නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Verehrung dem Erhabenen, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten.

සුත්තන්තපිටකෙ

Im Suttantapiṭaka

දීඝනිකායෙ

In der Dīghanikāya

සීලක්ඛන්ධවග්ගසුත්ත

Das Sīlakkhandhavaggasutta

සංගායනස්ස පුච්ඡා විස්සජ්ජනා

Fragen und Antworten der Rezitation

පුච්ඡා – පඨමමහාධම්මසංගීතිකාලෙ [Pg.1] ආවුසො ධම්මසංගාහකා මහාකස්සපාදයො මහාථෙරවරා පඨමං විනයං සංගායිත්වා තදනන්තරං කං නාම පාවචනං සංගායිංසු.

Frage – Freund, nachdem die Dhamma-Rezitoren, die hervorragenden Großältesten unter der Führung von Mahākassapa und anderen, zur Zeit des ersten großen Konzils zuerst das Vinaya rezitiert hatten, welches Wort des Meisters rezitierten sie unmittelbar danach?

විස්සජ්ජනා – පඨමමහාධම්මසංගීතියං භන්තෙ ධම්මසංගාහකා මහාකස්සපාදයො මහාථෙරවරා පඨමං විනයං සංගායිත්වා තදනන්තරං ධම්මං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, nachdem die Dhamma-Rezitoren, die hervorragenden Großältesten unter der Führung von Mahākassapa und anderen, beim ersten großen Konzil zuerst das Vinaya rezitiert hatten, rezitierten sie unmittelbar danach den Dhamma.

පුච්ඡා – ධම්මො [Pg.2] නාම ආවුසො සුත්තන්තාභිධම්මවසෙන දුවිධො, තත්ථ කතරං ධම්මං පඨමං සංගායිංසු.

Frage – Freund, der sogenannte Dhamma ist zweifach, eingeteilt in Suttanta und Abhidhamma; welchen Dhamma davon rezitierten sie zuerst?

විස්සජ්ජනා – ද්වීසු භන්තෙ ධම්මෙසු සුත්තන්තාභිධම්මපිටකෙසු පඨමං සුත්තන්තං පිටකං ධම්මං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, von den beiden Lehren, dem Suttanta- und dem Abhidhammapiṭaka, rezitierten sie zuerst das Suttantapiṭaka als Lehre.

පුච්ඡා – සුත්තන්තපිටකෙ [Pg.3]පි ආවුසො දීඝමජ්ඣිමසංයුත්තඅඞ්ගුත්තරඛුද්දකනිකායවසෙන පඤ්ච නිකායා, තෙසු පඨමං කතරං නිකායං සංගායිංසු.

Frage – Freund, auch im Suttantapiṭaka gibt es fünf Sammlungen, nämlich die Dīgha-, Majjhima-, Saṃyutta-, Aṅguttara- und Khuddakanikāya; welche dieser Sammlungen rezitierten sie zuerst?

විස්සජ්ජනා – පඤ්චසු භන්තෙ නිකායෙසු පඨමං දීඝනිකායං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, unter den fünf Sammlungen rezitierten sie zuerst die Dīghanikāya.

පුච්ඡා – දීඝනිකායෙපි ආවුසො තයො වග්ගා චතුත්තිංසා ච සුත්තානි, තෙසු කතරං වග්ගං කතරඤ්ච සුත්තං පඨමං සංගායිංසු.

Frage – Freund, auch in der Dīghanikāya gibt es drei Abteilungen und vierunddreißig Lehrreden; welche Abteilung und welche Lehrrede davon rezitierten sie zuerst?

විස්සජ්ජනා – දීඝනිකායෙපි භන්තෙ තීසු වග්ගෙසු පඨමං සීලක්ඛන්ධවග්ගං, චතුත්තිංසතියා ච සුත්තෙසු පඨමං බ්‍රහ්මජාලසුත්තං සංගායිංසු.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, auch in der Dīghanikāya rezitierten sie unter den drei Abteilungen zuerst die Sīlakkhandhavagga und unter den vierunddreißig Lehrreden zuerst das Brahmajālasutta.

බ්‍රහ්මජාලසුත්ත

Das Brahmajālasutta

පුච්ඡා – සාධු [Pg.4] සාධු ආවුසො මයම්පි දානි තතොයෙව පට්ඨාය සංගායිතුං පුබ්බකිච්චානි සමාරභාම…, තෙනාවුසො භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන බ්‍රහ්මජාලසුත්තං කත්ථ භාසිතං.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Auch wir beginnen nun, ausgehend von genau diesem Punkt, die vorbereitenden Arbeiten für das Rezitieren. Wo, Freund, wurde das Brahmajālasutta von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, verkündet?

විස්සජ්ජනා – අන්තරා ච භන්තෙ රාජගහං අන්තරා ච නාළන්දං අම්බලට්ඨිකායං රාජාගාරකෙ භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde im königlichen Rasthaus in Ambalaṭṭhikā verkündet, auf dem Weg zwischen Rājagaha und Nāḷandā.

පුච්ඡා – කං [Pg.5] ආවුසො ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Anlässlich wessen, Freund, wurde es verkündet?

විස්සජ්ජනා – සුප්පියඤ්ච භන්තෙ පරිබ්බාජකං බ්‍රහ්මදත්තඤ්ච මාණවං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, es wurde anlässlich des Wanderers Suppiya und des jungen Brahmanen Brahmadatta verkündet.

පුච්ඡා – කිස්මිං ආවුසො වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage – Aus welchem Anlass, Freund, wurde es verkündet?

විස්සජ්ජනා – වණ්ණාවණ්ණෙ භන්තෙ, සුප්පියො හි භන්තෙ අනෙකපරියායෙන බුද්ධස්ස අවණ්ණං භාසති ධම්මස්ස අවණ්ණං භාසති සඞ්ඝස්ස අවණ්ණං භාසති, සුප්පියස්ස පන පරිබ්බාජකස්ස අන්තෙවාසී බ්‍රහ්මදත්තො මාණවො අනෙකපරියායෙන බුද්ධස්ස වණ්ණං භාසති ධම්මස්ස වණ්ණං භාසති සඞ්ඝස්ස වණ්ණං භාසති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort – Bezüglich Lob und Tadel, Ehrwürdiger Herr. Denn der Wanderer Suppiya, Ehrwürdiger Herr, sprach auf vielerlei Weise zum Tadel des Buddha, zum Tadel des Dhamma und zum Tadel des Sangha. Aber der Schüler des Wanderers Suppiya, der junge Brahmane Brahmadatta, sprach auf vielerlei Weise zum Lob des Buddha, zum Lob des Dhamma und zum Lob des Sangha. In dieser Angelegenheit, Ehrwürdiger Herr, wurde es verkündet.

අනුසන්ධෙ

Die Anknüpfungspunkte

පුච්ඡා – කති [Pg.7] ආවුසො තත්ථ අනුසන්ධයො.

Frage – Wie viele Anknüpfungspunkte, Freund, gibt es dort?

විස්සජ්ජනා – තයො භන්තෙ තත්ථ අනුසන්ධයො, එකො අවණ්ණානුසන්ධි, ද්වෙ වණ්ණානුසන්ධියො.

Antwort – Drei Anknüpfungspunkte, Ehrwürdiger Herr, gibt es dort: ein Anknüpfungspunkt bezüglich des Tadels und zwei Anknüpfungspunkte bezüglich des Lobs.

පඨම අනුසන්ධෙ

Der erste Anknüpfungspunkt

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො පඨමෙ අනුසන්ධිම්හි කථං භගවතා භාසිතං, තං සංඛෙපතො කථෙහි.

Frage – Wie wurde dort, Freund, beim ersten Anknüpfungspunkt vom Erhabenen gesprochen? Berichte das in Kürze.

විස්සජ්ජනා – පඨමෙ භන්තෙ අනුසන්ධිම්හි අවණ්ණෙ මනොපදොසං නිවාරෙත්වා, තත්ථ ච ආදීනවං දස්සෙත්වා, තත්ථ පටිපජ්ජිතබ්බාකාරො භගවතා භාසිතො.

Antwort – Beim ersten Anknüpfungspunkt, Ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene, nachdem er Verärgerung des Geistes angesichts von Tadel abgewehrt und das Elend darin aufgezeigt hatte, die Art und Weise dargelegt, wie man sich dabei verhalten soll:

මමං [Pg.8] වා භික්ඛවෙ පරෙ අවණ්ණං භාසෙය්‍යුං, ධම්මස්ස වා අවණ්ණං භාසෙය්‍යුං සඞ්ඝස්ස වා අවණ්ණං භාසෙය්‍යුං, තත්‍ර තුම්හෙහි න ආඝාතො අප්පච්චයො න චෙතසො අනභිරද්ධි කරණීයා…

»Ihr Mönche, wenn andere von mir Tadelndes sprechen sollten, oder vom Dhamma Tadelndes sprechen sollten, oder vom Sangha Tadelndes sprechen sollten, so solltet ihr deshalb weder Groll noch Unmut noch Unzufriedenheit des Geistes hegen ...«

දුතිය අනුසන්ධෙ

Der zweite Anknüpfungspunkt

පුච්ඡා – සාධු [Pg.9] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො භගවා අත්තනා පරමුක්කං සාගතඛන්තීගුණසමන්නාගතො අත්තනො සාවකභූතෙ අම්හෙපි තත්ථ සමාදාපෙසි, අත්තනා ච ලොකධම්මෙසු අනිඤ්ජනසභාවො අම්හාකම්පි තථත්තාය ඔවාදමදාසි, දුතියෙපනාවුසො අනුසන්ධිම්හි කථං භගවතා භාසිතං, තම්පි සංඛෙපතො පකාසෙහි.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Vorzüglich wahrlich ist der Erhabene, der selbst mit der Eigenschaft höchster Geduld ausgestattet ist, und uns, die wir seine Jünger sind, ebenfalls dazu anhielt. Selbst unerschütterlich angesichts der weltlichen Dinge, gab er auch uns die Ermahnung, ebenso zu sein. Wie aber, Freund, wurde beim zweiten Anknüpfungspunkt vom Erhabenen gesprochen? Erkläre auch dies in Kürze.

විස්සජ්ජනා – දුතියෙ පන භන්තෙ අනුසන්ධිම්හි වණ්ණෙ චෙතසො උප්පිලාවිතත්තං නිසෙධෙත්වා, තත්ථ ච ආදීනවං දස්සෙත්වා, තත්ථ ච පටිපජ්ජනාකාරං දස්සෙත්වා, පුථුජ්ජනස්ස වණ්ණභූමිභූතානි තීණි සීලානි විත්ථාරතො භගවතා භාසිතානි.

Antwort – Beim zweiten Anknüpfungspunkt aber, Ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene, nachdem er das Aufwallen des Geistes angesichts von Lob abgewehrt, das Elend darin aufgezeigt und die Art und Weise des Verhaltens dabei dargelegt hatte, die drei Arten der Sittenregeln ausführlich dargelegt, die die Grundlage für das Lob seitens eines Weltlings bilden.

මමං [Pg.10] වා භික්ඛවෙ පරෙ වණ්ණං භාසෙය්‍යුං, ධම්මස්ස වා වණ්ණං භාසෙය්‍යුං, සඞ්ඝස්ස වා වණ්ණං භාසෙය්‍යුං, තත්‍ර තුම්හෙහි න ආනන්දො න සොමනස්සං න චෙතසො අභිරද්ධි කරණීයා –

»Ihr Mönche, wenn andere von mir Lobendes sprechen sollten, oder vom Dhamma Lobendes sprechen sollten, oder vom Sangha Lobendes sprechen sollten, so solltet ihr deshalb weder Freude noch Frohsinn noch Entzücken des Geistes hegen –«

තතිය අනුසන්ධෙ

Der dritte Anknüpfungspunkt

පුච්ඡා – සාධු [Pg.11] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො භගවා අත්තනා පරමුක්කංසගතසුපරිසුද්ධසීලසමන්නාගතො, තං අත්තනො සුපරිසුද්ධසීලං දස්සෙත්වා පරෙපි තත්ථ නියොජෙසි, තතියෙ පනාවුසො අනුසන්ධිම්හි කථං භගවතා භාසිතං, තං සංඛෙපතො පකාසෙහි.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Vorzüglich wahrlich ist der Erhabene, der selbst mit höchst vollkommener und reinster Sittlichkeit ausgestattet ist. Nachdem er diese seine reinste Sittlichkeit aufgezeigt hatte, spornte er auch andere dazu an. Wie aber, Freund, wurde beim dritten Anknüpfungspunkt vom Erhabenen gesprochen? Erkläre dies in Kürze.

විස්සජ්ජනා – තතියෙ පන භන්තෙ අනුසන්ධිම්හි ද්වාසට්ඨි දිට්ඨියො සබ්බඤ්ඤුත ඤාණෙන විත්ථාරතො විභජිත්වා, තාසඤ්ච ඡ ඵස්සායතනපදට්ඨානභාවං විභාවෙත්වා, මිච්ඡාදිට්ඨිගතිකාධිට්ඨා නඤ්ච වට්ටං කථෙත්වා, යුත්තයොගභික්ඛුඅධිට්ඨානඤ්ච විවට්ටං කථෙත්වා, මිච්ඡාදිට්ඨිගතිකස්ස දෙසනාජාලතො අවිමුත්තභාවං [Pg.12] දෙසනාජාලතො විමුත්තස්ස නත්ථිකභාවඤ්ච විභාවෙත්වා, අත්තනො ච කත්ථචි අපරියාපන්නභාවං දස්සෙත්වා, උපාදිසෙසනිබ්බානධාතුං පාපෙත්වා දෙසනා භගවතා නිට්ඨාපිතා.

