නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Verehrung dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten

සුත්තන්තපිටක

Suttantapiṭaka

සංයුත්තනිකායෙ

In der Saṃyuttanikāya

සගාථාවග්ගපාළි

Sagāthāvagga-Pāḷi

සංගායනස්ස පුච්ඡා විස්සජ්ජනා

Fragen und Antworten bezüglich des Konzils

පුච්ඡා – පඨමමහාසංගීතිකාලෙ [Pg.1] ආවුසො ධම්මසංගාහකා මහාකස්සපාදයො මහාථෙරවරා පොරාණසංගීතිකාරා පඨමං විනයපිටකං සංගායිත්වා තදනන්තරං සුත්තන්තපිටකං සංගායන්තා දීඝනිකායඤ්ච මජ්ඣිමනිකායඤ්ච සංගායිත්වා තදනන්තරං කිංනාම පාවචනං සංගායිංසු.

Frage: Freund, zur Zeit des ersten großen Konzils, nachdem die Dhamma-Sammler, die hervorragenden großen Theras um Mahākassapa, die ursprünglichen Konzilsteilnehmer, zuerst das Vinayapiṭaka rezitiert hatten, und danach, als sie das Suttantapiṭaka rezitierten, die Dīghanikāya und die Majjhimanikāya rezitiert hatten – welches Wort des Meisters rezitierten sie unmittelbar danach?

විස්සජ්ජනා – පඨමමහාසංගීතිකාලෙ භන්තෙ ධම්මසංගාහකා මහාකස්සපාදයො පොරාණථෙරවරා පඨමං විනයපිටකං සංගායිත්වා තදනන්තරං සුත්තන්තපිටකං සංගායන්තා දීඝනිකායඤ්ච මජ්ඣිමනිකායඤ්ච සංගායිත්වා තදනන්තරං සත්තහි ච සුත්තසහස්සෙහි සත්තහි ච සුත්තසතෙහි ද්වාසට්ඨියා ච සුත්තෙහි පටිමණ්ඩිතං භාණවාරසතපරිමාණං සංයුත්තනිකායං නාම පාවචනං සංගායිංසු.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, zur Zeit des ersten großen Konzils, nachdem die Dhamma-Sammler, die hervorragenden großen Theras um Mahākassapa, die ursprünglichen Konzilsteilnehmer, zuerst das Vinayapiṭaka rezitiert hatten, und danach, als sie das Suttantapiṭaka rezitierten, die Dīghanikāya und die Majjhimanikāya rezitiert hatten – rezitierten sie unmittelbar danach das Wort des Meisters namens Saṃyuttanikāya, welches mit siebentausendsiebenhundertzweiundsechzig Suttas geschmückt ist und einen Umfang von einhundert Rezitationsabschnitten hat.

පුච්ඡා – සංයුත්තනිකායෙ [Pg.2] ච ආවුසො සගාථාවග්ගො නිදානවග්ගො ඛන්ධවග්ගො සළායතනවග්ගො මහාවග්ගොති පඤ්චසංයුත්තප්පකරණානි, තෙසු පඨමං කතරං සංයුත්තප්පකරණං තෙ සංගායිංසු.

Frage: Freund, in der Saṃyuttanikāya gibt es fünf Buchabschnitte der Gruppierung: das Sagāthāvagga, das Nidānavagga, das Khandhavagga, das Saḷāyatanavagga und das Mahāvagga. Welches von diesen fünf Büchern der Gruppierung haben sie zuerst rezitiert?

විස්සජ්ජනා – පඤ්චසු භන්තෙ සංයුත්තප්පකරණෙසු පඨමං සගාථාවග්ගසංයුත්තප්පකරණං සංගායිංසු.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, von den pfünf Buchabschnitten der Gruppierung rezitierten sie zuerst das Sagāthāvagga-Buch der Gruppierung.

පුච්ඡා – සගාථාවග්ගෙපි [Pg.3] ආවුසො දෙවතාසංයුත්තාදිවසෙන එකාදසසංයුත්තානි, තෙසු පඨමං කතරං සංයුත්තං තෙ සංගායිංසු.

Frage: Freund, auch im Sagāthāvagga gibt es elf Sammlungen, beginnend mit der Devatāsaṃyutta. Welche dieser Sammlungen rezitierten sie zuerst?

විස්සජ්ජනා – එකාදසසු භන්තෙ සංයුත්තෙසු පඨමං දෙවතාසංයුත්තං සංගායිංසු.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, von den elf Sammlungen rezitierten sie zuerst die Devatāsaṃyutta.

පුච්ඡා – දෙවතාසංයුත්තෙපි ආවුසො නළවග්ගාදයො අට්ඨ වග්ගා, ඔඝතරණසුත්තාදීනි ච එකාසීති සුත්තානි, තෙසු පඨමං කතරං වග්ගං කතරඤ්ච සුත්තං සගායිංසු.

Frage: Freund, auch in der Devatāsaṃyutta gibt es acht Kapitel, beginnend mit dem Naḷavagga, und einundachtzig Suttas, beginnend mit dem Oghataraṇasutta. Welches Kapitel und welche Lehrrede rezitierten sie davon zuerst?

විස්සජ්ජනා – අට්ඨසු භන්තෙ වග්ගෙසු පඨමං නළවග්ගං එකාසීතියා ච සුත්තෙසු පඨමං ඔඝතරණසුත්තං සංගායිංසු.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, von den acht Kapiteln rezitierten sie zuerst das Naḷavagga, und von den einundachtzig Lehrreden zuerst das Oghataraṇasutta.

සාධු [Pg.4] සාධු ආවුසො, මයම්පි දානි තතොයෙව පට්ඨාය සංගීතිපුබ්බඞ්ගමානි පුච්ඡනවිස්සජ්ජනකිච්චානි ආවහිතුං සමාරභාර.

Gut, gut, Freund! Auch wir wollen nun, genau von dort ausgehend, mit den dem Konzil vorangehenden Aufgaben des Fragens und Antwortens beginnen.

දෙවතාසංයුත්ත

Devatāsaṃyutta

ඔඝතරණසුත්ත

Oghataraṇasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන ඔඝතරණසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Nun, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Oghataraṇasutta von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං දෙවතං ආරබ්භ භාසිතං, අඤ්ඤතරා භන්තෙ දෙවතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි, එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච ‘‘කථං නු ත්වං මාරිස ඔඝමතරී’’ති,

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, suchte den Erhabenen in weit fortgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit auf, wobei sie das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtete. Nachdem sie sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrerbietig gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Als sie an einer Seite stand, sprach jene Gottheit zum Erhabenen wie folgt: „Wie nur, mein Herr, hast du die Flut überquert?“

තස්මිං [Pg.5] භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අපතිට්ඨං ඛ්වාහං ආවුසො අනායූහං ඔඝමතරිං’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene: „Ohne stillzustehen, Freund, und ohne mich anzustrengen, habe ich die Flut überquert.“ So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

අච්චෙන්තිසුත්ත

Accentisutta

පුච්ඡා – අච්චෙන්තිසුත්තං [Pg.8] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Und das Accentisutta, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං දෙවතං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරා භන්තෙ දෙවතා භගවන්තං එතදවොච–

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt:

‘‘අච්චෙන්ති කාලා තරයන්ති රත්තියො,වයොගුණා අනුපුබ්බං ජහන්ති,එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,පුඤ්ඤානි කයිරාථ සුඛාවහානී’’ති–

„Es vergeht die Zeit, es enteilen die Nächte, die Lebensstufen schwinden nacheinander dahin. Diese Gefahr im Tode sehend, sollte man verdienstvolle Taten vollbringen, die Glück bringen.“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං –

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr –

‘‘අච්චෙන්ති කාලා තරයන්ති රත්තියො,වයොගුණා අනුපුබ්බං ජහන්ති,එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,ලොකාමිසං පජහෙ සන්තිපෙක්ඛො’’ති –

„Es vergeht die Zeit, es enteilen die Nächte, die Lebensstufen schwinden nacheinander dahin. Diese Gefahr im Tode sehend, sollte man den Köder der Welt aufgeben, nach Frieden strebend.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සත්තිසුත්ත

Sattisutta

පුච්ඡා – සත්තිසුත්තං [Pg.10] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Und das Sattisutta, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං දෙවතං ආරබ්භ භාසිතං, අඤ්ඤතරා භන්තෙ දෙවතා භගවන්තං එතදවොච–

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt:

‘‘සත්තියා විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

කාමරාගප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ’’ති–

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde; um die Sinnesgier zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen.“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr –

සත්තියා [Pg.11] විය ඔමට්ඨො ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

සක්කායදිට්ඨිප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙති;

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde; um die Persönlichkeitsansicht zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සත්තියා විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

කාමරාගප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ –

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde; um die Sinnesgier zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen“ –

සත්තියා [Pg.12] විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ,සක්කායදිට්ඨිප්පමානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ –

„Als ob er von einer Lanze getroffen wäre, als ob sein Haupt in Flammen stünde, um die Persönlichkeitsansicht zu überwinden, sollte ein Mönch achtsam in die Hauslosigkeit ziehen“ –

ජටාසුත්ත

Jaṭāsutta

පුච්ඡා – ජටාසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Und das Jaṭāsutta, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං දෙවතං ආරබ්භ භාසිතං, අඤ්ඤතරා භන්තෙ දෙවතා භවගන්තං එතදවොච–

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt:

‘‘අන්තො ජටා බහිජටා, ජටාය ජටිතා පජා;

තං තං ගොතම පුච්ඡාමි, කො ඉමං විජටයෙ ජට’’න්ති–

„Innen ein Gewirr, außen ein Gewirr, verstrickt im Gewirr ist die Menschheit; darum frage ich dich, Gotama: Wer kann dieses Gewirr entwirren?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං –

In diesem Zusammenhang, ehrwürdiger Herr –

සීලෙ පතිට්ඨාය නරො සපඤ්ඤො, චිත්තං පඤ්ඤඤ්ච භාවයං;

ආතාපී නිපකො භික්ඛු, සො ඉමං විජටයෙ ජටං.

Ein weiser Mensch, fest in der Tugend verankert, der Geist und Weisheit entfaltet, ein eifriger, kluger Mönch – er entwirrt dieses Gewirr.

යෙසං [Pg.13] රාගො ච දොසො ච, අවිජ්ජා ච විරාජිතා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, තෙසං විජටිතා ජටාති;

In denen Gier und Hass sowie Unwissenheit verblasst sind, die Arahants, deren Triebe versiegt sind, für sie ist das Gewirr entwirrt.

එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සීලෙ [Pg.14] පතිට්ඨාය නරො සපඤ්ඤො, චිත්තං පඤ්ඤඤ්ච භාවයං;

ආතාපී නිපකො භික්ඛු, සො ඉමං විජටයෙ ජටං–

Ein weiser Mensch, fest in der Tugend verankert, der Geist und Weisheit entfaltet, ein eifriger, kluger Mönch – er entwirrt dieses Gewirr –

යෙසං රාගො ච දොසො ච, අවිජ්ජා ච විරාජිතා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, තෙසං විජටිතා ජටා–

In denen Gier und Hass sowie Unwissenheit verblasst sind, die Arahants, deren Triebe versiegt sind, für sie ist das Gewirr entwirrt –

යත්ථ [Pg.15] නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣති;

පටිඝං රූපසඤ්ඤා ච, එත්ථෙසා ඡිජ්ජතෙ ජටා.

Wo Name und Form restlos aufhören, Widerstreit und Formwahrnehmung – dort wird dieses Gewirr abgeschnitten.

අච්ඡරාසුත්ත

Accharā-Sutta

පුච්ඡා – අච්ඡරාසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Accharā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං දෙවපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච–

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf einen bestimmten Göttersohn gesprochen. Ein bestimmter Göttersohn, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen:

‘‘අච්ඡරාගණසඞ්ඝට්ඨං, පිසාච ගණසෙවිතං;

වනන්තං මොහනං නාම, කථං යාත්‍රා භවිස්සතී’’ති.

„‚Voll vom Getümmel der Scharen von Nymphen, besucht von Scharen von Geistern – wie soll die Reise durch diesen Wald namens ‚Täuschung‘ gelingen?‘“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘උජුකො නාම සො මග්ගො, අභයා නාම සා දිසා,රථො අකූජනො නාම, ධම්මචක්කෙහි සංයුතො.

„‚Gerade‘ ist jener Weg genannt, ‚furchtlos‘ jene Himmelsrichtung, ‚geräuschlos‘ ist der Wagen genannt, der mit den Rädern des Dhamma ausgestattet ist.

හිරී [Pg.16] තස්ස අපාලම්බො, සත්‍යස්ස පරිවාරණං;

ධම්මාහං සාරථිං බ්‍රූමි, සම්මාදිට්ඨි පුරෙජවං.

Scheu vor dem Unheilsamen ist seine Lehne, Achtsamkeit seine Umhüllung; das Dhamma, sage ich, ist der Wagenlenker, mit der rechten Anschauung als Vorläufer.

යස්ස එතාදිසං යානං, ඉත්ථියා පුරිසස්ස වා;

ස වෙ එතෙන යානෙන, නිබ්බානස්සෙව සන්තිකෙ’’ති.

Wer ein solches Fahrzeug besitzt, sei es eine Frau oder ein Mann – der ist mit diesem Fahrzeug wahrlich nahe dem Nibbāna.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So wahrlich, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

අච්ඡරාගණසඞ්ඝුට්ඨං[Pg.17], පිසාචගණසෙවිතං;

වනන්තං මොහනං නාම, කථං යාත්‍රා භවිස්සති–

Voll vom Getümmel der Scharen von Nymphen, besucht von Scharen von Geistern – wie soll die Reise durch diesen Wald namens ‚Täuschung‘ gelingen –

ජරාසුත්ත

Jarā-Sutta

පුච්ඡා – ජරාසුත්තං [Pg.19] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Jarā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං දෙවතං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරා භන්තෙ දෙවතා භගවන්තං එතදවොච–

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine bestimmte Gottheit gesprochen. Eine bestimmte Gottheit, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen:

‘‘කිං සු යාව ජරා සාධු, කිං සු සාධු පතිට්ඨිතං;

කිං සු නරානං රතනං, කිං සු චොරෙහි දූහර’’න්ති.

„Was ist gut bis ins hohe Alter? Was ist gut, wenn es gefestigt ist? Was ist das Juwel der Menschen? Was ist von Dieben schwer zu rauben?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘සීලං යාව ජරා සාධු, සද්ධා සාධු පතිට්ඨිතා;

පඤ්ඤා නරානං රතනං, පුඤ්ඤං චොරෙහි දූහර’’න්ති.

„Tugend ist gut bis ins hohe Alter; Vertrauen ist gut, wenn es gefestigt ist; Weisheit ist das Juwel der Menschen; Verdienst ist von Dieben schwer zu rauben.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So wahrlich, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කිං සු යාව ජරා සාධු.

Was ist gut bis ins hohe Alter?

කිං සු සාධු පතිට්ඨිතං.

Was ist gut, wenn es gefestigt ist?

කිං [Pg.20] සු නරානං රතනං.

Was ist das Juwel der Menschen?

කිං සු චොරෙහි දූහරං.

Was ist von Dieben schwer zu rauben?

දෙවපුත්තසංයුත්ත

Devaputtasaṃyutta

සුබ්‍රහ්මසුත්ත

Subrahma-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සුබ්‍රහ්මසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කතඤ්ච භාසිතං. කීදිසො ච තත්ථ ධම්මපටිග්ගාහකස්ස ධම්මස්සවනානිසංසො අධිගතො.

Frage: Wo, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Subrahma-Sutta von dem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten gesprochen? Und welche Art von Nutzen des Anhörens der Lehre wurde dort vom Empfänger der Lehre erlangt?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ [Pg.21] භන්තෙ සුබ්‍රහ්මදෙවපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං. සුබ්‍රහ්මා භන්තෙ දෙවපුත්තො මරණභයභීතො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච–

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Göttersohn Subrahma gesprochen. Der Göttersohn Subrahma, Ehrwürdiger, der von Todesfurcht geängstigt war, trat an den Erhabenen heran und sprach so:

‘‘නිච්චං උත්‍රස්තමිදං චිත්තං, නිච්චං උබ්බිග්ගමිදං මනො;

අනුප්පන්නෙසු කිච්ඡෙසු, අථො උප්පතිතෙසු ච;

සචෙ අත්ථි අනුත්‍රස්තං, තං මෙ අක්ඛාහි පුච්ඡිතො’’ති–

„Beständig erschrocken ist dieser Geist, beständig aufgewühlt dieses Gemüt, angesichts ungekommener Nöte und auch solcher, die bereits eingetreten sind. Wenn es ein Furchtloses gibt, so verkündige es mir auf meine Frage hin.“ –

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං.

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘නාඤ්ඤත්‍ර බොජ්ජා තපසා, නාඤ්ඤත්‍රින්ද්‍රියසංවරා;

නාඤ්ඤත්‍ර සබ්බනිස්සග්ගා, සොත්ථිං පස්සාමි පාණින’’න්ති.

„Nicht anderswo als in Erleuchtungsgliedern, Askese, Zügelung der Sinneskräfte und dem Loslassen von allem sehe ich Heil für die Lebewesen.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං. දෙසනාපරියොසානෙ ච භන්තෙ සුබ්‍රහ්මස්ස දෙවපුත්තස්ස තස්මිංයෙව ආසනෙ විරජං වීතමලං ධම්මචක්ඛුං උදපාදි, ‘‘යංකිඤ්චි සමුදයධම්මං, සබ්බං තං නිරොධධම්ම’’න්ති.

So wahrlich, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen. Und am Ende der Lehrrede, Ehrwürdiger, entstand in dem Göttersohn Subrahma noch auf demselben Sitz das staubfreie, makellose Auge des Dhamma: „Alles, was der Entstehung unterliegt, unterliegt auch dem Aufhören.“

නිච්චං [Pg.22] උත්‍රස්තමිදං චිත්තං, නිච්චං උබ්බිග්ගමිදං මනො;

අනුප්පන්නෙසු කිච්ඡෙසු, අථො උප්පතිතෙසු ච;

සචෙ අත්ථි අනුත්‍රස්ත, තං මෙ අක්ඛාහි පුච්ඡිතො-හු–

Beständig erschrocken ist dieser Geist, beständig aufgewühlt dieses Gemüt, angesichts ungekommener Nöte und auch solcher, die bereits eingetreten sind. Wenn es ein Furchtloses gibt, so verkündige es mir auf meine Frage hin –

නාඤ්ඤත්‍ර [Pg.23] බොජ්ජා තපසා, නාඤ්ඤත්‍රින්ද්‍රියසංවරා;

නාඤ්ඤත්‍ර සබ්බනිස්සග්ගා, සොත්ථිං පස්සාමි පාණිනං–

Nicht anderswo als in Erleuchtungsgliedern, Askese, Zügelung der Sinneskräfte und dem Loslassen von allem sehe ich Heil für die Lebewesen –

රොහිතස්සසුත්ත

Rohitassa-Sutta

පුච්ඡා – රොහිතස්සසුත්තං [Pg.24] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Rohitassa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රොහිතස්සං දෙවපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං. රොහිතස්සො භන්තෙ දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච ‘‘යත්ථ නු ඛො භන්තෙ න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, සක්කා නු ඛො සො භන්තෙ ගමනෙන ලොකස්ස අන්තො ඤාතුං වා දට්ඨුං වා පාපුණිතුං වා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යත්ථ ඛො ආවුසො න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං අට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Göttersohn Rohitassa gesprochen. Der Göttersohn Rohitassa, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Wo man, Ehrwürdiger, nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedergeboren wird – ist es möglich, Ehrwürdiger, durch Reisen das Ende der Welt zu erkennen, zu sehen oder zu erreichen?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger: „Wo man, Freund, nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedergeboren wird, von diesem Ende der Welt sage ich, dass man es nicht durch Reisen erkennen, sehen oder erreichen kann.“ In dieser und anderer Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කොසලසංයුත්ත

Die Kosala-Sammlung

දහරසුත්ත

Das Dahara-Sutta

පුච්ඡා – දහරසුත්තං [Pg.26] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Dahara-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානං පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි, එකමන්තං නිසින්නො ඛො භන්තෙ රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච ‘‘භවම්පි නො ගොතමො ‘අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධො’ති පටිජානාතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යඤ්හි තං මහාරාජ සම්මා වදමානොවදෙය්‍ය ‘අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධො’ති[Pg.27], මමෙව තං සම්මා වදමානො වදෙය්‍යා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Als er sich zur Seite gesetzt hatte, sprach der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, so zum Erhabenen: „Erklärt auch der ehrwürdige Gotama von sich: ‚Ich habe die unübertreffliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt‘?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Wenn man, o Großer König, von jemandem zu Recht sagen kann, er habe die unübertreffliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt, dann bin ich es, von dem man dies zu Recht sagen kann.“

තස්මා [Pg.29] හි පණ්ඩිතො පොසො, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො;

භුජඞ්ගමං පාවකඤ්ච, ඛත්තියඤ්ච යසස්සිනං;

භික්ඛුඤ්ච සීලසම්පන්නං, සම්මදෙව සමාචරෙ–

Darum soll der weise Mensch, der sein eigenes Wohl im Auge hat, eine Schlange, ein Feuer, einen ruhmreichen Krieger und einen tugendhaften Mönch stets mit gebührendem Respekt behandeln.

අත්තරක්ඛිතසුත්ත

Das Attarakkhita-Sutta

පුච්ඡා – අත්තරක්ඛිතසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Attarakkhita-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානංයෙව පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘ඉධ මය්හං භන්තෙ රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස [Pg.30] එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදී’’ති එවමාදිකං වචනං අවොච. භගවා ච භන්තෙ එවමෙතං මහාරාජ එවමෙතං මහාරාජාති එවමාදිනා විභජිත්වා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich zum Erhabenen und sprach so zu ihm: „Als ich hier, Ehrwürdiger, in der Einsamkeit zurückgezogen war, stieg in meinem Geist folgender Gedanke auf...“ Und der Erhabene, Ehrwürdiger, analysierte und sprach in dieser Weise: „So ist es, o Großer König! So ist es, o Großer König!“

කායෙන [Pg.32] සංවරො සාධු, සාධු වාචාය සංවරො;

මනසා සංවරො සාධු, සාධු, සබ්බත්ථ සංවරො;

සබ්බත්ථ සංවුතො ලජ්ජී, රක්ඛිතොති පවුච්චති.

Gut ist die Zügelung durch den Körper, gut ist die Zügelung durch die Rede; gut ist die Zügelung durch den Geist, gut ist die Zügelung in allem. In allem gezügelt, gewissenhaft, wird er wahrlich als „geschützt“ bezeichnet.

අප්පකසුත්ත

Das Appaka-Sutta

පුච්ඡා – අප්පකසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Appaka-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානංයෙව පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘ඉධ මය්හං භන්තෙ රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි අප්පකා තෙ සත්තා ලොකස්මිං, යෙ උළාරෙ උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා න චෙව මජ්ජන්ති න ච පමජ්ජන්ති, න ච කාමෙසු ගෙධං ආපජ්ජන්තී’’ති එවමාදිකං වචනං අවොච. භගවා ච භන්තෙ ‘‘එවමෙතං මහාරාජ එවමෙතං මහාරාජා’’ති එවමාදිනා අප්පකසුත්තං භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich zum Erhabenen und sprach so zu ihm: „Als ich hier, Ehrwürdiger, in der Einsamkeit zurückgezogen war, stieg in meinem Geist folgender Gedanke auf: ‚Nur wenige sind jene Wesen in der Welt, die, wenn sie reichen und erlesenen Besitz erlangen, sich weder berauschen lassen noch nachlässig werden und auch nicht in Gier nach den Sinneslüsten verfallen.‘“ Und der Erhabene, Ehrwürdiger, sprach das Appaka-Sutta in dieser Weise: „So ist es, o Großer König! So ist es, o Großer König!“

මල්ලිකාසුත්ත

Das Mallikā-Sutta

පුච්ඡා – මල්ලිකාසුත්තං [Pg.34] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Mallikā-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානංයෙව පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො මල්ලිකං දෙවිං එතදවොච ‘‘අත්ථි නු ඛො තෙ මල්ලිකෙ කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො’’ති. තස්මිං වත්ථුස්මිං සබ්බාදිසා අනුපරිගම්ම චෙතසාති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala sprach zur Königin Mallikā: „Gibt es wohl, o Mallikā, irgendjemand anderen, der dir lieber ist als du selbst?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Wenn man im Geiste alle Himmelsrichtungen durchstreift...“

සබ්බා [Pg.35] දිසා අනුපරිගම්ම චෙතසා, නෙවජ්ඣගා පියතරමත්තනා ක්වචි. එවං පියො පුථු අත්තා පරෙසං, තස්මා න හිංසෙ පරමත්තකාමො–

Wenn man im Geiste alle Himmelsrichtungen durchstreift, findet man nirgends jemanden, der einem lieber ist als das eigene Selbst. Da nun das eigene Selbst für einen jeden ebenso lieb ist, soll, wer das eigene Selbst liebt, einem anderen kein Leid zufügen.

සත්තජටිලසුත්ත

Das Sattajaṭila-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.36] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සත්තජටිලසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, ihr Ehrwürdigen, hat jener Erhabene, ... vollkommen Erleuchtete das Sattajaṭila-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානං පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො අචිරපක්කන්තෙසු සත්තසු ච ජටිලෙසු සත්තසු ච නිගණ්ඨෙසු සත්තසු ච අචෙලකෙසු සත්තසු ච එකසාටකෙසු සත්තසු ච පරිබ්බාජකෙසු යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි, එකමන්තං නිසින්නො ඛො භන්තෙ රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච ‘‘යෙ තෙ භන්තෙ ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා, එතෙ තෙසං අඤ්ඤතරා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘දුජ්ජානං ඛො එතං මහාරාජ තයා ගිහිනා කාමභොගිනා පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසන්තෙන කාසිණචන්දනං පච්චනුභොන්තෙන මාලාගන්ධවිලෙපනං ධාරයන්තෙන ජාතරූපරජතං සාදියන්තෙන ‘‘ඉමෙ වා අරහන්තො, ඉමෙ වා අරහත්තමග්ගං සමාපන්නා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala gesprochen. Kurz nachdem sieben geflochtenhaarige Asketen, sieben nackte Asketen der Nigaṇṭhas, sieben nackte Asketen, sieben Einkleid-Asketen und sieben Wanderasketen vorbeigegangen waren, begab sich der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, zum Erhabenen: „Sind jene, Ehrwürdiger, welche in der Welt Heilige sind oder den Pfad der Heiligkeit betreten haben, unter diesen zu finden?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Das ist schwer zu erkennen, o Großer König, für dich als einen Laien, der du den Sinnesgenüssen nachgehst, in einem von Kindern beengten Bett schläfst, feines Kashi-Sandelholz gebrauchst, Blumenkränze, Wohlgerüche und Salben trägst und Gold und Silber annimmst: ‚Diese sind Heilige, oder diese haben den Pfad der Heiligkeit betreten‘.“

න [Pg.40] වණ්ණරූපෙන නරො සුජානො, න විස්සසෙ ඉත්තරදස්සනෙන;

සුසඤ්ඤතානඤ්හි වියඤ්ජනෙන, අසඤ්ඤතා ලොකමිමං චරන්ති.

Nicht an der äußeren Gestalt ist der Mensch leicht zu erkennen, noch sollte man auf einen flüchtigen Blick hin vertrauen; denn unter dem Gewand von Wohlgezügelten wandeln Ungezügelte durch diese Welt.

පතිරූපකො මත්තිකාකුණ්ඩලොව, ලොහඩ්ඪමාසොව සුවණ්ණඡන්නො;

චරන්ති ලොකෙ පරිවාරඡන්නා, අන්තො අසුද්ධා බහිසොභමානා-හූ

Wie ein unechter Ton-Ohrring, wie eine mit Gold überzogene Kupfermünze, so wandeln sie in der Welt, umgeben von einer Gefolgschaft, im Inneren unrein, im Äußeren glänzend.

පඤ්චරාජසුත්ත

Das Pañcarāja-Sutta

පුච්ඡා – පඤ්චරාජසුත්තං [Pg.41] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das Pañcarāja-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානංයෙව පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච ‘‘කිං නු ඛො භන්තෙ කාමානං අග්ග’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘මනාපපරියන්තං ඛ්වාහං මහාරාජ පඤ්චසු කාමගුණෙසු අග්ගන්ති වදාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben jenen König Pasenadi von Kosala gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Was ist wohl, Ehrwürdiger, das Höchste unter den Sinneslüsten?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene in dieser Weise: „Ich sage, o Großer König, dass unter den fielen Strängen der Sinneslust das für den Einzelnen Angenehmste das Höchste ist.“

ඉධ [Pg.42] භන්තෙ අම්හාකං පඤ්චන්නං රාජූනං පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතානං සමඞ්ගීභූතානං පරිචාරයමානානං අයමන්තරාකථා උදපාදිං ‘කිං නු ඛො කාමානං අග්ග’න්ති–

Hier, Ehrwürdiger, erhob sich unter uns fünf Königen, die wir mit den fielen Strängen der Sinneslust ausgestattet waren, sie vollauf genossen und uns vergnügten, dieses Zwischengespräch: „Was ist wohl das Höchste unter den Sinneslüsten?“

පදුමං [Pg.43] යථා කොකනදං සුගන්ධං, පාතො සියා ඵුල්ලමවීතගන්ධං. අඞ්ගීරසං පස්ස විරොචමානං, තපන්තමාදිච්චමිවන්තලික්ඛෙ–

Wie die rote Lotusblüte, die duftend am Morgen erblüht und ihren Duft verströmt, so siehe den leuchtenden Aṅgīrasa, der strahlt wie die Sonne am Himmel!

දුතියඅපුත්තකසුත්ත

Das zweite Aputtaka-Sutta

පුච්ඡා – දුතියඅපුත්තකසුත්තං [Pg.44] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene das zweite Aputtaka-Sutta gesprochen, auf wen bezog es sich, bei welchem Anlass und wie wurde es dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ රාජානංයෙව පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘ඉධ භන්තෙ සාවත්ථියං සෙට්ඨි ගහපති කාලඞ්කතො, තමහං අපුත්තකං සාපතෙය්‍යං රාජන්තෙපුරං අතිහරිත්වා ආගච්ඡාමී’’ති එවමාදිකං වචනං අවොච. භගවා ච භන්තෙ ‘‘එවමෙතං මහාරාජ, එවමෙතං මහාරාජ, භූතපුබ්බං සො මහාරාජ සෙට්ඨි ගහපති තග්ගරසිඛිං නාම පච්චෙකසම්බුද්ධං පිණ්ඩපාතෙන පටිපාදෙසී’’ති එවමාදිනා තස්ස සෙට්ඨිස්ස ගහපතිස්ස අතීතං වත්ථුං ආහරිත්වා පරියොසානෙ චතූහි ගාථාහි භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dies wurde in Sāvatthī in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala gesprochen. Ehrwürdiger Herr, der König Pasenadi von Kosala begab sich zum Erhabenen und sprach folgende Worte: „Hier in Sāvatthī, Herr, ist ein reicher Hausvater gestorben. Da er kinderlos war, komme ich gerade davon, sein Vermögen in den königlichen Palast zu überführen.“ Und der Erhabene, Herr, sprach: „So ist es, großer König, so ist es, großer König! Vorzeiten, großer König, hat dieser reiche Hausvater einen Paccekabuddha namens Taggarasikhī mit Almosenspeise versorgt“, und nachdem er so die vergangene Geschichte dieses reichen Hausvaters dargelegt hatte, sprach er am Ende vier Verse.

ධඤ්ඤං [Pg.47] ධනං රජතං ජාතරූපං, පරිග්ගහං වාපි යදත්ථි කිඤ්චි,දාසා කම්මකරා පෙස්සා, යෙ චස්ස අනුජීවිනො.

Korn, Reichtum, Silber, Gold oder was immer sonst an Besitz da ist, Sklaven, Arbeiter, Boten und wer sonst von ihm abhängt,

සබ්බං නාදාය ගන්තබ්බං, සබ්බං නික්ඛිප්පගාමිනං;

යඤ්ච කරොති කායෙන, වාචාය උදචෙතසා.

all dies kann man nicht mitnehmen, all dies muss man beim Fortgehen zurücklassen; was immer man jedoch mit dem Körper, mit der Rede oder mit dem Geist tut,

තඤ්හි තස්ස සකං හොති, තංව ආදාය ගච්ඡති;

තංවස්ස අනුගං හොති, ඡායාව අනපායිනී.

das wahrlich ist sein Eigen, das nimmt er mit sich fort; das folgt ihm nach, wie ein Schatten, der nicht weicht.

තස්මා කරෙය්‍ය කල්‍යාණං, නිචයං සම්පරායිකං;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණිනං –

Darum sollte man Gutes tun, als Vorrat für das Jenseits; Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze für die lebenden Wesen.

මාරසංයුත්ත

Mārasaṃyutta

තපොකම්මසුත්ත

Tapokamma-Sutta

පුච්ඡා – තපොකම්මසුත්තං [Pg.48] පනාවුසො භගවතා ජිනෙන කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Tapokamma-Sutta vom erhabenen Sieger gesprochen?

විස්සජ්ජනා – උරුවෙලායං භන්තෙ මාරං පාපිමන්තං ආරබ්භ භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ගාථාය අජ්ඣභාසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Uruvelā in Bezug auf Māra, den Bösen, gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, trat an den Erhabenen heran und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘තපොකම්මා අපක්කම්ම, යෙන සුජ්ඣන්ති මාණවා;

අසුද්ධො මඤ්ඤසි සුද්ධො, සුද්ධිමග්ගා අපරද්ධො’’ති.

„Abgewichen von der Kasteiung, durch die sich die Menschen reinigen; unrein wähnst du dich rein, du hast den Pfad der Reinheit verfehlt!“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘අනත්තසංහිතං ඤත්වා, යං කිඤ්චි අමරං තපං;

සබ්බං නත්ථාවහං හොති, ඵියාරිත්තංව ධම්මනි;

සීලං සමාධි පඤ්ඤඤ්ච, මග්ගං බොධාය භාවයං;

පත්තොස්මි පරමං සුද්ධිං, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Erkennend, dass jede Kasteiung zur Unsterblichkeit, die unheilsam ist, ganz und gar nutzlos ist, wie eine Wasserschlange, die man als Ruder und Steuerruder benutzt; Sitte, Sammlung und Weisheit entfaltend, den Pfad zum Erwachen, habe ich die höchste Reinheit erreicht; geschlagen bist du, o Endmacher!“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා ජිනෙන භාසිතං.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom erhabenen Sieger gesprochen.

තපොකම්මා [Pg.49] අපක්කම්ම, යෙ න සුජ්ඣන්ති මාණවා;

අසුද්ධො මඤ්ඤසි සුද්ධො, සුද්ධිමග්ගා අපරද්ධො–

„Abgewichen von der Kasteiung, durch die sich die Menschen nicht reinigen; unrein wähnst du dich rein, du hast den Pfad der Reinheit verfehlt –“

අනත්ථසංහිතං [Pg.50] උත්වා, යංකිඤ්චි අමරං තපං;

සබ්බං නත්ථාවහං හොති, ඵියාරිත්තංව ධම්මනි;

„Erkennend, dass jede Kasteiung zur Unsterblichkeit, die unheilsam ist, ganz und gar nutzlos ist, wie eine Wasserschlange, die man als Ruder und Steuerruder benutzt;“

හත්ථිරාජවණ්ණසුත්ත

Hatthirājavaṇṇa-Sutta

පුච්ඡා – හත්ථිරාජවණ්ණසුත්තං [Pg.51] පනාවුසො භවගතා ජිනෙන කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Hatthirājavaṇṇa-Sutta vom erhabenen Sieger gesprochen?

විස්සජ්ජනා – උරුවෙලායං භන්තෙ මාරකංයෙව පාපිමන්තං ආරබ්භ භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො මහන්තං හත්ථිරාජවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Uruvelā in Bezug auf eben jenen Māra, den Bösen, gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, wollte im Erhabenen Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erzeugen; er erschuf die Gestalt eines riesigen Elefantenkönigs und begab sich dorthin, wo der Erhabene war.

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘සංසරං දීඝමද්ධානං, වණ්ණං කත්වා සුභාසුභං;

අලං තෙ තෙන පාපිම, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Lange Zeit bist du im Daseinskreislauf gewandert und hast schöne und unschöne Gestalten angenommen. Genug davon für dich, du Böser! Geschlagen bist du, o Endmacher!“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා ජිනෙන භාසිතං.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom erhabenen Sieger gesprochen.

සංසරං [Pg.52] දීඝමද්ධානං, වණ්ණං කත්වා සුභාසුභං,අලං තෙ තෙන පාපිම, නිහතො ත්වමසි අන්තක –

„Lange Zeit im Daseinskreislauf wandernd, schöne und unschöne Gestalten annehmend, genug davon für dich, du Böser, geschlagen bist du, o Endmacher –“

භික්ඛුනීසංයුත්ත

Bhikkhunīsaṃyutta

ආළවිකාසුත්ත

Āḷavikā-Sutta

පුච්ඡා – ඉදානි ආවුසො භික්ඛුනී සංයුත්තං පුච්ඡාමි, යං තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස සාවිකාහි ථෙරීහි අත්තනො

Frage – Nun, Freunde, frage ich nach dem Bhikkhunī-Saṃyutta, welches von den älteren Nonnen, den Schülerinnen des Erhabenen, des Ehrwürdigen, des vollkommen Erwachten, dargelegt wurde, um die wahren Qualitäten ihrer selbst

ච [Pg.53] බුද්ධසාසනස්ස ච යථාභූතං ගුණං පකාසෙත්වා භාසිතං. තත්ථාවුසො පඨමං පොරාණකෙහි මහාකස්සපාදීහි ධම්මසංගාහකෙහි ථෙරවරෙහි සංගීතං ආළවිකාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

und der Lehre des Buddha wahrheitsgemäß zu offenbaren. Darin, Freunde: Wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das erste, von den alten Bewahrern der Lehre wie Mahākassapa und anderen vorzüglichen Theras rezitierte Āḷavikā-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ මාරං පාපිමන්තං ආරබ්භ ආළවිකාය භික්ඛුනියා භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා ආළවිකාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො විවෙකම්හා චාවෙතුකාමො ආළවිකං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf Māra, den Bösen, von der Nonne Āḷavikā gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, wollte in der Nonne Āḷavikā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erzeugen und sie von der Einsamkeit abbringen; er sprach die Nonne Āḷavikā mit einer Strophe an:

‘‘නත්ථි නිස්සරණං ලොකෙ, කිං විවෙකෙන කාහසි;

භුඤ්ජස්ස කාමරතියො, මාහු පච්ඡානුතාපිනී’’ති.

„Es gibt kein Entrinnen in der Welt; was willst du mit der Einsamkeit erreichen? Genieße die Sinnenlust, damit du es später nicht bereust!“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘අත්ථි නිස්සරණං ලොකෙ, පඤ්ඤාය මෙ සුඵුස්සිතං;

පමත්තබන්ධු පාපිම, න ත්වං ජානාසි තං පදං;

සත්තිසූලූපමා කාමා, ඛන්ධාසං අධිකුට්ටනා;

යං ත්වං කාමරතිං බ්‍රූසි, අරහි මය්හ සා අහූ’’ති.

„Es gibt ein Entrinnen in der Welt, durch Weisheit habe ich es wohl berührt. Du Freund der Nachlässigen, o Böser, du kennst jene Stätte nicht! Wie Spieße und Lanzen sind die Sinnenlüste, die Daseinsgruppen sind wie ihr Richtblock. Das, was du als Sinnenlust bezeichnest, ist für mich zu Unlust geworden.“

එවං ඛො භන්තෙ ආළවිකාය භික්ඛුනියා භාසිතං.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es von der Nonne Āḷavikā gesprochen.

නත්ථි [Pg.54] නිස්සරණං ලොකෙ, කිං විවෙකෙන කාහසි;

භුඤ්ජස්සු කාමරතියො, මාහු පච්ඡානුතාපිනී-හු–

„Es gibt kein Entrinnen in der Welt; was willst du mit der Einsamkeit erreichen? Genieße die Sinnenlust, damit du es später nicht bereust –“

අත්ථි [Pg.55] නිස්සරණං ලොකෙ, පඤ්ඤාය මෙ සුඵුස්සිතං;

පමත්තබන්ධු පාපිම, න ත්වං ජානාසි තං පදං.

„Es gibt ein Entrinnen in der Welt, durch Weisheit habe ich es wohl berührt. Du Freund der Nachlässigen, o Böser, du kennst jene Stätte nicht.

සත්තිසූලූපමා කාමා, ඛන්ධාසං අධිකුට්ටනා;

යං ත්වං කාමරතිං බ්‍රූසි, අරති මය්හ සා අහු–

Wie Spieße und Lanzen sind die Sinnenlüste, die Daseinsgruppen sind wie ihr Richtblock. Das, was du als Sinnenlust bezeichnest, ist für mich zu Unlust geworden –“

සොමාසුත්ත

Somā-Sutta

පුච්ඡා – සොමාසුත්තං [Pg.56] පනාවුසො කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Somā-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ අන්ධවනෙ මාරං පාපිමන්තං ආරබ්භ සොමාය භික්ඛුනියා භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා සොමාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො සොමං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, im Andhavana-Wald, wurde es in Bezug auf Māra, den Bösen, von der Nonne Somā gesprochen. Ehrwürdiger Herr, Māra, der Böse, wollte in der Nonne Somā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erzeugen und sie von der Konzentration abbringen; er sprach die Nonne Somā mit einer Strophe an:

‘‘යං තං ඉසීහි පත්තබ්බං, ඨානං දුරභිසම්භවං;

න තං ද්වඞ්ගුලපඤ්ඤාය, සක්කා පප්පොතුමිත්ථියා’’ති.

„Jenen Zustand, der von den Weisen zu erreichen ist und nur schwer erlangt werden kann, den kann eine Frau mit ihrem Zwei-Finger-Verstand nicht erreichen.“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr –

‘‘ඉත්ථිභාවො කිං කයිරා, චිත්තම්හි සුසමාහිතෙ;

ඤාණම්හි වත්තමානම්හි, සම්මා ධම්මං විපස්සතො;

යස්ස නූන සියා එවං, ඉත්ථාහං පුරිසොති වා;

කිඤ්චි වා පන අඤ්ඤස්මි, තං මාරො වත්තුමරහතී’’ති.

„Was macht das Frausein aus, wenn der Geist gut gesammelt ist, wenn die Erkenntnis wirksam ist und man die Lehre richtig tiefgründig schaut? Nur zu demjenigen, der denkt: ‚Ich bin eine Frau‘ oder ‚Ich bin ein Mann‘ oder ‚Ich bin überhaupt irgendetwas‘, zu dem darf Māra sprechen.“

එවං ඛො භන්තෙ සොමාය භික්ඛුනියා අරියසාවිකාය භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Somā, der edlen Jüngerin, gesprochen.

යං [Pg.57] තං ඉසීහි පත්තබ්බං, ඨානං දුරභිසම්භවං;

න තං ද්වඞ්ගුලපඤ්ඤාය, සක්කා පප්පොතුමිත්ථියා–

Was von den Sehern zu erreichen ist, jener Ort, der schwer zu erlangen ist, das kann nicht von einer Frau mit ihrer Zwei-Finger-Weisheit erreicht werden –

ඉත්ථි [Pg.58] භාවො කිං කයිරා, චිත්තම්හි සුසමාහිතෙ;

ඤාණම්හි වත්ත මානම්හි, සම්මා ධම්මං විපස්සතො.

Was sollte das Frausein ausmachen, wenn der Geist wohlgesammelt ist, wenn das Wissen wirksam ist, während man die Lehre richtig klar erschaut?

යස්ස නූන සියා එවං, ඉත්ථාහං පුරිසොති වා;

කිඤ්චි වා පන අඤ්ඤස්මි, තං මාරො වත්තුමරහති.

Wer wohl denken mag: „Ich bin eine Frau“ oder „Ich bin ein Mann“ oder „Ich bin sonst irgendetwas“, zu dem ist es recht, dass Māra so spricht.

කිසාගොතමීසුත්ත

Kisāgotamī-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.59] කිසාගොතමීසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das Kisāgotamī-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ අන්ධවනෙ මාරං පාපිමන්තං ආරබ්භ කිසාගොතමියා භික්ඛුනියා ථෙරියා භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා කිසාගොතමියා භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො කිසාගොතමිං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – Genau in Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, im Blindenwald, wurde es über Māra, den Bösen, von der älteren Bhikkhuni Kisāgotamī gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, wollte in der Bhikkhuni Kisāgotamī Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erregen, sie aus der Konzentration bringen, und sprach die Bhikkhuni Kisāgotamī mit einer Strophe an:

‘‘කිං නු ත්වං මතපුත්තාව, එකමාසි රුදම්මුඛී;

වනමජ්ඣගතා එකා, පුරිසං නු ගවෙසසී’’ති.

„Warum sitzt du da, wie eine, deren Kind gestorben ist, allein mit verweintem Gesicht? Mitten im Wald, ganz allein, suchst du etwa nach einem Mann?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr:

අච්චන්තං මතපුත්තාම්හි, පුරිසා එකදන්තිකා;

න සොචාමි න රොදාමි, න තං භායාමි ආවුසො.

„Völlig vorbei ist es für mich mit toten Kindern; die Männer sind ein für alle Mal erledigt. Ich trauere nicht, ich weine nicht, und ich fürchte dich nicht, Freund.

සබ්බත්ථ විහතා නන්දී, තමොක්ඛන්ධො පදාලිතො;

ජෙත්වාන මච්චුනො සෙනං, විහරාමි අනාසවා’’ති.

Überall ist das Begehren vernichtet, die Masse der Dunkelheit ist zerrissen; nachdem ich das Heer des Todes besiegt habe, verweile ich triebfrei.“

එවං ඛො භන්තෙ කිසාගොතමියා භික්ඛුනියා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Kisāgotamī gesprochen.

කිං [Pg.60] නු ත්වං මතපුත්තාව, එකමාසි රුදම්මුඛී;

වනමජ්ඣගතා එකා, පුරිසං නු ගසෙසසි-හු–

„Warum sitzt du da, wie eine, deren Kind gestorben ist, allein mit verweintem Gesicht? Mitten im Wald, ganz allein, suchst du etwa nach einem Mann?“ –

අච්චන්තං මතපුත්තාම්හි, පුරිසා එතදන්තිකා;

න සොචාමි න රොදාමි, න තං භායාමි ආවුසො.

„Völlig vorbei ist es für mich mit toten Kindern; mit den Männern ist es hierbei zu Ende. Ich trauere nicht, ich weine nicht, und ich fürchte dich nicht, Freund.

සබ්බත්ථ [Pg.61] විහතා නන්දී, තමොක්ඛන්ධො පදාලිතො;

ජෙත්වාන මච්චුනො සෙනං, විහරාමි අනාසවා.

Überall ist das Begehren vernichtet, die Masse der Dunkelheit ist zerrissen; nachdem ich das Heer des Todes besiegt habe, verweile ich triebfrei.“

උප්පලවණ්ණාසුත්ත

Uppalavaṇṇā-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො පොරාණෙහි සංගීතිකාරමහාථෙරවරෙහි සංගීතං උප්පලවණ්ණසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das von den alten edlen Großtheras, den Konzilsteilnehmern, rezitierte Uppalavaṇṇā-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ අන්ධවනෙ මාරං පාපිමන්තං ආරබ්භ උප්පලවණ්ණාය භික්ඛුනියා භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා උප්පලවණ්ණාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො උප්පලවණ්ණං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – Genau in Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, im Blindenwald, wurde es über Māra, den Bösen, von der Bhikkhuni Uppalavaṇṇā gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, wollte in der Bhikkhuni Uppalavaṇṇā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erregen, sie aus der Konzentration bringen, und sprach die Bhikkhuni Uppalavaṇṇā mit einer Strophe an:

‘‘සුපුප්ඵිතග්ගං [Pg.62] උපගම්ම භික්ඛුනි, එකා තුවං තිට්ඨසි සාලමූලෙ. න චත්ථි තෙ දුතියා වණ්ණධාතු, බාලෙ න ත්වං භායසි ධුත්තකාන’’න්ති.

„Du bist an die Spitze eines herrlich blühenden Sāla-Baumes herangetreten, Nonne, und stehst allein am Fuß des Baumes. Niemand von gleicher Schönheit ist an deiner Seite; fürchtest du dich nicht, du Törrichte, vor den Schurken?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr:

‘‘සතං සහස්සානිපි ධුත්තකානං,ඉධාගතා තාදිසකා භවෙය්‍යුං;

ලොමං න ඉඤ්ජාමි න සන්තසාමි,න මාර භායාමි තමෙකිකාපි.

„Selbst wenn hunderttausend Schurken von dieser Art hierherkämen: kein Haar an mir würde erzittern, noch würde ich erschrecken; ich fürchte dich nicht, Māra, selbst wenn ich ganz allein bin.

එසා අන්තරධායාමි, කුච්ඡිං වා පවිසාමි තෙ;

පඛුමන්තරිකායම්පි, තිට්ඨන්තිං මං න දක්ඛසි.

Ich kann so verschwinden oder in deinen Bauch schlüpfen; selbst wenn ich zwischen deinen Wimpern stehe, wirst du mich nicht sehen.

චිත්තස්මිං වසීභූතාම්හි, ඉද්ධිපාදා සුභාවිතා;

සබ්බබන්ධනමුත්තාම්හි, න තං භායාමි ආවුසො’’ති.

Ich habe Meisterschaft über meinen Geist erlangt, die Grundlagen der übernatürlichen Kräfte sind wohl entfaltet; ich bin von allen Fesseln befreit, ich fürchte dich nicht, Freund.“

එවං ඛො භන්තෙ උප්පලවණ්ණාය භික්ඛුනියා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Uppalavaṇṇā gesprochen.

