปวฑฺเฒตฺวา วิตฺถาเรน เทเสสิ. อิมสฺมิญฺจ ปน ภนฺเต เวยฺยากรณสฺมึ ภญฺญมาเน สฏฺฐิมตฺตานํ เถรานํ ภิกฺขูนํ อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตานิ วิมุจฺจึสุ อายสฺมโตจ เขมกสฺส. เอวํ โข ภนฺเต เตสํ เถรานํ ธมฺมเทสกธมฺมปฺปฏิคฺคาหกานํ ธมฺมาภิสมโย อโหสิ.

Antwort – Beim vierten Mal, ehrwürdiger Herr, sprach der ehrwürdige Khemaka: „Genug, Freund Dāsaka, was soll dieses Hin- und Herlaufen? Bring mir den Stock, Freund, ich selbst werde mich zu den älteren Mönchen begeben.“ Auf einen Stock gestützt ging der ehrwürdige Khemaka dorthin, wo sich die älteren Mönche befanden. Als er dort angekommen war und von den älteren Mönchen gefragt wurde, sprach er: „Freunde, ich sage nicht, ich sei die Form, noch sage ich, ich sei verschieden von der Form. Ich sage nicht, ich sei das Gefühl, noch sage ich, ich sei verschieden vom Gefühl“ – mit diesen und ähnlichen Worten, ehrwürdiger Herr, entfaltete der ehrwürdige Khemaka die Dhamma-Lehre noch weiter und verkündete sie ausführlich. Während diese Darlegung vorgetragen wurde, ehrwürdiger Herr, wurden die Geister von etwa sechzig älteren Mönchen sowie des ehrwürdigen Khemaka ohne Anklammern von den Trieben befreit. Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, fand das Verständnis des Dhamma bei jenen älteren Mönchen statt, sowohl bei den Verkündern des Dhamma als auch bei den Empfängern des Dhamma.

ฉนฺนสุตฺต

Das Channa-Sutta

ปุจฺฉา – ฉนฺนสุตฺตํ [Pg.44] ปนาวุโส กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand, von wem und wie wurde das Channa-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสมฺพิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ฉนฺนตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ฉนฺนตฺเถโร อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ ‘‘โอวทตุ มํ อายสฺมา อานนฺโท, อนุสาสตุ มํ อายสฺมา อานนฺโท, กโรตุ เม อายสฺมา อานนฺโท ธมฺมึ กถํ, ยถาหํ ธมฺมํ ปสฺเสยฺย’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘สมฺมุขา เม ตํ อาวุโส ฉนฺน ภควโต สุตํ, สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ กจฺจานโคตฺตํ ภิกฺขุํ โอวทนฺตสฺส, ทฺวยนิสฺสิโต ขฺวายํ กจฺจาน โลโก เยภุยฺเยน อตฺถิตญฺเจว นตฺถิตญฺจ, โลกสมุทยํ โข กจฺจาน ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสโต ยา โลเก นตฺถิตา, สา น โหตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ.

Antwort – In Kosambī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen älteren Mönch Channa gesprochen. Der ehrwürdige ältere Channa, ehrwürdiger Herr, sprach zum ehrwürdigen Ānanda so: „Möge der ehrwürdige Ānanda mich ermahnen, möge der ehrwürdige Ānanda mich unterweisen, möge der ehrwürdige Ānanda mir eine Dhamma-Rede halten, damit ich den Dhamma sehen kann.“ Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde durch den ehrwürdigen älteren Ānanda, den Hüter des Dhamma-Schatzes, folgendes gesprochen: „Aus dem Munde des Erhabenen selbst, Freund Channa, habe ich dies gehört und aus seinem Munde habe ich es empfangen, als er den Mönch Kaccānagotta ermahnte: ‚Diese Welt, Kaccāna, stützt sich meist auf eine Dualität: auf das Dasein und das Nichtdasein. Wenn man aber, Kaccāna, die Entstehung der Welt mit rechter Weisheit so sieht, wie sie wirklich ist, gibt es für einen kein Nichtdasein in der Welt...‘“ und so weiter, ehrwürdiger Herr.

โอวทตุ [Pg.46] มํ อายสฺมา อานนฺโท, อนุสาสตุ มํ อายสฺมา อานนฺโท.

„Möge der ehrwürdige Ānanda mich ermahnen, möge der ehrwürdige Ānanda mich unterweisen.“

ปุปฺผสุตฺต

Das Puppha-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส…เป… [Pg.47] สมฺมาสมฺพุทฺเธน ขนฺธวคฺคสํยุตฺเต ปุปฺผวคฺเค ปุปฺผสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo also, Freund ... [etc.] ... wurde vom vollkommen Erleuchteten im Pupphavagga des Khandhavagga-Saṃyutta das Puppha-Sutta gesprochen, in Bezug auf wen und wie?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘นาหํ ภิกฺขเว โลเกน วิวทามิ, โลโกว มยา วิวทติ, น ภิกฺขเว ธมฺมวาที [Pg.48] เกนจิ โลกสฺมึ วิวทติ, ยํ ภิกฺขเว นตฺถิ สมฺมตํ โลเก ปณฺฑิตานํ, อหมฺปิตํ ‘‘นตฺถี’’ติ วทามิ, ยํ ภิกฺขเว อตฺถิสมฺมตํ โลเก ปณฺฑิตานํ, อหมฺปิตํ ‘‘อตฺถี’’ติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ich streite nicht mit der Welt, Mönche, sondern die Welt streitet mit mir. Ein Verkünder des Dhamma, Mönche, streitet mit niemandem in der Welt. Was in der Welt von den Weisen als nicht existent angesehen wird, davon sage auch ich ‚Es existiert nicht‘. Was in der Welt von den Weisen als existent angesehen wird, davon sage auch ich ‚Es existiert‘“ und so weiter.

นาหํ ภิกฺขเว โลเกน วิวทามิ.

„Ich streite nicht mit der Welt, Mönche.“

น ภิกฺขเว ธมฺมวาที เกนจิ โลกสฺมึ วิวทติ.

„Ein Verkünder des Dhamma, Mönche, streitet mit niemandem in der Welt.“

เผณปิณฺฑูปมสุตฺต

Das Pheṇapiṇḍūpama-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.51] อาวุโส เผณปิณฺฑูปมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Pheṇapiṇḍūpama-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – อยุชฺฌายํ ภนฺเต คงฺคาย นทิยา ตีเร สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว อยํ คงฺคา นที มหนฺตํ เผณปิณฺฑํ อาวเหยฺย, ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ปสฺเสยฺย นิชฺฌาเยยฺย โยนิโส อุปปริกฺเขยฺย, ตสฺส ตํ ปสฺสโต นิชฺฌายโต โยนิโส อุปปริกฺขโต ริตฺตกญฺเญว ขาเยยฺย, ตุจฺฉกญฺเญว ขาเยยฺย, อสารกญฺเญว ขาเยยฺย, กึ สิยา ภิกฺขเว เผณปิณฺเฑ สาโร. เอวเมว โข ภิกฺขเว ยํ กิญฺจิ รูปํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํวา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา ยํ ทูเร สนฺติเก วา, ตํ ภิกฺขุ ปสฺสติ นิชฺฌายติ โยนิโส อุปปริกฺขติ, ตสฺส ตํ ปสฺสโต นิชฺฌายโต โยนิโส อุปปริกฺขโต ริตฺตกญฺเญว ขายติ, ตุจฺฉกญฺเญว ขายติ, อสารกญฺเญว ขายติ, กิญฺหิ สิยา ภิกฺขเว รูเป สาโร’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Ayojjhā, ehrwürdiger Herr, am Ufer des Flusses Ganges, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Gleichwie, Mönche, dieser Fluss Ganges einen großen Schaumklumpen herantragen würde, und ein sehender Mensch würde ihn betrachten, genau prüfen und gründlich untersuchen; dem, der ihn so betrachtet, genau prüft und gründlich untersucht, würde er als völlig leer erscheinen, als völlig hohl, als völlig kernlos. Was für einen Kern, Mönche, könnte es auch in einem Schaumklumpen geben? Ebenso nun, Mönche, betrachte ein Mönch jegliche Form – ob vergangen, zukünftig oder gegenwärtig, innerlich oder äußerlich, grob oder fein, nieder oder edel, fern oder nah –, er prüft sie genau und untersucht sie gründlich. Dem, der sie so betrachtet, genau prüft und gründlich untersucht, erscheint sie als völlig leer, als völlig hohl, als völlig kernlos. Was für einen Kern, Mönche, könnte es auch in der Form geben?“ und so weiter.

เผณปิณฺฑูปมํ [Pg.54] รูปํ, เวทนา ปุพฺพุฬุปมา;

มรีจิกูปมา สญฺญา, สงฺขารา กทลูปมา;

มายูปมญฺจ วิญฺญาณํ, เทสิตาทิจฺจพนฺธุนา;

Einem Schaumklumpen gleicht die Form, das Gefühl ist einer Wasserblase gleich; Der Fata Morgana gleicht die Wahrnehmung, die Gestaltungen einem Bananenbaum; Und dem Trugbild gleicht das Bewusstsein: so wurde es vom Verwandten der Sonne gelehrt.

ยถา ยถา นิชฺฌายติ, โยนิโส อุปปริกฺขติ;

ริตฺตกํ ตุจฺฉกํ โหติ, โย นํ ปสฺสติ โยนิโส.

Wie immer man es betrachtet und gründlich untersucht; es erweist sich als leer und hohl für den, der es weise betrachtet.

อิมญฺจ [Pg.55] กายํ อารพฺภ, ภูริปญฺเญน เทสิตํ;

ปหานํ ติณฺณํ ธมฺมานํ, รูปํ ปสฺสถ ฉฑฺฑิตํ.

Und in Bezug auf diesen Körper hat der an Weisheit Reiche gelehrt: Seht die Form, wenn drei Dinge aufgegeben sind, weggeworfen daliegen.

อายุ อุสฺมาจ วิญฺญาณํ, ยทา กายํ ชหนฺติมํ;

อปวิทฺโธ ตทา เสติ, ปรภตฺตํ อเจตนํ.

Lebenskraft, Wärme und Bewusstsein – wenn sie diesen Körper verlassen, dann liegt er weggeworfen da, Speise für andere, ohne Bewusstsein.

เอตาทิสายํ สนฺตาโน, มายายํ พาลลาปินี;

วธโก เอส อกฺขาโต, สาโร เอตฺถ น วิชฺชติ.

So beschaffen ist dieses Kontinuum, dieses Trugbild, das Toren betört; als ein Mörder wird es bezeichnet, ein Kern ist darin nicht zu finden.

เอวํ ขนฺเธ อเวกฺเขยฺย, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย;

ทิวา วา ยทิ วา รตฺตึ, สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต.

So sollte ein Mönch mit unermüdlicher Tatkraft die Aggregate betrachten, ob bei Tag oder bei Nacht, klarsichtig und achtsam.

ชเหยฺย สพฺพสํโยคํ, กเรยฺย สรณตฺตโน;

จเรยฺยาทิตฺตสีโสว, ปตฺถยํ อจฺจุตํ ปทํ.

Er sollte alle Fesseln abwerfen, sich selbst zur Zuflucht machen und wandeln wie einer, dessen Haupt brennt, nach der unvergänglichen Stätte strebend.

ทุติยธมฺมกติกสุตฺต

Das zweite Dhammakathika-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว อาวุโส ธมฺมกถิกวคฺเค ทุติยธมฺมกถิกสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, im Dhammakathikavagga, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde das zweite Dhammakathika-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโม ภนฺเต ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ธมฺมกถิโก ธมฺมกถิโกติ ภนฺเต วุจฺจติ, กิตฺตาวตา นุ โข ภนฺเต ธมฺมกถิโก โหติ, กิตฺตาวตา ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน โหติ, กิตฺตาวตา ทิฏฺฐธมฺมนิพฺพานปฺปตฺโต โหตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘รูปสฺส เจ ภิกฺขุ นิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย ธมฺมํ เทเสติ, ‘ธมฺมกถิโก ภิกฺขู’ติ อลํ วจนายา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf einen gewissen Mönch gesprochen. Ein gewisser Mönch, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: „‚Ein Verkünder des Dhamma, ein Verkünder des Dhamma‘, so wird gesagt, ehrwürdiger Herr. Inwiefern ist man nun, ehrwürdiger Herr, ein Verkünder des Dhamma? Inwiefern einer, der dem Dhamma entsprechend praktiziert? Inwiefern einer, der das Nibbāna im gegenwärtigen Leben erlangt hat?“ Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene: „Wenn ein Mönch, o Mönch, zur Ernüchterung gegenüber der Form, zu deren Vergehen und zu deren Aufhören den Dhamma lehrt, ist es angemessen, ihn ‚einen Mönch, der ein Verkünder des Dhamma ist‘ zu nennen“, und so weiter.

สีลวนฺตสุตฺต, สุตวนฺตสุตฺต

Das Sīlavanta-Sutta und das Sutavanta-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.57] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สํคีตํ สีลวนฺตสุตฺตญฺจ สุตวนฺตสุตฺตญฺจ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass, von wem und wie wurden das Sīlavanta-Sutta und das Sutavanta-Sutta gesprochen, die von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurden?

วิสฺสชฺชนา – พาราณสิยํ [Pg.58] ภนฺเต อายสฺมนฺตํ มหาโกฏฺฐิกํ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต มหาโกฏฺฐิโก สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘สีลวตาวุโส สาริปุตฺต ภิกฺขุนา กตเม ธมฺมา โยนิโส มนสิกาตพฺพา. สุตาวตาวุโส สาริปุตฺต ภิกฺขุนา กตเม ธมฺมา โยนิโส มนสิกาตพฺพา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘สีลวตาวุโส โกฏฺฐิก ภิกฺขุนา, สุตาวตาวุโส โกฏฺฐิก ภิกฺขุนา ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา อนิจฺจโต ทุกฺขโต โรคโต คณฺฑโต สลฺลโต อฆโต อาพาธโต ปรโต ปโลกโต สุญฺญโต อนตฺตโต โยนิโส มนสิกาตพฺพา’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – In Benares, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Mahākoṭṭhika vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der ehrwürdige Mahākoṭṭhika, Ehrwürdiger, erhob sich am Abend aus seiner Zurückgezogenheit, begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war, und sprach nach der Annäherung zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Freund Sāriputta, welche Dinge sollte ein tugendhafter Mönch weise erwägen? Freund Sāriputta, welche Dinge sollte ein gelehrter Mönch weise erwägen?“ Zu diesem Anlass wurde vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, Folgendes gesprochen: „Freund Koṭṭhika, von einem tugendhaften Mönch, Freund Koṭṭhika, von einem gelehrten Mönch sollten die fünf Aggregate des Ergreifens weise erwogen werden als unbeständig, als leidvoll, als eine Krankheit, als ein Geschwür, als ein Pfeil, als ein Übel, als ein Gebrechen, als fremd, als zerfallend, als leer und als Nicht-Selbst“, und so weiter.

ราธสํยุตฺต

Rādha-Saṃyutta

สตฺตสุตฺต

Satta-Sutta

ปุจฺฉา – ราธสํยุตฺเต [Pg.61] ปนาวุโส ทุติยํ สตฺตสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde das zweite Satta-Sutta im Rādha-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ราธตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ราธตฺเถโร ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘สตฺโต สตฺโตติ ภนฺเต วุจฺจติ, กิตฺตาวตา นุ โข ภนฺเต สตฺโตติ วุจฺจตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘รูเป โข ราธ โย ฉนฺโท โย ราโค ยา นนฺที ยา ตณฺหา, ตตฺร สตฺโต ตตฺร วิสตฺโต, ตสฺมา สตฺโตติ วุจฺจตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Rādha gesprochen. Der ehrwürdige Thera Rādha sprach zum Erhabenen wie folgt: „'Ein Wesen, ein Wesen', Ehrwürdiger, wird gesagt. Wie weit, Ehrwürdiger, wird man denn als ein Wesen bezeichnet?“ Zu diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Rādha, was an Form Verlangen, was Leidenschaft, was Entzücken, was Durst ist, daran ist man verhaftet, daran ist man verstrickt; darum wird man 'Wesen' genannt“, und so weiter.

ทิฏฺฐิสํยุตฺต

Diṭṭhi-Saṃyutta

โสอตฺตาสุตฺต

Soattā-Sutta

ปุจฺฉา – ทิฏฺฐิสํยุตฺเต [Pg.63] ปนาวุโส ตติยํ สํคีตํ โสอตฺตา สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das als drittes rezitierte Soattā-Sutta im Diṭṭhi-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘กิสฺมึ นุ โข ภิกฺขเว สติ กึ อุปาทาย กึ อภินิวิสฺส เอวํ ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ โส อตฺตา โส โลโก โส เปจฺจ ภวิสฺสามิ นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, wenn was vorhanden ist, woran anhaftend, worauf beharrlich bestehend, entsteht eine solche Ansicht: 'Das ist das Selbst, das ist die Welt; nach dem Tode werde ich beständig, dauerhaft, ewig, von unveränderlicher Natur sein'?“, und so weiter.

นตฺถิทินฺนสุตฺต

Natthidinna-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.65] อาวุโส ปญฺจมํ นตฺถิทินฺนสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Genau dort, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das fünfte Natthidinna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘กิสฺมึ นุ โข ภิกฺขเว สติ กึ อุปาทาย กึ อภินิวิสฺส เอวํ ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, wenn was vorhanden ist, woran anhaftend, worauf beharrlich bestehend, entsteht eine solche Ansicht: 'Es gibt kein Geben, es gibt kein Opfer, es gibt keine Opfergabe; es gibt keine Frucht und keine Auswirkung von gut und schlecht ausgeführten Taten'?“, und so weiter.

โอกฺกนฺตสํยุตฺต

Okkanta-Saṃyutta

จกฺขุสุตฺต

Cakkhu-Sutta

ปุจฺฉา – โอกฺกนฺตสํยุตฺเต [Pg.66] ปนาวุโส ปฐมํ จกฺขุสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das erste Cakkhu-Sutta im Okkanta-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ [Pg.67] ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘จกฺขุํ ภิกฺขเว อนิจฺจํ วิปริณามิ อญฺญถาภาวิ. โสตํ. ฆานํ. ชิวฺหํ. กาโย. มโน อนิจฺโจ วิปริณามี อญฺญถาภาวี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, das Auge ist unbeständig, veränderlich, dem Anderswerden unterworfen. Das Ohr. Die Nase. Die Zunge. Der Körper. Der Geist ist unbeständig, veränderlich, dem Anderswerden unterworfen“, und so weiter.

สาริปุตฺตสํยุตฺต

Sāriputta-Saṃyutta

สุจิมุขีสุตฺต

Sucimukhī-Sutta

ปุจฺฉา – สาริปุตฺตสํยุตฺเต [Pg.68] ปนาวุโส ทสมํ สุจิมุขีสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass, von wem und wie wurde das zehnte Sucimukhī-Sutta im Sāriputta-Saṃyutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต สุจิมุขึ ปริพฺพาชิกํ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ. สุจิมุขี ภนฺเต ปริพฺพาชิกา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘กึ นุ โข สมณ อโธมุโข ภุญฺชสี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘น ขฺวาหํ ภคินิ อโธมุโข ภุญฺชามี’’ติ เอวมาทินา ปฏิกฺขิปิตฺวา ‘‘เย หิ เกจิ ภคินิ สมณพฺราหฺมณา วตฺถุวิชฺชา ติรจฺฉานวิชฺชาย มิจฺฉาชีเวน ชีวิกํ กปฺเปนฺติ, อิเม วุจฺจนฺติ ภคินิ สมณพฺราหฺมณา อโธมุขา ภุญฺชนฺตี’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf die Wandernonne Sucimukhī vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Die Wandernonne Sucimukhī, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Isst du etwa, o Asket, mit nach unten gerichtetem Gesicht?“ Zu dieser Angelegenheit wies der ehrwürdige Thera Sāriputta, der Feldherr der Lehre, dies zurück, indem er sprach: „Schwester, ich esse gewiss nicht mit nach unten gerichtetem Gesicht“, und so weiter, und fuhr fort: „Denn jene Asketen und Brahmanen, Schwester, die ihren Lebensunterhalt durch falschen Lebensunterhalt wie die Kunst der Grundstückswahrsagerei und andere niedrige Künste bestreiten, diese Asketen und Brahmanen, Schwester, werden als solche bezeichnet, die mit nach unten gerichtetem Gesicht essen“, und so weiter.

กึ [Pg.69] นุ โข สมณ อโธ มุโข ภุญฺชสิ.

