นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Verehrung dem Erhabenen, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten.

สุตฺตนฺตปิฏเก

Im Suttantapiṭaka

ทีฆนิกาเย

In der Dīghanikāya

สีลกฺขนฺธวคฺคสุตฺต

Das Sīlakkhandhavaggasutta

สํคายนสฺส ปุจฺฉา วิสฺสชฺชนา

Fragen und Antworten der Rezitation

ปุจฺฉา – ปฐมมหาธมฺมสํคีติกาเล [Pg.1] อาวุโส ธมฺมสํคาหกา มหากสฺสปาทโย มหาเถรวรา ปฐมํ วินยํ สํคายิตฺวา ตทนนฺตรํ กํ นาม ปาวจนํ สํคายึสุ.

Frage – Freund, nachdem die Dhamma-Rezitoren, die hervorragenden Großältesten unter der Führung von Mahākassapa und anderen, zur Zeit des ersten großen Konzils zuerst das Vinaya rezitiert hatten, welches Wort des Meisters rezitierten sie unmittelbar danach?

วิสฺสชฺชนา – ปฐมมหาธมฺมสํคีติยํ ภนฺเต ธมฺมสํคาหกา มหากสฺสปาทโย มหาเถรวรา ปฐมํ วินยํ สํคายิตฺวา ตทนนฺตรํ ธมฺมํ สํคายึสุ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, nachdem die Dhamma-Rezitoren, die hervorragenden Großältesten unter der Führung von Mahākassapa und anderen, beim ersten großen Konzil zuerst das Vinaya rezitiert hatten, rezitierten sie unmittelbar danach den Dhamma.

ปุจฺฉา – ธมฺโม [Pg.2] นาม อาวุโส สุตฺตนฺตาภิธมฺมวเสน ทุวิโธ, ตตฺถ กตรํ ธมฺมํ ปฐมํ สํคายึสุ.

Frage – Freund, der sogenannte Dhamma ist zweifach, eingeteilt in Suttanta und Abhidhamma; welchen Dhamma davon rezitierten sie zuerst?

วิสฺสชฺชนา – ทฺวีสุ ภนฺเต ธมฺเมสุ สุตฺตนฺตาภิธมฺมปิฏเกสุ ปฐมํ สุตฺตนฺตํ ปิฏกํ ธมฺมํ สํคายึสุ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, von den beiden Lehren, dem Suttanta- und dem Abhidhammapiṭaka, rezitierten sie zuerst das Suttantapiṭaka als Lehre.

ปุจฺฉา – สุตฺตนฺตปิฏเก [Pg.3]ปิ อาวุโส ทีฆมชฺฌิมสํยุตฺตองฺคุตฺตรขุทฺทกนิกายวเสน ปญฺจ นิกายา, เตสุ ปฐมํ กตรํ นิกายํ สํคายึสุ.

Frage – Freund, auch im Suttantapiṭaka gibt es fünf Sammlungen, nämlich die Dīgha-, Majjhima-, Saṃyutta-, Aṅguttara- und Khuddakanikāya; welche dieser Sammlungen rezitierten sie zuerst?

วิสฺสชฺชนา – ปญฺจสุ ภนฺเต นิกาเยสุ ปฐมํ ทีฆนิกายํ สํคายึสุ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, unter den fünf Sammlungen rezitierten sie zuerst die Dīghanikāya.

ปุจฺฉา – ทีฆนิกาเยปิ อาวุโส ตโย วคฺคา จตุตฺตึสา จ สุตฺตานิ, เตสุ กตรํ วคฺคํ กตรญฺจ สุตฺตํ ปฐมํ สํคายึสุ.

Frage – Freund, auch in der Dīghanikāya gibt es drei Abteilungen und vierunddreißig Lehrreden; welche Abteilung und welche Lehrrede davon rezitierten sie zuerst?

วิสฺสชฺชนา – ทีฆนิกาเยปิ ภนฺเต ตีสุ วคฺเคสุ ปฐมํ สีลกฺขนฺธวคฺคํ, จตุตฺตึสติยา จ สุตฺเตสุ ปฐมํ พฺรหฺมชาลสุตฺตํ สํคายึสุ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, auch in der Dīghanikāya rezitierten sie unter den drei Abteilungen zuerst die Sīlakkhandhavagga und unter den vierunddreißig Lehrreden zuerst das Brahmajālasutta.

พฺรหฺมชาลสุตฺต

Das Brahmajālasutta

ปุจฺฉา – สาธุ [Pg.4] สาธุ อาวุโส มยมฺปิ ทานิ ตโตเยว ปฏฺฐาย สํคายิตุํ ปุพฺพกิจฺจานิ สมารภาม…, เตนาวุโส ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน พฺรหฺมชาลสุตฺตํ กตฺถ ภาสิตํ.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Auch wir beginnen nun, ausgehend von genau diesem Punkt, die vorbereitenden Arbeiten für das Rezitieren. Wo, Freund, wurde das Brahmajālasutta von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, verkündet?

วิสฺสชฺชนา – อนฺตรา จ ภนฺเต ราชคหํ อนฺตรา จ นาฬนฺทํ อมฺพลฏฺฐิกายํ ราชาคารเก ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde im königlichen Rasthaus in Ambalaṭṭhikā verkündet, auf dem Weg zwischen Rājagaha und Nāḷandā.

ปุจฺฉา – กํ [Pg.5] อาวุโส อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Anlässlich wessen, Freund, wurde es verkündet?

วิสฺสชฺชนา – สุปฺปิยญฺจ ภนฺเต ปริพฺพาชกํ พฺรหฺมทตฺตญฺจ มาณวํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde anlässlich des Wanderers Suppiya und des jungen Brahmanen Brahmadatta verkündet.

ปุจฺฉา – กิสฺมึ อาวุโส วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage – Aus welchem Anlass, Freund, wurde es verkündet?

วิสฺสชฺชนา – วณฺณาวณฺเณ ภนฺเต, สุปฺปิโย หิ ภนฺเต อเนกปริยาเยน พุทฺธสฺส อวณฺณํ ภาสติ ธมฺมสฺส อวณฺณํ ภาสติ สงฺฆสฺส อวณฺณํ ภาสติ, สุปฺปิยสฺส ปน ปริพฺพาชกสฺส อนฺเตวาสี พฺรหฺมทตฺโต มาณโว อเนกปริยาเยน พุทฺธสฺส วณฺณํ ภาสติ ธมฺมสฺส วณฺณํ ภาสติ สงฺฆสฺส วณฺณํ ภาสติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort – Bezüglich Lob und Tadel, Ehrwürdiger Herr. Denn der Wanderer Suppiya, Ehrwürdiger Herr, sprach auf vielerlei Weise zum Tadel des Buddha, zum Tadel des Dhamma und zum Tadel des Sangha. Aber der Schüler des Wanderers Suppiya, der junge Brahmane Brahmadatta, sprach auf vielerlei Weise zum Lob des Buddha, zum Lob des Dhamma und zum Lob des Sangha. In dieser Angelegenheit, Ehrwürdiger Herr, wurde es verkündet.

อนุสนฺเธ

Die Anknüpfungspunkte

ปุจฺฉา – กติ [Pg.7] อาวุโส ตตฺถ อนุสนฺธโย.

Frage – Wie viele Anknüpfungspunkte, Freund, gibt es dort?

วิสฺสชฺชนา – ตโย ภนฺเต ตตฺถ อนุสนฺธโย, เอโก อวณฺณานุสนฺธิ, ทฺเว วณฺณานุสนฺธิโย.

Antwort – Drei Anknüpfungspunkte, Ehrwürdiger Herr, gibt es dort: ein Anknüpfungspunkt bezüglich des Tadels und zwei Anknüpfungspunkte bezüglich des Lobs.

ปฐม อนุสนฺเธ

Der erste Anknüpfungspunkt

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส ปฐเม อนุสนฺธิมฺหิ กถํ ภควตา ภาสิตํ, ตํ สํเขปโต กเถหิ.

Frage – Wie wurde dort, Freund, beim ersten Anknüpfungspunkt vom Erhabenen gesprochen? Berichte das in Kürze.

วิสฺสชฺชนา – ปฐเม ภนฺเต อนุสนฺธิมฺหิ อวณฺเณ มโนปโทสํ นิวาเรตฺวา, ตตฺถ จ อาทีนวํ ทสฺเสตฺวา, ตตฺถ ปฏิปชฺชิตพฺพากาโร ภควตา ภาสิโต.

Antwort – Beim ersten Anknüpfungspunkt, Ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene, nachdem er Verärgerung des Geistes angesichts von Tadel abgewehrt und das Elend darin aufgezeigt hatte, die Art und Weise dargelegt, wie man sich dabei verhalten soll:

มมํ [Pg.8] วา ภิกฺขเว ปเร อวณฺณํ ภาเสยฺยุํ, ธมฺมสฺส วา อวณฺณํ ภาเสยฺยุํ สงฺฆสฺส วา อวณฺณํ ภาเสยฺยุํ, ตตฺร ตุมฺเหหิ น อาฆาโต อปฺปจฺจโย น เจตโส อนภิรทฺธิ กรณียา…

»Ihr Mönche, wenn andere von mir Tadelndes sprechen sollten, oder vom Dhamma Tadelndes sprechen sollten, oder vom Sangha Tadelndes sprechen sollten, so solltet ihr deshalb weder Groll noch Unmut noch Unzufriedenheit des Geistes hegen ...«

ทุติย อนุสนฺเธ

Der zweite Anknüpfungspunkt

ปุจฺฉา – สาธุ [Pg.9] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข ภควา อตฺตนา ปรมุกฺกํ สาคตขนฺตีคุณสมนฺนาคโต อตฺตโน สาวกภูเต อมฺเหปิ ตตฺถ สมาทาเปสิ, อตฺตนา จ โลกธมฺเมสุ อนิญฺชนสภาโว อมฺหากมฺปิ ตถตฺตาย โอวาทมทาสิ, ทุติเยปนาวุโส อนุสนฺธิมฺหิ กถํ ภควตา ภาสิตํ, ตมฺปิ สํเขปโต ปกาเสหิ.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Vorzüglich wahrlich ist der Erhabene, der selbst mit der Eigenschaft höchster Geduld ausgestattet ist, und uns, die wir seine Jünger sind, ebenfalls dazu anhielt. Selbst unerschütterlich angesichts der weltlichen Dinge, gab er auch uns die Ermahnung, ebenso zu sein. Wie aber, Freund, wurde beim zweiten Anknüpfungspunkt vom Erhabenen gesprochen? Erkläre auch dies in Kürze.

วิสฺสชฺชนา – ทุติเย ปน ภนฺเต อนุสนฺธิมฺหิ วณฺเณ เจตโส อุปฺปิลาวิตตฺตํ นิเสเธตฺวา, ตตฺถ จ อาทีนวํ ทสฺเสตฺวา, ตตฺถ จ ปฏิปชฺชนาการํ ทสฺเสตฺวา, ปุถุชฺชนสฺส วณฺณภูมิภูตานิ ตีณิ สีลานิ วิตฺถารโต ภควตา ภาสิตานิ.

Antwort – Beim zweiten Anknüpfungspunkt aber, Ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene, nachdem er das Aufwallen des Geistes angesichts von Lob abgewehrt, das Elend darin aufgezeigt und die Art und Weise des Verhaltens dabei dargelegt hatte, die drei Arten der Sittenregeln ausführlich dargelegt, die die Grundlage für das Lob seitens eines Weltlings bilden.

มมํ [Pg.10] วา ภิกฺขเว ปเร วณฺณํ ภาเสยฺยุํ, ธมฺมสฺส วา วณฺณํ ภาเสยฺยุํ, สงฺฆสฺส วา วณฺณํ ภาเสยฺยุํ, ตตฺร ตุมฺเหหิ น อานนฺโท น โสมนสฺสํ น เจตโส อภิรทฺธิ กรณียา –

»Ihr Mönche, wenn andere von mir Lobendes sprechen sollten, oder vom Dhamma Lobendes sprechen sollten, oder vom Sangha Lobendes sprechen sollten, so solltet ihr deshalb weder Freude noch Frohsinn noch Entzücken des Geistes hegen –«

ตติย อนุสนฺเธ

Der dritte Anknüpfungspunkt

ปุจฺฉา – สาธุ [Pg.11] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข ภควา อตฺตนา ปรมุกฺกํสคตสุปริสุทฺธสีลสมนฺนาคโต, ตํ อตฺตโน สุปริสุทฺธสีลํ ทสฺเสตฺวา ปเรปิ ตตฺถ นิโยเชสิ, ตติเย ปนาวุโส อนุสนฺธิมฺหิ กถํ ภควตา ภาสิตํ, ตํ สํเขปโต ปกาเสหิ.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Vorzüglich wahrlich ist der Erhabene, der selbst mit höchst vollkommener und reinster Sittlichkeit ausgestattet ist. Nachdem er diese seine reinste Sittlichkeit aufgezeigt hatte, spornte er auch andere dazu an. Wie aber, Freund, wurde beim dritten Anknüpfungspunkt vom Erhabenen gesprochen? Erkläre dies in Kürze.

วิสฺสชฺชนา – ตติเย ปน ภนฺเต อนุสนฺธิมฺหิ ทฺวาสฏฺฐิ ทิฏฺฐิโย สพฺพญฺญุต ญาเณน วิตฺถารโต วิภชิตฺวา, ตาสญฺจ ฉ ผสฺสายตนปทฏฺฐานภาวํ วิภาเวตฺวา, มิจฺฉาทิฏฺฐิคติกาธิฏฺฐา นญฺจ วฏฺฏํ กเถตฺวา, ยุตฺตโยคภิกฺขุอธิฏฺฐานญฺจ วิวฏฺฏํ กเถตฺวา, มิจฺฉาทิฏฺฐิคติกสฺส เทสนาชาลโต อวิมุตฺตภาวํ [Pg.12] เทสนาชาลโต วิมุตฺตสฺส นตฺถิกภาวญฺจ วิภาเวตฺวา, อตฺตโน จ กตฺถจิ อปริยาปนฺนภาวํ ทสฺเสตฺวา, อุปาทิเสสนิพฺพานธาตุํ ปาเปตฺวา เทสนา ภควตา นิฏฺฐาปิตา.

Antwort – Beim dritten Anknüpfungspunkt aber, Ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene, nachdem er die zweiundsechzig Ansichten durch sein Allwissens-Wissen im Einzelnen analysiert und dargelegt hatte, dass die sechs Sinnesbereiche deren unmittelbare Ursache sind, nachdem er den Daseinskreislauf als Standpunkt derer, die falschen Ansichten anhängen, und die Befreiung vom Kreislauf als Standpunkt eines eifrig übenden Mönchs dargelegt hatte, nachdem er dargetan hatte, dass der Anhänger falscher Ansichten aus dem Netz der Lehrverkündigung nicht befreit ist, während es für den aus dem Netz der Lehrverkündigung Befreiten kein weiteres Dasein gibt, und nachdem er aufgezeigt hatte, dass er selbst nirgendwo mehr verstrickt ist, indem er zum Nibbāna-Element mit verbleibendem Daseinsrest hinführte, die Lehrverkündigung abgeschlossen.

อุจฺฉินฺนภาวเนตฺติโก [Pg.13] ภิกฺขเว ตถาคตสฺส กาโย ติฏฺฐติ, ยาวสฺส กาโย ฐสฺสติ ตาว นํ ทกฺขนฺติ เทวมนุสฺสา, กายสฺส เภทา อุทฺธํ ชีวิตปริยาทานา น นํ ทกฺขนฺติ เทวมนุสฺสา.

»Ihr Mönche, der Körper des Tathāgata steht da, nachdem das Leitseil zum Werden durchschnitten ist. Solange sein Körper bestehen bleibt, werden ihn Götter und Menschen sehen. Nach dem Zerfall des Körpers, über das Ende des Lebens hinaus, werden ihn Götter und Menschen nicht mehr sehen.«

สุตฺตนิเทสนา

Die Darlegung der Lehrrede

ปุจฺฉา – สาธุ [Pg.14] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข ภควา อตฺตนา ทฺวาสฏฺฐิ ทิฏฺฐิโย จ ฉ ผสฺสายตนานิ จ ทฺวาทส ปฏิจฺจสมุปฺปาทงฺคานิ จ สพฺพโส ปริชานิตฺวา เตสํ ปริชานนตฺถาย ปเรสมฺปิ ตถตฺตาย ธมฺมํ ปกาเสติ, สุตฺตญฺจ นาม อาวุโส จตุนฺนํ สุตฺตนิกฺเขปานํ อญฺญตรวเสเนว นิกฺขิตฺตํ, ตสฺมา เตสุ อิทํ สุตฺตํ กตเรน สุตฺตนิกฺเขเปน ภควตา นิกฺขิตฺตํ.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Vorzüglich wahrlich hat der Erhabene selbst die zweiundsechzig Ansichten, die sechs Sinnesbereiche und die zwölf Glieder des Entstehens in Abhängigkeit vollständig durchschaut, und verkündet auch anderen den Dhamma, damit sie diese ebenso vollkommen durchschauen. Und eine Lehrrede, Freund, wird gewiss gemäß einer der vier Arten der Darlegung einer Lehrrede dargelegt. Auf welche dieser Arten der Darlegung wurde diese Lehrrede daher vom Erhabenen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – จตูสุ ภนฺเต สุตฺตนิกฺเขเปสุ อฏฺฐุปฺปตฺตินิกฺเขปน อิทํ สุตฺตํ นิกฺขิตฺตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, unter den vier Weisen, eine Lehrrede einzuführen, ist diese Lehrrede durch die Einführung aufgrund eines Anlasses eingeführt worden.

ปุจฺฉา – กสฺส [Pg.15] อาวุโส วจนํ.

Frage: Wessen Wort ist es, Freund?

วิสฺสชฺชนา – ภควโต ภนฺเต วจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es ist das Wort des Erhabenen, des Arahats, des vollkommen Erwachten.

ปุจฺฉา – เกนาวุโส [Pg.16] อาภตํ.

Frage: Durch wen wurde es überliefert, Freund?

วิสฺสชฺชนา – ปรมฺปราย ภนฺเต อาภตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde durch die Überlieferungsreihe überbracht.

ปุจฺฉา – อตฺถิ นุ โข อาวุโส เอตฺถ โกจิ วิรทฺธโทสา, เยน ปจฺฉิมา ชนา มิจฺฉาอตฺถํ คณฺเหยฺยุํ.

Frage: Gibt es hierbei wohl, Freund, irgendeinen Fehler der Entstellung, durch den spätere Generationen eine falsche Bedeutung erfassen könnten?

วิสฺสชฺชนา – นตฺถิ ภนฺเต.

Antwort: Es gibt keinen, ehrwürdiger Herr.

สามญฺญผลสุตฺต

Sāmaññaphalasutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.17] ภควตา…เป… สมฺมาสมฺพุทฺเธน สามญฺญผลสุตฺตํ กตฺถ ภาสิตํ.