Antwort – Beim dritten Anknüpfungspunkt aber, Ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene, nachdem er die zweiundsechzig Ansichten durch sein Allwissens-Wissen im Einzelnen analysiert und dargelegt hatte, dass die sechs Sinnesbereiche deren unmittelbare Ursache sind, nachdem er den Daseinskreislauf als Standpunkt derer, die falschen Ansichten anhängen, und die Befreiung vom Kreislauf als Standpunkt eines eifrig übenden Mönchs dargelegt hatte, nachdem er dargetan hatte, dass der Anhänger falscher Ansichten aus dem Netz der Lehrverkündigung nicht befreit ist, während es für den aus dem Netz der Lehrverkündigung Befreiten kein weiteres Dasein gibt, und nachdem er aufgezeigt hatte, dass er selbst nirgendwo mehr verstrickt ist, indem er zum Nibbāna-Element mit verbleibendem Daseinsrest hinführte, die Lehrverkündigung abgeschlossen.

උච්ඡින්නභාවනෙත්තිකො [Pg.13] භික්ඛවෙ තථාගතස්ස කායො තිට්ඨති, යාවස්ස කායො ඨස්සති තාව නං දක්ඛන්ති දෙවමනුස්සා, කායස්ස භෙදා උද්ධං ජීවිතපරියාදානා න නං දක්ඛන්ති දෙවමනුස්සා.

»Ihr Mönche, der Körper des Tathāgata steht da, nachdem das Leitseil zum Werden durchschnitten ist. Solange sein Körper bestehen bleibt, werden ihn Götter und Menschen sehen. Nach dem Zerfall des Körpers, über das Ende des Lebens hinaus, werden ihn Götter und Menschen nicht mehr sehen.«

සුත්තනිදෙසනා

Die Darlegung der Lehrrede

පුච්ඡා – සාධු [Pg.14] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො භගවා අත්තනා ද්වාසට්ඨි දිට්ඨියො ච ඡ ඵස්සායතනානි ච ද්වාදස පටිච්චසමුප්පාදඞ්ගානි ච සබ්බසො පරිජානිත්වා තෙසං පරිජානනත්ථාය පරෙසම්පි තථත්තාය ධම්මං පකාසෙති, සුත්තඤ්ච නාම ආවුසො චතුන්නං සුත්තනික්ඛෙපානං අඤ්ඤතරවසෙනෙව නික්ඛිත්තං, තස්මා තෙසු ඉදං සුත්තං කතරෙන සුත්තනික්ඛෙපෙන භගවතා නික්ඛිත්තං.

Frage – Sehr gut, sehr gut, Freund! Vorzüglich wahrlich hat der Erhabene selbst die zweiundsechzig Ansichten, die sechs Sinnesbereiche und die zwölf Glieder des Entstehens in Abhängigkeit vollständig durchschaut, und verkündet auch anderen den Dhamma, damit sie diese ebenso vollkommen durchschauen. Und eine Lehrrede, Freund, wird gewiss gemäß einer der vier Arten der Darlegung einer Lehrrede dargelegt. Auf welche dieser Arten der Darlegung wurde diese Lehrrede daher vom Erhabenen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – චතූසු භන්තෙ සුත්තනික්ඛෙපෙසු අට්ඨුප්පත්තිනික්ඛෙපන ඉදං සුත්තං නික්ඛිත්තං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, unter den vier Weisen, eine Lehrrede einzuführen, ist diese Lehrrede durch die Einführung aufgrund eines Anlasses eingeführt worden.

පුච්ඡා – කස්ස [Pg.15] ආවුසො වචනං.

Frage: Wessen Wort ist es, Freund?

විස්සජ්ජනා – භගවතො භන්තෙ වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es ist das Wort des Erhabenen, des Arahats, des vollkommen Erwachten.

පුච්ඡා – කෙනාවුසො [Pg.16] ආභතං.

Frage: Durch wen wurde es überliefert, Freund?

විස්සජ්ජනා – පරම්පරාය භන්තෙ ආභතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde durch die Überlieferungsreihe überbracht.

පුච්ඡා – අත්ථි නු ඛො ආවුසො එත්ථ කොචි විරද්ධදොසා, යෙන පච්ඡිමා ජනා මිච්ඡාඅත්ථං ගණ්හෙය්‍යුං.

Frage: Gibt es hierbei wohl, Freund, irgendeinen Fehler der Entstellung, durch den spätere Generationen eine falsche Bedeutung erfassen könnten?

විස්සජ්ජනා – නත්ථි භන්තෙ.

Antwort: Es gibt keinen, ehrwürdiger Herr.

සාමඤ්ඤඵලසුත්ත

Sāmaññaphalasutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.17] භගවතා…පෙ… සම්මාසම්බුද්ධෙන සාමඤ්ඤඵලසුත්තං කත්ථ භාසිතං.

Frage: Freund, wo wurde das Sāmaññaphalasutta von jenem Erhabenen, … [usw.] … vollkommen Erwachten gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ ජීවකස්ස කොමාරභච්චස්ස අම්බවනෙ භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha im Mangowäldchen von Jīvaka Komārabhacca gesprochen.

පුච්ඡා – කෙනාවුසො සද්ධිං භගවතා භාසිතං.

Frage: Mit wem zusammen, Freund, wurde es vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රඤ්ඤා භන්තෙ මාගධෙන අජාතසත්තුනා වෙදෙහිපුත්තෙන සද්ධිං භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde zusammen mit dem magadhischen König Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, gesprochen.

පුච්ඡා – තං [Pg.18] පනාවුසො සුත්තං චතුන්නං සුත්තනික්ඛෙපානං කතරෙන සුත්තනික්ඛෙපෙන භගවතා නික්ඛිත්තං.

Frage: Aber, Freund, durch welche der vier Weisen, eine Lehrrede einzuführen, wurde diese Lehrrede vom Erhabenen eingeführt?

විස්සජ්ජනා – චතුන්නං භන්තෙ සුත්තනික්ඛෙපානං පුච්ඡාවසිකෙන සුත්තනික්ඛෙපෙන නික්ඛිතං භගවතා.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, unter den vier Weisen, eine Lehrrede einzuführen, wurde sie vom Erhabenen durch die Einführung aufgrund einer Frage eingeführt.

අජාතසත්තු

Ajātasattu

පුච්ඡා – සා පනාවුසො පුච්ඡා කෙනාකාරෙන සමුප්පන්නා.

Frage: Auf welche Weise aber, Freund, entstand diese Frage?

විස්සජ්ජනා – රාජා භන්තෙ මාගධො අජාසත්තු වෙදෙහිපුත්තො තදහුපොසථෙ පන්නරසෙ කොමුදියා චාතුමාසිනියා පුණ්ණාය පුණ්ණමාය රත්තියා යෙන භගවා තෙනුපසංකමි, උපසංකමිත්වා භගවන්තං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සංදිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුච්ඡි, එවං ඛො සා භන්තෙ පුච්ඡා උප්පන්නා.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, der magadhische König Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, begab sich an jenem Uposatha-Tag, dem fünfzehnten, in der Vollmondnacht der Komudī-Feier im vierten Monat, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, fragte er den Erhabenen nach der sichtbaren Frucht des Asketentums im gegenwärtigen Leben; so, ehrwürdiger Herr, entstand diese Frage.

රම්මණීයා [Pg.19] වත භො දොසිනා රත්ති, අභිරූපා වත භො දොසිනා රත්ති, දස්සනීයා වත භො දොසිනා රත්ති, පාසාදිකා වත භො දොසිනා රත්ති, ලක්ඛඤ්ඤා වත භො දොසිනා රත්ති….

„Wahrlich herrlich ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich schön ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich anmutig ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich friedvoll ist diese mondhelle Nacht! Wahrlich verheißungsvoll ist diese mondhelle Nacht! …“

කං නුඛ්වජ්ජ සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පයිරුපාසෙය්‍යාම….

„Welchen Asketen oder Brahmanen sollten wir wohl heute aufsuchen …?“

යං [Pg.20] නො පයිරුපසතො චිත්තං පසීදෙය්‍ය….

„… durch dessen Aufsuchen unser Geist Vertrauen gewinnen könnte?“

ඡරාජීවක

Sechs Lehrer und Jīvaka

ත්වං පන සම්ම ජීවක කිං තුණ්හීසි –

„Du aber, mein lieber Jīvaka, warum schweigst du?“

අයං [Pg.21] දෙව අම්හාකං භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො අම්හාකං අම්බවනෙ විහරති.

„Majestät, dieser unser Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erwachte, weilt in unserem Mangowäldchen.“

තං ඛො පන භගවන්තං එවං කල්‍යාණො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගතො ‘‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරොපුරිසදම්මසාරථි සත්ථාදෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’’ති.

„Über diesen Erhabenen ist folgender gute Ruf erschallt: ‚So ist er, der Erhabene: ein Heiliger, vollkommen Erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, der Wohlgegangene, der Weltkenner, der unübertreffliche Lenker zu zähmender Menschen, der Lehrer von Göttern und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘“

තං දෙවො භගවන්තං පයිරුපාසතු, අප්පෙවනාම දෙවස්ස භගවන්තං පයිරුපාසතො චිත්තං පසීදෙය්‍ය.

„Möge Majestät diesen Erhabenen aufsuchen; vielleicht wird der Geist der Majestät beim Aufsuchen des Erhabenen Vertrauen gewinnen.“

තෙන හි සම්ම ජීවක හත්ථියානානි කප්පාපෙහි.

„Nun denn, mein lieber Jīvaka, lass die Reitelefanten bereitmachen.“

කප්පිතානි [Pg.22] ඛො තෙ දෙව හත්ථියානානි, යස්ස දානි කාලං මඤ්ඤසි.

„Die Reitelefanten sind bereitgestellt, Majestät; tu nun, was du für zeitgemäß hältst.“

අජාතසත්තු

Ajātasattu

කිච්චි මං සම්ම ජීවක න වඤ්චෙසි, කච්චි මං සම්ම ජීවක න පලම්භෙසි….

„Du betrügst mich doch nicht, mein lieber Jīvaka? Du hintergehst mich doch nicht, mein lieber Jīvaka …?“

මා භායි මහාරාජ, මා භායි මහාරාජ….

„Fürchte dich nicht, o Großer König! Fürchte dich nicht, o Großer König! …“

න තං දෙව වඤ්චෙමි, න තං දෙව පලම්භාමි….

„Ich betrüge dich nicht, Majestät; ich hintergehe dich nicht, Majestät …“

අජාතසත්ත

Ajātasattu

එසො [Pg.23] මහාරාජ භගවා, එසො මහාරාජ භගවා මජ්ඣිමං ථම්භං නිස්සාය පුරත්ථාභිමුඛො නිසින්නො පුරක්ඛතො භික්ඛුසඞ්ඝස්ස….

„Das dort, o Großer König, ist der Erhabene; das dort, o Großer König, ist der Erhabene, der sich an die mittlere Säule lehnt, nach Osten blickt und umgeben von der Mönchsgemeinde sitzt …“

ඉමිනා මෙ උපසමෙන උදයභද්දො කුමාරො සමන්නාගතො හොතු…

„Möge der Prinz Udayabhadda mit solchem Frieden ausgestattet sein …“

අගමා [Pg.24] ඛො ත්වං මහාරාජ යථා පෙමං.

„Du bist dorthin gegangen, o Großer König, wohin deine Liebe gerichtet ist.“

පුච්ඡෙය්‍යාමහං භන්තෙ භගවන්තං කිඤ්චිදෙව දෙසං සචෙ මෙ භගවා ඔකාසං කරොති පඤ්හස්ස වෙය්‍යාකරණාය.

„Ich möchte den Erhabenen, ehrwürdiger Herr, über einen bestimmten Punkt befragen, falls der Erhabene mir die Gelegenheit gibt, eine Frage vorzulegen.“

පුච්ඡ මහාරාජ යදාකඞ්ඛසි.

„Frage, o Großer König, was immer du wünschst.“

යථා [Pg.25] නු ඛො ඉමානි භන්තෙ පුථුසිප්පායතනානි, සෙය්‍යථිදං, හත්ථාරොහා අස්සාරොහා රථිකා ධනුග්ගහා චෙලකා චලකා පිණ්ඩදායකා (පෙය්‍යාල) ගණකා මුද්දිකා, අඤ්ඤානිපි එවං ගතිකානි පුථුසිප්පායතනානි, තෙ තෙන සිප්පෙන සන්දිට්ඨිකං සිප්පඵලං ජීවන්ති, තෙ තෙන අත්තානං සුඛෙන්ති පීණෙන්ති, මාතාපිතරො සුඛෙන්ති, පීණෙන්ති, පුත්තදාරං සුඛෙන්ති පීණෙන්ති, මිත්තාමච්චෙ සුඛෙන්ති පීණෙන්ති සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨපෙන්ති සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනිකං, සක්කා නු ඛො භන්තෙ එවමෙව දිට්ඨෙව ධම්මෙ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පඤ්ඤපෙතුං.

„So wie, ehrwürdiger Herr, diese verschiedenen Handwerke und Berufe, wie zum Beispiel: Elefantenreiter, Reiter, Wagenlenker, Bogenschützen, Fahnenträger, Lagerordner, Verpfleger [usw.], Buchhalter, Rechner und andere verschiedene Berufe ähnlicher Art; sie leben im gegenwärtigen Leben von der sichtbaren Frucht ihres Handwerks. Damit machen sie sich selbst glücklich und zufrieden, machen ihre Eltern glücklich und zufrieden, machen Frau und Kinder glücklich und zufrieden, machen ihre Freunde und Gefährten glücklich und zufrieden. Sie stiften für Asketen und Brahmanen eine emporstrebende Gabe, die zum Himmel führt, glückbringende Früchte trägt und in den Himmel führt. Ist es möglich, ehrwürdiger Herr, ebenso eine sichtbare Frucht des Asketentums im gegenwärtigen Leben aufzuzeigen?“

පුච්ඡා – තදා [Pg.26] ආවුසො කථං භගවතා රාජා අජාතසත්තු වෙදෙහි පුත්තො පටිපුච්ඡිතො කථඤ්ච තෙන භගවතො ආරොචිතං.