චාලාසුත්ත

Cālā-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.64] චාලාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das Cālā-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අන්ධවනෙ මාරංයෙව පාපිමන්තං ආරබ්භ චාලාය භික්ඛුනියා අරියසාවිකාය භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා චාලං භික්ඛුනිං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච ‘‘කිං නු ත්වං භික්ඛුනි න රොචෙසී’’ති. ජාතිං ඛ්වාහං ආවුසො න රොචෙමී’’ති.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, im Blindenwald, wurde es über Māra, den Bösen, von der Bhikkhuni Cālā, der edlen Jüngerin, gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, trat an die Bhikkhuni Cālā heran und sprach zu ihr: „Was gefällt dir nicht, Nonne?“ – „Die Geburt gefällt mir nicht, Freund.“

කිං නු ජාතිං න රොචෙසි, ජාතො කාමානි භුඤ්ජති;

කො නු තං ඉදමාදපයි, ජාතිං මා රොච භික්ඛුනීති.

„Warum gefällt dir die Geburt nicht? Wer geboren ist, genießt die Sinnesfreuden. Wer hat dich dazu bewogen, zu sagen: ‚Gefalle dir die Geburt nicht, Nonne‘?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr:

ජාතස්ස මරණං හොති, ජාතො දුක්ඛානි ඵුස්සති;

බන්ධං වධං පරික්ලෙසං, තස්මා ජාතිං න රොචයෙ.

„Dem Geborenen droht der Tod, wer geboren ist, erfährt Leiden: Fesselung, Erschlagung, Peinigung; darum sollte einem die Geburt nicht gefallen.

බුද්ධො ධම්මමදෙසෙසි, ජාතියා සමතික්කමං;

සබ්බදුක්ඛප්පහානාය, සො මං සච්චෙ නිවෙසයි.

Der Buddha hat die Lehre verkündet, das Überwinden der Geburt; zur Überwindung allen Leidens hat er mich in der Wahrheit gefestigt.

යෙ ච රූපූපගා සත්තා, යෙ ච අරූපට්ඨායිනො;

නිරොධං අප්පජානන්තා, ආගන්තාරො පුනබ්භවන්ති.

Die Wesen, die in die feinstoffliche Welt gelangen, und jene, die in der formlosen verweilen, kehren, weil sie das Erlöschen nicht erkennen, wieder zum Werden zurück.“

එවං ඛො භන්තෙ චාලාය භික්ඛුනියා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der Bhikkhuni Cālā gesprochen.

කිං [Pg.65] නු ජාතිං න රොචෙසි, ජාතො කාමානි භුඤ්ජති;

කො නු තං ඉදමාදපයි, ජාතිං මා රොච භික්ඛුනී.

„Warum gefällt dir die Geburt nicht? Wer geboren ist, genießt die Sinnesfreuden. Wer hat dich dazu bewogen, zu sagen: ‚Gefalle dir die Geburt nicht, Nonne‘?“

ජාතස්ස [Pg.66] මරණං හොති, ජාතො දුක්ඛානි ඵුස්සති;

බන්ධං වධං පරික්ලෙසං, තස්මා ජාතිං න රොචයෙ.

„Dem Geborenen droht der Tod, wer geboren ist, erfährt Leiden: Fesselung, Erschlagung, Peinigung; darum sollte einem die Geburt nicht gefallen.

බුද්ධො ධම්මමදෙසෙසි, ජාතියා සමතික්කමං,සබ්බදුක්ඛප්පහානාය, සො මං සච්චෙ නිවෙසයි.

Der Buddha hat die Lehre verkündet, das Überwinden der Geburt; zur Überwindung allen Leidens hat er mich in der Wahrheit gefestigt.

සෙලාසුත්ත

Selā-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.67] සෙලාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Freunde, wurde dort das Selā-Sutta gesprochen, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ මාරංයෙව පාපිමන්තං ආරබ්බ්භ සෙලාය භික්ඛුනියා අරියසාවිකාය භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා සෙලාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො සෙලං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, wurde es über Māra, den Bösen, von der Bhikkhuni Selā, der edlen Jüngerin, gesprochen. Māra, Ehrwürdiger Herr, der Böse, wollte in der Bhikkhuni Selā Furcht, Erstarrung und Haaresträuben erregen, sie aus der Konzentration bringen, und sprach die Bhikkhuni Selā mit einer Strophe an:

කෙනිදං පකතං බිම්බං, ක්වනු බිම්බස්ස කාරකො;

ක්වනු බිම්බං සමුප්පන්නං, ක්වනු බිම්බං නිරුජ්ඣතීති.

„Von wem wurde dieses Gebilde erschaffen? Wo ist der Schöpfer des Gebildes? Wo ist das Gebilde entstanden, und wo vergeht das Gebilde?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Zu diesem Vorfall, ehrwürdiger Herr:

නයිදං අත්තකතං බිම්බං, නයිදං පරකතං අඝං;

හෙතුං පටිච්ච සම්භූතං, හෙතුභඞ්ගා නිරුජ්ඣතීති.

Nicht selbstgemacht ist dieses Bildnis, nicht fremdegemacht ist dieses Leid; von einer Ursache abhängig ist es entstanden, mit dem Schwinden der Ursache hört es auf.

එවමාදිනා භන්තෙ සෙලාය භික්ඛුනියා භාසිතං.

Auf diese Weise und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es von der Nonne Selā gesprochen.

කෙනිදං [Pg.68] පකතං බිම්බං, ක්වනු බිම්බස්ස කාරකො;

ක්වනු බිම්බං සමුප්පන්නං, ක්වනු බිම්බං නිරුජ්ඣති-හු–

Von wem wurde dieses Bildnis geschaffen? Wo ist des Bildnisses Schöpfer? Wo ist das Bildnis entstanden? Wo vergeht das Bildnis?

නයිදං අත්තකතං බිම්බං, නයිදං පරකතං අඝං;

හෙතුං පටිච්ච සම්භූතං, හෙතුභඞ්ගා නිරුජ්ඣති.

Nicht selbstgemacht ist dieses Bildnis, nicht fremdegemacht ist dieses Leid; von einer Ursache abhängig ist es entstanden, mit dem Schwinden der Ursache hört es auf.

වජිරාසුත්ත

Das Vajirā-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.69] පොරාණකෙහි මහාකස්සපාදීහි ධම්මසංගාහකථෙරවරෙහි සංගීතං වජිරාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Darin, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, von wem und wie wurde das Vajirā-Sutta gesprochen, das von den vormaligen ehrwürdigen Ratsältesten der Dhamma-Sammlung wie Mahākassapa und anderen rezitiert wurde?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ මාරං පාපිමන්තං ආරබ්භ වජිරාය ථෙරියා භික්ඛුනියා භාසිතං. මාරො භන්තෙ පාපිමා පුරිමනයෙනෙව වජිරං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort: In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den bösen Māra von der älteren Nonne Vajirā gesprochen. Der böse Māra, ehrwürdiger Herr, sprach die Nonne Vajirā auf ebendieselbe Weise mit einer Strophe an:

කෙනායං [Pg.70] පකතො සත්තො, කුවං සත්තස්ස කාරකො,කුවං සත්තො සමුප්පන්නො, කුවං සත්තො නිරුජ්ඣතීති.

Von wem wurde dieses Wesen geschaffen? Wo ist des Wesens Schöpfer? Wo ist das Wesen entstanden? Wo vergeht das Wesen?

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Zu diesem Vorfall, ehrwürdiger Herr:

කිං නු සත්තොති පච්චෙසි, මාරදිට්ඨිගතං නු තෙ;

සුද්ධසඞ්ඛාරපුඤ්ජොයං, නයිධ සත්තුපලබ්භති.

Warum nimmst du an: 'ein Wesen'? Ist das nicht eine Ansicht von dir, Māra? Dies ist bloß ein Haufen reiner Gestaltungen, hier ist kein Wesen zu finden.

යථා හි අඞ්ගසම්භාරා, හොති සද්දො රථො ඉති;

එවං ඛන්ධෙසු සන්තෙසු, හොති සත්තොති සම්මුති.

Denn wie beim Zusammenfügen der Teile das Wort 'Wagen' entsteht, so gibt es, wenn die Daseinsgruppen vorhanden sind, die herkömmliche Bezeichnung 'Wesen'.

දුක්ඛමෙව හි සම්භොති, දුක්ඛං තිට්ඨති වෙති ච,නාඤ්ඤත්‍ර දුක්ඛා සම්භොති, නාඤ්ඤං දුක්ඛා නිරුජ්ඣතීති.

Es ist nur das Leiden, das entsteht, das Leiden, das besteht und vergeht; nichts anderes als Leiden entsteht, nichts anderes als Leiden vergeht.

එවං ඛො භන්තෙ වජිරාය භික්ඛුනියා භාසිතං.

So, ehrwürdiger Herr, wurde es von der Nonne Vajirā gesprochen.

කෙනායං පකතො සත්තො, කුවං සත්තස්සකාරකො;

කුවං සත්තො සමුප්පන්නො, කුවං සත්තො නිරුජ්ඣති-හු–

Von wem wurde dieses Wesen geschaffen? Wo ist des Wesens Schöpfer? Wo ist das Wesen entstanden? Wo vergeht das Wesen?

කිං [Pg.71] නු සත්තොති පච්චෙසි, මාර දිට්ඨිගතං නු තෙ;

සුද්ධසඞ්ඛාරපුඤ්ජොයං, නයිධ සත්තුපලබ්භති.

Warum nimmst du an: 'ein Wesen'? Ist das nicht eine Ansicht von dir, Māra? Dies ist bloß ein Haufen reiner Gestaltungen, hier ist kein Wesen zu finden.

බ්‍රහ්මසංයුත්ත

Brahma-Saṃyutta

ගාරවසුත්ත

Das Gārava-Sutta

පුච්ඡා – බ්‍රහ්මසංයුත්තෙ [Pg.72] ආවුසො පොරාණෙහි මහාකස්සපථෙරාදීහි ධම්මසංගාහකථෙරවරෙහි දුතියං සංගීතං ගාරවසුත්තං කත්ථ කථඤ්ච සමුප්පන්නං.

Frage: Im Brahma-Saṃyutta, ihr Freunde, wo und wie entstand das Gārava-Sutta, das als zweites von den vormaligen ehrwürdigen Ratsältesten der Dhamma-Sammlung wie dem Thera Mahākassapa und anderen rezitiert wurde?

විස්සජ්ජනා – උරුවෙලායං භන්තෙ සමුප්පන්නං. භගවා භන්තෙ උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. අථ ඛො භගවතො රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි ‘‘දුක්ඛං ඛො අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, කං නු ඛ්වාහං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’න්ති.

Antwort: In Uruvelā, ehrwürdiger Herr, ist es entstanden. Der Erhabene, ehrwürdiger Herr, verweilte in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Ajapāla-Banyanbaums, frisch erwacht. Da stieg in dem Erhabenen, als er in der Einsamkeit zurückgezogen war, folgende Überlegung im Geist auf: 'Es ist leidvoll, ohne Ehrerbietung und ohne Gehorsam zu leben. Welchen Asketen oder Brahmanen könnte ich ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben?'

අථ ඛො භන්තෙ භගවතො එතදහොසි ‘‘අපරිපුණ්ණස්ස ඛො සීලක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යුං, න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අත්තනා සීලසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා

Da, ehrwürdiger Herr, dachte der Erhabene: 'Zur Vollendung einer unvollständigen Gruppe der Tugend sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben. Doch ich sehe in dieser Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter dieser Generation von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen keinen anderen Asketen oder...'

බ්‍රාහ්මණං [Pg.73] වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යුං.

... oder Brahmanen, der in der Tugend vollkommener wäre als ich selbst, den ich ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben könnte.'

අපරිපුණ්ණස්ස ඛො සමාධික්ඛන්ධස්ස;

අපරිපුණ්ණස්ස ඛො පඤ්ඤාක්ඛන්ධස්ස;

අපරිපුණ්ණස්ස ඛො විමුත්තික්ඛන්ධස්ස.

'Zur [Vollendung] einer unvollständigen Gruppe der Konzentration; zur [Vollendung] einer unvollständigen Gruppe der Weisheit; zur [Vollendung] einer unvollständigen Gruppe der Befreiung;'

අපරිපුණ්ණස්ස ඛො විමුත්තිඤාණදස්සනක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අත්තනා විමුත්තිඤාණදස්සනසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. යංනූනාහං ය්වායං ධම්මො මයා අභිසම්බුද්ධො, තමෙව ධම්මං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’න්ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතො චෙතසො පරිවිතක්කවසෙන උප්පන්නං.

'Zur Vollendung einer unvollständigen Gruppe der Erkenntnis und Schauung der Befreiung sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben. Doch ich sehe in dieser Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter dieser Generation von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der in der Erkenntnis und Schauung der Befreiung vollkommener wäre als ich selbst, den ich ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben könnte. Wie wäre es, wenn ich ebendiesen Dhamma, den ich vollkommen erkannt habe, ehren, achten und in Abhängigkeit von ihm leben würde?' So, ehrwürdiger Herr, entstand es durch die Überlegung im Geiste des Erhabenen.

යෙ [Pg.75] ච අතීතා සම්බුද්ධා, යෙ ච බුද්ධා අනාගතා;

යො චෙතරහි සම්බුද්ධො, බහූනං සොකනාසනො;

සබ්බෙ සද්ධම්මගරුනො, විහංසු විහරන්ති ච;

තථාපි විහරිස්සන්ති, එසා බුද්ධාන ධම්මතා.

Die vollkommen Erwachten, die vergangen sind, und jene Buddhas, die noch kommen werden, und der jetzige vollkommen Erwachte, der den Kummer vieler vertreibt: Sie alle lebten, leben und werden so leben, dass sie den wahren Dhamma ehren; dies ist das Naturgesetz der Buddhas.

තස්මා හි අත්තකාමෙන, මහත්තමභිකඞ්ඛතා;

සද්ධම්මො ගරුකාතබ්බො, සරං බුද්ධාන සාසනං.

Darum soll derjenige, der das eigene Wohl liebt und nach wahrer Größe strebt, den wahren Dhamma hochachten, eingedenk der Lehre der Buddhas.

අඤ්ඤරතබ්‍රහ්මසුත්ත

Das Aññatarabrahma-Sutta

පුච්ඡා- තත්ථාවුසො [Pg.76] පොරාණකෙහි මහාකස්සපාදීහි ධම්මසංගාහකථෙරවරෙහි පඨමං සංගීතං අඤ්ඤතරබ්‍රහ්මසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Darin, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Vorfall, von wem und wie wurde das Aññatarabrahma-Sutta gesprochen, das zuerst von den vormaligen ehrwürdigen Ratsältesten der Dhamma-Sammlung wie Mahākassapa und anderen rezitiert wurde?

විස්සජ්ජනා – බ්‍රහ්මලොකෙ භන්තෙ අඤ්ඤතරං බ්‍රහ්මානං ආරබ්භ ආයස්මතා මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරෙන භාසිතං. අඤ්ඤතරස්ස භන්තෙ බ්‍රහ්මුනො එවරූපං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං හොති ‘‘නත්ථි සො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා, යො ඉධ ආගච්ඡෙය්‍යා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Antwort: In der Brahma-Welt, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf einen bestimmten Brahma vom ehrwürdigen Thera Mahāmoggallāna gesprochen. Bei einem bestimmten Brahma, ehrwürdiger Herr, war solch eine schlechte Ansicht entstanden: 'Es gibt keinen Asketen oder Brahmanen, der hierher gelangen könnte.' Zu diesem Vorfall, ehrwürdiger Herr:

අජ්ජාපි තෙ ආවුසො සා දිට්ඨි, යා තෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු;

පස්සසි වීතිවත්තන්තං, බ්‍රහ්මලොකෙ පභස්සරන්ති;

එවං ඛො භන්තෙ ආයස්මතා මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරෙන භාසිතං.

'Hast du, Freund, heute noch dieselbe Ansicht, die du zuvor hattest? Siehst du das Glänzende, das die Brahma-Welt überstrahlt?' So, ehrwürdiger Herr, wurde es vom ehrwürdigen Thera Mahāmoggallāna gesprochen.

අජ්ජාපි [Pg.78] තෙ ආවුසො සා දිට්ඨි, යා තෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු;

පස්සසි වීතිවත්තන්ත, බ්‍රහ්මලොකෙ පභස්සරං-හු–

'Hast du, Freund, heute noch dieselbe Ansicht, die du zuvor hattest? Siehst du das Glänzende, das die Brahma-Welt überstrahlt?'

න මෙ මාරිස සා දිට්ඨි, යා මෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු;

පස්සාමි වීතිවත්තන්තං, බ්‍රහ්මලොකෙ පභස්සරං;

ස්වාහං අජ්ජ කථං වජ්ජං, අහං නිච්චොම්හි සස්සතො හු–

'Nicht habe ich, Werter, jene Ansicht, die ich zuvor hatte. Ich sehe das Glänzende, das die Brahma-Welt überstrahlt. Wie könnte ich heute behaupten, ich sei beständig und ewig?'

තෙවිජ්ජා [Pg.79] ඉද්ධිපත්තා ච, චෙතොපරියාය කොවිදා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, බහූ බුද්ධස්ස සාවකා-හු–

'Die das dreifache Wissen besitzen, Wunderkräfte erlangt haben, kundig im Lesen fremder Gedanken und frei von Trieben sind – Arahants –, zahlreich sind solche Schüler des Buddha.'

අරුණවතීසුත්ත

Das Aruṇavatī-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.80] අරුණවතීසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Darin, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Aruṇavatī-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ රාජා අහොසි අරුණවා නාම. රඤ්ඤො ඛො පන භික්ඛවෙ අරුණවතො අරුණවතී නාම රාජධානී අහොසී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා අරුණවතී සුත්තං භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde das Aruṇavatī-Sutta vom Erhabenen in Bezug auf zahlreiche Mönche wie folgt gesprochen: 'Einstmals, ihr Mönche, gab es einen König namens Aruṇavā. Und der König Aruṇavā, ihr Mönche, hatte eine Hauptstadt namens Aruṇavatī', und so weiter.

ආරම්භථ [Pg.83] නික්කමථ, යුඤ්ජථ බුද්ධසාසනෙ;

ධුනාථ මච්චුනො සෙනං, නළාගාරංව කුඤ්ජරො;

යො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ, අප්පමත්තො විහස්සති;

පහාය ජාති සංසාරං, දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සති-හු–

Macht den Anfang, tretet heraus, strengt euch an in der Lehre des Buddha! Vernichtet das Heer des Todes, wie ein Elefant eine Rohrhütte. Wer unermüdlich in dieser Lehre und Disziplin verweilt, wird, indem er den Kreislauf der Geburten verlässt, dem Leiden ein Ende machen.

බ්‍රාහ්මණසංයුත්ත

Die Sammlung mit den Brahmanen

ධනඤ්ජානීසුත්ත

Das Dhanañjānī-Sutta

පුච්ඡා – බ්‍රාහ්මණසංයුත්තෙ [Pg.84] ආවුසො පඨමං සංගීතං ධනඤ්ජානීසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Dhanañjānī-Sutta, das im Brāhmaṇa-Saṃyutta als erstes vorgetragen wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ භාරද්වාජගොත්තං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. භාරද්වාජගොත්තො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ගාථාය අජ්ඣභාසි.

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Brahmanen aus dem Bhāradvāja-Clan gesprochen. Der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan, Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘කිං සු ඡෙත්වා සුඛං සෙති,කිං සු ඡෙත්වා න සොචති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස,වධං රොචෙසි ගොතමා’’ති–

„Was muss man abschneiden, um glücklich zu schlafen? Was muss man abschneiden, um nicht zu trauern? Welches eine Ding ist es, dessen Vernichtung du gutheißt, o Gotama?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

‘‘කොධං ඡෙත්වා සුඛං සෙති;

කොධං ඡෙත්වා න සොචති;

කොධස්ස විසමූලස්ස,මධුරග්ගස්ස බ්‍රාහ්මණ;

වධං අරියා පසංසන්ති,තඤ්හි ඡෙත්වා න සොචතී’’ති;

„Wenn man den Zorn abschneidet, schläft man glücklich; wenn man den Zorn abschneidet, trauert man nicht. Die Vernichtung des Zorns, o Brahmane, mit seiner Giftwurzel und seiner süßen Spitze, preisen die Edlen; denn wenn man diesen abgeschnitten hat, trauert man nicht.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කිං [Pg.86] සු ඡෙත්වා සුඛංසෙති, කිං සු ඡෙත්වා න සොචති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, වධං රොචෙසි ගොතම–

Was muss man abschneiden, um glücklich zu schlafen? Was muss man abschneiden, um nicht zu trauern? Welches eine Ding ist es, dessen Vernichtung du gutheißt, o Gotama?

පුච්ඡා – ඉමඤ්ච [Pg.87] පනාවුසො ධම්මදෙසනං සුත්වා භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො කීදිසං පසන්නාකාරමකාසි, කීවත්තකඤ්ච අත්ථං සම්පාදෙසි.

Frage: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Freund, wie drückte der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan sein Vertrauen aus, als er Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gefasst hatte, und welchen Nutzen erreichte er?

විස්සජ්ජනා – ඉමඤ්ච පන භන්තෙ ධම්මදෙසනං සුත්වා භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො ‘‘අභික්කන්තං භො ගොතම, අභික්කන්තං භො ගොතම, සෙය්‍යථාපි භො ගොතම නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො පසන්නාකාරමකාසි. ඉමඤ්ච පන භන්තෙ ධම්මදෙසනං සුත්වා භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං උපසම්පදං යාචිත්වා අචිරූපසම්පන්නො යාව අරහත්තං සම්පාදෙසි.

Antwort: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, sein Vertrauen so aus: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Gleichwie man, Herr Gotama, Umgeworfenes wieder aufrichten, Verdecktes enthüllen, einem Verirrten den Weg weisen oder in der Dunkelheit eine Öllampe herbeitragen würde, damit Sehende die Formen sehen können...“ und so weiter. Und nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, bat der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan den Erhabenen um das Hinausgehen und die höhere Weihe, und nicht lange nach seiner höheren Weihe erlangte er die Arahatschaft.

අක්කොසසුත්ත

Das Akkosa-Sutta

පුච්ඡා – අක්කොසකභාරද්වාජසුත්තං [Pg.88] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Akkosakabhāradvāja-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ අක්කොසකභාරද්වාජං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. අක්කොසකභාරද්වාජො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි භගවන්තං අක්කොසති පරිභාසති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි බ්‍රාහ්මණ, අපි නුඛො තෙ ආගච්ඡන්ති මිත්තාමච්චා [Pg.89] ඤාතිසාලොහිතා අතිතියො’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Akkosakabhāradvāja gesprochen. Der Brahmane Akkosakabhāradvāja, Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und schmähte und beschimpfte den Erhabenen mit unhöflichen, harten Worten. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene so: „Was meinst du, Brahmane? Besuchen dich wohl Freunde und Gefährten, Verwandte und Blutsverwandte als Gäste?“ und so weiter.

අක්කොධස්ස [Pg.91] කුතො කොධො,දන්තස්ස සමජීවිනො;

සම්මදඤ්ඤා විමුත්තස්ස,උපසන්තස්ස තාදිනො.

Wie sollte Zorn entstehen bei einem Zornlosen, bei einem Gezähmten, der in Harmonie lebt, der durch rechtes Wissen befreit ist, der friedvoll und gefestigt ist?

තස්සෙව [Pg.92] තෙන පාපියො,යො කුද්ධං පටිකුජ්ඣති;

කුද්ධං අප්පටිකුජ්ඣන්තො,සඞ්ගාමං ජෙති දුජ්ජයං.

Schlimmer ergeht es dem, der dem Zornigen mit Zorn begegnet. Wer dem Zornigen nicht mit Zorn begegnet, gewinnt einen schwer zu gewinnenden Kampf.

උභින්නමත්ථං චරති,අත්තනො ච පරස්ස ච;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා,යො සතො උපසම්මති.

Er wirkt zum Nutzen von beiden, für sich selbst und für den anderen, wenn er, wissend, dass der andere erzürnt ist, achtsam zur Ruhe kommt.

උභින්නං තිකිච්ඡන්තානං,අත්තනො ච පරස්ස ච;

ජනා මඤ්ඤන්ති බාලොති,යෙ ධම්මස්ස අකොවිදා.

Die Menschen halten ihn für einen Toren – jene, die in der Lehre unkundig sind –, während er beide heilt, sich selbst und den anderen.

පුච්ඡා – ඉමඤ්ච [Pg.93] පනාවුසො ධම්මදෙසනං සුත්වා අක්කොසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො කීදිසං පසන්නාකාරමකාසි. කීවත්තකඤ්ච අත්ථං සම්පාදෙසි.

Frage: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Freund, wie drückte der Brahmane Akkosakabhāradvāja sein Vertrauen aus, als er Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gefasst hatte, und welchen Nutzen erreichte er?

විස්සජ්ජනා – ඉමඤ්ච පන භන්තෙ ධම්මදෙසනං සුත්වා අක්කොසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො ‘‘අභික්කන්තං භො ගොතම, අභික්කන්තං භො ගොතමා’’ති එවමාදිනා ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො පසන්නාකාරමකාසි. යාව අරහත්තා ච පන මහන්තං අත්ථං සම්පාදෙසි.

Antwort: Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte der Brahmane Akkosakabhāradvāja sein Vertrauen in diese Lehre und Disziplin aus, indem er sagte: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama!“ und so weiter. Und er erreichte den großen Nutzen bis hin zur Arahatschaft.

බහුධීතරසුත්ත

Das Bahudhītara-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.95] භගවතා ජානතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන බ්‍රාහ්මණසංයුත්තෙ බහුධීතරසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Bahudhītara-Sutta im Brāhmaṇa-Saṃyutta von jenem wissenden... [pe]... vollkommen erwachten Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ අඤ්ඤතරං භාරද්වාජගොත්තං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො ගොණෙ නට්ඨෙ පරියෙසන්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි.

Antwort: Im Kosala-Land, Ehrwürdiger, in einem bestimmten Waldstück, wurde es in Bezug auf einen gewissen Brahmanen aus dem Bhāradvāja-Clan gesprochen. Ein gewisser Brahmane aus dem Bhāradvāja-Clan, Ehrwürdiger, der seine verlorenen Ochsen suchte, sprach in Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, බලීබද්දා චතුද්දස;

අජ්ජසට්ඨිං න දිස්සන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී;

න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, තිලාඛෙත්තස්මි පාපකා;

එකපණ්ණා දුපණ්ණා ච, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Dieser Einsiedler hat wahrlich keine vierzehn Ochsen, die heute seit sechzig Tagen vermisst werden; darum ist dieser Einsiedler glücklich. Dieser Einsiedler hat wahrlich keine schlechten Sesampflanzen auf seinem Feld mit nur einem oder zwei Blättern; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(පෙය්‍යාල)

(Wiederholung)

න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, පච්චූසම්හි ඉණායිකා;

දෙථ දෙථාති චොදෙන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී’’ති.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine Gläubiger im Morgengrauen, die ihn drängen: ‚Gib! Gib!‘; darum ist dieser Einsiedler glücklich.“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, බලීබද්දා චතුද්දස;

අජ්ජසට්ඨිං න දිස්සන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී;

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, තිලාඛෙත්තස්මි පාපකා;

එකපණ්ණා දුපණ්ණා ච, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Ich habe fürwahr keine vierzehn Ochsen, o Brahmane, die heute seit sechzig Tagen vermisst werden; darum bin ich, o Brahmane, glücklich. Ich habe fürwahr keine schlechten Sesampflanzen auf meinem Feld mit nur einem oder zwei Blättern; darum bin ich, o Brahmane, glücklich.

(පෙය්‍යාල)

(Wiederholung)

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, පච්චූසම්හි ඉණායිකා;

දෙථ දෙථාති චොදෙන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛීති.

Ich habe fürwahr keine Gläubiger im Morgengrauen, die mich drängen: ‚Gib! Gib!‘; darum bin ich, o Brahmane, glücklich.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

(1)

න [Pg.96] හි නූනිමස්ස සමණස්ස, බලීබද්දා චතුද්දස;

අජ්ජසට්ඨිං න දිස්සන්ති, තෙනාහං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine vierzehn Ochsen, die heute seit sechzig Tagen vermisst werden; darum bin ich, der Einsiedler, glücklich.

(2)

න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, තිලාඛෙත්තස්මි පාපකා;

එකපණ්ණා දුපණ්ණා ච, තෙනායං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine schlechten Sesampflanzen auf seinem Feld mit nur einem oder zwei Blättern; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(3)

න [Pg.97] හි නූනිමස්ස සමණස්ස, තුච්ඡකොට්ඨස්මි මූසිකා;

උස්සොළ්හිකාය නච්චන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine Mäuse, die in seiner leeren Vorratskammer voller Eifer tanzen; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(4)

න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, සන්ථාරො සත්තමාසිකො;

උප්පාටකෙහි සඤ්ඡන්නො, තෙනායං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine sieben Monate alte Liegematte, die mit Ungeziefer übersät ist; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(5)

න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, විධවා සත්ත ධීතරො;

එකපුත්තා දුපුත්තා ච, තෙනායං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine sieben verwitweten Töchter mit einem oder zwei Söhnen; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(6)

න [Pg.98] හි නූනිමස්ස සමණස්ස, පිඞ්ගලා තිලකාහතා;

සොත්තං පාදෙන බොධෙති, තෙනායං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine blinzeltriefende, sommersprossige Frau, die ihn im Schlaf mit dem Fuß aufweckt; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(7)

න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, පච්චූසමි ඉණායිකා;

දෙථ දෙථාති චොදෙන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී.

Dieser Einsiedler hat wahrlich keine Gläubiger im Morgengrauen, die ihn drängen: ‚Gib! Gib!‘; darum ist dieser Einsiedler glücklich.

(1)

න [Pg.99] හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, බලීබද්දා චතුද්දස;

අජ්ජසට්ඨිං න දිස්සන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn ich habe, o Brahmane, keine vierzehn Ochsen, die heute am sechzigsten Tag nicht zu finden sind; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(2)

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, තිලාඛෙත්තස්මි පාපකා;

එකපණ්ණා දුපණ්ණා ච, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn ich habe, o Brahmane, auf meinem Sesamfeld keine kümmerlichen Pflanzen mit nur einem oder zwei Blättern; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(3)

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, තුච්ඡකොට්ඨස්මි මූසිකා;

උස්සොළ්හීකාය නච්චන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn in meiner leeren Scheune, o Brahmane, tanzen keine Mäuse in ausgelassener Freude; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(4)

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, සන්ථාරො සත්තමාසිකො;

උප්පාටකෙහි සඤ්ඡන්නො, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn ich habe, o Brahmane, kein sieben Monate altes Lager, das mit Ungeziefer bedeckt ist; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(5)

න [Pg.100] හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, විධවා සත්ත ධීතරො;

එකපුත්තා දුපුත්තා ච, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn ich habe, o Brahmane, keine sieben verwitweten Töchter mit einem oder zwei Kindern; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(6)

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, පිඞ්ගලා තිලකාහතා;

සොත්තං පාදෙන බොධෙති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn ich habe, o Brahmane, keine bräunliche, von Sommersprossen gezeichnete Frau, die mich Schlafenden mit dem Fuß weckt; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

(7)

න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, පච්චූසම්හි ඉණායිකා;

දෙථ දෙථාති චොදෙන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

Denn mich drängen, o Brahmane, in der Morgendämmerung keine Gläubiger mit den Worten: ‚Zahle, zahle!‘; deshalb, Brahmane, bin ich glücklich.

පුච්ඡා – ඉමඤ්ච [Pg.101] පනාවුසො ධම්මදෙසනං සුත්වා සො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො කීදිසං පසන්නාකාරමකාසි. කීව මහන්තඤ්ච ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අත්ථං සම්පාදෙසි.

Frage – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, ihr Ehrwürdigen, wie drückte jener Brahmane aus der Familie der Bhāradvājas, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Ergebenheit aus? Und welch großen Nutzen erlangte er in dieser Lehre und Disziplin?

විස්සජ්ජනා – ඉමඤ්ච පන භන්තෙ ධම්මදෙසනං සුත්වා සො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො ‘‘අභික්කන්තං භො ගොතම අභික්කන්තං භො ගොතම, සෙය්‍යථාපි භොගොතම, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය, චක්ඛුමන්තො රූපානි දුක්ඛන්තී’’ති එවමාදිනා ඉමස්මි ධම්මවිනයෙ පසන්නො පසන්නාකාරමකාසි. භගවතො ච සන්තිකෙ ‘‘ලභෙය්‍යාහං භොතො ගොතමස්ස සන්තිකෙ පබ්බජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පද’’න්ති එවමාදිනා පබ්බජ්ජං උපසම්පදං යාචිත්වා අචිරූපසම්පන්නො යාව අරහත්තා මහන්තං විසෙසං සම්පාදෙසි.

Antwort – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte jener Brahmane aus der Familie der Bhāradvājas, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Ergebenheit mit folgenden Worten aus: ‚Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Gleichwie man, Herr Gotama, Umgestürztes wieder aufrichten, Verborgenes enthüllen, einem Verirrten den Weg zeigen oder in der Dunkelheit eine Öllampe anzünden würde, damit Sehende die Formen erblicken können...‘ Er erbat in der Gegenwart des Erhabenen das Hinausgehen in die Hauslosigkeit und die höhere Ordination mit den Worten: ‚Möge ich, o Herr, in der Gegenwart des ehrwürdigen Gotama das Hinausgehen in die Hauslosigkeit erlangen, möge ich die höhere Ordination erlangen.‘ Und nicht lange nach seiner höheren Ordination erlangte er den großen Vorzug der Arahatschaft.

කසිභාරද්වාජසුත්ත

Kasibhāradvāja-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.104] එකාදසමං මහාකස්සපාදීහි පොරාණධම්මසංගාහකථෙරෙහි සංගීතං කසිභාරද්වාජසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das elfte Sutta, das Kasibhāradvāja-Sutta, das von den alten Ältesten der Konzilien wie Mahākassapa und anderen rezitiert wurde, vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසු භන්තෙ දක්ඛිණාගිරිස්මිං එකනාළායං බ්‍රාහ්මණගාමෙ කසිභාරද්වාජං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. කසිභාරද්වාජො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි.

Antwort – Es wurde im Land Magadha, Ehrwürdiger, im Brahmanendorf Ekanāḷā in Dakkhiṇāgiri, in Bezug auf den Brahmanen Kasibhāradvāja dargelegt. Der Brahmane Kasibhāradvāja, Ehrwürdiger, sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කස්සකො [Pg.105] පටිජානාසි, න ච පස්සාමි තෙ කසිං. කස්සකො පුච්ඡිතො බ්‍රූහි, කථං ජානෙමු තං කසි’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

‚Als Bauer gibst du dich aus, doch ich sehe deine Bestellung des Feldes nicht. Gefragt, o Bauer, sprich: Wie sollen wir diese deine Bestellung verstehen?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger [sprach der Erhabene]:

‘‘සද්ධා බීජං තපො වුට්ඨි, පඤ්ඤා මෙ යුගනඞ්ගලං;

හිරී ඊසා මනො යොත්තං, සති මෙ ඵාලපාචනං.

‚Vertrauen ist der Samen, Askese der Regen, Weisheit mein Joch und Pflug; Schamgefühl die Deichsel, der Geist das Leitseil, Achtsamkeit meine Pflugschar und mein Treibstecken.

කායගුත්තො වචීගුත්තො, ආහාරෙ උදරෙ යතො;

සච්චං කරොමි නිද්දානං, සොරච්චං මෙ පමොචනං.

Im Körper gezügelt, im Reden gezügelt, mäßig bezüglich der Nahrung im Magen; die Wahrheit mache ich zu meiner Jätung, Sanftmut ist meine Befreiung.

වීරියං මෙ ධුරධොරය්හං, යොගක්ඛෙමාධිවාහනං;

ගච්ඡති අනිවත්තන්තං, යත්ථ ගන්ත්වා න සොචති.

Tatkraft ist mein Zugtier am Joch, das mich zur vollkommenen Sicherheit trägt; es schreitet voran, ohne umzukehren, dorthin, wo man, einmal angekommen, nicht mehr trauert.

එවමෙසා කසී කට්ඨා, සා හොති අමතප්ඵලා;

එතං කසිං කසිත්වාන, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

So wird diese Bestellung vollbracht, sie bringt die Frucht der Todlosigkeit; wenn man dieses Feld bestellt hat, wird man von allem Leiden befreit.‘

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

කස්සකො [Pg.106] පටිජානාසි, න ච පස්සාමි තෙ කසිං;

කස්සකො පුච්ඡිතො බ්‍රූහි, කථං ජානෙමු තං කසිං.

‚Als Bauer gibst du dich aus, doch ich sehe deine Bestellung des Feldes nicht; gefragt, o Bauer, sprich: Wie sollen wir diese deine Bestellung verstehen?‘

සද්ධා [Pg.107] බීජං තපො වුට්ඨි, පඤ්ඤා මෙ යුගනඞ්ගලං;

හිරී ඊසා මනො යොත්තං, සති මෙ ඵාලපාචනං.

‚Vertrauen ist der Samen, Askese der Regen, Weisheit mein Joch und Pflug; Schamgefühl die Deichsel, der Geist das Leitseil, Achtsamkeit meine Pflugschar und mein Treibstecken.

පුච්ඡා – ඉමඤ්ච [Pg.109] පනාවුසො ධම්මදෙසනං සුත්වා සො කසිභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො කීදිසං පසන්නාකාරමකාසි.

Frage – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, ihr Ehrwürdigen, wie drückte jener Brahmane Kasibhāradvāja, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Freude aus?

විස්සජ්ජනා – ඉමඤ්ච පන භන්තෙ ධම්මදෙසනං සුත්වා කසිභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො ‘‘අභික්කන්තං භො ගොතම, අභික්කන්තං භො ගොතමා’’තිඑවමාදිනා ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො පසන්නාකාරමකාසි.

Antwort – Nachdem er diese Lehrdarlegung gehört hatte, Ehrwürdiger, drückte der Brahmane Kasibhāradvāja, der Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, seine gläubige Freude mit den Worten aus: ‚Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama!‘ und so weiter.

සෙය්‍යථාපි භො ගොතම උක්කුජ්ජිතං වා නික්කුජ්ජෙය්‍ය.

‚Gleichwie man, Herr Gotama, Umgestürztes wieder aufrichten würde...‘

උදයසුත්ත

Udaya-Sutta

පුච්ඡා – උදයසුත්තං [Pg.110] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Udaya-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ උදයං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. උදයො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘පකට්ඨකොයං සමණො ගොතමො පුනප්පුනං ආගච්ඡතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Antwort – Es wurde in Sāvatthī dargelegt, Ehrwürdiger, in Bezug auf den Brahmanen Udaya. Der Brahmane Udaya, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Lästig ist dieser Asket Gotama, der immer wieder kommt.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger:

පුනප්පුනඤ්චෙව වපන්ති බීජං, පුනප්පුනං වස්සති දෙවරාජා;

පුනප්පුනං ඛෙත්තං කසන්ති කස්සකා, පුනප්පුනං ධඤ්ඤමුපෙති රට්ඨං.

‚Immer wieder säen sie den Samen, immer wieder regnet der Götterkönig; immer wieder pflügen die Bauern das Feld, immer wieder gelangt das Getreide in das Land.

එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen dargelegt.

පුනප්පුනං [Pg.111] චෙව වපන්ති බීජං, පුනප්පුනං වස්සති දෙව රාජා;

පුනප්පුනං ඛෙත්තං කසන්ති කස්සකා, පුනප්පුනං ධඤ්ඤමුපෙති රට්ඨං.

Immer wieder säen sie den Samen, immer wieder regnet der Götterkönig; immer wieder pflügen die Bauern das Feld, immer wieder gelangt das Getreide in das Land.

පුනප්පුනං [Pg.112] යාචකා යාචයන්ති, පුනප්පුනං දානපතී දදන්ති;

පුනප්පුනං දානපතී දදිත්වා, පුනප්පුනං සග්ගමුපෙති ඨානං.

Immer wieder bitten die Bettler, immer wieder geben die Spender; nachdem sie immer wieder gegeben haben, gelangen die Spender immer wieder zur himmlischen Stätte.

පුනප්පුනං ඛීරනිකා දුහන්ති, පුනප්පුනං වච්ඡො උපෙති මාතරං;

පුනප්පුනං කිලමති ඵන්දති ච, පුනප්පුනං ගබ්භමුපෙති මන්දො.

Immer wieder melken die Melker die Milch, immer wieder läuft das Kalb zur Mutter; immer wieder plagt sich und zappelt der Tor, und immer wieder geht er in den Mutterschoß ein.

පුනප්පුනං ජායති මීයති ච, පුනප්පුනං සිවථිකං හරන්ති;

මග්ගඤ්ච ලද්ධා අපුනබ්භවාය, න පුනප්පුනං ජායති භූරිපඤ්ඤො-හු–

Immer wieder wird man geboren und stirbt man, immer wieder trägt man sie zum Leichenacker. Doch wer den Weg zur Nicht-Wiedergeburt gefunden hat, der von reicher Weisheit ist, wird nicht immer wieder geboren.‘

මාතුපොසකසුත්ත

Mātuposaka-Sutta

පුච්ඡා – මාතුපොසකසුත්තං [Pg.113] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Mātuposaka-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ මාතුපොසකං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. මාතුපොසකො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘අහඤ්හි භො ගොතම ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසාමි, ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසිත්වා මාතාපිතරො පොසෙමි, කච්චාහං භො ගොතම එවංකාරී කිච්චකාරී හොමී’’ති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තග්ඝ ත්වං බ්‍රාහ්මණ එවංකාරී කිච්චකාරී හොසි, යො ඛො බ්‍රාහ්මණ ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසති, ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසිත්වා මාතාපිතරො පොසෙති, බහුං සො පුඤ්ඤං පසවතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතා.

Antwort – Es wurde in Sāvatthī dargelegt, Ehrwürdiger, in Bezug auf den Brahmanen Mātuposaka. Der Brahmane Mātuposaka, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Ich suche nämlich, Herr Gotama, auf rechtmäßige Weise nach Almosen; und nachdem ich auf rechtmäßige Weise nach Almosen gesucht habe, ernähre ich meine Eltern. Handle ich so recht, o Herr Gotama, tue ich meine Pflicht?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene: ‚Wahrlich, Brahmane, so handelnd tust du deine Pflicht. Wer immer, o Brahmane, auf rechtmäßige Weise nach Almosen sucht und, nachdem er auf rechtmäßige Weise nach Almosen gesucht hat, seine Eltern ernährt, der häuft viel Verdienst an.‘

යො [Pg.114] මාතරං වා පිතරං වා, මච්චො ධම්මෙන පොසති;

තාය නං පාරිචරියාය, මාතාපිතූසු පණ්ඩිතා;

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදති–

‚Wer seine Mutter oder seinen Vater als Sterblicher rechtmäßig ernährt, den loben die Weisen schon hier im Leben wegen dieser Fürsorge für seine Eltern, und nach dem Tode freut er sich im Himmel.‘

ඛොමදුස්සසුත්ත

Das Khomadussa-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.115] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන බ්‍රාහ්මණසංයුත්තෙ ඛොමදුස්සසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Khomadussa-Sutta in der Sammlung der Brahmanen (Brāhmaṇasaṃyutta) von jenem Ehrwürdigen, dem Erhabenen, … [wie oben] … dem vollkommen Erwachten, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ ඛොමදුස්සෙ නාම සක්‍යානං නිගමෙ ඛොමදුස්සකෙ බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙ ආරබ්භ භාසිත, ඛොමදුස්සකා භන්තෙ බ්‍රාහ්මණගහපතිකා භගවන්තං එතදවොචුං ‘‘කෙ ච මුණ්ඩකා සමණකා, කෙ ච සභාධම්මං ජානිස්සන්තී’’ති.

Antwort – Unter den Sakyern, Ehrwürdiger Herr, in einem Sakyer-Dorf namens Khomadussa, im Bezug auf die dortigen Brahmanen-Hausväter. Die Brahmanen-Hausväter von Khomadussa, Herr, sprachen nämlich so zum Erhabenen: „Wer sind diese kahlen Schelm-Mönche, und wie wollen diese die Sitte einer Versammlung kennen?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr –

‘‘නෙසා සභා යත්ථ න සන්ති සන්තො,සන්තො න තෙ යෙ න වදන්ති ධම්මං;

රාගඤ්ච දොසඤ්ච පහාය මොහං,ධම්මං වදන්තා ච භවන්ති සන්තො’’ති.

„Das ist keine Versammlung, wo keine Guten sind; jene sind nicht gut, die nicht die Lehre verkünden. Doch jene, die Gier, Hass und Verblendung überwunden haben und die Lehre verkünden, das sind die Guten.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

නෙසා [Pg.116] සභා යත්ථ නසන්ති සන්තො,සන්තො න තෙ යෙ න වදන්ති ධම්මං;

රාගඤ්ච දොසඤ්ච පහාය මොහං,ධම්මං වදන්තා ච භවන්ති සන්තො–

„Das ist keine Versammlung, wo keine Guten sind; jene sind nicht gut, die nicht die Lehre verkünden. Doch jene, die Gier, Hass und Verblendung überwunden haben und die Lehre verkünden, das sind die Guten.“ –

වඞ්ගීසසංයුත්ත

Die Sammlung mit Vaṅgīsa (Vaṅgīsasaṃyutta)

ආනන්දසුත්ත

Das Ānanda-Sutta

පුච්ඡා – වඞ්ගීසසංයුත්තෙ [Pg.117] පනාවුසො චතුත්ථං සංඞ්ගීතං ආනන්දසුත්තං කත්ථකං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Nun, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das vierte rezitierte Ānanda-Sutta in der Sammlung mit Vaṅgīsa gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං වඞ්ගීසත්ථෙරං ආරබ්භ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං. ආයස්මතා භන්තෙ වඞ්ගීසො ආයස්මන්තං ආනන්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Vaṅgīsa vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Schatzmeister der Lehre, gesprochen. Der ehrwürdige Vaṅgīsa, Herr, wandte sich an den ehrwürdigen Ānanda mit einer Strophe:

‘‘කාමරාගෙන ඩය්හාමි, චිත්තං මෙ පරිඩය්හති;

සාධු නිබ්බාපනං බ්‍රූහි, අනුකම්පාය ගොතමා’’ති.

„Vom Begehren nach Sinneslust brenne ich, mein Geist steht in Flammen. Bitte nenne mir das Löschen, o Gotama, aus Mitgefühl!“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr –

‘‘සඤ්ඤාය විපරියෙසා, චිත්තං තෙ පරිඩය්හති;

නිමිත්තං පරිවජ්ජෙහි, සුභං රාගූපසංහිතං;

සඞ්ඛාරෙ පරතො පස්ස, දුක්ඛතො මා ච අත්තතො;

නිබ්බාපෙහි මහාරාගං, මා ඩය්හිත්ථො පුනප්පුනං;

අසුභාය චිත්තං භාවෙහි, එකග්ගං සුසමාහිතං;

සති කායගතා ත්‍යත්ථු, නිබ්බිදාබහුලො භව;

අනිමිත්තඤ්ච භාවෙහි, මානානුසයමුජ්ජහ;

තතො මානාභිසමයා, උපසන්තො චරිස්සසී’’ති.

„Aufgrund der Verdrehung der Wahrnehmung brennt dein Geist. Meide das schöne Zeichen, das von Gier begleitet ist. Betrachte die Gestaltungen als fremd, als leidvoll und nicht als das Selbst. Lösche die große Gier, brenne nicht immer wieder aufs Neue! Entfalte den Geist für das Unschöne, geeint und wohlgesammelt. Lass Achtsamkeit auf den Körper bei dir sein, sei reich an Entsagung. Entfalte das Zeichenlose, gib die Neigung zum Dünkel auf. Durch die Durchdringung des Dünkels wirst du in Frieden wandeln.“

එවං ඛො භන්තෙ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Schatzmeister der Lehre, gesprochen.

කාමරාගෙන [Pg.118] ඩය්හාමි, චිත්තං මෙ පරිඩය්හති;

සාධු නිබ්බාපනං බ්‍රූහි, අනුකම්පාය ගොතම–

„Vom Begehren nach Sinneslust brenne ich, mein Geist steht in Flammen. Bitte nenne mir das Löschen, o Gotama, aus Mitgefühl!“ –

සඤ්ඤාය [Pg.119] විපරියෙසා, චිත්තං තෙ පරිඩය්හති;

නිමිත්තං පරිවජ්ජෙහි, සුභං රාගූපසංහිතං.

„Aufgrund der Verdrehung der Wahrnehmung brennt dein Geist. Meide das schöne Zeichen, das von Gier begleitet ist.

සඞ්ඛාරෙ පරතොපස්ස, දුක්ඛතො මා ච අත්තතො;

නිබ්බාපෙහි මහාරාගං, මා ඩය්හිත්ථො පුනප්පුනං.

Betrachte die Gestaltungen als fremd, als leidvoll und nicht als das Selbst. Lösche die große Gier, brenne nicht immer wieder aufs Neue.

අසුභාය චිත්තං භාවෙහි, එකග්ගං සුසමාහිතං;

සති කායගතා ත්‍යත්ථු, නිබ්බිදාබහුලො භව.

Entfalte den Geist für das Unschöne, geeint und wohlgesammelt. Lass Achtsamkeit auf den Körper bei dir sein, sei reich an Entsagung.

අනිමිත්තඤ්ච [Pg.120] භාවෙහි, මානානුසයමුජ්ජහ;

තතො මානාභිසමයා, උපසන්තො චරිස්සසි.

Entfalte das Zeichenlose, gib die Neigung zum Dünkel auf. Durch die Durchdringung des Dünkels wirst du in Frieden wandeln.“

වඞ්ගීසසුත්ත

Das Vaṅgīsa-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථ ආවුසො ද්වාදසමං වඞ්ගීසසුත්තං කත්ථ කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Nun, ihr Freunde, wo, von wem und wie wurde dort das zwölfte, das Vaṅgīsa-Sutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මතා වඞ්ගීසත්ථෙරෙන අචිර අරහත්තප්පත්තෙන විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදිනා–

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger Herr, vom ehrwürdigen Thera Vaṅgīsa, der erst vor kurzem die Arahatschaft erlangt hatte und das Glück der Befreiung erlebte:

‘‘කාවෙය්‍යමත්තා විචරිම්හ පුබ්බෙ, ගාමාගාමං පුරාපුරං,අථද්දසාම සම්බුද්ධං, සද්ධා නො උපපජ්ජථ;

සො මෙ ධම්ම මදෙසෙසි, ඛන්ධායතන ධාතුයො;

තස්සාහං ධම්මං සුත්වාන, පබ්බජිං අනගාරියං;

බහුන්නං වත අත්ථාය, බොධිං අජ්ඣගමා මුනි;

භික්ඛූනං භික්ඛූනීනඤ්ච, යෙ නියාමගතද්දසා;

ස්වාගතං [Pg.121] වත මෙ ආසි, මම බුද්ධස්ස සන්තිකෙ;

තිස්සො විජ්ජා අනුප්පත්තා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං;

පුබ්බෙ නිවාසං ජානාමි, දිබ්බචක්ඛුං විසොධිතං;

තෙවිජ්ජො ඉද්ධිපත්තොම්හි, චෙතොපරියාය කොවිදො.