„Isst du etwa, o Asket, mit nach unten gerichtetem Gesicht?“

น ขฺวาหํ ภคินิ อโธมุโข ภุญฺชามิ.

„Gewiss esse ich nicht, Schwester, mit nach unten gerichtetem Gesicht.“

เตน หิ สมณ อุพฺภมุโข ภุญฺชสิ.

„Isst du dann also, o Asket, mit nach oben gerichtetem Gesicht?“

น ขฺวาหํ ภคินิ อุพฺภมุโข ภุญฺชามิ.

„Gewiss esse ich nicht, Schwester, mit nach oben gerichtetem Gesicht.“

สฬายตนวคฺคสํยุตฺตปาฬิ

Saḷāyatanavagga-Saṃyutta-Pāḷi

อชฺฌตฺตานิจฺจสุตฺต, พาหิรสุตฺต

Ajjhattānicca-Sutta, Bāhira-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.73] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน สฬายตนวคฺคสํยุตฺเต ปฐมํ อชฺฌตฺตานิจฺจสุตฺตญฺจ จตุตฺถํ พาหิรานิจฺจสุตฺตญฺจ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Also, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurden von jenem Erhabenen ... (pe) ... vollkommen Erwachten das erste Ajjhattānicca-Sutta und das vierte Bāhirānicca-Sutta im Saḷāyatanavagga-Saṃyutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘จกฺขุํ ภิกฺขเว อนิจฺจํ, ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ, ยํ ทุกฺขํ ตทนตฺตา, ยทนตฺตา ตํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพ’’นฺติ เอวมาทินาจ. ‘‘รูปา ภิกฺขเว อนิจฺจา. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ, ยํ ทุกฺขํ ตทนตฺตา, ยทนตฺตา ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’’ติ จ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, das Auge ist unbeständig; was unbeständig ist, das ist leidvoll; was leidvoll ist, das ist Nicht-Selbst; was Nicht-Selbst ist, das soll so, wie es wirklich ist, mit rechter Weisheit gesehen werden: 'Das gehört mir nicht, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst'“, und so weiter. Und: „Mönche, Formen sind unbeständig. Was unbeständig ist, das ist leidvoll; was leidvoll ist, das ist Nicht-Selbst; was Nicht-Selbst ist, [das soll so gesehen werden]: 'Das gehört mir nicht, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst'“, und so weiter.

สพฺพวคฺค

Sabba-Vagga

อาทิตฺตสุตฺต

Āditta-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.74] สพฺพวคฺเค ฉฏฺฐํ อาทิตฺตสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Dort, Freunde, im Sabba-Vagga, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das sechste Āditta-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – คยายํ [Pg.75] ภนฺเต คยาสีเส ปุราณชฏิลํ ภิกฺขุสหสฺสํ อารพฺภ ‘‘สพฺพํ ภิกฺขเว อาทิตฺตํ, กิญฺจ ภิกฺขเว สพฺพํ อาทิตฺตํ. จกฺขุ ภิกฺขเว อาทิตฺตํ, รูปา อาทิตฺตา, จกฺขุวิญฺญาณํ อาทิตฺตํ, จกฺขุสมฺผสฺโส อาทิตฺโต, ยมฺปิทํ จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ, เวทยิตํ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํวา, ตมฺปิ อาทิตฺตํ. เกน อาทิตฺตํ. ราคคฺคินา โทสคฺคินา โมหคฺคินา อาทิตฺตํ, ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตฺตนฺติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Gayā, Ehrwürdiger, auf dem Gayāsīsa-Hügel, wurde es in Bezug auf eintausend ehemalige Asketen mit Flechthaar, die nun Mönche waren, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Alles, o Mönche, brennt. Und was, o Mönche, ist alles, das brennt? Das Auge, o Mönche, brennt; Formen brennen; das Sehbewusstsein brennt; der Sehkontakt brennt; und auch was immer als Gefühl – ob angenehm, unangenehm oder weder-angenehm-noch-unangenehm – in Abhängigkeit vom Sehkontakt entsteht, das brennt ebenfalls. Womit brennt es? Es brennt mit dem Feuer der Gier, dem Feuer des Hasses, dem Feuer der Verblendung. Ich sage, es brennt durch Geburt, Altern, Tod, durch Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung“, und so weiter.

มิคชาลวคฺค

Migajāla-Vagga

ปฐม มิคชาลสุตฺต

Das erste Migajāla-Sutta

ปุจฺฉา – มิคชาลวคฺเค [Pg.76] อาวุโส ปฐมมิคชาลสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde das erste Migajāla-Sutta im Migajāla-Kapitel (Migajālavagga) vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ [Pg.77] ภนฺเต อายสฺมนฺตํ มิคชาลตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต มิคชาลตฺเถโร ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘เอกวิหารี เอกวิหารีติ ภนฺเต วุจฺจติ, กิตฺตาวตานุโข ภนฺเต เอกวิหารี โหติ, กิตฺตาวตาจ ปน สทุติยวิหารี โหตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘สนฺติ โข มิคชาล จกฺขุวิญฺเญยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา, ตญฺเจ ภิกฺขุ อภินนฺทติ อภิวทติ อชฺโฌสาย ติฏฺฐติ, ตสฺส ตํ อภินนฺทโต อภิวทโต อชฺโฌสาย ติฏฺฐโต อุปฺปชฺชติ นนฺที, นนฺทิยา สติ สาราโค โหติ, สาราเค สติ สํโยโค โหติ, นนฺทิสํโยชนสํยุตฺโต โข มิคชาล ภิกฺขุ สทุติยวิหารีติ วุจฺจตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Migajāla gesprochen. Der ehrwürdige Thera Migajāla, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „‚Ein Einsamlebender, ein Einsamlebender‘, Herr, wird gesagt. Wie weit, Herr, ist man ein Einsamlebender, und wie weit lebt man mit einem Gefährten?“ Zu diesem Gegenstand, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene Folgendes: „Es gibt, Migajāla, durch das Auge erkennbare Formen, die erwünscht, lieblich, angenehm, reizvoll, mit Sinnlichkeit verbunden und leidenschaftserregend sind. Wenn ein Mönch an ihnen Gefallen findet, sie begrüßt und daran haftend verweilt, entsteht in ihm, der Gefallen findet, begrüßt und daran haftend verweilt, Entzücken (nandī). Wenn Entzücken da ist, entsteht leidenschaftliche Begierde. Wenn leidenschaftliche Begierde da ist, entsteht eine Verbindung (saṃyogo). Ein Mönch, der an die Fessel des Entzückens gebunden ist, Migajāla, wird als ‚mit einem Gefährten lebend‘ bezeichnet“, und so weiter.

ปฐม ฉผสฺสายตนสุตฺต

Das erste Chaphassāyatana-Sutta (Über die sechs Bereiche des Kontakts)

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.79] นวมํ สํคีตํ ปฐมฉผสฺสายตนสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, als neuntes rezitiert, das erste Chaphassāyatana-Sutta: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘โย หิ โกจิ วิกฺขเว ภิกฺขุ ฉนฺนํ ผสฺสายตนานํ สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ อสฺสาทญฺจ อาทีนวญฺจ นิสฺสรณญฺจ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อวุสิตํ เตน พฺรหฺมจริยํ, อารกา โส อิมสฺมา ธมฺมวินยา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Welcher Mönch auch immer, ihr Mönche, das Entstehen, das Vergehen, die Anziehungskraft, das Elend und das Entkommen bezüglich der sechs Bereiche des Kontakts nicht der Wirklichkeit entsprechend versteht, der hat das heilige Leben nicht vollendet, der ist weit entfernt von dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya)“, und so weiter.

อหํ [Pg.80] หิ ภนฺเต ฉนฺนํ ผสฺสายตนานํ สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ อสฺสาทญฺจ อาทีนวญฺจ นิสฺสรณญฺจ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ.

„Ich nämlich, Herr, verstehe das Entstehen, das Vergehen, die Anziehungskraft, das Elend und das Entkommen bezüglich der sechs Bereiche des Kontakts nicht der Wirklichkeit entsprechend.“

จกฺขุํ [Pg.81] เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตาติ สมนุปสฺสสิ.

„Siehst du das Auge so an: ‚Das gehört mir, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“

โน เหตํ ภนฺเต.

„Gewiss nicht, Herr.“

เอตฺถ จ เต ภิกฺขุ จกฺขุ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตาติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ ภวิสฺสติ, เอเสวนฺโต ทุกฺขสฺส.

„Hierbei, Mönch, wird das Auge von dir so angesehen werden, wie es der Wirklichkeit entspricht, mit rechter Weisheit wohlgesehen: ‚Das gehört nicht mir, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst‘. Dies selbst ist das Ende des Leidens.“

คิลานวคฺค

Das Krankheits-Kapitel (Gilānavagga)

ปฐม คิลานสุตฺต

Das erste Gilāna-Sutta

ปุจฺฉา – คิลานวคฺเค [Pg.82] ปนาวุโส ปฐมํ คิลานสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Im Krankheits-Kapitel, Freund, wo, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde das erste Gilāna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อญฺญตรํ นวํ ภิกฺขุํ คิลานํ อาพาธิตํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต ภิกฺขุ คิลาโน อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘นขฺวาหํ ภนฺเต สีลวิสุทฺธตฺถํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ตํ ภิกฺขุํ ปฏิปุจฺฉิตฺวา ตสฺส จ วจนํ สาธุการํ ทตฺวา ‘‘ราควิราคตฺโถ หิ ภิกฺขุ มยา ธมฺโม เทสิโต, ตํ กึ มญฺญสิ ภิกฺขุ, จกฺขุ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วาติ. อนิจฺจํ ภนฺเต. ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วาติ, ทุกฺขํ ภนฺเต’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf einen gewissen neuen Mönch gesprochen, der krank, leidend, schwer erkrankt war. Ein gewisser kranker, leidender, schwer erkrankter Mönch, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Ich verstehe nicht, Herr, dass die Lehre vom Erhabenen zum Zweck der Reinheit des Verhaltens (sīlavisuddhi) dargelegt wurde.“ Zu diesem Gegenstand, Ehrwürdiger, nachdem er jenen Mönch befragt und seine Aussage gutgeheißen hatte, sprach der Erhabene Folgendes: „Die Lehre, Mönch, wurde von mir ja zum Zweck der Entfärbung von Gier (rāgavirāga) dargelegt. Was denkst du, Mönch, ist das Auge beständig oder unbeständig? – Unbeständig, Herr. Was aber unbeständig ist, ist das leidvoll oder freudvoll? – Leidvoll, Herr“, und so weiter.

น [Pg.84] เม ภนฺเต ขมนียํ.

„Es ist mir nicht erträglich, Herr.“

สาธุ [Pg.85] โข ตฺวํ ภิกฺขุ ราควิราคตฺถํ มยา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาสิ,

„Gut ist es, Mönch, dass du verstehst, dass die Lehre von mir zum Zweck der Entfärbung von Gier dargelegt wurde.“

ฉนฺนวคฺค

Das Channa-Kapitel (Channavagga)

ปุณฺณสุตฺต

Das Puṇṇa-Sutta

ปุจฺฉา – ฉนฺนวคฺเค [Pg.87] ปนาวุโส ปญฺจมํ สํคีตํ ปุณฺณสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Im Channa-Kapitel aber, Freund, als fünftes rezitiert, das Puṇṇa-Sutta: Wo, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ปุณฺณตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ, อายสฺมา ภนฺเต ปุณฺณตฺเถโร ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘สาธุ เม ภนฺเต ภควา สํขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ, ยมหํ ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหเรยฺย’’นฺติ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘สนฺติ โข ปุณฺณ จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา, ตญฺเจ ภิกฺขุ อภินนฺทติ อภิวทติ อชฺโฌสาย ติฏฺฐติ, ตสฺส ตํ อภินนฺทโต อภิวทโต อชฺโฌสาย ติฏฺฐโต อุปฺปชฺชติ นนฺที, นนฺที สมุทโย ทุกฺขสมุทโย ปุณฺณาติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Puṇṇa gesprochen. Der ehrwürdige Thera Puṇṇa, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze darlegen würde, sodass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen verweilen kann.“ Zu diesem Gegenstand sprach der Erhabene, Ehrwürdiger, Folgendes: „Es gibt, Puṇṇa, durch das Auge erkennbare Formen, die erwünscht, lieblich, angenehm, reizvoll, mit Sinnlichkeit verbunden und leidenschaftserregend sind. Wenn ein Mönch an ihnen Gefallen findet, sie begrüßt und daran haftend verweilt, entsteht in ihm, der Gefallen findet, begrüßt und daran haftend verweilt, Entzücken. Die Entstehung des Entzückens ist die Entstehung des Leidens, Puṇṇa, so sage ich“, und so weiter.

ปุจฺฉา – เอวญฺจาวุโส [Pg.89] ภควา อายสฺมโต ปุณฺณตฺเถรสฺส สํขิตฺเตน โอวาทํ ทตฺวา กถญฺจ นํ ปฏิปุจฺฉิ, กถญฺจ โส ภควโต อาโรเจสิ, กถญฺจสฺสายสฺมโต ปุณฺณตฺเถรสฺส อภิสมฺปราโย อโหสิ.

Frage – Und nachdem, Freund, der Erhabene dem ehrwürdigen Thera Puṇṇa die Unterweisung in Kürze gegeben hatte, wie befragte er ihn, wie berichtete jener dem Erhabenen, und wie war das zukünftige Schicksal (abhisamparāyo) des ehrwürdigen Thera Puṇṇa?

วิสฺสชฺชนา – เอวํ โข ภนฺเต ภควา อายสฺมโต ปุณฺณตฺเถรสฺส สํขิตฺเตน โอวาทํ ทตฺวา ‘‘อิมินา ตฺวํ ปุณฺณ มยา สํขิตฺเตน โอวาเทน โอวทิโต กตมสฺมึ ชนปเท วิหริสฺสสี’’ติ ตํ อายสฺมนฺตํ ปุณฺณตฺเถรํ ปฏิปุจฺฉิ. โส จ ภนฺเต อายสฺมา ‘‘อตฺถิ ภนฺเต สุนาปรนฺโต นาม ชนปโท, ตตฺถาหํ วิหริสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภควโต อาโรเจสิ. โส หิ ภนฺเต อายสฺมา สุนาปรนฺเต ชนปเท วสิตฺวา เตเนว อนฺตรวสฺเสน ติสฺโส วิชฺชา สจฺฉากาสิ. เตเนว อนฺตรวสฺเสน ปรินิพฺพายิ. เอวํ โข ภนฺเต ตสฺส อายสฺมโต อภิสมฺปราโย อโหสิ.

Antwort – So also, Ehrwürdiger, nachdem der Erhabene dem ehrwürdigen Thera Puṇṇa die Unterweisung in Kürze gegeben hatte, befragte er den ehrwürdigen Thera Puṇṇa: „In welchem Landstrich wirst du leben, Puṇṇa, nun, da du von mir mit dieser kurzen Unterweisung belehrt worden bist?“ Und jener Ehrwürdige, Herr, berichtete dem Erhabenen Folgendes: „Es gibt, Herr, einen Landstrich namens Sunāparanta, dort werde ich leben.“ Jener ehrwürdige Thera, Ehrwürdiger, wohnte im Landstrich Sunāparanta und verwirklichte noch während derselben Regenzeit die drei dreifachen Wissenszweige (tisso vijjā). In derselben Regenzeit erlosch er völlig (parinibbāyi). So war, Ehrwürdiger, das zukünftige Schicksal jenes Ehrwürdigen.

สนฺติ [Pg.92] โข ตสฺส ภควโต สาวกา กาเยน จ ชีวิเตน จ อฏฺฏียมานา หรายมานา ชิคุจฺฉมานา สตฺถหารกํ ปริเยสนฺติ.

„Es gibt Jünger jenes Erhabenen, die, gequält, beschämt und angewidert von ihrem Körper und ihrem Leben, nach einem Bringer des Messers suchen.“

สกฺขิสฺสสิ โข ตฺวํ ปุณฺณ อิมินา ทมูปสเมน สมนฺนาคโต สุนาปรสนฺตสฺมึ ชนปเท วตฺถุํ.

„Wirst du, Puṇṇa, ausgestattet mit dieser Bändigung und Beruhigung, fähig sein, im Landstrich Sunāparanta zu leben?“

สฬวคฺค

Das Saḷāyatana-Kapitel (Saḷavagga)

มาลุกฺยปุตฺตสุตฺต

Das Mālukyaputta-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.93] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน สฬวคฺเค ทุติยํ มาลุกฺยปุตฺตสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde das zweite Mālukyaputta-Sutta im Saḷāyatana-Kapitel von jenem Erhabenen … und so weiter … vollkommen Erwachten gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ [Pg.94] ภนฺเต อายสฺมนฺตํ มาลุกฺยปุตฺตตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต มาลุกฺยปุตฺตตฺเถโร ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘สาธุ เม ภนฺเต ภควา สํขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ, ยมหํ ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหเรยฺย’’นฺติ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘เอตฺถ ทานิ มาลุกฺยปุตฺต กึ ทหเร ภิกฺขู วกฺขามาติ’’อาทินา เถรํ อปสาเทตฺวา เจว อุสฺสาเทตฺวา จ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ มาลุกฺยปุตฺต, เย เต จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อทิฏฺฐา อทิฏฺฐปุพฺพา, น จ ปสฺสสิ, น จ เต โหติ ปสฺเสยฺยนฺติ, อตฺถิ เต ตตฺถ ฉนฺโท วา ราโค วา เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dies wurde in Sāvatthī in Bezug auf den ehrwürdigen Älteren Mālukyaputta gesprochen. Der ehrwürdige Ältere Mālukyaputta, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: „Es wäre gut, ehrwürdiger Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze verkünden würde, so dass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen verweilen könnte.“ Bei diesem Anlass wies der Erhabene den Älteren einerseits zurecht und spornte ihn andererseits an, indem er sprach: „Was sollen wir hier nun, Mālukyaputta, zu den jungen Mönchen sagen?“, und sprach dann: „Was meinst du, Mālukyaputta, bezüglich jener durch das Auge erkennbaren Formen, die du nicht gesehen hast, die du zuvor nie sahst, die du nicht siehst und von denen du auch nicht wünschst, sie zu sehen: hast du daran ein Verlangen, eine Lust oder ein Begehren?“, und so weiter, ehrwürdiger Herr.

ปุจฺฉา – อิมสฺมึ [Pg.97] จ โข ปนาวุโส ภควตา โอวาเท สํขิตฺเตน ภาสิเต โส อายสฺมา มาลุกฺยปุตฺตตฺเถโร ภควนฺตํ กึ อโวจ กถญฺจสฺส ภควา อนุญฺญาสิ. กีทิโส จสฺสายสฺมโต มาลุกฺยปุตฺตตฺเถรสฺส ธมฺมาภิสมโย อโหสิ.

Frage – Nachdem nun, ihr Freunde, diese Unterweisung vom Erhabenen in Kürze gesprochen worden war, was sagte jener ehrwürdige Ältere Mālukyaputta zum Erhabenen, und wie stimmte der Erhabene ihm zu? Und wie gestaltete sich das Verständnis der Lehre des ehrwürdigen Älteren Mālukyaputta?

วิสฺสชฺชนา – อิมสฺมึ โข ภนฺเต โอวาเท ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิเต อายสฺมา มาลุกฺยปุตฺตตฺเถโร ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘อิมสฺส ขฺวาหํ ภนฺเต ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ.

Antwort – Nachdem diese Unterweisung, ehrwürdiger Herr, vom Erhabenen in Kürze gesprochen worden war, sprach der ehrwürdige Ältere Mālukyaputta so zum Erhabenen: „Ich verstehe, ehrwürdiger Herr, die Bedeutung dessen, was vom Erhabenen in Kürze gesprochen wurde, ausführlich wie folgt:

รูปํ ทิสฺวา มุฏฺฐา, ปิยํ นิมิตฺตํ มนสิ กโรโต;

สารตฺตจิตฺโต เวเทติ, ตญฺจ อชฺโฌส ติฏฺฐติ.

Sieht man eine Form, ist die Achtsamkeit verloren, wenn man sich das liebevolle Merkmal vergegenwärtigt; mit leidenschaftlichem Geist empfindet man und bleibt daran haftend stehen.

ตสฺส วฑฺฒนฺติ เวทนา, อเนกา รูปสมฺภวา;

อภิชฺฌา จ วิเหสา จ, จิตฺตมสฺสูปหญฺญติ;

เอวํ อาจินโต ทุกฺขํ, อารา นิพฺพาน วุจฺจติ;

Es wachsen seine Empfindungen, die vielfältigen, die aus den Formen entstehen; Habgier und Bedrängnis nehmen zu, und sein Geist wird beeinträchtigt. Für den, der so das Leiden anhäuft, sagt man, das Nibbāna sei weit entfernt.