Frage: Wie wurde damals, Freund, der König Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, vom Erhabenen zurückgefragt, und was berichtete er dem Erhabenen?

විස්සජ්ජනා – ‘‘අභිජානාසි නො ත්වං මහාරාජ ඉමං පඤ්හං අඤ්ඤෙ සමණබ්‍රාහ්මණෙ පුච්ඡිතාති, අභිජානාමහං භන්තෙ අඤ්ඤෙ සමණබ්‍රාහ්මණෙ පුච්ඡිතාති, යථාකථං පන තෙ මහාරාජ බ්‍යාකරිංසු, සචෙ තෙ අගරු, භාසස්සූති න ඛො මෙ භන්තෙ ගරු, යත්ථස්ස භගවා නිසින්නො භවන්තරූපො වාති, තෙනෙහි මහාරාජ භාසස්සූ’’ති, එවං ඛො භන්තෙ තදා භගවතා රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහි පුත්තො පටිපුච්ඡිතො, එවං ඛො භන්තෙ තෙන තදා භගවතො ආරොචිතං.

Antwort: ‚Erinnerst du dich, o Großer König, diese Frage auch schon anderen Asketen und Brahmanen gestellt zu haben?‘ ‚Ich erinnere mich, ehrwürdiger Herr, sie anderen Asketen und Brahmanen gestellt zu haben.‘ ‚Wie aber, o Großer König, haben sie es dir erklärt? Wenn es dir keine Mühe macht, so erzähle es.‘ ‚Es macht mir keine Mühe, ehrwürdiger Herr, wo der Erhabene oder jemand wie du sitzt.‘ ‚Nun denn, o Großer König, erzähle es.‘ – So, ehrwürdiger Herr, wurde damals der magadhische König Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, vom Erhabenen zurückgefragt, und so berichtete er es damals dem Erhabenen.

පූරණකස්සප අයූවාද

Die Lehre von Pūraṇa Kassapa über das Nicht-Wirken

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.28] පූරණකස්සපස්ස සන්තිකෙ පුච්ඡාවිස්සජ්ජනා අහොසි.

Frage: Und wie, Freund, fand das Fragen und Antworten bei Pūraṇa Kassapa statt?

විස්සජ්ජනා – එකමිදං භන්තෙ සමයං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො යෙන පූරණො කස්සපො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා පූරණං කස්සපං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුච්ඡි, අථ ඛො භන්තෙ පූරණො කස්සපො කරොතො ඛො මහාරාජ කාරයතො, ඡින්දතො ඡෙදාපයතො, පචතො පාචාපයතො, සොචයතො සොචාපයතො (පෙය්‍යාල) කරොතො න කරීයති පාපං ත්‍යාදිනා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස සංදිට්ඨි කං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො සමානො අකිරියං බ්‍යාකාසි, එවං ඛො භන්තෙ පූරණස්ස කස්සපස්ස සන්තිකෙ පුච්ඡාවිස්සජ්ජනා අහොසි.

Antwort: Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Vedeha-Sohn, dorthin, wo Pūraṇa Kassapa war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Pūraṇa Kassapa nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens. Da nun, Ehrwürdiger, erklärte Pūraṇa Kassapa, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, die Wirkungslosigkeit des Handelns mit den Worten: „Wenn einer handelt, o Großkönig, oder handeln lässt, verstümmelt oder verstümmeln lässt, quält oder quälen lässt, betrübt oder betrüben lässt ... [usw.] ... so begeht der Handelnde kein Übel.“ So, Ehrwürdiger, fand das Fragen und Antworten bei Pūraṇa Kassapa statt.

පූරණකස්සපවාද

Die Lehre des Pūraṇa Kassapa

නිස්සිරිකො [Pg.30] වත ආවුසො පූරණස්ස කස්සපස්ස වාදො අනත්ථසංහිතො ජිගුච්ඡනීයො අතිවිය භයානකො, යෙ තස්ස වචනං සොතබ්බං සද්ධාතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍යුං, තෙසං තං අස්ස දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය, එත්තකෙනෙව අජ්ජ මයං පුච්ඡාවිස්සජ්ජනං ථපෙස්සාම.

Wahrlich glanzlos, Freund, ist die Lehre des Pūraṇa Kassapa, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend. Wer meint, seine Worte hören und ihnen Glauben schenken zu müssen, dem wird das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen. Damit wollen wir für heute das Fragen und Antworten beenden.

මක්ඛලිගොසාල අයූවාද

Die Lehre von Makkhali Gosāla über das Nicht-Wirken

පුච්ඡා – පුරිමදිවසෙ ආවුසො මයා සාමඤ්ඤඵලසුත්තස්ස නිදානපරියාපන්නානි පුච්ඡිතබ්බට්ඨානානි කානිචි කානිචි පුච්ඡිතානි, තයා ච සුට්ඨු විස්සජ්ජිතානි, අජ්ජ පන යථානුප්පත්තමක්ඛලිගොසාය වාදතො පට්ඨාය පුච්ඡිස්සාමි, මක්ඛලි පන ආවුසො

Frage: Gestern, Freund, habe ich einige der fragenwürdigen Punkte aus der Einleitung der Sāmaññaphala-Sutta erfragt, und sie wurden von dir gut beantwortet. Heute aber werde ich, der Reihe nach fortfahrend, ausgehend von der Lehre des Makkhali Gosāla fragen. Wie aber, Freund...

ගොසාලො [Pg.31] රඤ්ඤා මාගධෙන අජාතසත්තුනා වෙදෙහිපුත්තෙන සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො කථං බ්‍යාකාසි.

... Gosāla, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, wie hat er geantwortet?

විස්සජ්ජනා – එකමිදං භන්තෙ සමයං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො යෙන මක්ඛලිගොසාලො තෙනුපසංකමි, උපසංකමිත්වා මක්ඛලිං ගොසාලං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුච්ඡි, අථ ඛො භන්තෙ මක්ඛලිගොසාලො රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං එතදවොච ‘‘නත්ථි මහාරාජ හෙතු නත්ථි පච්චයො සත්තානං සංකිලෙසාය, අහෙතූ අපච්චයා සත්තා සංකිලිස්සන්ති. නත්ථි මහාරාජ හෙතු නත්ථි පච්චයො සත්තානං විසුද්ධියා, අහෙතූ අපච්චයා සත්තා විසුජ්ඣන්ති, (පෙය්‍යාල) චුල්ලාසීති මහාකප්පිනො සතසහස්සානි, යානි බාලෙ ච පණ්ඩිතෙ ච සන්ධාවිත්වා සංසරිත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සන්ති, තත්ථ නත්ථි ‘ඉමිනාහං සීලෙන වා වතෙන වා තපෙන වා බ්‍රහ්මචරියෙන වා අපරිපක්කං වා කම්මං පරිපාචෙස්සාමි, පරිපක්කං වා කම්මං ඵුස්ස ඵුස්ස බ්‍යන්තිං කරිස්සාමී’ති හෙවං නත්ථි. දොණමිතෙ සුඛදුක්ඛෙ, පරියන්තකතෙ සංසාරෙ නත්ථි හායනවඩ්ඪනෙ, නත්ථි උක්කංසාවකංසෙ. සෙය්‍යථාපි නාම සුත්තපුට්ඨෙ ඛිත්තෙ නිබ්බෙඨියමානමෙව පලෙති, එවමෙව බාලෙ ච පණ්ඩිතෙ ච සන්ධාවිත්වා සංසරිත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සන්තී’’ති, ඉත්ථං ඛො භන්තෙ රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස මක්ඛලිගොසාලො සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො සමානො සංසාරසුද්ධිං බ්‍යාකාසි.

Antwort: Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Vedeha-Sohn, dorthin, wo Makkhali Gosāla war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Makkhali Gosāla nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens. Da sprach, Ehrwürdiger, Makkhali Gosāla zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn: „Es gibt, o Großkönig, keine Ursache und keinen Grund für die Verunreinigung der Wesen; ohne Ursache und ohne Grund werden die Wesen verunreinigt. Es gibt, o Großkönig, keine Ursache und keinen Grund für die Reinigung der Wesen; ohne Ursache und ohne Grund werden die Wesen gereigt ... [usw.] ... Vierundachtzigmal hunderttausend große Weltzeitalter hindurch müssen Toren wie auch Weise wandern und durch den Daseinskreislauf ziehen, um schließlich dem Leiden ein Ende zu setzen. Dabei gibt es kein: ‚Durch diese Tugend, durch dieses Gelübde, durch diese Kasteiung oder durch dieses heilige Leben werde ich noch unreifes Karma zur Reife bringen, oder reifes Karma durch wiederholtes Erfahren auflösen‘ – so etwas gibt es nicht. Lust und Schmerz sind zugemessen, der Daseinskreislauf ist begrenzt. Es gibt kein Abnehmen oder Zunehmen, kein Steigen oder Sinken. Gleichwie ein weggeworfenes Garnknäuel sich so weit abwickelt, wie das Garn reicht, ebenso müssen Toren und Weise wandern und durch den Daseinskreislauf ziehen, um schließlich dem Leiden ein Ende zu setzen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, erklärte Makkhali Gosāla, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, die Reinigung durch den Daseinskreislauf.

මක්ඛලිගොසාලවාද

Die Lehre des Makkhali Gosāla

අයම්පි [Pg.33] ආවුසො වාදො නිස්සිරිකොයෙව අනත්ථසංහිතො ජිගුච්ඡනීයො අති විය භයානකො, යෙ තස්ස වචනං සොතබ්බං සද්ධාතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍යුං, තෙසං තං අස්ස දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය.

Auch diese Lehre, Freund, ist wahrlich glanzlos, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend. Wer meint, seine Worte hören und ihnen Glauben schenken zu müssen, dem wird das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.

අජිතකෙසකම්බලවාද

Die Lehre des Ajita Kesakambala

පුච්ඡා – අථාපරම්පි [Pg.34] පුච්ඡාමි, අජිතො පන ආවුසො කෙසකම්බලො රඤ්ඤා මාගධෙන අජාතසත්තුනා වෙදෙහිපුත්තෙන සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො කථං බ්‍යාකාසි.

Frage: Nun frage ich ein Weiteres: Wie aber, Freund, hat Ajita Kesakambala, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, geantwortet?

විස්සජ්ජනා – එකමිදං භන්තෙ සමයං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො යෙන අජිතො කෙසකම්බලො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා අජිතං කෙසකම්බලං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුච්ඡි, අථ ඛො භන්තෙ අජිතො කෙසකම්බලො රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං එතදවොච ‘‘නත්ථි මහාරාජ දින්නං, නත්ථි යිට්ඨං, නත්ථි හුතං, නත්ථි සුකතදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකො, නත්ථි අයං ලොකො, නත්ථි පරො ලොකො, නත්ථි මාතා, නත්ථි පිතා, නත්ථි සත්තා ඔපපාතිකා, නත්ථි ලොකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා සම්මග්ගතා සම්මාපටිපන්නා, යෙ ඉමඤ්ච ලොකං පරඤ්ච ලොකං සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදෙන්ති. (පෙය්‍යාල) බාලෙ ච පණ්ඩිතෙ ච කායස්ස භෙදා උච්ඡිජ්ජන්ති විනස්සන්තී’’ති. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අජිතො කෙසකම්බලො [Pg.35] සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො සමානො උච්ඡෙදං බ්‍යාකාසි.

Antwort: Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Vedeha-Sohn, dorthin, wo Ajita Kesakambala war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Ajita Kesakambala nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens. Da sprach, Ehrwürdiger, Ajita Kesakambala zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn: „Es gibt, o Großkönig, kein Geben, kein Opfern, kein Darbringen. Es gibt keine Frucht und keine Vergeltung für gute und schlechte Taten. Es gibt weder diese Welt noch eine jenseitige Welt. Es gibt weder Mutter noch Vater. Es gibt keine spontan geborenen Wesen. Es gibt auf der Welt keine Asketen und Brahmanen, die den rechten Weg eingeschlagen haben und recht wandeln, die diese und jene Welt durch eigenes höheres Wissen erkannt, verwirklicht und verkündet haben ... [usw.] ... Toren wie auch Weise werden beim Zerfall des Körpers vernichtet und vergehen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, erklärte Ajita Kesakambala, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, die Vernichtung.

අජිතකෙසකම්බල

Ajita Kesakambala

අයම්පි [Pg.37] ඛො ආවුසො නිස්සිරිකොයෙව, අනත්ථසංහිතො ජිගුච්ඡනීයො අති විය භයානකො, යෙ තස්ස වචනං සොතබ්බං සද්ධාතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍යුං, තෙසං තං අස්ස දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය.

Auch diese, fürwahr, Freund, ist wahrlich glanzlos, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend. Wer meint, seine Worte hören und ihnen Glauben schenken zu müssen, dem wird das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.

පකුධකච්චායනවාද

Die Lehre des Pakudha Kaccāyana

පුච්ඡා – අථාපරම්පි [Pg.38] පුච්ඡාමි, පකුධො පන ආවුසො කච්චායනො රඤ්ඤා මාගධෙන අජාතසත්තුනා වෙදෙහිපුත්තෙන සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො කථං බ්‍යාකාසි.