Frage: Freund, wo wurde das Sāmaññaphalasutta von jenem Erhabenen, … [usw.] … vollkommen Erwachten gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต ชีวกสฺส โกมารภจฺจสฺส อมฺพวเน ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha im Mangowäldchen von Jīvaka Komārabhacca gesprochen.

ปุจฺฉา – เกนาวุโส สทฺธึ ภควตา ภาสิตํ.

Frage: Mit wem zusammen, Freund, wurde es vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – รญฺญา ภนฺเต มาคเธน อชาตสตฺตุนา เวเทหิปุตฺเตน สทฺธึ ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde zusammen mit dem magadhischen König Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, gesprochen.

ปุจฺฉา – ตํ [Pg.18] ปนาวุโส สุตฺตํ จตุนฺนํ สุตฺตนิกฺเขปานํ กตเรน สุตฺตนิกฺเขเปน ภควตา นิกฺขิตฺตํ.

Frage: Aber, Freund, durch welche der vier Weisen, eine Lehrrede einzuführen, wurde diese Lehrrede vom Erhabenen eingeführt?

วิสฺสชฺชนา – จตุนฺนํ ภนฺเต สุตฺตนิกฺเขปานํ ปุจฺฉาวสิเกน สุตฺตนิกฺเขเปน นิกฺขิตํ ภควตา.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, unter den vier Weisen, eine Lehrrede einzuführen, wurde sie vom Erhabenen durch die Einführung aufgrund einer Frage eingeführt.

อชาตสตฺตุ

Ajātasattu

ปุจฺฉา – สา ปนาวุโส ปุจฺฉา เกนากาเรน สมุปฺปนฺนา.

Frage: Auf welche Weise aber, Freund, entstand diese Frage?

วิสฺสชฺชนา – ราชา ภนฺเต มาคโธ อชาสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต ตทหุโปสเถ ปนฺนรเส โกมุทิยา จาตุมาสินิยา ปุณฺณาย ปุณฺณมาย รตฺติยา เยน ภควา เตนุปสํกมิ, อุปสํกมิตฺวา ภควนฺตํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สํทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุจฺฉิ, เอวํ โข สา ภนฺเต ปุจฺฉา อุปฺปนฺนา.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, der magadhische König Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, begab sich an jenem Uposatha-Tag, dem fünfzehnten, in der Vollmondnacht der Komudī-Feier im vierten Monat, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, fragte er den Erhabenen nach der sichtbaren Frucht des Asketentums im gegenwärtigen Leben; so, ehrwürdiger Herr, entstand diese Frage.

รมฺมณียา [Pg.19] วต โภ โทสินา รตฺติ, อภิรูปา วต โภ โทสินา รตฺติ, ทสฺสนียา วต โภ โทสินา รตฺติ, ปาสาทิกา วต โภ โทสินา รตฺติ, ลกฺขญฺญา วต โภ โทสินา รตฺติ….

„Wahrlich herrlich ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich schön ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich anmutig ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich friedvoll ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich verheißungsvoll ist diese mondhelle Nacht! …“

กํ นุขฺวชฺช สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา ปยิรุปาเสยฺยาม….

„Welchen Asketen oder Brahmanen sollten wir wohl heute aufsuchen …?“

ยํ [Pg.20] โน ปยิรุปสโต จิตฺตํ ปสีเทยฺย….

„… durch dessen Aufsuchen unser Geist Vertrauen gewinnen könnte?“

ฉราชีวก

Sechs Lehrer und Jīvaka

ตฺวํ ปน สมฺม ชีวก กึ ตุณฺหีสิ –

„Du aber, mein lieber Jīvaka, warum schweigst du?“

อยํ [Pg.21] เทว อมฺหากํ ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ อมฺหากํ อมฺพวเน วิหรติ.

„Majestät, dieser unser Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erwachte, weilt in unserem Mangowäldchen.“

ตํ โข ปน ภควนฺตํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต ‘‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโรปุริสทมฺมสารถิ สตฺถาเทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’’ติ.

„Über diesen Erhabenen ist folgender gute Ruf erschallt: ‚So ist er, der Erhabene: ein Heiliger, vollkommen Erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, der Wohlgegangene, der Weltkenner, der unübertreffliche Lenker zu zähmender Menschen, der Lehrer von Göttern und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘“

ตํ เทโว ภควนฺตํ ปยิรุปาสตุ, อปฺเปวนาม เทวสฺส ภควนฺตํ ปยิรุปาสโต จิตฺตํ ปสีเทยฺย.

„Möge Majestät diesen Erhabenen aufsuchen; vielleicht wird der Geist der Majestät beim Aufsuchen des Erhabenen Vertrauen gewinnen.“

เตน หิ สมฺม ชีวก หตฺถิยานานิ กปฺปาเปหิ.

„Nun denn, mein lieber Jīvaka, lass die Reitelefanten bereitmachen.“

กปฺปิตานิ [Pg.22] โข เต เทว หตฺถิยานานิ, ยสฺส ทานิ กาลํ มญฺญสิ.

„Die Reitelefanten sind bereitgestellt, Majestät; tu nun, was du für zeitgemäß hältst.“

อชาตสตฺตุ

Ajātasattu

กิจฺจิ มํ สมฺม ชีวก น วญฺเจสิ, กจฺจิ มํ สมฺม ชีวก น ปลมฺเภสิ….

„Du betrügst mich doch nicht, mein lieber Jīvaka? Du hintergehst mich doch nicht, mein lieber Jīvaka …?“

มา ภายิ มหาราช, มา ภายิ มหาราช….

„Fürchte dich nicht, o Großer König! Fürchte dich nicht, o Großer König! …“

น ตํ เทว วญฺเจมิ, น ตํ เทว ปลมฺภามิ….

„Ich betrüge dich nicht, Majestät; ich hintergehe dich nicht, Majestät …“

อชาตสตฺต

Ajātasattu

เอโส [Pg.23] มหาราช ภควา, เอโส มหาราช ภควา มชฺฌิมํ ถมฺภํ นิสฺสาย ปุรตฺถาภิมุโข นิสินฺโน ปุรกฺขโต ภิกฺขุสงฺฆสฺส….

„Das dort, o Großer König, ist der Erhabene; das dort, o Großer König, ist der Erhabene, der sich an die mittlere Säule lehnt, nach Osten blickt und umgeben von der Mönchsgemeinde sitzt …“

อิมินา เม อุปสเมน อุทยภทฺโท กุมาโร สมนฺนาคโต โหตุ…

„Möge der Prinz Udayabhadda mit solchem Frieden ausgestattet sein …“

อคมา [Pg.24] โข ตฺวํ มหาราช ยถา เปมํ.

„Du bist dorthin gegangen, o Großer König, wohin deine Liebe gerichtet ist.“

ปุจฺเฉยฺยามหํ ภนฺเต ภควนฺตํ กิญฺจิเทว เทสํ สเจ เม ภควา โอกาสํ กโรติ ปญฺหสฺส เวยฺยากรณาย.

„Ich möchte den Erhabenen, ehrwürdiger Herr, über einen bestimmten Punkt befragen, falls der Erhabene mir die Gelegenheit gibt, eine Frage vorzulegen.“

ปุจฺฉ มหาราช ยทากงฺขสิ.

„Frage, o Großer König, was immer du wünschst.“

ยถา [Pg.25] นุ โข อิมานิ ภนฺเต ปุถุสิปฺปายตนานิ, เสยฺยถิทํ, หตฺถาโรหา อสฺสาโรหา รถิกา ธนุคฺคหา เจลกา จลกา ปิณฺฑทายกา (เปยฺยาล) คณกา มุทฺทิกา, อญฺญานิปิ เอวํ คติกานิ ปุถุสิปฺปายตนานิ, เต เตน สิปฺเปน สนฺทิฏฺฐิกํ สิปฺปผลํ ชีวนฺติ, เต เตน อตฺตานํ สุเขนฺติ ปีเณนฺติ, มาตาปิตโร สุเขนฺติ, ปีเณนฺติ, ปุตฺตทารํ สุเขนฺติ ปีเณนฺติ, มิตฺตามจฺเจ สุเขนฺติ ปีเณนฺติ สมณพฺราหฺมเณสุ อุทฺธคฺคิกํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐเปนฺติ โสวคฺคิกํ สุขวิปากํ สคฺคสํวตฺตนิกํ, สกฺกา นุ โข ภนฺเต เอวเมว ทิฏฺเฐว ธมฺเม สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปญฺญเปตุํ.

„So wie, ehrwürdiger Herr, diese verschiedenen Handwerke und Berufe, wie zum Beispiel: Elefantenreiter, Reiter, Wagenlenker, Bogenschützen, Fahnenträger, Lagerordner, Verpfleger [usw.], Buchhalter, Rechner und andere verschiedene Berufe ähnlicher Art; sie leben im gegenwärtigen Leben von der sichtbaren Frucht ihres Handwerks. Damit machen sie sich selbst glücklich und zufrieden, machen ihre Eltern glücklich und zufrieden, machen Frau und Kinder glücklich und zufrieden, machen ihre Freunde und Gefährten glücklich und zufrieden. Sie stiften für Asketen und Brahmanen eine emporstrebende Gabe, die zum Himmel führt, glückbringende Früchte trägt und in den Himmel führt. Ist es möglich, ehrwürdiger Herr, ebenso eine sichtbare Frucht des Asketentums im gegenwärtigen Leben aufzuzeigen?“

ปุจฺฉา – ตทา [Pg.26] อาวุโส กถํ ภควตา ราชา อชาตสตฺตุ เวเทหิ ปุตฺโต ปฏิปุจฺฉิโต กถญฺจ เตน ภควโต อาโรจิตํ.

Frage: Wie wurde damals, Freund, der König Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, vom Erhabenen zurückgefragt, und was berichtete er dem Erhabenen?

วิสฺสชฺชนา – ‘‘อภิชานาสิ โน ตฺวํ มหาราช อิมํ ปญฺหํ อญฺเญ สมณพฺราหฺมเณ ปุจฺฉิตาติ, อภิชานามหํ ภนฺเต อญฺเญ สมณพฺราหฺมเณ ปุจฺฉิตาติ, ยถากถํ ปน เต มหาราช พฺยากรึสุ, สเจ เต อครุ, ภาสสฺสูติ น โข เม ภนฺเต ครุ, ยตฺถสฺส ภควา นิสินฺโน ภวนฺตรูโป วาติ, เตเนหิ มหาราช ภาสสฺสู’’ติ, เอวํ โข ภนฺเต ตทา ภควตา ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิ ปุตฺโต ปฏิปุจฺฉิโต, เอวํ โข ภนฺเต เตน ตทา ภควโต อาโรจิตํ.

Antwort: ‚Erinnerst du dich, o Großer König, diese Frage auch schon anderen Asketen und Brahmanen gestellt zu haben?‘ ‚Ich erinnere mich, ehrwürdiger Herr, sie anderen Asketen und Brahmanen gestellt zu haben.‘ ‚Wie aber, o Großer König, haben sie es dir erklärt? Wenn es dir keine Mühe macht, so erzähle es.‘ ‚Es macht mir keine Mühe, ehrwürdiger Herr, wo der Erhabene oder jemand wie du sitzt.‘ ‚Nun denn, o Großer König, erzähle es.‘ – So, ehrwürdiger Herr, wurde damals der magadhische König Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, vom Erhabenen zurückgefragt, und so berichtete er es damals dem Erhabenen.

ปูรณกสฺสป อยูวาท

Die Lehre von Pūraṇa Kassapa über das Nicht-Wirken

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.28] ปูรณกสฺสปสฺส สนฺติเก ปุจฺฉาวิสฺสชฺชนา อโหสิ.

Frage: Und wie, Freund, fand das Fragen und Antworten bei Pūraṇa Kassapa statt?

วิสฺสชฺชนา – เอกมิทํ ภนฺเต สมยํ ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต เยน ปูรโณ กสฺสโป เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ปูรณํ กสฺสปํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุจฺฉิ, อถ โข ภนฺเต ปูรโณ กสฺสโป กโรโต โข มหาราช การยโต, ฉินฺทโต เฉทาปยโต, ปจโต ปาจาปยโต, โสจยโต โสจาปยโต (เปยฺยาล) กโรโต น กรียติ ปาปํ ตฺยาทินา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส สํทิฏฺฐิ กํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ สมาโน อกิริยํ พฺยากาสิ, เอวํ โข ภนฺเต ปูรณสฺส กสฺสปสฺส สนฺติเก ปุจฺฉาวิสฺสชฺชนา อโหสิ.

Antwort: Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Vedeha-Sohn, dorthin, wo Pūraṇa Kassapa war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Pūraṇa Kassapa nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens. Da nun, Ehrwürdiger, erklärte Pūraṇa Kassapa, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, die Wirkungslosigkeit des Handelns mit den Worten: „Wenn einer handelt, o Großkönig, oder handeln lässt, verstümmelt oder verstümmeln lässt, quält oder quälen lässt, betrübt oder betrüben lässt ... [usw.] ... so begeht der Handelnde kein Übel.“ So, Ehrwürdiger, fand das Fragen und Antworten bei Pūraṇa Kassapa statt.

ปูรณกสฺสปวาท

Die Lehre des Pūraṇa Kassapa

นิสฺสิริโก [Pg.30] วต อาวุโส ปูรณสฺส กสฺสปสฺส วาโท อนตฺถสํหิโต ชิคุจฺฉนีโย อติวิย ภยานโก, เย ตสฺส วจนํ โสตพฺพํ สทฺธาตพฺพํ มญฺเญยฺยุํ, เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย, เอตฺตเกเนว อชฺช มยํ ปุจฺฉาวิสฺสชฺชนํ ถเปสฺสาม.

Wahrlich glanzlos, Freund, ist die Lehre des Pūraṇa Kassapa, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend. Wer meint, seine Worte hören und ihnen Glauben schenken zu müssen, dem wird das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen. Damit wollen wir für heute das Fragen und Antworten beenden.

มกฺขลิโคสาล อยูวาท

Die Lehre von Makkhali Gosāla über das Nicht-Wirken

ปุจฺฉา – ปุริมทิวเส อาวุโส มยา สามญฺญผลสุตฺตสฺส นิทานปริยาปนฺนานิ ปุจฺฉิตพฺพฏฺฐานานิ กานิจิ กานิจิ ปุจฺฉิตานิ, ตยา จ สุฏฺฐุ วิสฺสชฺชิตานิ, อชฺช ปน ยถานุปฺปตฺตมกฺขลิโคสาย วาทโต ปฏฺฐาย ปุจฺฉิสฺสามิ, มกฺขลิ ปน อาวุโส

Frage: Gestern, Freund, habe ich einige der fragenwürdigen Punkte aus der Einleitung der Sāmaññaphala-Sutta erfragt, und sie wurden von dir gut beantwortet. Heute aber werde ich, der Reihe nach fortfahrend, ausgehend von der Lehre des Makkhali Gosāla fragen. Wie aber, Freund...

โคสาโล [Pg.31] รญฺญา มาคเธน อชาตสตฺตุนา เวเทหิปุตฺเตน สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ กถํ พฺยากาสิ.

... Gosāla, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, wie hat er geantwortet?

วิสฺสชฺชนา – เอกมิทํ ภนฺเต สมยํ ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต เยน มกฺขลิโคสาโล เตนุปสํกมิ, อุปสํกมิตฺวา มกฺขลึ โคสาลํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุจฺฉิ, อถ โข ภนฺเต มกฺขลิโคสาโล ราชานํ มาคธํ อชาตสตฺตุํ เวเทหิปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘นตฺถิ มหาราช เหตุ นตฺถิ ปจฺจโย สตฺตานํ สํกิเลสาย, อเหตู อปจฺจยา สตฺตา สํกิลิสฺสนฺติ. นตฺถิ มหาราช เหตุ นตฺถิ ปจฺจโย สตฺตานํ วิสุทฺธิยา, อเหตู อปจฺจยา สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ, (เปยฺยาล) จุลฺลาสีติ มหากปฺปิโน สตสหสฺสานิ, ยานิ พาเล จ ปณฺฑิเต จ สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ, ตตฺถ นตฺถิ ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา อปริปกฺกํ วา กมฺมํ ปริปาเจสฺสามิ, ปริปกฺกํ วา กมฺมํ ผุสฺส ผุสฺส พฺยนฺตึ กริสฺสามี’ติ เหวํ นตฺถิ. โทณมิเต สุขทุกฺเข, ปริยนฺตกเต สํสาเร นตฺถิ หายนวฑฺฒเน, นตฺถิ อุกฺกํสาวกํเส. เสยฺยถาปิ นาม สุตฺตปุฏฺเฐ ขิตฺเต นิพฺเพฐิยมานเมว ปเลติ, เอวเมว พาเล จ ปณฺฑิเต จ สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺตี’’ติ, อิตฺถํ โข ภนฺเต รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส มกฺขลิโคสาโล สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ สมาโน สํสารสุทฺธึ พฺยากาสิ.

Antwort: Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Vedeha-Sohn, dorthin, wo Makkhali Gosāla war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Makkhali Gosāla nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens. Da sprach, Ehrwürdiger, Makkhali Gosāla zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn: „Es gibt, o Großkönig, keine Ursache und keinen Grund für die Verunreinigung der Wesen; ohne Ursache und ohne Grund werden die Wesen verunreinigt. Es gibt, o Großkönig, keine Ursache und keinen Grund für die Reinigung der Wesen; ohne Ursache und ohne Grund werden die Wesen gereigt ... [usw.] ... Vierundachtzigmal hunderttausend große Weltzeitalter hindurch müssen Toren wie auch Weise wandern und durch den Daseinskreislauf ziehen, um schließlich dem Leiden ein Ende zu setzen. Dabei gibt es kein: ‚Durch diese Tugend, durch dieses Gelübde, durch diese Kasteiung oder durch dieses heilige Leben werde ich noch unreifes Karma zur Reife bringen, oder reifes Karma durch wiederholtes Erfahren auflösen‘ – so etwas gibt es nicht. Lust und Schmerz sind zugemessen, der Daseinskreislauf ist begrenzt. Es gibt kein Abnehmen oder Zunehmen, kein Steigen oder Sinken. Gleichwie ein weggeworfenes Garnknäuel sich so weit abwickelt, wie das Garn reicht, ebenso müssen Toren und Weise wandern und durch den Daseinskreislauf ziehen, um schließlich dem Leiden ein Ende zu setzen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, erklärte Makkhali Gosāla, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, die Reinigung durch den Daseinskreislauf.