เปยฺยาล

Peyyāla [Wiederholung]

น โส รชฺชติ ธมฺเมสุ, ธมฺมํ ญตฺวา ปฏิสฺสโต;

วิรตฺตจิตฺโต เวเทติ, ตญฺจ นาชฺโฌส ติฏฺฐติ.

Er verfällt den Phänomenen nicht in Gier, da er das Phänomen erkannt hat und achtsam ist; mit leidenschaftslosem Geist empfindet er, und er bleibt nicht daran haftend stehen.

ยถาสฺส ชานโต ธมฺมํ, เสวโต จาปิ เวทนํ;

ขียติ โนปจียติ, เอวํ โส จรตี สโต;

เอวํ อปจินโต ทุกฺขํ, สนฺติเก นิพฺพาน วุจฺจตีติ.

Wie er das Phänomen erkennt und auch die Empfindung erfährt, schwindet es und häuft sich nicht an, so wandelt er achtsam; für den, der so das Leiden abbaut, sagt man, das Nibbāna sei nahe.“

อิมสฺส ขฺวาหํ ภนฺเต ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามีติ. ภควา จ ภนฺเต ‘‘สาธุ สาธุ มาลุกฺยปุตฺต, สาธุ โข ตฺวํ มาลุกฺยปุตฺต มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสี’’ติ สาธุการํ ทตฺวา–

„Ich verstehe, ehrwürdiger Herr, die Bedeutung dessen, was vom Erhabenen in Kürze gesprochen wurde, auf diese Weise ausführlich.“ Und der Erhabene, ehrwürdiger Herr, spendete Beifall mit den Worten: „Gut, gut, Mālukyaputta! Gut ist es, Mālukyaputta, dass du die Bedeutung dessen, was von mir in Kürze gesprochen wurde, ausführlich verstehst“, und –

‘‘รูปํ ทิสฺวา สติ มุฏฺโฐ, ปิยํ นิมิตฺตํ มนสิ กโรโต;

สารตฺตจิตฺโต เวเทติ, ตญฺจ อชฺโฌส ติฏฺฐตี’’ติ–

– „Sieht man eine Form, ist die Achtsamkeit verloren, wenn man sich das liebevolle Merkmal vergegenwärtigt; mit leidenschaftlichem Geist empfindet man und bleibt daran haftend stehen“ –

อาทินา

mit diesen und weiteren Worten

เถรสฺส วจนํ สมนุญฺญาสิ. โส จ ภนฺเต อายสฺมา มาลุกฺยปุตฺตตฺเถโร เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต [Pg.98] วิหรนฺโต นจิรสฺเสว ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ, ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโรจ ปนายสฺมา มาลุกฺยปุตฺโต อรหตํ อโหสิ. เอวํ โข ภนฺเต ตสฺส อายสฺมโต อภิสมฺปราโย อโหสิ.

stimmte er den Worten des Älteren zu. Und jener ehrwürdige Ältere Mālukyaputta, ehrwürdiger Herr, verweilte allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen und realisierte schon bald selbst durch höhere Geisteskraft in diesem Leben das unübertreffliche Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig aus dem Haus in die Hauslosigkeit ziehen, erlangte es und verweilte darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das zu Tuende, es gibt nichts Weiteres mehr für dieses Dasein.“ Und der ehrwürdige Mālukyaputta wurde einer der Arahants. So, ehrwürdiger Herr, war das zukünftige Schicksal dieses Ehrwürdigen.

รูปํ [Pg.100] ทิสฺวา สติ มุฏฺฐา, ปิยํ นิมิตฺตํ มนสิ กโรโต;

สารตฺตจิตฺโต เวเทติ, ตญฺจ อชฺโฌส ติฏฺฐติ.

Sieht man eine Form, ist die Achtsamkeit verloren, wenn man sich das liebevolle Merkmal vergegenwärtigt; mit leidenschaftlichem Geist empfindet man und bleibt daran haftend stehen.

ปมาทวิหารีสุตฺต

Pamādavihārī-sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.101] อาวุโส จตุตฺถํ ปมาทวิหารีสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, ihr Freunde, wo und in Bezug auf wen wurde die vierte Lehrrede über den in Nachlässigkeit Verweilenden (Pamādavihārīsutta) vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ปมาทวิหาริญฺจ โว ภิกฺขเว เทเสสฺสามิ อปฺปมาทวิหาริญฺจ, ตํ สุณาถ. กถญฺจ ภิกฺขเว ปมาทวิหารี โหติ. จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตสฺส ภิกฺขเว วิหรโต จิตฺตํ พฺยาสิญฺจติ จกฺขุวิญฺเญยฺเยสุ รูเปสุ, ตสฺส พฺยาสิตฺตจิตฺตสฺส ปาโมชฺชํ น โหติ, ปาโมชฺเช อสติ ปีติ น โหติ, ปีติยา ปสฺสทฺธิ น โหติ, ปสฺสทฺธิยา อสติ ทุกฺขํ โหติ, ทุกฺขิโน จิตฺตํ น สมาธิยติ, อสมาหิ เต จิตฺเต ธมฺมา น ปาตุภวนฺติ, ธมฺมานํ อปาตุภาวา ปมาทวิหารีตฺเวว สงฺขํ คจฺฉตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde dies in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Ich werde euch, ihr Mönche, den in Nachlässigkeit Verweilenden und den in Achtsamkeit Verweilenden erklären. Hört zu! Und wie, ihr Mönche, verweilt einer in Nachlässigkeit? Wenn jemand mit ungezügeltem Sehorgan verweilt, ihr Mönche, wird sein Geist von den durch das Auge erkennbaren Formen eingenommen. Wenn sein Geist eingenommen ist, entsteht keine Freude. Wenn keine Freude da ist, entsteht keine Verzückung. Wenn keine Verzückung da ist, entsteht keine Beruhigung. Wenn keine Beruhigung da ist, entsteht Leiden. Bei einem Leidenden sammelt sich der Geist nicht. Ist der Geist unkonzentriert, offenbaren sich die Dinge nicht. Weil sich die Dinge nicht offenbaren, gilt er als einer, ‚der in Nachlässigkeit verweilt‘“, und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

โลกกามคุณวคฺค

Lokakāmaguṇa-vagga

ราหุโลวาทสุตฺต

Rāhulovāda-sutta

ปุจฺฉา – โลกกามคุณวคฺเค [Pg.104] อาวุโส อฏฺฐมํ ราหุโลวาทสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Im Lokakāmaguṇavagga, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die achte Lehrrede, das Rāhulovādasutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํเยว ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ราหุลํ อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล, จกฺขุ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วาติ. อนิจฺจํ ภนฺเต. ยํ ปนานิจฺจํ, ทุกฺขํ วา ตํ สุขํวาติ. ทุกฺขํ ภนฺเต. ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ. โน เหตํ ภนฺเต’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde dies in Bezug auf den ehrwürdigen Rāhula gesprochen: „Was meinst du, Rāhula, ist das Auge beständig oder unbeständig?“ – „Unbeständig, ehrwürdiger Herr.“ – „Was aber unbeständig ist, ist das leidvoll oder freudvoll?“ – „Leidvoll, ehrwürdiger Herr.“ – „Was aber unbeständig, leidvoll und dem Wandel unterworfen ist, ist es angemessen, dies so zu betrachten: ‚Das ist mein, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“ – „Gewiss nicht, ehrwürdiger Herr“, und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ยํนูนาหํ [Pg.105] ราหุลํ อุตฺตรึ อาสวานํ ขเย วิเนยฺยํ.

„Wie wäre es, wenn ich nun Rāhula weiter zur Vernichtung der Triebe anleiten würde.“

คณฺหาหิ ราหุล นิสีทนํ.

„Nimm, Rāhula, das Sitzleder.“

คหปติวคฺค

Gahapati-vagga

ภารทฺวาชสุตฺต

Bhāradvāja-sutta

ปุจฺฉา – คหปติวคฺเค [Pg.107] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ จตุตฺถํ สํคีตํ ภารทฺวาชสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Im Gahapativagga, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde die vierte, von den alten großen Lehrkonzils-Älteren rezitierte Lehrrede, das Bhāradvājasutta, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสมฺพิยํ ภนฺเต ราชานํ อุเทนํ อารพฺภ อายสฺมตา ปิณฺโฑลภารทฺวาชตฺเถเรน ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต อุเทโน อายสฺมนฺตํ ปิณฺโฑลภารทฺวาชํ เอตทโวจ ‘‘โก นุ โข โภ ภารทฺวาช เหตุ โก ปจฺจโย, เยนิเม ทหรา ภิกฺขู สุสู กาฬเกสา ภทฺเรน โยพฺพเนน สมนฺนาคตา ปฐเมน วยสา อนิกีฬิตาวิโน กาเมสุ ยาวชีวํ ปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ จรนฺติ, อทฺธานญฺจ อาปาเทนฺตี’’ติ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘วุตฺตํ โข

Antwort – In Kosambī, ehrwürdiger Herr, wurde dies in Bezug auf den König Udena vom ehrwürdigen Älteren Piṇḍolabhāradvāja gesprochen. Der König Udena, ehrwürdiger Herr, sprach zum ehrwürdigen Piṇḍolabhāradvāja so: „Was nun, werter Bhāradvāja, ist der Grund, was ist die Ursache dafür, dass diese jungen Mönche – zart, mit pechschwarzem Haar, ausgestattet mit glücklicher Jugend, im ersten Lebensalter, die sich nicht an den Sinnesfreuden ergötzt haben – das ganze Leben hindurch das vollkommene, reine heilige Leben führen und diese lange Zeit durchhalten?“ Bei diesem Anlass [wurde gesagt]: „Es wurde wahrlich gesagt...

เอตํ [Pg.108] มหาราช เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน เอถ ตุมฺเห ภิกฺขเว มาตุมตฺตีสุ มาตุจิตฺตํ อุปฏฺฐเปถ. ภคนิมตฺตีสุ ภคินิจิตฺตํ อุปฏฺฐเปถ, ธีตุมตฺตีสุ ธีตุจิตฺตํ อุปฏฺฐเปถา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา ปิณฺโฑล ภารทฺวาชตฺเถเรน ภาสิตํ.

Dies, o großer König, wurde vom Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten, so dargelegt: ‚Kommt, ihr Mönche, bringt jenen, die im Alter eurer Mütter sind, das Gemüt einer Mutter entgegen; bringt jenen, die im Alter eurer Schwestern sind, das Gemüt einer Schwester entgegen; bringt jenen, die im Alter eurer Töchter sind, das Gemüt einer Tochter entgegen.‘ Dies und Weiteres, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Thera Piṇḍola Bhāradvāja gesprochen.

เวรหจฺจานิสุตฺต

Das Verahaccāni-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.112] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทสมํ สํคีตํ เวรหจฺจานิสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Verahaccāni-Sutta, das an ebendieser Stelle von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als zehntes rezitiert wurde, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – กามณฺฑายํ ภนฺเต เวรหจฺจานิโคตฺตํ พฺราหฺมณึ อารพฺภ อายสฺมตา อุทายิตฺเถเรน ภาสิตํ. เวรหจฺจานีโคตฺตา ภนฺเต พฺราหฺมณี อายสฺมนฺตํ อุทายิตฺเถรํ เอตทโวจ ‘‘กิสฺมึ นุ โข ภนฺเต สติ อรหนฺโต สุขทุกฺขํ ปญฺญเปนฺติ, กิสฺมึ อสติ อรหนฺโต สุขทุกฺขํ น ปญฺญเปนฺตี’’ติ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘จกฺขุสฺมึ โข ภคินิ สติ [Pg.113] อรหนฺโต สุขทุกฺขํ ปญฺญเปนฺติ, จกฺขุสฺมึ อสติ อรหนฺโต สุขทุกฺขํ น ปญฺญเปนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา อุทายิตฺเถเรน ภาสิตํ.

Antwort: In Kāmaṇḍā, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf die Brahmanin aus der Verahaccāni-Sippe vom ehrwürdigen Thera Udāyin gesprochen. Die Brahmanin der Verahaccāni-Sippe, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Thera Udāyin wie folgt: ‚Wenn was vorhanden ist, Ehrwürdiger, erklären die Arahants Glück und Leid, und wenn was nicht vorhanden ist, erklären die Arahants Glück und Leid nicht?‘ Bei diesem Anlass wurde vom ehrwürdigen Thera Udāyin wie folgt gesprochen: ‚Wenn das Auge vorhanden ist, Schwester, erklären die Arahants Glück und Leid; wenn das Auge nicht vorhanden ist, erklären die Arahants Glück und Leid nicht.‘

เทวทหวคฺค

Das Devadaha-Kapitel

ขณสุตฺต

Das Khaṇa-Sutta

ปุจฺฉา – เทวทหวคฺเค [Pg.115] อาวุโส ขณสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, im Devadaha-Kapitel, in Bezug auf wen und wie wurde das Khaṇa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต เทวทเห นาม สกฺยานํ นิคเม สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ลาภา โว ภิกฺขเว, สุลทฺธํ โว ภิกฺขเว, ขโณ โว ปฏิลทฺโธ พฺรหฺมจริยวาสายา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, in einer Ortschaft der Sakyer namens Devadaha, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Es ist ein Gewinn für euch, ihr Mönche, es ist ein Segen für euch, ihr Mönche, dass ihr den rechten Augenblick erlangt habt, um das heilige Leben zu führen!‘

สมุทฺทวคฺค

Das Ozean-Kapitel

พาฬิสิโกปมสุตฺต

Das Bāḷisikopama-Sutta

ปุจฺฉา – สมุทฺทวคฺเค [Pg.117] ปนาวุโส ตติยํ พาฬิสิโกปมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage: Aber wo, Freund, im Ozean-Kapitel, wurde das dritte Sutta, das Bāḷisikopama-Sutta, vom Erhabenen in Bezug auf wen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห [Pg.118] ภนฺเต ชีวกมฺพวเน สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว พาฬิสิโก อามิสคตพฬิสํ คมฺภีเร อุทกรหเท ปกฺขิเปยฺยา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, im Jīvaka-Mango-Hain, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Gleichsam, ihr Mönche, wie ein Angler einen mit Köder versehenen Haken in einen tiefen See werfen würde...‘

อาทิตฺตปริยายสุตฺต

Das Ādittapariyāya-Sutta

ปุจฺฉา – สฬายตนวคฺคสํยุตฺเต [Pg.120] สมุทฺทวคฺเค ปนาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สํคีตํ อฏฺฐมํ อาทิตฺตปริยายสุตฺตํ ภควตา กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Aber in Bezug auf wen und wie, Freund, wurde im Ozean-Kapitel der Saḷāyatana-Kapitel-Sammlung das achte Sutta, das Ādittapariyāya-Sutta, welches von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สมฺพหุเล ภนฺเต ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อาทิตฺตปริยายํ โว ภิกฺขเว ธมฺมปริยายํ เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาถ. กตโม จ ภิกฺขเว อาทิตฺตปริยาโย ธมฺมปริยาโย. วรํ ภิกฺขเว ตตฺตาย อโยสลากาย อาทิตฺตาย สมฺปชฺชลิตาย สโชติภูตาย จกฺขุนฺทฺริยํ สมฺปลิมฏฺฐํ, นตฺเวว จกฺขุวิญฺเญยฺเยสุ รูเปสุ อนุพฺยญฺชนโส นิมิตฺตคฺคาโห’’ติอาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: In Bezug auf zahlreiche Mönche, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Ich werde euch, ihr Mönche, die Lehrdarlegung über das Brennen verkünden, hört zu. Und was, ihr Mönche, ist die Lehrdarlegung über das Brennen? Es wäre besser, ihr Mönche, wenn das Sehorgan mit einem glühenden, brennenden, lodernden Eisenstab durchstoßen würde, als dass man nach den Merkmalen und Einzelheiten bei den durch das Auge erkennbaren Formen greift.‘

อาสีวิสวคฺค

Das Giftnatter-Kapitel

ปฐมทารุกฺขนฺโธปมสุตฺต

Das erste Dārukkhandhopama-Sutta

ปุจฺฉา – อาสีวิสวคฺเค [Pg.126] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ จตุตฺถํ สํคีตํ ปฐมทารุกฺขนฺโธปมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, im Giftnatter-Kapitel, in Bezug auf wen und wie wurde das vierte Sutta, das erste Dārukkhandhopama-Sutta, welches von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสมฺพิยํ ภนฺเต คงฺคาย นทิยา ตีเร สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ปสฺสถ โน ตุมฺเห ภิกฺขเว อมฺหํ มหนฺตํ ทารุกฺขนฺธํ คงฺคาย นทิยา โสเตน วุยฺหมาน’’นฺติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตา.

Antwort: In Kosambī, Ehrwürdiger, am Ufer des Flusses Ganges, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Seht ihr, ihr Mönche, jenen großen Baumstamm, der von der Strömung des Flusses Ganges dahingetrieben wird?‘

อุปจารวจนํ

Übertragene Redeweise

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.129] ตตฺถ ภควตา โอริมตีราทีนํ อุปจารวจนานํ อตฺโถ วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา ปกาสิโต.

Frage: Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Bedeutung der metaphorischen Ausdrücke wie „dieses Ufer“ und so weiter ausführlich analysiert und dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – โอริมํ ตีรนฺติ โข ภิกฺขุ ฉนฺเนตํ อชฺฌตฺติกานํ อายตนานํ อธิวจนํ. ปาริมํ ตีรนฺติ โข ภิกฺขุ ฉนฺเนตํ พาหิรานํ อายตนานํ อธิวจนํ. มชฺเฌ สํสีโทติ โข ภิกฺขุ นนฺทิราคสฺเสตํ อธิวจนํ. ถเล อุสฺสาโทติ โข ภิกฺขุ อสฺมิมานสฺเสตํ อธิวจนนฺติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ตตฺถ โอริมตีราทีนํ อุปจารวจนานํ อตฺโถ วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา ปกาสิโต.

Antwort: ‚„Das diesseitige Ufer“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für die sechs inneren Sinnesbereiche. „Das jenseitige Ufer“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für die sechs äußeren Sinnesbereiche. „In der Mitte versinken“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für Ergötzen und Begierde. „Auf dem Festland auflaufen“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für den Ich-Dünkel.‘ In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Bedeutung der metaphorischen Ausdrücke wie „dieses Ufer“ und so weiter ausführlich analysiert und dargelegt.

ปุจฺฉา – อิมสฺมึ [Pg.131] โข ปน อาวุโส สุตฺเต ภควตา ภาสิเต วิเสสโต กสฺส กีทิโส อตฺโถ กถญฺจ ปฏิลทฺโธ.

Frage: Aber für wen im Besonderen, Freund, als diese Lehrrede vom Erhabenen gesprochen wurde, welcher Nutzen wurde wie erlangt?

วิสฺสชฺชนา – อิมสฺมึ ภนฺเต สุตฺเต ภควตา ภาสิเต วิเสสโต นนฺทสฺส โคปาลกสฺส ปพฺพชฺชา จ อุปสมฺปทา จ ยาว อรหตฺตาจ วิเสสโต อตฺโถ อธิคโต.

Antwort: Als diese Lehrrede, Ehrwürdiger, vom Erhabenen gesprochen wurde, erlangte insbesondere der Kuhhirte Nanda das Hinausgehen in die Hauslosigkeit, die höhere Weihe und schließlich im Besonderen das Ziel der Arahantschaft.

ลเภยฺยาหํ [Pg.132] ภนฺเต ภควโต สนฺติเก ปพฺพชฺชํ, ลเภยฺยํ อุปสมฺปทํ.

„Möge ich, Ehrwürdiger, in der Gegenwart des Erhabenen das Hinausgehen in die Hauslosigkeit erlangen, möge ich die höhere Weihe erlangen.“

เตน หิ ตฺวํ นนฺท สามิกานํ คาโว นิยฺยาเตหิ.

„Dann gib du, Nanda, den Eigentümern die Rinder zurück.“

คมิสฺสนฺติ [Pg.133] ภนฺเต คาโว วจฺฉคิทฺธินิโย.