Frage: Nun frage ich ein Weiteres: Wie aber, Freund, hat Pakudha Kaccāyana, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, nach der sichtbaren Frucht des Asketenlebens gefragt wurde, geantwortet?

විස්සජ්ජනා – එකමිදං භන්තෙ සමයං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො යෙන පකුධො කච්චායනො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා පකුධං කච්චායනං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුච්ඡි, අථ ඛො භන්තෙ පකුධො කච්චායනො රාජානං මාගධං අජාසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං එතදවොච ‘‘සත්තිමෙ මහාරාජ කායා අකටා අකටවිධා අනිම්මිතා අනිම්මාතා වඤ්චා කූටට්ඨා එසිකට්ඨායිතා, තෙ න ඉඤ්ජන්ති, න විපරිණාමෙන්ති, න අඤ්ඤමඤ්ඤං බ්‍යාබාධෙන්ති, නාලං අඤ්ඤමඤ්ඤස්ස සුඛාය වා දුක්ඛාය වා සුඛදුක්ඛාය වා. කතමෙ සත්ත, පථවීකායො, ආපොකායො, තෙජොකායො [Pg.39] වායොකායො, සුඛෙ, දුක්ඛෙ, ජීවෙ සත්තමෙ. ඉමෙ සත්තකායා අකටා අකටවිධා අනිම්මිතා අනිම්මාතා වඤ්ච්‍යා කූටට්ඨා එසිකට්ඨායිතා, තෙ න ඉඤ්ජන්ති, න විපරිණාමෙන්ති, න අඤ්ඤමඤ්ඤං බ්‍යාබාධෙන්ති, නාලං අඤ්ඤමඤ්ඤස්ස සුඛාය වා දුක්ඛාය වා සුඛදුක්ඛාය වා. තත්ථ නත්ථි හන්තා වා ඝාතෙතා වා, සොතා වා සාවෙතා වා, විඤ්ඤාතා වා විඤ්ඤාපෙතා වා, යොපි තිණ්හෙන සත්ථෙන සීසං ඡින්දති, න කොචි කිඤ්චි ජිවිතා වොරොපෙති, සත්තන්නංත්වෙව කායානමන්තරෙන සත්ථං විවරමනුපතතී’’ති. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස පකුධො කච්චායනො සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො සමානො අඤ්ඤෙන අඤ්ඤං බ්‍යාකාසි.

Antwort – Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedeha, dorthin, wo Pakudha Kaccāyana war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Pakudha Kaccāyana nach der sichtbaren Frucht des Asketentums. Daraufhin, Ehrwürdiger, sprach Pakudha Kaccāyana zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, Folgendes: „Diese sieben Elemente, o Großer König, sind ungemacht, unerschaffen, ungeformt, unhervorgebracht, unfruchtbar, gipfelfest, wie Säulen feststehend. Sie bewegen sich nicht, verändern sich nicht, schädigen einander nicht, noch vermögen sie einander Freude, Schmerz oder Freude und Schmerz zu bereiten. Welche sieben? Das Erdelement, das Wasserelement, das Feuerelement, das Windelement, Freude, Schmerz und als siebtes die Seele. Diese sieben Elemente sind ungemacht, unerschaffen, ungeformt, unhervorgebracht, unfruchtbar, gipfelfest, wie Säulen feststehend. Sie bewegen sich nicht, verändern sich nicht, schädigen einander nicht, noch vermögen sie einander Freude, Schmerz oder Freude und Schmerz zu bereiten. Dabei gibt es weder einen Töter noch einen, der töten lässt, weder einen Hörer noch einen, der hören lässt, weder einen Erkennenden noch einen, der erkennen lässt. Selbst wenn jemand mit einer scharfen Waffe das Haupt abschlägt, beraubt niemand jemanden des Lebens; vielmehr dringt die Waffe bloß durch die Lücke zwischen den sieben Elementen.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, antwortete Pakudha Kaccāyana dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, an der Sache vorbei.

පකුධකච්චායනවාද

Die Lehre des Pakudha Kaccāyana

අයම්පි [Pg.41] ඛො ආවුසො වාදො පුරිමවාදොවිය නිස්සිරිකොයෙව අනත්ථසංහිතො ජිගුච්ඡනීයො අතිවිය භයානකො.

Auch diese Lehre, Freunde, ist wie die vorherige Lehre gänzlich glanzlos, unheilvoll, abscheulich und überaus furchterregend.

නිගණ්ඨනාටපුත්තවාද

Die Lehre des Nigaṇṭha Nāṭaputta

පුච්ඡා – අථාපරම්පි පුච්ඡාමි, නිගණ්ඨො පනාවුසො නාටපුත්තො රඤ්ඤා මාගධෙන අජාතසත්තුනා වෙදෙහිපුත්තෙන සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො කථං බ්‍යාකාසි.

Frage – Des Weiteren frage ich: Wie hat, Freunde, Nigaṇṭha Nāṭaputta geantwortet, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde?

විස්සජ්ජනා – එකමිදං භන්තෙ සමයං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො යෙන නිගණ්ඨො නාටපුත්තො තෙනුපසංකමි, උපසංකමිත්වා නිගණ්ඨං නාටපුත්තං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුච්ඡි, අථ ඛො නිගණ්ඨො නාටපුත්තො රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං එතදවොච, ‘‘ඉධ මහාරාජ නිගණ්ඨො චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති, කථඤ්ච මහාරාජ

Antwort – Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedeha, dorthin, wo Nigaṇṭha Nāṭaputta war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, fragte er Nigaṇṭha Nāṭaputta nach der sichtbaren Frucht des Asketentums. Daraufhin sprach Nigaṇṭha Nāṭaputta zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha: „Hier, o Großer König, ist ein Nigaṇṭha durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, o Großer König,“

නිගණ්ඨො [Pg.42] චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති, ඉධ මහාරාජ නිගණ්ඨො සබ්බවාරිවාරිතො ච හොති, සබ්බවාරියුත්තො ච, සබ්බවාරිධුතො ච, සබ්බවාරිඵුටො ච. එවං ඛො මහාරාජ නිගණ්ඨො චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති, යතො ඛො මහාරාජ නිගණ්ඨො එවං චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති. අයං වුච්චති මහාරාජ නිගණ්ඨො ගතත්තො ච යතත්තො ච ඨිතත්තො චා’’ති. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස නිගණ්ඨො නාටපුත්තො සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො සමානො චාතුයාමසංවරං බ්‍යාකාසි.

„...ist ein Nigaṇṭha durch die vierfache Zügelung gezügelt? Hier, o Großer König, ist ein Nigaṇṭha durch alle Abwehr abgewehrt, mit aller Abwehr verbunden, durch alle Abwehr gereinigt und von aller Abwehr durchdrungen. Auf diese Weise, o Großer König, ist ein Nigaṇṭha durch die vierfache Zügelung gezügelt. Sobald nun, o Großer König, ein Nigaṇṭha so durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, wird dieser Nigaṇṭha, o Großer König, als einer bezeichnet, der das Ziel erreicht hat, der sich selbst gezügelt hat und der fest in sich selbst steht.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, antwortete Nigaṇṭha Nāṭaputta dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, indem er die vierfache Zügelung darlegte.

නිගණ්ඨවාද

Die Lehre des Nigaṇṭha

එතස්ස [Pg.43] පනාවුසො වාදෙ කොචි සාසනානුලොමවාදො අත්ථි, අසුද්ධලද්ධිතාය පන එසොපි වාදො ජිගුච්ඡනීයොයෙව, සෙය්‍යථාපි භොජනං ගූථමිස්සං ගාරය්හොයෙව ආරකා පරිවජ්ජිතබ්බොයෙව, සෙය්‍යථාපි විසසංසට්ඨො ආපානීයකංසො.

Gibt es aber, Freunde, in dieser seiner Lehre irgendeine Aussage, die mit der Lehre des Buddha übereinstimmt? Wegen ihrer unreinen Ansicht ist jedoch auch diese Lehre absolut abscheulich, so wie eine Speise, die mit Kot vermischt ist, tadelnswert ist und die man weiträumig meiden sollte, oder wie ein mit Gift vermischtes Trinkgefäß.

සිඤ්චඤ්ඤවාද

Die Lehre des Sañcaya

පුච්ඡා – අථාපරම්පි [Pg.44] පුච්ඡාමි, සඤ්චයො පනාවුසො බෙලට්ඨපුත්තො සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො කථං බ්‍යාකාසි.

Frage – Des Weiteren frage ich: Wie hat, Freunde, Sañcaya Belaṭṭhaputto geantwortet, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde?

විස්සජ්ජනා – එකමිදං භන්තෙ සමයං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො යෙන සඤ්චයො බෙලට්ඨපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා සඤ්චයං බෙලට්ඨපුත්තං එතදවොච, ‘‘යථා නු ඛො ඉමානි භො සඤ්චය පුථුසිප්පායතනානි, සෙය්‍යථිදං, හත්ථාරොහා අස්සරොහා…පෙ… සක්කා නු ඛො භො සඤ්චය එවමෙව දිට්ඨෙව ධම්මෙ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පඤ්ඤපෙතු’’න්ති, එවං වුත්තෙ භන්තෙ සඤ්චයො බෙලට්ඨපුත්තො රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං එතදවොච.

Antwort – Einmal, Ehrwürdiger, begab sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedeha, dorthin, wo Sañcaya Belaṭṭhaputto war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, sprach er zu Sañcaya Belaṭṭhaputto: „Genauso wie diese verschiedenen Handwerke, werter Sañcaya, wie zum Beispiel Elefantenreiter, Reiter... und so weiter... ist es möglich, werter Sañcaya, ebenso eine in diesem sichtbaren Leben erfahrbare Frucht des Asketentums aufzuzeigen?“ Als dies gesagt worden war, Ehrwürdiger, sprach Sañcaya Belaṭṭhaputto zum König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha:

‘‘අත්ථි පරොලොකොති ඉති චෙ මං පුච්ඡසි, අත්ථි පරො ලොකොති ඉති චෙ මෙ අස්ස, අත්ථි පරො

„Wenn du mich fragst: ‚Gibt es eine jenseitige Welt?‘ – wenn ich der Ansicht wäre: ‚Es gibt eine jenseitige Welt‘, dann würde ich dir antworten: ‚Es gibt eine jenseitige

ලොකොති [Pg.45] ඉති තෙ නං බ්‍යාකරෙය්‍යං, එවන්තිපි මෙ නො, තථාතිපි මෙ නො, අඤ්ඤථාතිපි මෙ නො, නොතිපි මෙ නො, නො නොතිපි මෙ නො…පෙ… නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණාති ඉති චෙ මං පුච්ඡසි, නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණාති ඉති චෙ මෙ අස්ස, නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණාති ඉති තෙ නං බ්‍යාකරෙය්‍යං, එවන්තිපි මෙ නො, තථාතිපි මෙ නො, අඤ්ඤථාතිපි මෙ නො, නොතිපි මෙ නො, නො නොතිපි මෙ නො’’ති. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස සඤ්චයො බෙලට්ඨපුත්තො සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො සමානො වික්ඛෙපං බ්‍යාකාසි.

Welt.‘ Aber ich denke weder ‚so ist es‘, noch ‚ich denke so‘, noch ‚ich denke anders‘, noch ‚ich denke nicht so‘, noch ‚ich denke nicht, dass es nicht so ist‘... und so weiter... Wenn du mich fragst: ‚Existiert der Vollendete nach dem Tode weder noch existiert er nicht?‘ – wenn ich der Ansicht wäre: ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht‘, dann würde ich dir so antworten: ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht.‘ Aber ich denke weder ‚so ist es‘, noch ‚ich denke so‘, noch ‚ich denke anders‘, noch ‚ich denke nicht so‘, noch ‚ich denke nicht, dass es nicht so ist‘.“ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, antwortete Sañcaya Belaṭṭhaputta dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, mit Ausflüchten.

තිත්ථිඅයූවාද

Die Lehren der Sektierer

සබ්බෙපි [Pg.46] ආවුසො එතෙ ඡන්නං සත්ථාරානං වාදා නිස්සිරිකායෙව ජිගුච්ඡනීයායෙව අනත්ථසංහිතායෙව, බාලානං භිය්‍යොසො මත්තාය සම්මොහාය සංවත්තන්ති අනත්ථාය.

Alle diese Lehren der sechs Lehrer, Freunde, sind gänzlich glanzlos, absolut abscheulich und völlig unheilvoll; sie führen für die Toren in hohem Maße zu noch größerer Verwirrung und zu Unheil.

අජ්ජ [Pg.47] පන ආවුසො කාලො අතික්කන්තො, ස්වෙයෙව භගවතා වුත්තං පණීතං පසට්ඨං සන්දිට්ඨිකඵලං පුච්ඡාම.

Heute aber, Freunde, ist die Zeit bereits fortgeschritten. Erst morgen wollen wir nach der vom Erhabenen verkündeten, erhabenen, gepriesenen, sichtbaren Frucht fragen.

පුච්ඡා – පුරිමදිවසෙසු ආවුසො සාමඤ්ඤඵලසුත්තස්ස පුබ්බභාගෙ යාව ඡසත්ථාරමිච්ඡාවාදපරියොසානං පුච්ඡනවිස්සජ්ජනං අම්හෙහි කතං, අජ්ජ පන යථානුප්පත්තං භගවතා දෙසිතසාමඤ්ඤඵලසුත්තාධිකාරෙ පුච්ඡාවිස්සජ්ජනං කරිස්සාම. භගවා පන ආවුසො රඤ්ඤා මාගධෙන අජාතසත්තුනා වෙදෙහිපුත්තෙන සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො කථං බ්‍යාකාසි.