มกฺขลิโคสาลวาท

Die Lehre des Makkhali Gosāla

อยมฺปิ [Pg.33] อาวุโส วาโท นิสฺสิริโกเยว อนตฺถสํหิโต ชิคุจฺฉนีโย อติ วิย ภยานโก, เย ตสฺส วจนํ โสตพฺพํ สทฺธาตพฺพํ มญฺเญยฺยุํ, เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

Auch diese Lehre, Freund, ist wahrlich glanzlos, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend. Wer meint, seine Worte hören und ihnen Glauben schenken zu müssen, dem wird das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.

อชิตเกสกมฺพลวาท

Die Lehre des Ajita Kesakambala

ปุจฺฉา – อถาปรมฺปิ [Pg.34] ปุจฺฉามิ, อชิโต ปน อาวุโส เกสกมฺพโล รญฺญา มาคเธน อชาตสตฺตุนา เวเทหิปุตฺเตน สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ กถํ พฺยากาสิ.

Frage: Nun frage ich ein Weiteres: Wie aber, Freund, hat Ajita Kesakambala, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, geantwortet?

วิสฺสชฺชนา – เอกมิทํ ภนฺเต สมยํ ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต เยน อชิโต เกสกมฺพโล เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา อชิตํ เกสกมฺพลํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุจฺฉิ, อถ โข ภนฺเต อชิโต เกสกมฺพโล ราชานํ มาคธํ อชาตสตฺตุํ เวเทหิปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘นตฺถิ มหาราช ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา, เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺติ. (เปยฺยาล) พาเล จ ปณฺฑิเต จ กายสฺส เภทา อุจฺฉิชฺชนฺติ วินสฺสนฺตี’’ติ. อิตฺถํ โข ภนฺเต รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อชิโต เกสกมฺพโล [Pg.35] สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ สมาโน อุจฺเฉทํ พฺยากาสิ.

Antwort: Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Vedeha-Sohn, dorthin, wo Ajita Kesakambala war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Ajita Kesakambala nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens. Da sprach, Ehrwürdiger, Ajita Kesakambala zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn: „Es gibt, o Großkönig, kein Geben, kein Opfern, kein Darbringen. Es gibt keine Frucht und keine Vergeltung für gute und schlechte Taten. Es gibt weder diese Welt noch eine jenseitige Welt. Es gibt weder Mutter noch Vater. Es gibt keine spontan geborenen Wesen. Es gibt auf der Welt keine Asketen und Brahmanen, die den rechten Weg eingeschlagen haben und recht wandeln, die diese und jene Welt durch eigenes höheres Wissen erkannt, verwirklicht und verkündet haben ... [usw.] ... Toren wie auch Weise werden beim Zerfall des Körpers vernichtet und vergehen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, erklärte Ajita Kesakambala, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, die Vernichtung.

อชิตเกสกมฺพล

Ajita Kesakambala

อยมฺปิ [Pg.37] โข อาวุโส นิสฺสิริโกเยว, อนตฺถสํหิโต ชิคุจฺฉนีโย อติ วิย ภยานโก, เย ตสฺส วจนํ โสตพฺพํ สทฺธาตพฺพํ มญฺเญยฺยุํ, เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

Auch diese, fürwahr, Freund, ist wahrlich glanzlos, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend. Wer meint, seine Worte hören und ihnen Glauben schenken zu müssen, dem wird das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.

ปกุธกจฺจายนวาท

Die Lehre des Pakudha Kaccāyana

ปุจฺฉา – อถาปรมฺปิ [Pg.38] ปุจฺฉามิ, ปกุโธ ปน อาวุโส กจฺจายโน รญฺญา มาคเธน อชาตสตฺตุนา เวเทหิปุตฺเตน สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ กถํ พฺยากาสิ.

Frage: Nun frage ich ein Weiteres: Wie aber, Freund, hat Pakudha Kaccāyana, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, geantwortet?

วิสฺสชฺชนา – เอกมิทํ ภนฺเต สมยํ ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต เยน ปกุโธ กจฺจายโน เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ปกุธํ กจฺจายนํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุจฺฉิ, อถ โข ภนฺเต ปกุโธ กจฺจายโน ราชานํ มาคธํ อชาสตฺตุํ เวเทหิปุตฺตํ เอตทโวจ ‘‘สตฺติเม มหาราช กายา อกฏา อกฏวิธา อนิมฺมิตา อนิมฺมาตา วญฺจา กูฏฏฺฐา เอสิกฏฺฐายิตา, เต น อิญฺชนฺติ, น วิปริณาเมนฺติ, น อญฺญมญฺญํ พฺยาพาเธนฺติ, นาลํ อญฺญมญฺญสฺส สุขาย วา ทุกฺขาย วา สุขทุกฺขาย วา. กตเม สตฺต, ปถวีกาโย, อาโปกาโย, เตโชกาโย [Pg.39] วาโยกาโย, สุเข, ทุกฺเข, ชีเว สตฺตเม. อิเม สตฺตกายา อกฏา อกฏวิธา อนิมฺมิตา อนิมฺมาตา วญฺจฺยา กูฏฏฺฐา เอสิกฏฺฐายิตา, เต น อิญฺชนฺติ, น วิปริณาเมนฺติ, น อญฺญมญฺญํ พฺยาพาเธนฺติ, นาลํ อญฺญมญฺญสฺส สุขาย วา ทุกฺขาย วา สุขทุกฺขาย วา. ตตฺถ นตฺถิ หนฺตา วา ฆาเตตา วา, โสตา วา สาเวตา วา, วิญฺญาตา วา วิญฺญาเปตา วา, โยปิ ติณฺเหน สตฺเถน สีสํ ฉินฺทติ, น โกจิ กิญฺจิ ชิวิตา โวโรเปติ, สตฺตนฺนํตฺเวว กายานมนฺตเรน สตฺถํ วิวรมนุปตตี’’ติ. อิตฺถํ โข ภนฺเต รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ปกุโธ กจฺจายโน สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ สมาโน อญฺเญน อญฺญํ พฺยากาสิ.

Antwort – Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedeha, dorthin, wo Pakudha Kaccāyana war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Pakudha Kaccāyana nach der sichtbaren Frucht des Asketentums. Daraufhin, Ehrwürdiger, sprach Pakudha Kaccāyana zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, Folgendes: „Diese sieben Elemente, o Großer König, sind ungemacht, unerschaffen, ungeformt, unhervorgebracht, unfruchtbar, gipfelfest, wie Säulen feststehend. Sie bewegen sich nicht, verändern sich nicht, schädigen einander nicht, noch vermögen sie einander Freude, Schmerz oder Freude und Schmerz zu bereiten. Welche sieben? Das Erdelement, das Wasserelement, das Feuerelement, das Windelement, Freude, Schmerz und als siebtes die Seele. Diese sieben Elemente sind ungemacht, unerschaffen, ungeformt, unhervorgebracht, unfruchtbar, gipfelfest, wie Säulen feststehend. Sie bewegen sich nicht, verändern sich nicht, schädigen einander nicht, noch vermögen sie einander Freude, Schmerz oder Freude und Schmerz zu bereiten. Dabei gibt es weder einen Töter noch einen, der töten lässt, weder einen Hörer noch einen, der hören lässt, weder einen Erkennenden noch einen, der erkennen lässt. Selbst wenn jemand mit einer scharfen Waffe das Haupt abschlägt, beraubt niemand jemanden des Lebens; vielmehr dringt die Waffe bloß durch die Lücke zwischen den sieben Elementen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, antwortete Pakudha Kaccāyana dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, an der Sache vorbei.

ปกุธกจฺจายนวาท

Die Lehre des Pakudha Kaccāyana

อยมฺปิ [Pg.41] โข อาวุโส วาโท ปุริมวาโทวิย นิสฺสิริโกเยว อนตฺถสํหิโต ชิคุจฺฉนีโย อติวิย ภยานโก.

Auch diese Lehre, Freunde, ist wie die vorherige Lehre gänzlich glanzlos, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend.

นิคณฺฐนาฏปุตฺตวาท

Die Lehre des Nigaṇṭha Nāṭaputta

ปุจฺฉา – อถาปรมฺปิ ปุจฺฉามิ, นิคณฺโฐ ปนาวุโส นาฏปุตฺโต รญฺญา มาคเธน อชาตสตฺตุนา เวเทหิปุตฺเตน สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ กถํ พฺยากาสิ.

Frage – Des Weiteren frage ich: Wie hat, Freunde, Nigaṇṭha Nāṭaputta geantwortet, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde?

วิสฺสชฺชนา – เอกมิทํ ภนฺเต สมยํ ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต เยน นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต เตนุปสํกมิ, อุปสํกมิตฺวา นิคณฺฐํ นาฏปุตฺตํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุจฺฉิ, อถ โข นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต ราชานํ มาคธํ อชาตสตฺตุํ เวเทหิปุตฺตํ เอตทโวจ, ‘‘อิธ มหาราช นิคณฺโฐ จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ, กถญฺจ มหาราช

Antwort – Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedeha, dorthin, wo Nigaṇṭha Nāṭaputta war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Nigaṇṭha Nāṭaputta nach der sichtbaren Frucht des Asketentums. Daraufhin sprach Nigaṇṭha Nāṭaputta zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha: „Hier, o Großer König, ist ein Nigaṇṭha durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, o Großer König,“

นิคณฺโฐ [Pg.42] จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ, อิธ มหาราช นิคณฺโฐ สพฺพวาริวาริโต จ โหติ, สพฺพวาริยุตฺโต จ, สพฺพวาริธุโต จ, สพฺพวาริผุโฏ จ. เอวํ โข มหาราช นิคณฺโฐ จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ, ยโต โข มหาราช นิคณฺโฐ เอวํ จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ. อยํ วุจฺจติ มหาราช นิคณฺโฐ คตตฺโต จ ยตตฺโต จ ฐิตตฺโต จา’’ติ. อิตฺถํ โข ภนฺเต รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ สมาโน จาตุยามสํวรํ พฺยากาสิ.

„...ist ein Nigaṇṭha durch die vierfache Zügelung gezügelt? Hier, o Großer König, ist ein Nigaṇṭha durch alle Abwehr abgewehrt, mit aller Abwehr verbunden, durch alle Abwehr gereinigt und von aller Abwehr durchdrungen. Auf diese Weise, o Großer König, ist ein Nigaṇṭha durch die vierfache Zügelung gezügelt. Sobald nun, o Großer König, ein Nigaṇṭha so durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, wird dieser Nigaṇṭha, o Großer König, als einer bezeichnet, der das Ziel erreicht hat, der sich selbst gezügelt hat und der fest in sich selbst steht.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, antwortete Nigaṇṭha Nāṭaputta dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, indem er die vierfache Zügelung darlegte.

นิคณฺฐวาท

Die Lehre des Nigaṇṭha

เอตสฺส [Pg.43] ปนาวุโส วาเท โกจิ สาสนานุโลมวาโท อตฺถิ, อสุทฺธลทฺธิตาย ปน เอโสปิ วาโท ชิคุจฺฉนีโยเยว, เสยฺยถาปิ โภชนํ คูถมิสฺสํ คารยฺโหเยว อารกา ปริวชฺชิตพฺโพเยว, เสยฺยถาปิ วิสสํสฏฺโฐ อาปานียกํโส.

Gibt es aber, Freunde, in dieser seiner Lehre irgendeine Aussage, die mit der Lehre des Buddha übereinstimmt? Wegen ihrer unreinen Ansicht ist jedoch auch diese Lehre absolut abscheulich, so wie eine Speise, die mit Kot vermischt ist, tadelnswert ist und die man weiträumig meiden sollte, oder wie ein mit Gift vermischtes Trinkgefäß.

สิญฺจญฺญวาท

Die Lehre des Sañcaya

ปุจฺฉา – อถาปรมฺปิ [Pg.44] ปุจฺฉามิ, สญฺจโย ปนาวุโส เพลฏฺฐปุตฺโต สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ กถํ พฺยากาสิ.

Frage – Des Weiteren frage ich: Wie hat, Freunde, Sañcaya Belaṭṭhaputto geantwortet, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde?

วิสฺสชฺชนา – เอกมิทํ ภนฺเต สมยํ ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต เยน สญฺจโย เพลฏฺฐปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา สญฺจยํ เพลฏฺฐปุตฺตํ เอตทโวจ, ‘‘ยถา นุ โข อิมานิ โภ สญฺจย ปุถุสิปฺปายตนานิ, เสยฺยถิทํ, หตฺถาโรหา อสฺสโรหา…เป… สกฺกา นุ โข โภ สญฺจย เอวเมว ทิฏฺเฐว ธมฺเม สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปญฺญเปตุ’’นฺติ, เอวํ วุตฺเต ภนฺเต สญฺจโย เพลฏฺฐปุตฺโต ราชานํ มาคธํ อชาตสตฺตุํ เวเทหิปุตฺตํ เอตทโวจ.

Antwort – Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedeha, dorthin, wo Sañcaya Belaṭṭhaputto war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, sprach er zu Sañcaya Belaṭṭhaputto: „Genauso wie diese verschiedenen Handwerke, werter Sañcaya, wie zum Beispiel Elefantenreiter, Reiter... und so weiter... ist es möglich, werter Sañcaya, ebenso eine in diesem sichtbaren Leben erfahrbare Frucht des Asketentums aufzuzeigen?“ Als dies gesagt worden war, Ehrwürdiger, sprach Sañcaya Belaṭṭhaputto zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha:

‘‘อตฺถิ ปโรโลโกติ อิติ เจ มํ ปุจฺฉสิ, อตฺถิ ปโร โลโกติ อิติ เจ เม อสฺส, อตฺถิ ปโร

„Wenn du mich fragst: ‚Gibt es eine jenseitige Welt?‘ – wenn ich der Ansicht wäre: ‚Es gibt eine jenseitige Welt‘, dann würde ich dir antworten: ‚Es gibt eine jenseitige

โลโกติ [Pg.45] อิติ เต นํ พฺยากเรยฺยํ, เอวนฺติปิ เม โน, ตถาติปิ เม โน, อญฺญถาติปิ เม โน, โนติปิ เม โน, โน โนติปิ เม โน…เป… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณาติ อิติ เจ มํ ปุจฺฉสิ, เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณาติ อิติ เจ เม อสฺส, เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณาติ อิติ เต นํ พฺยากเรยฺยํ, เอวนฺติปิ เม โน, ตถาติปิ เม โน, อญฺญถาติปิ เม โน, โนติปิ เม โน, โน โนติปิ เม โน’’ติ. อิตฺถํ โข ภนฺเต รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส สญฺจโย เพลฏฺฐปุตฺโต สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ สมาโน วิกฺเขปํ พฺยากาสิ.

Welt.‘ Aber ich denke weder ‚so ist es‘, noch ‚ich denke so‘, noch ‚ich denke anders‘, noch ‚ich denke nicht so‘, noch ‚ich denke nicht, dass es nicht so ist‘... und so weiter... Wenn du mich fragst: ‚Existiert der Vollendete nach dem Tode weder noch existiert er nicht?‘ – wenn ich der Ansicht wäre: ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht‘, dann würde ich dir so antworten: ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht.‘ Aber ich denke weder ‚so ist es‘, noch ‚ich denke so‘, noch ‚ich denke anders‘, noch ‚ich denke nicht so‘, noch ‚ich denke nicht, dass es nicht so ist‘.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, antwortete Sañcaya Belaṭṭhaputta dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, mit Ausflüchten.

ติตฺถิอยูวาท

Die Lehren der Sektierer

สพฺเพปิ [Pg.46] อาวุโส เอเต ฉนฺนํ สตฺถารานํ วาทา นิสฺสิริกาเยว ชิคุจฺฉนียาเยว อนตฺถสํหิตาเยว, พาลานํ ภิยฺโยโส มตฺตาย สมฺโมหาย สํวตฺตนฺติ อนตฺถาย.

Alle diese Lehren der sechs Lehrer, Freunde, sind gänzlich glanzlos, absolut abscheulich und völlig unheilvoll; sie führen für die Toren in hohem Maße zu noch größerer Verwirrung und zu Unheil.

อชฺช [Pg.47] ปน อาวุโส กาโล อติกฺกนฺโต, สฺเวเยว ภควตา วุตฺตํ ปณีตํ ปสฏฺฐํ สนฺทิฏฺฐิกผลํ ปุจฺฉาม.

Heute aber, Freunde, ist die Zeit bereits fortgeschritten. Erst morgen wollen wir nach der vom Erhabenen verkündeten, erhabenen, gepriesenen, sichtbaren Frucht fragen.

ปุจฺฉา – ปุริมทิวเสสุ อาวุโส สามญฺญผลสุตฺตสฺส ปุพฺพภาเค ยาว ฉสตฺถารมิจฺฉาวาทปริโยสานํ ปุจฺฉนวิสฺสชฺชนํ อมฺเหหิ กตํ, อชฺช ปน ยถานุปฺปตฺตํ ภควตา เทสิตสามญฺญผลสุตฺตาธิกาเร ปุจฺฉาวิสฺสชฺชนํ กริสฺสาม. ภควา ปน อาวุโส รญฺญา มาคเธน อชาตสตฺตุนา เวเทหิปุตฺเตน สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ กถํ พฺยากาสิ.

Frage – In den vergangenen Tagen, Freunde, haben wir den vorbereitenden Teil der Sāmaññaphala-Sutta bis hin zum Abschluss der falschen Lehren der sechs Lehrer in Form von Fragen und Antworten behandelt. Heute aber wollen wir, wie es sich der Reihe nach ergibt, das Fragen und Antworten im Rahmen der vom Erhabenen dargelegten Sāmaññaphala-Sutta fortsetzen. Wie hat nun, Freunde, der Erhabene geantwortet, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde?

วิสฺสชฺชนา – ภควา ภนฺเต ติธา วิภชิตฺวา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุฏฺโฐ พฺยากาสิ.

Antwort – Der Erhabene, Ehrwürdiger, antwortete dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, indem er sie in dreifacher Weise aufteilte.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.48] ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุโน เวเทหิปุตฺตสฺส ปฐมํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ.

Frage – Und wie, Freunde, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, zuerst die sichtbare Frucht des Asketentums dar?

วิสฺสชฺชนา – ทาสํ ภนฺเต ปพฺพชิตํ อุปมาภาเวน นิทฺทิสิตฺวา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ภควา ปฐมํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, indem er einen Sklaven, der in die Hauslosigkeit hinausgezogen war, als Gleichnis heranzog, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die erste sichtbare Frucht des Mönchtums dar.