„Die Kühe werden von selbst gehen, Ehrwürdiger, da sie sich nach ihren Kälbern sehnen.“

กึสุโกปมสุตฺต

Das Kiṃsukopama-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.134] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ อฏฺฐมํ สํคีตํ กึสุโกปมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Kiṃsukopama-Sutta, das an ebendieser Stelle von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als achtes rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม อญฺญตรํ การกํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภาสิตํ. อญฺญตโร ภนฺเต การโก ภิกฺขุ จตฺตาโร ขาณาสเว ภิกฺขู ญาณทสฺสนวิสุทฺธํ ปุจฺฉิตฺวา อสนฺตุฏฺโฐ เตสํ ภิกฺขูนํ ปญฺหาเวยฺยากรเณน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘กิตฺตาวตา นุ โข ภนฺเต ภิกฺขุโน ทสฺสนํ สุวิสุทฺธํ โหตี’’ติ. ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ‘‘เสยฺยถาปิ ภิกฺขุ ปุริสสฺส กึสุโก อทิฏฺฐปุพฺโพ อสฺส, โส เยนญฺญตโร ปุริโส กึสุกสฺส ทสฺสาวี เตนุปสงฺกเมยฺยา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, in Kapilavatthu im Nigrodha-Kloster, wurde es in Bezug auf einen bestimmten praktizierenden Mönch gesprochen. Ein bestimmter praktizierender Mönch, Ehrwürdiger, nachdem er vier triebversiegte Mönche nach der Reinheit der Erkenntnis und Schau gefragt hatte und mit deren Beantwortung der Fragen unzufrieden war, begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Nach der Ankunft sprach er zum Erhabenen wie folgt: ‚Inwiefern, Ehrwürdiger, ist die Schau eines Mönchs völlig gereinigt?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Es ist so, o Mönch, wie wenn ein Mann, der noch nie zuvor einen Kiṃsuka-Baum gesehen hat, sich zu einem anderen Mann begibt, der den Kiṃsuka-Baum schon gesehen hat...‘

ฉปฺปาณโกปมสุตฺต

Das Chappāṇakopama-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.140] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทสมํ สํคีตํ ฉปฺปาณโกปมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde das Chappāṇakopama-Sutta, das an ebendieser Stelle von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als zehntes rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุเยว ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว ปุริโส อรุคตฺโต ปกฺกคตฺโต สรวนํ ปวิเสยฺยา’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Ebenfalls bei den Sakyern, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Gleichsam, ihr Mönche, wie wenn ein Mann mit wunden, eiternden Gliedern in ein Schilfdickicht gehen würde...‘

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.141] ตตฺถ ภควตา อสํวโร วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา เทสิโต.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Unbeherrschtheit im Detail analysiert und ausführlich dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – กถญฺจ ภิกฺขเว อสํวโร โหติ, อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา ปิยรูเป รูเป อธิมุจฺจติ, อปฺปิยรูเป รูเป พฺยาปชฺชติ, อนุปฏฺฐิตกายสฺสติ จ วิหรติ ปริตฺตเจตโส. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ยตฺถสฺส เต อุปฺปนฺนา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตีติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ตตฺถ อสํวโร วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา เทสิโต.

Antwort – „Und wie, ihr Mönche, gibt es Unbeherrschtheit? Hier, ihr Mönche, sieht ein Mönch mit dem Auge eine Form; bei einer angenehmen Form ist er ihr zugetan, bei einer unangenehmen Form hegt er Abneigung, und er verweilt mit nicht gefestigter Achtsamkeit auf den Körper und mit begrenztem Geist. Er versteht jene Befreiung des Geistes und Befreiung durch Weisheit nicht der Wirklichkeit entsprechend, in der jene bei ihm entstandenen bösen, unheilsamen Geisteszustände restlos aufhören“ – auf diese und andere Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Unbeherrschtheit im Detail analysiert und ausführlich dargelegt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.143] ตตฺถ ภควตา สํวโร วิภชิตฺวา วิตฺถาเรน เทสิโต.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Beherrschung im Detail analysiert und ausführlich dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – กถญฺจ ภิกฺขเว สํวโร โหติ, อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา ปิยรูเป รูเป นาธิมุจฺจติ, อปฺปิยรูเป รูเป น พฺยาปชฺชตีติ, เอวมาทินา [Pg.144] ภนฺเต ภควตา ตตฺถ สํวโร วิภชิตฺวา วิตฺถาเรน เทสิโต.

Antwort – „Und wie, ihr Mönche, gibt es Beherrschung? Hier, ihr Mönche, sieht ein Mönch mit dem Auge eine Form; bei einer angenehmen Form ist er ihr nicht zugetan, bei einer unangenehmen Form hegt er keine Abneigung“ – auf diese und andere Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Beherrschung im Detail analysiert und ausführlich dargelegt.

เวทนาสํยุตฺต

Vedanāsaṃyutta

ทฏฺฐพฺพสุตฺต

Daṭṭhabbasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.147] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน เวทนาสํยุตฺเต ปญฺจมํ ทฏฺฐพฺพสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde jene fünfte Lehrrede, das Daṭṭhabbasutta, in der Sammlung über die Gefühle (Vedanāsaṃyutta) von jenem Erhabenen, … [wie oben] … vollkommen Erwachten gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ติสฺโส อิมา ภิกฺขเว เวทนา. กตมา ติสฺโส, สุขา เวทนา ทุกฺขาเวทนา อทุกฺขมสุขา เวทนา. สุขา ภิกฺขเว เวทนา ทุกฺขโต ทฏฺฐพฺพา, ทุกฺขา เวทนา สลฺลโต ทฏฺฐพฺพา, อทุกฺขมสุขา เวทนา อนิจฺจโต ทฏฺฐพฺพา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster bei Kapilavatthu, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Es gibt diese drei Gefühle, ihr Mönche. Welche drei? Angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Ein angenehmes Gefühl, ihr Mönche, sollte als leidvoll angesehen werden; ein unangenehmes Gefühl sollte als ein Pfeil angesehen werden; ein weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl sollte als vergänglich angesehen werden“ – auf diese und andere Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สุขา [Pg.148] ภิกฺขเว เวทนา ทุกฺขโต ทฏฺฐพฺพา.

„Ein angenehmes Gefühl, ihr Mönche, sollte als leidvoll angesehen werden.“

โย สุขํ ทุกฺขโต อทฺทส, ทุกฺขมทฺทกฺขิ สลฺลโต;

อทุกฺขมสุขํ สนฺตํ, อทฺทกฺขินํ อนิจฺจโต.

„Wer das Angenehme als leidvoll sah, das Unangenehme als einen Pfeil sah; und wer das friedvolle Weder-unangenehme-noch-angenehme als vergänglich sah,“

ส เว สมฺมทฺทโส ภิกฺขุ, ปริชานาติ เวทนา;

โส เวทนา ปริญฺญาย, ทิฏฺเฐ ธมฺเม อนาสโว;

กายสฺส เภทา ธมฺมฏฺโฐ, สงฺขฺยํ โนเปติ เวทคู.

„dieser Mönch ist wahrlich einer mit rechter Einsicht, er versteht die Gefühle vollkommen. Wenn er die Gefühle vollkommen verstanden hat, ist er noch in diesem Leben frei von Trieben. Nach dem Zerfall des Körpers, in der Lehre gefestigt, geht der Wissensreiche in keine Klassifizierung mehr ein.“

สลฺลสุตฺต

Sallasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.149] อาวุโส ฉฏฺฐํ สลฺลสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde ebendort die sechste Lehrrede, das Sallasutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘อสฺสุตวา ภิกฺขเว ปุถุชฺชโน สุขมฺปิ เวทนํ เวทยติ, ทุกฺขมฺปิ เวทนํ เวทยติ, อทุกฺขมสุขมฺปิ เวทนํ เวทยติ. สุตวา ภิกฺขเว อริยสาวโก สุขมฺปิ เวทนํ เวทยติ, ทุกฺขมฺปิ เวทนํ เวทยติ, อทุกฺขมสุขมฺปิ เวทนํ เวทยติ. ตตฺร ภิกฺขเว โก วิเสโส, โก อธิปฺปยาโส, กึ นานากรณํ สุตวโต อริยภาวกสฺส อสฺสุตวตา ปุถุชฺชเนนา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster bei Kapilavatthu, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ein unbelehrter Weltling, ihr Mönche, empfindet ein angenehmes Gefühl, empfindet ein unangenehmes Gefühl und empfindet ein weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Ein gebildeter edler Schüler, ihr Mönche, empfindet auch ein angenehmes Gefühl, empfindet ein unangenehmes Gefühl und empfindet ein weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Was, ihr Mönche, ist da der Unterschied, was die Besonderheit, was die Verschiedenheit zwischen dem gebildeten edlen Schüler und dem unbelehrten Weltling?“ – auf diese und andere Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ชมฺพุขาทกสํยุตฺต

Jambukhādakasaṃyutta

นิพฺพานปญฺหาสุตฺต

Nibbānapañhāsutta

ปุจฺฉา – ชมฺพุขาทกสํยุตฺเต [Pg.154] อาวุโส ปฐมํ นิพฺพานปญฺหาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde die erste Lehrrede, das Nibbānapañhāsutta, in der Jambukhādaka-Sammlung gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุ ภนฺเต นาลกคามเก ชมฺพุขาทกํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ. ชมฺพุขาทโก ภนฺเต ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘นิพฺพานํ นิพฺพานนฺติ อาวุโส สาริปุตฺต วุจฺจติ, กตมํ นุโข อาวุโส นิพฺพาน’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘โย [Pg.155] โข อาวุโส ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโย, อิทํ วุจฺจติ นิพฺพาน’’นฺติ เอวมาทินา อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – In Magadha, Ehrwürdiger, im Dorf Nālaka, in Bezug auf den wandernden Asketen Jambukhādaka, wurde es vom ehrwürdigen Sāriputta Thera, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der wandernde Asket Jambukhādaka, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „‚Nibbāna, Nibbāna‘, so wird gesagt, Freund Sāriputta. Was aber, Freund, ist das Nibbāna?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der ehrwürdige Sāriputta Thera, der Feldherr der Lehre, auf diese und andere Weise: „Die Versiegung von Gier, Freund, die Versiegung von Hass und die Versiegung von Verblendung – dies wird Nibbāna genannt.“

ธมฺมวาทีปญฺหาสุตฺต

Dhammavādīpañhāsutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.157] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ตติยํ สํคีตํ ธมฺมวาทีปญฺหาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde ebendort die von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als drittes rezitierte Lehrrede, das Dhammavādīpañhāsutta, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุเยว ภนฺเต นาลกคาเม ชมฺพุขาทกํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ. ชมฺพุขาทโก ภนฺเต ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘เก นุ โข อาวุโส สาริปุตฺต โลเก ธมฺมวาทิโน, เก โลเก สุปฺปฏิปนฺนา, เก โลเก สุคตา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘เย โข อาวุโส ราคปฺปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โทสปฺปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โมหปฺปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ. เต โลเก ธมฺมวาทิโน’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Magadha, Ehrwürdiger, im Dorf Nālaka, in Bezug auf den wandernden Asketen Jambukhādaka, wurde es vom ehrwürdigen Sāriputta Thera, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der wandernde Asket Jambukhādaka, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Wer in dieser Welt, Freund Sāriputta, sind jene, die die Lehre verkünden? Wer in dieser Welt verhält sich recht? Wer in dieser Welt ist wohlgegangen?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der ehrwürdige Sāriputta Thera, der Feldherr der Lehre, auf diese und andere Weise: „Jene, Freund, die die Lehre zur Überwindung von Gier verkünden, die die Lehre zur Überwindung von Hass verkünden und die die Lehre zur Überwindung von Verblendung verkünden – diese sind in der Welt Verkünder der Lehre.“

เก [Pg.158] โลเก สุปฺปฏิปนฺนา.

„Wer in dieser Welt verhält sich recht?“

เก โลเก สุคตา.

„Wer in dieser Welt ist wohlgegangen?“

ทุกฺกรปญฺหาสุตฺต

Dukkarapañhāsutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.161] โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหก มหาเถเรหิ ปริโยสานสุตฺตภาเวน สํคีตํ ทุกฺกรปญฺหาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde ebendort die von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als abschließende Lehrrede rezitierte Lehrrede, das Dukkarapañhāsutta, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุเยว นาลกคาเม ชมฺพุขาทกํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ. ชมฺพุขาทโก ภนฺเต ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘กึ นุ โข อาวุโส สาริปุตฺต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ทุกฺกร’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ปพฺพชฺชา โข อาวุโส อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ทุกฺกรา’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Magadha, im Dorf Nālaka, in Bezug auf den wandernden Asketen Jambukhādaka, wurde es vom ehrwürdigen Sāriputta Thera, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der wandernde Asket Jambukhādaka, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Was, Freund Sāriputta, ist in dieser Lehre und Disziplin schwer zu tun?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der ehrwürdige Sāriputta Thera, der Feldherr der Lehre, auf diese und andere Weise: „Das Hinausziehen in die Hauslosigkeit, Freund, ist in dieser Lehre und Disziplin schwer zu tun.“

โมคฺคลฺลานสํยุตฺต

Moggallānasaṃyutta

สกฺกสุตฺต

Sakkasutta

ปุจฺฉา – โมคฺคลฺลานสํยุตฺเต [Pg.163] อาวุโส ทสมํ สํคีตํ สกฺกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, von wem und wie wurde die zehnte, rezitierte Lehrrede, das Sakkasutta, in der Moggallāna-Sammlung gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – เทเวสุ ภนฺเต ตาวตึเสสุ สกฺกํ เทวานมินฺทํ อารพฺภ ‘‘สาธุ โข เทวานมินฺท พุทฺธสรณคมนํ โหติ, พุทฺธสรณคมนเหตุ โข เทวานมินฺท [Pg.164] เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต อายสฺมตา มหาโมคฺคลฺลานตฺเถเรน ภาสิตํ.

Antwort – Unter den Tāvatiṃsa-Göttern, Ehrwürdiger, in Bezug auf Sakka, den Herrn der Götter, wurde es vom ehrwürdigen Mahāmoggallāna Thera auf diese und andere Weise gesprochen: „Gut ist es wahrlich, o Herr der Götter, Zuflucht zum Buddha zu nehmen; denn aufgrund der Zufluchtnahme zum Buddha, o Herr der Götter, werden manche Wesen hier nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren.“

จิตฺตสํยุตฺต

Cittasaṃyutta

นิคณฺฐนาฏปุตฺตสุตฺต

Nigaṇṭhanāṭaputtasutta

ปุจฺฉา – จิตฺตสํยุตฺเต [Pg.168] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ อฏฺฐมํ สํคีตํ นิคณฺฐนาฏปุตฺตสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde im Citta-Saṃyutta das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als achtes rezitierte Nigaṇṭhanāṭaputta-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มจฺฉิกาสณฺเฑ ภนฺเต นิคณฺฐํ นาฏปุตฺตํ อารพฺภ จิตฺเตน คหปตินา ภาสิตํ. นิคณฺโฐ ภนฺเต นาฏปุตฺโต จิตฺตํ คหปตึ เอตทโวจ ‘‘สทฺทหสิ ตฺวํ คหปติ สมณสฺส โคตมสฺส อตฺถิ อวิตกฺโก อวิจาโร สมาธิ, อตฺถิ วิตกฺกวิจารานํ นิโรโธ’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘น ขฺวาหํ เอตฺถ ภนฺเต ภควโต สทฺธาย คจฺฉามิ, อตฺถิ อวิตกฺโก อวิจาโร สมาธิ, อตฺถิ วิตกฺกวิจารานํ นิโรโธ’’ติ เอวมาทินา จิตฺเตน คหปตินา ภาสิตํ.

Antwort – In Macchikāsaṇḍa, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf Nigaṇṭha Nāṭaputta vom Hausvater Citta gesprochen. Nigaṇṭha Nāṭaputta, Ehrwürdiger, sprach zum Hausvater Citta so: ‚Glaubst du, Hausvater, dem Asketen Gotama, dass es eine Konzentration ohne gedankliche Ausrichtung und ohne Untersuchung gibt, dass es ein Aufhören von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung gibt?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Hausvater Citta Folgendes gesprochen: ‚Ich gehe hierbei, Ehrwürdiger, nicht aus Glauben an den Erhabenen davon aus: „Es gibt eine Konzentration ohne gedankliche Ausrichtung und ohne Untersuchung, es gibt ein Aufhören von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung“‘ und so weiter.

อิทํ [Pg.169] ภวนฺโต ปสฺสนฺตุ.

Seht dies, ihr Herren!

ยาว อุชุโก จายํ จิตฺโต คหปติ.

Wie aufrecht ist doch dieser Hausvater Citta!

‘‘อหํ [Pg.170] โข ภนฺเต ยาวเทว อากงฺขามิ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรามิ’’ –

‚Ich, Ehrwürdiger, verweile, wann immer ich es wünsche, abgeschieden von den Sinnesfreuden, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, im Eintritt in die erste Vertiefung, die von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glückseligkeit erfüllt ist‘ –

อิทํ [Pg.171] ภวนฺโต ปสฺสนฺตุ.

Seht dies, ihr Herren!

อเจลกสฺสปสุตฺต

Das Acelakassapa-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.172] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ นวมํ สํคีตํ อเจลกสฺสปสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als neuntes rezitierte Acelakassapa-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ตตฺเถว ภนฺเต มจฺฉิกาสณฺเฑ อเจลํ กสฺสปํ อารพฺภ จิตฺเตน คหปตินา ภาสิตํ. อเจโล ภนฺเต กสฺสโป จิตฺตํ คหปตึ เอตทโวจ ‘‘อิเมหิ ปน เต คหปติ ตึสมตฺเตหิ วสฺเสหิ อตฺถิ โกจิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺโม อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘คิหิโนปิ สิยา ภนฺเต อหญฺหิ ภนฺเต ยาวเทว อากงฺขามิ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรามี’’ติ เอวมาทินา จิตฺเตน คหปตินา ภาสิตํ.

Antwort – Eben dort in Macchikāsaṇḍa, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den nackten Asketen Kassapa vom Hausvater Citta gesprochen. Der nackte Asket Kassapa, Ehrwürdiger, sprach zum Hausvater Citta so: ‚Hast du aber, Hausvater, in diesen rund dreißig Jahren irgendeinen übermenschlichen Zustand erlangt, eine vorzügliche, edlen Wissens- und Schauung würdige Errungenschaft, ein angenehmes Verweilen?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Hausvater Citta Folgendes gesprochen: ‚Das könnte selbst für einen Laien der Fall sein, Ehrwürdiger. Denn ich, Ehrwürdiger, verweile, wann immer ich es wünsche, abgeschieden von den Sinnesfreuden, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, im Eintritt in die erste Vertiefung, die von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glückseligkeit erfüllt ist‘, und so weiter.

คามณิสํยุตฺต

Das Gāmaṇi-Saṃyutta

จณฺฑสุตฺต

Das Caṇḍa-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.175] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน คามณิสํยุตฺเต ปฐมํ จณฺฑสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde von jenem Erhabenen, … [wie zuvor] … dem vollkommen Erleuchteten, das erste Sutta im Gāmaṇi-Saṃyutta, das Caṇḍa-Sutta, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ [Pg.176] ภนฺเต จณฺฑํ คามณึ อารพฺภ ภาสิตํ. จณฺโฑ ภนฺเต คามณิ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘โก นุ โข ภนฺเต เหตุ โก ปจฺจโย, เยน มิเธกจฺโจ จณฺโฑ จณฺโฑตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. โก ปน ภนฺเต เหตุ โก ปจฺจโย, เยน มิเธกจฺโจ โสรโต โสรโตตฺเวว สงฺขํ คจฺฉตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อิธ คามณิ เอกจฺจสฺส ราโค อปฺปหีโน โหติ, ราคสฺส อปฺปหีนตฺตา ปเร โกเปนฺติ, ปเรหิ โกปิยมาโน โกปํ ปาตุกโรติ, โส จณฺโฑตฺเวว สงฺขํ คจฺฉตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Dorfvorsteher Caṇḍa gesprochen. Der Dorfvorsteher Caṇḍa, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen so: ‚Was ist wohl, o Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Person als „jähzornig, jähzornig“ bezeichnet wird? Was aber ist, o Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Person als „sanftmütig, sanftmütig“ bezeichnet wird?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Hier, Gāmaṇi, ist bei einer bestimmten Person die Gier nicht überwunden. Weil die Gier nicht überwunden ist, reizen andere sie auf; wenn sie von anderen gereizt wird, zeigt sie Zorn, und so wird sie als „jähzornig“ bezeichnet‘, und so weiter.