Frage – In den vergangenen Tagen, Freunde, haben wir den vorbereitenden Teil der Sāmaññaphala-Sutta bis hin zum Abschluss der falschen Lehren der sechs Lehrer in Form von Fragen und Antworten behandelt. Heute aber wollen wir, wie es sich der Reihe nach ergibt, das Fragen und Antworten im Rahmen der vom Erhabenen dargelegten Sāmaññaphala-Sutta fortsetzen. Wie hat nun, Freunde, der Erhabene geantwortet, als er vom König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde?

විස්සජ්ජනා – භගවා භන්තෙ තිධා විභජිත්වා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුට්ඨො බ්‍යාකාසි.

Antwort – Der Erhabene, Ehrwürdiger, antwortete dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, als er nach der sichtbaren Frucht des Asketentums gefragt wurde, indem er sie in dreifacher Weise aufteilte.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.48] භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස පඨමං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි.

Frage – Und wie, Freunde, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedeha, zuerst die sichtbare Frucht des Asketentums dar?

විස්සජ්ජනා – දාසං භන්තෙ පබ්බජිතං උපමාභාවෙන නිද්දිසිත්වා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස භගවා පඨමං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, indem er einen Sklaven, der in die Hauslosigkeit hinausgezogen war, als Gleichnis heranzog, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die erste sichtbare Frucht des Mönchtums dar.

සොහං [Pg.49] භන්තෙ භගවන්තම්පි පුච්ඡාමි, යථා නු ඛො ඉමානි භන්තෙ පුථුසිප්පායතනානි සෙය්‍යථිදං…පෙ… සක්කා නු ඛො භන්තෙ එව මෙව දිට්ඨෙව ධම්මෙ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පඤ්ඤපෙතුං –

Ebenso, ehrwürdiger Herr, frage ich den Erhabenen: Wie es nun, ehrwürdiger Herr, diese verschiedenen Handwerkszweige gibt, wie zum Beispiel … und so weiter … ist es denn möglich, ehrwürdiger Herr, ebenso in diesem sichtbaren Leben eine sichtbare Frucht des Mönchtums aufzuzeigen –

අච්ඡරියං [Pg.52] ආවුසො අබ්භුතං ආවුසො, යාව ස්වාඛාතස්ස බුද්ධසාසනස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා, යත්‍රහි නාම දාසොපි නිහීනජච්චො එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිත්වා අත්තනො ඉස්සරභූතෙන රඤ්ඤාපි වන්දනීයත්තං ගරුකරණීයත්තං පාපුණිස්සති, සුපඤ්ඤත්තමෙතං භගවතා පඨමං සන්දිට්ඨිකඵලං.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie groß doch die Macht und Erhabenheit der wohlverkündeten Lehre des Buddha ist! Dass nämlich selbst ein Sklave von niederer Geburt, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, sogar von seinem eigenen Herrn, dem König, Verehrung und Ehrerbietung erlangen wird. Wohl dargelegt ist diese erste sichtbare Frucht vom Erhabenen!

පුච්ඡා – කථං [Pg.53] පනාවුසො භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස දුතියං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die zweite sichtbare Frucht des Mönchtums dargelegt?

විස්සජ්ජනා – කස්සකං භන්තෙ පබ්බජිතං උපමාභාවෙන දස්සෙත්වා භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, indem er einen Bauern, der in die Hauslosigkeit hinausgezogen war, als Gleichnis zeigte, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die sichtbare Frucht des Mönchtums dar.

අච්ඡරියං [Pg.55] ආවුසො අබ්භුතං ආවුසො, යාව බුද්ධසාසනස්ස ස්වාඛාතතා මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා, යත්‍රහි නාම කස්ස කොපි ගුණරහිතො එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිත්වා රට්ඨධිපතිනා මනුස්සලොකෙ දෙවභූතෙන රඤ්ඤාපි ගරුකරණීයතං වන්දනීයතං පාපුණිස්සති, සුපඤ්ඤත්තමෙතං ආවුසො භගවතා දුතියං සන්දිට්ඨිකඵලං.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie wohlverkündet, machtvoll und erhaben doch die Lehre des Buddha ist! Dass nämlich selbst ein Bauer ohne besondere Vorzüge, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, sogar vom Herrscher des Reiches, dem König, der in der Menschenwelt wie ein Gott ist, Ehrerbietung und Verehrung erlangen wird. Wohl dargelegt, Freund, ist diese zweite sichtbare Frucht vom Erhabenen!

පුච්ඡා – කථඤ්චා [Pg.56] පනාවුසො භගවා පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකසාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං රඤ්ඤො දෙසෙසි.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene dem König eine sichtbare Frucht des Mönchtums dargelegt, die noch hervorragender und erhabener ist als die vorhergehenden sichtbaren Früchte des Mönchtums?

විස්සජ්ජනා – භගවා භන්තෙ බුද්ධුප්පාදතො පට්ඨාය කුලපුත්තස්ස පබ්බජිත භාවං, තස්ස ච සීලසම්පදං, තස්ස ච ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරතං, අරියඤ්චසතිසම්පජඤ්ඤං, අරියඤ්ච සන්තුට්ඨිං, පඤ්චන්නඤ්ච නීවරණානං පහානං, චත්තාරි ච ඣානානි, අට්ඨ ච විජ්ජායො, තාහි තාහි උපමාහි විත්ථාරතො විභජිත්වා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, ausgehend vom Erscheinen eines Buddha legte der Erhabene, indem er das Hinausziehen eines Sohnes aus guter Familie in die Hauslosigkeit, seine Vollkommenheit in der Tugend, seine Bewachung der Sinnentore, seine edle Achtsamkeit und Wissensklarheit, seine edle Genügsamkeit, das Überwinden der fünf Hemmnisse, die vier Vertiefungen und die acht Arten des Wissens durch verschiedene Gleichnisse ausführlich analysierte und darlegte, dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, eine sichtbare Frucht des Mönchtums dar, die noch hervorragender und erhabener ist als die vorhergehenden sichtbaren Früchte des Mönchtums.

සක්කා [Pg.57] පන භන්තෙ දිට්ඨෙව ධම්මෙ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච පඤ්ඤපෙතුං.

Ist es aber möglich, ehrwürdiger Herr, in diesem sichtbaren Leben eine sichtbare Frucht des Mönchtums aufzuzeigen, die noch hervorragender und erhabener ist als die vorhergehenden sichtbaren Früchte des Mönchtums?

සක්කා මහාරාජා, තෙන හි මහාරාජ සුණොහි සාධුකං මනසිකරොහි භාසිස්සාමි.

Es ist möglich, o großer König! Darum, o großer König, höre gut zu und richte deine Aufmerksamkeit darauf; ich werde sprechen.

පුච්ඡා – කථඤ්ච [Pg.58] පනාවුසො භික්ඛු සීලසම්පන්නො හොති, කථඤ්ච භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස චූළසීලං විභජිත්වා දෙසෙසි.

Frage – Und wie, Freund, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend, und wie hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die kleine Tugendregel im Detail dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ‘‘කථඤ්ච [Pg.59] මහාරාජ භික්ඛු සීලසම්පන්නො හොති. ඉධ මහාරාජ භික්ඛු පාණාතිපාතං පහාය පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති නිහිතදණ්ඩො නිහිතසත්ථො ලජ්ජී දයාපන්නො, සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී විහරති. ඉදම්පිස්ස හොති සීලස්මිං’’ එවමාදිනා භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස ඡබ්බීසතියා ආකාරෙහි චූළසීලං විභජිත්වා දෙසෙසි.

Antwort – ‚Und wie, o großer König, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend? Da verweilt, o großer König, ein Mönch, indem er das Töten von Lebewesen aufgegeben hat und sich des Tötens von Lebewesen enthält; er hat den Stock weggelegt, er hat die Waffe weggelegt, er ist voller Schamgefühl, voller Mitgefühl und verweilt voller Wohlwollen für alle lebenden Wesen. Auch das gehört zu seiner Tugend.‘ Mit diesen und weiteren Worten, ehrwürdiger Herr, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die kleine Tugendregel in sechsundzwanzig Aspekten ausführlich dar.

සාධු [Pg.60] සාධු ආවුසො, සාධු සාධු ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ සද්ධාපබ්බාජිතො ඉමිනා ච චූළසීලෙන සමන්නාගතො විහරෙය්‍ය.

Gut, gut, Freund! Gut, gut, Freund, dass ein Mönch, der aus Vertrauen in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, mit dieser kleinen Tugendregel ausgestattet verweilen sollte.

ඉදානි [Pg.61] පන කාලො අතික්කන්තො.

Nun aber ist die Zeit vorübergegangen.

සුවෙ යථානුප්පත්තට්ඨානතො පට්ඨාය පුච්ඡාවිස්සජ්ජනං කරිස්සාම.

Morgen werden wir, beginnend bei der erreichten Stelle, das Fragen und Antworten fortsetzen.

පුච්ඡා – කථං පනාවුසො රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස මජ්ඣිමසීලඤ්ච මහාසීලඤ්ච විභජිත්වා දෙසෙසි.

Frage – Wie aber, Freund, hat er dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die mittlere Tugendregel und die große Tugendregel im Detail dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ‘‘යථා වා පනෙකෙ භොන්තො සමණබ්‍රාහ්මණා සද්ධාදෙය්‍යානි භොජනානි භුඤ්ජිත්වා තෙ එවරූපං බීජගාමභූතගාමසමාරම්භං අනුයුත්තා විහරන්ති. සෙය්‍යථිදං. මූලබීජං ඛන්ධබීජං ඵළුබීජං අග්ගබීජං බීජබීජමෙව පඤ්චමං, ඉති එවරූපා බීජගාමභූතගාමසමාරම්භා පටිවිරතො හොති. ඉදම්පිස්ස හොති සීලස්මිං’’ එවමාදිනා භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස මජ්ඣිමසීලඤ්ච මහාසීලඤ්ච විත්ථාරතො විභජිත්වා දෙසෙසි.

Antwort – ‚Oder wie manche verehrte Asketen und Brahmanen, die von Speisen leben, die im Vertrauen gespendet wurden, der Schädigung von Samen- und Pflanzengruppen nachgehen, nämlich: Wurzelsamen, Stammsamen, Gelenksamen, Knospensamen und fünftens eigentliche Samen – so enthält er sich einer solchen Schädigung von Samen- und Pflanzengruppen. Auch das gehört zu seiner Tugend.‘ Mit diesen und weiteren Worten, ehrwürdiger Herr, legte der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die mittlere Tugendregel und die große Tugendregel ausführlich dar.

සාධු [Pg.68] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතො එවං අරියෙන සීලෙන සමන්නාගතො විහරෙය්‍ය.

Gut, gut, Freund! Gut ist es, Freund, dass ein Mönch, der aus Vertrauen in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist, mit einer solchen edlen Tugend ausgestattet verweilen sollte.

පුච්ඡා – කථං පනාවුසො අරියං ඉන්ද්‍රියසංවරඤ්ච අරියං සතිසම්පජඤ්ඤඤ්ච අරියං සන්තොසඤ්ච භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස විභජිත්වා දෙසෙසි.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, die edle Zügelung der Sinne, die edle Achtsamkeit und Wissensklarheit sowie die edle Genügsamkeit im Detail dargelegt?

විස්සජ්ජනා – ඉධ මහාරාජ භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති නනුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී, යත්වාධිකරණමෙනං චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති, රක්ඛති චක්ඛුන්ද්‍රියං, චක්ඛුන්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති, එවමාදිනා ච.

Antwort – ‚Da, o großer König, nimmt ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder deren äußere Merkmale noch deren Einzelheiten wahr. Da, wenn er das Sehorgan ungezügelt ließe, schädliche, unheilsame Geisteszustände von Begehren und Missmut in ihn einströmen könnten, bemüht er sich um dessen Zügelung, bewacht das Sehorgan und gelangt zur Zügelung des Sehorgans.‘ Und so weiter.

ඉධ මහාරාජ භික්ඛු සතිසම්පජඤ්ඤෙන සමන්නාගතො හොති, අභික්කන්තෙ පටික්කන්තෙ සම්පජනකාරී හොති,

‚Da, o großer König, ist ein Mönch mit Achtsamkeit und Wissensklarheit ausgestattet. Beim Vorwärtsgehen und Zurückgehen handelt er mit klarer Erkenntnis.‘

ආලොකිතෙ [Pg.69] විලොකිතෙ සම්පජානකාරී හොති, සමිඤ්ජිතෙ පසාරිතෙ සම්පජානකාරී හොති, සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණෙ සම්පජානකාරී හොති, අසිතෙ පීතෙ ඛායිතෙ සායිතෙ සම්පජානකාරී හොති, උච්චාරපස්සාවකම්මෙ සම්පජානකාරී හොති, ගතෙ ඨිතෙ නිසින්නෙ සුත්තෙ ජාගරිතෙ භාසිතෙ තුණ්හීභාවෙ සම්පජානකාරී හොති, එවං ඛො මහාරාජ භික්ඛු සතිසම්පජඤ්ඤෙන සමන්නාගතො හොති.

‚Beim Aufblicken und Wegblicken handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Beugen und Strecken der Glieder handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Tragen des Doppelgewandes, der Almosenschale und der Roben handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Essen, Trinken, Kauen und Schmecken handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Ausscheiden von Kot und Urin handelt er mit klarer Erkenntnis. Beim Gehen, Stehen, Sitzen, Einschlafen, Erwachen, Sprechen und Schweigen handelt er mit klarer Erkenntnis. Auf diese Weise, o großer König, ist ein Mönch mit Achtsamkeit und Wissensklarheit ausgestattet.‘

කථඤ්ච මහාරාජ භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති, ඉධ මහාරාජ භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති කායපරිහාරිකෙන චීවරෙන කුච්ඡිපරිහාරිකෙන පිණ්ඩපාතෙන.