โสหํ [Pg.49] ภนฺเต ภควนฺตมฺปิ ปุจฺฉามิ, ยถา นุ โข อิมานิ ภนฺเต ปุถุสิปฺปายตนานิ เสยฺยถิทํ…เป… สกฺกา นุ โข ภนฺเต เอว เมว ทิฏฺเฐว ธมฺเม สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปญฺญเปตุํ –

Ebenso, ehrwürdiger Herr, frage ich den Erhabenen: Wie es nun, ehrwürdiger Herr, diese verschiedenen Handwerkszweige gibt, wie zum Beispiel … und so weiter … ist es denn möglich, ehrwürdiger Herr, ebenso in diesem sichtbaren Leben eine sichtbare Frucht des Mönchtums aufzuzeigen –

อจฺฉริยํ [Pg.52] อาวุโส อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว สฺวาขาตสฺส พุทฺธสาสนสฺส มหิทฺธิกตา มหานุภาวตา, ยตฺรหิ นาม ทาโสปิ นิหีนชจฺโจ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน ปพฺพชิตฺวา อตฺตโน อิสฺสรภูเตน รญฺญาปิ วนฺทนียตฺตํ ครุกรณียตฺตํ ปาปุณิสฺสติ, สุปญฺญตฺตเมตํ ภควตา ปฐมํ สนฺทิฏฺฐิกผลํ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie groß doch die Macht und Erhabenheit der wohlverkündeten Lehre des Buddha ist! Dass nämlich selbst ein Sklave von niederer Geburt, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, sogar von seinem eigenen Herrn, dem König, Verehrung und Ehrerbietung erlangen wird. Wohl dargelegt ist diese erste sichtbare Frucht vom Erhabenen!

ปุจฺฉา – กถํ [Pg.53] ปนาวุโส ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุโน เวเทหิปุตฺตสฺส ทุติยํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die zweite sichtbare Frucht des Mönchtums dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – กสฺสกํ ภนฺเต ปพฺพชิตํ อุปมาภาเวน ทสฺเสตฺวา ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, indem er einen Bauern, der in die Hauslosigkeit hinausgezogen war, als Gleichnis zeigte, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die sichtbare Frucht des Mönchtums dar.

อจฺฉริยํ [Pg.55] อาวุโส อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว พุทฺธสาสนสฺส สฺวาขาตตา มหิทฺธิกตา มหานุภาวตา, ยตฺรหิ นาม กสฺส โกปิ คุณรหิโต เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน ปพฺพชิตฺวา รฏฺฐธิปตินา มนุสฺสโลเก เทวภูเตน รญฺญาปิ ครุกรณียตํ วนฺทนียตํ ปาปุณิสฺสติ, สุปญฺญตฺตเมตํ อาวุโส ภควตา ทุติยํ สนฺทิฏฺฐิกผลํ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie wohlverkündet, machtvoll und erhaben doch die Lehre des Buddha ist! Dass nämlich selbst ein Bauer ohne besondere Vorzüge, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, sogar vom Herrscher des Reiches, dem König, der in der Menschenwelt wie ein Gott ist, Ehrerbietung und Verehrung erlangen wird. Wohl dargelegt, Freund, ist diese zweite sichtbare Frucht vom Erhabenen!

ปุจฺฉา – กถญฺจา [Pg.56] ปนาวุโส ภควา ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิกสามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ รญฺโญ เทเสสิ.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene dem König eine sichtbare Frucht des Mönchtums dargelegt, die noch hervorragender und erhabener ist als die vorhergehenden sichtbaren Früchte des Mönchtums?

วิสฺสชฺชนา – ภควา ภนฺเต พุทฺธุปฺปาทโต ปฏฺฐาย กุลปุตฺตสฺส ปพฺพชิต ภาวํ, ตสฺส จ สีลสมฺปทํ, ตสฺส จ อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารตํ, อริยญฺจสติสมฺปชญฺญํ, อริยญฺจ สนฺตุฏฺฐึ, ปญฺจนฺนญฺจ นีวรณานํ ปหานํ, จตฺตาริ จ ฌานานิ, อฏฺฐ จ วิชฺชาโย, ตาหิ ตาหิ อุปมาหิ วิตฺถารโต วิภชิตฺวา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, ausgehend vom Erscheinen eines Buddha legte der Erhabene, indem er das Hinausziehen eines Sohnes aus guter Familie in die Hauslosigkeit, seine Vollkommenheit in der Tugend, seine Bewachung der Sinnentore, seine edle Achtsamkeit und Wissensklarheit, seine edle Genügsamkeit, das Überwinden der fünf Hemmnisse, die vier Vertiefungen und die acht Arten des Wissens durch verschiedene Gleichnisse ausführlich analysierte und darlegte, dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, eine sichtbare Frucht des Mönchtums dar, die noch hervorragender und erhabener ist als die vorhergehenden sichtbaren Früchte des Mönchtums.

สกฺกา [Pg.57] ปน ภนฺเต ทิฏฺเฐว ธมฺเม สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ ปญฺญเปตุํ.

Ist es aber möglich, ehrwürdiger Herr, in diesem sichtbaren Leben eine sichtbare Frucht des Mönchtums aufzuzeigen, die noch hervorragender und erhabener ist als die vorhergehenden sichtbaren Früchte des Mönchtums?

สกฺกา มหาราชา, เตน หิ มหาราช สุโณหิ สาธุกํ มนสิกโรหิ ภาสิสฺสามิ.

Es ist möglich, o großer König! Darum, o großer König, höre gut zu und richte deine Aufmerksamkeit darauf; ich werde sprechen.

ปุจฺฉา – กถญฺจ [Pg.58] ปนาวุโส ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน โหติ, กถญฺจ ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุโน เวเทหิปุตฺตสฺส จูฬสีลํ วิภชิตฺวา เทเสสิ.

Frage – Und wie, Freund, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend, und wie hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die kleine Tugendregel im Detail dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ‘‘กถญฺจ [Pg.59] มหาราช ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน โหติ. อิธ มหาราช ภิกฺขุ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. อิทมฺปิสฺส โหติ สีลสฺมึ’’ เอวมาทินา ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ฉพฺพีสติยา อากาเรหิ จูฬสีลํ วิภชิตฺวา เทเสสิ.

Antwort – ‚Und wie, o großer König, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend? Da verweilt, o großer König, ein Mönch, indem er das Töten von Lebewesen aufgegeben hat und sich des Tötens von Lebewesen enthält; er hat den Stock weggelegt, er hat die Waffe weggelegt, er ist voller Schamgefühl, voller Mitgefühl und verweilt voller Wohlwollen für alle lebenden Wesen. Auch das gehört zu seiner Tugend.‘ Mit diesen und weiteren Worten, ehrwürdiger Herr, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die kleine Tugendregel in sechsundzwanzig Aspekten ausführlich dar.

สาธุ [Pg.60] สาธุ อาวุโส, สาธุ สาธุ อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน สทฺธาปพฺพาชิโต อิมินา จ จูฬสีเลน สมนฺนาคโต วิหเรยฺย.

Gut, gut, Freund! Gut, gut, Freund, dass ein Mönch, der aus Vertrauen in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, mit dieser kleinen Tugendregel ausgestattet verweilen sollte.

อิทานิ [Pg.61] ปน กาโล อติกฺกนฺโต.

Nun aber ist die Zeit vorübergegangen.

สุเว ยถานุปฺปตฺตฏฺฐานโต ปฏฺฐาย ปุจฺฉาวิสฺสชฺชนํ กริสฺสาม.

Morgen werden wir, beginnend bei der erreichten Stelle, das Fragen und Antworten fortsetzen.

ปุจฺฉา – กถํ ปนาวุโส รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุโน เวเทหิปุตฺตสฺส มชฺฌิมสีลญฺจ มหาสีลญฺจ วิภชิตฺวา เทเสสิ.

Frage – Wie aber, Freund, hat er dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die mittlere Tugendregel und die große Tugendregel im Detail dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – ‘‘ยถา วา ปเนเก โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา สทฺธาเทยฺยานิ โภชนานิ ภุญฺชิตฺวา เต เอวรูปํ พีชคามภูตคามสมารมฺภํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ. เสยฺยถิทํ. มูลพีชํ ขนฺธพีชํ ผฬุพีชํ อคฺคพีชํ พีชพีชเมว ปญฺจมํ, อิติ เอวรูปา พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรโต โหติ. อิทมฺปิสฺส โหติ สีลสฺมึ’’ เอวมาทินา ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส มชฺฌิมสีลญฺจ มหาสีลญฺจ วิตฺถารโต วิภชิตฺวา เทเสสิ.

Antwort – ‚Oder wie manche verehrte Asketen und Brahmanen, die von Speisen leben, die im Vertrauen gespendet wurden, der Schädigung von Samen- und Pflanzengruppen nachgehen, nämlich: Wurzelsamen, Stammsamen, Gelenksamen, Knospensamen und fünftens eigentliche Samen – so enthält er sich einer solchen Schädigung von Samen- und Pflanzengruppen. Auch das gehört zu seiner Tugend.‘ Mit diesen und weiteren Worten, ehrwürdiger Herr, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die mittlere Tugendregel und die große Tugendregel ausführlich dar.

สาธุ [Pg.68] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน สทฺธาปพฺพชิโต เอวํ อริเยน สีเลน สมนฺนาคโต วิหเรยฺย.

Gut, gut, Freund! Gut ist es, Freund, dass ein Mönch, der aus Vertrauen in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, mit einer solchen edlen Tugend ausgestattet verweilen sollte.

ปุจฺฉา – กถํ ปนาวุโส อริยํ อินฺทฺริยสํวรญฺจ อริยํ สติสมฺปชญฺญญฺจ อริยํ สนฺโตสญฺจ ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส วิภชิตฺวา เทเสสิ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, die edle Zügelung der Sinne, die edle Achtsamkeit und Wissensklarheit sowie die edle Genügsamkeit im Detail dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – อิธ มหาราช ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นนุพฺยญฺชนคฺคาหี, ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ, เอวมาทินา จ.

Antwort – ‚Da, o großer König, nimmt ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder deren äußere Merkmale noch deren Einzelheiten wahr. Da, wenn er das Sehorgan ungezügelt ließe, schädliche, unheilsame Geisteszustände von Begehren und Missmut in ihn einströmen könnten, bemüht er sich um dessen Zügelung, bewacht das Sehorgan und gelangt zur Zügelung des Sehorgans.‘ Und so weiter.

อิธ มหาราช ภิกฺขุ สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคโต โหติ, อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชนการี โหติ,

‚Da, o großer König, ist ein Mönch mit Achtsamkeit und Wissensklarheit ausgestattet. Beim Vorwärtsgehen und Zurückgehen handelt er mit klarer Erkenntnis.‘

อาโลกิเต [Pg.69] วิโลกิเต สมฺปชานการี โหติ, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี โหติ, สงฺฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี โหติ, อสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี โหติ, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี โหติ, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ, เอวํ โข มหาราช ภิกฺขุ สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคโต โหติ.

‚Beim Aufblicken und Wegblicken handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Beugen und Strecken der Glieder handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Tragen des Doppelgewandes, der Almosenschale und der Roben handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Essen, Trinken, Kauen und Schmecken handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Ausscheiden von Kot und Urin handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Gehen, Stehen, Sitzen, Einschlafen, Erwachen, Sprechen und Schweigen handelt er mit klarer Erkenntnis. Auf diese Weise, o großer König, ist ein Mönch mit Achtsamkeit und Wissensklarheit ausgestattet.‘

กถญฺจ มหาราช ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ, อิธ มหาราช ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน.

‚Und wie, o großer König, ist ein Mönch genügsam? Da, o großer König, ist ein Mönch genügsam mit einer Robe, die den Körper schützt, und mit Almosenspeise, die den Magen erhält.‘

เอวมาทินา ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อริยญฺจ อินฺทฺริเยสุคุตฺตทฺวารตํ อริยญฺจ สติสมฺปชญฺญํ อริยญฺจ สนฺโตสํ วิภชิตฺวา เทเสสิ.

In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, das edle Bewachen der Pforten der Sinnenkräfte, die edle Achtsamkeit und Wissensklarheit sowie die edle Genügsamkeit im Einzelnen dargelegt.

สาธุ [Pg.72] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน สทฺธาปพฺพชิโต อิมินา จ อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน สติสมฺปชญฺเญน

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, mit dieser edlen Sinnenzügelung ausgestattet ist und mit dieser edlen Achtsamkeit und Wissensklarheit

สมนฺนาคโต[Pg.73], อิมาย จ อริยาย สนฺตุฏฺฐิยา สมนฺนาคโต วิหเรยฺย.

ausgestattet ist, und mit dieser edlen Genügsamkeit ausgestattet verweilen sollte.

ปุจฺฉา – กถํ ปนาวุโส ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส นีวรณปหานํ วิภชิตฺวา เทเสสิ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, das Aufgeben der Hemmnisse im Einzelnen dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต, อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต, อริเยน สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคโต, อริยาย สนฺตุฏฺฐิยา สมนฺนาคโต, วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺตํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุญฺชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ…เป… ตสฺสิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสโต ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย [Pg.74] สุขํ เวเทหิ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. เอวํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส นีวรณปฺปหานํ วิภชิตฺวา วิตฺถารโต เทเสสิ.

Antwort – Er, der so mit der edlen Tugendgruppe ausgestattet ist, mit der edlen Sinnenzügelung ausgestattet ist, mit der edlen Achtsamkeit und Wissensklarheit ausgestattet ist, mit der edlen Genügsamkeit ausgestattet ist, sucht eine abgelegene Wohnstätte auf: den Wald, den Fuß eines Baumes, einen Berg, eine Schlucht, eine Berghöhle, einen Leichenacker, das Waldesdickicht, das freie Feld, einen Strohhaufen. Nach dem Mahl, von der Almosensammlung zurückgekehrt, setzt er sich mit gekreuzten Beinen nieder, richtet den Körper auf und stellt die Achtsamkeit vor sich auf. Er gibt die Habsucht gegenüber der Welt auf und verweilt mit einem Geist, der frei von Habsucht ist ... [usw.] ... Wenn er sieht, dass diese fünf Hemmnisse in ihm selbst überwunden sind, entsteht in ihm Frohsinn; beim Frohen entsteht Verzückung; dem Verzückten beruhigt sich der Körper; mit beruhigtem Körper erfährt er Glück; dem Glücklichen sammelt sich der Geist. In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, das Aufgeben der Hemmnisse im Einzelnen und ausführlich dargelegt.

สาธุ [Pg.77] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน สทฺธาปพฺพชิโต เอวํ ปญฺจนีวรเณ ปชหิตฺวา เตหิ จิตฺตํ วิโสเธตฺวา วิหเรยฺย.

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, so die fünf Hemmnisse aufgibt, seinen Geist von ihnen reinigt und verweilt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.78] ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ปฐมํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die erste sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ

Antwort – „Ganz abgeschieden von den Sinneslüsten, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, tritt er in die erste Vertiefung ein, die von Gedankengang und Erwägen begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glücksgefühl erfüllt ist, und verweilt darin ... [usw.] ... Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die weitaus vorzüglicher und

ปณีตตรญฺจ[Pg.79]. เอวํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ปฐมํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

erhabener ist.“ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die erste sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.

สาธุ [Pg.80] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสนสงฺขาเต ธมฺมวินเย ปพฺพชิตฺวา เอวํ ปฐมํ ฌานํ

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten, als Lehre des Buddha bezeichneten Lehre und Disziplin in die Hauslosigkeit gezogen ist, so die erste Vertiefung

อุปสมฺปชฺช [Pg.81] วิเวกเชน ปีติสุเขน อตฺตโน กายํ อภิสนฺเทยฺย ปริสนฺเทยฺย ปริปูเรยฺย.

erreicht und seinen eigenen Körper mit der aus der Abgeschiedenheit geborenen Verzückung und dem Glücksgefühl ganz durchdringt, durchtränkt und ausfüllt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.82] ภควา ทุติยญฺจ ตติยญฺจ จตุตฺถญฺจ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene die zweite, dritte und vierte sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener sind als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – ปุน จ ปรํ มหาราช ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ เอวมาทินา ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ทุติยญฺจ ตติยญฺจ จตุตฺถญฺจ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – „Und weiter, o Großkönig, verweilt ein Mönch nach dem Zurruhekommen von Gedankengang und Erwägen, bei innerer Beruhigung und Einigung des Geistes, frei von Gedankengang und Erwägen, aus der Konzentration geboren, von Verzückung und Glücksgefühl erfüllt, in der zweiten Vertiefung.“ In dieser und ähnlicher Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die zweite, dritte und vierte sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener sind als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.

สาธุ [Pg.85] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสนสงฺขาเต ธมฺมวินเย สทฺธาปพฺพชิโต เอวํ ทุติยฌานญฺจ ตติยฌานญฺจ จตุตฺถฌานญฺจ อุปสมฺปชฺช เตหิ ฌานสุเขหิ อตฺตโน กายํ อภิสนฺเทตฺวา ปริสนฺเทตฺวา ปริปูเรตฺวา วิหเรยฺย.

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten, als Lehre des Buddha bezeichneten Lehre und Disziplin aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, so die zweite, dritte und vierte Vertiefung erreicht und seinen eigenen Körper mit dem Glück dieser Vertiefungen ganz durchdringt, durchtränkt, ausfüllt und verweilt.

ปุจฺฉา – กถญฺจ [Pg.86] ปนาวุโส ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Und wie nun, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, noch eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อานญฺชปฺปตฺเต ญาณทสฺสนาย จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ, โส เอวํ ปชานาติ ‘‘อยํ โข เม กาโย รูปี จาตุมหาภูติโก มาตาเปตฺติกสมฺภโว โอทนกุมฺมาสูปจโย อนิจฺจุจฺฉาทนปริมทฺทนเภทนวิทฺธํสนธมฺโม, อิทญฺจ ปน เม วิญฺญาณํ เอตฺถ สิตํ เอตฺถ ปฏิพนฺธนฺติ…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ. เอวํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – „Wenn sein Geist so gesammelt ist, geläutert, rein, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, arbeitsfähig, gefestigt und unerschütterlich, lenkt und neigt er den Geist zur Erkenntnis und Schau hin. Er erkennt so: ‚Dieser mein Körper ist materiell, aus den vier großen Elementen bestehend, von Vater und Mutter erzeugt, aufgebaut aus Reis und Brei, seiner Natur nach vergänglich, der Abnutzung, Abreibung, dem Zerfall und der Auflösung unterworfen; und dieses mein Bewusstsein ist hier gestützt, hieran gebunden‘ ... [usw.] ... ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, noch eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.

สุญฺญารํคา [Pg.88] ปวิฏฺฐสฺส, สนฺตจิตฺตสฺส ภิกฺขุโน. อมานุสี รตี โหติ, สมฺมาธมฺมํ วิปสฺสโต.

Für den Mönch, der eine leere Stätte betreten hat und dessen Geist friedvoll ist, gibt es eine übermenschliche Freude, wenn er die wahre Lehre recht durchschaut.

สาธุ [Pg.89] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสนสงฺขาเต ธมฺมวินเย สทฺธาปพฺพชิโต เอวํ ญาณทสฺสนํ อุปฺปาเทตฺวา เอวํ ญาณทสฺสเนน สมนฺนาคโต หุตฺวา วิหเรยฺย.