เขตฺตูปมสุตฺต

Das Khettūpama-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.178] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สตฺตมํ สํคีตํ เขตฺตูปมสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als siebentes rezitierte Khettūpama-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – นาฬนฺทายํ ภนฺเต ปาวาริกมฺพวเน อสิพนฺธกปุตฺตํ คามณึ อารพฺภ ภาสิตํ. อสิพนฺธกปุตฺโต ภนฺเต คามณิ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘นนุ ภนฺเต ภควา สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรตีติ. เอวํ คามณิ ตถาคโต สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรตีติ. อถ กิญฺจรหิ ภนฺเต ภควา เอกจฺจานํ สกฺกจฺจํ ธมฺมํ เทเสติ, เอกจฺจานํ โน ตถา [Pg.179] สกฺกจฺจํ ธมฺมํ เทเสตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘เตน หิ คามณิ ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ, ยถา เต ขเมยฺย, ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Nāḷandā, Ehrwürdiger, im Pāvārika-Mango-Hain, wurde es in Bezug auf den Dorfvorsteher Asibandhakaputta gesprochen. Der Dorfvorsteher Asibandhakaputta, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen so: ‚Verweilt der Erhabene nicht, o Herr, voll Mitgefühl für das Wohl aller Lebewesen?‘ – ‚Ja, Gāmaṇi, der Tathāgata verweilt voll Mitgefühl für das Wohl aller Lebewesen.‘ – ‚Warum aber, o Herr, lehrt der Erhabene dann einigen Menschen das Dhamma mit großer Sorgfalt, anderen aber lehrt er das Dhamma nicht mit solcher Sorgfalt?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Nun, Gāmaṇi, so will ich dich hierzu befragen; wie es dir richtig erscheint, so magst du antworten‘, und so weiter.

สงฺขธมสุตฺต

Das Saṅkhadhama-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.183] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหก มหาเถเรหิ อฏฺฐมํ สํคีตํ สงฺขธมสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als achtes rezitierte Saṅkhadhama-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – นาฬนฺทายํเยว ภนฺเต ปาวาริกมฺพวเน อสิพนฺธกปุตฺตํ คามณึ นิคณฺฐสาวกํ อารพฺภ ภาสิตํ. ภควา ภนฺเต อสิพนฺธกปุตฺตํ คามณึ นิคณฺฐสาวกํ เอตทโวจ ‘‘กถํ นุ โข คามณิ นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต สาวกานํ ธมฺมํ เทเสตี’’ติ. เอวํ โข ภนฺเต นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต สาวกานํ ธมฺมํ เทเสติ ‘‘โย โกจิ ปาณํ อติปาเตติ, สพฺโพ โส อาปายิโก เนรยิโก. (เปยฺยาล) ยํพหุลํ ยํพหุลํ วิหรติ, เตน เตน นียตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ยํพหุลํ ยํพหุลญฺจ คามณิ วิหรติ, เตน เตน นียติ, เอวํ สนฺเต น โกจิ อาปายิโก เนรยิโก ภวิสฺสติ, ยถา นิคณฺฐสฺส นาฏปุตฺตสฺส วจน’’นฺติ เอวํ โข ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตํ.

Antwort – Ebenfalls in Nāḷandā, Ehrwürdiger, im Pāvārika-Mango-Hain, wurde es in Bezug auf den Dorfvorsteher Asibandhakaputta, einen Schüler der Nigaṇṭhas, gesprochen. Der Erhabene, Ehrwürdiger, sprach zum Dorfvorsteher Asibandhakaputta, dem Schüler der Nigaṇṭhas, so: ‚Wie lehrt denn, Gāmaṇi, Nigaṇṭha Nāṭaputta seinen Schülern die Lehre?‘ – ‚So lehrt, o Herr, Nigaṇṭha Nāṭaputta seinen Schülern die Lehre: „Wer auch immer ein Lebewesen tötet, der geht ganz und gar in den Verfall, in die Hölle ein. … [Abkürzung] … Womit auch immer er meistens verweilt, davon wird er weggeführt.“‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen in Kürze Folgendes gesprochen: ‚Womit auch immer man meistens verweilt, Gāmaṇi, davon wird man weggeführt. Wenn dem so wäre, dann würde niemand in den Verfall, in die Hölle eingehen, gemäß dem Wort des Nigaṇṭha Nāṭaputta‘, und so weiter.

ยํ พหุลวาท

Die Lehre über das vorwiegende Verweilen

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.185] ตตฺถ ภควตา ยํพหุลวาเท โทโส ปกาสิโต.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Fehler in jener Lehre über das vorwiegende Verweilen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ตํ กึ มญฺญสิ คามณิ, โย โส ปุริโส ปาณาติปาตี รตฺติยา วา ทิวสสฺส วา สมยาสมยํ อุปาทาย กตโม พหุตโร สมโย ยํ วาโส ปาณมติปาเตติ. ยํ วา โส ปาณํ นาติปาเตตีติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา อสิพนฺธกํ นิคณฺฐนาฏปุตฺตสฺส สาวกํ คามณึ ปุจฺฉิตฺวา ปุจฺฉิตฺวา ยํพหุลวาเท โทโส ปกาสิโต.

Antwort – ‚Was meinst du dazu, Gāmaṇi: Ein Mensch, der Lebewesen tötet, wenn man die Zeiten bei Nacht oder am Tag in Betracht zieht – welche Zeit ist die längere: jene, in der er Lebewesen tötet, oder jene, in der er keine Lebewesen tötet?‘ Indem er, Ehrwürdiger, dort den Dorfvorsteher Asibandhakaputta, den Schüler des Nigaṇṭha Nāṭaputta, wiederholt befragte, wurde vom Erhabenen der Fehler in jener Lehre über das vorwiegende Verweilen dargelegt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.188] ตตฺถ ภควตา อเนกํส วิปากกมฺมสฺส เอกํ สวิปากวาเท โทโส ปกาสิโต.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Fehler in der Behauptung einer unabwendbaren Wirkung bei Taten mit unbestimmter Auswirkung dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – อิธ คามณิ เอกจฺโจ สตฺถา เอวํวาที โหติ เอวํทิฏฺฐิ โย โกจิ ปาณมติปาเตติ, สพฺโพ โส อาปายิโก เนรยิโกติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา อเนกํส กมฺมวิปากสฺส เอกํสวิปากวาเท โทโส วิตฺถาเรตฺวา ปกาสิโต.

Antwort – ‚Hier, Gāmaṇi, hat ein bestimmter Lehrer solch eine Lehre und solch eine Ansicht: „Wer auch immer ein Lebewesen tötet, der geht ganz und gar in den Verfall, in die Hölle ein.“‘ Indem er dies ausführte, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen der Fehler in der Behauptung einer unabwendbaren Wirkung bei Taten mit unbestimmter Auswirkung dargelegt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.189] ตตฺถ ภควตา ยถาธมฺมสาสเน คุโณวิภชิตฺวา ปกาสิโต.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Vorzug gemäß der Lehre analysiert und dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – อิธ [Pg.190] ปน คามณิ ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโรปุริส ทมฺมสารถิ สตฺถาเทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา, โส อเนกปริยาเยน ปาณาติปาตํ ครหติ วิครหติ. ‘‘ปาณาติปาตา วิรมถา’’ติ จาหาติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ตตฺถ ยถาธมฺมสาสเน คุโณ วิตฺถาเรตฺวา ปกาสิโต.

Antwort – „Hier nun, Dorfoberhaupt, erscheint ein Tathāgata in der Welt, ein Heiliger, vollkommen Erleuchteter, an Wissen und Wandel Vollendeter, ein Wohlgegangener, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Führer zu zähmender Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Buddha, ein Erhabener. Er tadelt und verurteilt auf vielfältige Weise das Töten von Lebewesen. Und er sagt: ‚Lasst ab vom Töten von Lebewesen!‘“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen der Segen gemäß der Lehre ausführlich dargelegt.

ภทฺรกสุตฺต

Bhadraka-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.193] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ เอกาทสมํ สํคีตํ ภทฺรกสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, als elftes rezitierte Bhadraka-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มลฺเลสุ ภนฺเต อุรุเวลกปฺเปนาม มลฺลานํ นิคเม ภทฺรกํ คามณึ อารพฺภ ภาสิตํ. ภทฺรโก ภนฺเต คามณิ ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘สาธุ เม ภนฺเต ภควา ทุกฺขสฺส สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ เทเสตู’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อหญฺเจ เต คามณิ อตีตมทฺธานํ อารพฺภ ทุกฺขสฺส สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ เทเสยฺยํ ‘เอวํ อโหสิ อตีตมทฺธาน’นฺติ. ตตฺร เต สิยา กงฺขา สิยา วิมตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Unter den Mallern, Ehrwürdiger, in der Marktstadt der Maller namens Uruvelakappa, wurde es in Bezug auf das Dorfoberhaupt Bhadraka gesprochen. Das Dorfoberhaupt Bhadraka, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Es wäre gut, o Herr, wenn der Erhabene mir die Entstehung und das Vergehen des Leidens erklären würde.‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Wenn ich dir, Dorfoberhaupt, in Bezug auf die vergangene Zeit die Entstehung und das Vergehen des Leidens erklären würde mit den Worten: „So war es in der vergangenen Zeit“, dann könntest du darin Zweifel haben, könntest du Bedenken haben.‘

สาธุ [Pg.194] เม ภนฺเต ภควา ทุกฺขสฺสสมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ เทเสตุ–

„Es wäre gut, o Herr, wenn der Erhabene mir die Entstehung und das Vergehen des Leidens erklären würde –“

‘‘ตํ [Pg.195] กึ มญฺญสิ คามณิ, อตฺถิ อุรุเวลกปฺเป มนุสฺสา’’ –

„Was meinst du, Dorfoberhaupt, gibt es in Uruvelakappa Menschen –“

ราสิยสุตฺต

Rāsiya-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.199] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน คามณิสํยุตฺเต ทฺวาทสมํ สํคีตํ ราสิยสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von jenem Erhabenen … vollkommen Erleuchteten im Gāmaṇi-Saṃyutta als zwölftes rezitierte Rāsiya-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มลฺเลสุ ภนฺเต อุรุเวลกปฺเปนาม มลฺลานํ นิคเม ราสิยํ คามณึ อารพฺภ ภาสิตํ. ราสิโย ภนฺเต คามณิ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโทจ [Pg.200] ‘‘สุตํ เม ภนฺเต ‘สมโณ โคตโม สพฺพํ ตปํ ครหติ, สพฺพํ ตมสฺสึ ลูขชีวึ เอกํเสน อุปวทติ อุปกฺโกสตี’’ติ. เย เต ภนฺเต เอวมาหํสุ ‘สมโณ โคตโม สพฺพํ ตปํ ครหติ, สพฺพํ ตปสฺสึ ลูขชีวึ เอกํเสน อุปวทติ อุปกฺโกสตี’’ติ. กจฺจิ เต ภนฺเต ภควโต วุตฺตวาทิโน, น จ ภควนฺตํ อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ, ธมฺมสฺส จานุธมฺมํ พฺยากโรนฺตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ เย เต คามณิ เอวมาหํสุ ‘‘สมโณ โคตโม สพฺพํ ตปํ ครหติ, สพฺพํ ตปสฺสึ ลูขชีวึ เอกํเสน อุปวทติ อุปกฺโกสตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Unter den Mallern, Ehrwürdiger, in der Marktstadt der Maller namens Uruvelakappa, wurde es in Bezug auf das Dorfoberhaupt Rāsiya gesprochen. Das Dorfoberhaupt Rāsiya, Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und sprach zu ihm: ‚Ich habe gehört, o Herr: „Der Asket Gotama tadelt jegliche Kasteiung, er schmäht und tadelt ausnahmslos jeden Kasteier, der ein karges Leben führt.“ Diejenigen, o Herr, die so sagen: „Der Asket Gotama tadelt jegliche Kasteiung, er schmäht und tadelt ausnahmslos jeden Kasteier, der ein karges Leben führt“, geben sie damit die Worte des Erhabenen richtig wieder und beschuldigen sie den Erhabenen nicht fälschlich, und erklären sie die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre?‘ Bei diesem Anlass sprach der Erhabene mit den Worten: ‚Diejenigen, Dorfoberhaupt, die so sagen: „Der Asket Gotama tadelt jegliche Kasteiung, er schmäht und tadelt ausnahmslos jeden Kasteier, der ein karges Leben führt“ …‘

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.202] ตตฺถ ภควตา ครหิตพฺพาครหิตพฺพา กามโภคิโน วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา ปกาสิตา.

Frage – Und wie, Freunde, wurden dort vom Erhabenen jene Sinnengenießer, die tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ตโย โข เม คามณิ กามโภคิโน สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย. อิธ คามณิ เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน [Pg.203] โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตีติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา ครหิตพฺพาครหิตพฺพา กามโภคิโน วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา ปกาสิตา.

Antwort – „Diese drei Sinnengenießer, Dorfoberhaupt, gibt es in der Welt. Welche drei? Da, Dorfoberhaupt, sucht ein Sinnengenießer Genüsse auf unrechte Weise, mit Gewalt; nachdem er Genüsse auf unrechte Weise und mit Gewalt gesucht hat, beglückt er sich nicht selbst, erfreut er sich nicht selbst, teilt sie nicht mit anderen und vollbringt keine Verdienste.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurden dort vom Erhabenen jene Sinnengenießer, die tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.207] ตตฺถ ภควตา ครหิตพฺพาครหิตพฺพา ตปสฺสิโน ลูขชีวิโน วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา ปกาสิตา.

Frage – Und wie, Freunde, wurden dort vom Erhabenen jene Kasteier, die ein karges Leben führen, welche tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ตโย เม คามณิ ตปสฺสิโน ลูขชีวิโน สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย. อิธ คามณี เอกจฺโจ ตปสฺสี ลูขชีวี สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ ‘‘อปฺเปว นาม กุสลํ ธมฺมํ อธิคจฺเฉยฺยํ, อปฺเปว นาม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกเรยฺย’’นฺติ, โส อตฺตานํ อาตาเปติ ปริตาเปติ, กุสลญฺจ ธมฺมํ นาธิคจฺฉติ, อุตฺตริ จ มนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ น สจฺฉิกโรตีติ เอวมาทินา ภนฺเต ตตฺถ ภควตา ครหิตพฺพาครหิตพฺพา ตปสฺสิโน ลูขชีวิโน วิตฺถาเรน วิภชิตฺวา ปกาสิตา.

Antwort – „Diese drei Kasteier, die ein karges Leben führen, Dorfoberhaupt, gibt es in der Welt. Welche drei? Da, Dorfoberhaupt, ist ein Kasteier, der ein karges Leben führt, aus Glauben von der Hausgemeinschaft in die Hauslosigkeit gezogen, mit dem Gedanken: ‚Möge ich doch eine heilsame Lehre erlangen, möge ich doch die Erhabenheit der edlen Erkenntnis und Schauung verwirklichen, die über den gewöhnlichen menschlichen Zustand hinausgeht.‘ Er kasteit sich selbst, peinigt sich selbst, erlangt jedoch keine heilsame Lehre und verwirklicht nicht die Erhabenheit der edlen Erkenntnis und Schauung, die über den gewöhnlichen menschlichen Zustand hinausgeht.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurden dort vom Erhabenen jene Kasteier, die ein karges Leben führen, welche tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt.

อพฺยากตสํยุตฺต

Abyākata-Saṃyutta

เขมาสุตฺต

Khemā-Sutta

ปุจฺฉา – อพฺยากตสํยุตฺเต [Pg.209] ปนาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหก มหาเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ เขมาสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ. กถญฺจ ตํ ภควตาปิ ปุน ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das im Abyākata-Saṃyutta von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, als erstes rezitierte Khemā-Sutta gesprochen? Und wie wurde es später auch vom Erhabenen erneut gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – อนฺตรา จ ภนฺเต สาวตฺถึ อนฺตรา จ สาเกตํ โตรณวตฺถุสฺมึ ปเทเส ราชานํ ปเสนทึ โกสลํ อารพฺภ เขมาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ. ราชา ภนฺเต ปเสนทิ โกสโล เยน เขมา ภิกฺขุนี เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภนฺเต ราชา ปเสนทิโกสโล เขมํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจ ‘‘กึ นุโข อยฺเย โหติ ตถาคโต ปรํมรณา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อพฺยากตํ โข เอตํ มหาราช ภควตา โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’’ติ เอวมาทินา เขมาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ. ภควตา จ ภนฺเต อปเรน สมเยน รญฺญา ปเสนทิโกสเลน ปุฏฺเฐน เอวเมว ปุน ภาสิตํ.

Antwort – Auf dem Weg zwischen Sāvatthī und Sāketa, Ehrwürdiger, im Ort namens Toraṇavatthu, wurde es in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala von der Nonne Khemā gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich dorthin, wo die Nonne Khemā was; nach der Ankunft grüßte er sie und setzte sich an eine Seite. Als der König Pasenadi von Kosala an einer Seite saß, sprach er zur Nonne Khemā: ‚Wie ist es, Ehrwürdige, existiert der Tathāgata nach dem Tode?‘ Bei diesem Anlass wurde von der Nonne Khemā mit den Worten: ‚Vom Erhabenen, o Großkönig, ist dies nicht erklärt worden: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode“ …‘ gesprochen. Und später, Ehrwürdiger, als der Erhabene vom König Pasenadi von Kosala gefragt wurde, wurde es genau ebenso noch einmal von ihm gesprochen.

กึ [Pg.211] ปนยฺเย นโหติ ตถาคโต ปรํ มรณา.

„Aber wie, Ehrwürdige, existiert der Tathāgata nach dem Tode etwa nicht?“

กุตูหลสาลาสุตฺต

Kutūhalasālā-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.215] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ นวมํ สํคีตํ กุตูหลสาลาสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, als neuntes rezitierte Kutūhalasālā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – เวสาลิยํ ภนฺเต วจฺฉโคตฺตํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ ภาสิตํ. วจฺฉโคตฺโต ภนฺเต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ‘‘ปุริมานิ โภ โคตม ทิวสานิ ปุริมตรานิ สมฺพหุลานํ นานาติตฺถิยานํ สมณพฺราหฺมณานํ ปริพฺพาชกานํ กุตูหลสาลายํ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรกถา อุทปาที’’ติ เอวมาทิกํ วจนํ อโวจ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อลญฺหิ เต วจฺฉ กงฺขิตุํ, อลํ วิจิกิจฺฉิตุํ. กงฺขนีเย จ ปน เต ฐาเน วิจิกิจฺฉา อุปฺปนฺนา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger Herr, wurde dies bezüglich des Wanderers Vacchagotta gesprochen. Der Wanderer Vacchagotta, Ehrwürdiger Herr, trat an den Erhabenen heran und sprach folgende Worte: „In den vergangenen Tagen, Herr Gotama, vor geraumer Zeit, als sich zahlreiche Asketen und Brahmanen verschiedener Sekten und Wanderer in der Debattenhalle versammelt hatten und zusammengesessen waren, entstand folgendes Gespräch unter ihnen...“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Es ist wahrlich angemessen für dich, Vaccha, zu zweifeln, es ist angemessen, im Unklaren zu sein. Bei einem zweifelhaften Punkt ist in dir Unsicherheit entstanden.“ und so weiter.

มหาวคฺคสํยุตฺตปาฬิ

Mahāvaggasaṃyuttapāḷi

อวิชฺชาวคฺค

Avijjā-Kapitel

อุปฑฺฒสุตฺต

Upaḍḍhasutta

ปุจฺฉา – มหาวคฺคสํยุตฺเต [Pg.219] ปนาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทุติยํ สํคีตํ อุปฑฺฒสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde das Upaḍḍhasutta, das in der Großen Abteilung der Gruppierten Lehrreden als zweites von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต สกฺกเร นาม สกฺยานํ นิคเม อายสฺมนฺตํ อานนฺทตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต อานนฺทตฺเถโร ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘อุปฑฺฒมิทํ ภนฺเต พฺรหฺมจริยํ ยทิทํ กลฺยาณมิตฺตตา กลฺยาณสหายตา กลฺยาณสมฺปวงฺกตา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘มา เหวํ อานนฺท, มา เหวํ อานนฺท, สกลเมวิทํ อานนฺท พฺรหฺมจริยํ ยทิทํ กลฺยาณมิตฺตตา กลฺยาณสหายตา กลฺยาณสมฺปวงฺกตา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger Herr, in einem Marktflecken der Sakyer namens Sakkara, wurde dies in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Thera Ānanda, Ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen: „Die Hälfte dieses heiligen Lebens, Ehrwürdiger Herr, ist wahrlich dies: gute Freundschaft, gute Gefährtenschaft, gute Verbundenheit.“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sprich nicht so, Ānanda, sprich nicht so, Ānanda! Das ist wahrlich das gesamte heilige Leben, Ānanda, nämlich: gute Freundschaft, gute Gefährtenschaft, gute Verbundenheit.“ und so weiter.

มมํ [Pg.220] หิ อานนฺท กลฺยาณมิตฺตํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ.