‚Und wie, o großer König, ist ein Mönch genügsam? Da, o großer König, ist ein Mönch genügsam mit einer Robe, die den Körper schützt, und mit Almosenspeise, die den Magen erhält.‘

එවමාදිනා භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අරියඤ්ච ඉන්ද්‍රියෙසුගුත්තද්වාරතං අරියඤ්ච සතිසම්පජඤ්ඤං අරියඤ්ච සන්තොසං විභජිත්වා දෙසෙසි.

In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, das edle Bewachen der Pforten der Sinnenkräfte, die edle Achtsamkeit und Wissensklarheit sowie die edle Genügsamkeit im Einzelnen dargelegt.

සාධු [Pg.72] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතො ඉමිනා ච අරියෙන ඉන්ද්‍රියසංවරෙන සමන්නාගතො, ඉමිනා ච අරියෙන සතිසම්පජඤ්ඤෙන

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, mit dieser edlen Sinnenzügelung ausgestattet ist und mit dieser edlen Achtsamkeit und Wissensklarheit

සමන්නාගතො[Pg.73], ඉමාය ච අරියාය සන්තුට්ඨියා සමන්නාගතො විහරෙය්‍ය.

ausgestattet ist, und mit dieser edlen Genügsamkeit ausgestattet verweilen sollte.

පුච්ඡා – කථං පනාවුසො භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස නීවරණපහානං විභජිත්වා දෙසෙසි.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, das Aufgeben der Hemmnisse im Einzelnen dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සො එවං අරියෙන සීලක්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො, අරියෙන ඉන්ද්‍රියසංවරෙන සමන්නාගතො, අරියෙන සතිසම්පජඤ්ඤෙන සමන්නාගතො, අරියාය සන්තුට්ඨියා සමන්නාගතො, විවිත්තං සෙනාසනං භජති අරඤ්ඤං රුක්ඛමූලං පබ්බතං කන්දරං ගිරිගුහං සුසානං වනපත්තං අබ්භොකාසං පලාලපුඤ්ජං. සො පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො නිසීදති පල්ලඞ්කං ආභුඤ්ජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. සො අභිජ්ඣං ලොකෙ පහාය විගතාභිජ්ඣෙන චෙතසා විහරති…පෙ… තස්සිමෙ පඤ්ච නීවරණෙ පහීනෙ අත්තනි සමනුපස්සතො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො [Pg.74] සුඛං වෙදෙහි, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. එවං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස නීවරණප්පහානං විභජිත්වා විත්ථාරතො දෙසෙසි.

Antwort – Er, der so mit der edlen Tugendgruppe ausgestattet ist, mit der edlen Sinnenzügelung ausgestattet ist, mit der edlen Achtsamkeit und Wissensklarheit ausgestattet ist, mit der edlen Genügsamkeit ausgestattet ist, sucht eine abgelegene Wohnstätte auf: den Wald, den Fuß eines Baumes, einen Berg, eine Schlucht, eine Berghöhle, einen Leichenacker, das Waldesdickicht, das freie Feld, einen Strohhaufen. Nach dem Mahl, von der Almosensammlung zurückgekehrt, setzt er sich mit gekreuzten Beinen nieder, richtet den Körper auf und stellt die Achtsamkeit vor sich auf. Er gibt die Habsucht gegenüber der Welt auf und verweilt mit einem Geist, der frei von Habsucht ist ... [usw.] ... Wenn er sieht, dass diese fünf Hemmnisse in ihm selbst überwunden sind, entsteht in ihm Frohsinn; beim Frohen entsteht Verzückung; dem Verzückten beruhigt sich der Körper; mit beruhigtem Körper erfährt er Glück; dem Glücklichen sammelt sich der Geist. In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, das Aufgeben der Hemmnisse im Einzelnen und ausführlich dargelegt.

සාධු [Pg.77] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතො එවං පඤ්චනීවරණෙ පජහිත්වා තෙහි චිත්තං විසොධෙත්වා විහරෙය්‍ය.

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten Lehre des Buddha aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, so die fünf Hemmnisse aufgibt, seinen Geist von ihnen reinigt und verweilt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.78] භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස පඨමං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die erste sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච

Antwort – „Ganz abgeschieden von den Sinneslüsten, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, tritt er in die erste Vertiefung ein, die von Gedankengang und Erwägen begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glücksgefühl erfüllt ist, und verweilt darin ... [usw.] ... Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die weitaus vorzüglicher und

පණීතතරඤ්ච[Pg.79]. එවං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස පඨමං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

erhabener ist.“ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die erste sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.

සාධු [Pg.80] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනසඞ්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ පබ්බජිත්වා එවං පඨමං ඣානං

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten, als Lehre des Buddha bezeichneten Lehre und Disziplin in die Hauslosigkeit gezogen ist, so die erste Vertiefung

උපසම්පජ්ජ [Pg.81] විවෙකජෙන පීතිසුඛෙන අත්තනො කායං අභිසන්දෙය්‍ය පරිසන්දෙය්‍ය පරිපූරෙය්‍ය.

erreicht und seinen eigenen Körper mit der aus der Abgeschiedenheit geborenen Verzückung und dem Glücksgefühl ganz durchdringt, durchtränkt und ausfüllt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.82] භගවා දුතියඤ්ච තතියඤ්ච චතුත්ථඤ්ච සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene die zweite, dritte und vierte sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener sind als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – පුන ච පරං මහාරාජ භික්ඛු විතක්කවිචාරානං වූපසමා අජ්ඣත්තං සම්පසාදනං චෙතසො එකොදිභාවං අවිතක්කං අවිචාරං සමාධිජං පීතිසුඛං දුතියංඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති එවමාදිනා භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස දුතියඤ්ච තතියඤ්ච චතුත්ථඤ්ච සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – „Und weiter, o Großkönig, verweilt ein Mönch nach dem Zurruhekommen von Gedankengang und Erwägen, bei innerer Beruhigung und Einigung des Geistes, frei von Gedankengang und Erwägen, aus der Konzentration geboren, von Verzückung und Glücksgefühl erfüllt, in der zweiten Vertiefung.“ In dieser und ähnlicher Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, die zweite, dritte und vierte sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener sind als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.

සාධු [Pg.85] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනසඞ්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධාපබ්බජිතො එවං දුතියඣානඤ්ච තතියඣානඤ්ච චතුත්ථඣානඤ්ච උපසම්පජ්ජ තෙහි ඣානසුඛෙහි අත්තනො කායං අභිසන්දෙත්වා පරිසන්දෙත්වා පරිපූරෙත්වා විහරෙය්‍ය.

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten, als Lehre des Buddha bezeichneten Lehre und Disziplin aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, so die zweite, dritte und vierte Vertiefung erreicht und seinen eigenen Körper mit dem Glück dieser Vertiefungen ganz durchdringt, durchtränkt, ausfüllt und verweilt.

පුච්ඡා – කථඤ්ච [Pg.86] පනාවුසො භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Und wie nun, Freund, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, noch eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනඤ්ජප්පත්තෙ ඤාණදස්සනාය චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති, සො එවං පජානාති ‘‘අයං ඛො මෙ කායො රූපී චාතුමහාභූතිකො මාතාපෙත්තිකසම්භවො ඔදනකුම්මාසූපචයො අනිච්චුච්ඡාදනපරිමද්දනභෙදනවිද්ධංසනධම්මො, ඉදඤ්ච පන මෙ විඤ්ඤාණං එත්ථ සිතං එත්ථ පටිබන්ධන්ති…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච. එවං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – „Wenn sein Geist so gesammelt ist, geläutert, rein, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, arbeitsfähig, gefestigt und unerschütterlich, lenkt und neigt er den Geist zur Erkenntnis und Schau hin. Er erkennt so: ‚Dieser mein Körper ist materiell, aus den vier großen Elementen bestehend, von Vater und Mutter erzeugt, aufgebaut aus Reis und Brei, seiner Natur nach vergänglich, der Abnutzung, Abreibung, dem Zerfall und der Auflösung unterworfen; und dieses mein Bewusstsein ist hier gestützt, hieran gebunden‘ ... [usw.] ... ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ In dieser Weise, ehrwürdiger Herr, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, noch eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums.

සුඤ්ඤාරංගා [Pg.88] පවිට්ඨස්ස, සන්තචිත්තස්ස භික්ඛුනො. අමානුසී රතී හොති, සම්මාධම්මං විපස්සතො.

Für den Mönch, der eine leere Stätte betreten hat und dessen Geist friedvoll ist, gibt es eine übermenschliche Freude, wenn er die wahre Lehre recht durchschaut.

සාධු [Pg.89] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනසඞ්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධාපබ්බජිතො එවං ඤාණදස්සනං උප්පාදෙත්වා එවං ඤාණදස්සනෙන සමන්නාගතො හුත්වා විහරෙය්‍ය.

Gut, gut, Freund! Gut ist es wahrlich, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten, als Lehre des Buddha bezeichneten Lehre und Disziplin aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, so Erkenntnis und Schau hervorbringt und, mit solcher Erkenntnis und Schau ausgestattet, verweilt.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.90] භගවා අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene noch eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die weitaus vorzüglicher und erhabener ist als die zuvor genannten sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනඤ්ජප්පත්තෙ මනොමයං කායං අභිනිම්මානාය චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති, සො ඉමම්හා කායා අඤ්ඤං කායං අභිනිම්මිනාති රූපිං මනොමයං සබ්බඞ්ගපච්චඞ්ගිං අහීනින්ද්‍රියං එවමාදිනා භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zur Erschaffung eines aus Geist geschaffenen Körpers, er neigt ihn ihm zu. Er erschafft aus diesem Körper einen anderen Körper, der Form besitzt, aus Geist geschaffen ist, mit allen Gliedern und Gelenken versehen ist und keine Sinnenkräfte vermissen lässt. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

සාධු [Pg.92] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං භික්ඛු එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනසඞ්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධාපබ්බජිතො එවං විසෙසෙන මනොමයඤාණෙන සමන්නාගතො විහරෙය්‍ය.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass ein Mönch, der in dieser wohlverkündeten Lehre und Disziplin, die als die Botschaft des Buddha bekannt ist, aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist, ausgestattet mit einer solchen besonderen Erkenntnis des geistgeschaffenen Körpers verweilen möge.

පුච්ඡා – භගවා [Pg.93] ආවුසො රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස ඣානචතුක්කසඞ්ඛාතඤ්ච පඨම දුතිය විජ්ජාසඞ්ඛාතඤ්ච සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දස්සෙත්වා, අපරං කීදිසං සංන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Freund, nachdem der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, die als die vier Vertiefungen bekannte und die als erstes und zweites klares Wissen bekannte sichtbare Frucht des Asketentums gezeigt hatte, was für eine andere sichtbare Frucht des Asketentums hat er da noch verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනඤ්ජප්පත්තෙ ඉද්ධිවිධාය චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති, සො අනෙකවිහිතං ඉද්ධිවිධං පච්චනුභොති, එකොපි හුත්වා බහුධා හොති, බහුධාපි හුත්වා එකො හොති…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්චාති. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zu den verschiedenen übernatürlichen Kräften, er neigt ihn ihnen zu. Er erfährt vielfältige übernatürliche Kräfte: Obwohl er einer ist, wird er vielfältig; obwohl er vielfältig ist, wird er einer … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

අච්ඡරියං [Pg.95] ආවුසො අබ්භුතං ආවුසො, යාව බුද්ධසාසනස්ස ස්වාඛාතතා, යත්‍රහි නාම එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිත්වා සාවකොපි සම්මාපටිපන්නො එවං මහිද්ධිකං එවං මහානුභාවං ඉද්ධිවිධඤාණම්පි පච්චනුභොස්සති.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so machtvolle und einflussreiche Erkenntnis der übernatürlichen Kräfte erfahren wird.

පුච්ඡා – කථං [Pg.96] පනාවුසො භගවා අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනඤ්ජප්පත්තෙ දිබ්බාය සොතධාතුයා චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති, සො දිබ්බාය සොතධාතුයා විසුද්ධාය අතික්කන්ත මානුසිකාය උභො සද්දෙ සුණාති දිබ්බෙ ච මානුසෙ ච යෙ දූරෙ සන්තිකෙ ච…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච. එවං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zum himmlischen Gehör, er neigt ihn ihm zu. Mit diesem gereinigten, übermenschlichen himmlischen Gehör hört er beide Arten von Tönen, sowohl die himmlischen als auch die menschlichen, ob sie nun fern oder nahe sind … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

අච්ඡරියං [Pg.98] ආවුසො, අබ්භුතං ආවුසො, යාව බුද්ධසාසනස්ස ස්වාඛාතතා, යත්‍රහි නාම එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතො සම්මාපටිපන්නො සාවකොපි එවං විසෙසං දිබ්බසොතඤාණං පටිලභිස්සති.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der aus Vertrauen in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so besondere Erkenntnis des himmlischen Gehörs erlangen wird.