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten, als Lehre des Buddha bezeichneten Lehre und Disziplin aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, so Erkenntnis und Schau hervorbringt und, mit solcher Erkenntnis und Schau ausgestattet, verweilt.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.90] ภควา อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene noch eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อานญฺชปฺปตฺเต มโนมยํ กายํ อภินิมฺมานาย จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ, โส อิมมฺหา กายา อญฺญํ กายํ อภินิมฺมินาติ รูปึ มโนมยํ สพฺพงฺคปจฺจงฺคึ อหีนินฺทฺริยํ เอวมาทินา ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zur Erschaffung eines aus Geist geschaffenen Körpers, er neigt ihn ihm zu. Er erschafft aus diesem Körper einen anderen Körper, der Form besitzt, aus Geist geschaffen ist, mit allen Gliedern und Gelenken versehen ist und keine Sinnenkräfte vermissen lässt. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

สาธุ [Pg.92] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ ภิกฺขุ เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสนสงฺขาเต ธมฺมวินเย สทฺธาปพฺพชิโต เอวํ วิเสเสน มโนมยญาเณน สมนฺนาคโต วิหเรยฺย.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten Lehre und Disziplin, die als die Botschaft des Buddha bekannt ist, aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, ausgestattet mit einer solchen besonderen Erkenntnis des geistgeschaffenen Körpers verweilen möge.

ปุจฺฉา – ภควา [Pg.93] อาวุโส รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ฌานจตุกฺกสงฺขาตญฺจ ปฐม ทุติย วิชฺชาสงฺขาตญฺจ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ทสฺเสตฺวา, อปรํ กีทิสํ สํนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Freund, nachdem der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, die als die vier Vertiefungen bekannte und die als erstes und zweites klares Wissen bekannte sichtbare Frucht des Asketentums gezeigt hatte, was für eine andere sichtbare Frucht des Asketentums hat er da noch verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อานญฺชปฺปตฺเต อิทฺธิวิธาย จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ, โส อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ, เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจาติ. อิตฺถํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zu den verschiedenen übernatürlichen Kräften, er neigt ihn ihnen zu. Er erfährt vielfältige übernatürliche Kräfte: Obwohl er einer ist, wird er vielfältig; obwohl er vielfältig ist, wird er einer … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

อจฺฉริยํ [Pg.95] อาวุโส อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว พุทฺธสาสนสฺส สฺวาขาตตา, ยตฺรหิ นาม เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน ปพฺพชิตฺวา สาวโกปิ สมฺมาปฏิปนฺโน เอวํ มหิทฺธิกํ เอวํ มหานุภาวํ อิทฺธิวิธญาณมฺปิ ปจฺจนุโภสฺสติ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so machtvolle und einflussreiche Erkenntnis der übernatürlichen Kräfte erfahren wird.

ปุจฺฉา – กถํ [Pg.96] ปนาวุโส ภควา อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อานญฺชปฺปตฺเต ทิพฺพาย โสตธาตุยา จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ, โส ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺต มานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จ…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ. เอวํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zum himmlischen Gehör, er neigt ihn ihm zu. Mit diesem gereinigten, übermenschlichen himmlischen Gehör hört er beide Arten von Tönen, sowohl die himmlischen als auch die menschlichen, ob sie nun fern oder nahe sind … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

อจฺฉริยํ [Pg.98] อาวุโส, อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว พุทฺธสาสนสฺส สฺวาขาตตา, ยตฺรหิ นาม เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน สทฺธาปพฺพชิโต สมฺมาปฏิปนฺโน สาวโกปิ เอวํ วิเสสํ ทิพฺพโสตญาณํ ปฏิลภิสฺสติ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so besondere Erkenntnis des himmlischen Gehörs erlangen wird.

ปุจฺฉา – กถํ ปนาวุโส ภควา อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต. อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend ist,

อานญฺชปฺปตฺเต [Pg.99] เจโตปริยญาณาย จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ, โส ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ, สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วีตราคํ วา จิตฺตํ วีตราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ. เอวํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zur Erkenntnis der Geisteszustände anderer, er neigt ihn ihr zu. Er erkennt den Geist anderer Wesen, anderer Personen, indem er ihn mit seinem Geist durchdringt: Einen von Begierde erfüllten Geist erkennt er als einen von Begierde erfüllten Geist; einen von Begierde freien Geist erkennt er als einen von Begierde freien Geist … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

อจฺฉริยํ [Pg.100] อาวุโส, อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว พุทฺธสาสนสฺส สฺวาขาตตา, ยตฺรหิ นาม เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน ปพฺพชิโต สมฺมาปฏิปนฺโน สาวโกปิ เอวํ วิเสสํ เจโตปริยญาณํ ปฏิลภิสฺสติ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so besondere Erkenntnis der Geisteszustände anderer erlangen wird.

ปุจฺฉา – กถํ [Pg.101] ปนาวุโส ภควา อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อานญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ, โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ. เอวํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zur Erkenntnis der Erinnerung an frühere Daseinsformen, er neigt ihn ihr zu. Er erinnert sich an vielfältige frühere Daseinsformen, wie etwa an eine Geburt, zwei Geburten … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

อจฺฉริยํ [Pg.104] อาวุโส, อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว พุทฺธสาสนสฺส สฺวาขาตตา, ยตฺรหิ นาม เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน ปพฺพชิตฺวา สาวโกปิ สมฺมาปฏิปนฺโน เอวํ วิเสสํ ปุพฺเพนิวาสญาณํ ปฏิลภิสฺสติ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so besondere Erkenntnis der Erinnerung an frühere Daseinsformen erlangen wird.

ปุจฺฉา – กถญฺจ ปนาวุโส ภควา สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ เทเสสิ, ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene eine sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินีหรติ [Pg.105] อภินินฺนาเมติ, โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมุปเค สตฺเต ปชานาติ…เป… อิทมฺปิ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ. อิตฺถํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส อปรมฺปิ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Wenn der Geist so gesammelt ist, geläutert, rein, makellos, frei von Unreinheiten, geschmeidig, arbeitsfähig, fest und unerschütterlich, lenkt und richtet er den Geist auf das Wissen vom Verscheiden und Wiedererscheinen der Wesen. Mit dem göttlichen Auge, dem gereinigten, das die menschliche Sehkraft übersteigt, sieht er Wesen verscheiden und wiedergeboren werden, gemeine und edle, schöne und hässliche, glückliche und unglückliche; er erkennt, wie die Wesen entsprechend ihren Taten weiterziehen... [usw.]... Auch dies, o König, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehā, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums.

อจฺฉริยํ [Pg.107] อาวุโส, อพฺภุตํ อาวุโส, ยาว พุทฺธสาสนสฺส สฺวาขาตตา, ยตฺรหิ นาม เอวํ สฺวาขาเต พุทฺธสาสเน ปพฺพชิโต สาวโกปิ สมฺมาปฏิปนฺโน เอวํ วิเสสํ ทิพฺพจกฺขุญาณํ ปฏิลภิสฺสติ.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie gut verkündet doch die Lehre des Buddha ist! Denn in dieser so gut verkündeten Lehre des Buddha wird selbst ein in die Hauslosigkeit gezogener Schüler, wenn er recht praktiziert, eine so hervorragende Erkenntnis des göttlichen Auges erlangen.

ปุจฺฉา – กถํ [Pg.108] ปนาวุโส ภควา ปริโยสาเน อุตฺตริตรํ สามญฺญผลํ เทเสสิ.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene am Ende eine noch höhere Frucht des Asketentums dargelegt?

วิสฺสชฺชนา – โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินีหรติ อภินินฺนาเมติ…เป… อิทํ โข มหาราช สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ. อิมสฺมา จ ปน มหาราช สนฺทิฏฺฐิกา สามญฺญผลา อญฺญํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ อุตฺตริตรํ วา ปณีตตรํ วา นตฺถีติ. อิตฺถํ โข ภนฺเต ภควา รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส ปริโยสานํ สนฺทิฏฺฐิกํ สามญฺญผลํ ปุริเมหิ สนฺทิฏฺฐิเกหิ สามญฺญผเลหิ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ เทเสสิ.

Antwort – Wenn der Geist so gesammelt ist, geläutert, rein, makellos, frei von Unreinheiten, geschmeidig, arbeitsfähig, fest und unerschütterlich, lenkt und richtet er den Geist auf das Wissen von der Versiegung der Triebe... [usw.]... Dies, o König, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums. Und über diese sichtbare Frucht des Asketentums hinaus, o König, gibt es keine andere sichtbare Frucht des Asketentums, die noch höher oder erhabener wäre. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehā, die endgültige sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums.

สาธุ [Pg.110] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส, ยํ ภิกฺขุ พุทฺธสาสเน สทฺธาปพฺพชิโต เอวํ สฺวาขาเต ธมฺมวินเย สมฺมาปฏิปนฺโน อาสวกฺขยญาณํ ปาปุณิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass ein Mönch, der in der Lehre des Buddha aus Glauben in die Hauslosigkeit gezogen ist und in dieser so gut verkündeten Lehre und Disziplin recht praktiziert, nach dem Erlangen des Wissens von der Versiegung der Triebe dem Leiden ein Ende bereitet.

ปุจฺฉา – กถํ [Pg.111] ปนาวุโส ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต อิมิสฺสา เทสนาย ปริโยสาเน ภควติ จ เทสนายญฺจ ปสนฺโน ปสนฺนาการํ อกาสิ, กีทิสญฺจ อานิสํสํ ปฏิลภิ.

Frage – Wie aber, Freund, drückte der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehā, am Ende dieser Lehrrede sein Vertrauen in den Erhabenen und die Lehrrede aus, und welchen Nutzen erlangte er?

วิสฺสชฺชนา – เอวํ วุตฺเต ภนฺเต มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ, อภิกฺกนฺตํ ภนฺเต, อภิกฺกนฺตํ ภนฺเต, เสยฺยถาปิ ภนฺเต นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย…เป… อชฺชตคฺเค ปาณฺณุเปตํ สรณํ คตนฺติ, อยญฺหิ ภนฺเต ราชา ปิตุมาริตกาลโต ปฏฺฐาย เนว รตฺตึ น ทิวา นิทฺทํ ปฏิลภติ, สตฺถารํ ปน อุปสงฺกมิตฺวา อิมาย มธุราย โอชวนฺติยา ธมฺมเทสนาย สุตกาลโต ปฏฺฐาย นิทฺทํ ปฏิลภติ, ติณฺณํ รตนานํ มหาสกฺการมกาสิ, ปุถุชฺชนิกาย สทฺธาย สมนฺนาคโต นาม อิมินา รญฺญา สทิโส นาโหสิ, อนาคเต ปน วิชิตาวี นาม ปจฺเจกพุทฺโธ หุตฺวา ปรินิพฺพายิสฺสติ. เอวํ โข ภนฺเต ราชา มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต [Pg.112] เทสนาปริโยสาเน ปสนฺโน ปสนฺนาการมกาสิ, อิทิสญฺจ ภนฺเต มหานิสํสํ ปฏิลภิ.

Antwort – Als dies gesagt wurde, Ehrwürdiger, sprach Ajātasattu Vedehiputta, der König von Magadha, zum Erhabenen: 'Vortrefflich, Herr, vortrefflich, Herr! Als ob man das Umgestürzte aufrichten würde oder das Verborgene enthüllen würde... [usw.]... von heute an nehme ich Zuflucht, solange das Leben währt.' Dieser König nämlich, Ehrwürdiger, fand seit der Tötung seines Vaters weder bei Nacht noch bei Tag Schlaf. Doch seit er sich dem Meister genähert und diese süße, kraftvolle Lehrrede gehört hatte, fand er Schlaf. Er erwies den Drei Juwelen große Verehrung. Was den Glauben eines gewöhnlichen Weltlings betrifft, so gab es niemanden, der diesem König glich. In der Zukunft aber wird er als ein Paccekabuddha namens Vijitāvī das endgültige Erlöschen erlangen. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, drückte Ajātasattu Vedehiputta, der König von Magadha, am Ende der Lehrrede sein Vertrauen aus, und einen solchen großen Nutzen, Ehrwürdiger, erlangte er.

อมฺพฏฺฐสุตฺต

Ambaṭṭha-Sutta

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.115] ภควา ชานตา อรหตา ปสฺสตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน อมฺพฏฺฐํ ฏาม สุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo und in Bezug auf wen wurde das Sutta namens Ambaṭṭha vom Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erleuchteten, verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต ชนปเท อิจฺฉานงฺคเล นาม โกสลานํ พฺราหฺมณคาเม อมฺพฏฺฐํ นาม มาณวํ พฺราหฺมณสฺส โปกฺขรสาติสฺส อนฺเตวาสึ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Im Land der Kosaler, Ehrwürdiger, in einem Brahmanendorf der Kosaler namens Icchānaṅgala, wurde es in Bezug auf den jungen Brahmanen namens Ambaṭṭha, den Schüler des Brahmanen Pokkharasāti, verkündet.

โสณทณฺฑสุตฺต

Soṇadaṇḍa-Sutta

ปุจฺฉา – โสณทณฺฑํ [Pg.116] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Soṇadaṇḍa-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – องฺเคสุ ภนฺเต ชนปเท จมฺปายํ โสณทณฺฑํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Im Land der Angas, Ehrwürdiger, in Campā, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Soṇadaṇḍa verkündet.

กูฏทนฺตสุตฺต

Kūṭadanta-Sutta

ปุจฺฉา – กูฏทนฺตํ [Pg.117] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Kūṭadanta-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุ ภนฺเต ขาณุมเต นาม พฺราหฺมณคาเม กูฏทนฺต พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – Im Land der Magadher, Ehrwürdiger, in einem Brahmanendorf namens Khāṇumate, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Kūṭadanta verkündet.

มหาลิสุตฺต

Mahāli-Sutta

ปุจฺฉา – มหาลึ [Pg.119] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Mahāli-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – เวสาลิยํ ภนฺเต โอฏฺฐทฺธํ นาม ลิจฺฉวึ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Licchavi namens Oṭṭhaddha verkündet.

ชาลิยสุตฺต

Jāliya-Sutta

ปุจฺฉา – ชาลิยํ [Pg.121] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Jāliya-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – โกสมฺพิยํ ภนฺเต ทฺเว ปพฺพชิเต อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – In Kosambī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zwei in die Hauslosigkeit Gezogene verkündet.

มหาสีหนาทสุตฺต

Mahāsīhanāda-Sutta

ปุจฺฉา – มหาสีหนาทํ [Pg.122] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Mahāsīhanāda-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – อุรุญฺญายํ ภนฺเต กณฺณกถเล อเจลํ กสฺสปํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – In Uruññā, Ehrwürdiger, in Kaṇṇakathala, wurde es in Bezug auf den nackten Asketen Kassapa verkündet.

โปฏฺฐปาทสุตฺต

Poṭṭhapāda-Sutta

ปุจฺฉา – โปฏฺฐปาทํ [Pg.125] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Poṭṭhapāda-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต โปฏฺฐปาทญฺจ ปริพฺพาชกํ จิตฺตญฺจ หตฺถิสาริปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Wanderersketen Poṭṭhapāda und Citta, den Sohn des Elefantenlenkers, verkündet.

สุภสุตฺต

Subha-Sutta

ปุจฺฉา – สุภสุตฺตํ [Pg.127] ปนาวุโส กตฺถ กํ อารพฺภ เกน ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, in Bezug auf wen und von wem wurde das Subha-Sutta verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต อายสฺมตา อานนฺเทน ธมฺมภณฺฑาคาริเกน สุภํ มาณวํ โตเทยฺยปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es vom ehrwürdigen Ānanda, dem Hüter der Schatzkammer des Dhamma, in Bezug auf den jungen Brahmanen Subha, den Sohn des Todeyya, verkündet.

เกวฏฺฏสุตฺต

Kevaṭṭa-Sutta

ปุจฺฉา – เกวฏฺฏํ [Pg.129] ปนาวุโส สุตฺตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Kevaṭṭa-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – นาฬนฺทา ยํ ภนฺเต เกวฏฺฏํ คหปติปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort – In Nālandā, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Hausvatersohn Kevaṭṭa verkündet.

โลหิจฺจสุตฺต

Lohicca-Sutta

ปุจฺฉา – โลหิจฺจสุตฺต [Pg.130] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Lohicca-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต ชนปเท สาลวติกายํ โลหิจฺจํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort: Im Land Kosala, o Ehrwürdiger, in Sālavatikā, in Bezug auf den Brahmanen Lohicca gesprochen.

เตวิชฺชสุตฺต

Tevijja-Sutta

ปุจฺฉา – เตวิชฺชสุตฺตํ [Pg.132] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, und in Bezug auf wen wurde das Tevijja-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต มนสากเฏ นาม โกสลานํ พฺราหฺมณคาเม วาเสฏฺฐํ ภารทฺวาชํ มาณวํ อารพฺภ ภาสิตํ.

Antwort: Im Land Kosala, o Ehrwürdiger, im Brahmanendorf der Kosaler namens Manasākaṭa, in Bezug auf die Brahmanenjünglinge Vāseṭṭha und Bhāradvāja gesprochen.

มหาปทานสุตฺต

Mahāpadāna-Sutta

ปุจฺฉา – เตน [Pg.135] อาวุโส ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน มหาปทานสุตฺตํ ทีฆนิกาเย มหาวคฺเค โปราณเกหิ สงฺคิติกาเรหิ ปฐมํ สงฺคิตํ ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Wo, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Mahāpadāna-Sutta, das im Mahāvagga der Dīgha-Nikāya von den alten Konzilssängern als erstes rezitiert wurde, von jenem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, Arahat, vollkommen Erwachten, gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ ภาสิตํ, สมฺพหุลานํ ภนฺเต ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ ปุพฺเพนิวาสปฏิสํยุตฺตา ธมฺมีกถา อุทปาทิ, อิติปิ ปุพฺเพนิวาโส อิติปิ ปุพฺเพนิวาโสติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort: In Sāvatthī, o Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen. Als sich zahlreiche Mönche, o Ehrwürdiger, nach dem Mahl, vom Almosengang zurückgekehrt, in der Rundhalle versammelt hatten und zusammensaßen, entstand ein Lehrgespräch über frühere Existenzen: ‚So war das frühere Leben, so war das frühere Leben!‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde es gesprochen.