„Denn indem sie sich auf mich als guten Freund stützen, Ānanda, befreien sich die Wesen, die der Geburt unterworfen sind, von der Geburt.“

โพชฺฌงฺคสํยุตฺต

Bojjhaṅgasaṃyutta

กุณฺฑลิยสุตฺต

Kuṇḍaliyasutta

ปุจฺฉา – โพชฺฌงฺคสํยุตฺเต [Pg.221] ปนาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ฉฏฺฐํ สํคีตํ กุณฺฑลิยสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde das Kuṇḍaliyasutta, das im Bojjhaṅgasaṃyutta als sechstes von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาเกเต ภนฺเต อญฺชนวเน มิคทาเย กุณฺฑลิยํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ ภาสิตํ. กุณฺฑลิโย ภนฺเต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ‘‘อหมสฺมิ โภ โคตม อารามนิสฺสยี ปริสาวจโร, ตสฺส มยฺหํ โภ โคตม ปจฺฉาภตฺตํ ภุตฺตปาตราสสฺส อยมาจาโร โหติ อาราเมน อารามํ อุยฺยาเนน อุยฺยานํ อนุจงฺกมามิ อนุวิจรามิ, โส ตตฺถ ปสฺสามิ เอเก สมณพฺราหฺมเณ อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสญฺเจว กถํ กถนฺเต อุปารมฺภานิสํสญฺจ, ภวํ ปน โคตโม กิมานิสํโส วิหรตี’’ติ เอตํ วจนํ อโวจ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘วิชฺชาวิมุตฺติผลานิสํโส [Pg.222] โข กุณฺฑลิย ตถาคโต วิหรตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāketa, Ehrwürdiger Herr, im Añjana-Wald im Wildpark, wurde dies bezüglich des Wanderers Kuṇḍaliya gesprochen. Der Wanderer Kuṇḍaliya, Ehrwürdiger Herr, trat an den Erhabenen heran und sprach diese Worte: „Ich, Herr Gotama, bin jemand, der Klöster besucht und Versammlungen aufsucht. Nach dem Essen, wenn ich das Frühstück eingenommen habe, ist es meine Gewohnheit, von Park zu Park und von Garten zu Garten zu wandern und umherzugehen. Dort sehe ich einige Asketen und Brahmanen, die Gespräche führen, die darauf abzielen, in Debatten Recht zu behalten und andere zu tadeln. Mit welchem Nutzen aber verweilt der Herr Gotama?“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Der Tathāgata, Kuṇḍaliya, verweilt mit dem Nutzen der Frucht von klarem Wissen und Befreiung.“ und so weiter.

ปฐม คิลานสุตฺต

Paṭhamagilānasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.224] ภควฺวตา ชานตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน โพชฺฌงฺคสํยุตฺเต ทุติเย คิลานวคฺเค ปฐมคิลานสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde von jenem wissenden ... [und so weiter] ... vollkommen erwachten Erhabenen im Bojjhaṅgasaṃyutta, im zweiten Gilānavagga, das erste Gilānasutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต ปิปฺปลิคุหายํ อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต มหากสฺสปตฺเถโร ปิปฺปลิคุหายํ วิหรติ อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข ภนฺเต ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา มหากสฺสโป เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ, นิสชฺช โข ภควา อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ [Pg.225] เอตทโวจ– ‘‘กจฺจิ เต กสฺสป ขมนียํ, กจฺจิ ยาปนียํ, กจฺจิ ทุกฺขา เวทนา ปฏิกฺกมนฺติ โน อภิกฺกมนฺติ, ปฏิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ โน อภิกฺกโมติ. น เม ภนฺเต ขมนียํ น ยาปนียํ, พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ โน ปฏิกฺกมนฺติ, อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ โน ปฏิกฺกโม’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘สตฺติเม กสฺสป โพชฺฌงฺคา มยา สมฺมทกฺขาตา ภาวิตา พหุลีกตา อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger Herr, in der Pipphali-Höhle, wurde dies bezüglich des ehrwürdigen Thera Mahākassapa gesprochen. Der ehrwürdige Thera Mahākassapa, Ehrwürdiger Herr, weilte in der Pipphali-Höhle, krank, leidend und schwer erkrankt. Da erhob sich der Erhabene, Ehrwürdiger Herr, am Abend aus der Zurückgezogenheit und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Mahākassapa war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Als er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Mahākassapa: „Ist es dir erträglich, Kassapa, ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen sie nicht zu? Ist ein Nachlassen von ihnen zu erkennen und keine Zunahme?“ – „Es ist mir nicht erträglich, Ehrwürdiger Herr, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen heftig zu und lassen nicht nach; eine Zunahme von ihnen ist zu erkennen und kein Nachlassen.“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Diese sieben Erleuchtungsglieder, Kassapa, wurden von mir richtig dargelegt; wenn sie entfaltet und häufig geübt werden, führen sie zu direktem Wissen, zur vollen Erleuchtung, zum Nibbāna.“ und so weiter.

อุทายิสุตฺต

Udāyisutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.227] อาวุโส ตติเย อุทายิวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทสมํ สํคีตํ อุทายิสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Ebendort, mein Freund, im dritten Udāyivagga, wo, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde das Udāyisutta, das als zehntes von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สุมฺเภสุ ภนฺเต เสตเกนาม สุมฺภานํ นิคเม อายสฺมนฺตํ อุทายิตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต อุทายิตฺเถโร ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ‘‘อจฺฉริยํ ภนฺเต, อพฺภุตํ ภนฺเต, ยาว พหุกตญฺจ เม ภนฺเต ภควติ เปมญฺจ คารโว จ หิรี จ โอตฺตปฺปญฺจาติ เอวมาทิกํ วจนํ อโวจ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘สาธุ สาธุ อุทายิ เอโส หิ เต อุทายิ มคฺโค ปฏิลทฺโธ. โย เต ภาวิโต พหุลีกโต, ตถา ตถา วิหรนฺตํ ตถตฺตาย อุปเนสฺสติ, ยถา ตฺวํ ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานิสฺสตี’’ติ. เอวํ โข ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sumbhern, Ehrwürdiger Herr, in einem Marktflecken der Sumbher namens Setaka, wurde dies bezüglich des ehrwürdigen Thera Udāyi gesprochen. Der ehrwürdige Thera Udāyi, Ehrwürdiger Herr, trat an den Erhabenen heran und sprach folgende Worte: „Erstaunlich, Ehrwürdiger Herr, wunderbar, Ehrwürdiger Herr, wie tief doch meine Liebe, Ehrfurcht, Scham und Gewissensscheu gegenüber dem Erhabenen sind!“ Zu diesem Anlass sprach der Erhabene: „Gut, gut, Udāyi! Denn dies ist der Weg, den du erlangt hast, Udāyi. Wenn dieser von dir entfaltet und häufig geübt wird, wird er dich, wenn du dementsprechend verweilst, zu jener Wirklichkeit hinführen, sodass du erkennen wirst: ‚Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das zu Tuende, es gibt nichts Weiteres mehr für dieses Dasein.‘“ So wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สติปฏฺฐานสํยุตฺต

Satipaṭṭhānasaṃyutta

สติสุตฺต

Satisutta

ปุจฺฉา – สติปฏฺฐานสํยุตฺเต [Pg.230] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหก มหาเถเรหิ ทุติยํ สํคีตํ สติสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ การพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem und wie wurde das Satisutta, das im Satipaṭṭhānasaṃyutta als zweites von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – เวสาลิยํ ภนฺเต อมฺพปาลิวเน สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘สโต ภิกฺขเว ภิกฺขุ วิหเรยฺย สมฺปชาโน อยํ โว อมฺหากํ อนุสาสนี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger Herr, im Ambapāli-Hain, wurde dies in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Achtsam, ihr Mönche, soll ein Mönch verweilen, klar bewusst; dies ist unsere Unterweisung an euch.“ und so weiter wurde vom Erhabenen gesprochen.

สาลสุตฺต

Sālasutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.232] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ จตุตฺถํ สํคีตํ สาลสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Ebendort, mein Freund, wo, bezüglich wem und wie wurde das Sālasutta, das von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras als viertes rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต สาลายนาม เกสลานํ พฺราหฺมณคาเม สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘เย เต ภิกฺขเว ภิกฺขู นวา อจิรปพฺพชิตา อธุนาคตา อิมํ ธมฺมวินยํ, เต โว ภิกฺขเว ภิกฺขู จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ ภาวนาย สมาทเปตพฺพา นิเวเสตพฺพา ปติฏฺฐาเปตพฺพา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Brahmanendorf der Kosaler namens Sālā im Kosala-Land sprach der Erhabene in Bezug auf zahlreiche Mönche Folgendes: „Ihr Mönche, jene Mönche, die neu sind, erst vor Kurzem ordiniert, die erst kürzlich zu dieser Lehre und Disziplin gekommen sind, diese Mönche, ihr Mönche, solltet ihr zur Entfaltung der vier Grundlagen der Achtsamkeit anhalten, darin einführen und darin festigen.“

สกุณคฺฆิสุตฺต

Sakuṇagghi-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.234] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ฉฏฺฐํ สํคีตํ สกุณคฺฆิสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Sakuṇagghi-Sutta, das als sechstes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว สกุณคฺฆิ ลาปํ สกุณํ สหสา อชฺฌปฺปตฺตา อคฺคเหสิ. อถ โข ภิกฺขเว ลาโป สกุโณ สกุณคฺฆิยา หริยมาโน เอวํ ปริเทวสิ มยเมวมฺห อลกฺขิกา, มยํ อปฺปปุญฺญา, เย มยํ อโคจเร จริมฺห ปรวิสเย, สเจชฺช มยํ โคจเร จเรยฺยาม สเก เปตฺติเก วิสเย, น มฺยาหํ สกุณคฺฆิ อลํ อภวิสฺส ยทิทํ ยุทฺธายา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene in Bezug auf zahlreiche Mönche Folgendes: „Einstmals, ihr Mönche, stürzte sich ein Falke plötzlich auf eine Wachtel und ergriff sie. Da wehklagte die Wachtel, ihr Mönche, während sie vom Falken weggetragen wurde, wie folgt: ‚Wir sind wahrlich unglücklich, wir haben wenig Verdienst, dass wir uns außerhalb unseres Reviers, im fremden Gebiet, bewegten. Wenn wir uns heute in unserem eigenen Revier bewegen würden, im väterlichen Gebiet, dann wäre dieser Falke mir im Kampf keineswegs gewachsen gewesen.‘“

มยเมวมฺห [Pg.235] อลกฺขิกา, มยํ อปฺปปุญฺญา.

„Wir sind wahrlich unglücklich, wir haben wenig Verdienst.“

โก ปน เต ลาป โคจโร สโก เปตฺติโก วิสโย.

„Was aber, Wachtel, ist dein eigenes Revier, dein väterliches Gebiet?“

ยทิทํ นงฺคลกฏฺฐกรณํ เลฑฺฑุฏฺฐานํ.

„Es ist dies das gepflügte Feld, der Ort voller Erdschollen.“

เอหิ [Pg.236] โข ทานิ เม สกุณคฺฆิ, เอหิ โข ทานิ เม สกุณคฺฆิ,

„Komm doch jetzt zu mir, Falke! Komm doch jetzt zu mir, Falke!“

(ทารุคุโฬวิย วินิวตฺติตฺวา ตสฺเสว เลฑฺฑุสฺส อนฺตเร ปจฺจุปาทิ. อฏฺฐกถา)

([Die Wachtel] drehte sich wie eine Holzkugel um und kauerte sich genau zwischen jenen Erdschollen nieder. – Kommentar)

เอวญฺหิ ตํ ภิกฺขเว โหติ โย อโคจเร จรติ ปรวิสเย.

„Ebenso ergeht es dem, ihr Mönche, der sich außerhalb seines Reviers, im fremden Gebiet, bewegt.“

ตสฺมาติห [Pg.237] ภิกฺขเว มา อโคจเร จริตฺถ ปรวิสเย.

„Darum, ihr Mönche, bewegt euch nicht außerhalb eures Reviers, im fremden Gebiet.“

โคจเร ภิกฺขเว จรถ สเก เปตฺติเก วิสเย.

„Bewegt euch, ihr Mönche, in eurem eigenen Revier, im väterlichen Gebiet.“

โคจเร ภิกฺขเว จรตํ สเก เปตฺติเก วิสเย น ลจฺฉติ มาโร โอตารํ, น ลจฺฉติ มาโร อารมฺมณํ.

„Wenn ihr euch, ihr Mönche, in eurem eigenen Revier, im väterlichen Gebiet, bewegt, wird Māra keinen Zugang finden, wird Māra keinen Anhaltspunkt finden.“

ภิกฺขุนุปสฺสยสุตฺต

Bhikkhunupassaya-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.238] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทสมํ สํคีตํ ภิกฺขุนุปสฺสยสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Bhikkhunupassaya-Sutta, das als zehntes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ อานนฺทตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท ยาวตฺตโก อโหสิ ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘เอวเมตํ อานนฺท, เอวเมตํ อานนฺท, โยหิ โกจิ อานนฺท ภิกฺขุ วา ภิกฺขุนี วา จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺโต วิหรติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ อุฬารํ ปุพฺเพนาปรํ วิเสสํ สญฺชานิสฺสตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, ehrwürdiger Herr, berichtete dem Erhabenen das gesamte Gespräch, das er mit den Nonnen geführt hatte. Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „So ist es, Ānanda, so ist es, Ānanda! Wer auch immer, Ānanda, ob Mönch oder Nonne, mit einem in den vier Grundlagen der Achtsamkeit wohlgefestigten Geist verweilt, von dem ist zu erwarten, dass er einen großartigen, immer höheren Fortschritt erkennen wird.“

จุนฺทสุตฺต

Cunda-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.242] อาวุโส ทุติเย นาลนฺทวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ตติยํ สํคีตํ จุนฺทสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, im zweiten Kapitel, der Nālanda-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Cunda-Sutta, das als drittes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํเยว อานนฺทตฺเถรํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต อานนฺทตฺเถโร จุนฺเทน สมณุทฺเทเสน สทฺธึ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภนฺเต อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘อยํ ภนฺเต จุนฺโท สมณุทฺเทโส เอวมาห ‘อายสฺมา ภนฺเต สาริปุตฺโต ปรินิพฺพุโต, อิทมสฺส ปตฺตจีวร’นฺติ. อปิ จ เม ภนฺเต มธุรกชาโต วิย กาโย, ทิสาปิ เม น ปกฺขายนฺติ, ธมฺมาปิ มํ นปฺปฏิภนฺติ ‘อายสฺมา สาริปุตฺโต ปรินิพฺพุโต’ติ สุตฺวา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘กึ นุ โข เต อานนฺท สาริปุตฺโต สีลกฺขนฺธํ วา อาทาย ปรินิพฺพุโต, สมาธิกฺขนฺธํ วา, ปญฺญากฺขนฺธํวา, วิมุตฺติกฺขนฺธํวา, วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺธํ วา อาทาย ปรินิพฺพุโต’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf eben den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Thera Ānanda, ehrwürdiger Herr, begab sich zusammen mit dem Novizen Cunda dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda, ehrwürdiger Herr, zum Erhabenen: „Dieser Novize Cunda, ehrwürdiger Herr, sagt Folgendes: ‚Der ehrwürdige Sāriputta, ehrwürdiger Herr, ist vollkommen erloschen, dies sind seine Almosenschale und seine Roben.‘ Überdies, ehrwürdiger Herr, ist mein Körper wie betäubt, die Himmelsrichtungen sind mir unklar und auch die Lehren wollen mir nicht einfallen, seit ich gehört habe: ‚Der ehrwürdige Sāriputta ist vollkommen erloschen‘.“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „Hat denn, Ānanda, Sāriputta bei seinem Erlöschen die Fülle der Tugend mitgenommen, oder die Fülle der Sammlung, oder die Fülle der Weisheit, oder die Fülle der Befreiung, oder die Fülle der Erkenntnis und Schauung der Befreiung?“

อยํ [Pg.243] ภนฺเต จุนฺโทสมณุทฺเทโส เอวมาห.

„Dieser Novize Cunda, ehrwürdiger Herr, sagt Folgendes.“

ตสฺมาติหานนฺท [Pg.245] อตฺตทีปา วิหรถ อตฺตสรณา อนญฺญสรณา ธมฺมทีปา ธมฺมสรณา อนญฺญสรณา.

„Darum, Ānanda, verweilt mit euch selbst als Insel, mit euch selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht; mit der Lehre als Insel, mit der Lehre als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

พาหิยสุตฺต

Bāhiya-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.246] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปญฺจมํ สํคีตํ พาหิยสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Bāhiya-Sutta, das als fünftes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ พาหิยํ อารพฺภ ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต พาหิโย ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘สาธุ เม ภนฺเต ภควา สํขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ, ยมหํ ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหเรยฺย’’นฺติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตสฺมาติห ตฺวํ พาหิย อาทิเมว วิโสเธหิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. โก จาทิกุสลานํ ธมฺมานํ, สีลญฺจ สุวิสุทฺธํ ทิฏฺฐิจ อุชุกา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Bāhiya gesprochen. Der ehrwürdige Bāhiya, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen: „Es wäre gut, ehrwürdiger Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze darlegen würde, sodass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen verweilen kann.“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „Darum, Bāhiya, reinige zuerst den Anfang der heilsamen Dinge. Und was ist der Anfang der heilsamen Dinge? Die vollkommen gereinigte Tugend und die gerade Ansicht.“

สีลฏฺฐิติวคฺค

Sīlaṭṭhiti-Vagga

จิรฏฺฐิติสุตฺต

Ciraṭṭhitisutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.248] อาวุโส ตติเย สีลฏฺฐิติวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทุติยํ สํคีตํ จิรฏฺฐิติสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, im dritten Kapitel, der Sīlaṭṭhiti-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Ciraṭṭhiti-Sutta, das als zweites von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ปาฏลิปุตฺเต ภนฺเต อายสฺมนฺตํ ภทฺทํ อารพฺภ อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ. อายสฺมา ภนฺเต ภทฺโท สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ ‘‘โก นุ โข อาวุโส อานนฺท เหตุ โก ปจฺจโย, เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม น จิรฏฺฐิติโก โหติ, โก ปนาวุโส อานนฺท เหตุ โก ปจฺจโย, เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘สาธุ สาธุ อาวุโส ภทฺท, ภทฺทโก โข เต อาวุโส ภทฺท อุมฺมงฺโค’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ.

Antwort – In Pāṭaliputta, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Bhadda vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Schatzmeister der Lehre, gesprochen. Der ehrwürdige Bhadda, ehrwürdiger Herr, erhob sich am Abend aus der Zurückgezogenheit, begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war, trat an ihn heran und sprach zum ehrwürdigen Ānanda: „Was ist wohl, Freund Ānanda, der Grund, was ist die Ursache dafür, dass nach dem vollkommenen Erlöschen des Tathāgata die wahre Lehre keinen langen Bestand hat? Und was, Freund Ānanda, ist der Grund, was ist die Ursache dafür, dass nach dem vollkommenen Erlöschen des Tathāgata die wahre Lehre einen langen Bestand hat?“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der ehrwürdige Thera Ānanda, der Schatzmeister der Lehre, Folgendes: „Gut, gut, Freund Bhadda! Wahrlich trefflich ist deine Scharfsinnigkeit, Freund Bhadda!“

ภทฺทโก [Pg.249] เต อาวุโส ภทฺท อุมฺมงฺโค.

Vortrefflich ist deine Ergründung, Freund, ja, vortrefflich.