„Trunken von Dichtkunst wanderten wir früher von Dorf zu Dorf, von Stadt zu Stadt. Dann sahen wir den vollkommen Erwachten, und Vertrauen entstand in uns. Er lehrte mich das Dhamma: die Aggregate, Sinnesbereiche und Elemente. Nachdem ich seine Lehre gehört hatte, zog ich in die Hauslosigkeit hinaus. Wahrlich, zum Wohle vieler erlangte der Weise die Erleuchtung, für die Mönche und Nonnen, die den festen Weg erkannt haben. Wahrlich, willkommen war mir das Nahen zum Buddha. Die drei klaren Wissen wurden erlangt, getan ist die Lehre des Buddha. Ich kenne frühere Existenzen, das himmlische Auge ist gereinigt. Ich besitze das dreifache Wissen, habe übernatürliche Kräfte erlangt und bin kundig in der Geistlesung.“

එවං ඛො භන්තෙ උදානවසෙන භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es als feierlicher Ausruf gesprochen.

කාවෙය්‍ය [Pg.124] මත්තා විචරිම්හ පුබ්බෙ;

ගාමාගාමංපුරාපුරං,අථද්දසාම සම්බුද්ධං, සද්ධා නො උපපජ්ජථ.

„Trunken von Dichtkunst wanderten wir früher von Dorf zu Dorf, von Stadt zu Stadt. Dann sahen wir den vollkommen Erwachten, und Vertrauen entstand in uns.

සො [Pg.125] මෙ ධම්මමදෙසෙසි, ඛන්ධායතන ධාතුයො;

තස්සාහං ධම්මං සුත්වාන, පබ්බජිං අනගාරියං.

Er lehrte mich das Dhamma: die Aggregate, Sinnesbereiche und Elemente. Nachdem ich seine Lehre gehört hatte, zog ich in die Hauslosigkeit hinaus.

බහුන්නං වත අත්ථාය, බොධිං අජ්ඣගමා මුනි;

භික්ඛූනං භික්ඛුනී නඤ්ච, යෙ නියාමගතද්දසා.

Wahrlich, zum Wohle vieler erlangte der Weise die Erleuchtung, für die Mönche und Nonnen, die den festen Weg erkannt haben.

ස්වාගතං වත මෙ ආසි, මම බුද්ධස්ස සන්තිකෙ;

තස්සො විජ්ජා අනුප්පත්තා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං.

Wahrlich, willkommen war mir das Nahen zum Buddha. Die drei klaren Wissen wurden erlangt, getan ist die Lehre des Buddha.

පුබ්බෙනිවාසං [Pg.126] ජානාමි;

දිබ්බචක්ඛු විසොධිතං;

තෙවිජ්ජො ඉද්ධිපත්තොම්හි, චෙතොපරියායකොවිදො.

Ich kenne frühere Existenzen, das himmlische Auge ist gereinigt. Ich besitze das dreifache Wissen, habe übernatürliche Kräfte erlangt und bin kundig in der Geistlesung.“

වනසංයුත්ත

Die Sammlung der Wälder (Vanasaṃyutta)

ආනන්දසුත්ත

Das Ānanda-Sutta

පුච්ඡා – වනසංයුත්තෙ පනාවුසො පඤ්චමං සංගීතං ආනන්දසුත්තං කදා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Nun, ihr Freunde, wann, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das fünfte rezitierte Ānanda-Sutta in der Sammlung der Wälder gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ අචිරපරිනිබ්බුතෙ භගවති ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථාය දෙවතාය භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො අචිරපරිනිබ්බුතෙ භගවති අතිවෙලං ගිහිසඤ්ඤත්තිබහුලො විහරති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

Antwort – Unter den Kosalern, Ehrwürdiger Herr, in einem bestimmten Waldstück, kurz nach dem endgültigen Verlöschen des Erhabenen, wurde es von einer Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, Herr, verbrachte kurz nach dem endgültigen Verlöschen des Erhabenen allzu viel Zeit damit, sich mit Laien zu unterhalten. Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr –

‘‘රුක්ඛමූලගහනං පසක්කිය,නිබ්බානං හදයස්මිං ඔපිය;

ඣාය ගොතම මා පමාදො,කිං තෙ බිළිබිළිකා කරිස්සතී’’ති.

„In das dichte Gehölz am Fuße eines Baumes eingedrungen, das Nibbāna fest ins Herz geschlossen: Meditiere, o Gotama, sei nicht nachlässig! Was soll dir dieses leere Geschwätz nützen?“

එවං [Pg.127] ඛො භන්තෙ වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථාය දෙවතාය ආයස්මතො ආනන්දත්ථෙරස්ස අනුකම්පිකාය අත්ථකාමාය භාසිතං.

So, Ehrwürdiger Herr, wurde es von der in jenem Waldstück wohnenden Gottheit aus Mitgefühl und Wohlwollen für den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen.

රුක්ඛමූල [Pg.128] ගහනං පසක්කිය, නිබ්බානං හදයස්මිං ඔපිය;

ඣාය ගොතම මා පමාදො, කිං තෙ බිළිබිළිකා කරිස්සති-හු–

„In das dichte Gehölz am Fuße eines Baumes eingedrungen, das Nibbāna fest ins Herz geschlossen: Meditiere, o Gotama, sei nicht nachlässig! Was soll dir dieses leere Geschwätz nützen?“ –

යක්ඛසංයුත්ත

Die Sammlung mit den Yakkhas (Yakkhasaṃyutta)

ඉන්දකසුත්ත

Das Indaka-Sutta

පුච්ඡා – යක්ඛසංයුත්තෙ [Pg.129] පනාවුසො පඨමං සංගීතං ඉන්දකසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Nun, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das erste rezitierte Indaka-Sutta in der Sammlung mit den Yakkhas vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ඉන්දකූටෙ පබ්බතෙ ඉන්දකස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ ඉන්දකං යක්ඛං ආරබ්භ භාසිතං. ඉන්දකො භන්තෙ යක්ඛො අත්තවාදො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha, auf dem Berg Indakūṭa, in der Behausung des Yakkha Indaka, in Bezug auf den Yakkha Indaka gesprochen. Der Yakkha Indaka, o Herr, ein Verfechter der Selbst-Lehre (attavāda), trat an den Erhabenen heran und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘රූපං න ජීවන්ති වදන්ති බුද්ධා,කථං න්වයං වින්දතිමං සරීරං;

කුතස්ස අට්ඨීයකපිණ්ඩමෙභි,කථං න්වයං සජ්ජති ගබ්භරස්මි’’න්ති.

„Die Buddhas sagen, die Form sei nicht die Seele. Wie erlangt dieser [Mensch] dann diesen Körper? Woher kommt diese Masse an Knochen und Fleisch für ihn? Wie verfängt er sich im Mutterleib?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

In diesem Fall, o Herr, [sprach der Erhabene]:

‘‘පඨමං කලලං හොති, කලලා හොති අබ්බුදං,අබ්බුදා ජායතෙ පෙසි, පෙසි නිබ්බත්තතී ඝනො;

ඝනා පසාඛා ජායන්ති, කෙසා ලොමා නඛාපිච;

යඤ්චස්ස භුඤ්ජතී මාතා, අන්නං පානඤ්ච භොජනං;

තෙන සො තත්ථ යාපෙති, මාතුකුච්ඡිගතොනරො’’ති.

„Zuerst entsteht die Kalala-Flüssigkeit, aus der Kalala-Flüssigkeit entsteht die Blase (abbuda). Aus der Blase entsteht das Fleischstück (pesī), aus dem Fleischstück entwickelt sich der feste Klumpen (ghana). Aus dem festen Klumpen entstehen die Glieder, und auch die Kopfhaare, Körperhaare und Nägel. Und was auch immer seine Mutter an Essen, Trank und Nahrung zu sich nimmt, davon lebt der Mensch dort im Mutterleib.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So wurde es, o Herr, vom Erhabenen gesprochen.

ආළවකසුත්ත

Die Āḷavaka-Lehrrede

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.132] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන යක්ඛසංයුත්තෙ ආළවකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde die Āḷavaka-Lehrrede im Yakkha-Saṃyutta von jenem Erhabenen … und so weiter … dem vollkommen Erwachten gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ආළවියං භන්තෙ ආළවකස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ ආළවකං යක්ඛං ආරබ්භ භාසිතං. ආළවකො භන්තෙ යක්ඛො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Āḷavī, in der Behausung des Yakkha Āḷavaka, in Bezug auf den Yakkha Āḷavaka gesprochen. Der Yakkha Āḷavaka, o Herr, sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

කිං සූධවිත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං,කිං සු සුචිණ්ණං සුඛමාවහාති;

කිං සු හවෙ සාදුතරං රසානං,කථං ජීවිං ජීවිතාමාහු සෙට්ඨන්ති.

„Was ist hier der beste Besitz für einen Menschen? Was, gut geübt, bringt Glück? Was fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker? Wie zu leben, nennt man das beste Leben?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

In diesem Fall, o Herr, [sprach der Erhabene]:

සද්ධීච විත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං,ධම්මො සුචිණ්ණො සුඛමාවහාති;

සච්චං හවෙ සාදුතරං රසානං,පඤ්ඤාජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨන්ති.

„Vertrauen ist hier der beste Besitz für einen Menschen. Der Dhamma, gut praktiziert, bringt Glück. Wahrheit fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker. Das Leben in Weisheit, sagt man, ist das beste Leben.“

එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

In dieser Weise und so weiter, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

න [Pg.134] ඛ්වාහං තං ආවුසො නික්ඛමිස්සාමි, යං තෙ කරණීයං, තං කරොහි,

„Ich werde wahrlich nicht hinausgehen, Freund. Was du zu tun hast, das tu.“

පඤ්හං තං සමණ පුච්ඡිස්සාමි, සචෙ මෙ න බ්‍යාකරිස්සසි, චිත්තං වා තෙ ඛිපිස්සාමි, හදයං වා තෙ ඵාලෙස්සාමි, පාදෙසු වා ගහෙත්වා පාරගඞ්ගාය ඛිපිස්සාමි–

„Ich werde dir eine Frage stellen, Asket! Wenn du sie mir nicht beantwortest, werde ich deinen Geist verwirren, oder dein Herz zerreißen, oder dich an den Füßen packen und über den Ganges werfen!“

කිං [Pg.135] සූඛ විත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං, කිං සු සුචිණ්ණං සුඛමාවහාති;

කිං සු හවෙ සාදුභරං රසානං, කථං ජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨං–

„Was ist hier der beste Besitz für einen Menschen? Was, gut geübt, bringt Glück? Was fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker? Wie zu leben, nennt man das beste Leben?“

සද්ධීධ විත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං, ධම්මො සුචිණ්ණො සුඛමාවහාති;

සච්චං හවෙ සාදුතරං රසානං, පඤ්ඤාජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨං;

„Vertrauen ist hier der beste Besitz für einen Menschen. Der Dhamma, gut praktiziert, bringt Glück. Wahrheit fürwahr ist der süßeste aller Geschmäcker. Das Leben in Weisheit, sagt man, ist das beste Leben.“

කථංසු [Pg.136] තරති ඔඝං, කථංසු තරති අණ්ණවං;

කථංසු දුක්ඛ මච්චෙති, කථංසු පරිසුජ්ඣති.

„Wie überquert man die Flut? Wie überquert man den Ozean? Wie überwindet man das Leiden? Wie wird man vollkommen rein?“

සද්ධාය තරති ඔඝං, අප්පමාදෙන අණ්ණවං;

වීරියෙන දුක්ඛ මච්චෙති, පඤ්ඤාය පරිසුජ්ඣති–

„Durch Vertrauen überquert man die Flut, durch Unlässigkeit den Ozean. Durch Tatkraft überwindet man das Leiden, durch Weisheit wird man gereinigt.“

කථංසු [Pg.137] ලභතෙ පඤ්ඤං, කථංසු වින්දතෙ ධනං;

කථංසු කිත්තිං පප්පොති, කථං මිත්තානි ගන්ථති;

අස්මා ලොකා පරං ලොකං, කථං පෙච්ච න සොචති–

„Wie erlangt man Weisheit? Wie findet man Reichtum? Wie erlangt man Ruhm? Wie bindet man Freunde an sich? Wie trauert man nicht, wenn man von dieser Welt in die nächste Welt hinübergeht?“

සද්දහානො අරහතං, ධම්මං නිබ්බානපත්තියා;

සුස්සූසං ලභතෙ පඤ්ඤං, අප්පමත්තො විචක්ඛණො;

පතිරූපකාරී ධුරවා, උට්ඨාතා වින්දතෙ ධනං;

සච්චෙන [Pg.138] කිත්තිං පප්පොති, දදං මිත්තානි ගන්ථති;

අස්මා ලොකා පරං ලොකං, එවං පෙච්ච න සොචති;

යස්සෙතෙ චතුරො ධම්මා, සද්ධස්ස ඝරමෙසිනො;

සච්චං ධම්මො ධිති චාගො, ස වෙ පෙච්චන සොචති–

„Wer den Arahants vertraut und dem Dhamma, der zum Erlangen des Nibbāna führt, erlangt durch Lernbegierde Weisheit, wenn er unlässig und einsichtig ist. Wer angemessen handelt, pflichtbewusst ist und tatkräftig aufsteht, findet Reichtum. Durch Wahrheit erlangt man Ruhm, durch Geben bindet man Freunde an sich. Wer so von dieser Welt in die nächste Welt hinübergeht, trauert nicht. Wer als gläubiger Haushälter diese vier Eigenschaften besitzt: Wahrheit, Tugend, Standhaftigkeit und Großzügigkeit, der wahrlich trauert nicht, wenn er hinübergegangen ist.“

සක්කසංයුත්ත

Sakka-Saṃyutta

වතපදසුත්ත

Die Vatapada-Lehrrede

පුච්ඡා – සක්කසංයුත්තෙ [Pg.139] පනාවුසො වතපදසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die Vatapada-Lehrrede im Sakka-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ සක්කස්ස භික්ඛවෙ දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගාති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er sieben Gelübde vollständig auf sich; weil er diese auf sich genommen hatte, erlangte Sakka die Würde des Sakka‘, und in dieser Weise und so weiter, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සක්කස්ස [Pg.141] භික්ඛවෙ දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස ඉමානි සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං.

„Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er diese sieben Gelübde vollständig auf sich:“

මාතාපෙත්තිභරං ජන්තුං, කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනං;

සණ්හං සඛිලසම්භාසං, පෙසුණෙය්‍යප්පහායිනං;

මච්ඡෙරවිනයෙ යුත්තං, සච්චං කොධාභිභුං නරං;

තං වෙ දෙවා තාවතිංසා, ආහු ‘‘සප්පුරිසො’’ඉති.

„Einen Menschen, der Vater und Mutter versorgt, der die Ältesten in der Familie ehrt, der sanft und freundlich spricht, der Verleumdung meidet, der sich der Überwindung des Geizes widmet, der wahrhaftig ist und den Zorn bezwingt – ihn wahrlich nennen die Götter der Tāvatiṃsa-Welt einen ‚guten Menschen‘.“

දලිද්දසුත්ත

Die Dalidda-Lehrrede

පුච්ඡා – දලිද්දසුත්තං පනාවුසො කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං. විස්සජ්ජනා. රාජගහෙ භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ අඤ්ඤතරො පුරිසො ඉමස්මිංයෙව රාජගහෙ මනුස්සදලිද්දො [Pg.142] අහොසි මනුස්සකපණො මනුස්සවරාකො, සො තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධං සමාදියි, සීලං, සුතං, චාගං, පඤ්ඤං සමාදියී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die Dalidda-Lehrrede gesprochen? Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Einst, ihr Mönche, gab es in eben diesem Rājagaha einen armen Menschen, einen elenden Menschen, einen jämmerlichen Menschen; dieser nahm Vertrauen, Tugend, Gelehrsamkeit, Großzügigkeit und Weisheit in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) auf sich‘, und in dieser Weise und so weiter, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

යස්ස [Pg.144] සද්ධා තථාගතෙ, අචලා සුප්පතිට්ඨිතා;

සීලඤ්ච යස්ස කල්‍යාණං, අරියකන්තං පසංසිතං.

„Wer Vertrauen in den Tathāgata hat, unerschütterlich und fest gegründet, und wer eine tugendhafte Lebensführung besitzt, die den Edlen lieb und gelobt ist,“

යජමානසුත්ත

Die Yajamāna-Lehrrede

පුච්ඡා – යජමානසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde die Yajamāna-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ [Pg.145] භන්තෙ සක්කං දෙවානමින්දං ආරබ්භ භාසිතං. සක්කො භන්තෙ දෙවානමින්දො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි–

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf Sakka, den Herrn der Götter, gesprochen. Sakka, der Herr der Götter, o Herr, sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘යජමානානං මනුස්සානං, පුඤ්ඤපෙක්ඛාන පාණිනං;

කරොතං ඔපධිකං පුඤ්ඤං, කත්ථ දින්නං මහප්ඵල’’න්ති.

„Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben – wo gegeben bringt die Gabe große Frucht?“

තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං–

In diesem Fall, o Herr, [sprach der Erhabene]:

‘‘චත්තාරො ච පටිපන්නා, චත්තාරොච ඵලෙ ඨිතා;

එස සඞ්ඝො උජුභූතො, පඤ්ඤාසීලසමාහිතො;

යජමානානං මනුස්සානං, පුඤ්ඤපෙක්ඛාන පාණිනං;

කරොතං ඔපධිකං පුඤ්ඤං, සඞ්ඝෙ දින්නං මහප්ඵලං’’න්ති.

„Vier, die auf dem Pfad wandeln, und vier, die in der Frucht gefestigt sind; dies ist der aufrechte Saṅgha, gefestigt in Weisheit und Tugend. Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben, bringt eine dem Saṅgha gegebene Gabe große Frucht.“

එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

So wurde es, o Herr, vom Erhabenen gesprochen.

යජමානානං [Pg.146] මනුස්සානං, පුඤ්ඤපෙක්ඛාන පාණිනං,කරොතං ඔපධිතං පුඤ්ඤං, කත්ථ දින්නං මහප්ඵලං–

„Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben – wo gegeben bringt die Gabe große Frucht?“

චත්තාරො ච පටිපන්නා, චත්තාරො ච ඵලෙ ඨිතා;

එස සඞ්ඝො උජුභූතො, පඤ්ඤාසීලසමාහිතො;

යජමානානං මනුස්සානං, පුඤ්ඤපෙක්ඛාන පාණිනං;

කරොතං ඔපධිකං පුඤ්ඤං, සඞ්ඝෙ දින්නං මහප්ඵලං–

„Vier, die auf dem Pfad wandeln, und vier, die in der Frucht gefestigt sind; dies ist der aufrechte Saṅgha, gefestigt in Weisheit und Tugend. Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Lebewesen, die substrat-gebundenes Verdienst erwerben, bringt eine dem Saṅgha gegebene Gabe große Frucht.“

ගහට්ඨවන්දනාසුත්ත

Die Gahaṭṭhavandanā-Lehrrede

පුච්ඡා – ගහට්ඨවන්දනාසුත්තං [Pg.147] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die Gahaṭṭhavandanā-Lehrrede vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ සක්කො දෙවානමින්දො මාතලිං සඞ්ගාහකං ආමන්තෙසී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen, beginnend mit den Worten: „Einstmals, ihr Mönche, wandte sich Sakka, der Herr der Götter, an den Wagenlenker Mātali…“

තං [Pg.148] නමස්සන්ති තෙවිජ්ජා, සබ්බෙ භුම්මාච ඛත්තියා;

චත්තාරො ච මහාරාජා, තිදසාච යසස්සිනො;

අථකො නාම සො යක්ඛො, යං ත්වං සක්ක නමස්සසි–

„Ihm huldigen jene mit dem dreifachen Wissen, alle herrschenden Kṣatriyas der Erde, die Vier Großen Könige und die ruhmreichen Götter der Dreiunddreißig. Wer aber ist dieses Geistwesen (Yakkha), dem du huldigst, o Sakka?“

අහඤ්ච [Pg.149] සීලසම්පන්නෙ, චිරරත්තසමාහිතෙ;

සම්මාපබ්බජිතෙ වන්දෙ, බ්‍රහ්මචරියපරායනෙ.

„Und ich verehre jene, die vollkommen in der Tugend und seit langer Zeit gesammelt sind, die rechtmäßig in die Hauslosigkeit Gezogenen, die dem heiligen Leben hingegeben sind.“

යෙ ගහට්ඨා පුඤ්ඤකරා, සීලවන්තො උපාසකා;

ධම්මෙන දාරං පොසෙන්ති, තෙ නමස්සාමි මාතලි.

„Die Hausväter, die Verdienste wirken, die tugendhaften Laienanhänger, die im Einklang mit dem Dhamma ihre Ehefrauen ernähren, ihnen huldige ich, o Mātali.“

නිදානවග්ගපාළි

Nidānavaggapāḷi

නිදානසංයුත්ත

Nidānasaṃyutta

පටිච්චසමුප්පාදසුත්ත

Paṭiccasamuppādasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.151] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන නිදානවග්ගසංයුත්තෙ පඨමං සංගීතං පටිච්චසමුප්පාදසුත්තං කත්ථ තං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, mein Freund, wurde die im Nidānasaṃyutta als erste rezitierte Paṭiccasamuppādasutta von jenem Erhabenen … [und so weiter] … vollkommen Erwachten gesprochen, in Bezug auf wen, aus welchem Anlass und in welcher Weise?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ පඤ්චසතෙ ජනපදවාසිනො භික්ඛූ ආරබ්භ භාසිතං. පඤ්චසතා භන්තෙ ජනපදවාසිනො භික්ඛූ සබ්බෙ උග්ඝාටිතඤ්ඤුනො ධුතඞ්ගධරා ආරද්ධවීරියා යුත්තයොගා විපස්සකා සණ්හං සුඛුමං සුඤ්ඤතං පච්චයාකාරධම්මදෙසනං පත්ථයමානා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා භගවන්තං පරිවාරෙත්වා නිසීදිංසු. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘පටිච්චසමුප්පාදං වො භික්ඛවෙ දෙසෙස්සාමි, තං සුණාථ සාධුකං මනසි කරොථ, භාසිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf fünfhundert auf dem Land lebende Mönche gesprochen. Fünfhundert auf dem Land lebende Mönche, Ehrwürdiger, die alle von schneller Auffassungsgabe waren, die asketischen Übungen einhielten, von unermüdlicher Tatkraft und der geistigen Praxis hingegeben waren, Einsicht übten und sich nach der subtilen, feinen, auf die Leerheit bezogenen Darlegung der Lehre über die Bedingungszusammenhänge sehnten, erwiesen dem Erhabenen ihre Ehrfurcht, umgaben ihn und setzten sich nieder. Aus diesem Anlass wurde es vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit den Worten: „Ich werde euch, o Mönche, das Entstehen in Abhängigkeit darlegen; hört zu und merkt es euch gut, ich werde sprechen.“

කතමො [Pg.152] ච භික්ඛවෙ පටිච්චසමුප්පාදො. අවිජ්ජාපච්චයා භික්ඛවෙ සඞ්ඛාරා, සඞ්ඛාරපච්චයා විඤ්ඤාණං (පෙය්‍යාල) ජාතිපච්චයා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපාසා සම්භවන්ති, එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛන්ධස්ස සමුදයො හොති. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ පටිච්චසමුප්පාදො.

„Und was, ihr Mönche, ist das Entstehen in Abhängigkeit? Bedingt durch Nichtwissen, ihr Mönche, sind die Gestaltungen; bedingt durch Gestaltungen ist das Bewusstsein; [und so weiter] bedingt durch Geburt entstehen Altern und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Gram und Verzweiflung. So kommt es zur Entstehung dieser ganzen Masse des Leidens. Dies, ihr Mönche, wird das Entstehen in Abhängigkeit genannt.“

අවිජ්ජාය ත්වෙව අසෙසවිරාගනිරොධො සඞ්ඛාරනිරොධො (පෙය්‍යාල) ජාතිනිරොධා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා නිරුජ්ඣන්ති, එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස නිරොධො හොති –

„Durch das restlose Schwinden und Aufhören ebendieses Nichtwissens aber erlöschen die Gestaltungen; [und so weiter] durch das Aufhören der Geburt erlöschen Altern und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Gram und Verzweiflung. So kommt es zum Aufhören dieser ganzen Masse des Leidens.“

විභඞ්ගසුත්ත

Vibhaṅgasutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.154] දුතියං සංගීතං විභඞ්ගසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, mein Freund, wurde die dort als zweite rezitierte Vibhaṅgasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen, aus welchem Anlass und in welcher Weise gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ පඤ්චසතෙ ජනපදවාසිනො විපඤ්චිතඤ්ඤුනො භික්ඛූ ආරබ්භ භාසිතං. පඤ්චසතා භන්තෙ ජනපදවාසිකා භික්ඛූ විපඤ්චිතඤ්ඤුනො ධුතඞ්ගධරා ආරද්ධවීරියා යුත්තයොගා විස්සකා සණ්හං සුඛුමං සුඤ්ඤතපටිසංයුත්තං පච්චයාකාරධම්මදෙසනං පත්ථයමානා භගවන්තං පරිවාරෙත්වා නිසීදිංසු. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘පටිච්ච සමුප්පාදං වො භික්ඛවෙ දෙදෙස්සාමි විභජිස්සාමි, තං සුණාථ සාධුකං මනසිකරොථ, භාසිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf fünfhundert auf dem Land lebende, durch ausführliche Erklärung verstehende Mönche gesprochen. Fünfhundert auf dem Land lebende Mönche, Ehrwürdiger, die durch ausführliche Erklärung verstanden, die asketischen Übungen einhielten, von unermüdlicher Tatkraft und der geistigen Praxis hingegeben waren, Einsicht übten und sich nach der subtilen, feinen, mit der Leerheit verbundenen Darlegung der Lehre über die Bedingungszusammenhänge sehnten, umgaben den Erhabenen und setzten sich nieder. Aus diesem Anlass wurde es vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit den Worten: „Ich werde euch, o Mönche, das Entstehen in Abhängigkeit darlegen und analysieren; hört zu und merkt es euch gut, ich werde sprechen.“

පඤ්චවෙරභයසුත්ත

Pañcaverabhayasutta

පුච්ඡා – පඤ්චවෙරභයසුත්තං [Pg.156] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, mein Freund, wurde die Pañcaverabhayasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und in welcher Weise gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං ආරබ්භ ‘‘යතො ඛො ගහපති අරියසාවකස්ස පඤ්ච භයානි වෙරානි වූපසන්තානි හොන්ති, චතූහි ච සොතාපත්තියඞ්ගෙහි සමන්නාගතො හොති, අරියො චස්ස ඤායො පඤ්ඤාය සුදිට්ඨො හොති සුප්පටිවිද්ධො, සො ආකඞ්ඛමානො අත්තනාව අත්තානං බ්‍යාකරෙය්‍ය ඛීණනිරයොමි ඛීණතිරච්ඡානයොනි ඛීණපෙත්තිවිසයො ඛීණාපායදුග්ගතිවිනිපාතො, සොතාපන්නොහමස්මි අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායනො’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Hausvater Anāthapiṇḍika vom Erhabenen so gesprochen: „Wenn, o Hausvater, für den edlen Jünger die fünf Gefahren und Feindschaften zur Ruhe gekommen sind, er mit den vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist und die edle Methode von ihm durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist, dann kann er, wenn er wünscht, über sich selbst erklären: ‚Vernichtet ist für mich die Hölle, vernichtet der Tierschoß, vernichtet das Reich der Geister, vernichtet der Abgrund, die schlechte Fährte und der Untergang; ein Stromeingetretener bin ich, dem Untergang nicht mehr unterworfen, gewiss, dem Erwachen entgegengehend.‘“

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසොතත්ථ [Pg.157] භගවතා අරියසාවකස්ස පඤ්චන්නං භයානං වෙරානං වූපසන්තතා පකාසිතා.

Frage – Und wie, mein Freund, wurde dort vom Erhabenen das Zur-Ruhe-Gekommen-Sein der fünf Gefahren und Feindschaften für den edlen Jünger dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ‘‘කතමානි [Pg.158] පඤ්ච භයානි වෙරානි වූපසන්තානි හොන්ති. යං ගහපති පාණාතිපාතී පාණාතිපාතපච්චයා දිට්ඨධම්මිකම්පි භයං වෙරං පසවති, සම්පරායිකම්පි භයං වෙරං පසවති, චෙතසිකම්පි දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදයති. පාණාතිපාතා ටිවිරතස්ස එවං තං භයං වෙරං වූපසන්තං හොතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා අරියසාවකස්ස පඤ්චන්නං භයානං වෙරානං වූපසන්තතා පකාසිතා.

Antwort – „Welche fünf Gefahren und Feindschaften sind zur Ruhe gekommen? Was auch immer, o Hausvater, ein Zerstörer von Leben bedingt durch das Töten von Lebewesen an gegenwärtiger Gefahr und Feindschaft erzeugt, an zukünftiger Gefahr und Feindschaft erzeugt und an geistigem Schmerz und Gram erfährt: Für einen, der sich des Tötens von Lebewesen enthält, ist diese Gefahr und Feindschaft zur Ruhe gekommen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen das Zur-Ruhe-Gekommen-Sein der fünf Gefahren und Feindschaften für den edlen Jünger dargelegt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.159] තත්ථ භගවතා අරියසාවකස්ස චතූහි සොතාපත්තියඞ්ගෙහි සමන්නාගතතා පකාසිතා.

Frage – Und wie, mein Freund, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, dass der edle Jünger mit den vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist?

විස්සජ්ජනා – කතමෙහි චතූහි සොතාපත්තියඞ්ගෙහි සමන්නාගතො හොති. ඉධ ගහපති අරියසාවකො බුද්ධෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති ‘‘ඉතිපිසො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරොපුරිසදම්මසාරථි සත්ථාදෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා අරියසාවකස්ස චතූහි සොතාපත්තියඞ්ගෙහි සමන්නාගතතා පකාසිතා.

Antwort – „Mit welchen vier Gliedern des Stromeintritts ist er ausgestattet? Hier, o Hausvater, ist der edle Jünger mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha ausgestattet: ‚So ist er, der Erhabene: ein Würdiger (Arahat), vollkommen Erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, der Wohlgegangene, der Weltenkenner, der unübertreffliche Lenker zu zähmender Menschen, der Lehrer von Göttern und Menschen, der Buddha, der Erhabene.‘“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, dass der edle Jünger mit den vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.161] තත්ථ භගවතා අරියසාවකෙන අරියස්ස ඤායස්ස පඤ්ඤාය සුදිට්ඨතා සුප්පටිවිද්ධතා පකාසිතා.

Frage – Und wie, mein Freund, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, dass die edle Methode vom edlen Jünger durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist?

විස්සජ්ජනා – කතමො චස්ස අරියො ඤායො පඤ්ඤාය සුදිට්ඨො හොති සුප්පටිවිද්ධො. ඉධ ගහපති අරියසාවකො පටිච්චසමුප්පාදඤ්ඤෙව සාධුකං යොනිසො මනසි කරොති ‘‘ඉති ඉමස්මිං සති ඉදං හොති, ඉමස්මිං අසති ඉදං න හොති, ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප්පජ්ජති, ඉමස්ස නිරොධා ඉදං නිරුජ්ඣති, යදිදං අවිජ්ජාපච්චයා (පෙය්‍යාල) එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස නිරොධො හොතී’’ති, එවං ඛො භන්තෙ භගවතා තත්ථ අරියසාවකෙන අරියස්ස ඤායස්ස පඤ්ඤාය සුදිට්ඨතා සුප්පටිවිද්ධතා පකාසිතා.

Antwort – „Und welches ist für ihn die edle Methode, die durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist? Hier, o Hausvater, richtet der edle Jünger seine Aufmerksamkeit gründlich und weise auf eben das Entstehen in Abhängigkeit: ‚Wenn dies ist, ist jenes; wenn dies nicht ist, ist jenes nicht; durch das Entstehen von diesem entsteht jenes; durch das Aufhören von diesem erlischt jenes, nämlich: Bedingt durch Nichtwissen … [und so weiter] … so kommt es zum Aufhören dieser ganzen Masse des Leidens.‘“ So wurde, Ehrwürdiger, dort vom Erhabenen dargelegt, dass die edle Methode vom edlen Jünger durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist.

යතො [Pg.162] ඛො ගහපති අරියසාවකස්ස ඉමානි පඤ්ච භයානි වෙරානි වූපසන්තානි හොන්ති. ඉමෙහි චතූහි සොතාපත්තියඞ්ගෙහි සමන්නාගතො හොති. අයඤ්චස්ස අරියො ඤායො පඤ්ඤාය සුදිට්ඨො හොති සුප්පටිවිද්ධො–

„Wenn nun, o Hausvater, für den edlen Jünger diese fünf Gefahren und Feindschaften zur Ruhe gekommen sind, er mit diesen vier Gliedern des Stromeintritts ausgestattet ist und diese edle Methode von ihm durch Weisheit wohl gesehen und wohl durchdrungen ist —“

දුක්ඛසුත්ත

Das Dukkhasutta

පුච්ඡා – දුක්ඛසුත්තං [Pg.163] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen und auf welche Weise wurde das Dukkhasutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘දුක්ඛස්ස භික්ඛවෙ සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච දෙසෙස්සාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen gesprochen, beginnend mit: „Mönche, ich werde das Entstehen und Vergehen des Leidens lehren.“

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.164] තත්ථ භගවතා දුක්ඛසමුදයො පකාසිතො.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen die Entstehung des Leidens dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කතමො ච භික්ඛවෙ දුක්ඛස්ස සමුදයො. චක්ඛුඤ්ච පටිච්ච රූපෙ ච උප්පජ්ජති චක්ඛුවිඤ්ඤාණං, තිණ්ණං සඞ්ගති ඵස්සො, ඵස්සපච්චයා වෙදනා, වෙදනාපච්චයා තණ්හා. අයං ඛො භික්ඛවෙ දුක්ඛස්ස සමුදයො. සොතඤ්ච පටිච්ච සද්දෙ ච උප්පජ්ජති සොතවිඤ්ඤාණං…පෙ… ඝානඤ්ච පටිච්ච ගන්ධෙ ච…පෙ… ජිව්හඤ්ච පටිච්ච රසෙ ච…පෙ… කායඤ්ච පටිච්ච ඵොට්ඨබ්බෙ ච…පෙ… මනඤ්ච පටිච්ච ධම්මෙ ච උප්පජ්ජති මනොවිඤ්ඤාණං, තිණ්ණං සඞ්ගති ඵස්සො, ඵස්සපච්චයා වෙදනා, වෙදනාපච්චයා තණ්හා. අයං ඛො භික්ඛවෙ දුක්ඛස්ස සමුදයොති එවංඛො භන්තෙ තත්ථ භගවතා දුක්ඛස්ස සමුදයො පකාසිතො.

Antwort – „Und was, ihr Mönche, ist die Entstehung des Leidens? Abhängig vom Auge und von Formen entsteht Sehbewusstsein. Das Zusammentreffen der drei ist Berührung. Durch Berührung bedingt ist Gefühl; durch Gefühl bedingt ist Begehren. Dies, ihr Mönche, ist die Entstehung des Leidens. Abhängig vom Ohr und von Tönen entsteht Hörbewusstsein … [pe] … abhängig von der Nase und von Gerüchen … [pe] … abhängig von der Zunge und von Geschmacksobjekten … [pe] … abhängig vom Körper und von Berührbarem … [pe] … abhängig vom Geist und von Geistobjekten entsteht Geistbewusstsein. Das Zusammentreffen der drei ist Berührung. Durch Berührung bedingt ist Gefühl; durch Gefühl bedingt ist Begehren. Dies, ihr Mönche, ist die Entstehung des Leidens.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Entstehung des Leidens dargelegt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.165] තත්ථ භගවතා දුක්ඛස්ස අත්ථඞ්ගමො පකාසිතො.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen das Vergehen des Leidens dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කතමො ච භික්ඛවෙ දුක්ඛස්ස අත්ථඞ්ගමො. චක්ඛුඤ්ච පටිච්ච රූපෙ ච උප්පජ්ජති චක්ඛුවිඤ්ඤාණං, තිණ්ණං සඞ්ගති ඵස්සො, ඵස්සපච්චයා වෙදනා, වෙදනාපච්චයා තණ්හා, තස්සායෙව තණ්හාය අසෙසවිරාගනිරොධා උපාදානනිරොධො උපාදානනිරොධා භවනිරොධො, භවනිරොධා ජාතිනිරොධො, ජාතිනිරොධා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා නිරුජ්ඣන්ති. එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස නිරොධො හොතීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා දුක්ඛස්ස අත්ථඞ්ගමො පකාසිතො.

Antwort – „Und was, ihr Mönche, ist das Vergehen des Leidens? Abhängig vom Auge und von Formen entsteht Sehbewusstsein. Das Zusammentreffen der drei ist Berührung. Durch Berührung bedingt ist Gefühl; durch Gefühl bedingt ist Begehren. Aber durch das restlose Verblassen und Erlöschen eben dieses Begehrens erlischt das Erfassen; durch das Erlöschen des Erfassens erlischt das Werden; durch das Erlöschen des Werdens erlischt die Geburt; durch das Erlöschen der Geburt erlöschen Altern und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung. So kommt es zum Erlöschen dieser ganzen Masse des Leidens.“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen das Vergehen des Leidens dargelegt.

පුත්තමංසූපමසුත්ත

Das Puttamaṃsūpamasutta

පුච්ඡා – පුත්තමංසූපමසුත්තං [Pg.166] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und auf welche Weise wurde das Puttamaṃsūpamasutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ අධුනා පබ්බජිතෙ භික්ඛූ ආරබ්භ භාසිතං. භගවතො ච භන්තෙ භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච මහාලාභසක්කාරො උදපාදි, එකච්චෙ ච භන්තෙ භික්ඛූ නවා අචිරපබ්බජිතා කුලපුත්තා ආහාරං අපච්චවෙක්ඛිත්වා පරිභුඤ්ජිංසු. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘චත්තාරොමෙ භික්ඛවෙ ආහාරා භූතානං වා සත්තානං ඨිතියා සම්භවෙසීනං වා අනුග්ගහාය. කතමෙ චත්තාරො කබළීකාරො ආහාරො ඔළාරිකො වා සුඛුමො වා ඵස්සො දුතියො මනොසඤ්චෙතනා තතියා විඤ්ඤාණං චතුත්ථ’’න්ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche unlängst ordinierte Mönche gesprochen. Dem Erhabenen und der Gemeinschaft der Mönche, Ehrwürdiger, floss großer Gewinn und Verehrung zu, und einige neue, erst kürzlich ordinierte Söhne aus gutem Hause verzehrten Speise, ohne sie weise zu reflektieren. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene: „Diese vier Arten von Nahrung, ihr Mönche, dienen dem Erhalt der bereits gewordenen Wesen oder der Unterstützung derer, die nach dem Werden streben. Welche vier? Die grobe oder feine feste Nahrung als erste, die Berührung als zweite, das geistige Wollen als dritte und das Bewusstsein als vierte.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.168] තත්ථ කබළීකාරස්ස ආහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො භගවතා පකාසිතො.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die feste Nahrung zu betrachten ist?

විස්සජ්ජනා – සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ ද්වෙ ජායම්පතිකා පරිත්තං සම්බලං ආදාය කන්තාරමග්ගං පටිපජ්ජෙය්‍යුං. තෙසමස්ස එකපුත්තකො පියො මනාපොති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා [Pg.169] කබළීකාරස්ස ආහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො පකාසිතො.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, ein Ehepaar begäbe sich mit geringem Reiseproviant auf den Weg durch eine Wüste. Sie hätten einen einzigen, lieben und angenehmen Sohn …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die feste Nahrung zu betrachten ist.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.172] තත්ථ භගවතා ඵස්සාහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො පකාසිතො.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Kontaktnahrung zu betrachten ist?

විස්සජ්ජනා – සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ ගාවී නිච්චම්මා කුට්ටං චෙ නිස්සාය තිට්ඨෙය්‍ය, යෙ කුට්ටනිස්සිතා පාණා, තෙ නං ඛාදෙය්‍යුං. රුක්ඛං චෙ නිස්සාය තිට්ඨෙය්‍ය. උදකං චෙ නිස්සාය තිට්ඨෙය්‍ය. ආකාසං චෙ නිස්සාය තිට්ඨෙය්‍ය, යෙ ආකාසනිස්සිතා පාණා, තෙ නං ඛාදෙය්‍යුන්ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා ඵස්සස්ස ආහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො විත්ථාරෙත්වා පකාසිතො.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, eine enthäutete Kuh stünde an eine Wand gelehnt; die an der Wand lebenden Wesen würden sie fressen. Stünde sie an einen Baum gelehnt … stünde sie im Wasser … stünde sie im Freien, so würden die in der Luft lebenden Wesen sie fressen …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen ausführlich dargelegt, wie die Kontaktnahrung zu betrachten ist.

එවමෙව [Pg.173] ඛ්වාහං භික්ඛවෙ ඵස්සාහාරො දට්ඨබ්බොති වදාමි.

„Genauso, sage ich, ihr Mönche, sollte die Kontaktnahrung betrachtet werden.“

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.174] තත්ථ භගවතා මනොසඤ්චෙතනාහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො පකාසිතො.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Nahrung des geistigen Wollens zu betrachten is?

විස්සජ්ජනා – සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ අඞ්ගාරකාසු සාධිකපොරිසා පුණ්ණා අඞ්ගාරානං වීතච්චිකානං වීතධූමානං. අථ පුරිසො ආගච්ඡෙය්‍ය ජීවිතුකාමො අමරිතුකාමො සුඛ කාමො දුක්ඛප්පටිකූලොති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා මනොසඤ්චෙතනාහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො විත්ථාරෙන පකාසිතො.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, es gäbe eine mehr als mannstiefe Grube voller glühender Kohlen, ohne Flammen und ohne Rauch. Da käme ein Mann, der leben will, der nicht sterben will, der nach Glück strebt und dem Schmerz zuwider ist …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen ausführlich dargelegt, wie die Nahrung des geistigen Wollens zu betrachten ist.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.176] තත්ථ භගවතා විඤ්ඤාණාහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො පකාසිතො.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Bewusstseinsnahrung zu betrachten ist?

විස්සජ්ජනා – සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ චොරං ආගුචාරිං ගහෙත්වා රඤ්ඤො දස්සෙය්‍යුං ‘‘අයං තෙ දෙවචොරො ආගුචාරී, ඉමස්ස යං ඉච්ඡසි, තං දණ්ඩං පණෙහී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා විඤ්ඤාණාහාරස්ස දට්ඨබ්බාකාරො පකාසිතො.

Antwort – „Angenommen, ihr Mönche, man würde einen kriminellen Räuber ergreifen und ihn dem König vorführen: ‚Dies, o König, ist ein Räuber, ein Übeltäter; verhängt über ihn die Strafe, die Ihr wünscht‘ …“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen dargelegt, wie die Bewusstseinsnahrung zu betrachten ist.

සුසිමපරිබ්බාජකසුත්ත

Das Susimaparibbājakasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.179] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සුසිමපරිබ්බාජක සුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ihr Ehrwürdigen, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und auf welche Weise wurde das Susimaparibbājakasutta von jenem Erhabenen, dem vollkommen Erwachten, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මන්තං සුසිමං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ සුසිමො යාවතකො භික්ඛූහි සද්ධිං අහොසි කථාසල්ලාපො, තං සබ්බං භගවතො ආරොචෙසි. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘පුබ්බෙ ඛො සුසිම ධම්මට්ඨිතිඤාණං, පච්ඡා නිබ්බානෙ ඤාණ’’න්ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Susima gesprochen. Der ehrwürdige Susima, Ehrwürdiger, berichtete dem Erhabenen das gesamte Gespräch, das er mit den Mönchen geführt hatte. Bei diesem Anlass sprach der Erhabene: „Zuerst, Susima, kommt das Wissen um die Gesetzmäßigkeit der Dinge, danach das Wissen um das Nibbāna.“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.184] තත්ථ භගවා ආයස්මතො සුසිමත්ථෙරස්ස සම්පතිඅරහත්තපත්තස්ස අනුයොගවසෙන පටිපුච්ඡිත්වා පටිපුච්ඡිත්වා උත්තරි ධම්මදෙසනං විත්ථාරෙත්වා දෙසෙසි.

Frage – Und wie, ihr Ehrwürdigen, hat der Erhabene dort, indem er den ehrwürdigen Thera Susima, der soeben die Arhatschaft erlangt hatte, im Wege des wiederholten Befragens prüfte, die weitere Darlegung der Lehre ausführlich dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ජාතිපච්චයා ජරාමරණන්ති සුසිම පස්සසීති. එවං භන්තෙ. භවපච්චයා ජාතීති සුසිම පස්සසීති. එවං භන්තෙති එවමාදිනා භන්තෙ භගවා තත්ථ ආයස්මතො සුසිමස්ස සම්පතිඅරහත්තපත්තස්ස උත්තරිපි අනුයොගවසෙන පටිපුච්ඡිත්වා පටිපුච්ඡිත්වා විත්ථාරතො ධම්මං දෙසෙසි.

Antwort – „‚Siehst du, Susima: Bedingt durch Geburt entsteht Altern und Tod?‘ – ‚Ja, Ehrwürdiger.‘ – ‚Siehst du, Susima: Bedingt durch Werden entsteht Geburt?‘ – ‚Ja, Ehrwürdiger.‘“ Mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dort dem ehrwürdigen Susima, der soeben die Arhatschaft erlangt hatte, durch wiederholtes Befragen noch weitergehend die Lehre ausführlich dargelegt.

තස්ස [Pg.186] මෙ භන්තෙ භගවා අච්චයං අච්චයතො පටිග්ගණ්හාතු ආයතිංසංවරාය–

„Möge der Erhabene mein Vergehen als solches anerkennen, auf dass ich mich in Zukunft zügele –“

අභිසමයසංයුත්ත

Abhisamayasaṃyutta

නඛසිඛාසුත්ත

Das Nakhasikhāsutta

පුච්ඡා – අභිසමයසංයුත්තෙ [Pg.187] පනාවුසො පඨමං සංගීතං නඛසිඛාසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, wurde die im Abhisamaya-Saṃyutta als erstes rezitierte Nakhasikhā-Sutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නු ඛො බහුතරං, යො වායං මයා පරිත්තො නඛසිඛායං පංසුආරොපිතො, අයං වා මහාපථවී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist wohl mehr: diese geringe Menge Staub, die ich auf meine Fingerspitze genommen habe, oder diese große Erde?“ und so weiter.

ධාතුසංයුත්ත

Dhātusaṃyutta

චඞ්කමසුත්ත

Caṅkamasutta

පුච්ඡා – ධාතුසංයුත්තෙ [Pg.189] පනාවුසො චඞ්කමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, im Dhātusaṃyutta, wurde die Caṅkamasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ධාතුසොව භික්ඛවෙ සත්තා සංසන්දන්ති සමෙන්ති, හීනාධිමුත්තිකා හීනාධිමුත්තිකෙහි සද්ධිං සංසන්දන්ති සමෙන්ති, කල්‍යාණාධිමුත්තිකා කල්‍යාණාධිමුත්තිකෙහි සද්ධිං සංසන්දන්ති සමෙන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Gemäß ihren Elementen, ihr Mönche, finden sich die Wesen zusammen und stimmen überein: jene von niederer Gesinnung finden sich zusammen und stimmen überein mit jenen von niederer Gesinnung; jene von edler Gesinnung finden sich zusammen und stimmen überein mit jenen von edler Gesinnung“ und so weiter.

අස්සද්ධසංසන්දනසුත්ත

Assaddhasaṃsandanasutta

පුච්ඡා – අස්සද්ධසංසන්දනසුත්තං [Pg.192] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, wurde die Assaddhasaṃsandanasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ධාතුසොව භික්ඛවෙ සත්තා සංසන්දන්ති සමෙන්ති, අස්සද්ධා අස්සද්ධෙහි සද්ධිං සංසන්දන්ති සමෙන්ති, අහිරිකා අහිරිකෙහි සද්ධිං සංසන්දන්ති සමෙන්ති, අනොත්තප්පිනො. අප්පස්සුතා. කුසීතා. මුට්ඨස්සතිනො. දුප්පඤ්ඤා දුප්පඤ්ඤෙහි සද්ධිං සංසන්දන්ති සමෙන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Gemäß ihren Elementen, ihr Mönche, finden sich die Wesen zusammen und stimmen überein: die Vertrauenslosen finden sich zusammen und stimmen überein mit den Vertrauenslosen; die Schamlosen mit den Schamlosen; die Gewissenslosen [mit den Gewissenslosen]; die wenig Gelehrten [mit den wenig Gelehrten]; die Trägen [mit den Trägen]; die Unachtsamen [mit den Unachtsamen]; die Unweisen finden sich zusammen und stimmen überein mit den Unweisen“ und so weiter.