มหานิทานสุตฺต

Mahānidāna-Sutta

ปุจฺฉา – มหานิทานสุตฺตํ [Pg.137] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Mahānidāna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – กุรูสุ ภนฺเต กมฺมาสธมฺเม นาม กุรูนํ นิคเม อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อารพฺภ ภาสิตํ, อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ ‘‘อจฺฉริยํ ภนฺเต, อพฺภุตํ ภนฺเต, ยาว คมฺภีโรจายํ ภนฺเต ปฏิจฺจสมุปฺปาโท

Antwort: Im Land der Kurus, o Ehrwürdiger, in einer Ortschaft der Kurus namens Kammāsadhamma, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und sprach zu ihm: ‚Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie tiefgründig ist doch dieses Bedingte Entstehen, Herr,

คมฺภีราวภาโส [Pg.138] จ, อถ จ ปน เม อุตฺตานกุตฺตานโก วิย ขายตี’’ติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

und wie tiefgründig es erscheint! Und doch erscheint es mir wie ganz klar und offensichtlich.‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde es gesprochen.

มหาปรินิพฺพานสุตฺต

Mahāparinibbāna-Sutta

ปุจฺฉา – มหาปรินิพฺพานสุตฺตํ [Pg.139] ปนาวุโส พหุอนุสนฺธิกํ, พหุเทสนา สงฺคหํ, พุทฺธสฺส ภควโต ปรินิพฺพานาสนฺนวสฺเส ปวตฺตอฏฺฐุปฺปตฺติทีปกวจนปพนฺธภูตํ, ตสฺมา ตํ อนฺตราเภทวเสน วิภชฺช ปริจฺฉิชฺช ปริจฺฉิชฺช ปุจฺฉิสฺสามิ, ตตฺถาวุโส ภควตา ปฐมํ

Frage: Das Mahāparinibbāna-Sutta aber, ihr Freunde, hat viele Zusammenhänge und enthält eine Sammlung vieler Lehrdarlegungen; es stellt eine textliche Komposition dar, welche die Ereignisse aufzeigt, die sich im Jahr kurz vor dem Parinibbāna des erhabenen Buddha zutrugen. Darum werde ich es nach seinen inneren Abschnitten aufteilen, gliedern und Schritt für Schritt erfragen. Darin nun, ihr Freunde, als Erstes:

ราชูนํ [Pg.140] อปริหานิยธมฺมเทสนา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Wo, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung über die Bedingungen des Nicht-Verfalls für Könige gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต วสฺสการํ พฺราหฺมณํ มคธมหามตฺตํ อารพฺภ ภาสิตา, วสฺสกาโร ภนฺเต พฺราหฺมโณ มคธมหามตฺโต ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ ‘‘ราชา โภ โคตม มาคโธ อชาตสตฺตุ เวเทหิปุตฺโต วชฺชี อภิยาตุกาโม โส เอวมาห อหํ หิเม วชฺชี เอวํ มหิทฺธิเก เอวํ มหานุภาเว อุจฺเฉจฺฉามิ วชฺชี วินาเสสฺสามิ วชฺชี อนยพฺยสนํ อาปาเทสฺสามี วชฺชี’’ติ ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Antwort: In Rājagaha, o Ehrwürdiger, in Bezug auf den Brahmanen Vassakāra, den Minister von Magadha, gesprochen. Der Brahmane Vassakāra, o Ehrwürdiger, der Minister von Magadha, trat an den Erhabenen heran und sprach so: ‚Herr Gotama, der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, will gegen die Vajjier in den Krieg ziehen. Er spricht so: „Ich werde diese Vajjier, die so mächtig, so einflussreich sind, vernichten, ich werde die Vajjier zugrunde richten, ich werde die Vajjier ins Unglück und Verderben stürzen!“‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

ปุจฺฉา – ภิกฺขูนํ [Pg.142] ปนาวุโส อปริหานิยธมฺมเทสนา ภควตา กตฺถ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung über die Bedingungen des Nicht-Verfalls für die Mönche vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ตสฺมึเยว ภนฺเต ราชคเห ตสฺมึเยว วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Antwort: Ebenfalls in Rājagaha, o Ehrwürdiger, und aus genau diesem Anlass gesprochen.

ชราสุตฺต

Jarā-Sutta

ปุจฺฉา – ธมฺมาทาโส [Pg.144] อาวุโส ธมฺมปริยาโย ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิโต.

Frage: Wo, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung ‚Spiegel der Lehre‘ (Dhammādāsa) vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – นาติเก ภนฺเต คิญฺชกาวสเถ อายสฺมนฺตํ อานนฺท อารพฺภ ภาสิโต, อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา นาติกิยานํ ทฺวาทสนฺนํ ปุคฺคลานํ คติอภิสมฺปรายํ ปุจฺฉิ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิโต.

Antwort: In Nātika, o Ehrwürdiger, im Ziegelhaus, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und fragte nach dem künftigen Schicksal und der Wiedergeburt von zwölf Personen aus Nātika. Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

อตฺตทีป ธมฺมเทสนา

Lehrdarlegung: ‚Sich selbst eine Insel sein‘

ปุจฺฉา – อตฺตทีปธมฺมเทสนา [Pg.147] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung ‚Sich selbst eine Insel sein‘ vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – เวสาลิยํ ภนฺเต เวฬุวคามเก อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อารพฺภ ภาสิตา, อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท ภควโต คิลานวุฏฺฐิตสฺส อจิรวุฏฺฐิตสฺส เคลญฺญา ภควโต เคลญฺเญน อตฺตโน เขทปตฺตการณํ อาโรเจสิ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Antwort: In Vesālī, o Ehrwürdiger, im Dorf Veḷuva, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Als der Erhabene von seiner Krankheit genesen war, noch nicht lange genesen war, teilte der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, mit, wie er selbst wegen der Krankheit des Erhabenen in tiefe Besorgnis geraten war. Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

‘‘ตสฺมาติหานนฺท [Pg.152] อตฺตทีปา วิหรถ อตฺตสรณา อนญฺญสรณา’’.

„Darum, Ānanda, verweilt so, dass ihr euch selbst eine Insel seid, euch selbst eine Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

ปุจฺฉา – ภควตา อาวุโส ปุริม ทุติยทิวเส ปุจฺฉิตวิสฺสชฺชิตกฺกเมน อตฺตทีปธมฺมเทสนญฺจ อญฺญานิ จ ธมฺมเทสนานิ กเถตฺวา ปรินิฏฺฐิต สพฺพพุทฺธกิจฺเจน อายุสงฺขาโร กตฺถ โอสฺสฏฺโฐ.

Frage: Nachdem der Erhabene, ihr Freunde, am vorhergehenden und am darauffolgenden Tag im Zuge von Fragen und Antworten die Lehrdarlegung ‚Sich selbst eine Insel sein‘ und andere Lehrdarlegungen verkündet und alle Pflichten eines Buddhas vollendet hatte, wo ließ er da die Lebenskraft los?

วิสฺสชฺชนา – เวสาลิยํ ภนฺเต จาปาเล เจติเย มาเรน ปาปิมตา ยาจิโต ภควา สเตน สมฺปชาเนน อายุสงฺขาโร โอสฺสฏฺโฐ.

Antwort: In Vesālī, o Ehrwürdiger, am Cāpāla-Heiligtum, ließ der Erhabene, vom bösen Māra darum gebeten, achtsam und klar bewusst die Lebenskraft los.

‘‘ปรินิพฺพาตุ [Pg.157] ทานิ ภนฺเต ภควา, ปรินิพฺพาตุ สุคโต, ปรินิพฺพาน กาโล ทานิ ภนฺเต ภควโต.

„Möge der Erhabene nun ins Parinibbāna eingehen, o Herr, möge der Wohlgegangene ins Parinibbāna eingehen; es ist nun Zeit für das Parinibbāna des Erhabenen, o Herr.

อปฺโปสุกฺโก ตฺวํ ปาปิม โหติ, น จิรํ ตถาคตสฺส ปรินิพฺพานํ ภวิสฺสติ, อิโต ติณฺณํ มาสานํ อจฺจเยน ตถาคโต ปรินิพฺพายิสฺสติ.

Sei unbesorgt, o Böser! Nicht lange wird es dauern, bis das Parinibbāna des Tathāgata stattfindet; nach Ablauf von drei Monaten von heute an wird der Tathāgata ins Parinibbāna eingehen.“

จตุมหาปเทส

Die vier großen Lehrvorgaben

ปุจฺฉา – จตุมหาปเทสธมฺมเทสนา [Pg.158] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ ภาสิตา.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, wurde die Lehrdarlegung über die vier großen Lehrvorgaben vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โภคนคเร ภนฺเต อานนฺเท เจติเย ภาสิตา.

Antwort: In Bhoganagara, o Ehrwürdiger, am Ānanda-Heiligtum gesprochen.

ปริปกฺโก [Pg.161] วโย มยฺหํ, ปริตฺตํ มม ชีวิตํ. ปหาย โว คมิสฺสามิ, กตํ เม สรณมตฺตโน.

„Mein Alter ist reif, mein Leben ist kurz. Euch verlassend werde ich gehen, ich habe mir selbst eine Zuflucht geschaffen.“

สํเวค

Heilsame Erschütterung

ปุจฺฉา – จตุสํเวชนียกถา [Pg.163] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Rede über die vier die Erschütterung anregenden Stätten vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – กุสินารายํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อารพฺภ ภาสิตา, อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ปุพฺเพ ภนฺเต ทิสาสุ วสฺสํวุฏฺฐา ภิกฺขู อาคจฺฉนฺติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, เต มยํ ลภาม มโนภาวนีเย ภิกฺขู ทสฺสนาย, ลภาม ปยิรุปาสนาย. ภควโต ปน มยํ ภนฺเต อจฺจเยน น ลภิสฺสาม มโนภาวนีเย ภิกฺขู ทสฺสนาย, น ลภิสฺสาม ปยิรุปาสนายา’’ติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตา.

Antwort: In Kusinārā, o Ehrwürdiger, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Früher, Herr, kamen die Mönche, die die Regenzeit in den verschiedenen Himmelsrichtungen verbracht hatten, um den Tathāgata aufzusuchen. Dadurch hatten wir die Gelegenheit, diese geistig edlen Mönche zu sehen und ihnen aufzuwarten. Nach dem Verscheiden des Erhabenen aber, Herr, werden wir keine Gelegenheit mehr haben, solche geistig edlen Mönche zu sehen und ihnen aufzuwarten.‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

เยหิ [Pg.165] เกจิ อานนฺท เจติยจาริกํ อาหิณฺฑนฺตา ปสนฺนจิตฺตา กาลํ กริสฺสนฺติ, สพฺเพเต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสนฺติ หุ –

„Wer auch immer, Ānanda, auf einer Wallfahrt zu den Heiligtümern mit vertrauensvollem Herzen stirbt, sie alle werden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden...“

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.166] ภควา ภิกฺขูนํ มาตุคาเมสุ ปฏิปชฺชิตพฺพวตฺตํ กเถสิ.

Frage: Und wie, ihr Freunde, hat der Erhabene das Verhalten dargelegt, das die Mönche gegenüber Frauen einhalten sollen?

วิสฺสชฺชนา – อทสฺสนํ อานนฺทาติ จ อนาลาโป อานนฺทาติ จ สติ อานนฺท อุปฏฺฐพฺเพตพฺพาติ จ เอวํ โข ภนฺเต ภควา มาตุคาเมสุ ปฏิปชฺชิตพฺพาการํ กเถสิ.

Antwort – „Nicht-Sehen, Ānanda“, und „Nicht-Ansprechen, Ānanda“, und „Achtsamkeit, Ānanda, muss aufrechterhalten werden“; so, o Herr, hat der Erhabene die Art und Weise dargelegt, wie man sich gegenüber Frauen verhalten soll.

มหาสุทสฺสนสุตฺต

Das Mahāsudassana-Sutta

ปุจฺฉา – มหาสุทสฺสนสุตฺตํ [Pg.167] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Mahāsudassana-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ติสฺสํเยว ภนฺเต กุสินารายํ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อารพฺภ ภาสิตํ, อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘มา ภนฺเต ภควา อิมสฺมึ ขุทฺทกนครเก

Antwort – Eben dort in Kusinārā, o Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Herr, sprach so zum Erhabenen: „Möge der Erhabene, o Herr, nicht in diesem kleinen Städtchen,

อุชฺชงฺคลนครเก [Pg.168] สาขานครเก ปรินิพฺพายิ. สนฺติ ภนฺเต อญฺญานิ มหานครานิ. เสยฺยถิทํ, จมฺปา, ราชคหํ, สาวตฺถี, สาเกตํ, โกสมฺพี, พาราณสี, เอตฺถ ภควา ปรินิพฺพายตุ, เอตฺถ พหู ขตฺติยมหาสาลา พฺราหฺมณ มหาสาลา คหปติ มหาสาลา ตถาคเต อภิปฺปสนฺนา. เต ตถาคตสฺส สรีรปูชํ กริสฺสนฺตี’’ติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

diesem unwegsamen Städtchen, diesem Zweigstädtchen ins Parinibbāna eingehen. Es gibt, o Herr, andere Großstädte. Wie zum Beispiel Campā, Rājagaha, Sāvatthī, Sāketa, Kosambī, Bārāṇasī. Möge der Erhabene dort ins Parinibbāna eingehen. Dort gibt es viele wohlhabende Adlige, wohlhabende Brahmanen und wohlhabende Hausväter, die Vertrauen in den Tathāgata haben. Sie werden dem Körper des Tathāgata die letzte Ehre erweisen.“ Aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

ปุจฺฉา – ภควา [Pg.169] อาวุโส ปุริมทิวเส ปุจฺฉิต วิสฺสชฺชิตกฺกเมน มหาสุทสฺสน สุตฺตนฺตํ เทเสตฺวา สุภทฺทํนาม ปริพฺพาชกํ พุทฺธเวเนยฺเยสุ ปจฺฉิมสาวกภูตํ กถํ วิเนสิ.

Frage – Freunde, nachdem der Erhabene in der am Vortag erfragten und beantworteten Reihenfolge die Lehrrede von Mahāsudassana verkündet hatte, wie führte er den Wanderasketen namens Subhadda, der der letzte der vom Buddha zu bekehrenden Jünger war, auf den Weg?

วิสฺสชฺชนา – ยสฺมึ โข สุภทฺท ธมฺมวินเย อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค น อุปลพฺภติ, สมโณปิ ตตฺถ น อุปลพฺภติ, ทุติโยปิ ตตฺถ สมโณ น อุปลพฺภติ, ตติโยปิ ตตฺถ สมโณ น อุปลพฺภติ, จตุตฺโถปิ ตตฺถ สมโณ น อุปลพฺภติ (เปยฺยาล). อิเม จ สุภทฺท ภิกฺขู สมฺมา วิหเรยฺยุํ, อสุญฺโญ โลโก อรหนฺเตหิ อสฺส, เอวํ โข ภนฺเต ภควา สุภทฺทํ ปริพฺพาชกํ พุทฺธเวเนยฺเยสุ ปจฺฉิมํ สกฺขิสาวกํ วิเนสิ.

Antwort – „In welcher Lehre und Disziplin, Subhadda, der edle achtfache Pfad nicht gefunden wird, da wird auch kein Asket gefunden, da wird auch kein zweiter Asket gefunden, kein dritter Asket gefunden, kein vierter Asket gefunden (usw.). Wenn aber, Subhadda, diese Mönche richtig leben würden, so wäre die Welt nicht leer von Arahants.“ Auf diese Weise, o Herr, führte der Erhabene den Wanderasketen Subhadda, den letzten direkten Jünger unter den vom Buddha zu bekehrenden, auf den Weg.

ปรินิพฺพานสุตฺต

Das Parinibbāna-Sutta

ปุจฺฉา – ปจฺฉิเม [Pg.174] ปนาวุโส กาเล ภควา อายสฺมโต อานนฺทสฺส กีทิสํ วจนํ กเถตฺวา, กถญฺจ ภิกฺขู ปวาเรตฺวา, กีทิสญฺจ ภิกฺขูนํ วจนํ อามนฺเตตฺวา, กถญฺจ อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายิ.

Frage – Welche Worte sprach aber, Freunde, in seiner letzten Stunde der Erhabene zum ehrwürdigen Ānanda, wie lud er die Mönche ein, welche Worte richtete er an die Mönche und wie ging er in das Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen ins Parinibbāna ein?

วิสฺสชฺชนา – ภควา ภนฺเต ปจฺฉิเม กาเล อายสฺมโต อานนฺทสฺส สิยา โข ปนานนฺท ตุมฺหากํ เอวมสฺส อตีตสตฺถุกํ ปาวจนํ นตฺถิ โน สตฺถาติ เอวมาทิกํ วจนํ กเถตฺวา, สิยา โข ปน ภิกฺขเว เอกภิกฺขุสฺสาปิ กงฺขา วา วิมติ วา พุทฺเธ วา ธมฺเม วา สงฺเฆ วา มคฺเค วา ปฏิปทาย วาติ เอวมาทินา ภิกฺขู ปวาเรตฺวา, หนฺททานิ ภิกฺขเว อามนฺตยามิ โว, วยธมฺมา สงฺขารา อปฺปมาเทน สมฺปาเทถาติ ปจฺฉิมญฺจ โอวาทวจนํ ภิกฺขูนํ อามนฺเตตฺวา, นว อนุปุพฺพสมาปตฺติโย อนุโลมํ ปฏิโลมํ สมาปชฺชิตฺวา, จตุตฺถชฺฌานา วุฏฺฐหิตฺวา สมนนฺตรา อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายิ.

Antwort – Der Erhabene, o Herr, sprach in seiner letzten Stunde zum ehrwürdigen Ānanda solche Worte: „Es könnte wohl sein, Ānanda, dass ihr denkt: ‚Das Wort des Meisters ist vergangen, wir haben keinen Meister mehr.‘“ und so weiter. Er lud die Mönche ein, indem er sprach: „Es könnte wohl sein, ihr Mönche, dass auch nur ein einziger Mönch Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, des Dhamma, des Sangha, des Pfades oder des Weges hat.“ und so weiter. Er richtete seine letzten Worte des Rates an die Mönche: „Wohlan denn, ihr Mönche, ich mahne euch: Vergänglich sind alle gestalteten Dinge; strebt unermüdlich weiter!“ Nachdem er in die neun aufeinanderfolgenden Sammlungszustände vorwärts und rückwärts eingetreten war, erhob er sich aus der vierten Vertiefung und ging unmittelbar darauf in das Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen ins Parinibbāna ein.

นาวุโส [Pg.178] อานนฺท ภควา ปรินิพฺพุโต, สญฺญาเวทยิต นิโรธํ สมาปนฺโน.