‘‘จตุนฺนํ [Pg.250] โข อาวุโส สติปฏฺฐานานํ อภาวิตตฺตา อพหุลีกตตฺตา ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม น จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ –

„Weil die vier Grundlagen der Achtsamkeit nicht entfaltet und nicht häufig geübt worden sind, Freund, bleibt die wahre Lehre nach dem Parinibbāna des Tathāgata nicht lange bestehen“ –

สิริวฑฺฒสุตฺต

Sirivaḍḍha-Sutta

ปุจฺฉา – ตสฺสาวุโส ภควตา อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาวจนสมุทยภูตาย มหาวคฺคปาฬิยา สติปฏฺฐานสํยุตฺเต สีลฏฺฐิติวคฺเค นวมํ สิริวฑฺฒสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das neunte Sutta, das Sirivaḍḍha-Sutta, in der Sīlaṭṭhiti-Vagga der Satipaṭṭhāna-Saṃyutta der Mahāvagga-Pāḷi – welche die Sammlung der Worte des Erhabenen, des Arahants, des vollkommen Erleuchteten darstellt – gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต สิริวฑฺฒํ คหปตึ อารพฺภ อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ. สิริวฑฺโฒ ภนฺเต คหปติ อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถโข ภนฺเต อายสฺมา อานนฺโท เยนสิริวฑฺฒสฺส คหปติสฺส นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ[Pg.251]. นิสชฺช โข อายสฺมา อานนฺโท สิริวฑฺฒํ คหปตึ เอตทโวจ ‘‘กจฺจิ เต คหปติ ขมนียํ, กจฺจิ ยาปนียํ, กจฺจิ ทุกฺขา เวทนา ปฏิกฺกมนฺติ โน อภิกฺกมนฺติ, ปฏิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ โน อภิกฺกโม’’ติ. น เม ภนฺเต ขมนียํ, น ยาปนียํ, พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ โน ปฏิกฺกมนฺติ, อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ โน ปฏิกฺกโม’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตสฺมาติห เต คหปติ เอวํ สิกฺขิตพฺพํ ‘กาเย กายานุปสฺสี วิหริสฺสามิ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌา โทมนสฺสํ. เวทนาสุ. จิตฺเต. ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหริสฺสามิ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌา โทมนสฺส’นฺติ. เอวญฺหิ เต คหปติ สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. เอวํ โข อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Hausvater Sirivaḍḍha vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Hüter der Dhamma-Schatzkammer, gesprochen. Der Hausvater Sirivaḍḍha, Ehrwürdiger, war krank, leidend und schwer von Krankheit befallen. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Hausvater Sirivaḍḍha wohnte. Nach dem Eintreffen setzte er sich auf den bereitgestellten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Hausvater Sirivaḍḍha: „Ist es erträglich für dich, Hausvater, ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen sie nicht zu? Zeigt sich ihr Nachlassen und nicht ihr Zunehmen?“ — „Es ist mir nicht erträglich, Ehrwürdiger, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen stark zu und lassen nicht nach; ihr Zunehmen zeigt sich, nicht ihr Nachlassen.“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde gesprochen: „Darum, Hausvater, solltest du dich so üben: ‚Ich werde den Körper im Körper betrachten, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem ich Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden habe. Bezüglich der Gefühle ... bezüglich des Geistes ... bezüglich der Phänomene werde ich die Phänomene in den Phänomenen betrachten, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem ich Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden habe.‘ So, Hausvater, solltest du dich üben.“ Dies wurde vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Hüter der Dhamma-Schatzkammer, gesprochen.

อิทฺธิปาทสํยุตฺต

Iddhipāda-Saṃyutta

โมคฺคลฺลานสุตฺต

Moggallāna-Sutta

ปุจฺฉา – อิทฺธิปาทสํยุตฺเต [Pg.254] อาวุโส จตุตฺถํ โมคฺคลฺลานสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in der Iddhipāda-Saṃyutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das vierte Sutta, das Moggallāna-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ภาสิตํ. สมฺพหุลา ภนฺเต ภิกฺขู เหฏฺฐามิคารมาตุปาสาเท วิหรนฺติ อุทฺธตา อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา มุฏฺฐสฺสติโน อสมฺปชานา อสมาหิตา ภนฺตจิตฺตา ปากตินฺทฺริยา. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เต ภิกฺขู สํเวเชตฺวา ‘‘กึ นุ ตุมฺเห ภิกฺขเว สํวิคฺคา โลมหฏฺฐชาตา เอกมนฺตํ ฐิตา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus gesprochen. Eine Vielzahl von Bhikkhus, Ehrwürdiger, verweilte im Erdgeschoss des Palastes von Migāras Mutter, stolz, hochmütig, wankelmütig, geschwätzig, von zerstreuter Rede, unachtsam, ohne klares Bewusstsein, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist, mit ungezügelten Sinnen. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, nachdem der ehrwürdige Mahāmoggallāna jene Bhikkhus erschüttert hatte, sprach der Erhabene: „Warum steht ihr hier, ihr Mönche, erschüttert und mit gesträubtem Haar abseits?“, und so weiter.

อจฺฉริยํ [Pg.256] วต โภ, อพฺภุตํ วต โภ.

Wahrlich erstaunlich ist es, wahrlich wunderbar ist es!

นิวาตญฺจ วต.

Und wahrlich windstill!

อยญฺจ มิคารมาตุปาสาโท คมฺภีรเนโม.

Und dieser Palast von Migāras Mutter ist tief gegründet.

ตุมฺเหว [Pg.257] โข ภิกฺขเว สํเวเชตุกาเมน โมคฺคลฺลาเนน ภิกฺขุนา ปาทงฺคุฏฺฐเกน มิคารมาตุปาสาโท สงฺกมฺปิโต สมฺปกมฺปิโต สมฺปธาลิโต.

Nur weil er euch aufrütteln wollte, Mönche, hat der Bhikkhu Moggallāna mit seinem großen Zeh den Palast von Migāras Mutter erschüttert, heftig erzittern und beben lassen.

ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตเมสํ ธมฺมานํ ภาวิตตฺตา พหุลีกตตฺตา โมคฺคลฺลาโน ภิกฺขุ เอวํ มหิทฺธิโก เอวํ มหานุภาโว.

Was meint ihr wohl, Mönche: Durch die Entfaltung und Vielfachübung welcher Dinge ist der Bhikkhu Moggallāna von so großer magischer Macht und so großer Herrlichkeit?

อนุรุทฺธสํยุตฺต

Anuruddha-Saṃyutta

พาฬฺหคิลานสุตฺต

Bāḷhagilāna-Sutta

ปุจฺฉา – อนุรุทฺธสํยุตฺเต [Pg.259] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ทสมํ สํคีตํ พาฬฺหคินานสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in der Anuruddha-Saṃyutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das zehnte rezitierte Sutta, das Bāḷhagilāna-Sutta, von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ อายสฺมตา อนุรุทฺธตฺเถเรน ภาสิตํ. สมฺพหุลา ภนฺเต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ อาพาธิกํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ เอตทโวจุํ ‘‘กตเมนายสฺมโต อนุรุทฺธสฺส วิหาเรน วิหรโต อุปฺปนฺนา สารีริกา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐนฺตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘จตูสุ โข เม อาวุโส สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺตสฺส วิหรโต อุปฺปนฺนา สารีริกา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐนฺตี’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา อนุรุทฺธตฺเถเรน ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus vom ehrwürdigen Thera Anuruddha gesprochen. Eine Vielzahl von Bhikkhus, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Anuruddha, der krank, leidend und schwer von Krankheit befallen war: „Durch welches Verweilen des ehrwürdigen Anuruddha bemächtigen sich die entstandenen körperlichen Schmerzgefühle nicht seines Geistes und verharren so?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Thera Anuruddha gesprochen: „Weil mein Geist, Freunde, in den vier Grundlagen der Achtsamkeit wohlbegründet verweilt, bemächtigen sich die entstandenen körperlichen Schmerzgefühle nicht meines Geistes und verharren so“, und so weiter.

อานาปานสํยุตฺต

Ānāpāna-Saṃyutta

มหากปฺปินสุตฺต

Mahākappina-Sutta

ปุจฺฉา – อานาปานสํยุตฺเต [Pg.261] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สตฺตมํ สํคีตํ มหากปฺปินสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in der Ānāpāna-Saṃyutta, in Bezug auf wen und wie wurde das siebte von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, rezitierte Sutta, das Mahākappina-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ปสฺสถ โน ตุมฺเห ภิกฺขเว เอตสฺส ภิกฺขุโน กายสฺส อิญฺชิตตฺตํ วา ผนฺทิตพฺพํ วา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus gesprochen: „Seht ihr, Mönche, irgendein Bewegen oder Erzittern des Körpers dieses Bhikkhus?“, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

อิจฺฉานงฺคลสุตฺต

Icchānaṅgala-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.263] อาวุโส ทุติยวคฺเค ปฐมํ อิจฺฉานงฺคลสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Ebendort, Freund, in der zweiten Vagga, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das erste Sutta, das Icchānaṅgala-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – อิจฺฉานงฺคเล ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘สเจ โข ภิกฺขเว อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ ‘กตเม นาวุโส วิหาเรน สมโณ โคตโม วสฺสาวาสํ พหุลํ วิหาสี’ติ. เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห ภิกฺขเว เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ เอวํ พฺยากเรยฺยาถ อานาปานสฺสติสมาธินา โข อาวุโส ภควา วสฺสาวาสํ พหุลํ วิหาสี’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Icchānaṅgala, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus gesprochen: „Wenn, Mönche, Andersgläubige, Wanderer, so fragen würden: ‚In welchem Verweilen, Freunde, hat der Asket Gotama die Regenzeit hauptsächlich verbracht?‘, so von ihnen gefragt, Mönche, solltet ihr jenen Andersgläubigen, den Wanderern, so antworten: ‚In der Konzentration durch Achtsamkeit beim Ein- und Ausatmen, Freunde, hat der Erhabene die Regenzeit hauptsächlich verbracht.‘“, und so weiter wurde es, Ehrwürdiger, vom Erhabenen gesprochen.

โสตาปตฺติสํยุตฺต

Sotāpatti-Saṃyutta

จกฺกวตฺติราชสุตฺต

Cakkavattirāja-Sutta

ปุจฺฉา – โสตาปตฺติสํยุตฺเต [Pg.266] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ จกฺกวตฺติราชสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in der Sotāpatti-Saṃyutta, in Bezug auf wen und wie wurde das erste von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, rezitierte Sutta, das Cakkavattirāja-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘กิญฺจาปิ ภิกฺขเว ราชา จกฺกวตฺตี จตุนฺนํ ทีปานํ อิสฺสริยาธิปจฺจํ รชฺชํ กาเรตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ เทวานํ ตาวตึสานํ สหพฺยตํ, โส ตตฺถ นนฺทเน วเน อจฺฉราสงฺฆปริวุโต ทิพฺเพหิ จ ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิโต สมงฺคีภูโต ปริจาเรติ โส จตูหิ ธมฺเมหิ อสมนฺนาคโต, อถ โข โส อปริมุตฺโตว นิรยา, อปริมุตฺโต ติรจฺฉานโยนิยา, อปริมุตฺโต เปตฺติวิสยา, อปริมุตฺโต อปายทุคฺคติวินิปาตา’’ติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen folgendermaßen dargelegt: ‚Wenn auch, ihr Mönche, ein Raddreher-König die Herrschaft und Oberherrschaft über die vier Kontinente ausgeübt hat und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, an einem glücklichen Ort, in einer himmlischen Welt wiedergeboren wird, in der Gemeinschaft der Tāvatiṃsa-Götter, und sich dort im Nandana-Hain, umgeben von einer Schar von Nymphen, ausgestattet und versehen mit den fünf himmlischen Sinnesfreuden, vergnügt, so ist er doch, wenn er nicht mit vier Dingen ausgestattet ist, nicht befreit von der Hölle, nicht befreit vom Tierschoß, nicht befreit vom Geisterreich, nicht befreit von den Abgründen, den unglücklichen Fährten und dem Verderben.‘

ทีฆาวุ อุปาสกสุตฺต

Das Sutta über den Laienanhänger Dīghāvu

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.268] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ตติยํ สํคีตํ ทีฆาวุอุปาสกสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten großen Theras, den Konzilsvätern des Dhamma, als drittes rezitierte Dīghāvu-upāsaka-sutta vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห [Pg.269] ภนฺเต ทีฆาวุํ อุปาสกํ อารพฺภ ภาสิตํ. ภควา ภนฺเต ทีฆาวุํ อุปาสกํ อาพาธิกํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ เอตทโวจ ‘‘กจฺจิ เต ทีฆาวุ ขมนียํ, กจฺจิ ยาปนียํ, กจฺจิ ทุกฺขา เวทนา ปฏิกฺกมนฺติ โน อภิกฺกมนฺติ, ปฏิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ โน อภิกฺกโม’’ติ. น เม ภนฺเต ขมนียํ, น ยาปนียํ พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ โน ปฏิกฺกมนฺติ, อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ โน ปฏิกฺกโมติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ตสฺมาติห เต ทีฆาวุ เอวํ สิกฺขิตพฺพํ พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต ภวิสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Laienanhänger Dīghāvu dargelegt. Der Erhabene, Ehrwürdiger, sprach zu dem kranken, leidenden und schwer erkrankten Laienanhänger Dīghāvu so: ‚Geht es dir erträglich, Dīghāvu? Ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen nicht zu? Ist ihr Nachlassen erkennbar und kein Zunehmen?‘ – ‚Es geht mir nicht erträglich, Ehrwürdiger, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen heftig zu und lassen nicht nach; ihr Zunehmen ist erkennbar und kein Nachlassen.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Darum, Dīghāvu, solltest du dich so üben: Ich will mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha ausgestattet sein ...‘ und so weiter.

ยานิมานิ [Pg.271] ภนฺเต ภควตา จตฺตาริ โสตาปตฺติยงฺคานิ เทสิตานิ, สํวิชฺชนฺเต เต ธมฺมา มยิ–

Diese vier Glieder des Stromeintritts, Ehrwürdiger, die vom Erhabenen gelehrt wurden, diese Dinge finden sich in mir –

ตสฺมาติห ตฺวํ ทีฆาวุ อิเมสุ จตูสุ โสตาปตฺติยงฺเคสุ ปติฏฺฐาย ฉ วิชฺชาภาคิเย ธมฺเม อุตฺตริ ภาเวยฺยาสิ–

Darum, Dīghāvu, solltest du dich, fest gegründet auf diesen vier Gliedern des Stromeintritts, darüber hinaus in den sechs Dingen üben, die am Wissen Anteil haben –

มา [Pg.272] ตฺวํ ตาต ทีฆาวุ เอวํ มนสากาสิ.

Denke nicht so, mein lieber Dīghāvu.

อิงฺฆ ตฺวํ ตาต ทีฆาวุ ยเทว เต ภควา อาห, ตเทว ตฺวํ สาธุกํ มนสิกโรหิ.

Wohlan, mein lieber Dīghāvu, richte deine Aufmerksamkeit genau auf das, was der Erhabene dir gesagt hat.

ปณฺฑิโต [Pg.273] ภิกฺขเว ทีฆาวุ อุปาสโก.

Weise, ihr Mönche, ist der Laienanhänger Dīghāvu.

ปจฺจปาทิ ธมฺมสฺสานุธมฺมํ.

Er praktizierte die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre.

น [Pg.274] จ มํ ธมฺมาธิกรณํ วิเหเฐสิ.

Und er hat mich nicht wegen einer Streitfrage zur Lehre belästigt.

ทีฆาวุ ภิกฺขเว อุปาสโก ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา.

Mönche, der Laienanhänger Dīghāvu ist durch die vollständige Vernichtung der fünf niederen Fesseln ein spontan Geborener, der dort das Parinibbāna erlangen wird, ohne aus jener Welt jemals zurückzukehren.

เวฬุทฺวาเรยฺยสุตฺต

Das Veḷudvāreyya-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน โสตาปตฺติสํยุตฺเต สตฺตมํ สํคีตํ เวฬุทฺวาเรยฺยสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von jenem Erhabenen, ... dem vollkommen Erleuchteten, als siebtes im Sotāpatti-Saṃyutta rezitierte Veḷudvāreyya-Sutta dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต เวฬุทฺวาเร นาม โกสลานํ พฺราหฺมณ คาเม เวฬุทฺวาเรยฺยเก พฺราหฺมณคหปติเก อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Kosalern, Ehrwürdiger, in einem Brahmanendorf der Kosaler namens Veḷudvāra, wurde es in Bezug auf die dort ansässigen Brahmanen und Hausväter dargelegt.

เวฬุทฺวาเรยฺยกา [Pg.275] ภนฺเต พฺราหฺมณคหปติกา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ ‘‘มยํ โภ โคตม เอวํกามา เอวํฉนฺทา เอวํอธิปฺปายา ปุตฺตสมฺพาธสยนํ อชฺฌาวเสยฺยาม…เป… ชาตรูปรชตํ สาทิเยยฺยาม, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺเชยฺยาม, เตสํ โน ภวํ โคตโม อมฺหากํ เอวํกามานํ เอวํฉนฺทานํ เอวํอธิปฺปายานํ ตถา ทมฺมํ เทเสตุ, ยถา มยํ ปุตฺตสมฺพาธสยนํ อชฺฌาวเสยฺยาม…เป… กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺเชยฺยามา’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘อตฺตูปนายิกํ โว คหปตโย ธมฺมปริยายํ เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาถ สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Die Brahmanen und Hausväter von Veḷudvāra, Ehrwürdiger, sprachen zum Erhabenen: ‚Herr Gotama, wir haben solche Wünsche, solches Verlangen, solche Absichten: Mögen wir in einem von Kindern gedrängten Bett wohnen ... Gold und Silber annehmen, und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, an einem glücklichen Ort, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden. Möge der ehrwürdige Gotama uns, die wir solche Wünsche, solches Verlangen und solche Absichten haben, die Lehre so darlegen, dass wir in einem von Kindern gedrängten Bett wohnen können ... und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, an einem glücklichen Ort, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Hausväter, ich werde euch eine auf sich selbst bezogene Darlegung der Lehre verkünden. Hört zu und richtet eure Aufmerksamkeit gut darauf, ich werde sprechen...‘ und so weiter.

สรณานิวคฺค

Das Kapitel über Saraṇāni

ปฐม มหานามสุตฺต

Das erste Mahānāma-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.280] อาวุโส ตติเย สรณานิวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ ปฐมมหานามสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, im dritten Kapitel, dem Saraṇāni-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als erstes rezitierte Erste Mahānāma-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ [Pg.281] ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม มหานามํ สกฺกํ อารพฺภ ภาสิตํ. มหานาโม ภนฺเต สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘อิทํ ภนฺเต กปิลวตฺถุ อิทฺธญฺเจว ผีตญฺจ พาหุชญฺญํ อากิณฺณมนุสฺสํ สมฺพาธพฺยูหํ, โส ขฺวาหํ ภนฺเต ภควนฺตํ วา ปยิรุปาสิตฺวา มโนภาวนีเย วา ภิกฺขู สายนฺหสมยํ กปิลวตฺถุํ ปวิสนฺโต ภนฺเตนปิ หตฺถินา สมาคจฺฉามิ, ภนฺเตนปิ อสฺเสน สมาคจฺฉามิ, ภนฺเตนปิ รเถน สมาคจฺฉามิ, ภนฺเตนปิ สกเฏน สมาคจฺฉามิ, ภนฺเตนปิ ปุริเสน สมาคจฺฉามิ, ตสฺส มยฺหํ ภนฺเต ตสฺมึ สมเย มุสฺสเตว ภควนฺตํ อารพฺภ สติ, มุสฺสติ ธมฺมํ อารพฺภ สติ, มุสฺสติ สงฺฆํ อารพฺภ สติ, ตสฺส มยฺหํ ภนฺเต เอวํ โหติ อิมมฺหิ จาหํ สมเย กาลํ กเรยฺยํ, กา มยฺหํ คติ, โก อภิสมฺปราโย’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘มา ภายิ มหานาม, มา ภายิ มหานาม, อปาปกํ เต มรณํ ภวิสฺสติ อปาปิกา กาลํ กิริยา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster in Kapilavatthu, wurde es in Bezug auf den Sakyer Mahānāma dargelegt. Der Sakyer Mahānāma, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen: ‚Dieses Kapilavatthu, Ehrwürdiger, ist reich, blühend, volkreich, von Menschen überfüllt und eng gedrängt. Wenn ich nun, Ehrwürdiger, den Erhabenen oder die geistig gereiften Mönche verehrt habe und am Abend nach Kapilavatthu hineingehe, begegne ich einem wilden Elefanten, begegne ich einem wilden Pferd, begegne ich einem wilden Wagen, begegne ich einem wilden Karren, begegne ich einem wilden Menschen. In jenem Moment, Ehrwürdiger, geht mir die Achtsamkeit auf den Erhabenen verloren, die Achtsamkeit auf die Lehre geht verloren, die Achtsamkeit auf die Gemeinschaft geht verloren. Da denke ich mir, Ehrwürdiger: Wenn ich in diesem Moment sterben würde, was wäre mein Bestimmungsort, wie stünde es um mein Jenseits?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Fürchte dich nicht, Mahānāma, fürchte dich nicht, Mahānāma! Dein Tod wird nicht schlimm sein, dein Sterben wird nicht böse sein...‘ und so weiter.

ทุติย สรณานิสกฺกสุตฺต

Das zweite Saraṇāni-Sakka-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.284] อาวุโส ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปญฺจมํ สํคีตํ ทุติยสรณานิสกฺกสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als fünftes rezitierte Zweite Saraṇāni-Sakka-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม มหานามํเยว สกฺกํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster in Kapilavatthu, wurde es in Bezug auf eben denselben Sakyer Mahānāma dargelegt.