අනමතග්ගසංයුත්ත

Anamataggasaṃyutta

පථවීසුත්ත

Pathavīsutta

පුච්ඡා – අනමතග්ගසංයුත්තෙ [Pg.194] ආවුසො දුතියං සංගීතං පථවීසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, im Anamataggasaṃyutta, wurde die als zweites rezitierte Pathavīsutta in Bezug auf wen und wie vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘අනමතග්ගොයං භික්ඛවෙ සංසාරො, පුබ්බා කොටි න පඤ්ඤායති අවිජ්ජානීවරණානං සත්තානං තණ්හාසංයොජනානං සන්ධාවතං සංසරතං. සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ පුරිසො ඉමං මහාපථවිං කොලට්ඨිමත්තං කොලට්ඨිමත්තං මත්තිකාගුළිකං කරිත්වා නික්ඛිපෙය්‍ය ‘අයං මෙ පියා, තස්ස මෙ පිතු අයං පිතා’ති. අපරියාදින්නාව භික්ඛවෙ තස්ස පුරිසස්ස පිතුපිතරො අස්සු. අථායං මහාපථවී පරික්ඛයං පරියාදානං ගච්ඡෙය්‍ය. තං කිස්සහෙතු, අනමතග්ගොයං භික්ඛවෙ සංසාරො, පුබ්බා කොටි න පඤ්ඤායති අවිජ්ජානීවරණානං සත්තානං තණ්හා සංයොජනානං සන්ධාවතං සංසරතං’’ එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist nicht zu erkennen für die Wesen, die, von Unwissenheit behindert und von Verlangen gefesselt, dahineilen und wandern. Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann diese große Erde zu Kügelchen von der Größe eines Jujuben-Kerns formen und einzeln beiseitelegen würde mit den Worten: ‚Dies ist mein Vater, dieses meines Vaters Vater ist dieser.‘ Die Väter der Väter dieses Mannes, ihr Mönche, wären noch keineswegs erschöpft, da würde diese große Erde schon schwinden und verbraucht sein. Und warum? Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist nicht zu erkennen für die Wesen, die, von Unwissenheit behindert und von Verlangen gefesselt, dahineilen und wandern“ und so weiter.

එවං [Pg.195] දීඝරත්තං වො භික්ඛවෙ දුක්ඛං පච්චනුභූතං තිබ්බං පච්චනුභූතං බ්‍යසනං පච්චනුභූතං කටසී වඩ්ඪිතා.

„So habt ihr lange Zeit hindurch, ihr Mönche, Leid erfahren, bitteres Leid erfahren, Unheil erfahren, und die Leichenstätten vermehrt.“

අලමෙව [Pg.196] සබ්බසඞ්ඛාරෙසු නිබ්බින්දිතුං,අලං විරජ්ජිතුං, අලං විමුච්චිතුං,

„Es ist gewiss genug, um aller Gestaltungen überdrüssig zu werden, genug, um sich leidenschaftslos abzukehren, genug, um sich zu befreien.“

අස්සුසුත්ත

Assusutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො තතියං සංගීතං අස්සුසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurde dort die als drittes rezitierte Assusutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙයෙව භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නු ඛො බහුතරං, යං වා වො ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා සන්ධාවතං සංසරතං අමනාපසම්පයොගා මනාපවිප්පයොගා කන්දන්තානං රොදන්තානං අස්සු පස්සන්නං පග්ඝරිතං, යං වා චතූසු මහාසමුද්දෙසු උදක’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, bezüglich eben zahlreicher Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist wohl mehr: die Tränen, die ihr auf dieser langen Reise dahineilend und wandernd, weinend und wehklagend wegen der Begegnung mit dem Unangenehmen und der Trennung vom Angenehmen vergossen habt, oder das Wasser in den vier großen Weltmeeren?“ und so weiter.

සාසපසුත්ත

Sāsapasutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.198] ඡට්ඨං සංගීතං සාසපසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurde dort die als sechstes rezitierte Sāsapasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං භික්ඛුං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච ‘‘කීවදීඝො නු ඛො භන්තෙ කප්පො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘දීඝො ඛො භික්ඛු කප්පො, සො න සුකරො සඞ්ඛාතුං එත්තකානි වස්සානි ඉතිවා, (පෙය්‍යාල) එත්තකානි වස්සසතසහස්සානි ඉතිවාති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf einen bestimmten Mönch gesprochen. Ein bestimmter Mönch, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Wie lang, o Herr, ist ein Weltzeitalter (Kappa)?“ Bei diesem Anlass wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Lang ist das Weltzeitalter, o Mönch, es ist nicht leicht, es so zu zählen: ‚so viele Jahre‘, ... (Auslassung) ... oder ‚so viele hunderttausend Jahre‘“ und so weiter.

ගඞ්ගාසුත්ත

Gaṅgāsutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.200] සම්මාසම්බුද්ධෙන අනමතග්ගසංයුත්තෙ ගඞ්ගාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurde von jenem ... [vollkommen Erwachten] im Anamataggasaṃyutta die Gaṅgāsutta in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ අඤ්ඤතරං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච ‘‘කීව-

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde sie in Bezug auf einen bestimmten Brahmanen gesprochen. Ein bestimmter Brahmane, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen wie folgt: „Wie...

බහුකා [Pg.201] නු ඛො භො ගොතම කප්පා අබ්භතීතා අතික්කන්තා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘බහුකා ඛො බ්‍රාහ්මණ කප්පා අබ්භතීතා අතික්කන්තා, තෙ න සුකරා සඞ්ඛාතුං ‘එත්තකා කප්පා’ ඉති වා ‘එත්තකානි කප්පසතානි’ ඉති වා ‘එත්තකානි කප්පසහස්සානි’ ඉතිවා ‘එත්තකානි කප්පසතසහස්සානි’ ඉති වා’’ති එව මාදිනා භගවතා භාසිතං.

...viele Weltzeitalter, Herr Gotama, sind wohl bereits vergangen und vorübergeschritten?“ Bei diesem Anlass wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Viele Weltzeitalter, o Brahmane, sind bereits vergangen und vorübergeschritten; es ist nicht leicht, sie so zu zählen: ‚so viele Weltzeitalter‘, oder ‚so viele hundert Weltzeitalter‘, oder ‚so viele tausend Weltzeitalter‘, oder ‚so viele hunderttausend Weltzeitalter‘“ und so weiter.

පුග්ගලසුත්ත

Puggalasutta

පුච්ඡා – පුග්ගලසුත්තං [Pg.203] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber wo, o Ehrwürdiger, wurde die Puggalasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘අනමතග්ගොයං භික්ඛවෙ සංසාරො, පුබ්බාකොටි න පඤ්ඤායති අවිජ්ජා නීවරණානං සත්තානං තණ්හාසංයොජනානං සන්ධාවතං සංසරතං. එකපුග්ගලස්ස භික්ඛවෙ කප්පං සන්ධාවතො සංසරතො සියා එවං මහා අට්ඨිකඞ්කලො අට්ඨිපුඤ්ජො අට්ඨිරාසි, යථා යං වෙපුල්ලො පබ්බතො. සචෙ සංහාරකො අස්ස, සම්භතඤ්ච න විනස්සෙත්‍යා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde sie vom Erhabenen in dieser Weise gesprochen: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist nicht zu erkennen für die Wesen, die, von Unwissenheit behindert und von Verlangen gefesselt, dahineilen und wandern. Wenn ein einziger Mensch, ihr Mönche, ein ganzes Weltzeitalter hindurch dahineilt und wandert, so gäbe das einen so großen Knochenhaufen, Knochenstapel, Knochenberg wie diesen Berg Vepulla – vorausgesetzt, es gäbe einen Sammler und das Angesammelte würde nicht vergehen“ und so weiter.

දුග්ගතසුත්ත, සුඛිතසුත්ත

Duggatasutta, Sukhitasutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.204] දුග්ගතසුත්තඤ්ච සුඛිතසුත්තඤ්ච භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, o Ehrwürdiger, wurden dort die Duggatasutta und die Sukhitasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘අනමතග්ගොයං භික්ඛවෙ සංසාරො, පුබ්බා කොටි න පඤ්ඤායති අවිජ්ජානීවරණානං සත්තානං තණ්හාසංයොජනානං සන්ධාවතං සංසරතං. යං භික්ඛවෙ පස්සෙය්‍යාථ දුග්ගතං දුරූපෙතං, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං ‘අම්හෙහිපි එවරූපං පච්චනුභූතං ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා’ති, යං භික්ඛවෙ පස්සෙය්‍යාථ සුඛිතං සුසජ්ජිතං,

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus [sprach der Erhabene]: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist für die durch Unwissenheit gehinderten und durch Begehren gefesselten Wesen, die dahinwandern und umherirren, nicht zu erkennen. Wenn ihr, ihr Mönche, jemanden seht, der im Elend und in Not ist, so sollt ihr zu dem Schluss kommen: ‚Auch von uns wurde solches auf diesem langen Weg erfahren.‘ Wenn ihr, ihr Mönche, jemanden seht, dem es wohlergeht und der gut ausgestattet ist,“

නිට්ඨමෙත්ථ [Pg.205] ගන්තබ්බං, ‘‘අම්හෙහිපි පච්චනුභූතං ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

„... so sollt ihr zu dem Schluss kommen: ‚Auch von uns wurde [dies] auf diesem langen Weg erfahren.‘“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

තිංසමත්තසුත්ත

Tiṃsamattasutta

පුච්ඡා – තිංසමත්තසුත්තං [Pg.206] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde das Tiṃsamattasutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ තිංසමත්තෙ පාවෙය්‍යකෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘අනමතග්ගොයං භික්ඛවෙ සංසාරො, පුබ්බාකොටි න පඤ්ඤායති අවිජ්ජානීවරණානං සත්තානං තණ්හාසංයොජනානං සන්ධාවතං සංසරතං. තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නු ඛො බහුතරං, යං වා වො ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා සන්ධාවතං සංසරතං සීසච්ඡින්නානං ලොහිතං පස්සන්නං පග්ඝරිතං, යං වා චතූසු මහාසමුද්දෙසු උදක’’න්ති එවමාදිනා භවගතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf etwa dreißig Bhikkhus aus Pāvā, [sprach der Erhabene]: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist für die durch Unwissenheit gehinderten und durch Begehren gefesselten Wesen, die dahinwandern und umherirren, nicht zu erkennen. Was denkt ihr, ihr Mönche, was ist wohl mehr: das Blut, das von euch auf diesem langen Weg beim Dahinwandern und Umherirren vergossen wurde und floss, als euch die Köpfe abgeschnitten wurden, oder das Wasser in den vier großen Weltmeeren?“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

මාතුසුත්ත

Mātusutta

පුච්ඡා – මාතුසුත්තාදීනි [Pg.209] පනාවුසො ඡසුත්තානි භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen und wie wurden die sechs Suttas, beginnend mit dem Mātusutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘අනමතග්ගොයං භික්ඛවෙ සංසාරො, පුබ්බා කොටි න පඤ්ඤායති අවිජ්ජානීවරණානං සත්තානං තණ්හාසංයොජනානං සන්ධාවතං සංසරතං. න සො භික්ඛවෙ සත්තො සුලභරූපො, යො න මාතාභූතපුබ්බො ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා. යො න පිතාභූතපුබ්බො. යො න භාතාභූතපුබ්බො. යො න භගිනිභූතපුබ්බො. යො න පුත්තභූතපුබ්බො. යො න ධීතාභූතපුබ්බො [Pg.210] ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus, [sprach der Erhabene]: „Anfangslos, ihr Mönche, ist dieser Saṃsāra. Ein erster Anfang ist für die durch Unwissenheit gehinderten und durch Begehren gefesselten Wesen, die dahinwandern und umherirren, nicht zu erkennen. Es ist nicht leicht, ihr Mönche, ein Wesen zu finden, das auf diesem langen Weg nicht schon einmal Mutter gewesen ist, das nicht schon einmal Vater gewesen ist, das nicht schon einmal Bruder gewesen ist, das nicht schon einmal Schwester gewesen ist, das nicht schon einmal Sohn gewesen ist, das nicht schon einmal Tochter gewesen ist auf diesem langen Weg.“ – dies und Weiteres, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen gesprochen.

කස්සපසංයුත්ත

Kassapasaṃyutta

චන්දූපමසුත්ත

Candūpamasutta

පුච්ඡා – කස්සපසංයුත්තෙ [Pg.211] පනාවුසො චන්දූපමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, im Kassapasaṃyutta, in Bezug auf wen und wie wurde das Candūpamasutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘චන්දූපමා භික්ඛවෙ කුලානි උපසඞ්කමථ අපකස්සෙව කායං අපකස්ස චිත්තං නිච්චනවකා කුලෙසු අප්පගබ්භා. සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ පුරිසො ජරුදපානං වා ඔලොකෙය්‍ය පබ්බතවිසමං වා නදීවිදුග්ගං වා අපකස්සෙව කායං අපකස්ස චිත්තං. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ චන්දූපමා කුලානි උපසඞ්කමථ අපකස්සෙව කායං අපකස්ස චිත්තං නිච්චනවකා කුලෙසු අප්පගබ්භා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus, [sprach der Erhabene]: „Wie der Mond, ihr Mönche, sollt ihr an die Familien herantreten, indem ihr den Körper zurückzieht und den Geist zurückzieht, stets wie Neuankömmlinge, nicht aufdringlich bei den Familien. So wie, ihr Mönche, ein Mensch, der in einen alten Brunnen blickt oder auf eine steile Felswand oder in eine tiefe Flussschlucht, seinen Körper zurückzieht und seinen Geist zurückzieht, ebenso, ihr Mönche, sollt ihr wie der Mond an die Familien herantreten, indem ihr den Körper zurückzieht und den Geist zurückzieht, stets wie Neuankömmlinge, nicht aufdringlich bei den Familien.“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

තං [Pg.213] කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කථං රූපා භික්ඛු අරහති කුලානි උපසඞ්කමිතුං.

„Was denkt ihr, ihr Mönche, welcher Art von Bhikkhu gebührt es, an die Familien heranzutreten?“

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.214] තත්ථ භගවතා පරිසුද්ධාපරිසුද්ධ ධම්මදෙසනං දස්සෙත්වා භික්ඛූනං ඔවාදො දින්නො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen, nachdem er die reine und die unreine Lehrverkündigung dargelegt hatte, den Bhikkhus eine Unterweisung gegeben?

විස්සජ්ජනා – ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කථං රූපස්ස භික්ඛුනො අපරිසුද්ධා ධම්මදෙසනා හොති, කථං රූපස්ස භික්ඛුනො පරිසුද්ධා ධම්මදෙසනා [Pg.215] හොතී’’ති එවමාදිනා පරිසුද්ධාපරිසුද්ධධම්මදෙසනා විත්ථාරතො දස්සෙත්වා ‘‘කස්සපෙන වා හි වො භික්ඛවෙ ඔවදිස්සාමි යො වා පනස්ස කස්සපසදිසො, ඔවදිතෙහි ච පන වො තථත්තාය පටිපජ්ජිතබ්බ’’න්ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතො භික්ඛූනං ඔවාදො දින්නො.

Antwort – Nachdem er ausführlich die reine und unreine Lehrverkündigung dargelegt hatte mit den Worten: „Was denkt ihr, ihr Mönche, welcher Art von Bhikkhu ist die Lehrverkündigung unrein, und welcher Art von Bhikkhu ist die Lehrverkündigung rein?“, [sprach er]: „Ich will euch entweder durch Kassapa unterweisen, ihr Mönche, oder durch einen, der Kassapa gleicht; und wenn ihr unterwiesen seid, sollt ihr dementsprechend praktizieren.“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen den Bhikkhus die Unterweisung gegeben.

යො [Pg.216] හි කොචි භික්ඛවෙ භික්ඛු එවංචිත්තො පරෙසං ධම්මං දෙසෙති ‘‘අහො වත මෙ ධම්මං සුණෙය්‍යුං, සුත්වා ච පන ධම්මං පසීදෙය්‍යුං, පසන්නා ච මෙ පසන්නාකාරං කරෙය්‍යුං–

„Wenn nämlich irgendein Bhikkhu, ihr Mönche, mit einem solchen Gedanken anderen die Lehre verkündet: ‚O dass sie doch meine Lehre hören möchten! Und wenn sie die Lehre gehört haben, mögen sie Vertrauen fassen! Und wenn sie Vertrauen gefasst haben, mögen sie mir Zeichen ihres Vertrauens erweisen!‘“

ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො සන්දිට්ඨිකො අකාලිකො එහි පස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහි–

„Wohlverkündet ist die Lehre vom Erhabenen, selbst zu sehen, zeitlos, komm-und-sieh, hinführend, von den Weisen individuell zu erfahren.“

කස්සපෙන [Pg.217] වා හි වො භික්ඛවෙ ඔවදිස්සාමි යො වා පනස්ස කස්සපසදිසො, ඔවදිතෙහි ච පන වො තථත්තාය පටිපජ්ජිතබ්බං–

„Ich will euch entweder durch Kassapa unterweisen, ihr Mönche, oder durch einen, der Kassapa gleicht; und wenn ihr unterwiesen seid, sollt ihr dementsprechend praktizieren.“

කුලූපකසුත්ත

Kulūpakasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.218] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන කස්සපසංයුත්තෙ චතුත්ථං කුලූපකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde von jenem Erhabenen ... pe ... dem vollkommen Erwachten das vierte Sutta, das Kulūpakasutta, im Kassapasaṃyutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කථං රූපො භික්ඛු අරහති කුලූපකො හොතුං, කථං රූපො භික්ඛු න අරහති කුලූපකො හොතු’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, in Bezug auf zahlreiche Bhikkhus, [sprach der Erhabene]: „Was denkt ihr, ihr Mönche, welcher Art soll ein Bhikkhu sein, dem es gebührt, ein Vertrauter von Familien zu sein, und welcher Art soll ein Bhikkhu sein, dem es nicht gebührt, ein Vertrauter von Familien zu sein?“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

කස්සපෙන [Pg.222] වා හි වො භික්ඛවෙ ඔවදිස්සාමි යො වා පනස්ස කස්සපසදිසො, ඔවදිතෙහි ච පන වො තථත්තාය පටිපජ්ජිතබ්බං.

„Ich will euch entweder durch Kassapa unterweisen, ihr Mönche, oder durch einen, der Kassapa gleicht; und wenn ihr unterwiesen seid, sollt ihr dementsprechend praktizieren.“

දුතිය ඔවාදසුත්ත

Dutiya-ovādasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙවාවුසො [Pg.223] භගවතා දුතිය ඔවාදසුත්තං කත්ථ කෙන සද්ධිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, mit wem und wie wurde ebendort das zweite Ovādasutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මතා මහාකස්සපෙන සද්ධිං ‘‘ඔවද කස්සප භික්ඛූ, කරොහි කස්සප භික්ඛූනං ධම්මිං කථං, අහං වා කස්සප භික්ඛූ ඔවදෙය්‍යං ත්වං වා, අහං වා භික්ඛූනං ධම්මිං කථං කරෙය්‍යං ත්වං වා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, zusammen mit dem ehrwürdigen Mahākassapa, [sprach der Erhabene]: „Unterweise, Kassapa, die Bhikkhus! Halte, Kassapa, eine Lehrrede vor den Bhikkhus! Entweder ich, Kassapa, sollte die Bhikkhus unterweisen oder du; entweder ich sollte eine Lehrrede vor den Bhikkhus halten oder du.“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

යස්ස [Pg.224] කස්සචි භන්තෙ සද්ධා නත්ථි කුසලෙසු ධම්මෙසු, හිරී නත්ථි. ඔත්තප්පං නත්ථි. වීරියං නත්ථි. පඤ්ඤා නත්ථි කුසලෙසු ධම්මෙසු.

„Wer auch immer, ehrwürdiger Herr, kein Vertrauen in heilsame Dinge hat, keine sittliche Scham hat, keine sittliche Scheu hat, keine Tatkraft hat, keine Weisheit in heilsamen Dingen hat...“

තතිය ඔවාදසුත්ත

Tatiya-ovādasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙවාවුසො [Pg.227] භගවතා තතියඔවාදසුත්තං කත්ථ කෙන සද්ධිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, mit wem und wie wurde ebendort das dritte Ovādasutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මතායෙව මහාකස්සපෙන සද්ධිං ‘‘ඔවද කස්සප භික්ඛූ. කරොහි කස්සප භික්ඛූනං ධම්මිං කථං, අහං වා කස්සප භික්ඛූ ඔවදෙය්‍යං ත්වං වා. අහං වා භික්ඛූනං ධම්මං කථං කරෙය්‍යං ත්වං වා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, zusammen mit eben dem ehrwürdigen Mahākassapa, [sprach der Erhabene]: „Unterweise, Kassapa, die Bhikkhus! Halte, Kassapa, eine Lehrrede vor den Bhikkhus! Entweder ich, Kassapa, sollte die Bhikkhus unterweisen oder du; entweder ich sollte eine Lehrrede vor den Bhikkhus halten oder du.“ – dies und Weiteres wurde vom Erhabenen gesprochen.

දුබ්බචා [Pg.228] ඛො භන්තෙ එතරහි භික්ඛූ දොවචස්සකරණෙහි ධම්මෙහි සමන්නාගතා අක්ඛමා අප්පදක්ඛිණග්ගාහිනො අනුසාසනිං–

„Schwer belehrbar, ehrwürdiger Herr, sind heutzutage die Bhikkhus, behaftet mit Eigenschaften, die sie schwer belehrbar machen, ungeduldig, und sie nehmen die Unterweisung nicht richtig an.“

සද්ධම්මප්පතිරූපකසුත්ත

Saddhammappatirūpakasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙවාවුසො [Pg.231] භගවතා පරියොසානං සද්ධම්මප්පතිරූපකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Ebenda, Freund, das abschließende Saddhammappatirūpaka-Sutta, das vom Erhabenen gesprochen wurde – wo, wen betreffend, bei welchem Anlass und wie wurde es gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තංයෙව මහාකස්සපං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ මහාකස්සපො භගවන්තං එතදෙවොච ‘‘කො නු ඛො භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙන පුබ්බෙ අප්පතරානි චෙව සික්ඛාපදානි අහෙසුං, බහුතරා ච භික්ඛූ අඤ්ඤාය සණ්ඨහිංසු. කො පන භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙනෙතරහි බහුතරානි චෙව සක්ඛාපදානි අප්පතරා ච භික්ඛූ අඤ්ඤාය සණ්ඨහන්තී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘එවඤ්චෙතං කස්සප හොති සත්තෙසු හායමානෙසු සද්ධම්මෙ අන්තරධායමානෙ බහුතරානිචෙව සික්ඛාපදානි [Pg.232] හොන්ති, අප්පතරාච භික්ඛූ අඤ්ඤාය සණ්ඨහන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eben den ehrwürdigen Mahākassapa gesprochen. Der ehrwürdige Mahākassapa, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Was ist wohl, o Herr, der Grund, was die Ursache, dass es früher weniger Übungsregeln gab und sich mehr Mönche in der höchsten Erkenntnis gründeten? Was aber, o Herr, ist der Grund, was die Ursache, dass es jetzt mehr Übungsregeln gibt und sich weniger Mönche in der höchsten Erkenntnis gründen?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen so gesprochen: „So ist es, Kassapa: Wenn die Wesen verfallen und die wahre Lehre schwindet, gibt es mehr Übungsregeln und weniger Mönche gründen sich in der höchsten Erkenntnis“, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ලාභසක්කාරසංයුත්ත

Lābhasakkārasaṃyutta (Die Sammlung über Gewinn und Ehre)

මීළ්හකසුත්ත

Mīḷhakasutta (Die Lehrrede vom Mistkäfer)

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.235] සම්මාසම්බුද්ධෙන ලාභසක්කාරංයුත්තෙ පඤ්චමං සංගීතං මීළ්හකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Demnach, Freund ... [wie zuvor] ... das vom vollkommen Erleuchteten im Lābhasakkāra-Saṃyutta als fünftes rezitierte Mīḷhakasutta – wo, wen betreffend und wie wurde es gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘දාරුණො භික්ඛවෙ ලාභසක්කාරසිලොකො ඵරුසො අන්තරායිකො අනුත්තරස්ස යොගක්ඛෙමස්ස අධිගමාය. සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ මීළ්හකා ගූථාදී ගූථපූරා පුණ්ණා ගූථස්ස, පුරතො චස්ස මහාගූථපුඤ්ජො, සා තෙන අඤ්ඤා මීළ්හකා අතිමඤ්ඤෙය්‍ය ‘‘අහම්හි ගූථාදී ගූථපූරා පුණ්ණා ගූථස්ස, පුරතො ච ම්‍යායං මහාගූථපුඤ්ජො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, hart, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Wie ein Mistkäfer, ihr Mönche, der Kot frisst, voll von Kot ist, angefüllt mit Kot, und vor ihm ein großer Kothaufen liegt, und er deshalb andere Mistkäfer verachten würde mit den Worten: ‚Ich bin ein Kotfresser, voll von Kot, angefüllt mit Kot, und vor mir liegt dieser große Kothaufen!‘“, mit diesen und weiteren Worten wurde es vom Erhabenen gesprochen.

තං [Pg.237] හි තස්ස භික්ඛවෙ මොඝපුරිසස්ස හොති දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය.

Denn dies gereicht jenem törichten Menschen, ihr Mönche, lange Zeit zum Unheil und zum Leiden.

එවං දාරුණො ඛො භික්ඛවෙ ලාභසක්කාරසිලොකො.

So grausam fürwahr, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm.

තස්මාතිහ [Pg.238] භික්ඛවෙ එවං සික්ඛිතබ්බං, ‘‘උප්පන්නං ලාභසක්කාරසි ලොකං පජහිස්සාම, න ච නො උප්පන්නො ලාභසක්කාරසිලොකො චිත්තං පරියාදාය ඨස්සභී’’ති, එවඤ්හි ඛො භික්ඛවෙ සික්ඛිතබ්බං.

Darum nun, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: „Wir wollen den entstandenen Gewinn, die Ehre und den Ruhm aufgeben, und der entstandene Gewinn, die Ehre und der Ruhm sollen sich nicht unseres Geistes bemächtigen und darin verweilen.“ So fürwahr, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.

එකපුත්තකසුත්ත

Ekaputtakasutta (Die Lehrrede vom einzigen Sohn)

පුච්ඡා – තත්ථො ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකෙහි සංගීතං එකපුත්තකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Ebenda, Freund, das von den alten Textredaktoren rezitierte Ekaputtakasutta – wo, wen betreffend und wie wurde es gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘දාරුණො භික්ඛවෙ ලාභසක්කාරසිලොකො කටුකො ඵරුසො අන්තරායිකො අනුත්තරස්ස යොගක්ඛෙමස්ස අධිගමාය, සද්ධා භික්ඛවෙ උපාසිකා එකපුත්තකං පියං මනාපං එවං සම්මාආයාචමානා [Pg.239] ආයාචෙය්‍ය තාදිසො තාත භවාහි, යාදිසො චිත්තො ච ගහපති හත්ථකො ච ආළවකො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, bitter, rau, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Eine gläubige Laienanhängerin, ihr Mönche, würde ihren geliebten, lieben einzigen Sohn so rechtmäßig bitten: ‚Mögest du so werden, mein Lieber, wie der Hausvater Citta und Hatthaka von Āḷavī!‘“, mit diesen und weiteren Worten wurde es vom Erhabenen gesprochen.

එසා [Pg.240] භික්ඛවෙ තුලා එතං පමාණං මම සාවකානං උපාසකානං යදිදං චිත්තො ච ගහපති හත්ථකො ච ආළවකො.

Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies das Maß für meine Laienschüler, nämlich der Hausvater Citta und Hatthaka von Āḷavī.

සචෙ ඛො ත්වං තාත අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජසි, තාදිසො තාත භවාහි, යාදිසා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා.

Wenn du aber, mein Lieber, aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausziehst, dann mögest du so werden, mein Lieber, wie Sāriputta und Moggallāna.

මා ච ඛො ත්වං තාත සෙඛං අප්පත්තමානසං ලාභසක්කාරසිලොකො අනුපාපුණාතු–

Möge dich aber, mein Lieber, der du noch ein Übender bist und das Ziel des Geistes noch nicht erreicht hast, nicht Gewinn, Ehre und Ruhm einholen –

එවං [Pg.241] දාරුණො භික්ඛවෙ ලාභසක්කාරසිලොකො කටුකො ඵරුසො අන්තරායිකො අනුත්තරස්ස යොගක්ඛෙමස්ස අධිගමාය.

So grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, bitter, rau, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen.

එකවීතුසුත්ත

Ekavītusutta (Die Lehrrede von der einzigen Tochter)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.242] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගායකෙහි සංගීතං එකධීතුසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Ebenda, Freund, das von den alten Textredaktoren rezitierte Ekadhītusutta – wo, wen betreffend und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘දාරුණො භික්ඛවෙ ලාභසක්කාරසිලොකො කටුකො ඵරුසො අන්තරායිකො අනුත්තරස්ස යොගක්ඛෙමස්ස අධිගමාය. සද්ධා භික්ඛවෙ උපාසිකා එකං ධීතරං පියං මනාපං එවං සම්මා ආයාචමානා ආයාචෙය්‍ය ‘තාදිසා අය්‍යෙ භවාහි, යාදිසා ඛුජ්ජුත්තරා ච උපාසිකා වෙළුකණ්ඩකියා ච නන්දමාතා’ති. එසා භික්ඛවෙ තුලා එතං පමාණං මම සාවිකානං උපාසිකානං, යදිදං ඛුජ්ජුත්තරා ච උපාසිකා වෙළුකණ්ඩකියා ච නන්දමාතා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Eben in Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Grausam, ihr Mönche, ist Gewinn, Ehre und Ruhm, bitter, rau, ein Hindernis für das Erreichen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Eine gläubige Laienanhängerin, ihr Mönche, würde ihre geliebte, liebe einzige Tochter so rechtmäßig bitten: ‚Mögest du so werden, meine Liebe, wie die Laienanhängerin Khujjuttarā und Nandas Mutter, Veḷukaṇḍakiyā!‘ Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies das Maß für meine Laienschülerinnen, nämlich die Laienanhängerin Khujjuttarā und Nandas Mutter, Veḷukaṇḍakiyā“, mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සචෙ [Pg.243] ඛො ත්වං අය්‍යෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජසි, භාදිසා අය්‍යෙ භවාහි, යාදිසා ඛෙමා ච භික්ඛුනී උප්පලවණ්ණා ච–

Wenn du aber, meine Liebe, aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausziehst, dann mögest du so werden, meine Liebe, wie die Nonne Khemā und Uppalavaṇṇā –

තස්මාතිහ [Pg.244] භික්ඛවෙ එවං සික්ඛිතබ්බං.

Darum nun, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben.

රාහුලසංයුත්ත

Rāhulasaṃyutta (Die Sammlung über Rāhula)

පුච්ඡා – රාහුලසංයුත්තං [Pg.245] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Die Sammlung über Rāhula aber, Freund – wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde sie vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං රාහුලං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ රාහුලො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සාධු මෙ භන්තෙ භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතු, යමහං භගවතො ධම්මං සුත්වා එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරෙය්‍ය’’න්ති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි රාහුල, චක්ඛුනිච්චං වා අනිච්චං වාති. අනිච්චං භන්තෙ. යං පනානිච්චං, දුක්ඛං වා තං සුඛං වාති. දුක්ඛං භන්තෙ. යං පනානිච්චං දුක්ඛං විපරිණාමධම්මං, කල්ලං නු තං සමනුපස්සිතුං ‘එතං මම, එසො හමස්මි, එසො මෙ අත්තා’ති. නො හෙතං භන්තෙ’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Rāhula gesprochen. Der ehrwürdige Rāhula, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Es wäre gut, o Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze darlegen würde, sodass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen verweilen könnte.“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen so gesprochen: „Was meinst du, Rāhula: Ist das Auge beständig oder unbeständig?“ – „Unbeständig, o Herr.“ – „Was aber unbeständig ist, bringt das Leid oder Glück?“ – „Leid, o Herr.“ – „Was aber unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen ist, ist es angemessen, dies so zu betrachten: ‚Das ist mein, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“ – „Gewiss nicht, o Herr“, mit diesen und weiteren Worten, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ලක්ඛණසංයුත්ත

Lakkhaṇasaṃyutta (Die Sammlung über die Merkmale)

අට්ඨිසුත්ත

Aṭṭhisutta (Die Lehrrede vom Knochengerüst)

පුච්ඡා – ලක්ඛණසංයුත්තෙ [Pg.247] පනාවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකත්ථෙරෙහි පඨමං සංගීතං අට්ඨිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: In der Sammlung über die Merkmale aber, Freund – das von den alten Textredaktor-Ältesten als erstes rezitierte Aṭṭhisutta: Wo, wen betreffend, bei welchem Anlass und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මන්තඤ්ච ලක්ඛණං ආයස්මන්තඤ්ච මහාමොග්ගල්ලානං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ලක්ඛණො භගවතා සම්මුඛෙ ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං එතදවොච [Pg.248] ‘‘ඉධායස්මා මහාමොග්ගල්ලානො ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහන්තො අඤ්ඤතරස්මිං පදෙසෙ සිතං පාත්වාකාසි, කො නු ඛො ආවුසො මොග්ගල්ලාන හෙතු, කො පච්චයො සිතස්ස පාතුකම්මායා’’ති. ආයස්මා ච භන්තෙ මහාමොග්ගල්ලානො ‘‘ඉධාහං ආවුසො ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහන්තො අද්දසං අට්ඨිකසඞ්ඛලිකං වෙහාසං ගච්ඡන්තිං’’ති එවමාදිනා ආරොචෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘චක්ඛුභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, ඤාණභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, යත්‍රහි නාම සාවකො එවරූපං ඤස්සති වා දක්ඛති වා සක්ඛිං වා කරිස්සතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna Folgendes: „Hier hat der ehrwürdige Mahāmoggallāna, als er vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, an einer bestimmten Stelle ein Lächeln gezeigt. Was ist wohl der Grund, Freund Moggallāna, was die Ursache für das Zeigen des Lächelns?“ Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, ehrwürdiger Herr, berichtete auf diese Weise: „Hier, Freund, sah ich, als ich vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, ein Skelett durch die Luft fliegen“ und so weiter. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger, wenn nämlich ein Jünger so etwas wissen, sehen oder bezeugen wird!“ und so weiter.

අච්ඡරියං [Pg.250] වත භො, අබ්භුතං වත භො;

එවරූපොපි නාම සත්තො භවිස්සති.

„Wahrlich erstaunlich, ihr Herrn, wahrlich wunderbar, ihr Herrn! Dass es tatsächlich ein solches Wesen geben kann!“

පිණ්ඩසුත්ත

Piṇḍasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.251] ජානතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන ලක්ඛණසංයුත්තෙ තතියං සංගීතං පිණ්ඩසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, ehrwürdiger Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Piṇḍasutta, das als drittes im Lakkhaṇasaṃyutta von jenem wissenden ... [Abkürzung] ... vollkommen Erwachten vorgetragen wurde, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මන්තඤ්ච ලක්ඛණං ආයස්මන්තඤ්ච මහාමොග්ගල්ලානං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ලක්ඛණො භග්ගවතො සම්මුඛෙ ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං එතදවොච ‘‘ඉධායස්මා මහාමොග්ගල්ලානො ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහන්තො අඤ්ඤතරස්මිං පදෙසෙ සිතං පාත්වාකාසි[Pg.252], කො නුඛො ආවුසො මොග්ගල්ලානහෙතු, කො පච්චයො සිතස්ස පාතුකම්මායා’’ති. ආයස්මා ච භන්තෙ මහාමොග්ගල්ලානො ‘‘ඉධාහං ආවුසො ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහන්තො අද්දසං මංසපිණ්ඩං වෙහාසං ගච්ඡන්තං, තමෙනං ගිජ්ඣාපි කාකාපි කුලලාපි අනුපතිත්වා අනුපතිත්වා විතච්ඡෙන්ති විරාජෙන්ති. සා සුදං අට්ටස්සරං කරොතී’’ති එවමාදිනා ආරොචෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘චක්ඛුභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, ඤාණභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, යත්‍රහි නාම සාවකො එවරූපං ඤස්සති වා දක්ඛති වා සක්ඛිං වා කරිස්සතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna Folgendes: „Hier hat der ehrwürdige Mahāmoggallāna, als er vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, an einer bestimmten Stelle ein Lächeln gezeigt. Was ist wohl der Grund, Freund Moggallāna, was die Ursache für das Zeigen des Lächelns?“ Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, ehrwürdiger Herr, berichtete auf diese Weise: „Hier, Freund, sah ich, als ich vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, einen Fleischklumpen durch die Luft fliegen. Geier, Krähen und Falken stürzten sich immer wieder auf ihn, zerfleischten und zerrissen ihn, während er dabei jämmerliche Schreie ausstieß“ und so weiter. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger, wenn nämlich ein Jünger so etwas wissen, sehen oder bezeugen wird!“ und so weiter.

අසිලොමසුත්ත

Asilomasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.255] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකෙහි මහාථෙරෙහි සංගීතං අසිලොමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Asilomasutta, das von den alten, das Dhamma sammelnden Großältesten rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මන්තඤ්ච ලක්ඛණං ආයස්මන්තඤ්ච මහාමොග්ගල්ලානං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ලක්ඛණො භගවතො සම්මුඛෙ ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං [Pg.256] එතදවොච ‘‘කො නු ඛො ආවුසො මොග්ගල්ලාන හෙතු, කො පච්චයො සිතස්ස පාතුකම්මායා’’ති. ආයස්මා ච භන්තෙ මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරො ‘‘ඉධාහං ආවුසො ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහන්තො අද්දසං අසිලොමං වෙහාසං ගච්ඡන්තං’’ති එවමාදිනා ආරොචෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං චක්ඛුභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, ඤාණභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති. (පෙය්‍යාල) එසො භික්ඛවෙ සත්තො ඉමස්මිංයෙව රාජගහෙ සූකරිකො අහොසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna Folgendes: „Was ist wohl der Grund, Freund Moggallāna, was die Ursache für das Zeigen des Lächelns?“ Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna-Thera, ehrwürdiger Herr, berichtete auf diese Weise: „Hier, Freund, sah ich, als ich vom Berg Gijjhakūṭa herabstieg, einen mit Schwertern Behaarten durch die Luft fliegen“ und so weiter. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, [sprach der Erhabene]: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger ... [Abkürzung] ... Dieses Wesen, ihr Mönche, war genau hier in Rājagaha ein Schweineschlächter“ und so weiter. So wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සූචිලොමසුත්ත

Sūcilomasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.258] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සංගීතං සූචිලොමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Sūcilomasutta, das von den alten, das Dhamma sammelnden Großältesten rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ රාජගහෙ ආයස්මන්තඤ්ච ලක්ඛණං ආයස්මන්තඤ්ච මහාමොග්ගල්ලානං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ලක්ඛණො භගවතො සම්මුඛෙ තථෙව අවොච.

Antwort – Eben dort in Rājagaha, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna gesprochen. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, ehrwürdiger Herr, sprach in Gegenwart des Erhabenen ebenso.

ආයස්මා [Pg.259] ච භන්තෙ මහාමොග්ගල්ලානො තථෙව ආරොචෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘චක්ඛුභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, ඤාණභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති, (පෙය්‍යාල) එසො භික්ඛවෙ සත්තො ඉමස්මිංයෙව රාජගහෙ සූතො අහොසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතා.

Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, ehrwürdiger Herr, berichtete ebenso. Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sehend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger; wissend wahrlich, ihr Mönche, leben die Jünger ... [Abkürzung] ... Dieses Wesen, ihr Mönche, war genau hier in Rājagaha ein Wagenlenker“ und so weiter. So wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පාපභික්ඛුසුත්ත

Pāpabhikkhusutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.261] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සංගීතානි පාපභික්ඛුසුත්තාදීනි පඤ්චසුත්තානි භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතානි.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurden die fünf Lehrreden, beginnend mit dem Pāpabhikkhusutta, die von den alten, das Dhamma sammelnden Großältesten rezitiert wurden, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ ආයස්මන්තඤ්ච ලක්ඛණං ආයස්මන්තඤ්ච මහාමොග්ගල්ලානං ආරබ්භ භාසිතානි. ආයස්මා භන්තෙ ලක්ඛණො භගවතො සම්මුඛෙ පුබ්බෙ වුත්තනයෙනෙව ආරොචෙසි. ආයස්මා ච භන්තෙ මහාමොග්ගල්ලානො ‘‘ඉධාහං ආවුසො ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහන්තො අද්දසං භික්ඛුං වෙහාසං ගච්ඡන්තං. අද්දසං භික්ඛුනිං වෙහාසං ගච්ඡන්තිං. අද්දසං සික්ඛමානං වෙහාසං ගච්ඡන්තිං. අද්දසං සාමණෙරං වෙහාසං ගච්ඡන්තං. අද්දසං සාමණෙරිං වෙහාසං ගච්ඡන්තිං. තස්සා සඞ්ඝාටිපි ආදිත්තා සම්පජ්ජලිතා සජොතිභූතා, පත්තොපි ආදිත්තො සම්පජ්ජලිතො සජොතිභූතො, කායබන්ධනම්පි ආදිත්තං සම්පජ්ජලිතං සජොතිභූතං[Pg.262], කායොපි ආදිත්තො සම්පජ්ජලිතො සජොතිභූතො, සා සුදං අට්ටස්සරං කරොතී’’ති එවමාදිනා ආරොචෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘චක්ඛුභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති ඤාණභූතා වත භික්ඛවෙ සාවකා විහරන්ති. (පෙය්‍යාල). එසො භික්ඛවෙ භික්ඛු කස්සපස්සසම්මාසම්බුද්ධස්ස පාවචනෙ පාපභික්ඛු අහොසි. එසා භික්ඛවෙ භික්ඛුනී කස්සපස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාවචනෙ පාපභික්ඛුනී අහොසි. එසා භික්ඛවෙ සික්ඛමානා කස්සපස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාවචනෙ පාපසික්ඛමානා අහොසි. එසො භික්ඛවෙ සාමණෙරො කස්සපස්සසම්මාසම්බුද්ධස්ස පාවචනෙ පාපසාමණෙරො අහොසි. එසා භික්ඛවෙ සාමණෙරී කස්සපස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාවචනෙ පාපසාමණෙරී අහොසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතානි.

Antwort: In Rājagaha gesprochen, in Bezug auf den ehrwürdigen Lakkhaṇa und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna. Der ehrwürdige Lakkhaṇa, o Herr, berichtete dem Erhabenen von Angesicht zu Angesicht auf dieselbe Weise wie zuvor erwähnt. Und der ehrwürdige Mahāmoggallāna, o Herr, berichtete so: „Als ich, ihr Ehrwürdigen, vom Berg Gijjhakūṭa hinabstieg, sah ich einen Mönch durch die Luft fliegen. Ich sah eine Nonne durch die Luft fliegen. Ich sah eine Übungskandidatin durch die Luft fliegen. Ich sah einen Novizen durch die Luft fliegen. Ich sah eine Novizin durch die Luft fliegen. Auch ihre äußere Robe brannte, loderte und flammte lichterloh, auch ihre Almosenschale brannte, loderte und flammte lichterloh, auch ihr Gürtel brannte, loderte und flammte lichterloh, auch ihr Körper brannte, loderte und flammte lichterloh; und sie stieß jämmerliche Schreie aus.“ Zu diesem Vorfall, o Herr, sprach der Erhabene: „Sehend leben wahrlich die Jünger, o Mönche; wissend leben wahrlich die Jünger. (Abkürzung). Dieser Mönch, o Mönche, war ein schlechter Mönch in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Diese Nonne, o Mönche, war eine schlechte Nonne in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Diese Übungskandidatin, o Mönche, war eine schlechte Übungskandidatin in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Dieser Novize, o Mönche, war ein schlechter Novize in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa. Diese Novizin, o Mönche, war eine schlechte Novizin in der Lehre des vollkommen Erleuchteten Kassapa.“

ඔපම්මසංයුත්ත

Opammasaṃyutta (Die Sammlung über die Gleichnisse)

නඛසිඛසුත්ත

Das Nakhasikhasutta (Die Lehrrede von der Fingerspitze)

පුච්ඡා – ඔපම්මසංයුත්තෙ [Pg.264] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සංගීතං නඛසිඛසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Nakhasikhasutta im Opammasaṃyutta, das von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen, o Ehrwürdiger?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නු ඛො බහුතරං, යො චායං මයා පරිත්තො [Pg.265] නඛසිඛායං පංසු ආරොපිතො, යා චායං මහාපථවී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthi, o Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche sprach der Erhabene Folgendes: „Was denkt ihr, o Mönche? Was ist mehr: der winzige Staub, den ich auf meine Fingerspitze genommen habe, oder diese große Erde?“

තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නු ඛො බහුතරං.

Was denkt ihr, o Mönche, was ist wohl mehr?

තස්මාතිහ [Pg.266] භික්ඛවෙ එවං සික්ඛිතබ්බං.

Darum, o Mönche, solltet ihr euch so üben:

ආණිසුත්ත

Das Āṇisutta (Die Lehrrede vom Pflock)

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සංගීතං ආණිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Āṇisutta ebendort, das von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen, o Ehrwürdiger?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ දසාරහානං ආනකො නාම මුදිඞ්ගො අහොසි, තස්ස දසාරහා ආනකෙ ඝටිතෙ අඤ්ඤං ආණිං ඔදහිංසු, අහු ඛො සො භික්ඛවෙ සමයො යං ආනකස්ස මුදිඞ්ගස්ස පොරාණං පොක්ඛරඵලකං අන්තරධායි[Pg.267], ආණිසඞ්ඝාටොව අවසිස්සී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Genau in Sāvatthi, o Herr, in Bezug auf zahlreiche Mönche, sprach der Erhabene Folgendes: „Einst, o Mönche, hatten die Dasārahas eine Trommel namens Ānaka. Wenn die Ānaka-Trommel einen Riss bekam, setzten die Dasārahas einen anderen Pflock ein. Es kam die Zeit, o Mönche, da das ursprüngliche hölzerne Gehäuse der Ānaka-Trommel verschwand und nur noch eine Ansammlung von Pflöcken übrig blieb.“

භික්ඛුසංයුත්ත

Das Bhikkhusaṃyutta (Die Sammlung über die Mönche)

නවසුත්ත

Das Navasutta (Die Lehrrede über den neuen Mönch)

පුච්ඡා – භික්ඛුසංයුත්තෙ [Pg.269] ආවුසො භගවතා නවසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Navasutta im Bhikkhusaṃyutta vom Erhabenen gesprochen, o Ehrwürdiger?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං නවං භික්ඛුං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ නවො භික්ඛු පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො විහාරං පවිසිත්වා අප්පොසුක්කො තුණ්හීභූතො සඞ්කසායභි, න භික්ඛූනං වෙය්‍යාවච්චං කරොති චීවරකාරසමයෙ තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘මා ඛො තුම්හෙ භික්ඛවෙ එතස්ස භික්ඛුනො උජ්ඣායිත්ථා එසො ඛො භික්ඛවෙ භික්ඛු චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්ම සුඛවිහාරානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthi, o Herr, wurde es in Bezug auf einen bestimmten neuen Mönch gesprochen. Ein bestimmter neuer Mönch, o Herr, ging nach dem Mahl, zurückgekehrt vom Almosengang, in das Kloster, hielt sich untätig und schweigend zurück und half den Mönchen nicht bei den Dienstleistungen zur Zeit des Robenmachers. Zu diesem Vorfall, o Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „Mönche, ärgert euch nicht über diesen Mönch! Dieser Mönch, o Mönche, erlangt nach Wunsch, mühelos und ohne Schwierigkeiten die vier Vertiefungen (Jhānas), die dem höheren Geist angehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben schenken.“

අහම්පි [Pg.270] ඛො භන්තෙ සකං කිච්චං කරොමි,

Auch ich, o Herr, tue meine eigene Pflicht.

එසො [Pg.271] ඛො භික්ඛවෙ භික්ඛු චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී –

Dieser Mönch, o Mönche, erlangt nach Wunsch, mühelos und ohne Schwierigkeiten die vier Vertiefungen, die dem höheren Geist angehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben schenken –

නයිදං සිථිලමාරබ්භ, නයිදං අප්පෙන ථාමසා;

නිබ්බානං අධිගන්තබ්බං, සබ්බදුක්ඛප්පමොචනං;

අයඤ්ච දහරො භික්ඛු, අයමුත්තමපුරිසො;

ධාරෙති අන්තිමං දෙහං, ජෙත්වා මාරං සවාහිනිං–

Nicht durch schlaffen Einsatz, nicht mit geringer Kraft kann dieses Nibbāna erlangt werden, die Befreiung von allem Leiden. Und dieser junge Mönch, dieser überragende Mensch, trägt seinen letzten Körper, nachdem er Māra mitsamt seinem Heer besiegt hat. –

ඛන්ධවග්ගසංයුත්තපාළි

Khandhavaggasaṃyuttapāḷi (Der Text der Sammlung der Gruppen)

සංගායනස්ස පුච්ඡා විස්සජ්ජනා

Fragen und Antworten der Rezitation

නකුලපිතුසුත්ත

Das Nakulapitusutta (Die Lehrrede an Nakulapitā)

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.1] භගවතා ජානතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන ඛන්ධවග්ගසංයුත්තෙ පඨමං නකුලපිතුසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, in Bezug auf wen, bei welchem Vorfall und wie wurde das erste Sutta, das Nakulapitusutta, im Khandhavaggasaṃyutta von jenem Erhabenen, dem Wissenden ... (Abkürzung) ... vollkommen Erwachten gesprochen, o Ehrwürdiger?