„Nicht, Freund Ānanda, ist der Erhabene vollkommen erloschen; er ist in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung eingetreten.“

ชนวสภสุตฺต

Das Janavasabha-Sutta

ปุจฺฉา – มหาสุทสฺสนสุตฺตํ [Pg.179] ปนาวุโส ปุริมทิวเส ปุจฺฉิตญฺจ วิสฺสชฺชิตญฺจ, ชนวสภสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage – Das Mahāsudassana-Sutta, Freunde, wurde am Vortag erfragt und beantwortet. Aber wo, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Janavasabha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – นาติเก ภนฺเต คิญฺชกาวสเถ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อารพฺภ ภาสิตํ, อายสฺมา ภนฺเต อานนฺโท มาคธเก ปริจารเก อารพฺภ ภควโต สมฺมุขา ปริกถํ กเถสิ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort – In Ñātika, o Herr, im Ziegelhaus, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Herr, hielt im Beisein des Erhabenen eine Rede über die verstorbenen Anhänger aus Magadha; aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

มหาโควินฺทสุตฺต

Das Mahāgovinda-Sutta

ปุจฺฉา – มหาโควินฺทสุตฺตํ [Pg.182] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freunde, wurde das Mahāgovinda-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต ภาสิตํ.

Antwort – In Rājagaha, o Herr, wurde es gesprochen.

มหาสมยสุตฺต

Das Mahāsamaya-Sutta

ปุจฺฉา – มหาสมยสุตฺตํ [Pg.183] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freunde, wurde das Mahāsamaya-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต กปิลวตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort – Bei den Sakyern, o Herr, in Kapilavatthu, wurde es gesprochen.

สกฺกปญฺหสุตฺต

Das Sakkapañha-Sutta

ปุจฺฉา – สกฺกปญฺหสุตฺตํ [Pg.184] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Sakkapañha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุ ภนฺเต ปาจีนโต ราชคหสฺส อมฺพสณฺฑา นาม พฺราหฺมณคาโม, ตสฺสุตฺตรโต เวทิยเก ปพฺพเต อินฺทสาลคุหายํ สกฺกํ เทวานมินฺทํ อารพฺภ ภาสิตํ, สกฺโก ภนฺเต เทวานมินฺโท ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉิ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort – In Magadha, o Herr, östlich von Rājagaha, liegt das Brahmanendorf namens Ambasaṇḍā. Nördlich davon, auf dem Berg Vediyaka in der Indasāla-Höhle, wurde es in Bezug auf Sakka, den Herrn der Götter, gesprochen. Sakka, o Herr, der Herr der Götter, suchte den Erhabenen auf und stellte ihm Fragen; aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

มหาสติปฏฺฐานสุตฺต

Das Mahāsatipaṭṭhāna-Sutta

ปุจฺฉา – มหาสติปฏฺฐานสุตฺตํ [Pg.186] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freunde, wurde das Mahāsatipaṭṭhāna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – กุรูสุ ภนฺเต กมฺมาสธมฺเม นาม กุรูนํ นิคเม ภาสิตํ.

Antwort – Im Land der Kuruer, o Herr, in einer Ortschaft der Kuruer namens Kammāsadhamma, wurde es gesprochen.

ปายาสิสุตฺต

Das Pāyāsi-Sutta

ปุจฺฉา – ปายาสิ [Pg.188] สุตฺตํ ปนาวุโส กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ เกน ภาสิตํ.

Frage – Wo aber, Freunde, in Bezug auf wen, aus welchem Anlass und von wem wurde das Pāyāsi-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – โกสเลสุ ภนฺเต เสตพฺยานาม โกสลานํ นครํ อุตฺตเรน เสตพฺยํ สึสปาวเน อายสฺมตา กุมารกสฺสเปน ปายาสึ ราชญฺญํ อารพฺภ ภาสิตํ, ปายาสิสฺส ภนฺเต ราชญฺญสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ, อิติปิ นตฺถิ ปโรโลโก นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโกติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort – Im Land der Kosaler, o Herr, gibt es eine Stadt der Kosaler namens Setabyā. Nördlich von Setabyā, im Simsapā-Wald, wurde es vom ehrwürdigen Kumārakassapa in Bezug auf den Fürsten Pāyāsi gesprochen. In dem Fürsten Pāyāsi, o Herr, war eine solche schlechte Ansicht entstanden: „So gibt es keine andere Welt, es gibt keine spontan geborenen Wesen, und es gibt keine Frucht und kein Ergebnis von gut oder schlecht getanen Taten.“ Aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

ปุจฺฉา – ตตฺถาวุโส [Pg.189] ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส ทิฏฺฐิปกาสนาจ อายสฺมโต กุมารกสฺสปตฺเถรสฺส ทิฏฺฐิวินิเวฏฺฐนกถา จ อเนกวารํ อาคตา, ตตฺถาวุโส ปฐมํ ปายาสิ ราชญฺโญ อตฺตโน ทิฏฺฐึ กถํ ปกาเสสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป ตํ มิจฺฉาทิฏฺฐึ วินิเวเฐสิ.

Frage – Dort, Freunde, kommen die Darlegung der Ansicht des Fürsten Pāyāsi und die Rede zur Widerlegung dieser Ansicht durch den ehrwürdigen Thera Kumārakassapa wiederholt vor. Wie legte dort, Freunde, zuerst der Fürst Pāyāsi seine eigene Ansicht dar, und wie widerlegte der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Ansicht?

วิสฺสชฺชนา – ปายาสิ ภนฺเต ราชญฺโญ อายสฺมนฺตํ กุมารกสฺสปํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ ‘‘อหญฺหิ โภ กสฺสป เอวํ วาที เอวํ ทิฏฺฐี อิติปิ นตฺถิ ปโรโลโก, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก’’กิ, เอวํ โข ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ อตฺตโน มิจฺฉาทิฏฺฐึ อายสฺมโต กุมารกสฺสปสฺส สนฺติเก ปกาเสสิ. อายสฺมา จ กุมารกสฺสโป สกฺขิการณํ จนฺทิมสูริยอุปมํ ทสฺเสตฺวา ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ วินิเวเฐสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, der königliche Herrscher Pāyāsi begab sich zum ehrwürdigen Kumārakassapa und sprach zu ihm so: „Ich, werter Kassapa, habe nämlich folgende Lehre und Ansicht: Es gibt keine andere Welt, es gibt keine von selbst geborenen Wesen, und es gibt keine Frucht und Vergeltung von gut und schlecht ausgeführten Taten.“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, offenbarte der königliche Herrscher Pāyāsi seine falsche Ansicht in Gegenwart des ehrwürdigen Kumārakassapa. Und der ehrwürdige Kumārakassapa widerlegte jene böse Ansicht des königlichen Herrschers Pāyāsi, indem er ihm einen handgreiflichen Beweis anhand des Gleichnisses von Mond und Sonne darlegte.

สาธุ [Pg.191] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส อายสฺมา กุมารกสฺสโป ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส สทฺธมฺมวิมุขิภูตสฺส ปจฺจกฺขโต ปรโลกํ ทสฺเสตฺวา ตํ มิจฺฉาทิฏฺฐึ วินิเวเฐสิ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa dem königlichen Herrscher Pāyāsi, welcher von falscher Ansicht und der wahren Lehre abgewandt war, die andere Welt als offenkundig aufzeigte und jene falsche Ansicht widerlegte.

ปุจฺฉา – อถ ปนาวุโส ปายาสิราชญฺโญ ทุติยมฺปิ กีทิสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein zweites Mal dar, um seine Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

วิสฺสชฺชนา – ทุติเย ปน ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ อตฺตโน มิตฺตามจฺเจ ญาติสาโลหิเต ทุจฺจริตสมงฺคิโน กาลํกเต สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน มิจฺฉาวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ[Pg.192], อายสฺมา จ กุมารกสฺสโป โจรอุปมาย ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Antwort – Beim zweiten Mal aber, ehrwürdiger Herr, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi seine falsche Behauptung, indem er eine Beweisführung bezüglich seiner Freunde und Berater, Verwandten und Blutsverwandten anführte, die ein schlechtes Leben geführt hatten und verstorben waren; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Gleichnis von den Dieben in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

สาธุ [Pg.195] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป อุปฺปนฺนํ ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa die entstandene fremde Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet hat.

ปุจฺฉา – อถ ปนาวุโส ปายาสิราชญฺโญ ตติยมฺปิ กีทิสํ สาธก ปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโนวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคห นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein drittes Mal dar, um seine Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

วิสฺสชฺชนา – ตติยมฺปน [Pg.196] ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ อตฺตโน มิตฺตามจฺเจ ญาติสาโลหิเต สุจริตสมงฺคิโน กาลํกเต ทสฺเสตฺวา อตฺตโน มิจฺฉาวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, อายสฺมา จ กุมารกสฺสโป คูถกูเป ปตปุริโสปมาย ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Antwort – Ein drittes Mal aber, ehrwürdiger Herr, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi seine falsche Behauptung, indem er seine Freunde und Berater, Verwandten und Blutsverwandten darlegte, die ein gutes Leben geführt hatten und verstorben waren; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Gleichnis von dem Mann, der in eine Kotgrube gefallen war, in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

สาธุ [Pg.199] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป อุปฺปนฺนํ ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa die entstandene fremde Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet hat.

ปุจฺฉา – อายสฺมตา อาวุโส กุมารกสฺสเปน ปุริมทิวเส ปุจฺฉิตวิสฺสชฺชิตกฺกเมน คูถกูปปุริสอุปมาย มิจฺฉาวาทํ ปฏิกฺขิปิตฺวา ธมฺมวาเท ปติฏฺฐาปิยมาเน ปิยาสิราชญฺโญ

Frage – Freund, als vom ehrwürdigen Kumārakassapa nach dem am Vortag gepflegten Ablauf von Fragen und Antworten mittels des Gleichnisses von dem Mann in der Kotgrube die falsche Behauptung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet wurde, [wie hat da] der königliche Herrscher Pāyāsi...

จตุตฺถํ [Pg.200] วา ปญฺจมํ วา กีทิสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโนวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป สหธมฺเมน ตํ มิจฺฉาวาทํ ปฏิกฺขิปิตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

... als viertes oder fünftes Mal was für eine Beweisführung dargelegt, um seine eigene Behauptung zu begründen? Und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

วิสฺสชฺชนา – ปายาสิ ภนฺเต ราชญฺโญ อายสฺมตา กุมารกสฺสเปน คูถกูเป นิมุคฺคปุริโส ปมาย มิจฺฉาวาทํ สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาเท ปติฏฺฐาปิเต จตุตฺถํ วา ปญฺจมํ วา อตฺตโน มิตฺตามจฺเจ ญาติสาโลหิเต สมาทินฺน ปญฺจสีเล สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน มิจฺฉาวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ. อายสฺมา จ กุมารกสฺสโป ตาวตึสเทโวปมาย จ ชจฺจนฺโธปมาย จาติ ทฺวีหิ อุปมาหิ ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา, ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, nachdem durch den ehrwürdigen Kumārakassapa mittels des Gleichnisses von dem in der Kotgrube versunkenen Mann die falsche Behauptung trefflich zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet worden war, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi als viertes oder fünftes Mal seine falsche Behauptung, indem er eine Beweisführung bezüglich seiner Freunde und Berater, Verwandten und Blutsverwandten anführte, welche die fünf Sittlichkeitsregeln auf sich genommen hatten. Und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene böse Ansicht mit zwei Gleichnissen – dem Gleichnis von den Tāvatiṃsa-Göttern und dem Gleichnis von dem Blindgeborenen – in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

สาธุ [Pg.204] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ กุมารกสฺสโป ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส ทฺเว อุปมาโย ทสฺเสตฺวา อุปฺปนฺนํ ปาปกํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass Kumārakassapa dem königlichen Herrscher Pāyāsi zwei Gleichnisse aufzeigte und so die entstandene böse, falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückwies und die Lehre der Wahrheit begründet stellte.

ปุจฺฉา – อถ ปนาวุโส ปายาสิราชญฺโญ ฉฏฺฐํปิ กีทิสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป สหธมฺเมน ตํ มิจฺฉาวาทํ สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein sechstes Mal dar, um seine eigene Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

วิสฺสชฺชนา – ฉฏฺฐํ ปน ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ สีลวนฺเต สมณพฺราหฺมเณ กลฺยาณธมฺเม ชีวิตุกาเม อมริตุกาเม

Antwort – Ein sechstes Mal aber, ehrwürdiger Herr, [führte] der königliche Herrscher Pāyāsi tugendhafte Asketen und Brahmanen von gutem Charakter an, die leben wollen und nicht sterben wollen,

สุขกาเม [Pg.205] ทุกฺขปฏิกูเล สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, อายสฺมาจ กุมารกสฺสโป คพฺภินี อุปมาย ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

die nach Glück streben und denen Leid zuwider ist, als Beweisführung an, um seine eigene Behauptung zu begründen; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Gleichnis von der Schwangeren in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

สาธุ [Pg.208] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป คพฺภินีอุปมํ ทสฺเสตฺวา ตํ มิจฺฉาวาทํ ปฏิกฺขิปิตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa das Gleichnis von der Schwangeren aufzeigte, jene falsche Behauptung zurückwies und die Lehre der Wahrheit begründete.

ปุจฺฉา – อถ ปนาวุโส ปายาสิราชญฺโญ สตฺตมํปิ กีทิสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein siebtes Mal dar, um seine eigene Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

วิสฺสชฺชนา – สตฺตมํ ปน ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ กุพฺภิยํ ปกฺขิปิตฺวา มาริตปุริสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, อายสฺมาจ กุมารกสฺสโป สุปินกูปมาย ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Antwort – Ein siebtes Mal aber, ehrwürdiger Herr, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi seine Behauptung, indem er die Beweisführung von dem in ein Gefäß gesteckten und getöteten Mann darlegte; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Traum-Gleichnis in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

สาธุ [Pg.210] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป สุปินกูปมํ ทสฺเสตฺวา อุปฺปนฺนํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa das Traum-Gleichnis aufzeigte und so die entstandene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückwies und die Lehre der Wahrheit begründete.

ปุจฺฉา – อถ [Pg.211] ปนาวุโส ปายาสิราชญฺโญ อฏฺฐมมฺปิ นวมมฺปิ กเถตพฺพํ กเถตฺวา ทสมํ กีทิสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป สหธมฺเมน ตํ มิจฺฉาวาทํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ.

Frage – Nun aber, Freund, nachdem der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein achtes und neuntes Mal das zu Sagende vorgebracht hatte, was für eine Beweisführung legte er als zehntes Mal dar, um seine eigene Behauptung zu begründen, und wie veranlasste der ehrwürdige Kumārakassapa ihn in gemäßer Weise dazu, jene falsche Behauptung aufzugeben?

วิสฺสชฺชนา – อฏฺฐมมฺปิ ภนฺเต นวมมฺปิ ปายาสิราชญฺโญ ยํ วา ตํ วา ปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, ทสมํ ปน ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ ฉวิอาทีนิ ฉินฺทิตฺวา มาริตปุริสํ สาธกปริยายํ ทสฺเสตฺวา อตฺตโน วาทํ ปติฏฺฐาเปสิ, อายสฺมา จ กุมารกสฺสโป อคฺคิกชฏิโลปมาย ตํ มิจฺฉาวาทํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา ธมฺมวาทํ ปติฏฺฐาเปสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, auch beim achten und neunten Mal versuchte der Herrscher Pāyāsi, indem er diese oder jene Methode aufzeigte, seine eigene Ansicht zu begründen. Beim zehnten Mal jedoch, Ehrwürdiger Herr, versuchte der Herrscher Pāyāsi, seine eigene Ansicht zu begründen, indem er die Haut und das Übrige zerschneiden ließ und einen getöteten Mann als Beweismethode anführte. Und der ehrwürdige Kumārakassapa widerlegte diese falsche Ansicht gründlich und rechtmäßig durch das Gleichnis vom feueranbetenden Asketen und begründete die Lehre der Wahrheit.

ปฏินิสฺสชฺเชตํ [Pg.213] ราชญฺญ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ. ปฏินิสฺสชฺเชตํ ราชญฺญ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ.

Gib diese schlechte Ansicht auf, o Herrscher! Gib diese schlechte Ansicht auf, o Herrscher!

สาธุ [Pg.214] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป โอปายิกํ อุปมํ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปิกํ มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ, ยํ ตสฺส ภเวยฺย ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa, indem er ein passendes Gleichnis aufzeigte, ihn jene schlechte falsche Ansicht aufgeben ließ, was ihm für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen mag.

ปุจฺฉา – อายสฺมตา อาวุโส กุมารกสฺสเปน ปุริมทิวเส ปุจฺฉิตวิสฺสชฺชิตากาเรน ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส อคฺคิกชฏิโลปมํ ทสฺเสตฺวา ตสฺมึ ปาปเก ทิฏฺฐิคเต ปฏินิสฺสชฺชาปิเต โส ตาว เถรสฺส วจนํ อนาทิยิตฺวา กีทิสญฺจ ปจฺจนีกกถํ กเถสิ, กถญฺจ เถโร กรุณาสีตลหทโย หุตฺวา อปรมฺปิ อุปมํ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ.

Frage – Nachdem, Freund, der ehrwürdige Kumārakassapa am Vortag in Form von Fragen und Antworten dem Herrscher Pāyāsi das Gleichnis vom feueranbetenden Asketen gezeigt hatte, um ihn jene schlechte Ansicht aufgeben zu lassen, welche Art von widerspenstiger Rede sprach dieser, ohne die Worte des Thera zu beachten, und wie brachte der Thera, dessen Herz von Mitgefühl gekühlt war, ihn dazu, diese schlechte Ansicht aufzugeben, indem er ein weiteres Gleichnis aufzeigte?

วิสฺสชฺชนา – ปายาสิ ภนฺเต ราชญฺโญ อายสฺมตา กุมารกสฺสเปน อคฺคิกชฏิโลปมํ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชาปิเต กิญฺจาปิ ภวํ กสฺสโป เอวมาห, อถ โข เนวาหํ สกฺโกมิ อิทํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชิตุนฺติ เอวมาทิกํ ปจฺจนีกกถํ กเถสิ, เถโร จ ภนฺเต กุมารกสฺสโป ทฺเว สตฺถวาโหปมํ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปกํ มิจฺฉาวาทํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, als der ehrwürdige Kumārakassapa dem Herrscher Pāyāsi das Gleichnis vom feueranbetenden Asketen gezeigt hatte, um ihn diese schlechte Ansicht aufgeben zu lassen, führte jener eine solche widerspenstige Rede: ‚Obgleich der ehrwürdige Kassapa dies so sagt, so kann ich diese schlechte Ansicht doch nicht aufgeben‘ und so weiter. Und der Thera Kumārakassapa, Ehrwürdiger Herr, brachte ihn dazu, diese schlechte, falsche Lehre aufzugeben, indem er das Gleichnis von den zwei Karawanenführern aufzeigte.

สาธุ [Pg.218] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส ทฺเว สตฺถวาโหปมมฺปิ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ, ตญฺหิ ตสฺส จ ตทนุยายีนญฺจ ภเวยฺย ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa dem Herrscher Pāyāsi auch das Gleichnis von den zwei Karawanenführern aufzeigte und ihn diese schlechte Ansicht aufgeben ließ. Denn dies wird ihm und seinen Anhängern für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen.