පුච්ඡා – කථං පනාවුසො භගවා අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ. අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend ist,

ආනඤ්ජප්පත්තෙ [Pg.99] චෙතොපරියඤාණාය චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති, සො පරසත්තානං පරපුග්ගලානං චෙතසා චෙතො පරිච්ච පජානාති, සරාගං වා චිත්තං සරාගං චිත්තන්ති පජානාති, වීතරාගං වා චිත්තං වීතරාගං චිත්තන්ති පජානාති…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච. එවං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zur Erkenntnis der Geisteszustände anderer, er neigt ihn ihr zu. Er erkennt den Geist anderer Wesen, anderer Personen, indem er ihn mit seinem Geist durchdringt: Einen von Begierde erfüllten Geist erkennt er als einen von Begierde erfüllten Geist; einen von Begierde freien Geist erkennt er als einen von Begierde freien Geist … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

අච්ඡරියං [Pg.100] ආවුසො, අබ්භුතං ආවුසො, යාව බුද්ධසාසනස්ස ස්වාඛාතතා, යත්‍රහි නාම එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිතො සම්මාපටිපන්නො සාවකොපි එවං විසෙසං චෙතොපරියඤාණං පටිලභිස්සති.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so besondere Erkenntnis der Geisteszustände anderer erlangen wird.

පුච්ඡා – කථං [Pg.101] පනාවුසො භගවා අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනඤ්ජප්පත්තෙ පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණාය චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති, සො අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති, සෙය්‍යථිදං, එකම්පිජාතිං ද්වෙපි ජාතියො…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච. එවං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Wenn sein Geist so konzentriert, rein, geläutert, makellos, frei von Trübungen, geschmeidig, einsatzbereit, feststehend und zur Unerschütterlichkeit gelangt ist, lenkt er den Geist hin zur Erkenntnis der Erinnerung an frühere Daseinsformen, er neigt ihn ihr zu. Er erinnert sich an vielfältige frühere Daseinsformen, wie etwa an eine Geburt, zwei Geburten … und so weiter … ‚Auch dies, o Großkönig, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.‘ Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Vedeha-Sohn, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums verkündet, die noch hervorragender und erhabener ist als die früheren sichtbaren Früchte des Asketentums.

අච්ඡරියං [Pg.104] ආවුසො, අබ්භුතං ආවුසො, යාව බුද්ධසාසනස්ස ස්වාඛාතතා, යත්‍රහි නාම එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිත්වා සාවකොපි සම්මාපටිපන්නො එවං විසෙසං පුබ්බෙනිවාසඤාණං පටිලභිස්සති.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund! Wie wohlverkündet doch die Botschaft des Buddha ist, da in dieser so wohlverkündeten Botschaft des Buddha selbst ein Schüler, der in die Hauslosigkeit gezogen ist und richtig praktiziert, eine so besondere Erkenntnis der Erinnerung an frühere Daseinsformen erlangen wird.

පුච්ඡා – කථඤ්ච පනාවුසො භගවා සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි, පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච.

Frage – Und wie, Freund, hat der Erhabene eine sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනෙඤ්ජප්පත්තෙ සත්තානං චුතූපපාතඤාණාය චිත්තං අභිනීහරති [Pg.105] අභිනින්නාමෙති, සො දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සත්තෙ පස්සති චවමානෙ උපපජ්ජමානෙ හීනෙ පණීතෙ සුවණ්ණෙ දුබ්බණ්ණෙ සුගතෙ දුග්ගතෙ යථාකම්මුපගෙ සත්තෙ පජානාති…පෙ… ඉදම්පි ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස අපරම්පි සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Wenn der Geist so gesammelt ist, geläutert, rein, makellos, frei von Unreinheiten, geschmeidig, arbeitsfähig, fest und unerschütterlich, lenkt und richtet er den Geist auf das Wissen vom Verscheiden und Wiedererscheinen der Wesen. Mit dem göttlichen Auge, dem gereinigten, das die menschliche Sehkraft übersteigt, sieht er Wesen verscheiden und wiedergeboren werden, gemeine und edle, schöne und hässliche, glückliche und unglückliche; er erkennt, wie die Wesen entsprechend ihren Taten weiterziehen... [usw.]... Auch dies, o König, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehā, eine weitere sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums.

අච්ඡරියං [Pg.107] ආවුසො, අබ්භුතං ආවුසො, යාව බුද්ධසාසනස්ස ස්වාඛාතතා, යත්‍රහි නාම එවං ස්වාඛාතෙ බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිතො සාවකොපි සම්මාපටිපන්නො එවං විසෙසං දිබ්බචක්ඛුඤාණං පටිලභිස්සති.

Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie gut verkündet doch die Lehre des Buddha ist! Denn in dieser so gut verkündeten Lehre des Buddha wird selbst ein in die Hauslosigkeit gezogener Schüler, wenn er recht praktiziert, eine so hervorragende Erkenntnis des göttlichen Auges erlangen.

පුච්ඡා – කථං [Pg.108] පනාවුසො භගවා පරියොසානෙ උත්තරිතරං සාමඤ්ඤඵලං දෙසෙසි.

Frage – Wie aber, Freund, hat der Erhabene am Ende eine noch höhere Frucht des Asketentums dargelegt?

විස්සජ්ජනා – සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනෙඤ්ජප්පත්තෙ ආසවානං ඛයඤාණාය චිත්තං අභිනීහරති අභිනින්නාමෙති…පෙ… ඉදං ඛො මහාරාජ සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච. ඉමස්මා ච පන මහාරාජ සන්දිට්ඨිකා සාමඤ්ඤඵලා අඤ්ඤං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා නත්ථීති. ඉත්ථං ඛො භන්තෙ භගවා රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස පරියොසානං සන්දිට්ඨිකං සාමඤ්ඤඵලං පුරිමෙහි සන්දිට්ඨිකෙහි සාමඤ්ඤඵලෙහි අභික්කන්තතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච දෙසෙසි.

Antwort – Wenn der Geist so gesammelt ist, geläutert, rein, makellos, frei von Unreinheiten, geschmeidig, arbeitsfähig, fest und unerschütterlich, lenkt und richtet er den Geist auf das Wissen von der Versiegung der Triebe... [usw.]... Dies, o König, ist eine sichtbare Frucht des Asketentums, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums. Und über diese sichtbare Frucht des Asketentums hinaus, o König, gibt es keine andere sichtbare Frucht des Asketentums, die noch höher oder erhabener wäre. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, hat der Erhabene dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehā, die endgültige sichtbare Frucht des Asketentums dargelegt, die noch vortrefflicher und erhabener ist als die vorherigen sichtbaren Früchte des Asketentums.

සාධු [Pg.110] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො, යං භික්ඛු බුද්ධසාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතො එවං ස්වාඛාතෙ ධම්මවිනයෙ සම්මාපටිපන්නො ආසවක්ඛයඤාණං පාපුණිත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරොති.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass ein Mönch, der in der Lehre des Buddha aus Glauben in die Hauslosigkeit gezogen ist und in dieser so gut verkündeten Lehre und Disziplin recht praktiziert, nach dem Erlangen des Wissens von der Versiegung der Triebe dem Leiden ein Ende bereitet.

පුච්ඡා – කථං [Pg.111] පනාවුසො රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො ඉමිස්සා දෙසනාය පරියොසානෙ භගවති ච දෙසනායඤ්ච පසන්නො පසන්නාකාරං අකාසි, කීදිසඤ්ච ආනිසංසං පටිලභි.

Frage – Wie aber, Freund, drückte der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehā, am Ende dieser Lehrrede sein Vertrauen in den Erhabenen und die Lehrrede aus, und welchen Nutzen erlangte er?

විස්සජ්ජනා – එවං වුත්තෙ භන්තෙ මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො භගවන්තං එතදවොච, අභික්කන්තං භන්තෙ, අභික්කන්තං භන්තෙ, සෙය්‍යථාපි භන්තෙ නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය…පෙ… අජ්ජතග්ගෙ පාණ්ණුපෙතං සරණං ගතන්ති, අයඤ්හි භන්තෙ රාජා පිතුමාරිතකාලතො පට්ඨාය නෙව රත්තිං න දිවා නිද්දං පටිලභති, සත්ථාරං පන උපසඞ්කමිත්වා ඉමාය මධුරාය ඔජවන්තියා ධම්මදෙසනාය සුතකාලතො පට්ඨාය නිද්දං පටිලභති, තිණ්ණං රතනානං මහාසක්කාරමකාසි, පුථුජ්ජනිකාය සද්ධාය සමන්නාගතො නාම ඉමිනා රඤ්ඤා සදිසො නාහොසි, අනාගතෙ පන විජිතාවී නාම පච්චෙකබුද්ධො හුත්වා පරිනිබ්බායිස්සති. එවං ඛො භන්තෙ රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො [Pg.112] දෙසනාපරියොසානෙ පසන්නො පසන්නාකාරමකාසි, ඉදිසඤ්ච භන්තෙ මහානිසංසං පටිලභි.

Antwort – Als dies gesagt wurde, Ehrwürdiger, sprach Ajātasattu Vedehiputta, der König von Magadha, zum Erhabenen: 'Vortrefflich, Herr, vortrefflich, Herr! Als ob man das Umgestürzte aufrichten würde oder das Verborgene enthüllen würde... [usw.]... von heute an nehme ich Zuflucht, solange das Leben währt.' Dieser König nämlich, Ehrwürdiger, fand seit der Tötung seines Vaters weder bei Nacht noch bei Tag Schlaf. Doch seit er sich dem Meister genähert und diese süße, kraftvolle Lehrrede gehört hatte, fand er Schlaf. Er erwies den Drei Juwelen große Verehrung. Was den Glauben eines gewöhnlichen Weltlings betrifft, so gab es niemanden, der diesem König glich. In der Zukunft aber wird er als ein Paccekabuddha namens Vijitāvī das endgültige Erlöschen erlangen. Auf diese Weise, Ehrwürdiger, drückte Ajātasattu Vedehiputta, der König von Magadha, am Ende der Lehrrede sein Vertrauen aus, und einen solchen großen Nutzen, Ehrwürdiger, erlangte er.

අම්බට්ඨසුත්ත

Ambaṭṭha-Sutta

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.115] භගවා ජානතා අරහතා පස්සතා සම්මාසම්බුද්ධෙන අම්බට්ඨං ටාම සුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo und in Bezug auf wen wurde das Sutta namens Ambaṭṭha vom Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erleuchteten, verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ ජනපදෙ ඉච්ඡානඞ්ගලෙ නාම කොසලානං බ්‍රාහ්මණගාමෙ අම්බට්ඨං නාම මාණවං බ්‍රාහ්මණස්ස පොක්ඛරසාතිස්ස අන්තෙවාසිං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Im Land der Kosaler, Ehrwürdiger, in einem Brahmanendorf der Kosaler namens Icchānaṅgala, wurde es in Bezug auf den jungen Brahmanen namens Ambaṭṭha, den Schüler des Brahmanen Pokkharasāti, verkündet.

සොණදණ්ඩසුත්ත

Soṇadaṇḍa-Sutta

පුච්ඡා – සොණදණ්ඩං [Pg.116] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Soṇadaṇḍa-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – අඞ්ගෙසු භන්තෙ ජනපදෙ චම්පායං සොණදණ්ඩං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Im Land der Angas, Ehrwürdiger, in Campā, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Soṇadaṇḍa verkündet.

කූටදන්තසුත්ත

Kūṭadanta-Sutta

පුච්ඡා – කූටදන්තං [Pg.117] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Kūṭadanta-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසු භන්තෙ ඛාණුමතෙ නාම බ්‍රාහ්මණගාමෙ කූටදන්ත බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – Im Land der Magadher, Ehrwürdiger, in einem Brahmanendorf namens Khāṇumate, wurde es in Bezug auf den Brahmanen Kūṭadanta verkündet.

මහාලිසුත්ත

Mahāli-Sutta

පුච්ඡා – මහාලිං [Pg.119] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Mahāli-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – වෙසාලියං භන්තෙ ඔට්ඨද්ධං නාම ලිච්ඡවිං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – In Vesālī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Licchavi namens Oṭṭhaddha verkündet.

ජාලියසුත්ත

Jāliya-Sutta

පුච්ඡා – ජාලියං [Pg.121] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Jāliya-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – කොසම්බියං භන්තෙ ද්වෙ පබ්බජිතෙ ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – In Kosambī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf zwei in die Hauslosigkeit Gezogene verkündet.

මහාසීහනාදසුත්ත

Mahāsīhanāda-Sutta

පුච්ඡා – මහාසීහනාදං [Pg.122] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Mahāsīhanāda-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – උරුඤ්ඤායං භන්තෙ කණ්ණකථලෙ අචෙලං කස්සපං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – In Uruññā, Ehrwürdiger, in Kaṇṇakathala, wurde es in Bezug auf den nackten Asketen Kassapa verkündet.

පොට්ඨපාදසුත්ත

Poṭṭhapāda-Sutta

පුච්ඡා – පොට්ඨපාදං [Pg.125] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Poṭṭhapāda-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ පොට්ඨපාදඤ්ච පරිබ්බාජකං චිත්තඤ්ච හත්ථිසාරිපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Wanderersketen Poṭṭhapāda und Citta, den Sohn des Elefantenlenkers, verkündet.

සුභසුත්ත

Subha-Sutta

පුච්ඡා – සුභසුත්තං [Pg.127] පනාවුසො කත්ථ කං ආරබ්භ කෙන භාසිතං.

Frage – Wo aber, in Bezug auf wen und von wem wurde das Subha-Sutta verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ආයස්මතා ආනන්දෙන ධම්මභණ්ඩාගාරිකෙන සුභං මාණවං තොදෙය්‍යපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – In Sāvatthī, Ehrwürdiger, wurde es vom ehrwürdigen Ānanda, dem Hüter der Schatzkammer des Dhamma, in Bezug auf den jungen Brahmanen Subha, den Sohn des Todeyya, verkündet.