විස්සජ්ජනා – භග්ගෙසු භන්තෙ සුසුමාරගිරෙ භෙසකළාවනෙ මිගදායෙ නකුලපිතරං ගහපතිං ආරබ්භ භාසිතං. නකුලපිතා භන්තෙ ගහපති භගවන්තං ‘‘අහමස්මි භන්තෙ ජිණ්ණො වුඩ්ඪො මහල්ලකො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො ආතුරකායො අභික්ඛණාතඞ්කො, අනිච්චදස්සාවී ඛො පනාහං භන්තෙ භගවතො මනොභාවනීයානඤ්ච භික්ඛූනං, ඔවදතු මං භන්තෙ භගවා, අනුසාසතු මං භන්තෙ භගවා, යං මමස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘එවමෙතං ගහපති, එවමෙතං ගහපති, ආතුරො හායං ගහපති කායො අණ්ඩභූතො පරියොනද්ධො, යො හි ගහපති ඉමං කායං පරිහරන්තො මුහුත්තම්පි ආරොග්‍යං පටිජානෙය්‍ය, කිමඤ්ඤත්‍ර බාල්‍යා. තස්මාතිහ තෙ ගහපති එවං සික්ඛිතබ්බං ‘ආතුරකායස්ස මෙ සතො චිත්තං අනාතුරං භවිස්සතී’ති. එවඤ්හි තෙ ගහපති සික්ඛිතබ්බ’’න්ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Im Lande der Bhaggen, o Herr, bei Susumāragira im Bhesakaḷā-Wald, dem Wildpark, wurde es in Bezug auf den Hausvater Nakulapitā gesprochen. Der Hausvater Nakulapitā, o Herr, sprach zum Erhabenen: „Ich bin alt, o Herr, betagt, hinfällig, weit an Jahren vorangeschritten, am Ende des Lebensweges angelangt, mein Körper ist gebrechlich und ständig von Krankheit geplagt. Ich kann den Erhabenen und die geistig hochgesinnten Mönche nur noch selten sehen. Möge der Erhabene mich belehren, möge der Erhabene mich unterweisen, was mir für lange Zeit zum Heil und zum Segen gereichen möge.“ Zu diesem Vorfall, o Herr, sprach der Erhabene: „So ist es, Hausvater, so ist es! Denn dieser Körper ist gebrechlich, wie ein Ei beschaffen und umhüllt. Wer, o Hausvater, der diesen Körper mitschleppt, auch nur für einen Augenblick behaupten würde, gesund zu sein – was wäre das anderes als Torheit? Darum, Hausvater, solltest du dich so üben: ‚Obgleich mein Körper krank ist, soll mein Geist gesund bleiben.‘ So, Hausvater, solltest du dich üben.“ So, o Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

තස්මාතිහ [Pg.3] තෙ ගහපති එවං සික්ඛිතබ්බං.

Darum, o Hausvater, solltest du dich so üben.

පුච්ඡා – තඤ්චාවුසො [Pg.4] භගවතා සංඛිත්තෙන භාසිතං විත්ථාරෙන කෙන කථඤ්ච විභත්තං.

Frage: Und dieses vom Erhabenen kurz Gesprochene – von wem und wie wurde es ausführlich dargelegt, o Ehrwürdiger?

විස්සජ්ජනා – තං ඛො භන්තෙ භගවතා සංඛිත්තෙන දෙසිතං ‘‘කථඤ්ච ගහපති ආතුරකායො චෙව හොති ආතුරචිත්තො ච. ඉධ ගහපති අස්සුතවා පුථුජ්ජනො අරියානං අදස්සාවී අරියධම්මස්ස අකොවිදො අරියධම්මෙ අවිනීතො, සප්පුරිසානං අදස්සාවී සප්පුරිසධම්මස්ස අකොවිදො සප්පුරිසධම්මෙ අවිනීතො රූපං අත්තතො සමනුපස්සති රූපවන්තං වා අත්තානං, අත්තනි වා රූපං, රූපස්මිං වා අත්තානං, ‘‘අහං රූපං මම රූප’’න්ති පරියුට්ඨට්ඨායී හොති. තස්ස ‘‘අහං රූපං මම රූප’’න්ති පරියුට්ඨට්ඨායිනො තං රූපං විපරිණමති අඤ්ඤථා හොති. තස්ස රූපවිපරිණාමඤ්ඤථාභාවා උප්පජ්ජන්ති සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන ධම්මසෙනාපතිනා විත්ථාරෙන විභත්තං.

Antwort – Das, Ehrwürdiger, was vom Erhabenen kurz dargelegt wurde: ‚Und wie, Hausvater, ist man körperlich krank und auch geistig krank? Da, Hausvater, betrachtet ein unbelehrter Weltling, der die Edlen nicht sieht, der in der Lehre der Edlen unkundig ist, in der Lehre der Edlen ungeübt ist, der die rechtschaffenen Menschen nicht sieht, der in der Lehre der rechtschaffenen Menschen unkundig ist, in der Lehre der rechtschaffenen Menschen ungeübt ist, die Form als das Selbst, oder das Selbst als formbesitzend, oder die Form im Selbst, oder das Selbst in der Form. Er ist besessen von der Vorstellung: „Ich bin die Form, die Form ist mein.“ Für den, der von der Vorstellung besessen ist: „Ich bin die Form, die Form ist mein“, verändert sich diese Form, wird anders. Durch die Veränderung und das Anderswerden der Form entstehen ihm Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung‘ – dies und so weiter, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, ausführlich dargelegt.

අනිච්චසුත්ත

Aniccasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.9] ආවුසො දුතියවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහක මහාථෙරෙහි පඨමං සංගීතං අනිච්චසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, im zweiten Kapitel, wo wurde das von den alten, die Lehre sammelnden Großältesten als erstes rezitierte Aniccasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘රූපං භික්ඛවෙඅනිච්චං, වෙදනා අනිච්චා, සඤ්ඤා අනිච්චා, සඞ්ඛාරා අනිච්චා, විඤ්ඤාණං අනිච්චං. එවං පස්සං භික්ඛවෙ සුතවා අරියසාවකො රූපස්මිම්පි නිබ්බින්දති, වෙදනායපි නිබ්බින්දති, සඤ්ඤායපි නිබ්බින්දති, සඞ්ඛාරෙසුපි නිබ්බින්දති, විඤ්ඤාණස්මිම්පි නිබ්බින්දති, නිබ්බින්දං විරජ්ජති, විරාගා විමුච්චති, විමුත්තස්මිං ‘විමුත්ත’මිති ඤාණං හොතී’’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Die Form, ihr Mönche, ist vergänglich; das Gefühl ist vergänglich; die Wahrnehmung ist vergänglich; die Gestaltungen sind vergänglich; das Bewusstsein ist vergänglich. Wenn er dies so sieht, ihr Mönche, wendet sich der erfahrene edle Schüler von der Form ab, wendet sich vom Gefühl ab, wendet sich von der Wahrnehmung ab, wendet sich von den Gestaltungen ab, wendet sich vom Bewusstsein ab. Durch die Abwendung wird er leidenschaftslos; durch die Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Im Befreiten entsteht das Wissen: „Es ist befreit.“‘ So, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

දුක්ඛඅනත්තසුත්ත

Dukkhaanattasutta

පුච්ඡා – දුක්ඛඅනත්තසුත්තානි [Pg.10] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතානි.

Frage – Wo aber, Freund, wurden die Dukkhaanattasuttas vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘රූපං භික්ඛවෙ දුක්ඛං, වෙදනා දුක්ඛා, සඤ්ඤා දුක්ඛා, සඞ්ඛාරා දුක්ඛා, විඤ්ඤාණං දුක්ඛං. රූපං භික්ඛවෙ අනත්තා, වෙදනා අනත්තා, සඤ්ඤා අනත්තා, සඞ්ඛාරා අනත්තා, විඤ්ඤාණං අනත්තා. එවං පස්සං භික්ඛවෙ සුතවා අරියසාවකො රූපස්මිම්පි නිබ්බින්දති, වෙදනායපි නිබ්බින්දති, සඤ්ඤායපි නිබ්බින්දති, සඞ්ඛාරෙසුපි නිබ්බින්දති, විඤ්ඤාණස්මිම්පි නිබ්බින්දති, නිබ්බින්දං විරජ්ජති, විරාගා විමුච්චති, විමුත්තස්මිං ‘විමුත්ත’මිති ඤාණං හොති, ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායාති පජානාතී’’ති එවං ඛො භන්තෙ භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Die Form, ihr Mönche, ist leidvoll; das Gefühl ist leidvoll; die Wahrnehmung ist leidvoll; die Gestaltungen sind leidvoll; das Bewusstsein ist leidvoll. Die Form, ihr Mönche, ist Nicht-Selbst; das Gefühl ist Nicht-Selbst; die Wahrnehmung ist Nicht-Selbst; die Gestaltungen sind Nicht-Selbst; das Bewusstsein ist Nicht-Selbst. Wenn er dies so sieht, ihr Mönche, wendet sich der erfahrene edle Schüler von der Form ab, wendet sich vom Gefühl ab, wendet sich von der Wahrnehmung ab, wendet sich von den Gestaltungen ab, wendet sich vom Bewusstsein ab. Durch die Abwendung wird er leidenschaftslos; durch die Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Im Befreiten entsteht das Wissen: „Es ist befreit.“ Er versteht: „Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das Getane, es gibt kein weiteres Dasein mehr hierzu.“‘ So, Ehrwürdiger, wurden sie vom Erhabenen gesprochen.

භාරසුත්ත

Bhārasutta

පුච්ඡා – භාරසුත්තං [Pg.11] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, wurde das Bhārasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘භාරඤ්ච වො භික්ඛවෙ දෙසෙස්සාමි භාරහාරඤ්ච භාරාදානඤ්ච භාරනික්ඛෙපනඤ්ච, තං සුණාථ. කතමො ච භික්ඛවෙභාරො, ‘පඤ්චුපාදානක්ඛන්ධා’ තිස්ස වචනීයං. කතමෙ පඤ්ච, රූපුපාදානක්ඛන්ධො වෙදනුපාදානක්ඛන්ධො සඤ්ඤුපාදානක්ඛන්ධො සඞ්ඛාරුපාදානක්ඛන්ධො විඤ්ඤාණුපාදානක්ඛන්ධො. අයං වුච්චති භික්ඛවෙ භාරො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Die Last, ihr Mönche, will ich euch verkünden, und den Träger der Last, das Aufnehmen der Last und das Ablegen der Last. Hört zu! Und was, ihr Mönche, ist die Last? „Die fünf Gruppen des Erfassens“, sollte man sagen. Welche fünf? Die Gruppe des Erfassens der Form, die Gruppe des Erfassens des Gefühls, die Gruppe des Erfassens der Wahrnehmung, die Gruppe des Erfassens der Gestaltungen, die Gruppe des Erfassens des Bewusstseins. Dies, ihr Mönche, wird die Last genannt‘ – dies und so weiter wurde vom Erhabenen gesprochen.

භාරා [Pg.13] හවෙ පඤ්චක්ඛන්ධා, භාරහාරො ච පුග්ගලො;

භාරාදානං දුඛං ලොකෙ, භාරනික්ඛෙපනං සුඛං;

නික්ඛිපිත්වා ගරුං භාරං, අඤ්ඤං භාරං අනාදිය;

සමූලං තණ්හමබ්බුය්හ, නිච්ඡාතො පරිනිබ්බුතො.

Die Lasten wahrlich sind die fünf Gruppen, und der Träger der Last ist die Person; das Aufnehmen der Last ist Leiden in der Welt, das Ablegen der Last ist Glück. Nachdem man die schwere Last abgelegt und keine andere Last aufgenommen hat, hat man das Begehren mitsamt der Wurzel ausgerissen; man ist frei von Hunger, völlig erloschen.

නතුම්හාකසුත්ත

Natumhākasutta

පුච්ඡා – න තුම්හාකසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, wurde das Natumhākasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛු ආරබ්භ ‘‘යං භික්ඛවෙ නතුම්හාකං තං පජහථ, තං වො පහීනං හිතාය සුඛායභවිස්සතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: ‚Was nicht euer ist, ihr Mönche, das gebt auf! Wenn ihr es aufgegeben habt, wird es euch zum Segen und zum Glück gereichen‘ – dies und so weiter wurde vom Erhabenen dargelegt.

අනත්තලක්ඛණසුත්ත

Anattalakkhaṇasutta

පුච්ඡා – අනත්තලක්ඛණසුත්තං [Pg.15] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, wurde das Anattalakkhaṇasutta vom Erhabenen in Bezug auf wen und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – බාරාණසියං භන්තෙ ඉසිපතනෙ මිගදායෙ පඤ්චවග්ගියෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘රූපං භික්ඛවෙ අනත්තා, රූපඤ්ච හිදං භික්ඛවෙ අත්තා අභවිස්ස, නයිදං රූපං ආබාධාය සංවත්තෙය්‍ය, ලබ්භෙථ ච රූපෙ එවං මෙ රූපං හොතු, එවං මෙ රූපං මා අහොසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Benares, Ehrwürdiger, im Isipatana, dem Wildpark, in Bezug auf die Mönche der Fünfergruppe gesprochen: ‚Die Form, ihr Mönche, ist Nicht-Selbst. Wenn diese Form, ihr Mönche, das Selbst wäre, dann würde diese Form nicht zur Krankheit führen, und man könnte über die Form bestimmen: „So soll meine Form sein, so soll meine Form nicht sein“‘ – dies und so weiter wurde vom Erhabenen gesprochen.

යමකසුත්ත

Yamakasutta

පුච්ඡා – ථෙරවග්ගෙ පනාවුසො තතියං සංගීතං යමකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Kapitel der Ältesten aber, Freund, wo wurde das als drittes rezitierte Yamakasutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං යමකත්ථෙරං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං. ආයස්මතො භන්තෙ යමකත්ථෙරස්ස එවරූපං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං හොති ‘‘තථාහං භගවතා ධම්මං දෙසිතං ආජානාමි, යථා ඛීණාසවො භික්ඛු කායස්ස භෙදා උච්ඡිජ්ජති විනස්සති, න හොති පරංමරණා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි ආවුසො යමක, රූපං නිච්චං වා අනිච්චං වා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ältesten Yamaka vom ehrwürdigen Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Dem ehrwürdigen Ältesten Yamaka, Ehrwürdiger, war eine solche schädliche Ansicht arisen: ‚So verstehe ich die vom Erhabenen dargelegte Lehre, dass ein triebversiegter Mönch mit dem Zerfall des Körpers vernichtet wird und vergeht, nach dem Tode nicht mehr existiert.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde: ‚Was meinst du dazu, Freund Yamaka, ist die Form beständig oder unbeständig?‘ – dies und so weiter vom ehrwürdigen Ältesten Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.18] තත්ථ ආයස්මා සාරිපුත්තත්ථෙරො ධම්මසෙනාපති ආයස්මතො යමකත්ථෙරස්ස පටිවිද්ධසච්චස්ස දිට්ඨිසම්පන්නස්ස අනුයොගවත්තඣාපනවසෙන පටිපුච්ඡිත්වා උත්තරි ධම්මදෙසනං විත්ථාරෙන දෙසෙසි.

Frage – Und wie, Freund, hat dort der ehrwürdige Älteste Sāriputta, der Feldherr der Lehre, den ehrwürdigen Ältesten Yamaka, der die Wahrheit durchdrungen hatte und die rechte Ansicht besaß, mittels der Entkräftung seiner Argumentation durch Befragung ausgefragt und ihm danach die weitere Lehrverkündigung ausführlich dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තං කිං මඤ්ඤසි ආවුසො යමක, රූපං ‘තථාගතො’ති සමනුපස්සසීති. ‘නො හෙතං ආවුසො’. වෙදනං. සඤ්ඤං. සඞ්ඛාරෙ. විඤ්ඤාණං ‘තථාගතො’ති සමනුපස්සසීති. ‘නො හෙතං ආවුසො’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මා සාරිපුත්තත්ථෙරො ධම්මසෙනාපති ආයස්මතො යමකත්ථෙරස්ස අනුයොගවත්තඣාපනවසෙන පටිපුච්ඡිත්වා පටිපුච්ඡිත්වා උත්තරි ධම්මදෙසනං පවත්තෙසි.

Antwort – ‚Was meinst du dazu, Freund Yamaka, betrachtest du die Form als den „Tathāgata“?‘ – ‚Gewiss nicht, Freund.‘ ‚Das Gefühl?‘ ‚Die Wahrnehmung?‘ ‚Die Gestaltungen?‘ ‚Betrachtest du das Bewusstsein als den „Tathāgata“?‘ – ‚Gewiss nicht, Freund‘ – dies und so weiter, Ehrwürdiger, hat der ehrwürdige Älteste Sāriputta, der Feldherr der Lehre, den ehrwürdigen Ältesten Yamaka mittels der Entkräftung seiner Argumentation durch Befragung wieder und wieder ausgefragt und danach die weitere Lehrverkündigung fortgeführt.

තං [Pg.20] කිං මඤ්ඤසි ආවුසො යමක, රූපං, වෙදනං, සඤ්ඤං, සඞ්ඛාරෙ, විඤ්ඤාණං ‘තථාගතො’ති සමනුපස්සසි–

Was meinst du, Freund Yamaka, betrachtest du die Form, das Gefühl, die Wahrnehmung, die Geistesformationen, das Bewusstsein als den ‚Tathāgata‘?

වක්කලිසුත්ත

Das Vakkali-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.22] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන ඛන්ධවග්ගසංයුත්තෙ ථෙරවග්ගෙ පඤ්චමං වක්කලිසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das fünfte Sutta, das Vakkali-Sutta, im Kapitel über die Theras in der Sektion über die Aggregate (Khandhavagga) von jenem Erhabenen, dem vollkommen Erwachten, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මන්තං වක්කලිං ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ වක්කලිථෙරො ආබාධිකො දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො භගවන්තං එතදවොච ‘‘චිරපටිකාහං භන්තෙ භගවන්තං දස්සනාය උපසඞ්කමිතුකාමො, නත්ථි ච මෙ කායස්මිං තාවතිකා බලමත්තා, යාවතාහං භගවන්තං දස්සනාය උපසඞ්කමෙය්‍ය’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අලං වක්කලි, කිං තෙ ඉමිනා පූතිකායෙන දිට්ඨෙන, යො ඛො වක්කලි ධම්මං පස්සති, සො මං පස්සති, යො මං පස්සති, සො ධම්මං පස්සති. ධම්මඤ්හි වක්කලි පස්සන්තො මං පස්සති, මං පස්සන්තො ධම්මං පස්සති. තං කිං මඤ්ඤසි වක්කලි[Pg.23], රූපං නිච්චං වා අනිච්චං වා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Vakkali gesprochen. Der ehrwürdige Thera Vakkali, Herr, war krank, leidend, schwer erkrankt, und er sprach zum Erhabenen: „Schon seit langem, Herr, wünsche ich den Erhabenen zu besuchen, aber in meinem Körper ist nicht so viel Kraft vorhanden, dass ich den Erhabenen besuchen könnte.“ Bei diesem Anlass, Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Genug, Vakkali! Was nützt es dir, diesen unreinen Körper zu sehen? Wer, Vakkali, das Dhamma sieht, der sieht mich; wer mich sieht, der sieht das Dhamma. Denn wer das Dhamma sieht, Vakkali, sieht mich; wer mich sieht, sieht das Dhamma. Was meinst du, Vakkali, ist die Form beständig oder unbeständig?“ und so weiter.

‘‘අහං [Pg.26] වක්කලි, කිං තෙ ඉමිනා පූතිකායෙන දිට්ඨෙන’’ –

„Ich, Vakkali – was nützt es dir, diesen unreinen Körper zu sehen?“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි වක්කලි, රූපං නිච්චං වා අනිච්චං වා’’ –

„Was meinst du, Vakkali, ist die Form beständig oder unbeständig?“

අනිච්චං භන්තෙ.

„Unbeständig, Herr.“

‘‘යං පනානිච්චං, දුක්ඛං වා තං සුඛං වා’’–

„Was aber unbeständig ist, ist das leidvoll oder freudvoll?“

දුක්ඛං භන්තෙ.

„Leidvoll, Herr.“

යං පනානිච්චං දුක්ඛං විපරිණාමධම්මං, කල්ලං නු තං සමනුපස්සිතුං ‘‘එතං මම, එසොහමස්මි, එසො මෙ අත්තා’’–

„Was aber unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen ist, ist es angemessen, dies so zu betrachten: ‚Das ist mein, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.27] පුනපි භගවා භික්ඛූ පෙසෙත්වා ආයස්මතො වක්කලිත්ථෙරස්ස පග්ගහවචනං ආරොචාපෙසි. සොපි කථං අත්තනො පවත්තිං භගවතො පච්චාරොචාපෙසි. කථඤ්චස්ස අභිසම්පරායො අහොසි.

Frage – Und wie, Freund, sandte der Erhabene wiederum Mönche aus und ließ dem ehrwürdigen Thera Vakkali Worte der Ermutigung überbringen? Und wie berichtete jener wiederum dem Erhabenen von seinem eigenen Zustand? Und wie war sein zukünftiges Schicksal?

විස්සජ්ජනා – සුණාවුසො ත්වං වක්කලි භගවතො වචනං ද්වින්නඤ්ච දෙවතානං, ඉමං ආවුසො රත්තිං ද්වෙ දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ගිජ්ඣකූටං ඔභාසෙත්වා යෙන

Antwort – Höre, Freund, die Worte des Erhabenen und der zwei Gottheiten bezüglich Vakkali: In dieser Nacht, Freund, kamen, als die Nacht weit vorangeschritten war, zwei Gottheiten von erhabener Schönheit, die den gesamten Geierberg erleuchteten, dorthin, wo

භගවා [Pg.28] තෙනුපසඞ්කමිංසු, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු, එකමන්තං ඨිතා ඛො ආවුසො එකා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච ‘වක්කලි භන්තෙ භික්ඛු විමොක්ඛාය චෙතෙතී’ති. අපරා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච ‘සො හි නූන භන්තෙ සුවිමුත්තො විමුච්චිස්සතී’ති. භගවා ච තං ආවුසො වක්කලි එවමාහ ‘මා භායි වක්කලි, මා භායි වක්කලි, අපාපකං තෙ මරණං භවිස්සති, අපාපිකා කාලකිරියා’ති. එවං ඛො භන්තෙ භගවා පුනපි භික්ඛූ පෙසෙත්වා ආයස්මතො වක්කලිත්ථෙරස්ස පග්ගහවචනං ආරොචාපෙසි. සොපි භන්තෙ ආයස්මා තෙනහාවුසො මම වචනෙන භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දථ ‘‘වක්කලි භන්තෙ භික්ඛු ආබාධිකො දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො, සො භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දතී’’ති, එවඤ්ච වදෙථ ‘‘රූපං අනිච්චං, තාහං භන්තෙ න කඞ්ඛාමි, යදනිච්චං තං දුක්ඛන්ති නවිචිකිච්ඡාමි, යදනිච්චං දුක්ඛං විපරිණාමධම්මං, නත්ථි මෙ තත්ථ ඡන්දො වා රාගො වා පෙමංවාති න විචිකිච්ඡාමී’’ති එවමාදිනා භගවතො අත්තනො පවත්තිං පච්චාරොචාපෙසි. සො හි භන්තෙ ආයස්මා අචිරපක්කන්තෙසු තෙසු භික්ඛූසු සත්ථං ආහරිත්වා වෙදනං වික්ඛම්භෙත්වා මූලකම්මට්ඨානං ආදාය සම්පජානො අරහත්තං සච්ඡිකත්වා කාලමකාසි. එවං ඛො භන්තෙ තස්ස ආයස්මතො අභිසම්පරායො අහොසි.

der Erhabene war. Nachdem sie sich genähert hatten, verneigten sie sich vor dem Erhabenen und stellten sich auf eine Seite. Zur Seite stehend sprach eine Gottheit zum Erhabenen: ‚Herr, der Mönch Vakkali sinnt auf Befreiung.‘ Die andere Gottheit sprach zum Erhabenen: ‚Er wird gewiss gut befreit werden, Herr.‘ Und der Erhabene, Freund, sprach so zu Vakkali: ‚Fürchte dich nicht, Vakkali, fürchte dich nicht, Vakkali! Dein Tod wird nicht sündhaft sein, dein Verscheiden wird fehlerfrei sein.‘ Auf diese Weise, Herr, sandte der Erhabene wiederum Mönche aus und ließ dem ehrwürdigen Thera Vakkali Worte der Ermutigung überbringen. Und jener ehrwürdige Herr sprach: ‚Geht nun, Freunde, und erweist in meinem Namen dem Erhabenen mit dem Haupte zu seinen Füßen Verehrung: „Herr, der Mönch Vakkali ist krank, leidend, schwer erkrankt; er verehrt die Füße des Erhabenen mit dem Haupte.“ Und sprecht so: „Die Form ist unbeständig, daran zweifle ich nicht, Herr. Was unbeständig ist, ist leidvoll, darüber hege ich keine Unschlüssigkeit. Was unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen ist, daran habe ich kein Begehren, keine Begierde, keine Zuneigung, darüber zweifle ich nicht.“‘ In dieser Weise ließ er dem Erhabenen seinen eigenen Zustand berichten. Kurz nachdem jene Mönche gegangen waren, griff dieser ehrwürdige Herr zum Messer, unterdrückte das Schmerzgefühl, ergriff sein grundlegendes Meditationsobjekt, verwirklichte mit klarem Bewusstsein die Arahatschaft und verschied. Auf diese Weise, Herr, war das zukünftige Schicksal dieses ehrwürdigen Herrn.

අස්සජිසුත්ත

Das Assaji-Sutta

පුච්ඡා – අස්සජිසුත්තං [Pg.33] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Assaji-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ආයස්මන්තං අස්සජිං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ අස්සජි ආබාධිකො දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො භගවන්තං එතදවොච ‘‘පුබ්බෙ ඛ්වාහං භන්තෙ ගෙලඤ්ඤෙ පස්සම්භෙත්වා පස්සම්භෙත්වා කායසඞ්ඛාරෙ විහරාමි, සොහං සමාධිං නප්පටිලභාමි. තස්ස මය්හං භන්තෙ තං සමාධිං අප්පටිලභතො එවං හොති නො චස්සාහං පරිහායාමී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යෙ තෙ අස්සජි සමණබ්‍රාහ්මණා සමාධිසාරකා සමාධිසාමඤ්ඤා, තෙසං තං සමාධිං අප්පටිලභතං එවං හොති ‘නො චස්සු මයං පරිහායාමා’ති. තං කිං මඤ්ඤසි අස්සජි, රූපං නිච්චං වා අනිච්චං වා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Assaji gesprochen. Der ehrwürdige Assaji, Herr, war krank, leidend, schwer erkrankt, und er sprach zum Erhabenen: „Früher, Herr, verwelkte ich während meiner Krankheit, indem ich die körperlichen Formationen immer wieder beruhigte; nun aber erlange ich die Konzentration nicht mehr. Da ich diese Konzentration nicht erlange, Herr, denke ich: ‚Hoffentlich erleide ich keinen Rückschritt?‘“ Bei diesem Anlass, Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Assaji, jene Asketen und Brahmanen, für die Konzentration das Wesentliche ist, die Konzentration als das Höchste ansehen – wenn sie diese Konzentration nicht erlangen, denken sie: ‚Hoffentlich erleiden wir keinen Rückschritt?‘ Was meinst du, Assaji, ist die Form beständig oder unbeständig?“ und so weiter, Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ඛෙමකසුත්ත

Das Khemaka-Sutta

පුච්ඡා – ඛෙමකසුත්තං [Pg.36] පනාවුසො කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Khemaka-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං භන්තෙ සම්බහුලෙ ථෙරෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ආයස්මතා ඛෙමකත්ථෙරෙන භාසිතං. සම්බහුලා භන්තෙ ථෙරා භික්ඛූ ආයස්මන්තං දාසකං පෙසෙත්වා චතුක්ඛත්තුං ආයස්මන්තං ඛෙමකං ආබාධිකං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං ගෙලඤ්ඤකාරණඤ්ච ධම්මඤ්ච පුච්ඡිංසු[Pg.37], තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘පඤ්චිමෙ ආවුසො උපාදානක්ඛන්ධා වුත්තා භගවතා. සෙය්‍යථිදං, රූපුපාදානක්ඛන්ධො වෙදනුපාදානක්ඛන්ධො සඤ්ඤුපාදානක්ඛන්ධො සඞ්ඛාරුපාදානක්ඛන්ධො විඤ්ඤාණුපාදානක්ඛන්ධො, ඉමෙසු ඛ්වාහං ආවුසො පඤ්චසු උපාදානක්ඛන්ධෙසු න කිඤ්චි අත්තං වා අත්තනියං වා සමනුපස්සාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා ඛෙමකත්ථෙරෙන භාසිතං.

Antwort – In Kosambī, Herr, wurde es in Bezug auf zahlreiche ältere Mönche vom ehrwürdigen Thera Khemaka gesprochen. Zahlreiche ältere Mönche, Herr, sandten den ehrwürdigen Dāsaka viermal zum ehrwürdigen Khemaka, der krank, leidend, schwer erkrankt war, und fragten nach dem Grund seiner Krankheit und nach der Lehre. Bei diesem Anlass, Herr, wurde vom ehrwürdigen Thera Khemaka Folgendes gesprochen: „Diese fünf Aggregate des Ergreifens, Freunde, wurden vom Erhabenen dargelegt. Und zwar: das Aggregat des Ergreifens der Form, das Aggregat des Ergreifens des Gefühls, das Aggregat des Ergreifens der Wahrnehmung, das Aggregat des Ergreifens der Geistesformationen, das Aggregat des Ergreifens des Bewusstseins. In diesen fünf Aggregaten des Ergreifens, Freunde, betrachte ich nichts als das Selbst oder als dem Selbst zugehörig“, und so weiter, Herr, wurde es vom ehrwürdigen Thera Khemaka gesprochen.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.40] තත්ථ ආයස්මා ඛෙමකො උත්තරි ධම්මදෙසනං පවඩ්ඪෙත්වා විත්ථාරෙන ථෙරානං භික්ඛූනං දෙසෙසි. කීදිසො ච නෙසං ධම්මදෙසකධම්මප්පටිග්ගාහකානං ධම්මදෙසනාය ආනිසංසො අධිගතො.

Frage – Und wie, Freund, führte der ehrwürdige Khemaka dort die Lehrverkündigung weiter fort und legte sie den älteren Mönchen ausführlich dar? Und welcher Nutzen wurde von ihnen, dem Verkündiger der Lehre und den Empfängern der Lehre, durch diese Lehrverkündigung erlangt?

විස්සජ්ජනා – චතුත්ථෙ භන්තෙ වාරෙ ආයස්මා ඛෙමකො ‘‘අලං ආවුසො දාසක කිං ඉමාය සන්ධාවනිකාය, ආහරාවුසො දණ්ඩං, අහමෙව ථෙරානං සන්තිකං ගමිස්සාමී’’ති දණ්ඩමොලුබ්භ ආයස්මා ඛෙමකො යෙන ථෙරා භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා ථෙරෙහි භික්ඛූහි පුච්ඡිතො ‘‘නඛ්වාහං ආවුසො රූපං අස්මීති වදාමි, නපි අඤ්ඤත්‍ර රූපා අස්මීති වදාමි. න ඛ්වාහං ආවුසො වෙදනං අස්මීති වදාමි, නපි අඤ්ඤත්‍ර වෙදනා අස්මීති වදාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මා ඛෙමකො උත්තරිපි ධම්මදෙසනං පවඩ්ඪෙත්වා විත්ථාරෙන දෙසෙසි. ඉමස්මිඤ්ච පන භන්තෙ වෙය්‍යාකරණස්මිං භඤ්ඤමානෙ සට්ඨිමත්තානං ථෙරානං භික්ඛූනං අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තානි විමුච්චිංසු ආයස්මතොච ඛෙමකස්ස. එවං ඛො භන්තෙ තෙසං ථෙරානං ධම්මදෙසකධම්මප්පටිග්ගාහකානං ධම්මාභිසමයො අහොසි.

Antwort – Beim vierten Mal, ehrwürdiger Herr, sprach der ehrwürdige Khemaka: „Genug, Freund Dāsaka, was soll dieses Hin- und Herlaufen? Bring mir den Stock, Freund, ich selbst werde mich zu den älteren Mönchen begeben.“ Auf einen Stock gestützt ging der ehrwürdige Khemaka dorthin, wo sich die älteren Mönche befanden. Als er dort angekommen war und von den älteren Mönchen gefragt wurde, sprach er: „Freunde, ich sage nicht, ich sei die Form, noch sage ich, ich sei verschieden von der Form. Ich sage nicht, ich sei das Gefühl, noch sage ich, ich sei verschieden vom Gefühl“ – mit diesen und ähnlichen Worten, ehrwürdiger Herr, entfaltete der ehrwürdige Khemaka die Dhamma-Lehre noch weiter und verkündete sie ausführlich. Während diese Darlegung vorgetragen wurde, ehrwürdiger Herr, wurden die Geister von etwa sechzig älteren Mönchen sowie des ehrwürdigen Khemaka ohne Anklammern von den Trieben befreit. Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, fand das Verständnis des Dhamma bei jenen älteren Mönchen statt, sowohl bei den Verkündern des Dhamma als auch bei den Empfängern des Dhamma.

ඡන්නසුත්ත

Das Channa-Sutta

පුච්ඡා – ඡන්නසුත්තං [Pg.44] පනාවුසො කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand, von wem und wie wurde das Channa-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං භන්තෙ ආයස්මන්තං ඡන්නත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ඡන්නත්ථෙරො ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච ‘‘ඔවදතු මං ආයස්මා ආනන්දො, අනුසාසතු මං ආයස්මා ආනන්දො, කරොතු මෙ ආයස්මා ආනන්දො ධම්මිං කථං, යථාහං ධම්මං පස්සෙය්‍ය’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සම්මුඛා මෙ තං ආවුසො ඡන්න භගවතො සුතං, සම්මුඛා පටිග්ගහිතං කච්චානගොත්තං භික්ඛුං ඔවදන්තස්ස, ද්වයනිස්සිතො ඛ්වායං කච්චාන ලොකො යෙභුය්‍යෙන අත්ථිතඤ්චෙව නත්ථිතඤ්ච, ලොකසමුදයං ඛො කච්චාන යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය පස්සතො යා ලොකෙ නත්ථිතා, සා න හොතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං.

Antwort – In Kosambī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen älteren Mönch Channa gesprochen. Der ehrwürdige ältere Channa, ehrwürdiger Herr, sprach zum ehrwürdigen Ānanda so: „Möge der ehrwürdige Ānanda mich ermahnen, möge der ehrwürdige Ānanda mich unterweisen, möge der ehrwürdige Ānanda mir eine Dhamma-Rede halten, damit ich den Dhamma sehen kann.“ Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde durch den ehrwürdigen älteren Ānanda, den Hüter des Dhamma-Schatzes, folgendes gesprochen: „Aus dem Munde des Erhabenen selbst, Freund Channa, habe ich dies gehört und aus seinem Munde habe ich es empfangen, als er den Mönch Kaccānagotta ermahnte: ‚Diese Welt, Kaccāna, stützt sich meist auf eine Dualität: auf das Dasein und das Nichtdasein. Wenn man aber, Kaccāna, die Entstehung der Welt mit rechter Weisheit so sieht, wie sie wirklich ist, gibt es für einen kein Nichtdasein in der Welt...‘“ und so weiter, ehrwürdiger Herr.

ඔවදතු [Pg.46] මං ආයස්මා ආනන්දො, අනුසාසතු මං ආයස්මා ආනන්දො.

„Möge der ehrwürdige Ānanda mich ermahnen, möge der ehrwürdige Ānanda mich unterweisen.“

පුප්ඵසුත්ත

Das Puppha-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො…පෙ… [Pg.47] සම්මාසම්බුද්ධෙන ඛන්ධවග්ගසංයුත්තෙ පුප්ඵවග්ගෙ පුප්ඵසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo also, Freund ... [etc.] ... wurde vom vollkommen Erleuchteten im Pupphavagga des Khandhavagga-Saṃyutta das Puppha-Sutta gesprochen, in Bezug auf wen und wie?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘නාහං භික්ඛවෙ ලොකෙන විවදාමි, ලොකොව මයා විවදති, න භික්ඛවෙ ධම්මවාදී [Pg.48] කෙනචි ලොකස්මිං විවදති, යං භික්ඛවෙ නත්ථි සම්මතං ලොකෙ පණ්ඩිතානං, අහම්පිතං ‘‘නත්ථී’’ති වදාමි, යං භික්ඛවෙ අත්ථිසම්මතං ලොකෙ පණ්ඩිතානං, අහම්පිතං ‘‘අත්ථී’’ති වදාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ich streite nicht mit der Welt, Mönche, sondern die Welt streitet mit mir. Ein Verkünder des Dhamma, Mönche, streitet mit niemandem in der Welt. Was in der Welt von den Weisen als nicht existent angesehen wird, davon sage auch ich ‚Es existiert nicht‘. Was in der Welt von den Weisen als existent angesehen wird, davon sage auch ich ‚Es existiert‘“ und so weiter.

නාහං භික්ඛවෙ ලොකෙන විවදාමි.

„Ich streite nicht mit der Welt, Mönche.“

න භික්ඛවෙ ධම්මවාදී කෙනචි ලොකස්මිං විවදති.

„Ein Verkünder des Dhamma, Mönche, streitet mit niemandem in der Welt.“

ඵෙණපිණ්ඩූපමසුත්ත

Das Pheṇapiṇḍūpama-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.51] ආවුසො ඵෙණපිණ්ඩූපමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Pheṇapiṇḍūpama-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – අයුජ්ඣායං භන්තෙ ගඞ්ගාය නදියා තීරෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ අයං ගඞ්ගා නදී මහන්තං ඵෙණපිණ්ඩං ආවහෙය්‍ය, තමෙනං චක්ඛුමා පුරිසො පස්සෙය්‍ය නිජ්ඣායෙය්‍ය යොනිසො උපපරික්ඛෙය්‍ය, තස්ස තං පස්සතො නිජ්ඣායතො යොනිසො උපපරික්ඛතො රිත්තකඤ්ඤෙව ඛායෙය්‍ය, තුච්ඡකඤ්ඤෙව ඛායෙය්‍ය, අසාරකඤ්ඤෙව ඛායෙය්‍ය, කිං සියා භික්ඛවෙ ඵෙණපිණ්ඩෙ සාරො. එවමෙව ඛො භික්ඛවෙ යං කිඤ්චි රූපං අතීතානාගතපච්චුප්පන්නං අජ්ඣත්තංවා බහිද්ධා වා ඔළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරෙ සන්තිකෙ වා, තං භික්ඛු පස්සති නිජ්ඣායති යොනිසො උපපරික්ඛති, තස්ස තං පස්සතො නිජ්ඣායතො යොනිසො උපපරික්ඛතො රිත්තකඤ්ඤෙව ඛායති, තුච්ඡකඤ්ඤෙව ඛායති, අසාරකඤ්ඤෙව ඛායති, කිඤ්හි සියා භික්ඛවෙ රූපෙ සාරො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Ayojjhā, ehrwürdiger Herr, am Ufer des Flusses Ganges, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Gleichwie, Mönche, dieser Fluss Ganges einen großen Schaumklumpen herantragen würde, und ein sehender Mensch würde ihn betrachten, genau prüfen und gründlich untersuchen; dem, der ihn so betrachtet, genau prüft und gründlich untersucht, würde er als völlig leer erscheinen, als völlig hohl, als völlig kernlos. Was für einen Kern, Mönche, könnte es auch in einem Schaumklumpen geben? Ebenso nun, Mönche, betrachte ein Mönch jegliche Form – ob vergangen, zukünftig oder gegenwärtig, innerlich oder äußerlich, grob oder fein, nieder oder edel, fern oder nah –, er prüft sie genau und untersucht sie gründlich. Dem, der sie so betrachtet, genau prüft und gründlich untersucht, erscheint sie als völlig leer, als völlig hohl, als völlig kernlos. Was für einen Kern, Mönche, könnte es auch in der Form geben?“ und so weiter.

ඵෙණපිණ්ඩූපමං [Pg.54] රූපං, වෙදනා පුබ්බුළුපමා;

මරීචිකූපමා සඤ්ඤා, සඞ්ඛාරා කදලූපමා;

මායූපමඤ්ච විඤ්ඤාණං, දෙසිතාදිච්චබන්ධුනා;

Einem Schaumklumpen gleicht die Form, das Gefühl ist einer Wasserblase gleich; Der Fata Morgana gleicht die Wahrnehmung, die Gestaltungen einem Bananenbaum; Und dem Trugbild gleicht das Bewusstsein: so wurde es vom Verwandten der Sonne gelehrt.

යථා යථා නිජ්ඣායති, යොනිසො උපපරික්ඛති;

රිත්තකං තුච්ඡකං හොති, යො නං පස්සති යොනිසො.

Wie immer man es betrachtet und gründlich untersucht; es erweist sich als leer und hohl für den, der es weise betrachtet.

ඉමඤ්ච [Pg.55] කායං ආරබ්භ, භූරිපඤ්ඤෙන දෙසිතං;

පහානං තිණ්ණං ධම්මානං, රූපං පස්සථ ඡඩ්ඩිතං.

Und in Bezug auf diesen Körper hat der an Weisheit Reiche gelehrt: Seht die Form, wenn drei Dinge aufgegeben sind, weggeworfen daliegen.

ආයු උස්මාච විඤ්ඤාණං, යදා කායං ජහන්තිමං;

අපවිද්ධො තදා සෙති, පරභත්තං අචෙතනං.

Lebenskraft, Wärme und Bewusstsein – wenn sie diesen Körper verlassen, dann liegt er weggeworfen da, Speise für andere, ohne Bewusstsein.

එතාදිසායං සන්තානො, මායායං බාලලාපිනී;

වධකො එස අක්ඛාතො, සාරො එත්ථ න විජ්ජති.

So beschaffen ist dieses Kontinuum, dieses Trugbild, das Toren betört; als ein Mörder wird es bezeichnet, ein Kern ist darin nicht zu finden.

එවං ඛන්ධෙ අවෙක්ඛෙය්‍ය, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො;

දිවා වා යදි වා රත්තිං, සම්පජානො පටිස්සතො.

So sollte ein Mönch mit unermüdlicher Tatkraft die Aggregate betrachten, ob bei Tag oder bei Nacht, klarsichtig und achtsam.

ජහෙය්‍ය සබ්බසංයොගං, කරෙය්‍ය සරණත්තනො;

චරෙය්‍යාදිත්තසීසොව, පත්ථයං අච්චුතං පදං.

Er sollte alle Fesseln abwerfen, sich selbst zur Zuflucht machen und wandeln wie einer, dessen Haupt brennt, nach der unvergänglichen Stätte strebend.

දුතියධම්මකතිකසුත්ත

Das zweite Dhammakathika-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො ධම්මකථිකවග්ගෙ දුතියධම්මකථිකසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, im Dhammakathikavagga, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde das zweite Dhammakathika-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං භික්ඛුං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතමො භන්තෙ භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච ‘‘ධම්මකථිකො ධම්මකථිකොති භන්තෙ වුච්චති, කිත්තාවතා නු ඛො භන්තෙ ධම්මකථිකො හොති, කිත්තාවතා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති, කිත්තාවතා දිට්ඨධම්මනිබ්බානප්පත්තො හොතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘රූපස්ස චෙ භික්ඛු නිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය ධම්මං දෙසෙති, ‘ධම්මකථිකො භික්ඛූ’ති අලං වචනායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf einen gewissen Mönch gesprochen. Ein gewisser Mönch, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: „‚Ein Verkünder des Dhamma, ein Verkünder des Dhamma‘, so wird gesagt, ehrwürdiger Herr. Inwiefern ist man nun, ehrwürdiger Herr, ein Verkünder des Dhamma? Inwiefern einer, der dem Dhamma entsprechend praktiziert? Inwiefern einer, der das Nibbāna im gegenwärtigen Leben erlangt hat?“ Zu diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene: „Wenn ein Mönch, o Mönch, zur Ernüchterung gegenüber der Form, zu deren Vergehen und zu deren Aufhören den Dhamma lehrt, ist es angemessen, ihn ‚einen Mönch, der ein Verkünder des Dhamma ist‘ zu nennen“, und so weiter.

සීලවන්තසුත්ත, සුතවන්තසුත්ත

Das Sīlavanta-Sutta und das Sutavanta-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.57] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සංගීතං සීලවන්තසුත්තඤ්ච සුතවන්තසුත්තඤ්ච කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass, von wem und wie wurden das Sīlavanta-Sutta und das Sutavanta-Sutta gesprochen, die von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurden?

විස්සජ්ජනා – බාරාණසියං [Pg.58] භන්තෙ ආයස්මන්තං මහාකොට්ඨිකං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ මහාකොට්ඨිකො සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙනායස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච ‘‘සීලවතාවුසො සාරිපුත්ත භික්ඛුනා කතමෙ ධම්මා යොනිසො මනසිකාතබ්බා. සුතාවතාවුසො සාරිපුත්ත භික්ඛුනා කතමෙ ධම්මා යොනිසො මනසිකාතබ්බා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සීලවතාවුසො කොට්ඨික භික්ඛුනා, සුතාවතාවුසො කොට්ඨික භික්ඛුනා පඤ්චුපාදානක්ඛන්ධා අනිච්චතො දුක්ඛතො රොගතො ගණ්ඩතො සල්ලතො අඝතො ආබාධතො පරතො පලොකතො සුඤ්ඤතො අනත්තතො යොනිසො මනසිකාතබ්බා’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – In Benares, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Mahākoṭṭhika vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der ehrwürdige Mahākoṭṭhika, Ehrwürdiger, erhob sich am Abend aus seiner Zurückgezogenheit, begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war, und sprach nach der Annäherung zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Freund Sāriputta, welche Dinge sollte ein tugendhafter Mönch weise erwägen? Freund Sāriputta, welche Dinge sollte ein gelehrter Mönch weise erwägen?“ Zu diesem Anlass wurde vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, Folgendes gesprochen: „Freund Koṭṭhika, von einem tugendhaften Mönch, Freund Koṭṭhika, von einem gelehrten Mönch sollten die fünf Aggregate des Ergreifens weise erwogen werden als unbeständig, als leidvoll, als eine Krankheit, als ein Geschwür, als ein Pfeil, als ein Übel, als ein Gebrechen, als fremd, als zerfallend, als leer und als Nicht-Selbst“, und so weiter.

රාධසංයුත්ත

Rādha-Saṃyutta

සත්තසුත්ත

Satta-Sutta

පුච්ඡා – රාධසංයුත්තෙ [Pg.61] පනාවුසො දුතියං සත්තසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass und wie wurde das zweite Satta-Sutta im Rādha-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං රාධත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ රාධත්ථෙරො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සත්තො සත්තොති භන්තෙ වුච්චති, කිත්තාවතා නු ඛො භන්තෙ සත්තොති වුච්චතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘රූපෙ ඛො රාධ යො ඡන්දො යො රාගො යා නන්දී යා තණ්හා, තත්‍ර සත්තො තත්‍ර විසත්තො, තස්මා සත්තොති වුච්චතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Rādha gesprochen. Der ehrwürdige Thera Rādha sprach zum Erhabenen wie folgt: „'Ein Wesen, ein Wesen', Ehrwürdiger, wird gesagt. Wie weit, Ehrwürdiger, wird man denn als ein Wesen bezeichnet?“ Zu diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Rādha, was an Form Verlangen, was Leidenschaft, was Entzücken, was Durst ist, daran ist man verhaftet, daran ist man verstrickt; darum wird man 'Wesen' genannt“, und so weiter.

දිට්ඨිසංයුත්ත

Diṭṭhi-Saṃyutta

සොඅත්තාසුත්ත

Soattā-Sutta

පුච්ඡා – දිට්ඨිසංයුත්තෙ [Pg.63] පනාවුසො තතියං සංගීතං සොඅත්තා සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das als drittes rezitierte Soattā-Sutta im Diṭṭhi-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘කිස්මිං නු ඛො භික්ඛවෙ සති කිං උපාදාය කිං අභිනිවිස්ස එවං දිට්ඨි උප්පජ්ජති සො අත්තා සො ලොකො සො පෙච්ච භවිස්සාමි නිච්චො ධුවො සස්සතො අවිපරිණාමධම්මො’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, wenn was vorhanden ist, woran anhaftend, worauf beharrlich bestehend, entsteht eine solche Ansicht: 'Das ist das Selbst, das ist die Welt; nach dem Tode werde ich beständig, dauerhaft, ewig, von unveränderlicher Natur sein'?“, und so weiter.

නත්ථිදින්නසුත්ත

Natthidinna-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.65] ආවුසො පඤ්චමං නත්ථිදින්නසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Genau dort, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das fünfte Natthidinna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘කිස්මිං නු ඛො භික්ඛවෙ සති කිං උපාදාය කිං අභිනිවිස්ස එවං දිට්ඨි උප්පජ්ජති නත්ථි දින්නං, නත්ථි යිට්ඨං, නත්ථි හුතං, නත්ථි සුකතදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, wenn was vorhanden ist, woran anhaftend, worauf beharrlich bestehend, entsteht eine solche Ansicht: 'Es gibt kein Geben, es gibt kein Opfer, es gibt keine Opfergabe; es gibt keine Frucht und keine Auswirkung von gut und schlecht ausgeführten Taten'?“, und so weiter.

ඔක්කන්තසංයුත්ත

Okkanta-Saṃyutta

චක්ඛුසුත්ත

Cakkhu-Sutta

පුච්ඡා – ඔක්කන්තසංයුත්තෙ [Pg.66] පනාවුසො පඨමං චක්ඛුසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das erste Cakkhu-Sutta im Okkanta-Saṃyutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං [Pg.67] භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘චක්ඛුං භික්ඛවෙ අනිච්චං විපරිණාමි අඤ්ඤථාභාවි. සොතං. ඝානං. ජිව්හං. කායො. මනො අනිච්චො විපරිණාමී අඤ්ඤථාභාවී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, das Auge ist unbeständig, veränderlich, dem Anderswerden unterworfen. Das Ohr. Die Nase. Die Zunge. Der Körper. Der Geist ist unbeständig, veränderlich, dem Anderswerden unterworfen“, und so weiter.

සාරිපුත්තසංයුත්ත

Sāriputta-Saṃyutta

සුචිමුඛීසුත්ත

Sucimukhī-Sutta

පුච්ඡා – සාරිපුත්තසංයුත්තෙ [Pg.68] පනාවුසො දසමං සුචිමුඛීසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Aber, Freunde, wo, in Bezug auf wen, zu welchem Anlass, von wem und wie wurde das zehnte Sucimukhī-Sutta im Sāriputta-Saṃyutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ සුචිමුඛිං පරිබ්බාජිකං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං. සුචිමුඛී භන්තෙ පරිබ්බාජිකා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච ‘‘කිං නු ඛො සමණ අධොමුඛො භුඤ්ජසී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘න ඛ්වාහං භගිනි අධොමුඛො භුඤ්ජාමී’’ති එවමාදිනා පටික්ඛිපිත්වා ‘‘යෙ හි කෙචි භගිනි සමණබ්‍රාහ්මණා වත්ථුවිජ්ජා තිරච්ඡානවිජ්ජාය මිච්ඡාජීවෙන ජීවිකං කප්පෙන්ති, ඉමෙ වුච්චන්ති භගිනි සමණබ්‍රාහ්මණා අධොමුඛා භුඤ්ජන්තී’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf die Wandernonne Sucimukhī vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Die Wandernonne Sucimukhī, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Isst du etwa, o Asket, mit nach unten gerichtetem Gesicht?“ Zu dieser Angelegenheit wies der ehrwürdige Thera Sāriputta, der Feldherr der Lehre, dies zurück, indem er sprach: „Schwester, ich esse gewiss nicht mit nach unten gerichtetem Gesicht“, und so weiter, und fuhr fort: „Denn jene Asketen und Brahmanen, Schwester, die ihren Lebensunterhalt durch falschen Lebensunterhalt wie die Kunst der Grundstückswahrsagerei und andere niedrige Künste bestreiten, diese Asketen und Brahmanen, Schwester, werden als solche bezeichnet, die mit nach unten gerichtetem Gesicht essen“, und so weiter.