ปุจฺฉา – เอวํ [Pg.219] ปนาวุโส อายสฺมตา กุมารกสฺสเปน ยถา วุตฺตาหิ พหูหิ อุปมาหิ จ อปราหิ คูถภาริกอกฺขธุตฺตโกปมาหิ จ ตสฺมึ ปาปเก ทิฏฺฐิคเต วิสฺสชฺชาปิเต โส ตาว เถรสฺส วจนํ อนาทิยิตฺวาว ปจฺฉิมปฏิกฺเขปวเสน กีทิสํ ปจฺจนีกกถํ กเถสิ, กถญฺจ เถโร กรุณาสีตลหทโย หุตฺวา ปจฺฉิมมฺปิ อุปมํ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ.

Frage – Doch nachdem, Freund, der ehrwürdige Kumārakassapa durch die erwähnten vielen Gleichnisse und durch weitere wie das Gleichnis vom Kotsammler und vom Falschspieler jene schlechte Ansicht widerlegt hatte, welche Art von widerspenstiger Rede führte er da, indem er die Worte des Thera immer noch missachtete, als letzte Zurückweisung, und wie brachte der Thera, dessen Herz von Mitgefühl gekühlt war, ihn dazu, diese schlechte Ansicht aufzugeben, indem er ein allerletztes Gleichnis aufzeigte?

วิสฺสชฺชนา – ปายาสิ ภนฺเต ราชญฺโญ เอวํ เถเรน นานาอุปมาหิ ตสฺมึ ปาปเก ทิฏฺฐิคเต ปฏินิสฺสชฺชาปิเตปิ ปุริมนเยเนว เถรสฺส ปจฺจนีกกถํ กเถสิ, เถโรปิ จ ภนฺเต ปจฺฉิมํ สาณภาริกูปมํ ทสฺเสตฺวา กรุณาสีตลหทโย ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, obwohl der Thera durch verschiedene Gleichnisse versucht hatte, den Herrscher Pāyāsi jene schlechte Ansicht aufgeben zu lassen, führte dieser in gleicher Weise wie zuvor eine widerspenstige Rede gegen den Thera. Und der Thera, Ehrwürdiger Herr, dessen Herz von Mitgefühl gekühlt war, zeigte ihm schließlich das Gleichnis vom Hanfträger und brachte ihn dazu, diese schlechte Ansicht aufzugeben.

สาธุ [Pg.224] สาธุ อาวุโส, สาธุ โข อาวุโส ยํ อายสฺมา กุมารกสฺสโป ปายาสิสฺส ราชญฺญสฺส สาณภาริโกปมมฺปิ ทสฺเสตฺวา ตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏินิสฺสชฺชาเปสิ, ตญฺหิ ตสฺส จ ตทนุยายีนญฺจ ภเวยฺย ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa dem Herrscher Pāyāsi auch das Gleichnis vom Hanfträger aufzeigte und ihn diese schlechte Ansicht aufgeben ließ. Denn dies wird ihm und seinen Anhängern für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen.

ปุจฺฉา – อิมาย [Pg.225] ปนาวุโส ปจฺฉิมิกาย สาณภาริโกปมาย ทสฺสิตาย ปายาสิราชญฺโญ เถรสฺส ธมฺมเทสนานุภาเวน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ปสนฺโน หุตฺวา กีทิสํ ปสนฺนาการมกาสิ, กถญฺจ อายสฺมนฺตํ กุมารกสฺสปํ อนุสาสนึ ยาจิ, กถญฺจายสฺมา กุมารกสฺสโป อนุสาสิ.

Frage – Nachdem nun, Freund, dieses letzte Gleichnis vom Hanfträger aufgezeigt worden war, wie drückte der Herrscher Pāyāsi, der durch die Kraft der Lehrverkündigung des Thera Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, sein Vertrauen aus? Wie bat er den ehrwürdigen Kumārakassapa um Unterweisung, und wie unterwies ihn der ehrwürdige Kumārakassapa?

วิสฺสชฺชนา – อิมาย จ ปน ภนฺเต อุปมาย ทสฺสิตาย ปายาสิ ราชญฺโญ ‘‘ปุริเมเนว อหํ โอปมฺเมน โภโต กสฺสปสฺส อตฺตมโน อภิรทฺโธ เอวมาทินา ภนฺเต ปายาสิราชญฺโญ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย อายสฺมโต กุมารกสฺสปสฺส ธมฺมเทสนาย ปสนฺโน ปสนฺนาการมกาสิ. อิจฺฉามิ จาหํ โภ กสฺสป มหายญฺญํ ยชิตุํ, อนุสาสตุ มํ ภวํ กสฺสโป ยํ มมสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายาติ ปายาสิ ราชญฺโญ อายสฺมนฺตํ กุมารกสฺสปํ อนุสาสนึ ยาจิ, อายสฺมา จ ภนฺเต กุมารกสฺสโป ทุกฺเขตฺเต ทุพฺภูเม ปวุตฺตพีโชปมาย ทุสฺสีเลสุ ทินฺนทานสฺส น มหปฺผลภาวํ ทสฺเสตฺวา สุเขตฺเต สุภูเม ปวุตฺตพีโชปมาย สีลวนฺเตสุ ทินฺนทานสฺส มหปฺผลภาวํ ทสฺเสตฺวา ปายาสึ ราชญฺญมนุสาสิ.

Antwort – Nachdem dieses Gleichnis aufgezeigt worden war, Ehrwürdiger Herr, brachte der Herrscher Pāyāsi sein Vertrauen in diese Lehre und Disziplin durch die Lehrverkündigung des ehrwürdigen Kumārakassapa zum Ausdruck, indem er unter anderem sprach: ‚Schon mit dem ersten Gleichnis des ehrwürdigen Kassapa war ich erfreut und zufrieden.‘ Und der Herrscher Pāyāsi bat den ehrwürdigen Kumārakassapa mit den Worten um Unterweisung: ‚Ich wünsche, Herr Kassapa, ein großes Opfer darzubringen; möge der ehrwürdige Kassapa mich unterweisen, was mir für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen mag.‘ Daraufhin unterwies der ehrwürdige Kumārakassapa, Ehrwürdiger Herr, den Herrscher Pāyāsi, indem er ihm durch das Gleichnis von der Saat, die auf ein schlechtes Feld und unfruchtbaren Boden gesät wird, zeigte, dass eine Gabe an Tugendlose keine große Frucht bringt, und durch das Gleichnis von der Saat auf einem guten Feld und fruchtbarem Boden zeigte, dass eine Gabe an Tugendhafte von großer Frucht ist.

ปุจฺฉา – กถญฺจาวุโส [Pg.228] ปายาสิราชญฺโญ ทานํ อทาสิ, กถญฺจสฺส สมฺปราโย อโหสิ.

Frage – Und wie, Freund, gab der Herrscher Pāyāsi die Gaben, und wie war sein zukünftiges Schicksal?

วิสฺสชฺชนา – ปายาสิ ภนฺเต ราชญฺโญ อสกฺกจฺจํ ทานมทาสิ, อสหตฺถา ทานมทาสิ, อจิตฺตีกตํ ทานมทาสิ, อปวิทฺธํ ทานมทาสิ, โส อสกฺกจฺจํ ทานํ ทตฺวา อสหตฺถา ทานํ ทตฺวา อจิตฺตีกตํ ทานํ ทตฺวา อปวิทฺธํ ทานํ ทตฺวา กายสฺสเภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชิ สุญฺญํ เสรีสกํ วิมานํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, der Herrscher Pāyāsi gab Gaben ohne Achtung, nicht mit eigener Hand, lieblos und achtlos weggeworfen. Da er Gaben ohne Achtung, nicht mit eigener Hand, lieblos und achtlos weggeworfen gegeben hatte, wurde er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, in der Gemeinschaft der Götter der Vier Großkönige wiedergeboren, im leeren Serīsaka-Himmelspalast.

ปุจฺฉา – เตนาวุโส [Pg.231] ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ปาถิยวคฺเค ปฐมํ ปาถิยสุตฺตํ กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde von jenem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, Heiligen, vollkommen Erwachten, die erste Lehrrede im Pāthika-Abschnitt, das Pāthika-Sutta, verkündet?

วิสฺสชฺชนา – มลฺเลสุ ภนฺเต อนุปิเย นาม มลฺลานํ นิคเม ภคฺควโคตฺตํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ ภาสิตํ, ภคฺควโคตฺโต ภนฺเต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ ‘‘ปุริมานิ ภนฺเต ทิวสานิ ปุริมตรานิ สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา มํ เอตทโวจ ‘‘ปจฺจกฺขาโต ทานิ มยา ภคฺคว ภควา, น ทานาหํ ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหรามี’ติ, กจฺเจ ตํ ภนฺเต ตเถว, ยถา สุนกฺขตฺโต, ลิจฺฉวิปุตฺโต อวจา’’ติ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, sie wurde im Land der Maller, in einer Ortschaft namens Anupiyā, in Bezug auf den Wanderasketen Bhaggavagotta verkündet. Der Wanderasket Bhaggavagotta, Ehrwürdiger Herr, sprach nämlich zum Erhabenen so: ‚Vor einigen Tagen, Ehrwürdiger Herr, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir und sagte: „Bhaggavagotta, ich habe den Erhabenen nun verlassen; ich lebe nicht mehr unter der Führung des Erhabenen.“ Ist das wirklich so, Ehrwürdiger Herr, wie Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, gesagt hat?‘ Aus diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde sie verkündet.

อุทุมฺพริกสุตฺต

Das Udumbarika-Sutta

ปุจฺฉา – อุทุมฺพริกสุตฺตํ [Pg.232] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage – Und wo, Freund, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Udumbarika-Sutta vom Erhabenen verkündet?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต นิคฺโรธํ ปริพฺพาชกํ อารพฺภ ภาสิตํ, นิคฺโรโธ ภนฺเต ปริพฺพาชโก ภควโต ปรมฺมุขา ภควนฺตํเยว อารพฺภ อเนกวิหิตํ อภูตกถํ กเถสิ, ตสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf den Wanderer Nigrodha gesprochen. Der Wanderer Nigrodha, ehrwürdiger Herr, sprach in Abwesenheit des Erhabenen über den Erhabenen selbst mancherlei unwahre Rede; in diesem Zusammenhang wurde es gesprochen.

จกฺกวตฺติสุตฺต

Cakkavatti-Sutta

ปุจฺฉา – จกฺกวตฺติสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Cakkavatti-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – มคเธสุ ภนฺเต มาตุลายํ สมฺพหุเล ภิกฺขู อารพฺภ อตฺตชฺฌาสเยน สุตฺตนิกฺเขเปน ภควตา ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Land der Magadher bei Mātulā wurde es vom Erhabenen in Bezug auf zahlreiche Mönche aus eigenem Antrieb als Darlegung einer Lehrrede gesprochen.

อคฺคญฺญสุตฺต

Aggañña-Sutta

ปุจฺฉา – อคฺคญฺญสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Aggañña-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท วาเสฏฺฐํ ปพฺพชิตํ อารพฺภ ภาสิตํ, พฺราหฺมณา ภนฺเต วาเสฏฺฐ ภารทฺวาเช ปพฺพชิเต อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ อตฺตรูปาย

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī im Ostkloster, dem Palast der Mutter Migāras, in Bezug auf den in die Hauslosigkeit hinausgezogenen Vāseṭṭha gesprochen. Die Brahmanen, ehrwürdiger Herr, beschimpften und schmähten die hinausgezogenen Vāseṭṭha und Bhāradvāja mit einer ihnen eigenen

ปริภาสาย [Pg.233] ปริปุณฺณาย โน อปริปุณฺณาย, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Schmähung, die vollkommen und nicht unvollkommen war; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

ปุจฺฉา – สมฺปสาทนีย สุตฺตํ ปนาวุโส กตฺถ เกน ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo und von wem wurde das Sampasādanīya-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – นาฬนฺทายํ ภนฺเต ปาวาริกมฺพวเน อายสฺมตา สาริปุตฺเตน ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Nālandā im Mango-Hain von Pāvārika vom ehrwürdigen Sāriputta gesprochen.

ปาสาทิกสุตฺต

Pāsādika-Sutta

ปุจฺฉา – ปาสาทิกสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Pāsādika-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สกฺเกสุ ภนฺเต เวธญฺญานาม สกฺยานํ อมฺพวเน ปาสาเท จุนฺทํ สมณุทฺเทสํ อารพฺภ ภาสิตํ, จุนฺโท ภนฺเต สมณุทฺเทโส ปาวายํ นิคณฺฐสฺส นาฏปุตฺตสฺส กาลํ กิริยาย ภินฺนานํ นิคณฺฐานํ ทฺเวธิกชาตานํ ภณฺฑนชาตานํ กลหชาตานํ วิวาทาปนฺนานํ อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุชฺชนการณํ อายสฺมโต อานนฺทสฺส อาโรเจสิ, อายสฺมา จ ภนฺเต อานนฺโท ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสิ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde im Land der Sakyer im Mango-Hain der Sakyer namens Vedhaññā in einem Palast in Bezug auf den Novizen Cunda gesprochen. Der Novize Cunda, ehrwürdiger Herr, berichtete dem ehrwürdigen Ānanda über den Grund, warum nach dem Tod des Nigaṇṭha Nātaputta in Pāvā die Nigaṇṭhas gespalten, entzweit, in Streit und Zank geraten und in Konflikte verwickelt waren und einander mit Mundeslanzen verletzten; und der ehrwürdige Ānanda, ehrwürdiger Herr, berichtete dem Erhabenen diesen Sachverhalt; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

ลกฺขณสุตฺต

Lakkhaṇa-Sutta

ปุจฺฉา – ลกฺขณสุตฺตํ [Pg.234] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo wurde das Lakkhaṇa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – สาวตฺถิยํ ภนฺเต เชตวนมหาวิหาเร ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī im großen Kloster Jetavana gesprochen.

สิงฺคาลสุตฺต

Siṅgāla-Sutta

ปุจฺฉา – สิงฺคาลสุตฺตํ ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กํ อารพฺภ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Siṅgāla-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห ภนฺเต สิงฺคาลํ คหปติปุตฺตํ อารพฺภ ภาสิตํ, สิงฺคาโล ภนฺเต คหปติปุตฺโต กาลสฺเสว อุฏฺฐาย ราชคหา นิกฺขมิตฺวา อลฺลวตฺโถ อลฺลเกโส ปญฺชลิโก ปุถุทิสา นมสฺสติ ปุรตฺถิมํ ทิสํ ทกฺขิณํ ทิสํ ปจฺฉิมํ ทิสํ อุตฺตรํ ทิสํ เหฏฺฐิมํ ทิสํ อุปริมํ ทิสํ, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf Siṅgāla, den Sohn des Hausvaters, gesprochen. Der Hausvatersohn Siṅgāla, ehrwürdiger Herr, stand am frühen Morgen auf, verließ Rājagaha, und mit nassen Kleidern und nassem Haar verehrte er mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen: den Osten, den Süden, den Westen, den Norden, die Tiefe und die Höhe; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

อาฏานาฏิยสุตฺต

Āṭānāṭiya-Sutta

ปุจฺฉา – อาฏานาฏิยสุตฺตํ [Pg.235] ปนาวุโส ภควตา กตฺถ กิสฺมึ วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo und bei welchem Anlass wurde das Āṭānāṭiya-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ราชคเห [Pg.236] ภนฺเต คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต ภาสิตํ, ภควติ ภนฺเต ราชคเห วิหรติ จตฺตาโร มหาราชาโน จตุทฺทิสํ รกฺขํ ฐเปตฺวา จตุทฺทิสํ คุมฺพํ ฐเปตฺวา จตุทฺทิสํ โอวรณํ ฐเปตฺวา เกวลกปฺปํ คิชฺฌกูฏปพฺพตํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภนฺเต เวสฺสวโณ มหาราชา อาฏานาฏิยํ รกฺขํ ภควโต อาโรเจสิ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ ผาสุวิหาราย, ตสฺมึ ภนฺเต วตฺถุสฺมึ ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha auf dem Geierberg gesprochen. Als der Erhabene, ehrwürdiger Herr, in Rājagaha verweilte, begaben sich die vier großen Könige – nachdem sie in allen vier Himmelsrichtungen Wachen, Truppen und Absperrungen aufgestellt hatten und den gesamten Geierberg erleuchteten – dorthin, wo der Erhabene war. Sie näherten sich, grüßten den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend, ehrwürdiger Herr, trug der große König Vessavaṇa dem Erhabenen den Āṭānāṭiya-Schutz vor, für das wohltuende Leben der Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

สงฺคีติสุตฺต

Saṅgīti-Sutta

ปุจฺฉา – สงฺคีติ [Pg.237] สุตฺตํ ปนาวุโส กตฺถ เกน ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo und von wem wurde das Saṅgīti-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ปาวายํ ภนฺเต อายสฺมตา สาริปุตฺเตน ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Pāvā vom ehrwürdigen Sāriputta gesprochen.

ทสุตฺตรสุตฺต

Dasuttara-Sutta

ปุจฺฉา – ทสุตฺตรสุตฺตํ ปนาวุโส กตฺถ เกน ภาสิตํ.

Frage: Aber, Freund, wo und von wem wurde das Dasuttara-Sutta gesprochen?

วิสฺสชฺชนา – ทสุตฺตรสุตฺตํ ภนฺเต จมฺปายํ คคฺคราย โปกฺขรณิยา ตีเร อายสฺมตา สาริปุตฺเตน ภาสิตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, das Dasuttara-Sutta wurde in Campā am Ufer des Gaggarā-Teichs vom ehrwürdigen Sāriputta gesprochen.

ปุจฺฉา – เก [Pg.238] อาวุโส สิกฺขนฺติ.

Frage: Wer, Freund, übt sich?

วิสฺสชฺชนา – เสกฺขา จ ภนฺเต ปุถุชฺชนกลฺยาณกา จ สิกฺขนฺติ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, die auf dem Pfad Übenden und die edlen Weltlinge üben sich.

ปุจฺฉา – เก อาวุโส สิกฺขิตสิกฺขา.

Frage: Wer, Freund, hat das Training vollendet?

วิสฺสชฺชนา – อรหนฺโต ภนฺเต สิกฺขิตสิกฺขา.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, die Arahants haben das Training vollendet.

ปุจฺฉา – กสฺส [Pg.239] อาวุโส วจนํ.

Frage: Wessen Wort ist das, Freund?

วิสฺสชฺชนา – ภควโต ภนฺเต วจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es ist das Wort des Erhabenen, des Arahants, des vollkommen Erleuchteten.

ปุจฺฉา – เกนาวุโส อาภตํ.

Frage: Von wem, Freund, wurde es überliefert?

วิสฺสชฺชนา – ปรมฺปราย ภนฺเต อาภตํ.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde durch eine Traditionslinie überliefert.