มหานาโม ภนฺเต สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘อิธ ภนฺเต สรณานิ สกฺโก กาลงฺกโต, โส ภควตา พฺยากโต ‘โสตาปนฺโน อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ. ตตฺร สุทํ ภนฺเต สมฺพหุลา สกฺกา สงฺคมฺม สมาคมฺม อุชฺฌายนฺติ ขียนฺติ วิปาเจนฺติ ‘อจฺฉริยํ วต โภ, อพฺภุตํ วต

Der Sakyer Mahānāma, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen: ‚Hier, Ehrwürdiger, ist der Sakyer Saraṇāni gestorben, und er wurde vom Erhabenen so erklärt: „Er ist ein Stromeingetretener, der dem Verderben nicht mehr anheimfällt, fest gegründet und für die Erleuchtung bestimmt ist.“ Dabei kamen, Ehrwürdiger, zahlreiche Sakyer zusammen, versammelten sich und beschwerten sich, murrten und ärgerten sich: „Es ist wahrlich erstaunlich, wahrlich wunderbar!...“‘

โภ[Pg.285], เอตฺถ ทานิ โก น โสตาปนฺโน ภวิสฺสติ, ยตฺร หิ นาม สรณานิ สกฺโก กาลงฺกโต, โส ภควตา พฺยากโต ‘โสตาปนฺโน อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ, สรณานิ สกฺโก สิกฺขาย อปริปูรการี อโหสี’’ติ ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘โย โส มหานาม ทีฆรตฺตํ อุปาสโก พุทฺธํ สรณํ คโต, ธมฺมํ สรณํ คโต, สงฺฆํ สรณํ คโต, โส กถํ วินิปาตํ คจฺเฉยฺยา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

„Wer, werter Herr, wird nun hier nicht ein Stromeingetretener sein, wenn nämlich der Sakyer Saraṇāni gestorben ist und vom Erhabenen als ‚Stromeingetretener, der dem Verderben nicht mehr anheimfällt, gewiss ist und der Erleuchtung entgegengeht‘ erklärt wurde, obwohl der Sakyer Saraṇāni die Schulung nicht vollkommen erfüllte?“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Mahānāma, wie könnte ein Laienanhänger, der für lange Zeit zum Buddha Zuflucht genommen hat, zum Dhamma Zuflucht genommen hat, zum Saṅgha Zuflucht genommen hat, in den Abgrund stürzen?“ und so weiter.

ปฐม อนาถปิณฺฑิกสุตฺต

Das erste Anāthapiṇḍika-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.289] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ฉฏฺฐํ สํคีตํ ปฐมอนาถปิณฺฑิกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als sechstes rezitierte erste Anāthapiṇḍika-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ อารพฺภ อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, über den Hausvater Anāthapiṇḍika, gesprochen vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn des Dhamma.

อายสฺมา ภนฺเต สาริปุตฺตตฺเถโร อายสฺมตา อานนฺทตฺเถเรน ปจฺฉาสมเณน สทฺธึ เยน อนาถปิณฺฑิกสฺส คหปติสฺส นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ, นิสชฺช โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ อาพาธิกํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ เอตทโวจ ‘‘กจฺจิ เต คหปติ ขมนียํ กจฺจิ ยาปนียํ, กจฺจิ ทุกฺขา เวทนา ปฏิกฺกมนฺติ, โน อภิกฺกมนฺติ, ปฏิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน อภิกฺกโม’’ติ, น เม ภนฺเต ขมนียํ, น ยาปนียํ, พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ, อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโมติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ยถา รูเปน โข คหปติ พุทฺเธ อปฺปสาเทน สมนฺนาคโต อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิยรํ อุปปชฺชติ ตถารูโป เต พุทฺเธ อปฺปสาโท นตฺถิ, อตฺถิ จ โข เต คหปติ พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาโท ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ…เป… ภควา’ติ ตญฺจ ปน เต พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาทํ อตฺตนิ สมนุปสฺสโต ฐานโส เวทนา ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺยา’’ติ เอวมาทินา อายสฺมตา สาริปุตฺตตฺเถเรน ธมฺมเสนาปตินา ภาสิตํ.

Der ehrwürdige Thera Sāriputta, Ehrwürdiger, begab sich zusammen mit dem ehrwürdigen Thera Ānanda als seinem Begleiter dorthin, wo das Haus des Hausvaters Anāthapiṇḍika war. Nachdem er dorthin gelangt war, setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Als er sich gesetzt hatte, sprach der ehrwürdige Sāriputta zum erkrankten, leidenden und schwer kranken Hausvater Anāthapiṇḍika dies: „Ist es dir erträglich, Hausvater, ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen sie nicht zu? Zeigt sich ihr Nachlassen und nicht ihr Zunehmen?“ – „Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen stark zu und lassen nicht nach; ihr Zunehmen zeigt sich und nicht ihr Nachlassen.“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn des Dhamma, Folgendes gesprochen: „Hausvater, das Unvertrauen in den Buddha, mit dem ein unbelehrter Weltling ausgestattet ist und aufgrund dessen er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer Ebene des Leids, auf einer schlechten Fährte, im Verderben, in der Hölle wiedergeboren wird – solch ein Unvertrauen in den Buddha gibt es bei dir nicht. Du hast jedoch, Hausvater, unerschütterliches Vertrauen in den Buddha: ‚So ist er, der Erhabene, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter… [und so weiter]… der Erhabene‘. Und wenn du dieses unerschütterliche Vertrauen in den Buddha in dir selbst erkennst, könnten sich deine Gefühle auf der Stelle beruhigen“ und so weiter.

ยสฺส [Pg.293] สทฺธา ตถาคเต, อจลา สุปฺปติฏฺฐิตา;

สีลญฺจ ยสฺส กลฺยาณํ, อริยกนฺตํ ปสํสิตํ.

Wer Vertrauen in den Tathāgata hat, unerschütterlich und fest begründet; und wer eine gute Tugend besitzt, die den Edlen lieb ist und gelobt wird,

สงฺเฆ ปสาโท ยสฺสตฺถิ, อุชุภูตญฺจ ทสฺสนํ;

อทลิทฺโทติ ตํ อาหุ, อโมฆํ ตสฺส ชีวิตํ.

wer Vertrauen in den Saṅgha hat und eine aufrechte Erkenntnis besitzt – von dem sagt man, er sei nicht arm, und sein Leben ist nicht vergeblich.

ตสฺมา สทฺธญฺจ สีลญฺจ, ปสาทํ ธมฺมทสฺสนํ;

อนุยุญฺเชถ เมธาวี, สรํ พุทฺธานสาสนํ.

Darum sollte sich der Weise dem Vertrauen, der Tugend, dem Vertrauen und der Erkenntnis des Dhamma widmen, eingedenk der Lehre der Buddhas.

ปุญฺญาภิสนฺทวคฺค

Die Puññābhisanda-Vagga (Die Gruppe über das Überströmen des Verdienstes)

มหานามสุตฺต

Das Mahānāma-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว อาวุโส ปุญฺญาภิสนฺทวคฺโค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ สตฺตมํ สํคีตํ มหานามสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, in der Puññābhisanda-Vagga, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als siebtes rezitierte Mahānāma-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ [Pg.294] ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ มหานามํ สกฺกํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, in Kapilavatthu, über den Sakyer Mahānāma gesprochen.

มหานาโม ภนฺเต สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘กิตฺตาวตา นุ โข ภนฺเต อุปาสโก โหตี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ยโต โข มหานาม พุทฺธํ สรณํ คโต โหติ, ธมฺมํ สรณํ คโต โหติ, สงฺฆํ สรณํ คโต โหตี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Der Sakyer Mahānāma, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen dies: „Inwiefern, Herr, ist man ein Laienanhänger?“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sobald, Mahānāma, jemand zum Buddha Zuflucht genommen hat, zum Dhamma Zuflucht genommen hat, zum Saṅgha Zuflucht genommen hat...“ und so weiter.

กิตฺตาวตา นุ โข ภนฺเต อุปาสโก โหติ.

Inwiefern, Herr, ist man ein Laienanhänger?

กาฬิโคธสุตฺต

Das Kāḷigodha-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.297] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ นวมํ สํคีตํ กาฬิโคธสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ การพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als neuntes rezitierte Kāḷigodha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กาฬิโคธํ นาม สากิยานึ อารพฺภ ‘‘จตูหิ โข โคเธ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อริยสาวิกา โสตาปนฺนา โหติ อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, über die Sakyerin namens Kāḷigodhā. Vom Erhabenen wurde Folgendes gesprochen: „Ausgestattet mit vier Dingen, Godhā, ist eine edle Schülerin eine Stromeingetretene, die dem Verderben nicht mehr anheimfällt, gewiss ist und der Erleuchtung entgegengeht“ und so weiter.

ลาภา [Pg.300] เต โคเธ, สุลทฺธํ เต โคเธ, โสตาปตฺติผลํ ตยา โคเธ –

„Das ist dein Gewinn, Godhā, das ist dein Segen, Godhā, die Frucht des Stromeintritts hast du erlangt, Godhā –“

นนฺทิยสกฺกสุตฺต

Das Nandiyasakka-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส ชานตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน โสตาปตฺติสํยุตฺเต ปุญฺญาภิสนฺทวคฺเค ทสมํ นนฺทิยสกฺกสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Also, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das zehnte Nandiyasakka-Sutta in der Puññābhisanda-Vagga der Sotāpatti-Saṃyutta von jenem wissenden… [und so weiter]… vollkommen Erleuchteten gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม นนฺทิยํ สกฺกํ อารพฺภ ภาสิตํ. นนฺทิโย ภนฺเต สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ยสฺเสว นุ โข ภนฺเต อริยสาวกสฺส จตฺตาริ โสตาปตฺติยงฺคานิ สพฺเพน สพฺพํ สพฺพถาสพฺพํ นตฺถิ, สฺเวว นุ โข ภนฺเต อริยสาวโก ปมาทวิหารี’’ติ. ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ‘‘ยสฺส โข นนฺทิย จตฺตาริ โสตาปตฺติยงฺคานิ สพฺเพนสพฺพํ สพฺพถาสพฺพํ นตฺถิ, ตมหํ พาหิโร ปุถุชฺชนปกฺเข ฐิโตติ วทามี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Park in Kapilavatthu, über den Sakyer Nandiya gesprochen. Der Sakyer Nandiya, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen dies: „Herr, wenn bei einem edlen Schüler die vier Glieder des Stromeintritts ganz und gar, in jeder Weise und völlig fehlen, ist dieser edle Schüler dann einer, der in Nachlässigkeit verweilt?“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Nandiya, bei wem die vier Glieder des Stromeintritts ganz und gar, in jeder Weise und völlig fehlen, von dem sage ich, er ist ein Außenstehender, der auf der Seite der Weltlinge steht“ und so weiter.

สจฺจสํยุตฺต

Die Sacca-Saṃyutta (Die Sammlung über die Wahrheiten)

ติรจฺฉานกถาสุตฺต

Das Tiracchānakathā-Sutta (Das Sutta über ungebührliche Rede)

ปุจฺฉา – สจฺจสํยุตฺเต [Pg.304] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคายกมหาเถเรหิ ทสมํ สํคีตํ ติรจฺฉานกถาสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – In der Sacca-Saṃyutta, Freund, wo, über wen und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als zehntes rezitierte Tiracchānakathā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ มา ภิกฺขเว อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ กเถยฺยาถ. เสยฺยถิทํ, ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ เสนากถํ ภยกถํ ยุทฺธกถํ อนฺนกถํ ปานกถํ วตฺถกถํ สยนกถํ เอวมาทินา ภนฺเต ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, über zahlreiche Mönche. Vom Erhabenen wurde Folgendes gesprochen: „Ihr Mönche, führt keine ungebührlichen Gespräche mancherlei Art! Wie etwa: Gespräche über Könige, Gespräche über Räuber, Gespräche über Minister, Gespräche über Heere, Gespräche über Gefahren, Gespräche über Kriege, Gespräche über Speise, Gespräche über Trank, Gespräche über Kleidung, Gespräche über Betten“ und so weiter, Ehrwürdiger.

อิทํ [Pg.305] ทุกฺขนฺติ กเถยฺยาถ.

„Ihr solltet sprechen: ‚Dies ist das Leiden‘.“

ตสฺมาติห [Pg.306] ภิกฺขเว อิทํ ทุกฺขนฺติ โยโค กรณีโย…เป… อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ โยโค กรณีโย.

„Darum, ihr Mönche, ist hierbei die Anstrengung zu machen: ‚Dies ist das Leiden‘… [und so weiter]… die Anstrengung ist zu machen: ‚Dies ist der zum Erlöschen des Leidens führende Pfad‘.“

ธมฺมจกฺกปวตฺตนสุตฺต

Das Dhammacakkappavattana-Sutta (Das Sutta vom Ingangsetzen des Rades des Dhamma)

ปุจฺฉา – ตตฺเถว อาวุโส ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตนวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ ธมฺมจกฺกปวตฺตนสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, in der Dhammacakkappavattana-Vagga, wo, über wen und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als erstes rezitierte Dhammacakkappavattana-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – พาราณสิยํ ภนฺเต อิสิปตเน มิคทาเย ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ทฺเว เม ภิกฺขเว อนฺตา ปพฺพชิเตน นเสวิตพฺพา. กตเม ทฺเว, โย จายํ กาเมสุ กามสุขลฺลิกานุโยโค หีโน คมฺโม โปถุชฺชนิโก อนริโย อนตฺถสํหิโต, โย จายํ อตฺตกิลมถานุโยโค [Pg.307] ทุกฺโข อนริโย อนตฺถสํหิโต, เอเต โข ภิกฺขเว อุโภ อนฺเต อนุปคมฺม มชฺฌิมาปฏิปทา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Bārāṇasī, Ehrwürdiger, im Wildpark bei Isipatana, bezüglich der Mönche der Fünfergruppe, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Diese zwei Extreme, ihr Mönche, sollten von einem in die Hauslosigkeit Gezogenen nicht gepflegt werden. Welche zwei? Das Hingeben an das Sinnenbegehren in den Sinnengenüssen, das niedrig, gemein, weltlich, unedel und unheilsam ist; und das Hingeben an die Selbstkasteiung, das leidvoll, unedel und unheilsam ist. Ohne an diese beiden Extreme heranzutreten, ihr Mönche, ist der mittlere Weg vom Tathāgata vollkommen erkannt worden“ und so weiter.

อาสวกฺขยสุตฺต

Das Āsavakkhaya-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.308] อาวุโส โกฏิคามวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปญฺจมํ สํคีตํ อาสวกฺขยสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, in der Koṭigāma-Vagga, wo, bezüglich wem und wie wurde das fünfte Sutta, das Āsavakkhaya-Sutta, das von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ชานโตหํ ภิกฺขเว ปสฺสโต อาสวานํ ขยํ วทามิ, โน อชานโต อปสฺสโต. กิญฺจ ภิกฺขเว ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ, อิทํ ทุกฺขนฺติ ภิกฺขเว ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ, อยํ ทุกฺขสมุทโยติ, อยํ ทุกฺขนิโรโธติ, อยํ ทุกฺขนิโรธคามินีปฏิปทาติ ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ. เอวํ โข ภิกฺขเว ชานโต เอวํ ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ. ตสฺมาติห ภิกฺขเว ‘‘อิทํ ทุกฺข’’นฺติ โยโค กรณีโย, อยํ ทุกฺขสมุทโยติ, อยํ ทุกฺขนิโรโธติ, อยํ ทุกฺขนิโรธคามินีปฏิปทาติ โยโค กรณีโย’’ติ เอวํ โข ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Für einen Wissenden, ihr Mönche, für einen Sehenden, sage ich, tritt die Versiegung der Triebe ein, nicht für einen Nichtwissenden, Nichtsehenden. Und für was für einen Wissenden und Sehenden, ihr Mönche, tritt die Versiegung der Triebe ein? Für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist das Leiden', ihr Mönche, tritt die Versiegung der Triebe ein; für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist die Leidensentstehung'; für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist die Leidensaufhebung'; für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist der Weg, der zur Leidensaufhebung führt', tritt die Versiegung der Triebe ein. So, ihr Mönche, tritt für einen Wissenden, für einen Sehenden die Versiegung der Triebe ein. Darum, ihr Mönche, ist hierbei die Übung zu machen: 'Dies ist das Leiden'; die Übung ist zu machen: 'Dies ist die Leidensentstehung'; die Übung ist zu machen: 'Dies ist die Leidensaufhebung'; die Übung ist zu machen: 'Dies ist der Weg, der zur Leidensaufhebung führt'“ – so wurde es vom Erhabenen gesprochen.

สีสปาวนสุตฺต

Das Sīsapāvana-Sutta

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.309] อาวุโส สีสปาวนวคฺเค โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปฐมํ สํคีตํ สีสปาวนสุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิตํ.

Frage – Eben dort, Freund, in der Sīsapāvana-Vagga, wo, bezüglich wem und wie wurde das erste Sutta, das Sīsapāvana-Sutta, das von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสมฺพิยํ [Pg.310] ภนฺเต สีสปาวเน สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุโข พหุตรํ ยานิ วา มยา ปริตฺตานิ สีสปาปณฺณานิ ปาณินา คหิตานิ ยทิทํ อุปริ สีสปาวเน’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิตํ.

Antwort – In Kosambī, Ehrwürdiger, im Sīsapā-Wald, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist zahlreicher: jene wenigen Sīsapā-Blätter, die ich in meine Hand genommen habe, oder jene, die über uns im Sīsapā-Wald sind?“ und so weiter, so wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ปญฺจคติเปยฺยาลวคฺค

Das Pañcagatipeyyāla-Vagga

ปุจฺฉา – ตตฺเถว [Pg.312] อาวุโส โปราณเกหิ ธมฺมสํคาหกมหาเถเรหิ ปริโยสานภาเวน สํคีโต ปญฺจคติเปยฺยาลวคฺเค, ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กถญฺจ ภาสิโต.

Frage – Eben dort, Freund, in der Pañcagatipeyyāla-Vagga, das als Abschluss von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurde, wo, bezüglich wem und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – เวสาลิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว, กตมํ นุ โข พหุตรํ, โย วายํ มยา ปริตฺโต นขสิขายํ ปํสุ อาโรปิโต, อยํ วา มหาปถวี’’ติ เอวมาทินา ภควตา ภาสิโต.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist mehr: dieser winzige Staub, den ich auf meine Nagelspitze gehoben habe, oder diese große Erde?“ und so weiter, so wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ปุจฺฉา – เก [Pg.315] อาวุโส สิกฺขนฺติ.

Frage – Wer, Freund, übt sich?

วิสฺสชฺชนา – เสกฺขา จ ภนฺเต ปุถุชฺชนกลฺยาณกา จ สิกฺขนฺติ.

Antwort – Die in der Schulung Befindlichen, Ehrwürdiger, und die edlen Weltlinge üben sich.

ปุจฺฉา – เก [Pg.316] อาวุโส สิกฺขิตสิกฺขา.

Frage – Wer, Freund, hat die Schulung vollendet?

วิสฺสชฺชนา – อรหนฺโต ภนฺเต สิกฺขิตสิกฺขา.

Antwort – Die Arahants, Ehrwürdiger, haben die Schulung vollendet.

ปุจฺฉา – กตฺถ อาวุโส ฐิตํ.

Frage – Worin, Freund, beruht sie?

วิสฺสชฺชนา – สิกฺขากาเมสุ ภนฺเต ฐิตํ.

Antwort – In jenen, die nach Schulung streben, Ehrwürdiger, beruht sie.

ปุจฺฉา – เก อาวุโส ธาเรนฺติ.

Frage – Wer, Freund, bewahrt sie?

วิสฺสชฺชนา – เยสํ ภนฺเต วตฺตติ เต ธาเรนฺติ.

Antwort – Diejenigen, Ehrwürdiger, bei denen sie in Anwendung ist, bewahren sie.

ปุจฺฉา – กสฺส [Pg.317] อาวุโส วจนํ.

Frage – Wessen Wort, Freund, ist es?

วิสฺสชฺชนา – ภควโต ภนฺเต วจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส.

Antwort – Das Wort des Erhabenen, Ehrwürdiger, des Würdigen, des vollkommen Erwachten.

ปุจฺฉา – เกน อาวุโส อาภตํ.

Frage – Durch wen, Freund, wurde es überliefert?

วิสฺสชฺชนา – ปรมฺปราย ภนฺเต อาภตํ.

Antwort – Durch die Überlieferungslinie, Ehrwürdiger, wurde es überliefert.