කිං [Pg.69] නු ඛො සමණ අධො මුඛො භුඤ්ජසි.

„Isst du etwa, o Asket, mit nach unten gerichtetem Gesicht?“

න ඛ්වාහං භගිනි අධොමුඛො භුඤ්ජාමි.

„Gewiss esse ich nicht, Schwester, mit nach unten gerichtetem Gesicht.“

තෙන හි සමණ උබ්භමුඛො භුඤ්ජසි.

„Isst du dann also, o Asket, mit nach oben gerichtetem Gesicht?“

න ඛ්වාහං භගිනි උබ්භමුඛො භුඤ්ජාමි.

„Gewiss esse ich nicht, Schwester, mit nach oben gerichtetem Gesicht.“

සළායතනවග්ගසංයුත්තපාළි

Saḷāyatanavagga-Saṃyutta-Pāḷi

අජ්ඣත්තානිච්චසුත්ත, බාහිරසුත්ත

Ajjhattānicca-Sutta, Bāhira-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.73] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සළායතනවග්ගසංයුත්තෙ පඨමං අජ්ඣත්තානිච්චසුත්තඤ්ච චතුත්ථං බාහිරානිච්චසුත්තඤ්ච කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Also, Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurden von jenem Erhabenen ... (pe) ... vollkommen Erwachten das erste Ajjhattānicca-Sutta und das vierte Bāhirānicca-Sutta im Saḷāyatanavagga-Saṃyutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘චක්ඛුං භික්ඛවෙ අනිච්චං, යදනිච්චං තං දුක්ඛං, යං දුක්ඛං තදනත්තා, යදනත්තා තං ‘නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දට්ඨබ්බ’’න්ති එවමාදිනාච. ‘‘රූපා භික්ඛවෙ අනිච්චා. යදනිච්චං තං දුක්ඛං, යං දුක්ඛං තදනත්තා, යදනත්තා තං නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’’ති ච එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Mönche, das Auge ist unbeständig; was unbeständig ist, das ist leidvoll; was leidvoll ist, das ist Nicht-Selbst; was Nicht-Selbst ist, das soll so, wie es wirklich ist, mit rechter Weisheit gesehen werden: 'Das gehört mir nicht, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst'“, und so weiter. Und: „Mönche, Formen sind unbeständig. Was unbeständig ist, das ist leidvoll; was leidvoll ist, das ist Nicht-Selbst; was Nicht-Selbst ist, [das soll so gesehen werden]: 'Das gehört mir nicht, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst'“, und so weiter.

සබ්බවග්ග

Sabba-Vagga

ආදිත්තසුත්ත

Āditta-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.74] සබ්බවග්ගෙ ඡට්ඨං ආදිත්තසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Dort, Freunde, im Sabba-Vagga, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das sechste Āditta-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ගයායං [Pg.75] භන්තෙ ගයාසීසෙ පුරාණජටිලං භික්ඛුසහස්සං ආරබ්භ ‘‘සබ්බං භික්ඛවෙ ආදිත්තං, කිඤ්ච භික්ඛවෙ සබ්බං ආදිත්තං. චක්ඛු භික්ඛවෙ ආදිත්තං, රූපා ආදිත්තා, චක්ඛුවිඤ්ඤාණං ආදිත්තං, චක්ඛුසම්ඵස්සො ආදිත්තො, යම්පිදං චක්ඛුසම්ඵස්සපච්චයා උප්පජ්ජති, වෙදයිතං සුඛං වා දුක්ඛං වා අදුක්ඛමසුඛංවා, තම්පි ආදිත්තං. කෙන ආදිත්තං. රාගග්ගිනා දොසග්ගිනා මොහග්ගිනා ආදිත්තං, ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි ආදිත්තන්ති වදාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Gayā, Ehrwürdiger, auf dem Gayāsīsa-Hügel, wurde es in Bezug auf eintausend ehemalige Asketen mit Flechthaar, die nun Mönche waren, vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Alles, o Mönche, brennt. Und was, o Mönche, ist alles, das brennt? Das Auge, o Mönche, brennt; Formen brennen; das Sehbewusstsein brennt; der Sehkontakt brennt; und auch was immer als Gefühl – ob angenehm, unangenehm oder weder-angenehm-noch-unangenehm – in Abhängigkeit vom Sehkontakt entsteht, das brennt ebenfalls. Womit brennt es? Es brennt mit dem Feuer der Gier, dem Feuer des Hasses, dem Feuer der Verblendung. Ich sage, es brennt durch Geburt, Altern, Tod, durch Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung“, und so weiter.

මිගජාලවග්ග

Migajāla-Vagga

පඨම මිගජාලසුත්ත

Das erste Migajāla-Sutta

පුච්ඡා – මිගජාලවග්ගෙ [Pg.76] ආවුසො පඨමමිගජාලසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde das erste Migajāla-Sutta im Migajāla-Kapitel (Migajālavagga) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං [Pg.77] භන්තෙ ආයස්මන්තං මිගජාලත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ මිගජාලත්ථෙරො භගවන්තං එතදවොච ‘‘එකවිහාරී එකවිහාරීති භන්තෙ වුච්චති, කිත්තාවතානුඛො භන්තෙ එකවිහාරී හොති, කිත්තාවතාච පන සදුතියවිහාරී හොතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සන්ති ඛො මිගජාල චක්ඛුවිඤ්ඤෙයා රූපා ඉට්ඨා කන්තා මනාපා පියරූපා කාමූපසංහිතා රජනීයා, තඤ්චෙ භික්ඛු අභිනන්දති අභිවදති අජ්ඣොසාය තිට්ඨති, තස්ස තං අභිනන්දතො අභිවදතො අජ්ඣොසාය තිට්ඨතො උප්පජ්ජති නන්දී, නන්දියා සති සාරාගො හොති, සාරාගෙ සති සංයොගො හොති, නන්දිසංයොජනසංයුත්තො ඛො මිගජාල භික්ඛු සදුතියවිහාරීති වුච්චතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Migajāla gesprochen. Der ehrwürdige Thera Migajāla, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „‚Ein Einsamlebender, ein Einsamlebender‘, Herr, wird gesagt. Wie weit, Herr, ist man ein Einsamlebender, und wie weit lebt man mit einem Gefährten?“ Zu diesem Gegenstand, Ehrwürdiger, sprach der Erhabene Folgendes: „Es gibt, Migajāla, durch das Auge erkennbare Formen, die erwünscht, lieblich, angenehm, reizvoll, mit Sinnlichkeit verbunden und leidenschaftserregend sind. Wenn ein Mönch an ihnen Gefallen findet, sie begrüßt und daran haftend verweilt, entsteht in ihm, der Gefallen findet, begrüßt und daran haftend verweilt, Entzücken (nandī). Wenn Entzücken da ist, entsteht leidenschaftliche Begierde. Wenn leidenschaftliche Begierde da ist, entsteht eine Verbindung (saṃyogo). Ein Mönch, der an die Fessel des Entzückens gebunden ist, Migajāla, wird als ‚mit einem Gefährten lebend‘ bezeichnet“, und so weiter.

පඨම ඡඵස්සායතනසුත්ත

Das erste Chaphassāyatana-Sutta (Über die sechs Bereiche des Kontakts)

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.79] නවමං සංගීතං පඨමඡඵස්සායතනසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, als neuntes rezitiert, das erste Chaphassāyatana-Sutta: Wo, in Bezug auf wen und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘යො හි කොචි වික්ඛවෙ භික්ඛු ඡන්නං ඵස්සායතනානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං නප්පජානාති, අවුසිතං තෙන බ්‍රහ්මචරියං, ආරකා සො ඉමස්මා ධම්මවිනයා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Welcher Mönch auch immer, ihr Mönche, das Entstehen, das Vergehen, die Anziehungskraft, das Elend und das Entkommen bezüglich der sechs Bereiche des Kontakts nicht der Wirklichkeit entsprechend versteht, der hat das heilige Leben nicht vollendet, der ist weit entfernt von dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya)“, und so weiter.

අහං [Pg.80] හි භන්තෙ ඡන්නං ඵස්සායතනානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං නප්පජානාමි.

„Ich nämlich, Herr, verstehe das Entstehen, das Vergehen, die Anziehungskraft, das Elend und das Entkommen bezüglich der sechs Bereiche des Kontakts nicht der Wirklichkeit entsprechend.“

චක්ඛුං [Pg.81] එතං මම, එසොහමස්මි, එසො මෙ අත්තාති සමනුපස්සසි.

„Siehst du das Auge so an: ‚Das gehört mir, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“

නො හෙතං භන්තෙ.

„Gewiss nicht, Herr.“

එත්ථ ච තෙ භික්ඛු චක්ඛු නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තාති එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය සුදිට්ඨං භවිස්සති, එසෙවන්තො දුක්ඛස්ස.

„Hierbei, Mönch, wird das Auge von dir so angesehen werden, wie es der Wirklichkeit entspricht, mit rechter Weisheit wohlgesehen: ‚Das gehört nicht mir, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst‘. Dies selbst ist das Ende des Leidens.“

ගිලානවග්ග

Das Krankheits-Kapitel (Gilānavagga)

පඨම ගිලානසුත්ත

Das erste Gilāna-Sutta

පුච්ඡා – ගිලානවග්ගෙ [Pg.82] පනාවුසො පඨමං ගිලානසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Krankheits-Kapitel, Freund, wo, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde das erste Gilāna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අඤ්ඤතරං නවං භික්ඛුං ගිලානං ආබාධිතං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ භික්ඛු ගිලානො ආබාධිකො දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො භගවන්තං එතදවොච ‘‘නඛ්වාහං භන්තෙ සීලවිසුද්ධත්ථං භගවතා ධම්මං දෙසිතං ආජානාමී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං තං භික්ඛුං පටිපුච්ඡිත්වා තස්ස ච වචනං සාධුකාරං දත්වා ‘‘රාගවිරාගත්ථො හි භික්ඛු මයා ධම්මො දෙසිතො, තං කිං මඤ්ඤසි භික්ඛු, චක්ඛු නිච්චං වා අනිච්චං වාති. අනිච්චං භන්තෙ. යං පනානිච්චං දුක්ඛං වා තං සුඛං වාති, දුක්ඛං භන්තෙ’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf einen gewissen neuen Mönch gesprochen, der krank, leidend, schwer erkrankt war. Ein gewisser kranker, leidender, schwer erkrankter Mönch, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Ich verstehe nicht, Herr, dass die Lehre vom Erhabenen zum Zweck der Reinheit des Verhaltens (sīlavisuddhi) dargelegt wurde.“ Zu diesem Gegenstand, Ehrwürdiger, nachdem er jenen Mönch befragt und seine Aussage gutgeheißen hatte, sprach der Erhabene Folgendes: „Die Lehre, Mönch, wurde von mir ja zum Zweck der Entfärbung von Gier (rāgavirāga) dargelegt. Was denkst du, Mönch, ist das Auge beständig oder unbeständig? – Unbeständig, Herr. Was aber unbeständig ist, ist das leidvoll oder freudvoll? – Leidvoll, Herr“, und so weiter.

න [Pg.84] මෙ භන්තෙ ඛමනීයං.

„Es ist mir nicht erträglich, Herr.“

සාධු [Pg.85] ඛො ත්වං භික්ඛු රාගවිරාගත්ථං මයා ධම්මං දෙසිතං ආජානාසි,

„Gut ist es, Mönch, dass du verstehst, dass die Lehre von mir zum Zweck der Entfärbung von Gier dargelegt wurde.“

ඡන්නවග්ග

Das Channa-Kapitel (Channavagga)

පුණ්ණසුත්ත

Das Puṇṇa-Sutta

පුච්ඡා – ඡන්නවග්ගෙ [Pg.87] පනාවුසො පඤ්චමං සංගීතං පුණ්ණසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Channa-Kapitel aber, Freund, als fünftes rezitiert, das Puṇṇa-Sutta: Wo, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං පුණ්ණත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං, ආයස්මා භන්තෙ පුණ්ණත්ථෙරො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සාධු මෙ භන්තෙ භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතු, යමහං භගවතො ධම්මං සුත්වා එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරෙය්‍ය’’න්ති. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘සන්ති ඛො පුණ්ණ චක්ඛුවිඤ්ඤෙය්‍යා රූපා ඉට්ඨා කන්තා මනාපා පියරූපා කාමූපසංහිතා රජනීයා, තඤ්චෙ භික්ඛු අභිනන්දති අභිවදති අජ්ඣොසාය තිට්ඨති, තස්ස තං අභිනන්දතො අභිවදතො අජ්ඣොසාය තිට්ඨතො උප්පජ්ජති නන්දී, නන්දී සමුදයො දුක්ඛසමුදයො පුණ්ණාති වදාමී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Puṇṇa gesprochen. Der ehrwürdige Thera Puṇṇa, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: „Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze darlegen würde, sodass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen verweilen kann.“ Zu diesem Gegenstand sprach der Erhabene, Ehrwürdiger, Folgendes: „Es gibt, Puṇṇa, durch das Auge erkennbare Formen, die erwünscht, lieblich, angenehm, reizvoll, mit Sinnlichkeit verbunden und leidenschaftserregend sind. Wenn ein Mönch an ihnen Gefallen findet, sie begrüßt und daran haftend verweilt, entsteht in ihm, der Gefallen findet, begrüßt und daran haftend verweilt, Entzücken. Die Entstehung des Entzückens ist die Entstehung des Leidens, Puṇṇa, so sage ich“, und so weiter.

පුච්ඡා – එවඤ්චාවුසො [Pg.89] භගවා ආයස්මතො පුණ්ණත්ථෙරස්ස සංඛිත්තෙන ඔවාදං දත්වා කථඤ්ච නං පටිපුච්ඡි, කථඤ්ච සො භගවතො ආරොචෙසි, කථඤ්චස්සායස්මතො පුණ්ණත්ථෙරස්ස අභිසම්පරායො අහොසි.

Frage – Und nachdem, Freund, der Erhabene dem ehrwürdigen Thera Puṇṇa die Unterweisung in Kürze gegeben hatte, wie befragte er ihn, wie berichtete jener dem Erhabenen, und wie war das zukünftige Schicksal (abhisamparāyo) des ehrwürdigen Thera Puṇṇa?

විස්සජ්ජනා – එවං ඛො භන්තෙ භගවා ආයස්මතො පුණ්ණත්ථෙරස්ස සංඛිත්තෙන ඔවාදං දත්වා ‘‘ඉමිනා ත්වං පුණ්ණ මයා සංඛිත්තෙන ඔවාදෙන ඔවදිතො කතමස්මිං ජනපදෙ විහරිස්සසී’’ති තං ආයස්මන්තං පුණ්ණත්ථෙරං පටිපුච්ඡි. සො ච භන්තෙ ආයස්මා ‘‘අත්ථි භන්තෙ සුනාපරන්තො නාම ජනපදො, තත්ථාහං විහරිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භගවතො ආරොචෙසි. සො හි භන්තෙ ආයස්මා සුනාපරන්තෙ ජනපදෙ වසිත්වා තෙනෙව අන්තරවස්සෙන තිස්සො විජ්ජා සච්ඡාකාසි. තෙනෙව අන්තරවස්සෙන පරිනිබ්බායි. එවං ඛො භන්තෙ තස්ස ආයස්මතො අභිසම්පරායො අහොසි.

Antwort – So also, Ehrwürdiger, nachdem der Erhabene dem ehrwürdigen Thera Puṇṇa die Unterweisung in Kürze gegeben hatte, befragte er den ehrwürdigen Thera Puṇṇa: „In welchem Landstrich wirst du leben, Puṇṇa, nun, da du von mir mit dieser kurzen Unterweisung belehrt worden bist?“ Und jener Ehrwürdige, Herr, berichtete dem Erhabenen Folgendes: „Es gibt, Herr, einen Landstrich namens Sunāparanta, dort werde ich leben.“ Jener ehrwürdige Thera, Ehrwürdiger, wohnte im Landstrich Sunāparanta und verwirklichte noch während derselben Regenzeit die drei dreifachen Wissenszweige (tisso vijjā). In derselben Regenzeit erlosch er völlig (parinibbāyi). So war, Ehrwürdiger, das zukünftige Schicksal jenes Ehrwürdigen.

සන්ති [Pg.92] ඛො තස්ස භගවතො සාවකා කායෙන ච ජීවිතෙන ච අට්ටීයමානා හරායමානා ජිගුච්ඡමානා සත්ථහාරකං පරියෙසන්ති.

„Es gibt Jünger jenes Erhabenen, die, gequält, beschämt und angewidert von ihrem Körper und ihrem Leben, nach einem Bringer des Messers suchen.“

සක්ඛිස්සසි ඛො ත්වං පුණ්ණ ඉමිනා දමූපසමෙන සමන්නාගතො සුනාපරසන්තස්මිං ජනපදෙ වත්ථුං.

„Wirst du, Puṇṇa, ausgestattet mit dieser Bändigung und Beruhigung, fähig sein, im Landstrich Sunāparanta zu leben?“

සළවග්ග

Das Saḷāyatana-Kapitel (Saḷavagga)

මාලුක්‍යපුත්තසුත්ත

Das Mālukyaputta-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.93] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සළවග්ගෙ දුතියං මාලුක්‍යපුත්තසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, über welchen Gegenstand und wie wurde das zweite Mālukyaputta-Sutta im Saḷāyatana-Kapitel von jenem Erhabenen … und so weiter … vollkommen Erwachten gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං [Pg.94] භන්තෙ ආයස්මන්තං මාලුක්‍යපුත්තත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ මාලුක්‍යපුත්තත්ථෙරො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සාධු මෙ භන්තෙ භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතු, යමහං භගවතො ධම්මං සුත්වා එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරෙය්‍ය’’න්ති. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘එත්ථ දානි මාලුක්‍යපුත්ත කිං දහරෙ භික්ඛූ වක්ඛාමාති’’ආදිනා ථෙරං අපසාදෙත්වා චෙව උස්සාදෙත්වා ච ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි මාලුක්‍යපුත්ත, යෙ තෙ චක්ඛුවිඤ්ඤෙය්‍යා රූපා අදිට්ඨා අදිට්ඨපුබ්බා, න ච පස්සසි, න ච තෙ හොති පස්සෙය්‍යන්ති, අත්ථි තෙ තත්ථ ඡන්දො වා රාගො වා එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, dies wurde in Sāvatthī in Bezug auf den ehrwürdigen Älteren Mālukyaputta gesprochen. Der ehrwürdige Ältere Mālukyaputta, ehrwürdiger Herr, sprach so zum Erhabenen: „Es wäre gut, ehrwürdiger Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze verkünden würde, so dass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen verweilen könnte.“ Bei diesem Anlass wies der Erhabene den Älteren einerseits zurecht und spornte ihn andererseits an, indem er sprach: „Was sollen wir hier nun, Mālukyaputta, zu den jungen Mönchen sagen?“, und sprach dann: „Was meinst du, Mālukyaputta, bezüglich jener durch das Auge erkennbaren Formen, die du nicht gesehen hast, die du zuvor nie sahst, die du nicht siehst und von denen du auch nicht wünschst, sie zu sehen: hast du daran ein Verlangen, eine Lust oder ein Begehren?“, und so weiter, ehrwürdiger Herr.

පුච්ඡා – ඉමස්මිං [Pg.97] ච ඛො පනාවුසො භගවතා ඔවාදෙ සංඛිත්තෙන භාසිතෙ සො ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තත්ථෙරො භගවන්තං කිං අවොච කථඤ්චස්ස භගවා අනුඤ්ඤාසි. කීදිසො චස්සායස්මතො මාලුක්‍යපුත්තත්ථෙරස්ස ධම්මාභිසමයො අහොසි.

Frage – Nachdem nun, ihr Freunde, diese Unterweisung vom Erhabenen in Kürze gesprochen worden war, was sagte jener ehrwürdige Ältere Mālukyaputta zum Erhabenen, und wie stimmte der Erhabene ihm zu? Und wie gestaltete sich das Verständnis der Lehre des ehrwürdigen Älteren Mālukyaputta?

විස්සජ්ජනා – ඉමස්මිං ඛො භන්තෙ ඔවාදෙ භගවතා සංඛිත්තෙන භාසිතෙ ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තත්ථෙරො භගවන්තං එතදවොච ‘‘ඉමස්ස ඛ්වාහං භන්තෙ භගවතා සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාමි.

Antwort – Nachdem diese Unterweisung, ehrwürdiger Herr, vom Erhabenen in Kürze gesprochen worden war, sprach der ehrwürdige Ältere Mālukyaputta so zum Erhabenen: „Ich verstehe, ehrwürdiger Herr, die Bedeutung dessen, was vom Erhabenen in Kürze gesprochen wurde, ausführlich wie folgt:

රූපං දිස්වා මුට්ඨා, පියං නිමිත්තං මනසි කරොතො;

සාරත්තචිත්තො වෙදෙති, තඤ්ච අජ්ඣොස තිට්ඨති.

Sieht man eine Form, ist die Achtsamkeit verloren, wenn man sich das liebevolle Merkmal vergegenwärtigt; mit leidenschaftlichem Geist empfindet man und bleibt daran haftend stehen.

තස්ස වඩ්ඪන්ති වෙදනා, අනෙකා රූපසම්භවා;

අභිජ්ඣා ච විහෙසා ච, චිත්තමස්සූපහඤ්ඤති;

එවං ආචිනතො දුක්ඛං, ආරා නිබ්බාන වුච්චති;

Es wachsen seine Empfindungen, die vielfältigen, die aus den Formen entstehen; Habgier und Bedrängnis nehmen zu, und sein Geist wird beeinträchtigt. Für den, der so das Leiden anhäuft, sagt man, das Nibbāna sei weit entfernt.

පෙය්‍යාල

Peyyāla [Wiederholung]

න සො රජ්ජති ධම්මෙසු, ධම්මං ඤත්වා පටිස්සතො;

විරත්තචිත්තො වෙදෙති, තඤ්ච නාජ්ඣොස තිට්ඨති.

Er verfällt den Phänomenen nicht in Gier, da er das Phänomen erkannt hat und achtsam ist; mit leidenschaftslosem Geist empfindet er, und er bleibt nicht daran haftend stehen.

යථාස්ස ජානතො ධම්මං, සෙවතො චාපි වෙදනං;

ඛීයති නොපචීයති, එවං සො චරතී සතො;

එවං අපචිනතො දුක්ඛං, සන්තිකෙ නිබ්බාන වුච්චතීති.

Wie er das Phänomen erkennt und auch die Empfindung erfährt, schwindet es und häuft sich nicht an, so wandelt er achtsam; für den, der so das Leiden abbaut, sagt man, das Nibbāna sei nahe.“

ඉමස්ස ඛ්වාහං භන්තෙ භගවතා සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස එවං විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාමීති. භගවා ච භන්තෙ ‘‘සාධු සාධු මාලුක්‍යපුත්ත, සාධු ඛො ත්වං මාලුක්‍යපුත්ත මයා සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාසී’’ති සාධුකාරං දත්වා–

„Ich verstehe, ehrwürdiger Herr, die Bedeutung dessen, was vom Erhabenen in Kürze gesprochen wurde, auf diese Weise ausführlich.“ Und der Erhabene, ehrwürdiger Herr, spendete Beifall mit den Worten: „Gut, gut, Mālukyaputta! Gut ist es, Mālukyaputta, dass du die Bedeutung dessen, was von mir in Kürze gesprochen wurde, ausführlich verstehst“, und –

‘‘රූපං දිස්වා සති මුට්ඨො, පියං නිමිත්තං මනසි කරොතො;

සාරත්තචිත්තො වෙදෙති, තඤ්ච අජ්ඣොස තිට්ඨතී’’ති–

– „Sieht man eine Form, ist die Achtsamkeit verloren, wenn man sich das liebevolle Merkmal vergegenwärtigt; mit leidenschaftlichem Geist empfindet man und bleibt daran haftend stehen“ –

ආදිනා

mit diesen und weiteren Worten

ථෙරස්ස වචනං සමනුඤ්ඤාසි. සො ච භන්තෙ ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තත්ථෙරො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො [Pg.98] විහරන්තො නචිරස්සෙව යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි, ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරොච පනායස්මා මාලුක්‍යපුත්තො අරහතං අහොසි. එවං ඛො භන්තෙ තස්ස ආයස්මතො අභිසම්පරායො අහොසි.

stimmte er den Worten des Älteren zu. Und jener ehrwürdige Ältere Mālukyaputta, ehrwürdiger Herr, verweilte allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen und realisierte schon bald selbst durch höhere Geisteskraft in diesem Leben das unübertreffliche Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig aus dem Haus in die Hauslosigkeit ziehen, erlangte es und verweilte darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das zu Tuende, es gibt nichts Weiteres mehr für dieses Dasein.“ Und der ehrwürdige Mālukyaputta wurde einer der Arahants. So, ehrwürdiger Herr, war das zukünftige Schicksal dieses Ehrwürdigen.

රූපං [Pg.100] දිස්වා සති මුට්ඨා, පියං නිමිත්තං මනසි කරොතො;

සාරත්තචිත්තො වෙදෙති, තඤ්ච අජ්ඣොස තිට්ඨති.

Sieht man eine Form, ist die Achtsamkeit verloren, wenn man sich das liebevolle Merkmal vergegenwärtigt; mit leidenschaftlichem Geist empfindet man und bleibt daran haftend stehen.

පමාදවිහාරීසුත්ත

Pamādavihārī-sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.101] ආවුසො චතුත්ථං පමාදවිහාරීසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Eben dort, ihr Freunde, wo und in Bezug auf wen wurde die vierte Lehrrede über den in Nachlässigkeit Verweilenden (Pamādavihārīsutta) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘පමාදවිහාරිඤ්ච වො භික්ඛවෙ දෙසෙස්සාමි අප්පමාදවිහාරිඤ්ච, තං සුණාථ. කථඤ්ච භික්ඛවෙ පමාදවිහාරී හොති. චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතස්ස භික්ඛවෙ විහරතො චිත්තං බ්‍යාසිඤ්චති චක්ඛුවිඤ්ඤෙය්‍යෙසු රූපෙසු, තස්ස බ්‍යාසිත්තචිත්තස්ස පාමොජ්ජං න හොති, පාමොජ්ජෙ අසති පීති න හොති, පීතියා පස්සද්ධි න හොති, පස්සද්ධියා අසති දුක්ඛං හොති, දුක්ඛිනො චිත්තං න සමාධියති, අසමාහි තෙ චිත්තෙ ධම්මා න පාතුභවන්ති, ධම්මානං අපාතුභාවා පමාදවිහාරීත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡතී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde dies in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Ich werde euch, ihr Mönche, den in Nachlässigkeit Verweilenden und den in Achtsamkeit Verweilenden erklären. Hört zu! Und wie, ihr Mönche, verweilt einer in Nachlässigkeit? Wenn jemand mit ungezügeltem Sehorgan verweilt, ihr Mönche, wird sein Geist von den durch das Auge erkennbaren Formen eingenommen. Wenn sein Geist eingenommen ist, entsteht keine Freude. Wenn keine Freude da ist, entsteht keine Verzückung. Wenn keine Verzückung da ist, entsteht keine Beruhigung. Wenn keine Beruhigung da ist, entsteht Leiden. Bei einem Leidenden sammelt sich der Geist nicht. Ist der Geist unkonzentriert, offenbaren sich die Dinge nicht. Weil sich die Dinge nicht offenbaren, gilt er als einer, ‚der in Nachlässigkeit verweilt‘“, und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ලොකකාමගුණවග්ග

Lokakāmaguṇa-vagga

රාහුලොවාදසුත්ත

Rāhulovāda-sutta

පුච්ඡා – ලොකකාමගුණවග්ගෙ [Pg.104] ආවුසො අට්ඨමං රාහුලොවාදසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Lokakāmaguṇavagga, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen und wie wurde die achte Lehrrede, das Rāhulovādasutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියංයෙව භන්තෙ ආයස්මන්තං රාහුලං ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි රාහුල, චක්ඛු නිච්චං වා අනිච්චං වාති. අනිච්චං භන්තෙ. යං පනානිච්චං, දුක්ඛං වා තං සුඛංවාති. දුක්ඛං භන්තෙ. යං පනානිච්චං දුක්ඛං විපරිණාමධම්මං කල්ලං නු තං සමනුපස්සිතුං ‘එතං මම, එසොහමස්මි, එසො මෙ අත්තා’ති. නො හෙතං භන්තෙ’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde dies in Bezug auf den ehrwürdigen Rāhula gesprochen: „Was meinst du, Rāhula, ist das Auge beständig oder unbeständig?“ – „Unbeständig, ehrwürdiger Herr.“ – „Was aber unbeständig ist, ist das leidvoll oder freudvoll?“ – „Leidvoll, ehrwürdiger Herr.“ – „Was aber unbeständig, leidvoll und dem Wandel unterworfen ist, ist es angemessen, dies so zu betrachten: ‚Das ist mein, das bin ich, das ist mein Selbst‘?“ – „Gewiss nicht, ehrwürdiger Herr“, und so weiter, ehrwürdiger Herr, wurde es vom Erhabenen gesprochen.

යංනූනාහං [Pg.105] රාහුලං උත්තරිං ආසවානං ඛයෙ විනෙය්‍යං.

„Wie wäre es, wenn ich nun Rāhula weiter zur Vernichtung der Triebe anleiten würde.“

ගණ්හාහි රාහුල නිසීදනං.

„Nimm, Rāhula, das Sitzleder.“

ගහපතිවග්ග

Gahapati-vagga

භාරද්වාජසුත්ත

Bhāradvāja-sutta

පුච්ඡා – ගහපතිවග්ගෙ [Pg.107] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි චතුත්ථං සංගීතං භාරද්වාජසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Im Gahapativagga, ihr Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde die vierte, von den alten großen Lehrkonzils-Älteren rezitierte Lehrrede, das Bhāradvājasutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං භන්තෙ රාජානං උදෙනං ආරබ්භ ආයස්මතා පිණ්ඩොලභාරද්වාජත්ථෙරෙන භාසිතං. රාජා භන්තෙ උදෙනො ආයස්මන්තං පිණ්ඩොලභාරද්වාජං එතදවොච ‘‘කො නු ඛො භො භාරද්වාජ හෙතු කො පච්චයො, යෙනිමෙ දහරා භික්ඛූ සුසූ කාළකෙසා භද්‍රෙන යොබ්බනෙන සමන්නාගතා පඨමෙන වයසා අනිකීළිතාවිනො කාමෙසු යාවජීවං පරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං චරන්ති, අද්ධානඤ්ච ආපාදෙන්තී’’ති. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘වුත්තං ඛො

Antwort – In Kosambī, ehrwürdiger Herr, wurde dies in Bezug auf den König Udena vom ehrwürdigen Älteren Piṇḍolabhāradvāja gesprochen. Der König Udena, ehrwürdiger Herr, sprach zum ehrwürdigen Piṇḍolabhāradvāja so: „Was nun, werter Bhāradvāja, ist der Grund, was ist die Ursache dafür, dass diese jungen Mönche – zart, mit pechschwarzem Haar, ausgestattet mit glücklicher Jugend, im ersten Lebensalter, die sich nicht an den Sinnesfreuden ergötzt haben – das ganze Leben hindurch das vollkommene, reine heilige Leben führen und diese lange Zeit durchhalten?“ Bei diesem Anlass [wurde gesagt]: „Es wurde wahrlich gesagt...

එතං [Pg.108] මහාරාජ තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන එථ තුම්හෙ භික්ඛවෙ මාතුමත්තීසු මාතුචිත්තං උපට්ඨපෙථ. භගනිමත්තීසු භගිනිචිත්තං උපට්ඨපෙථ, ධීතුමත්තීසු ධීතුචිත්තං උපට්ඨපෙථා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා පිණ්ඩොල භාරද්වාජත්ථෙරෙන භාසිතං.

Dies, o großer König, wurde vom Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten, so dargelegt: ‚Kommt, ihr Mönche, bringt jenen, die im Alter eurer Mütter sind, das Gemüt einer Mutter entgegen; bringt jenen, die im Alter eurer Schwestern sind, das Gemüt einer Schwester entgegen; bringt jenen, die im Alter eurer Töchter sind, das Gemüt einer Tochter entgegen.‘ Dies und Weiteres, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Thera Piṇḍola Bhāradvāja gesprochen.

වෙරහච්චානිසුත්ත

Das Verahaccāni-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.112] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දසමං සංගීතං වෙරහච්චානිසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Verahaccāni-Sutta, das an ebendieser Stelle von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als zehntes rezitiert wurde, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කාමණ්ඩායං භන්තෙ වෙරහච්චානිගොත්තං බ්‍රාහ්මණිං ආරබ්භ ආයස්මතා උදායිත්ථෙරෙන භාසිතං. වෙරහච්චානීගොත්තා භන්තෙ බ්‍රාහ්මණී ආයස්මන්තං උදායිත්ථෙරං එතදවොච ‘‘කිස්මිං නු ඛො භන්තෙ සති අරහන්තො සුඛදුක්ඛං පඤ්ඤපෙන්ති, කිස්මිං අසති අරහන්තො සුඛදුක්ඛං න පඤ්ඤපෙන්තී’’ති. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘චක්ඛුස්මිං ඛො භගිනි සති [Pg.113] අරහන්තො සුඛදුක්ඛං පඤ්ඤපෙන්ති, චක්ඛුස්මිං අසති අරහන්තො සුඛදුක්ඛං න පඤ්ඤපෙන්තී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා උදායිත්ථෙරෙන භාසිතං.

Antwort: In Kāmaṇḍā, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf die Brahmanin aus der Verahaccāni-Sippe vom ehrwürdigen Thera Udāyin gesprochen. Die Brahmanin der Verahaccāni-Sippe, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Thera Udāyin wie folgt: ‚Wenn was vorhanden ist, Ehrwürdiger, erklären die Arahants Glück und Leid, und wenn was nicht vorhanden ist, erklären die Arahants Glück und Leid nicht?‘ Bei diesem Anlass wurde vom ehrwürdigen Thera Udāyin wie folgt gesprochen: ‚Wenn das Auge vorhanden ist, Schwester, erklären die Arahants Glück und Leid; wenn das Auge nicht vorhanden ist, erklären die Arahants Glück und Leid nicht.‘

දෙවදහවග්ග

Das Devadaha-Kapitel

ඛණසුත්ත

Das Khaṇa-Sutta

පුච්ඡා – දෙවදහවග්ගෙ [Pg.115] ආවුසො ඛණසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, im Devadaha-Kapitel, in Bezug auf wen und wie wurde das Khaṇa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ දෙවදහෙ නාම සක්‍යානං නිගමෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ලාභා වො භික්ඛවෙ, සුලද්ධං වො භික්ඛවෙ, ඛණො වො පටිලද්ධො බ්‍රහ්මචරියවාසායා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, in einer Ortschaft der Sakyer namens Devadaha, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Es ist ein Gewinn für euch, ihr Mönche, es ist ein Segen für euch, ihr Mönche, dass ihr den rechten Augenblick erlangt habt, um das heilige Leben zu führen!‘

සමුද්දවග්ග

Das Ozean-Kapitel

බාළිසිකොපමසුත්ත

Das Bāḷisikopama-Sutta

පුච්ඡා – සමුද්දවග්ගෙ [Pg.117] පනාවුසො තතියං බාළිසිකොපමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage: Aber wo, Freund, im Ozean-Kapitel, wurde das dritte Sutta, das Bāḷisikopama-Sutta, vom Erhabenen in Bezug auf wen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ [Pg.118] භන්තෙ ජීවකම්බවනෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘සෙය්‍යථාපි භික්ඛවෙ බාළිසිකො ආමිසගතබළිසං ගම්භීරෙ උදකරහදෙ පක්ඛිපෙය්‍යා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Rājagaha, Ehrwürdiger, im Jīvaka-Mango-Hain, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Gleichsam, ihr Mönche, wie ein Angler einen mit Köder versehenen Haken in einen tiefen See werfen würde...‘

ආදිත්තපරියායසුත්ත

Das Ādittapariyāya-Sutta

පුච්ඡා – සළායතනවග්ගසංයුත්තෙ [Pg.120] සමුද්දවග්ගෙ පනාවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සංගීතං අට්ඨමං ආදිත්තපරියායසුත්තං භගවතා කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Aber in Bezug auf wen und wie, Freund, wurde im Ozean-Kapitel der Saḷāyatana-Kapitel-Sammlung das achte Sutta, das Ādittapariyāya-Sutta, welches von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සම්බහුලෙ භන්තෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ආදිත්තපරියායං වො භික්ඛවෙ ධම්මපරියායං දෙසෙස්සාමි, තං සුණාථ. කතමො ච භික්ඛවෙ ආදිත්තපරියායො ධම්මපරියායො. වරං භික්ඛවෙ තත්තාය අයොසලාකාය ආදිත්තාය සම්පජ්ජලිතාය සජොතිභූතාය චක්ඛුන්ද්‍රියං සම්පලිමට්ඨං, නත්වෙව චක්ඛුවිඤ්ඤෙය්‍යෙසු රූපෙසු අනුබ්‍යඤ්ජනසො නිමිත්තග්ගාහො’’තිආදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: In Bezug auf zahlreiche Mönche, Ehrwürdiger, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Ich werde euch, ihr Mönche, die Lehrdarlegung über das Brennen verkünden, hört zu. Und was, ihr Mönche, ist die Lehrdarlegung über das Brennen? Es wäre besser, ihr Mönche, wenn das Sehorgan mit einem glühenden, brennenden, lodernden Eisenstab durchstoßen würde, als dass man nach den Merkmalen und Einzelheiten bei den durch das Auge erkennbaren Formen greift.‘

ආසීවිසවග්ග

Das Giftnatter-Kapitel

පඨමදාරුක්ඛන්ධොපමසුත්ත

Das erste Dārukkhandhopama-Sutta

පුච්ඡා – ආසීවිසවග්ගෙ [Pg.126] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි චතුත්ථං සංගීතං පඨමදාරුක්ඛන්ධොපමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, im Giftnatter-Kapitel, in Bezug auf wen und wie wurde das vierte Sutta, das erste Dārukkhandhopama-Sutta, welches von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං භන්තෙ ගඞ්ගාය නදියා තීරෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘පස්සථ නො තුම්හෙ භික්ඛවෙ අම්හං මහන්තං දාරුක්ඛන්ධං ගඞ්ගාය නදියා සොතෙන වුය්හමාන’’න්ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතා.

Antwort: In Kosambī, Ehrwürdiger, am Ufer des Flusses Ganges, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Seht ihr, ihr Mönche, jenen großen Baumstamm, der von der Strömung des Flusses Ganges dahingetrieben wird?‘

උපචාරවචනං

Übertragene Redeweise

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.129] තත්ථ භගවතා ඔරිමතීරාදීනං උපචාරවචනානං අත්ථො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතො.

Frage: Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Bedeutung der metaphorischen Ausdrücke wie „dieses Ufer“ und so weiter ausführlich analysiert und dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ඔරිමං තීරන්ති ඛො භික්ඛු ඡන්නෙතං අජ්ඣත්තිකානං ආයතනානං අධිවචනං. පාරිමං තීරන්ති ඛො භික්ඛු ඡන්නෙතං බාහිරානං ආයතනානං අධිවචනං. මජ්ඣෙ සංසීදොති ඛො භික්ඛු නන්දිරාගස්සෙතං අධිවචනං. ථලෙ උස්සාදොති ඛො භික්ඛු අස්මිමානස්සෙතං අධිවචනන්ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා තත්ථ ඔරිමතීරාදීනං උපචාරවචනානං අත්ථො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතො.

Antwort: ‚„Das diesseitige Ufer“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für die sechs inneren Sinnesbereiche. „Das jenseitige Ufer“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für die sechs äußeren Sinnesbereiche. „In der Mitte versinken“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für Ergötzen und Begierde. „Auf dem Festland auflaufen“, o Mönch, ist eine Bezeichnung für den Ich-Dünkel.‘ In dieser Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Bedeutung der metaphorischen Ausdrücke wie „dieses Ufer“ und so weiter ausführlich analysiert und dargelegt.

පුච්ඡා – ඉමස්මිං [Pg.131] ඛො පන ආවුසො සුත්තෙ භගවතා භාසිතෙ විසෙසතො කස්ස කීදිසො අත්ථො කථඤ්ච පටිලද්ධො.

Frage: Aber für wen im Besonderen, Freund, als diese Lehrrede vom Erhabenen gesprochen wurde, welcher Nutzen wurde wie erlangt?

විස්සජ්ජනා – ඉමස්මිං භන්තෙ සුත්තෙ භගවතා භාසිතෙ විසෙසතො නන්දස්ස ගොපාලකස්ස පබ්බජ්ජා ච උපසම්පදා ච යාව අරහත්තාච විසෙසතො අත්ථො අධිගතො.

Antwort: Als diese Lehrrede, Ehrwürdiger, vom Erhabenen gesprochen wurde, erlangte insbesondere der Kuhhirte Nanda das Hinausgehen in die Hauslosigkeit, die höhere Weihe und schließlich im Besonderen das Ziel der Arahantschaft.

ලභෙය්‍යාහං [Pg.132] භන්තෙ භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පදං.

„Möge ich, Ehrwürdiger, in der Gegenwart des Erhabenen das Hinausgehen in die Hauslosigkeit erlangen, möge ich die höhere Weihe erlangen.“

තෙන හි ත්වං නන්ද සාමිකානං ගාවො නිය්‍යාතෙහි.

„Dann gib du, Nanda, den Eigentümern die Rinder zurück.“

ගමිස්සන්ති [Pg.133] භන්තෙ ගාවො වච්ඡගිද්ධිනියො.

„Die Kühe werden von selbst gehen, Ehrwürdiger, da sie sich nach ihren Kälbern sehnen.“

කිංසුකොපමසුත්ත

Das Kiṃsukopama-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.134] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි අට්ඨමං සංගීතං කිංසුකොපමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Kiṃsukopama-Sutta, das an ebendieser Stelle von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als achtes rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ අඤ්ඤතරං කාරකං භික්ඛුං ආරබ්භ භාසිතං. අඤ්ඤතරො භන්තෙ කාරකො භික්ඛු චත්තාරො ඛාණාසවෙ භික්ඛූ ඤාණදස්සනවිසුද්ධං පුච්ඡිත්වා අසන්තුට්ඨො තෙසං භික්ඛූනං පඤ්හාවෙය්‍යාකරණෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච ‘‘කිත්තාවතා නු ඛො භන්තෙ භික්ඛුනො දස්සනං සුවිසුද්ධං හොතී’’ති. තස්මිං වත්ථුස්මිං ‘‘සෙය්‍යථාපි භික්ඛු පුරිසස්ස කිංසුකො අදිට්ඨපුබ්බො අස්ස, සො යෙනඤ්ඤතරො පුරිසො කිංසුකස්ස දස්සාවී තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort: Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, in Kapilavatthu im Nigrodha-Kloster, wurde es in Bezug auf einen bestimmten praktizierenden Mönch gesprochen. Ein bestimmter praktizierender Mönch, Ehrwürdiger, nachdem er vier triebversiegte Mönche nach der Reinheit der Erkenntnis und Schau gefragt hatte und mit deren Beantwortung der Fragen unzufrieden war, begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Nach der Ankunft sprach er zum Erhabenen wie folgt: ‚Inwiefern, Ehrwürdiger, ist die Schau eines Mönchs völlig gereinigt?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Es ist so, o Mönch, wie wenn ein Mann, der noch nie zuvor einen Kiṃsuka-Baum gesehen hat, sich zu einem anderen Mann begibt, der den Kiṃsuka-Baum schon gesehen hat...‘

ඡප්පාණකොපමසුත්ත

Das Chappāṇakopama-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.140] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දසමං සංගීතං ඡප්පාණකොපමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage: Wo, Freund, in Bezug auf wen und wie wurde das Chappāṇakopama-Sutta, das an ebendieser Stelle von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als zehntes rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසුයෙව භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ පුරිසො අරුගත්තො පක්කගත්තො සරවනං පවිසෙය්‍යා’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ebenfalls bei den Sakyern, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen wie folgt gesprochen: ‚Gleichsam, ihr Mönche, wie wenn ein Mann mit wunden, eiternden Gliedern in ein Schilfdickicht gehen würde...‘

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.141] තත්ථ භගවතා අසංවරො විත්ථාරෙන විභජිත්වා දෙසිතො.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Unbeherrschtheit im Detail analysiert und ausführlich dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කථඤ්ච භික්ඛවෙ අසංවරො හොති, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා පියරූපෙ රූපෙ අධිමුච්චති, අප්පියරූපෙ රූපෙ බ්‍යාපජ්ජති, අනුපට්ඨිතකායස්සති ච විහරති පරිත්තචෙතසො. තඤ්ච චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං යථාභූතං නප්පජානාති, යත්ථස්ස තෙ උප්පන්නා පාපකා අකුසලා ධම්මා අපරිසෙසා නිරුජ්ඣන්තීති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා තත්ථ අසංවරො විත්ථාරෙන විභජිත්වා දෙසිතො.

Antwort – „Und wie, ihr Mönche, gibt es Unbeherrschtheit? Hier, ihr Mönche, sieht ein Mönch mit dem Auge eine Form; bei einer angenehmen Form ist er ihr zugetan, bei einer unangenehmen Form hegt er Abneigung, und er verweilt mit nicht gefestigter Achtsamkeit auf den Körper und mit begrenztem Geist. Er versteht jene Befreiung des Geistes und Befreiung durch Weisheit nicht der Wirklichkeit entsprechend, in der jene bei ihm entstandenen bösen, unheilsamen Geisteszustände restlos aufhören“ – auf diese und andere Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Unbeherrschtheit im Detail analysiert und ausführlich dargelegt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.143] තත්ථ භගවතා සංවරො විභජිත්වා විත්ථාරෙන දෙසිතො.

Frage – Wie aber, Freund, wurde dort vom Erhabenen die Beherrschung im Detail analysiert und ausführlich dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කථඤ්ච භික්ඛවෙ සංවරො හොති, ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා පියරූපෙ රූපෙ නාධිමුච්චති, අප්පියරූපෙ රූපෙ න බ්‍යාපජ්ජතීති, එවමාදිනා [Pg.144] භන්තෙ භගවතා තත්ථ සංවරො විභජිත්වා විත්ථාරෙන දෙසිතො.

Antwort – „Und wie, ihr Mönche, gibt es Beherrschung? Hier, ihr Mönche, sieht ein Mönch mit dem Auge eine Form; bei einer angenehmen Form ist er ihr nicht zugetan, bei einer unangenehmen Form hegt er keine Abneigung“ – auf diese und andere Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen die Beherrschung im Detail analysiert und ausführlich dargelegt.

වෙදනාසංයුත්ත

Vedanāsaṃyutta

දට්ඨබ්බසුත්ත

Daṭṭhabbasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.147] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන වෙදනාසංයුත්තෙ පඤ්චමං දට්ඨබ්බසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde jene fünfte Lehrrede, das Daṭṭhabbasutta, in der Sammlung über die Gefühle (Vedanāsaṃyutta) von jenem Erhabenen, … [wie oben] … vollkommen Erwachten gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තිස්සො ඉමා භික්ඛවෙ වෙදනා. කතමා තිස්සො, සුඛා වෙදනා දුක්ඛාවෙදනා අදුක්ඛමසුඛා වෙදනා. සුඛා භික්ඛවෙ වෙදනා දුක්ඛතො දට්ඨබ්බා, දුක්ඛා වෙදනා සල්ලතො දට්ඨබ්බා, අදුක්ඛමසුඛා වෙදනා අනිච්චතො දට්ඨබ්බා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster bei Kapilavatthu, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Es gibt diese drei Gefühle, ihr Mönche. Welche drei? Angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Ein angenehmes Gefühl, ihr Mönche, sollte als leidvoll angesehen werden; ein unangenehmes Gefühl sollte als ein Pfeil angesehen werden; ein weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl sollte als vergänglich angesehen werden“ – auf diese und andere Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සුඛා [Pg.148] භික්ඛවෙ වෙදනා දුක්ඛතො දට්ඨබ්බා.

„Ein angenehmes Gefühl, ihr Mönche, sollte als leidvoll angesehen werden.“

යො සුඛං දුක්ඛතො අද්දස, දුක්ඛමද්දක්ඛි සල්ලතො;

අදුක්ඛමසුඛං සන්තං, අද්දක්ඛිනං අනිච්චතො.

„Wer das Angenehme als leidvoll sah, das Unangenehme als einen Pfeil sah; und wer das friedvolle Weder-unangenehme-noch-angenehme als vergänglich sah,“

ස වෙ සම්මද්දසො භික්ඛු, පරිජානාති වෙදනා;

සො වෙදනා පරිඤ්ඤාය, දිට්ඨෙ ධම්මෙ අනාසවො;

කායස්ස භෙදා ධම්මට්ඨො, සඞ්ඛ්‍යං නොපෙති වෙදගූ.

„dieser Mönch ist wahrlich einer mit rechter Einsicht, er versteht die Gefühle vollkommen. Wenn er die Gefühle vollkommen verstanden hat, ist er noch in diesem Leben frei von Trieben. Nach dem Zerfall des Körpers, in der Lehre gefestigt, geht der Wissensreiche in keine Klassifizierung mehr ein.“

සල්ලසුත්ත

Sallasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.149] ආවුසො ඡට්ඨං සල්ලසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde ebendort die sechste Lehrrede, das Sallasutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘අස්සුතවා භික්ඛවෙ පුථුජ්ජනො සුඛම්පි වෙදනං වෙදයති, දුක්ඛම්පි වෙදනං වෙදයති, අදුක්ඛමසුඛම්පි වෙදනං වෙදයති. සුතවා භික්ඛවෙ අරියසාවකො සුඛම්පි වෙදනං වෙදයති, දුක්ඛම්පි වෙදනං වෙදයති, අදුක්ඛමසුඛම්පි වෙදනං වෙදයති. තත්‍ර භික්ඛවෙ කො විසෙසො, කො අධිප්පයාසො, කිං නානාකරණං සුතවතො අරියභාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙනා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster bei Kapilavatthu, in Bezug auf zahlreiche Mönche, wurde es vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Ein unbelehrter Weltling, ihr Mönche, empfindet ein angenehmes Gefühl, empfindet ein unangenehmes Gefühl und empfindet ein weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Ein gebildeter edler Schüler, ihr Mönche, empfindet auch ein angenehmes Gefühl, empfindet ein unangenehmes Gefühl und empfindet ein weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Was, ihr Mönche, ist da der Unterschied, was die Besonderheit, was die Verschiedenheit zwischen dem gebildeten edlen Schüler und dem unbelehrten Weltling?“ – auf diese und andere Weise wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ජම්බුඛාදකසංයුත්ත

Jambukhādakasaṃyutta

නිබ්බානපඤ්හාසුත්ත

Nibbānapañhāsutta

පුච්ඡා – ජම්බුඛාදකසංයුත්තෙ [Pg.154] ආවුසො පඨමං නිබ්බානපඤ්හාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde die erste Lehrrede, das Nibbānapañhāsutta, in der Jambukhādaka-Sammlung gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසු භන්තෙ නාලකගාමකෙ ජම්බුඛාදකං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං. ජම්බුඛාදකො භන්තෙ පරිබ්බාජකො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච ‘‘නිබ්බානං නිබ්බානන්ති ආවුසො සාරිපුත්ත වුච්චති, කතමං නුඛො ආවුසො නිබ්බාන’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යො [Pg.155] ඛො ආවුසො රාගක්ඛයො දොසක්ඛයො මොහක්ඛයො, ඉදං වුච්චති නිබ්බාන’’න්ති එවමාදිනා ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – In Magadha, Ehrwürdiger, im Dorf Nālaka, in Bezug auf den wandernden Asketen Jambukhādaka, wurde es vom ehrwürdigen Sāriputta Thera, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der wandernde Asket Jambukhādaka, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „‚Nibbāna, Nibbāna‘, so wird gesagt, Freund Sāriputta. Was aber, Freund, ist das Nibbāna?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der ehrwürdige Sāriputta Thera, der Feldherr der Lehre, auf diese und andere Weise: „Die Versiegung von Gier, Freund, die Versiegung von Hass und die Versiegung von Verblendung – dies wird Nibbāna genannt.“

ධම්මවාදීපඤ්හාසුත්ත

Dhammavādīpañhāsutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.157] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි තතියං සංගීතං ධම්මවාදීපඤ්හාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde ebendort die von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als drittes rezitierte Lehrrede, das Dhammavādīpañhāsutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසුයෙව භන්තෙ නාලකගාමෙ ජම්බුඛාදකං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං. ජම්බුඛාදකො භන්තෙ පරිබ්බාජකො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච ‘‘කෙ නු ඛො ආවුසො සාරිපුත්ත ලොකෙ ධම්මවාදිනො, කෙ ලොකෙ සුප්පටිපන්නා, කෙ ලොකෙ සුගතා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යෙ ඛො ආවුසො රාගප්පහානාය ධම්මං දෙසෙන්ති, දොසප්පහානාය ධම්මං දෙසෙන්ති, මොහප්පහානාය ධම්මං දෙසෙන්ති. තෙ ලොකෙ ධම්මවාදිනො’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Magadha, Ehrwürdiger, im Dorf Nālaka, in Bezug auf den wandernden Asketen Jambukhādaka, wurde es vom ehrwürdigen Sāriputta Thera, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der wandernde Asket Jambukhādaka, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Wer in dieser Welt, Freund Sāriputta, sind jene, die die Lehre verkünden? Wer in dieser Welt verhält sich recht? Wer in dieser Welt ist wohlgegangen?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der ehrwürdige Sāriputta Thera, der Feldherr der Lehre, auf diese und andere Weise: „Jene, Freund, die die Lehre zur Überwindung von Gier verkünden, die die Lehre zur Überwindung von Hass verkünden und die die Lehre zur Überwindung von Verblendung verkünden – diese sind in der Welt Verkünder der Lehre.“

කෙ [Pg.158] ලොකෙ සුප්පටිපන්නා.

„Wer in dieser Welt verhält sich recht?“

කෙ ලොකෙ සුගතා.

„Wer in dieser Welt ist wohlgegangen?“

දුක්කරපඤ්හාසුත්ත

Dukkarapañhāsutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.161] පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහක මහාථෙරෙහි පරියොසානසුත්තභාවෙන සංගීතං දුක්කරපඤ්හාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde ebendort die von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als abschließende Lehrrede rezitierte Lehrrede, das Dukkarapañhāsutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසුයෙව නාලකගාමෙ ජම්බුඛාදකං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං. ජම්බුඛාදකො භන්තෙ පරිබ්බාජකො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච ‘‘කිං නු ඛො ආවුසො සාරිපුත්ත ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ දුක්කර’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘පබ්බජ්ජා ඛො ආවුසො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ දුක්කරා’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Magadha, im Dorf Nālaka, in Bezug auf den wandernden Asketen Jambukhādaka, wurde es vom ehrwürdigen Sāriputta Thera, dem Feldherrn der Lehre, gesprochen. Der wandernde Asket Jambukhādaka, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt: „Was, Freund Sāriputta, ist in dieser Lehre und Disziplin schwer zu tun?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, sprach der ehrwürdige Sāriputta Thera, der Feldherr der Lehre, auf diese und andere Weise: „Das Hinausziehen in die Hauslosigkeit, Freund, ist in dieser Lehre und Disziplin schwer zu tun.“

මොග්ගල්ලානසංයුත්ත

Moggallānasaṃyutta

සක්කසුත්ත

Sakkasutta

පුච්ඡා – මොග්ගල්ලානසංයුත්තෙ [Pg.163] ආවුසො දසමං සංගීතං සක්කසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, in Bezug auf wen, von wem und wie wurde die zehnte, rezitierte Lehrrede, das Sakkasutta, in der Moggallāna-Sammlung gesprochen?

විස්සජ්ජනා – දෙවෙසු භන්තෙ තාවතිංසෙසු සක්කං දෙවානමින්දං ආරබ්භ ‘‘සාධු ඛො දෙවානමින්ද බුද්ධසරණගමනං හොති, බුද්ධසරණගමනහෙතු ඛො දෙවානමින්ද [Pg.164] එවමිධෙකච්චෙ සත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජන්තී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ ආයස්මතා මහාමොග්ගල්ලානත්ථෙරෙන භාසිතං.

Antwort – Unter den Tāvatiṃsa-Göttern, Ehrwürdiger, in Bezug auf Sakka, den Herrn der Götter, wurde es vom ehrwürdigen Mahāmoggallāna Thera auf diese und andere Weise gesprochen: „Gut ist es wahrlich, o Herr der Götter, Zuflucht zum Buddha zu nehmen; denn aufgrund der Zufluchtnahme zum Buddha, o Herr der Götter, werden manche Wesen hier nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren.“

චිත්තසංයුත්ත

Cittasaṃyutta

නිගණ්ඨනාටපුත්තසුත්ත

Nigaṇṭhanāṭaputtasutta

පුච්ඡා – චිත්තසංයුත්තෙ [Pg.168] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි අට්ඨමං සංගීතං නිගණ්ඨනාටපුත්තසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde im Citta-Saṃyutta das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als achtes rezitierte Nigaṇṭhanāṭaputta-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මච්ඡිකාසණ්ඩෙ භන්තෙ නිගණ්ඨං නාටපුත්තං ආරබ්භ චිත්තෙන ගහපතිනා භාසිතං. නිගණ්ඨො භන්තෙ නාටපුත්තො චිත්තං ගහපතිං එතදවොච ‘‘සද්දහසි ත්වං ගහපති සමණස්ස ගොතමස්ස අත්ථි අවිතක්කො අවිචාරො සමාධි, අත්ථි විතක්කවිචාරානං නිරොධො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘න ඛ්වාහං එත්ථ භන්තෙ භගවතො සද්ධාය ගච්ඡාමි, අත්ථි අවිතක්කො අවිචාරො සමාධි, අත්ථි විතක්කවිචාරානං නිරොධො’’ති එවමාදිනා චිත්තෙන ගහපතිනා භාසිතං.

Antwort – In Macchikāsaṇḍa, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf Nigaṇṭha Nāṭaputta vom Hausvater Citta gesprochen. Nigaṇṭha Nāṭaputta, Ehrwürdiger, sprach zum Hausvater Citta so: ‚Glaubst du, Hausvater, dem Asketen Gotama, dass es eine Konzentration ohne gedankliche Ausrichtung und ohne Untersuchung gibt, dass es ein Aufhören von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung gibt?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Hausvater Citta Folgendes gesprochen: ‚Ich gehe hierbei, Ehrwürdiger, nicht aus Glauben an den Erhabenen davon aus: „Es gibt eine Konzentration ohne gedankliche Ausrichtung und ohne Untersuchung, es gibt ein Aufhören von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung“‘ und so weiter.

ඉදං [Pg.169] භවන්තො පස්සන්තු.

Seht dies, ihr Herren!

යාව උජුකො චායං චිත්තො ගහපති.

Wie aufrecht ist doch dieser Hausvater Citta!

‘‘අහං [Pg.170] ඛො භන්තෙ යාවදෙව ආකඞ්ඛාමි, විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරාමි’’ –

‚Ich, Ehrwürdiger, verweile, wann immer ich es wünsche, abgeschieden von den Sinnesfreuden, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, im Eintritt in die erste Vertiefung, die von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glückseligkeit erfüllt ist‘ –

ඉදං [Pg.171] භවන්තො පස්සන්තු.

Seht dies, ihr Herren!

අචෙලකස්සපසුත්ත

Das Acelakassapa-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.172] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි නවමං සංගීතං අචෙලකස්සපසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als neuntes rezitierte Acelakassapa-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තත්ථෙව භන්තෙ මච්ඡිකාසණ්ඩෙ අචෙලං කස්සපං ආරබ්භ චිත්තෙන ගහපතිනා භාසිතං. අචෙලො භන්තෙ කස්සපො චිත්තං ගහපතිං එතදවොච ‘‘ඉමෙහි පන තෙ ගහපති තිංසමත්තෙහි වස්සෙහි අත්ථි කොචි උත්තරිමනුස්සධම්මො අලමරියඤාණදස්සනවිසෙසො අධිගතො ඵාසුවිහාරො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘ගිහිනොපි සියා භන්තෙ අහඤ්හි භන්තෙ යාවදෙව ආකඞ්ඛාමි, විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරාමී’’ති එවමාදිනා චිත්තෙන ගහපතිනා භාසිතං.

Antwort – Eben dort in Macchikāsaṇḍa, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den nackten Asketen Kassapa vom Hausvater Citta gesprochen. Der nackte Asket Kassapa, Ehrwürdiger, sprach zum Hausvater Citta so: ‚Hast du aber, Hausvater, in diesen rund dreißig Jahren irgendeinen übermenschlichen Zustand erlangt, eine vorzügliche, edlen Wissens- und Schauung würdige Errungenschaft, ein angenehmes Verweilen?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Hausvater Citta Folgendes gesprochen: ‚Das könnte selbst für einen Laien der Fall sein, Ehrwürdiger. Denn ich, Ehrwürdiger, verweile, wann immer ich es wünsche, abgeschieden von den Sinnesfreuden, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, im Eintritt in die erste Vertiefung, die von gedanklicher Ausrichtung und Untersuchung begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glückseligkeit erfüllt ist‘, und so weiter.

ගාමණිසංයුත්ත

Das Gāmaṇi-Saṃyutta

චණ්ඩසුත්ත

Das Caṇḍa-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.175] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන ගාමණිසංයුත්තෙ පඨමං චණ්ඩසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde von jenem Erhabenen, … [wie zuvor] … dem vollkommen Erleuchteten, das erste Sutta im Gāmaṇi-Saṃyutta, das Caṇḍa-Sutta, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං [Pg.176] භන්තෙ චණ්ඩං ගාමණිං ආරබ්භ භාසිතං. චණ්ඩො භන්තෙ ගාමණි භගවන්තං එතදවොච ‘‘කො නු ඛො භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො චණ්ඩො චණ්ඩොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. කො පන භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො සොරතො සොරතොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘ඉධ ගාමණි එකච්චස්ස රාගො අප්පහීනො හොති, රාගස්ස අප්පහීනත්තා පරෙ කොපෙන්ති, පරෙහි කොපියමානො කොපං පාතුකරොති, සො චණ්ඩොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Dorfvorsteher Caṇḍa gesprochen. Der Dorfvorsteher Caṇḍa, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen so: ‚Was ist wohl, o Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Person als „jähzornig, jähzornig“ bezeichnet wird? Was aber ist, o Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Person als „sanftmütig, sanftmütig“ bezeichnet wird?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Hier, Gāmaṇi, ist bei einer bestimmten Person die Gier nicht überwunden. Weil die Gier nicht überwunden ist, reizen andere sie auf; wenn sie von anderen gereizt wird, zeigt sie Zorn, und so wird sie als „jähzornig“ bezeichnet‘, und so weiter.

ඛෙත්තූපමසුත්ත

Das Khettūpama-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.178] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සත්තමං සංගීතං ඛෙත්තූපමසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als siebentes rezitierte Khettūpama-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නාළන්දායං භන්තෙ පාවාරිකම්බවනෙ අසිබන්ධකපුත්තං ගාමණිං ආරබ්භ භාසිතං. අසිබන්ධකපුත්තො භන්තෙ ගාමණි භගවන්තං එතදවොච ‘‘නනු භන්තෙ භගවා සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී විහරතීති. එවං ගාමණි තථාගතො සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී විහරතීති. අථ කිඤ්චරහි භන්තෙ භගවා එකච්චානං සක්කච්චං ධම්මං දෙසෙති, එකච්චානං නො තථා [Pg.179] සක්කච්චං ධම්මං දෙසෙතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තෙන හි ගාමණි තඤ්ඤෙවෙත්ථ පටිපුච්ඡිස්සාමි, යථා තෙ ඛමෙය්‍ය, තථා නං බ්‍යාකරෙය්‍යාසී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Nāḷandā, Ehrwürdiger, im Pāvārika-Mango-Hain, wurde es in Bezug auf den Dorfvorsteher Asibandhakaputta gesprochen. Der Dorfvorsteher Asibandhakaputta, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen so: ‚Verweilt der Erhabene nicht, o Herr, voll Mitgefühl für das Wohl aller Lebewesen?‘ – ‚Ja, Gāmaṇi, der Tathāgata verweilt voll Mitgefühl für das Wohl aller Lebewesen.‘ – ‚Warum aber, o Herr, lehrt der Erhabene dann einigen Menschen das Dhamma mit großer Sorgfalt, anderen aber lehrt er das Dhamma nicht mit solcher Sorgfalt?‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Nun, Gāmaṇi, so will ich dich hierzu befragen; wie es dir richtig erscheint, so magst du antworten‘, und so weiter.

සඞ්ඛධමසුත්ත

Das Saṅkhadhama-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.183] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහක මහාථෙරෙහි අට්ඨමං සංගීතං සඞ්ඛධමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten, das Dhamma versammelnden Großen Ältesten als achtes rezitierte Saṅkhadhama-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නාළන්දායංයෙව භන්තෙ පාවාරිකම්බවනෙ අසිබන්ධකපුත්තං ගාමණිං නිගණ්ඨසාවකං ආරබ්භ භාසිතං. භගවා භන්තෙ අසිබන්ධකපුත්තං ගාමණිං නිගණ්ඨසාවකං එතදවොච ‘‘කථං නු ඛො ගාමණි නිගණ්ඨො නාටපුත්තො සාවකානං ධම්මං දෙසෙතී’’ති. එවං ඛො භන්තෙ නිගණ්ඨො නාටපුත්තො සාවකානං ධම්මං දෙසෙති ‘‘යො කොචි පාණං අතිපාතෙති, සබ්බො සො ආපායිකො නෙරයිකො. (පෙය්‍යාල) යංබහුලං යංබහුලං විහරති, තෙන තෙන නීයතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යංබහුලං යංබහුලඤ්ච ගාමණි විහරති, තෙන තෙන නීයති, එවං සන්තෙ න කොචි ආපායිකො නෙරයිකො භවිස්සති, යථා නිගණ්ඨස්ස නාටපුත්තස්ස වචන’’න්ති එවං ඛො භගවතා සංඛිත්තෙන භාසිතං.

Antwort – Ebenfalls in Nāḷandā, Ehrwürdiger, im Pāvārika-Mango-Hain, wurde es in Bezug auf den Dorfvorsteher Asibandhakaputta, einen Schüler der Nigaṇṭhas, gesprochen. Der Erhabene, Ehrwürdiger, sprach zum Dorfvorsteher Asibandhakaputta, dem Schüler der Nigaṇṭhas, so: ‚Wie lehrt denn, Gāmaṇi, Nigaṇṭha Nāṭaputta seinen Schülern die Lehre?‘ – ‚So lehrt, o Herr, Nigaṇṭha Nāṭaputta seinen Schülern die Lehre: „Wer auch immer ein Lebewesen tötet, der geht ganz und gar in den Verfall, in die Hölle ein. … [Abkürzung] … Womit auch immer er meistens verweilt, davon wird er weggeführt.“‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen in Kürze Folgendes gesprochen: ‚Womit auch immer man meistens verweilt, Gāmaṇi, davon wird man weggeführt. Wenn dem so wäre, dann würde niemand in den Verfall, in die Hölle eingehen, gemäß dem Wort des Nigaṇṭha Nāṭaputta‘, und so weiter.

යං බහුලවාද

Die Lehre über das vorwiegende Verweilen

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.185] තත්ථ භගවතා යංබහුලවාදෙ දොසො පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Fehler in jener Lehre über das vorwiegende Verweilen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තං කිං මඤ්ඤසි ගාමණි, යො සො පුරිසො පාණාතිපාතී රත්තියා වා දිවසස්ස වා සමයාසමයං උපාදාය කතමො බහුතරො සමයො යං වාසො පාණමතිපාතෙති. යං වා සො පාණං නාතිපාතෙතීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා අසිබන්ධකං නිගණ්ඨනාටපුත්තස්ස සාවකං ගාමණිං පුච්ඡිත්වා පුච්ඡිත්වා යංබහුලවාදෙ දොසො පකාසිතො.

Antwort – ‚Was meinst du dazu, Gāmaṇi: Ein Mensch, der Lebewesen tötet, wenn man die Zeiten bei Nacht oder am Tag in Betracht zieht – welche Zeit ist die längere: jene, in der er Lebewesen tötet, oder jene, in der er keine Lebewesen tötet?‘ Indem er, Ehrwürdiger, dort den Dorfvorsteher Asibandhakaputta, den Schüler des Nigaṇṭha Nāṭaputta, wiederholt befragte, wurde vom Erhabenen der Fehler in jener Lehre über das vorwiegende Verweilen dargelegt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.188] තත්ථ භගවතා අනෙකංස විපාකකම්මස්ස එකං සවිපාකවාදෙ දොසො පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Fehler in der Behauptung einer unabwendbaren Wirkung bei Taten mit unbestimmter Auswirkung dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ඉධ ගාමණි එකච්චො සත්ථා එවංවාදී හොති එවංදිට්ඨි යො කොචි පාණමතිපාතෙති, සබ්බො සො ආපායිකො නෙරයිකොති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා අනෙකංස කම්මවිපාකස්ස එකංසවිපාකවාදෙ දොසො විත්ථාරෙත්වා පකාසිතො.

Antwort – ‚Hier, Gāmaṇi, hat ein bestimmter Lehrer solch eine Lehre und solch eine Ansicht: „Wer auch immer ein Lebewesen tötet, der geht ganz und gar in den Verfall, in die Hölle ein.“‘ Indem er dies ausführte, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen der Fehler in der Behauptung einer unabwendbaren Wirkung bei Taten mit unbestimmter Auswirkung dargelegt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.189] තත්ථ භගවතා යථාධම්මසාසනෙ ගුණොවිභජිත්වා පකාසිතො.

Frage – Und wie, Freund, wurde dort vom Erhabenen der Vorzug gemäß der Lehre analysiert und dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ඉධ [Pg.190] පන ගාමණි තථාගතො ලොකෙ උප්පජ්ජති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරොපුරිස දම්මසාරථි සත්ථාදෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා, සො අනෙකපරියායෙන පාණාතිපාතං ගරහති විගරහති. ‘‘පාණාතිපාතා විරමථා’’ති චාහාති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා තත්ථ යථාධම්මසාසනෙ ගුණො විත්ථාරෙත්වා පකාසිතො.

Antwort – „Hier nun, Dorfoberhaupt, erscheint ein Tathāgata in der Welt, ein Heiliger, vollkommen Erleuchteter, an Wissen und Wandel Vollendeter, ein Wohlgegangener, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Führer zu zähmender Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Buddha, ein Erhabener. Er tadelt und verurteilt auf vielfältige Weise das Töten von Lebewesen. Und er sagt: ‚Lasst ab vom Töten von Lebewesen!‘“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurde dort vom Erhabenen der Segen gemäß der Lehre ausführlich dargelegt.

භද්‍රකසුත්ත

Bhadraka-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.193] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි එකාදසමං සංගීතං භද්‍රකසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, als elftes rezitierte Bhadraka-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මල්ලෙසු භන්තෙ උරුවෙලකප්පෙනාම මල්ලානං නිගමෙ භද්‍රකං ගාමණිං ආරබ්භ භාසිතං. භද්‍රකො භන්තෙ ගාමණි භගවන්තං එතදවොච ‘‘සාධු මෙ භන්තෙ භගවා දුක්ඛස්ස සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච දෙසෙතූ’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අහඤ්චෙ තෙ ගාමණි අතීතමද්ධානං ආරබ්භ දුක්ඛස්ස සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච දෙසෙය්‍යං ‘එවං අහොසි අතීතමද්ධාන’න්ති. තත්‍ර තෙ සියා කඞ්ඛා සියා විමතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Unter den Mallern, Ehrwürdiger, in der Marktstadt der Maller namens Uruvelakappa, wurde es in Bezug auf das Dorfoberhaupt Bhadraka gesprochen. Das Dorfoberhaupt Bhadraka, Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Es wäre gut, o Herr, wenn der Erhabene mir die Entstehung und das Vergehen des Leidens erklären würde.‘ Bei diesem Anlass wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: ‚Wenn ich dir, Dorfoberhaupt, in Bezug auf die vergangene Zeit die Entstehung und das Vergehen des Leidens erklären würde mit den Worten: „So war es in der vergangenen Zeit“, dann könntest du darin Zweifel haben, könntest du Bedenken haben.‘

සාධු [Pg.194] මෙ භන්තෙ භගවා දුක්ඛස්සසමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච දෙසෙතු–

„Es wäre gut, o Herr, wenn der Erhabene mir die Entstehung und das Vergehen des Leidens erklären würde –“

‘‘තං [Pg.195] කිං මඤ්ඤසි ගාමණි, අත්ථි උරුවෙලකප්පෙ මනුස්සා’’ –

„Was meinst du, Dorfoberhaupt, gibt es in Uruvelakappa Menschen –“

රාසියසුත්ත

Rāsiya-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.199] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන ගාමණිසංයුත්තෙ ද්වාදසමං සංගීතං රාසියසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von jenem Erhabenen … vollkommen Erleuchteten im Gāmaṇi-Saṃyutta als zwölftes rezitierte Rāsiya-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මල්ලෙසු භන්තෙ උරුවෙලකප්පෙනාම මල්ලානං නිගමෙ රාසියං ගාමණිං ආරබ්භ භාසිතං. රාසියො භන්තෙ ගාමණි භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතදදොච [Pg.200] ‘‘සුතං මෙ භන්තෙ ‘සමණො ගොතමො සබ්බං තපං ගරහති, සබ්බං තමස්සිං ලූඛජීවිං එකංසෙන උපවදති උපක්කොසතී’’ති. යෙ තෙ භන්තෙ එවමාහංසු ‘සමණො ගොතමො සබ්බං තපං ගරහති, සබ්බං තපස්සිං ලූඛජීවිං එකංසෙන උපවදති උපක්කොසතී’’ති. කච්චි තෙ භන්තෙ භගවතො වුත්තවාදිනො, න ච භගවන්තං අභූතෙන අබ්භාචික්ඛන්ති, ධම්මස්ස චානුධම්මං බ්‍යාකරොන්තී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං යෙ තෙ ගාමණි එවමාහංසු ‘‘සමණො ගොතමො සබ්බං තපං ගරහති, සබ්බං තපස්සිං ලූඛජීවිං එකංසෙන උපවදති උපක්කොසතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Unter den Mallern, Ehrwürdiger, in der Marktstadt der Maller namens Uruvelakappa, wurde es in Bezug auf das Dorfoberhaupt Rāsiya gesprochen. Das Dorfoberhaupt Rāsiya, Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und sprach zu ihm: ‚Ich habe gehört, o Herr: „Der Asket Gotama tadelt jegliche Kasteiung, er schmäht und tadelt ausnahmslos jeden Kasteier, der ein karges Leben führt.“ Diejenigen, o Herr, die so sagen: „Der Asket Gotama tadelt jegliche Kasteiung, er schmäht und tadelt ausnahmslos jeden Kasteier, der ein karges Leben führt“, geben sie damit die Worte des Erhabenen richtig wieder und beschuldigen sie den Erhabenen nicht fälschlich, und erklären sie die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre?‘ Bei diesem Anlass sprach der Erhabene mit den Worten: ‚Diejenigen, Dorfoberhaupt, die so sagen: „Der Asket Gotama tadelt jegliche Kasteiung, er schmäht und tadelt ausnahmslos jeden Kasteier, der ein karges Leben führt“ …‘

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.202] තත්ථ භගවතා ගරහිතබ්බාගරහිතබ්බා කාමභොගිනො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතා.

Frage – Und wie, Freunde, wurden dort vom Erhabenen jene Sinnengenießer, die tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තයො ඛො මෙ ගාමණි කාමභොගිනො සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො. ඉධ ගාමණි එකච්චො කාමභොගී අධම්මෙන [Pg.203] භොගෙ පරියෙසති සාහසෙන, අධම්මෙන භොගෙ පරියෙසිත්වා සාහසෙන න අත්තානං සුඛෙති න පීණෙති, න සංවිභජති න පුඤ්ඤානි කරොතීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා ගරහිතබ්බාගරහිතබ්බා කාමභොගිනො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතා.

Antwort – „Diese drei Sinnengenießer, Dorfoberhaupt, gibt es in der Welt. Welche drei? Da, Dorfoberhaupt, sucht ein Sinnengenießer Genüsse auf unrechte Weise, mit Gewalt; nachdem er Genüsse auf unrechte Weise und mit Gewalt gesucht hat, beglückt er sich nicht selbst, erfreut er sich nicht selbst, teilt sie nicht mit anderen und vollbringt keine Verdienste.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurden dort vom Erhabenen jene Sinnengenießer, die tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.207] තත්ථ භගවතා ගරහිතබ්බාගරහිතබ්බා තපස්සිනො ලූඛජීවිනො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතා.

Frage – Und wie, Freunde, wurden dort vom Erhabenen jene Kasteier, die ein karges Leben führen, welche tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt?

විස්සජ්ජනා – තයො මෙ ගාමණි තපස්සිනො ලූඛජීවිනො සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ තයො. ඉධ ගාමණී එකච්චො තපස්සී ලූඛජීවී සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති ‘‘අප්පෙව නාම කුසලං ධම්මං අධිගච්ඡෙය්‍යං, අප්පෙව නාම උත්තරිමනුස්සධම්මා අලමරියඤාණදස්සනවිසෙසං සච්ඡිකරෙය්‍ය’’න්ති, සො අත්තානං ආතාපෙති පරිතාපෙති, කුසලඤ්ච ධම්මං නාධිගච්ඡති, උත්තරි ච මනුස්සධම්මා අලමරියඤාණදස්සනවිසෙසං න සච්ඡිකරොතීති එවමාදිනා භන්තෙ තත්ථ භගවතා ගරහිතබ්බාගරහිතබ්බා තපස්සිනො ලූඛජීවිනො විත්ථාරෙන විභජිත්වා පකාසිතා.

Antwort – „Diese drei Kasteier, die ein karges Leben führen, Dorfoberhaupt, gibt es in der Welt. Welche drei? Da, Dorfoberhaupt, ist ein Kasteier, der ein karges Leben führt, aus Glauben von der Hausgemeinschaft in die Hauslosigkeit gezogen, mit dem Gedanken: ‚Möge ich doch eine heilsame Lehre erlangen, möge ich doch die Erhabenheit der edlen Erkenntnis und Schauung verwirklichen, die über den gewöhnlichen menschlichen Zustand hinausgeht.‘ Er kasteit sich selbst, peinigt sich selbst, erlangt jedoch keine heilsame Lehre und verwirklicht nicht die Erhabenheit der edlen Erkenntnis und Schauung, die über den gewöhnlichen menschlichen Zustand hinausgeht.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, wurden dort vom Erhabenen jene Kasteier, die ein karges Leben führen, welche tadelnswert sind, und jene, die untadelig sind, im Einzelnen unterschieden und dargelegt.

අබ්‍යාකතසංයුත්ත

Abyākata-Saṃyutta

ඛෙමාසුත්ත

Khemā-Sutta

පුච්ඡා – අබ්‍යාකතසංයුත්තෙ [Pg.209] පනාවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහක මහාථෙරෙහි පඨමං සංගීතං ඛෙමාසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං. කථඤ්ච තං භගවතාපි පුන භාසිතං.

Frage – Wo, Freunde, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das im Abyākata-Saṃyutta von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, als erstes rezitierte Khemā-Sutta gesprochen? Und wie wurde es später auch vom Erhabenen erneut gesprochen?

විස්සජ්ජනා – අන්තරා ච භන්තෙ සාවත්ථිං අන්තරා ච සාකෙතං තොරණවත්ථුස්මිං පදෙසෙ රාජානං පසෙනදිං කොසලං ආරබ්භ ඛෙමාය භික්ඛුනියා භාසිතං. රාජා භන්තෙ පසෙනදි කොසලො යෙන ඛෙමා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි, එකමන්තං නිසින්නො ඛො භන්තෙ රාජා පසෙනදිකොසලො ඛෙමං භික්ඛුනිං එතදවොච ‘‘කිං නුඛො අය්‍යෙ හොති තථාගතො පරංමරණා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අබ්‍යාකතං ඛො එතං මහාරාජ භගවතා හොති තථාගතො පරං මරණා’’ති එවමාදිනා ඛෙමාය භික්ඛුනියා භාසිතං. භගවතා ච භන්තෙ අපරෙන සමයෙන රඤ්ඤා පසෙනදිකොසලෙන පුට්ඨෙන එවමෙව පුන භාසිතං.

Antwort – Auf dem Weg zwischen Sāvatthī und Sāketa, Ehrwürdiger, im Ort namens Toraṇavatthu, wurde es in Bezug auf den König Pasenadi von Kosala von der Nonne Khemā gesprochen. Der König Pasenadi von Kosala, Ehrwürdiger, begab sich dorthin, wo die Nonne Khemā was; nach der Ankunft grüßte er sie und setzte sich an eine Seite. Als der König Pasenadi von Kosala an einer Seite saß, sprach er zur Nonne Khemā: ‚Wie ist es, Ehrwürdige, existiert der Tathāgata nach dem Tode?‘ Bei diesem Anlass wurde von der Nonne Khemā mit den Worten: ‚Vom Erhabenen, o Großkönig, ist dies nicht erklärt worden: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode“ …‘ gesprochen. Und später, Ehrwürdiger, als der Erhabene vom König Pasenadi von Kosala gefragt wurde, wurde es genau ebenso noch einmal von ihm gesprochen.

කිං [Pg.211] පනය්‍යෙ නහොති තථාගතො පරං මරණා.

„Aber wie, Ehrwürdige, existiert der Tathāgata nach dem Tode etwa nicht?“

කුතූහලසාලාසුත්ත

Kutūhalasālā-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.215] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි නවමං සංගීතං කුතූහලසාලාසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freunde, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, als neuntes rezitierte Kutūhalasālā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – වෙසාලියං භන්තෙ වච්ඡගොත්තං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ භාසිතං. වච්ඡගොත්තො භන්තෙ පරිබ්බාජකො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘පුරිමානි භො ගොතම දිවසානි පුරිමතරානි සම්බහුලානං නානාතිත්ථියානං සමණබ්‍රාහ්මණානං පරිබ්බාජකානං කුතූහලසාලායං සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරකථා උදපාදී’’ති එවමාදිකං වචනං අවොච. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අලඤ්හි තෙ වච්ඡ කඞ්ඛිතුං, අලං විචිකිච්ඡිතුං. කඞ්ඛනීයෙ ච පන තෙ ඨානෙ විචිකිච්ඡා උප්පන්නා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger Herr, wurde dies bezüglich des Wanderers Vacchagotta gesprochen. Der Wanderer Vacchagotta, Ehrwürdiger Herr, trat an den Erhabenen heran und sprach folgende Worte: „In den vergangenen Tagen, Herr Gotama, vor geraumer Zeit, als sich zahlreiche Asketen und Brahmanen verschiedener Sekten und Wanderer in der Debattenhalle versammelt hatten und zusammengesessen waren, entstand folgendes Gespräch unter ihnen...“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Es ist wahrlich angemessen für dich, Vaccha, zu zweifeln, es ist angemessen, im Unklaren zu sein. Bei einem zweifelhaften Punkt ist in dir Unsicherheit entstanden.“ und so weiter.

මහාවග්ගසංයුත්තපාළි

Mahāvaggasaṃyuttapāḷi

අවිජ්ජාවග්ග

Avijjā-Kapitel

උපඩ්ඪසුත්ත

Upaḍḍhasutta

පුච්ඡා – මහාවග්ගසංයුත්තෙ [Pg.219] පනාවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දුතියං සංගීතං උපඩ්ඪසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde das Upaḍḍhasutta, das in der Großen Abteilung der Gruppierten Lehrreden als zweites von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ සක්කරෙ නාම සක්‍යානං නිගමෙ ආයස්මන්තං ආනන්දත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දත්ථෙරො භගවන්තං එතදවොච ‘‘උපඩ්ඪමිදං භන්තෙ බ්‍රහ්මචරියං යදිදං කල්‍යාණමිත්තතා කල්‍යාණසහායතා කල්‍යාණසම්පවඞ්කතා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘මා හෙවං ආනන්ද, මා හෙවං ආනන්ද, සකලමෙවිදං ආනන්ද බ්‍රහ්මචරියං යදිදං කල්‍යාණමිත්තතා කල්‍යාණසහායතා කල්‍යාණසම්පවඞ්කතා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger Herr, in einem Marktflecken der Sakyer namens Sakkara, wurde dies in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Thera Ānanda, Ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen: „Die Hälfte dieses heiligen Lebens, Ehrwürdiger Herr, ist wahrlich dies: gute Freundschaft, gute Gefährtenschaft, gute Verbundenheit.“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sprich nicht so, Ānanda, sprich nicht so, Ānanda! Das ist wahrlich das gesamte heilige Leben, Ānanda, nämlich: gute Freundschaft, gute Gefährtenschaft, gute Verbundenheit.“ und so weiter.

මමං [Pg.220] හි ආනන්ද කල්‍යාණමිත්තං ආගම්ම ජාතිධම්මා සත්තා ජාතියා පරිමුච්චන්ති.

„Denn indem sie sich auf mich als guten Freund stützen, Ānanda, befreien sich die Wesen, die der Geburt unterworfen sind, von der Geburt.“

බොජ්ඣඞ්ගසංයුත්ත

Bojjhaṅgasaṃyutta

කුණ්ඩලියසුත්ත

Kuṇḍaliyasutta

පුච්ඡා – බොජ්ඣඞ්ගසංයුත්තෙ [Pg.221] පනාවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි ඡට්ඨං සංගීතං කුණ්ඩලියසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde das Kuṇḍaliyasutta, das im Bojjhaṅgasaṃyutta als sechstes von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාකෙතෙ භන්තෙ අඤ්ජනවනෙ මිගදායෙ කුණ්ඩලියං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ භාසිතං. කුණ්ඩලියො භන්තෙ පරිබ්බාජකො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘අහමස්මි භො ගොතම ආරාමනිස්සයී පරිසාවචරො, තස්ස මය්හං භො ගොතම පච්ඡාභත්තං භුත්තපාතරාසස්ස අයමාචාරො හොති ආරාමෙන ආරාමං උය්‍යානෙන උය්‍යානං අනුචඞ්කමාමි අනුවිචරාමි, සො තත්ථ පස්සාමි එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණෙ ඉතිවාදප්පමොක්ඛානිසංසඤ්චෙව කථං කථන්තෙ උපාරම්භානිසංසඤ්ච, භවං පන ගොතමො කිමානිසංසො විහරතී’’ති එතං වචනං අවොච. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘විජ්ජාවිමුත්තිඵලානිසංසො [Pg.222] ඛො කුණ්ඩලිය තථාගතො විහරතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāketa, Ehrwürdiger Herr, im Añjana-Wald im Wildpark, wurde dies bezüglich des Wanderers Kuṇḍaliya gesprochen. Der Wanderer Kuṇḍaliya, Ehrwürdiger Herr, trat an den Erhabenen heran und sprach diese Worte: „Ich, Herr Gotama, bin jemand, der Klöster besucht und Versammlungen aufsucht. Nach dem Essen, wenn ich das Frühstück eingenommen habe, ist es meine Gewohnheit, von Park zu Park und von Garten zu Garten zu wandern und umherzugehen. Dort sehe ich einige Asketen und Brahmanen, die Gespräche führen, die darauf abzielen, in Debatten Recht zu behalten und andere zu tadeln. Mit welchem Nutzen aber verweilt der Herr Gotama?“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Der Tathāgata, Kuṇḍaliya, verweilt mit dem Nutzen der Frucht von klarem Wissen und Befreiung.“ und so weiter.

පඨම ගිලානසුත්ත

Paṭhamagilānasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.224] භගව්වතා ජානතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන බොජ්ඣඞ්ගසංයුත්තෙ දුතියෙ ගිලානවග්ගෙ පඨමගිලානසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde von jenem wissenden ... [und so weiter] ... vollkommen erwachten Erhabenen im Bojjhaṅgasaṃyutta, im zweiten Gilānavagga, das erste Gilānasutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ පිප්පලිගුහායං ආයස්මන්තං මහාකස්සපත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ මහාකස්සපත්ථෙරො පිප්පලිගුහායං විහරති ආබාධිකො දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො. අථ ඛො භන්තෙ භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙනායස්මා මහාකස්සපො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි, නිසජ්ජ ඛො භගවා ආයස්මන්තං මහාකස්සපං [Pg.225] එතදවොච– ‘‘කච්චි තෙ කස්සප ඛමනීයං, කච්චි යාපනීයං, කච්චි දුක්ඛා වෙදනා පටික්කමන්ති නො අභික්කමන්ති, පටික්කමොසානං පඤ්ඤායති නො අභික්කමොති. න මෙ භන්තෙ ඛමනීයං න යාපනීයං, බාළ්හා මෙ දුක්ඛා වෙදනා අභික්කමන්ති නො පටික්කමන්ති, අභික්කමොසානං පඤ්ඤායති නො පටික්කමො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සත්තිමෙ කස්සප බොජ්ඣඞ්ගා මයා සම්මදක්ඛාතා භාවිතා බහුලීකතා අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තන්තී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger Herr, in der Pipphali-Höhle, wurde dies bezüglich des ehrwürdigen Thera Mahākassapa gesprochen. Der ehrwürdige Thera Mahākassapa, Ehrwürdiger Herr, weilte in der Pipphali-Höhle, krank, leidend und schwer erkrankt. Da erhob sich der Erhabene, Ehrwürdiger Herr, am Abend aus der Zurückgezogenheit und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Mahākassapa war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Als er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Mahākassapa: „Ist es dir erträglich, Kassapa, ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen sie nicht zu? Ist ein Nachlassen von ihnen zu erkennen und keine Zunahme?“ – „Es ist mir nicht erträglich, Ehrwürdiger Herr, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen heftig zu und lassen nicht nach; eine Zunahme von ihnen ist zu erkennen und kein Nachlassen.“ Zu diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Diese sieben Erleuchtungsglieder, Kassapa, wurden von mir richtig dargelegt; wenn sie entfaltet und häufig geübt werden, führen sie zu direktem Wissen, zur vollen Erleuchtung, zum Nibbāna.“ und so weiter.

උදායිසුත්ත

Udāyisutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.227] ආවුසො තතියෙ උදායිවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දසමං සංගීතං උදායිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, mein Freund, im dritten Udāyivagga, wo, bezüglich wem, zu welchem Anlass und wie wurde das Udāyisutta, das als zehntes von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සුම්භෙසු භන්තෙ සෙතකෙනාම සුම්භානං නිගමෙ ආයස්මන්තං උදායිත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ උදායිත්ථෙරො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘අච්ඡරියං භන්තෙ, අබ්භුතං භන්තෙ, යාව බහුකතඤ්ච මෙ භන්තෙ භගවති පෙමඤ්ච ගාරවො ච හිරී ච ඔත්තප්පඤ්චාති එවමාදිකං වචනං අවොච. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සාධු සාධු උදායි එසො හි තෙ උදායි මග්ගො පටිලද්ධො. යො තෙ භාවිතො බහුලීකතො, තථා තථා විහරන්තං තථත්තාය උපනෙස්සති, යථා ත්වං ‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’ති පජානිස්සතී’’ති. එවං ඛො භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sumbhern, Ehrwürdiger Herr, in einem Marktflecken der Sumbher namens Setaka, wurde dies bezüglich des ehrwürdigen Thera Udāyi gesprochen. Der ehrwürdige Thera Udāyi, Ehrwürdiger Herr, trat an den Erhabenen heran und sprach folgende Worte: „Erstaunlich, Ehrwürdiger Herr, wunderbar, Ehrwürdiger Herr, wie tief doch meine Liebe, Ehrfurcht, Scham und Gewissensscheu gegenüber dem Erhabenen sind!“ Zu diesem Anlass sprach der Erhabene: „Gut, gut, Udāyi! Denn dies ist der Weg, den du erlangt hast, Udāyi. Wenn dieser von dir entfaltet und häufig geübt wird, wird er dich, wenn du dementsprechend verweilst, zu jener Wirklichkeit hinführen, sodass du erkennen wirst: ‚Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das zu Tuende, es gibt nichts Weiteres mehr für dieses Dasein.‘“ So wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සතිපට්ඨානසංයුත්ත

Satipaṭṭhānasaṃyutta

සතිසුත්ත

Satisutta

පුච්ඡා – සතිපට්ඨානසංයුත්තෙ [Pg.230] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහක මහාථෙරෙහි දුතියං සංගීතං සතිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං කාරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, mein Freund, bezüglich wem und wie wurde das Satisutta, das im Satipaṭṭhānasaṃyutta als zweites von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – වෙසාලියං භන්තෙ අම්බපාලිවනෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘සතො භික්ඛවෙ භික්ඛු විහරෙය්‍ය සම්පජානො අයං වො අම්හාකං අනුසාසනී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger Herr, im Ambapāli-Hain, wurde dies in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen: „Achtsam, ihr Mönche, soll ein Mönch verweilen, klar bewusst; dies ist unsere Unterweisung an euch.“ und so weiter wurde vom Erhabenen gesprochen.

සාලසුත්ත

Sālasutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.232] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි චතුත්ථං සංගීතං සාලසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, mein Freund, wo, bezüglich wem und wie wurde das Sālasutta, das von den alten Dhamma-konzilführenden großen Theras als viertes rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ සාලායනාම කෙසලානං බ්‍රාහ්මණගාමෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘යෙ තෙ භික්ඛවෙ භික්ඛූ නවා අචිරපබ්බජිතා අධුනාගතා ඉමං ධම්මවිනයං, තෙ වො භික්ඛවෙ භික්ඛූ චතුන්නං සතිපට්ඨානානං භාවනාය සමාදපෙතබ්බා නිවෙසෙතබ්බා පතිට්ඨාපෙතබ්බා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, im Brahmanendorf der Kosaler namens Sālā im Kosala-Land sprach der Erhabene in Bezug auf zahlreiche Mönche Folgendes: „Ihr Mönche, jene Mönche, die neu sind, erst vor Kurzem ordiniert, die erst kürzlich zu dieser Lehre und Disziplin gekommen sind, diese Mönche, ihr Mönche, solltet ihr zur Entfaltung der vier Grundlagen der Achtsamkeit anhalten, darin einführen und darin festigen.“

සකුණග්ඝිසුත්ත

Sakuṇagghi-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.234] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි ඡට්ඨං සංගීතං සකුණග්ඝිසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das Sakuṇagghi-Sutta, das als sechstes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘භූතපුබ්බං භික්ඛවෙ සකුණග්ඝි ලාපං සකුණං සහසා අජ්ඣප්පත්තා අග්ගහෙසි. අථ ඛො භික්ඛවෙ ලාපො සකුණො සකුණග්ඝියා හරියමානො එවං පරිදෙවසි මයමෙවම්හ අලක්ඛිකා, මයං අප්පපුඤ්ඤා, යෙ මයං අගොචරෙ චරිම්හ පරවිසයෙ, සචෙජ්ජ මයං ගොචරෙ චරෙය්‍යාම සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ, න ම්‍යාහං සකුණග්ඝි අලං අභවිස්ස යදිදං යුද්ධායා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene in Bezug auf zahlreiche Mönche Folgendes: „Einstmals, ihr Mönche, stürzte sich ein Falke plötzlich auf eine Wachtel und ergriff sie. Da wehklagte die Wachtel, ihr Mönche, während sie vom Falken weggetragen wurde, wie folgt: ‚Wir sind wahrlich unglücklich, wir haben wenig Verdienst, dass wir uns außerhalb unseres Reviers, im fremden Gebiet, bewegten. Wenn wir uns heute in unserem eigenen Revier bewegen würden, im väterlichen Gebiet, dann wäre dieser Falke mir im Kampf keineswegs gewachsen gewesen.‘“

මයමෙවම්හ [Pg.235] අලක්ඛිකා, මයං අප්පපුඤ්ඤා.

„Wir sind wahrlich unglücklich, wir haben wenig Verdienst.“

කො පන තෙ ලාප ගොචරො සකො පෙත්තිකො විසයො.

„Was aber, Wachtel, ist dein eigenes Revier, dein väterliches Gebiet?“

යදිදං නඞ්ගලකට්ඨකරණං ලෙඩ්ඩුට්ඨානං.

„Es ist dies das gepflügte Feld, der Ort voller Erdschollen.“

එහි [Pg.236] ඛො දානි මෙ සකුණග්ඝි, එහි ඛො දානි මෙ සකුණග්ඝි,

„Komm doch jetzt zu mir, Falke! Komm doch jetzt zu mir, Falke!“

(දාරුගුළොවිය විනිවත්තිත්වා තස්සෙව ලෙඩ්ඩුස්ස අන්තරෙ පච්චුපාදි. අට්ඨකථා)

([Die Wachtel] drehte sich wie eine Holzkugel um und kauerte sich genau zwischen jenen Erdschollen nieder. – Kommentar)

එවඤ්හි තං භික්ඛවෙ හොති යො අගොචරෙ චරති පරවිසයෙ.

„Ebenso ergeht es dem, ihr Mönche, der sich außerhalb seines Reviers, im fremden Gebiet, bewegt.“

තස්මාතිහ [Pg.237] භික්ඛවෙ මා අගොචරෙ චරිත්ථ පරවිසයෙ.

„Darum, ihr Mönche, bewegt euch nicht außerhalb eures Reviers, im fremden Gebiet.“

ගොචරෙ භික්ඛවෙ චරථ සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ.

„Bewegt euch, ihr Mönche, in eurem eigenen Revier, im väterlichen Gebiet.“

ගොචරෙ භික්ඛවෙ චරතං සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ න ලච්ඡති මාරො ඔතාරං, න ලච්ඡති මාරො ආරම්මණං.

„Wenn ihr euch, ihr Mönche, in eurem eigenen Revier, im väterlichen Gebiet, bewegt, wird Māra keinen Zugang finden, wird Māra keinen Anhaltspunkt finden.“

භික්ඛුනුපස්සයසුත්ත

Bhikkhunupassaya-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.238] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දසමං සංගීතං භික්ඛුනුපස්සයසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Bhikkhunupassaya-Sutta, das als zehntes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං ආනන්දත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො යාවත්තකො අහොසි භික්ඛුනීහි සද්ධිං කථාසල්ලාපො තං සබ්බං භගවතො ආරොචෙසි. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘එවමෙතං ආනන්ද, එවමෙතං ආනන්ද, යොහි කොචි ආනන්ද භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා චතූසු සතිපට්ඨානෙසු සුප්පතිට්ඨිතචිත්තො විහරති, තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං උළාරං පුබ්බෙනාපරං විසෙසං සඤ්ජානිස්සතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, ehrwürdiger Herr, berichtete dem Erhabenen das gesamte Gespräch, das er mit den Nonnen geführt hatte. Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „So ist es, Ānanda, so ist es, Ānanda! Wer auch immer, Ānanda, ob Mönch oder Nonne, mit einem in den vier Grundlagen der Achtsamkeit wohlgefestigten Geist verweilt, von dem ist zu erwarten, dass er einen großartigen, immer höheren Fortschritt erkennen wird.“

චුන්දසුත්ත

Cunda-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.242] ආවුසො දුතියෙ නාලන්දවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි තතියං සංගීතං චුන්දසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, im zweiten Kapitel, der Nālanda-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Cunda-Sutta, das als drittes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තංයෙව ආනන්දත්ථෙරං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දත්ථෙරො චුන්දෙන සමණුද්දෙසෙන සද්ධිං යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො භන්තෙ ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච ‘‘අයං භන්තෙ චුන්දො සමණුද්දෙසො එවමාහ ‘ආයස්මා භන්තෙ සාරිපුත්තො පරිනිබ්බුතො, ඉදමස්ස පත්තචීවර’න්ති. අපි ච මෙ භන්තෙ මධුරකජාතො විය කායො, දිසාපි මෙ න පක්ඛායන්ති, ධම්මාපි මං නප්පටිභන්ති ‘ආයස්මා සාරිපුත්තො පරිනිබ්බුතො’ති සුත්වා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘කිං නු ඛො තෙ ආනන්ද සාරිපුත්තො සීලක්ඛන්ධං වා ආදාය පරිනිබ්බුතො, සමාධික්ඛන්ධං වා, පඤ්ඤාක්ඛන්ධංවා, විමුත්තික්ඛන්ධංවා, විමුත්තිඤාණදස්සනක්ඛන්ධං වා ආදාය පරිනිබ්බුතො’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf eben den ehrwürdigen Thera Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Thera Ānanda, ehrwürdiger Herr, begab sich zusammen mit dem Novizen Cunda dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda, ehrwürdiger Herr, zum Erhabenen: „Dieser Novize Cunda, ehrwürdiger Herr, sagt Folgendes: ‚Der ehrwürdige Sāriputta, ehrwürdiger Herr, ist vollkommen erloschen, dies sind seine Almosenschale und seine Roben.‘ Überdies, ehrwürdiger Herr, ist mein Körper wie betäubt, die Himmelsrichtungen sind mir unklar und auch die Lehren wollen mir nicht einfallen, seit ich gehört habe: ‚Der ehrwürdige Sāriputta ist vollkommen erloschen‘.“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „Hat denn, Ānanda, Sāriputta bei seinem Erlöschen die Fülle der Tugend mitgenommen, oder die Fülle der Sammlung, oder die Fülle der Weisheit, oder die Fülle der Befreiung, oder die Fülle der Erkenntnis und Schauung der Befreiung?“

අයං [Pg.243] භන්තෙ චුන්දොසමණුද්දෙසො එවමාහ.

„Dieser Novize Cunda, ehrwürdiger Herr, sagt Folgendes.“

තස්මාතිහානන්ද [Pg.245] අත්තදීපා විහරථ අත්තසරණා අනඤ්ඤසරණා ධම්මදීපා ධම්මසරණා අනඤ්ඤසරණා.

„Darum, Ānanda, verweilt mit euch selbst als Insel, mit euch selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht; mit der Lehre als Insel, mit der Lehre als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

බාහියසුත්ත

Bāhiya-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.246] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඤ්චමං සංගීතං බාහියසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das Bāhiya-Sutta, das als fünftes von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මන්තං බාහියං ආරබ්භ භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ බාහියො භගවන්තං එතදවොච ‘‘සාධු මෙ භන්තෙ භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතු, යමහං භගවතො ධම්මං සුත්වා එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරෙය්‍ය’’න්ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තස්මාතිහ ත්වං බාහිය ආදිමෙව විසොධෙහි කුසලෙසු ධම්මෙසු. කො චාදිකුසලානං ධම්මානං, සීලඤ්ච සුවිසුද්ධං දිට්ඨිච උජුකා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Bāhiya gesprochen. Der ehrwürdige Bāhiya, ehrwürdiger Herr, sprach zum Erhabenen: „Es wäre gut, ehrwürdiger Herr, wenn der Erhabene mir die Lehre in Kürze darlegen würde, sodass ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen verweilen kann.“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der Erhabene Folgendes: „Darum, Bāhiya, reinige zuerst den Anfang der heilsamen Dinge. Und was ist der Anfang der heilsamen Dinge? Die vollkommen gereinigte Tugend und die gerade Ansicht.“

සීලට්ඨිතිවග්ග

Sīlaṭṭhiti-Vagga

චිරට්ඨිතිසුත්ත

Ciraṭṭhitisutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.248] ආවුසො තතියෙ සීලට්ඨිතිවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දුතියං සංගීතං චිරට්ඨිතිසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, im dritten Kapitel, der Sīlaṭṭhiti-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das Ciraṭṭhiti-Sutta, das als zweites von den alten großen Theras, den Bewahrern der Lehre, rezitiert wurde, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පාටලිපුත්තෙ භන්තෙ ආයස්මන්තං භද්දං ආරබ්භ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං. ආයස්මා භන්තෙ භද්දො සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙනායස්මා ආනන්දො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච ‘‘කො නු ඛො ආවුසො ආනන්ද හෙතු කො පච්චයො, යෙන තථාගතෙ පරිනිබ්බුතෙ සද්ධම්මො න චිරට්ඨිතිකො හොති, කො පනාවුසො ආනන්ද හෙතු කො පච්චයො, යෙන තථාගතෙ පරිනිබ්බුතෙ සද්ධම්මො චිරට්ඨිතිකො හොතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘සාධු සාධු ආවුසො භද්ද, භද්දකො ඛො තෙ ආවුසො භද්ද උම්මඞ්ගො’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං.

Antwort – In Pāṭaliputta, ehrwürdiger Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Bhadda vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Schatzmeister der Lehre, gesprochen. Der ehrwürdige Bhadda, ehrwürdiger Herr, erhob sich am Abend aus der Zurückgezogenheit, begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war, trat an ihn heran und sprach zum ehrwürdigen Ānanda: „Was ist wohl, Freund Ānanda, der Grund, was ist die Ursache dafür, dass nach dem vollkommenen Erlöschen des Tathāgata die wahre Lehre keinen langen Bestand hat? Und was, Freund Ānanda, ist der Grund, was ist die Ursache dafür, dass nach dem vollkommenen Erlöschen des Tathāgata die wahre Lehre einen langen Bestand hat?“ Bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, sprach der ehrwürdige Thera Ānanda, der Schatzmeister der Lehre, Folgendes: „Gut, gut, Freund Bhadda! Wahrlich trefflich ist deine Scharfsinnigkeit, Freund Bhadda!“

භද්දකො [Pg.249] තෙ ආවුසො භද්ද උම්මඞ්ගො.

Vortrefflich ist deine Ergründung, Freund, ja, vortrefflich.

‘‘චතුන්නං [Pg.250] ඛො ආවුසො සතිපට්ඨානානං අභාවිතත්තා අබහුලීකතත්තා තථාගතෙ පරිනිබ්බුතෙ සද්ධම්මො න චිරට්ඨිතිකො හොතී’’ –

„Weil die vier Grundlagen der Achtsamkeit nicht entfaltet und nicht häufig geübt worden sind, Freund, bleibt die wahre Lehre nach dem Parinibbāna des Tathāgata nicht lange bestehen“ –

සිරිවඩ්ඪසුත්ත

Sirivaḍḍha-Sutta

පුච්ඡා – තස්සාවුසො භගවතා අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාවචනසමුදයභූතාය මහාවග්ගපාළියා සතිපට්ඨානසංයුත්තෙ සීලට්ඨිතිවග්ගෙ නවමං සිරිවඩ්ඪසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das neunte Sutta, das Sirivaḍḍha-Sutta, in der Sīlaṭṭhiti-Vagga der Satipaṭṭhāna-Saṃyutta der Mahāvagga-Pāḷi – welche die Sammlung der Worte des Erhabenen, des Arahants, des vollkommen Erleuchteten darstellt – gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ සිරිවඩ්ඪං ගහපතිං ආරබ්භ ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං. සිරිවඩ්ඪො භන්තෙ ගහපති ආබාධිකො හොති දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො. අථඛො භන්තෙ ආයස්මා ආනන්දො යෙනසිරිවඩ්ඪස්ස ගහපතිස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි[Pg.251]. නිසජ්ජ ඛො ආයස්මා ආනන්දො සිරිවඩ්ඪං ගහපතිං එතදවොච ‘‘කච්චි තෙ ගහපති ඛමනීයං, කච්චි යාපනීයං, කච්චි දුක්ඛා වෙදනා පටික්කමන්ති නො අභික්කමන්ති, පටික්කමොසානං පඤ්ඤායති නො අභික්කමො’’ති. න මෙ භන්තෙ ඛමනීයං, න යාපනීයං, බාළ්හා මෙ දුක්ඛා වෙදනා අභික්කමන්ති නො පටික්කමන්ති, අභික්කමොසානං පඤ්ඤායති නො පටික්කමො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තස්මාතිහ තෙ ගහපති එවං සික්ඛිතබ්බං ‘කායෙ කායානුපස්සී විහරිස්සාමි ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣා දොමනස්සං. වෙදනාසු. චිත්තෙ. ධම්මෙසු ධම්මානුපස්සී විහරිස්සාමි ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣා දොමනස්ස’න්ති. එවඤ්හි තෙ ගහපති සික්ඛිතබ්බ’’න්ති. එවං ඛො ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Hausvater Sirivaḍḍha vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Hüter der Dhamma-Schatzkammer, gesprochen. Der Hausvater Sirivaḍḍha, Ehrwürdiger, war krank, leidend und schwer von Krankheit befallen. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Hausvater Sirivaḍḍha wohnte. Nach dem Eintreffen setzte er sich auf den bereitgestellten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Hausvater Sirivaḍḍha: „Ist es erträglich für dich, Hausvater, ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen sie nicht zu? Zeigt sich ihr Nachlassen und nicht ihr Zunehmen?“ — „Es ist mir nicht erträglich, Ehrwürdiger, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen stark zu und lassen nicht nach; ihr Zunehmen zeigt sich, nicht ihr Nachlassen.“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde gesprochen: „Darum, Hausvater, solltest du dich so üben: ‚Ich werde den Körper im Körper betrachten, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem ich Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden habe. Bezüglich der Gefühle ... bezüglich des Geistes ... bezüglich der Phänomene werde ich die Phänomene in den Phänomenen betrachten, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem ich Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden habe.‘ So, Hausvater, solltest du dich üben.“ Dies wurde vom ehrwürdigen Thera Ānanda, dem Hüter der Dhamma-Schatzkammer, gesprochen.

ඉද්ධිපාදසංයුත්ත

Iddhipāda-Saṃyutta

මොග්ගල්ලානසුත්ත

Moggallāna-Sutta

පුච්ඡා – ඉද්ධිපාදසංයුත්තෙ [Pg.254] ආවුසො චතුත්ථං මොග්ගල්ලානසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in der Iddhipāda-Saṃyutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das vierte Sutta, das Moggallāna-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ භාසිතං. සම්බහුලා භන්තෙ භික්ඛූ හෙට්ඨාමිගාරමාතුපාසාදෙ විහරන්ති උද්ධතා උන්නළා චපලා මුඛරා විකිණ්ණවාචා මුට්ඨස්සතිනො අසම්පජානා අසමාහිතා භන්තචිත්තා පාකතින්ද්‍රියා. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං තෙ භික්ඛූ සංවෙජෙත්වා ‘‘කිං නු තුම්හෙ භික්ඛවෙ සංවිග්ගා ලොමහට්ඨජාතා එකමන්තං ඨිතා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus gesprochen. Eine Vielzahl von Bhikkhus, Ehrwürdiger, verweilte im Erdgeschoss des Palastes von Migāras Mutter, stolz, hochmütig, wankelmütig, geschwätzig, von zerstreuter Rede, unachtsam, ohne klares Bewusstsein, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist, mit ungezügelten Sinnen. Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, nachdem der ehrwürdige Mahāmoggallāna jene Bhikkhus erschüttert hatte, sprach der Erhabene: „Warum steht ihr hier, ihr Mönche, erschüttert und mit gesträubtem Haar abseits?“, und so weiter.

අච්ඡරියං [Pg.256] වත භො, අබ්භුතං වත භො.

Wahrlich erstaunlich ist es, wahrlich wunderbar ist es!

නිවාතඤ්ච වත.

Und wahrlich windstill!

අයඤ්ච මිගාරමාතුපාසාදො ගම්භීරනෙමො.

Und dieser Palast von Migāras Mutter ist tief gegründet.

තුම්හෙව [Pg.257] ඛො භික්ඛවෙ සංවෙජෙතුකාමෙන මොග්ගල්ලානෙන භික්ඛුනා පාදඞ්ගුට්ඨකෙන මිගාරමාතුපාසාදො සඞ්කම්පිතො සම්පකම්පිතො සම්පධාලිතො.

Nur weil er euch aufrütteln wollte, Mönche, hat der Bhikkhu Moggallāna mit seinem großen Zeh den Palast von Migāras Mutter erschüttert, heftig erzittern und beben lassen.

තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමෙසං ධම්මානං භාවිතත්තා බහුලීකතත්තා මොග්ගල්ලානො භික්ඛු එවං මහිද්ධිකො එවං මහානුභාවො.

Was meint ihr wohl, Mönche: Durch die Entfaltung und Vielfachübung welcher Dinge ist der Bhikkhu Moggallāna von so großer magischer Macht und so großer Herrlichkeit?

අනුරුද්ධසංයුත්ත

Anuruddha-Saṃyutta

බාළ්හගිලානසුත්ත

Bāḷhagilāna-Sutta

පුච්ඡා – අනුරුද්ධසංයුත්තෙ [Pg.259] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි දසමං සංගීතං බාළ්හගිනානසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in der Anuruddha-Saṃyutta, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das zehnte rezitierte Sutta, das Bāḷhagilāna-Sutta, von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ආයස්මතා අනුරුද්ධත්ථෙරෙන භාසිතං. සම්බහුලා භන්තෙ භික්ඛූ ආයස්මන්තං අනුරුද්ධං ආබාධිකං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං එතදවොචුං ‘‘කතමෙනායස්මතො අනුරුද්ධස්ස විහාරෙන විහරතො උප්පන්නා සාරීරිකා දුක්ඛා වෙදනා චිත්තං න පරියාදාය තිට්ඨන්තී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘චතූසු ඛො මෙ ආවුසො සතිපට්ඨානෙසු සුප්පතිට්ඨිතචිත්තස්ස විහරතො උප්පන්නා සාරීරිකා දුක්ඛා වෙදනා චිත්තං න පරියාදාය තිට්ඨන්තී’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා අනුරුද්ධත්ථෙරෙන භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus vom ehrwürdigen Thera Anuruddha gesprochen. Eine Vielzahl von Bhikkhus, Ehrwürdiger, sprach zum ehrwürdigen Anuruddha, der krank, leidend und schwer von Krankheit befallen war: „Durch welches Verweilen des ehrwürdigen Anuruddha bemächtigen sich die entstandenen körperlichen Schmerzgefühle nicht seines Geistes und verharren so?“ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Thera Anuruddha gesprochen: „Weil mein Geist, Freunde, in den vier Grundlagen der Achtsamkeit wohlbegründet verweilt, bemächtigen sich die entstandenen körperlichen Schmerzgefühle nicht meines Geistes und verharren so“, und so weiter.

ආනාපානසංයුත්ත

Ānāpāna-Saṃyutta

මහාකප්පිනසුත්ත

Mahākappina-Sutta

පුච්ඡා – ආනාපානසංයුත්තෙ [Pg.261] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සත්තමං සංගීතං මහාකප්පිනසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in der Ānāpāna-Saṃyutta, in Bezug auf wen und wie wurde das siebte von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, rezitierte Sutta, das Mahākappina-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘පස්සථ නො තුම්හෙ භික්ඛවෙ එතස්ස භික්ඛුනො කායස්ස ඉඤ්ජිතත්තං වා ඵන්දිතබ්බං වා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus gesprochen: „Seht ihr, Mönche, irgendein Bewegen oder Erzittern des Körpers dieses Bhikkhus?“, und so weiter wurde es vom Erhabenen gesprochen.

ඉච්ඡානඞ්ගලසුත්ත

Icchānaṅgala-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.263] ආවුසො දුතියවග්ගෙ පඨමං ඉච්ඡානඞ්ගලසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Ebendort, Freund, in der zweiten Vagga, wo, in Bezug auf wen und wie wurde das erste Sutta, das Icchānaṅgala-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – ඉච්ඡානඞ්ගලෙ භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘සචෙ ඛො භික්ඛවෙ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං පුච්ඡෙය්‍යුං ‘කතමෙ නාවුසො විහාරෙන සමණො ගොතමො වස්සාවාසං බහුලං විහාසී’ති. එවං පුට්ඨා තුම්හෙ භික්ඛවෙ තෙසං අඤ්ඤතිත්ථියානං පරිබ්බාජකානං එවං බ්‍යාකරෙය්‍යාථ ආනාපානස්සතිසමාධිනා ඛො ආවුසො භගවා වස්සාවාසං බහුලං විහාසී’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Icchānaṅgala, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf eine Vielzahl von Bhikkhus gesprochen: „Wenn, Mönche, Andersgläubige, Wanderer, so fragen würden: ‚In welchem Verweilen, Freunde, hat der Asket Gotama die Regenzeit hauptsächlich verbracht?‘, so von ihnen gefragt, Mönche, solltet ihr jenen Andersgläubigen, den Wanderern, so antworten: ‚In der Konzentration durch Achtsamkeit beim Ein- und Ausatmen, Freunde, hat der Erhabene die Regenzeit hauptsächlich verbracht.‘“, und so weiter wurde es, Ehrwürdiger, vom Erhabenen gesprochen.

සොතාපත්තිසංයුත්ත

Sotāpatti-Saṃyutta

චක්කවත්තිරාජසුත්ත

Cakkavattirāja-Sutta

පුච්ඡා – සොතාපත්තිසංයුත්තෙ [Pg.266] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඨමං සංගීතං චක්කවත්තිරාජසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in der Sotāpatti-Saṃyutta, in Bezug auf wen und wie wurde das erste von den alten Mahātheras, den Sammlern des Dhamma, rezitierte Sutta, das Cakkavattirāja-Sutta, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘කිඤ්චාපි භික්ඛවෙ රාජා චක්කවත්තී චතුන්නං දීපානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති දෙවානං තාවතිංසානං සහබ්‍යතං, සො තත්ථ නන්දනෙ වනෙ අච්ඡරාසඞ්ඝපරිවුතො දිබ්බෙහි ච පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතො සමඞ්ගීභූතො පරිචාරෙති සො චතූහි ධම්මෙහි අසමන්නාගතො, අථ ඛො සො අපරිමුත්තොව නිරයා, අපරිමුත්තො තිරච්ඡානයොනියා, අපරිමුත්තො පෙත්තිවිසයා, අපරිමුත්තො අපායදුග්ගතිවිනිපාතා’’ති එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zahlreiche Mönche vom Erhabenen folgendermaßen dargelegt: ‚Wenn auch, ihr Mönche, ein Raddreher-König die Herrschaft und Oberherrschaft über die vier Kontinente ausgeübt hat und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, an einem glücklichen Ort, in einer himmlischen Welt wiedergeboren wird, in der Gemeinschaft der Tāvatiṃsa-Götter, und sich dort im Nandana-Hain, umgeben von einer Schar von Nymphen, ausgestattet und versehen mit den fünf himmlischen Sinnesfreuden, vergnügt, so ist er doch, wenn er nicht mit vier Dingen ausgestattet ist, nicht befreit von der Hölle, nicht befreit vom Tierschoß, nicht befreit vom Geisterreich, nicht befreit von den Abgründen, den unglücklichen Fährten und dem Verderben.‘

දීඝාවු උපාසකසුත්ත

Das Sutta über den Laienanhänger Dīghāvu

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.268] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි තතියං සංගීතං දීඝාවුඋපාසකසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten großen Theras, den Konzilsvätern des Dhamma, als drittes rezitierte Dīghāvu-upāsaka-sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ [Pg.269] භන්තෙ දීඝාවුං උපාසකං ආරබ්භ භාසිතං. භගවා භන්තෙ දීඝාවුං උපාසකං ආබාධිකං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං එතදවොච ‘‘කච්චි තෙ දීඝාවු ඛමනීයං, කච්චි යාපනීයං, කච්චි දුක්ඛා වෙදනා පටික්කමන්ති නො අභික්කමන්ති, පටික්කමොසානං පඤ්ඤායති නො අභික්කමො’’ති. න මෙ භන්තෙ ඛමනීයං, න යාපනීයං බාළ්හා මෙ දුක්ඛා වෙදනා අභික්කමන්ති නො පටික්කමන්ති, අභික්කමොසානං පඤ්ඤායති නො පටික්කමොති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘තස්මාතිහ තෙ දීඝාවු එවං සික්ඛිතබ්බං බුද්ධෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො භවිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Laienanhänger Dīghāvu dargelegt. Der Erhabene, Ehrwürdiger, sprach zu dem kranken, leidenden und schwer erkrankten Laienanhänger Dīghāvu so: ‚Geht es dir erträglich, Dīghāvu? Ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen nicht zu? Ist ihr Nachlassen erkennbar und kein Zunehmen?‘ – ‚Es geht mir nicht erträglich, Ehrwürdiger, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen heftig zu und lassen nicht nach; ihr Zunehmen ist erkennbar und kein Nachlassen.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Darum, Dīghāvu, solltest du dich so üben: Ich will mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha ausgestattet sein ...‘ und so weiter.

යානිමානි [Pg.271] භන්තෙ භගවතා චත්තාරි සොතාපත්තියඞ්ගානි දෙසිතානි, සංවිජ්ජන්තෙ තෙ ධම්මා මයි–

Diese vier Glieder des Stromeintritts, Ehrwürdiger, die vom Erhabenen gelehrt wurden, diese Dinge finden sich in mir –

තස්මාතිහ ත්වං දීඝාවු ඉමෙසු චතූසු සොතාපත්තියඞ්ගෙසු පතිට්ඨාය ඡ විජ්ජාභාගියෙ ධම්මෙ උත්තරි භාවෙය්‍යාසි–

Darum, Dīghāvu, solltest du dich, fest gegründet auf diesen vier Gliedern des Stromeintritts, darüber hinaus in den sechs Dingen üben, die am Wissen Anteil haben –

මා [Pg.272] ත්වං තාත දීඝාවු එවං මනසාකාසි.

Denke nicht so, mein lieber Dīghāvu.

ඉඞ්ඝ ත්වං තාත දීඝාවු යදෙව තෙ භගවා ආහ, තදෙව ත්වං සාධුකං මනසිකරොහි.

Wohlan, mein lieber Dīghāvu, richte deine Aufmerksamkeit genau auf das, was der Erhabene dir gesagt hat.

පණ්ඩිතො [Pg.273] භික්ඛවෙ දීඝාවු උපාසකො.

Weise, ihr Mönche, ist der Laienanhänger Dīghāvu.

පච්චපාදි ධම්මස්සානුධම්මං.

Er praktizierte die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre.

න [Pg.274] ච මං ධම්මාධිකරණං විහෙඨෙසි.

Und er hat mich nicht wegen einer Streitfrage zur Lehre belästigt.

දීඝාවු භික්ඛවෙ උපාසකො පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො තත්ථ පරිනිබ්බායී අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා.

Mönche, der Laienanhänger Dīghāvu ist durch die vollständige Vernichtung der fünf niederen Fesseln ein spontan Geborener, der dort das Parinibbāna erlangen wird, ohne aus jener Welt jemals zurückzukehren.

වෙළුද්වාරෙය්‍යසුත්ත

Das Veḷudvāreyya-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සොතාපත්තිසංයුත්තෙ සත්තමං සංගීතං වෙළුද්වාරෙය්‍යසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von jenem Erhabenen, ... dem vollkommen Erleuchteten, als siebtes im Sotāpatti-Saṃyutta rezitierte Veḷudvāreyya-Sutta dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ වෙළුද්වාරෙ නාම කොසලානං බ්‍රාහ්මණ ගාමෙ වෙළුද්වාරෙය්‍යකෙ බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙ ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Bei den Kosalern, Ehrwürdiger, in einem Brahmanendorf der Kosaler namens Veḷudvāra, wurde es in Bezug auf die dort ansässigen Brahmanen und Hausväter dargelegt.

වෙළුද්වාරෙය්‍යකා [Pg.275] භන්තෙ බ්‍රාහ්මණගහපතිකා භගවන්තං එතදවොචුං ‘‘මයං භො ගොතම එවංකාමා එවංඡන්දා එවංඅධිප්පායා පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසෙය්‍යාම…පෙ… ජාතරූපරජතං සාදියෙය්‍යාම, කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජෙය්‍යාම, තෙසං නො භවං ගොතමො අම්හාකං එවංකාමානං එවංඡන්දානං එවංඅධිප්පායානං තථා දම්මං දෙසෙතු, යථා මයං පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසෙය්‍යාම…පෙ… කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජෙය්‍යාමා’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘අත්තූපනායිකං වො ගහපතයො ධම්මපරියායං දෙසෙස්සාමි, තං සුණාථ සාධුකං මනසි කරොථ, භාසිස්සාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Die Brahmanen und Hausväter von Veḷudvāra, Ehrwürdiger, sprachen zum Erhabenen: ‚Herr Gotama, wir haben solche Wünsche, solches Verlangen, solche Absichten: Mögen wir in einem von Kindern gedrängten Bett wohnen ... Gold und Silber annehmen, und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, an einem glücklichen Ort, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden. Möge der ehrwürdige Gotama uns, die wir solche Wünsche, solches Verlangen und solche Absichten haben, die Lehre so darlegen, dass wir in einem von Kindern gedrängten Bett wohnen können ... und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, an einem glücklichen Ort, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden.‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Hausväter, ich werde euch eine auf sich selbst bezogene Darlegung der Lehre verkünden. Hört zu und richtet eure Aufmerksamkeit gut darauf, ich werde sprechen...‘ und so weiter.

සරණානිවග්ග

Das Kapitel über Saraṇāni

පඨම මහානාමසුත්ත

Das erste Mahānāma-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.280] ආවුසො තතියෙ සරණානිවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඨමං සංගීතං පඨමමහානාමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, im dritten Kapitel, dem Saraṇāni-Vagga, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als erstes rezitierte Erste Mahānāma-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු [Pg.281] භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ මහානාමං සක්කං ආරබ්භ භාසිතං. මහානාමො භන්තෙ සක්කො භගවන්තං එතදවොච ‘‘ඉදං භන්තෙ කපිලවත්ථු ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච බාහුජඤ්ඤං ආකිණ්ණමනුස්සං සම්බාධබ්‍යූහං, සො ඛ්වාහං භන්තෙ භගවන්තං වා පයිරුපාසිත්වා මනොභාවනීයෙ වා භික්ඛූ සායන්හසමයං කපිලවත්ථුං පවිසන්තො භන්තෙනපි හත්ථිනා සමාගච්ඡාමි, භන්තෙනපි අස්සෙන සමාගච්ඡාමි, භන්තෙනපි රථෙන සමාගච්ඡාමි, භන්තෙනපි සකටෙන සමාගච්ඡාමි, භන්තෙනපි පුරිසෙන සමාගච්ඡාමි, තස්ස මය්හං භන්තෙ තස්මිං සමයෙ මුස්සතෙව භගවන්තං ආරබ්භ සති, මුස්සති ධම්මං ආරබ්භ සති, මුස්සති සඞ්ඝං ආරබ්භ සති, තස්ස මය්හං භන්තෙ එවං හොති ඉමම්හි චාහං සමයෙ කාලං කරෙය්‍යං, කා මය්හං ගති, කො අභිසම්පරායො’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘මා භායි මහානාම, මා භායි මහානාම, අපාපකං තෙ මරණං භවිස්සති අපාපිකා කාලං කිරියා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster in Kapilavatthu, wurde es in Bezug auf den Sakyer Mahānāma dargelegt. Der Sakyer Mahānāma, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen: ‚Dieses Kapilavatthu, Ehrwürdiger, ist reich, blühend, volkreich, von Menschen überfüllt und eng gedrängt. Wenn ich nun, Ehrwürdiger, den Erhabenen oder die geistig gereiften Mönche verehrt habe und am Abend nach Kapilavatthu hineingehe, begegne ich einem wilden Elefanten, begegne ich einem wilden Pferd, begegne ich einem wilden Wagen, begegne ich einem wilden Karren, begegne ich einem wilden Menschen. In jenem Moment, Ehrwürdiger, geht mir die Achtsamkeit auf den Erhabenen verloren, die Achtsamkeit auf die Lehre geht verloren, die Achtsamkeit auf die Gemeinschaft geht verloren. Da denke ich mir, Ehrwürdiger: Wenn ich in diesem Moment sterben würde, was wäre mein Bestimmungsort, wie stünde es um mein Jenseits?‘ Bei diesem Anlass, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes dargelegt: ‚Fürchte dich nicht, Mahānāma, fürchte dich nicht, Mahānāma! Dein Tod wird nicht schlimm sein, dein Sterben wird nicht böse sein...‘ und so weiter.

දුතිය සරණානිසක්කසුත්ත

Das zweite Saraṇāni-Sakka-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.284] ආවුසො ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඤ්චමං සංගීතං දුතියසරණානිසක්කසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, in Bezug auf wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den großen Theras, den Bewahrern des Dhamma, als fünftes rezitierte Zweite Saraṇāni-Sakka-Sutta vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ මහානාමංයෙව සක්කං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Kloster in Kapilavatthu, wurde es in Bezug auf eben denselben Sakyer Mahānāma dargelegt.

මහානාමො භන්තෙ සක්කො භගවන්තං එතදවොච ‘‘ඉධ භන්තෙ සරණානි සක්කො කාලඞ්කතො, සො භගවතා බ්‍යාකතො ‘සොතාපන්නො අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො’ති. තත්‍ර සුදං භන්තෙ සම්බහුලා සක්කා සඞ්ගම්ම සමාගම්ම උජ්ඣායන්ති ඛීයන්ති විපාචෙන්ති ‘අච්ඡරියං වත භො, අබ්භුතං වත

Der Sakyer Mahānāma, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen: ‚Hier, Ehrwürdiger, ist der Sakyer Saraṇāni gestorben, und er wurde vom Erhabenen so erklärt: „Er ist ein Stromeingetretener, der dem Verderben nicht mehr anheimfällt, fest gegründet und für die Erleuchtung bestimmt ist.“ Dabei kamen, Ehrwürdiger, zahlreiche Sakyer zusammen, versammelten sich und beschwerten sich, murrten und ärgerten sich: „Es ist wahrlich erstaunlich, wahrlich wunderbar!...“‘

භො[Pg.285], එත්ථ දානි කො න සොතාපන්නො භවිස්සති, යත්‍ර හි නාම සරණානි සක්කො කාලඞ්කතො, සො භගවතා බ්‍යාකතො ‘සොතාපන්නො අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො’ති, සරණානි සක්කො සික්ඛාය අපරිපූරකාරී අහොසී’’ති තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යො සො මහානාම දීඝරත්තං උපාසකො බුද්ධං සරණං ගතො, ධම්මං සරණං ගතො, සඞ්ඝං සරණං ගතො, සො කථං විනිපාතං ගච්ඡෙය්‍යා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

„Wer, werter Herr, wird nun hier nicht ein Stromeingetretener sein, wenn nämlich der Sakyer Saraṇāni gestorben ist und vom Erhabenen als ‚Stromeingetretener, der dem Verderben nicht mehr anheimfällt, gewiss ist und der Erleuchtung entgegengeht‘ erklärt wurde, obwohl der Sakyer Saraṇāni die Schulung nicht vollkommen erfüllte?“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Mahānāma, wie könnte ein Laienanhänger, der für lange Zeit zum Buddha Zuflucht genommen hat, zum Dhamma Zuflucht genommen hat, zum Saṅgha Zuflucht genommen hat, in den Abgrund stürzen?“ und so weiter.

පඨම අනාථපිණ්ඩිකසුත්ත

Das erste Anāthapiṇḍika-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.289] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි ඡට්ඨං සංගීතං පඨමඅනාථපිණ්ඩිකසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass, von wem und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als sechstes rezitierte erste Anāthapiṇḍika-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං ආරබ්භ ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, über den Hausvater Anāthapiṇḍika, gesprochen vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn des Dhamma.

ආයස්මා භන්තෙ සාරිපුත්තත්ථෙරො ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන පච්ඡාසමණෙන සද්ධිං යෙන අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි, නිසජ්ජ ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං ආබාධිකං දුක්ඛිතං බාළ්හගිලානං එතදවොච ‘‘කච්චි තෙ ගහපති ඛමනීයං කච්චි යාපනීයං, කච්චි දුක්ඛා වෙදනා පටික්කමන්ති, නො අභික්කමන්ති, පටික්කමොසානං පඤ්ඤායති, නො අභික්කමො’’ති, න මෙ භන්තෙ ඛමනීයං, න යාපනීයං, බාළ්හා මෙ දුක්ඛා වෙදනා අභික්කමන්ති, නො පටික්කමන්ති, අභික්කමොසානං පඤ්ඤායති, නො පටික්කමොති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යථා රූපෙන ඛො ගහපති බුද්ධෙ අප්පසාදෙන සමන්නාගතො අස්සුතවා පුථුජ්ජනො කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නියරං උපපජ්ජති තථාරූපො තෙ බුද්ධෙ අප්පසාදො නත්ථි, අත්ථි ච ඛො තෙ ගහපති බුද්ධෙ අවෙච්චප්පසාදො ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො…පෙ… භගවා’ති තඤ්ච පන තෙ බුද්ධෙ අවෙච්චප්පසාදං අත්තනි සමනුපස්සතො ඨානසො වෙදනා පටිප්පස්සම්භෙය්‍යා’’ති එවමාදිනා ආයස්මතා සාරිපුත්තත්ථෙරෙන ධම්මසෙනාපතිනා භාසිතං.

Der ehrwürdige Thera Sāriputta, Ehrwürdiger, begab sich zusammen mit dem ehrwürdigen Thera Ānanda als seinem Begleiter dorthin, wo das Haus des Hausvaters Anāthapiṇḍika war. Nachdem er dorthin gelangt war, setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Als er sich gesetzt hatte, sprach der ehrwürdige Sāriputta zum erkrankten, leidenden und schwer kranken Hausvater Anāthapiṇḍika dies: „Ist es dir erträglich, Hausvater, ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Gefühle nach und nehmen sie nicht zu? Zeigt sich ihr Nachlassen und nicht ihr Zunehmen?“ – „Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Gefühle nehmen stark zu und lassen nicht nach; ihr Zunehmen zeigt sich und nicht ihr Nachlassen.“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom ehrwürdigen Thera Sāriputta, dem Feldherrn des Dhamma, Folgendes gesprochen: „Hausvater, das Unvertrauen in den Buddha, mit dem ein unbelehrter Weltling ausgestattet ist und aufgrund dessen er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer Ebene des Leids, auf einer schlechten Fährte, im Verderben, in der Hölle wiedergeboren wird – solch ein Unvertrauen in den Buddha gibt es bei dir nicht. Du hast jedoch, Hausvater, unerschütterliches Vertrauen in den Buddha: ‚So ist er, der Erhabene, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter… [und so weiter]… der Erhabene‘. Und wenn du dieses unerschütterliche Vertrauen in den Buddha in dir selbst erkennst, könnten sich deine Gefühle auf der Stelle beruhigen“ und so weiter.

යස්ස [Pg.293] සද්ධා තථාගතෙ, අචලා සුප්පතිට්ඨිතා;

සීලඤ්ච යස්ස කල්‍යාණං, අරියකන්තං පසංසිතං.

Wer Vertrauen in den Tathāgata hat, unerschütterlich und fest begründet; und wer eine gute Tugend besitzt, die den Edlen lieb ist und gelobt wird,

සඞ්ඝෙ පසාදො යස්සත්ථි, උජුභූතඤ්ච දස්සනං;

අදලිද්දොති තං ආහු, අමොඝං තස්ස ජීවිතං.

wer Vertrauen in den Saṅgha hat und eine aufrechte Erkenntnis besitzt – von dem sagt man, er sei nicht arm, und sein Leben ist nicht vergeblich.

තස්මා සද්ධඤ්ච සීලඤ්ච, පසාදං ධම්මදස්සනං;

අනුයුඤ්ජෙථ මෙධාවී, සරං බුද්ධානසාසනං.

Darum sollte sich der Weise dem Vertrauen, der Tugend, dem Vertrauen und der Erkenntnis des Dhamma widmen, eingedenk der Lehre der Buddhas.

පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ග

Die Puññābhisanda-Vagga (Die Gruppe über das Überströmen des Verdienstes)

මහානාමසුත්ත

Das Mahānāma-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි සත්තමං සංගීතං මහානාමසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, in der Puññābhisanda-Vagga, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als siebtes rezitierte Mahānāma-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු [Pg.294] භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං මහානාමං සක්කං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, in Kapilavatthu, über den Sakyer Mahānāma gesprochen.

මහානාමො භන්තෙ සක්කො භගවන්තං එතදවොච ‘‘කිත්තාවතා නු ඛො භන්තෙ උපාසකො හොතී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යතො ඛො මහානාම බුද්ධං සරණං ගතො හොති, ධම්මං සරණං ගතො හොති, සඞ්ඝං සරණං ගතො හොතී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Der Sakyer Mahānāma, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen dies: „Inwiefern, Herr, ist man ein Laienanhänger?“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Sobald, Mahānāma, jemand zum Buddha Zuflucht genommen hat, zum Dhamma Zuflucht genommen hat, zum Saṅgha Zuflucht genommen hat...“ und so weiter.

කිත්තාවතා නු ඛො භන්තෙ උපාසකො හොති.

Inwiefern, Herr, ist man ein Laienanhänger?

කාළිගොධසුත්ත

Das Kāḷigodha-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.297] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි නවමං සංගීතං කාළිගොධසුත්තං භගවතා කත්ථ කං කාරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, wo, über wen und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als neuntes rezitierte Kāḷigodha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කාළිගොධං නාම සාකියානිං ආරබ්භ ‘‘චතූහි ඛො ගොධෙ ධම්මෙහි සමන්නාගතා අරියසාවිකා සොතාපන්නා හොති අවිනිපාතධම්මා නියතා සම්බොධිපරායණා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, über die Sakyerin namens Kāḷigodhā. Vom Erhabenen wurde Folgendes gesprochen: „Ausgestattet mit vier Dingen, Godhā, ist eine edle Schülerin eine Stromeingetretene, die dem Verderben nicht mehr anheimfällt, gewiss ist und der Erleuchtung entgegengeht“ und so weiter.

ලාභා [Pg.300] තෙ ගොධෙ, සුලද්ධං තෙ ගොධෙ, සොතාපත්තිඵලං තයා ගොධෙ –

„Das ist dein Gewinn, Godhā, das ist dein Segen, Godhā, die Frucht des Stromeintritts hast du erlangt, Godhā –“

නන්දියසක්කසුත්ත

Das Nandiyasakka-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො ජානතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සොතාපත්තිසංයුත්තෙ පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගෙ දසමං නන්දියසක්කසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Also, Freund, wo, über wen, bei welchem Anlass und wie wurde das zehnte Nandiyasakka-Sutta in der Puññābhisanda-Vagga der Sotāpatti-Saṃyutta von jenem wissenden… [und so weiter]… vollkommen Erleuchteten gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ නන්දියං සක්කං ආරබ්භ භාසිතං. නන්දියො භන්තෙ සක්කො භගවන්තං එතදවොච ‘‘යස්සෙව නු ඛො භන්තෙ අරියසාවකස්ස චත්තාරි සොතාපත්තියඞ්ගානි සබ්බෙන සබ්බං සබ්බථාසබ්බං නත්ථි, ස්වෙව නු ඛො භන්තෙ අරියසාවකො පමාදවිහාරී’’ති. තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං ‘‘යස්ස ඛො නන්දිය චත්තාරි සොතාපත්තියඞ්ගානි සබ්බෙනසබ්බං සබ්බථාසබ්බං නත්ථි, තමහං බාහිරො පුථුජ්ජනපක්ඛෙ ඨිතොති වදාමී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, Ehrwürdiger, im Nigrodha-Park in Kapilavatthu, über den Sakyer Nandiya gesprochen. Der Sakyer Nandiya, Ehrwürdiger, sprach zum Erhabenen dies: „Herr, wenn bei einem edlen Schüler die vier Glieder des Stromeintritts ganz und gar, in jeder Weise und völlig fehlen, ist dieser edle Schüler dann einer, der in Nachlässigkeit verweilt?“ In diesem Zusammenhang, Ehrwürdiger, wurde vom Erhabenen Folgendes gesprochen: „Nandiya, bei wem die vier Glieder des Stromeintritts ganz und gar, in jeder Weise und völlig fehlen, von dem sage ich, er ist ein Außenstehender, der auf der Seite der Weltlinge steht“ und so weiter.

සච්චසංයුත්ත

Die Sacca-Saṃyutta (Die Sammlung über die Wahrheiten)

තිරච්ඡානකථාසුත්ත

Das Tiracchānakathā-Sutta (Das Sutta über ungebührliche Rede)

පුච්ඡා – සච්චසංයුත්තෙ [Pg.304] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගායකමහාථෙරෙහි දසමං සංගීතං තිරච්ඡානකථාසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – In der Sacca-Saṃyutta, Freund, wo, über wen und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als zehntes rezitierte Tiracchānakathā-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ මා භික්ඛවෙ අනෙකවිහිතං තිරච්ඡානකථං කථෙය්‍යාථ. සෙය්‍යථිදං, රාජකථං චොරකථං මහාමත්තකථං සෙනාකථං භයකථං යුද්ධකථං අන්නකථං පානකථං වත්ථකථං සයනකථං එවමාදිනා භන්තෙ භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, über zahlreiche Mönche. Vom Erhabenen wurde Folgendes gesprochen: „Ihr Mönche, führt keine ungebührlichen Gespräche mancherlei Art! Wie etwa: Gespräche über Könige, Gespräche über Räuber, Gespräche über Minister, Gespräche über Heere, Gespräche über Gefahren, Gespräche über Kriege, Gespräche über Speise, Gespräche über Trank, Gespräche über Kleidung, Gespräche über Betten“ und so weiter, Ehrwürdiger.

ඉදං [Pg.305] දුක්ඛන්ති කථෙය්‍යාථ.

„Ihr solltet sprechen: ‚Dies ist das Leiden‘.“

තස්මාතිහ [Pg.306] භික්ඛවෙ ඉදං දුක්ඛන්ති යොගො කරණීයො…පෙ… අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදාති යොගො කරණීයො.

„Darum, ihr Mönche, ist hierbei die Anstrengung zu machen: ‚Dies ist das Leiden‘… [und so weiter]… die Anstrengung ist zu machen: ‚Dies ist der zum Erlöschen des Leidens führende Pfad‘.“

ධම්මචක්කපවත්තනසුත්ත

Das Dhammacakkappavattana-Sutta (Das Sutta vom Ingangsetzen des Rades des Dhamma)

පුච්ඡා – තත්ථෙව ආවුසො ධම්මචක්කප්පවත්තනවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඨමං සංගීතං ධම්මචක්කපවත්තනසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, in der Dhammacakkappavattana-Vagga, wo, über wen und wie wurde das von den alten Dhamma-Sammelnden Großen Theras als erstes rezitierte Dhammacakkappavattana-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – බාරාණසියං භන්තෙ ඉසිපතනෙ මිගදායෙ පඤ්චවග්ගියෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ද්වෙ මෙ භික්ඛවෙ අන්තා පබ්බජිතෙන නසෙවිතබ්බා. කතමෙ ද්වෙ, යො චායං කාමෙසු කාමසුඛල්ලිකානුයොගො හීනො ගම්මො පොථුජ්ජනිකො අනරියො අනත්ථසංහිතො, යො චායං අත්තකිලමථානුයොගො [Pg.307] දුක්ඛො අනරියො අනත්ථසංහිතො, එතෙ ඛො භික්ඛවෙ උභො අන්තෙ අනුපගම්ම මජ්ඣිමාපටිපදා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Bārāṇasī, Ehrwürdiger, im Wildpark bei Isipatana, bezüglich der Mönche der Fünfergruppe, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Diese zwei Extreme, ihr Mönche, sollten von einem in die Hauslosigkeit Gezogenen nicht gepflegt werden. Welche zwei? Das Hingeben an das Sinnenbegehren in den Sinnengenüssen, das niedrig, gemein, weltlich, unedel und unheilsam ist; und das Hingeben an die Selbstkasteiung, das leidvoll, unedel und unheilsam ist. Ohne an diese beiden Extreme heranzutreten, ihr Mönche, ist der mittlere Weg vom Tathāgata vollkommen erkannt worden“ und so weiter.

ආසවක්ඛයසුත්ත

Das Āsavakkhaya-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.308] ආවුසො කොටිගාමවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඤ්චමං සංගීතං ආසවක්ඛයසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, in der Koṭigāma-Vagga, wo, bezüglich wem und wie wurde das fünfte Sutta, das Āsavakkhaya-Sutta, das von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘ජානතොහං භික්ඛවෙ පස්සතො ආසවානං ඛයං වදාමි, නො අජානතො අපස්සතො. කිඤ්ච භික්ඛවෙ ජානතො පස්සතො ආසවානං ඛයො හොති, ඉදං දුක්ඛන්ති භික්ඛවෙ ජානතො පස්සතො ආසවානං ඛයො හොති, අයං දුක්ඛසමුදයොති, අයං දුක්ඛනිරොධොති, අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනීපටිපදාති ජානතො පස්සතො ආසවානං ඛයො හොති. එවං ඛො භික්ඛවෙ ජානතො එවං පස්සතො ආසවානං ඛයො හොති. තස්මාතිහ භික්ඛවෙ ‘‘ඉදං දුක්ඛ’’න්ති යොගො කරණීයො, අයං දුක්ඛසමුදයොති, අයං දුක්ඛනිරොධොති, අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනීපටිපදාති යොගො කරණීයො’’ති එවං ඛො භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Für einen Wissenden, ihr Mönche, für einen Sehenden, sage ich, tritt die Versiegung der Triebe ein, nicht für einen Nichtwissenden, Nichtsehenden. Und für was für einen Wissenden und Sehenden, ihr Mönche, tritt die Versiegung der Triebe ein? Für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist das Leiden', ihr Mönche, tritt die Versiegung der Triebe ein; für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist die Leidensentstehung'; für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist die Leidensaufhebung'; für einen, der weiß und sieht: 'Dies ist der Weg, der zur Leidensaufhebung führt', tritt die Versiegung der Triebe ein. So, ihr Mönche, tritt für einen Wissenden, für einen Sehenden die Versiegung der Triebe ein. Darum, ihr Mönche, ist hierbei die Übung zu machen: 'Dies ist das Leiden'; die Übung ist zu machen: 'Dies ist die Leidensentstehung'; die Übung ist zu machen: 'Dies ist die Leidensaufhebung'; die Übung ist zu machen: 'Dies ist der Weg, der zur Leidensaufhebung führt'“ – so wurde es vom Erhabenen gesprochen.

සීසපාවනසුත්ත

Das Sīsapāvana-Sutta

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.309] ආවුසො සීසපාවනවග්ගෙ පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පඨමං සංගීතං සීසපාවනසුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතං.

Frage – Eben dort, Freund, in der Sīsapāvana-Vagga, wo, bezüglich wem und wie wurde das erste Sutta, das Sīsapāvana-Sutta, das von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurde, vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං [Pg.310] භන්තෙ සීසපාවනෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නුඛො බහුතරං යානි වා මයා පරිත්තානි සීසපාපණ්ණානි පාණිනා ගහිතානි යදිදං උපරි සීසපාවනෙ’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතං.

Antwort – In Kosambī, Ehrwürdiger, im Sīsapā-Wald, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist zahlreicher: jene wenigen Sīsapā-Blätter, die ich in meine Hand genommen habe, oder jene, die über uns im Sīsapā-Wald sind?“ und so weiter, so wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පඤ්චගතිපෙය්‍යාලවග්ග

Das Pañcagatipeyyāla-Vagga

පුච්ඡා – තත්ථෙව [Pg.312] ආවුසො පොරාණකෙහි ධම්මසංගාහකමහාථෙරෙහි පරියොසානභාවෙන සංගීතො පඤ්චගතිපෙය්‍යාලවග්ගෙ, භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කථඤ්ච භාසිතො.

Frage – Eben dort, Freund, in der Pañcagatipeyyāla-Vagga, das als Abschluss von den alten großen Theras, den Rezitatoren des Dhamma, rezitiert wurde, wo, bezüglich wem und wie wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – වෙසාලියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ ‘‘තං කිං මඤ්ඤථ භික්ඛවෙ, කතමං නු ඛො බහුතරං, යො වායං මයා පරිත්තො නඛසිඛායං පංසු ආරොපිතො, අයං වා මහාපථවී’’ති එවමාදිනා භගවතා භාසිතො.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger, bezüglich zahlreicher Mönche, wurde dies vom Erhabenen wie folgt gesprochen: „Was meint ihr, ihr Mönche, was ist mehr: dieser winzige Staub, den ich auf meine Nagelspitze gehoben habe, oder diese große Erde?“ und so weiter, so wurde es vom Erhabenen gesprochen.

පුච්ඡා – කෙ [Pg.315] ආවුසො සික්ඛන්ති.

Frage – Wer, Freund, übt sich?

විස්සජ්ජනා – සෙක්ඛා ච භන්තෙ පුථුජ්ජනකල්‍යාණකා ච සික්ඛන්ති.

Antwort – Die in der Schulung Befindlichen, Ehrwürdiger, und die edlen Weltlinge üben sich.

පුච්ඡා – කෙ [Pg.316] ආවුසො සික්ඛිතසික්ඛා.

Frage – Wer, Freund, hat die Schulung vollendet?

විස්සජ්ජනා – අරහන්තො භන්තෙ සික්ඛිතසික්ඛා.

Antwort – Die Arahants, Ehrwürdiger, haben die Schulung vollendet.

පුච්ඡා – කත්ථ ආවුසො ඨිතං.

Frage – Worin, Freund, beruht sie?

විස්සජ්ජනා – සික්ඛාකාමෙසු භන්තෙ ඨිතං.

Antwort – In jenen, die nach Schulung streben, Ehrwürdiger, beruht sie.

පුච්ඡා – කෙ ආවුසො ධාරෙන්ති.

Frage – Wer, Freund, bewahrt sie?

විස්සජ්ජනා – යෙසං භන්තෙ වත්තති තෙ ධාරෙන්ති.

Antwort – Diejenigen, Ehrwürdiger, bei denen sie in Anwendung ist, bewahren sie.

පුච්ඡා – කස්ස [Pg.317] ආවුසො වචනං.

Frage – Wessen Wort, Freund, ist es?

විස්සජ්ජනා – භගවතො භන්තෙ වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස.

Antwort – Das Wort des Erhabenen, Ehrwürdiger, des Würdigen, des vollkommen Erwachten.

පුච්ඡා – කෙන ආවුසො ආභතං.

Frage – Durch wen, Freund, wurde es überliefert?

විස්සජ්ජනා – පරම්පරාය භන්තෙ ආභතං.

Antwort – Durch die Überlieferungslinie, Ehrwürdiger, wurde es überliefert.