කෙවට්ටසුත්ත

Kevaṭṭa-Sutta

පුච්ඡා – කෙවට්ටං [Pg.129] පනාවුසො සුත්තං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Kevaṭṭa-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – නාළන්දා යං භන්තෙ කෙවට්ටං ගහපතිපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort – In Nālandā, Ehrwürdiger, wurde es in Bezug auf den Hausvatersohn Kevaṭṭa verkündet.

ලොහිච්චසුත්ත

Lohicca-Sutta

පුච්ඡා – ලොහිච්චසුත්ත [Pg.130] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage – Wo aber und in Bezug auf wen wurde das Lohicca-Sutta vom Erhabenen verkündet, Freund?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ ජනපදෙ සාලවතිකායං ලොහිච්චං බ්‍රාහ්මණං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort: Im Land Kosala, o Ehrwürdiger, in Sālavatikā, in Bezug auf den Brahmanen Lohicca gesprochen.

තෙවිජ්ජසුත්ත

Tevijja-Sutta

පුච්ඡා – තෙවිජ්ජසුත්තං [Pg.132] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, und in Bezug auf wen wurde das Tevijja-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ මනසාකටෙ නාම කොසලානං බ්‍රාහ්මණගාමෙ වාසෙට්ඨං භාරද්වාජං මාණවං ආරබ්භ භාසිතං.

Antwort: Im Land Kosala, o Ehrwürdiger, im Brahmanendorf der Kosaler namens Manasākaṭa, in Bezug auf die Brahmanenjünglinge Vāseṭṭha und Bhāradvāja gesprochen.

මහාපදානසුත්ත

Mahāpadāna-Sutta

පුච්ඡා – තෙන [Pg.135] ආවුසො භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන මහාපදානසුත්තං දීඝනිකායෙ මහාවග්ගෙ පොරාණකෙහි සඞ්ගිතිකාරෙහි පඨමං සඞ්ගිතං භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Wo, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Mahāpadāna-Sutta, das im Mahāvagga der Dīgha-Nikāya von den alten Konzilssängern als erstes rezitiert wurde, von jenem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, Arahat, vollkommen Erwachten, gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ භාසිතං, සම්බහුලානං භන්තෙ භික්ඛූනං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං මණ්ඩලමාළෙ සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං පුබ්බෙනිවාසපටිසංයුත්තා ධම්මීකථා උදපාදි, ඉතිපි පුබ්බෙනිවාසො ඉතිපි පුබ්බෙනිවාසොති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort: In Sāvatthī, o Ehrwürdiger, in Bezug auf zahlreiche Mönche gesprochen. Als sich zahlreiche Mönche, o Ehrwürdiger, nach dem Mahl, vom Almosengang zurückgekehrt, in der Rundhalle versammelt hatten und zusammensaßen, entstand ein Lehrgespräch über frühere Existenzen: ‚So war das frühere Leben, so war das frühere Leben!‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde es gesprochen.

මහානිදානසුත්ත

Mahānidāna-Sutta

පුච්ඡා – මහානිදානසුත්තං [Pg.137] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Mahānidāna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කුරූසු භන්තෙ කම්මාසධම්මෙ නාම කුරූනං නිගමෙ ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ භාසිතං, ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච ‘‘අච්ඡරියං භන්තෙ, අබ්භුතං භන්තෙ, යාව ගම්භීරොචායං භන්තෙ පටිච්චසමුප්පාදො

Antwort: Im Land der Kurus, o Ehrwürdiger, in einer Ortschaft der Kurus namens Kammāsadhamma, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und sprach zu ihm: ‚Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie tiefgründig ist doch dieses Bedingte Entstehen, Herr,

ගම්භීරාවභාසො [Pg.138] ච, අථ ච පන මෙ උත්තානකුත්තානකො විය ඛායතී’’ති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

und wie tiefgründig es erscheint! Und doch erscheint es mir wie ganz klar und offensichtlich.‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde es gesprochen.

මහාපරිනිබ්බානසුත්ත

Mahāparinibbāna-Sutta

පුච්ඡා – මහාපරිනිබ්බානසුත්තං [Pg.139] පනාවුසො බහුඅනුසන්ධිකං, බහුදෙසනා සඞ්ගහං, බුද්ධස්ස භගවතො පරිනිබ්බානාසන්නවස්සෙ පවත්තඅට්ඨුප්පත්තිදීපකවචනපබන්ධභූතං, තස්මා තං අන්තරාභෙදවසෙන විභජ්ජ පරිච්ඡිජ්ජ පරිච්ඡිජ්ජ පුච්ඡිස්සාමි, තත්ථාවුසො භගවතා පඨමං

Frage: Das Mahāparinibbāna-Sutta aber, ihr Freunde, hat viele Zusammenhänge und enthält eine Sammlung vieler Lehrdarlegungen; es stellt eine textliche Komposition dar, welche die Ereignisse aufzeigt, die sich im Jahr kurz vor dem Parinibbāna des erhabenen Buddha zutrugen. Darum werde ich es nach seinen inneren Abschnitten aufteilen, gliedern und Schritt für Schritt erfragen. Darin nun, ihr Freunde, als Erstes:

රාජූනං [Pg.140] අපරිහානියධම්මදෙසනා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Wo, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung über die Bedingungen des Nicht-Verfalls für Könige gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ වස්සකාරං බ්‍රාහ්මණං මගධමහාමත්තං ආරබ්භ භාසිතා, වස්සකාරො භන්තෙ බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච ‘‘රාජා භො ගොතම මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො වජ්ජී අභියාතුකාමො සො එවමාහ අහං හිමෙ වජ්ජී එවං මහිද්ධිකෙ එවං මහානුභාවෙ උච්ඡෙච්ඡාමි වජ්ජී විනාසෙස්සාමි වජ්ජී අනයබ්‍යසනං ආපාදෙස්සාමී වජ්ජී’’ති තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Antwort: In Rājagaha, o Ehrwürdiger, in Bezug auf den Brahmanen Vassakāra, den Minister von Magadha, gesprochen. Der Brahmane Vassakāra, o Ehrwürdiger, der Minister von Magadha, trat an den Erhabenen heran und sprach so: ‚Herr Gotama, der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, will gegen die Vajjier in den Krieg ziehen. Er spricht so: „Ich werde diese Vajjier, die so mächtig, so einflussreich sind, vernichten, ich werde die Vajjier zugrunde richten, ich werde die Vajjier ins Unglück und Verderben stürzen!“‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

පුච්ඡා – භික්ඛූනං [Pg.142] පනාවුසො අපරිහානියධම්මදෙසනා භගවතා කත්ථ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung über die Bedingungen des Nicht-Verfalls für die Mönche vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තස්මිංයෙව භන්තෙ රාජගහෙ තස්මිංයෙව වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Antwort: Ebenfalls in Rājagaha, o Ehrwürdiger, und aus genau diesem Anlass gesprochen.

ජරාසුත්ත

Jarā-Sutta

පුච්ඡා – ධම්මාදාසො [Pg.144] ආවුසො ධම්මපරියායො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතො.

Frage: Wo, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung ‚Spiegel der Lehre‘ (Dhammādāsa) vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නාතිකෙ භන්තෙ ගිඤ්ජකාවසථෙ ආයස්මන්තං ආනන්ද ආරබ්භ භාසිතො, ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා නාතිකියානං ද්වාදසන්නං පුග්ගලානං ගතිඅභිසම්පරායං පුච්ඡි, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතො.

Antwort: In Nātika, o Ehrwürdiger, im Ziegelhaus, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, trat an den Erhabenen heran und fragte nach dem künftigen Schicksal und der Wiedergeburt von zwölf Personen aus Nātika. Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

අත්තදීප ධම්මදෙසනා

Lehrdarlegung: ‚Sich selbst eine Insel sein‘

පුච්ඡා – අත්තදීපධම්මදෙසනා [Pg.147] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Lehrdarlegung ‚Sich selbst eine Insel sein‘ vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – වෙසාලියං භන්තෙ වෙළුවගාමකෙ ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ භාසිතා, ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො භගවතො ගිලානවුට්ඨිතස්ස අචිරවුට්ඨිතස්ස ගෙලඤ්ඤා භගවතො ගෙලඤ්ඤෙන අත්තනො ඛෙදපත්තකාරණං ආරොචෙසි, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Antwort: In Vesālī, o Ehrwürdiger, im Dorf Veḷuva, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Als der Erhabene von seiner Krankheit genesen war, noch nicht lange genesen war, teilte der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, mit, wie er selbst wegen der Krankheit des Erhabenen in tiefe Besorgnis geraten war. Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

‘‘තස්මාතිහානන්ද [Pg.152] අත්තදීපා විහරථ අත්තසරණා අනඤ්ඤසරණා’’.

„Darum, Ānanda, verweilt so, dass ihr euch selbst eine Insel seid, euch selbst eine Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

පුච්ඡා – භගවතා ආවුසො පුරිම දුතියදිවසෙ පුච්ඡිතවිස්සජ්ජිතක්කමෙන අත්තදීපධම්මදෙසනඤ්ච අඤ්ඤානි ච ධම්මදෙසනානි කථෙත්වා පරිනිට්ඨිත සබ්බබුද්ධකිච්චෙන ආයුසඞ්ඛාරො කත්ථ ඔස්සට්ඨො.

Frage: Nachdem der Erhabene, ihr Freunde, am vorhergehenden und am darauffolgenden Tag im Zuge von Fragen und Antworten die Lehrdarlegung ‚Sich selbst eine Insel sein‘ und andere Lehrdarlegungen verkündet und alle Pflichten eines Buddhas vollendet hatte, wo ließ er da die Lebenskraft los?

විස්සජ්ජනා – වෙසාලියං භන්තෙ චාපාලෙ චෙතියෙ මාරෙන පාපිමතා යාචිතො භගවා සතෙන සම්පජානෙන ආයුසඞ්ඛාරො ඔස්සට්ඨො.

Antwort: In Vesālī, o Ehrwürdiger, am Cāpāla-Heiligtum, ließ der Erhabene, vom bösen Māra darum gebeten, achtsam und klar bewusst die Lebenskraft los.

‘‘පරිනිබ්බාතු [Pg.157] දානි භන්තෙ භගවා, පරිනිබ්බාතු සුගතො, පරිනිබ්බාන කාලො දානි භන්තෙ භගවතො.

„Möge der Erhabene nun ins Parinibbāna eingehen, o Herr, möge der Wohlgegangene ins Parinibbāna eingehen; es ist nun Zeit für das Parinibbāna des Erhabenen, o Herr.

අප්පොසුක්කො ත්වං පාපිම හොති, න චිරං තථාගතස්ස පරිනිබ්බානං භවිස්සති, ඉතො තිණ්ණං මාසානං අච්චයෙන තථාගතො පරිනිබ්බායිස්සති.

Sei unbesorgt, o Böser! Nicht lange wird es dauern, bis das Parinibbāna des Tathāgata stattfindet; nach Ablauf von drei Monaten von heute an wird der Tathāgata ins Parinibbāna eingehen.“

චතුමහාපදෙස

Die vier großen Lehrvorgaben

පුච්ඡා – චතුමහාපදෙසධම්මදෙසනා [Pg.158] පනාවුසො භගවතා කත්ථ භාසිතා.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, wurde die Lehrdarlegung über die vier großen Lehrvorgaben vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – භොගනගරෙ භන්තෙ ආනන්දෙ චෙතියෙ භාසිතා.

Antwort: In Bhoganagara, o Ehrwürdiger, am Ānanda-Heiligtum gesprochen.

පරිපක්කො [Pg.161] වයො මය්හං, පරිත්තං මම ජීවිතං. පහාය වො ගමිස්සාමි, කතං මෙ සරණමත්තනො.

„Mein Alter ist reif, mein Leben ist kurz. Euch verlassend werde ich gehen, ich habe mir selbst eine Zuflucht geschaffen.“

සංවෙග

Heilsame Erschütterung

පුච්ඡා – චතුසංවෙජනීයකථා [Pg.163] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Frage: Wo aber, ihr Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde die Rede über die vier die Erschütterung anregenden Stätten vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කුසිනාරායං භන්තෙ ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ භාසිතා, ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච ‘‘පුබ්බෙ භන්තෙ දිසාසු වස්සංවුට්ඨා භික්ඛූ ආගච්ඡන්ති තථාගතං දස්සනාය, තෙ මයං ලභාම මනොභාවනීයෙ භික්ඛූ දස්සනාය, ලභාම පයිරුපාසනාය. භගවතො පන මයං භන්තෙ අච්චයෙන න ලභිස්සාම මනොභාවනීයෙ භික්ඛූ දස්සනාය, න ලභිස්සාම පයිරුපාසනායා’’ති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතා.

Antwort: In Kusinārā, o Ehrwürdiger, in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Ehrwürdiger, sprach so zum Erhabenen: ‚Früher, Herr, kamen die Mönche, die die Regenzeit in den verschiedenen Himmelsrichtungen verbracht hatten, um den Tathāgata aufzusuchen. Dadurch hatten wir die Gelegenheit, diese geistig edlen Mönche zu sehen und ihnen aufzuwarten. Nach dem Verscheiden des Erhabenen aber, Herr, werden wir keine Gelegenheit mehr haben, solche geistig edlen Mönche zu sehen und ihnen aufzuwarten.‘ Aus diesem Anlass, o Ehrwürdiger, wurde sie gesprochen.

යෙහි [Pg.165] කෙචි ආනන්ද චෙතියචාරිකං ආහිණ්ඩන්තා පසන්නචිත්තා කාලං කරිස්සන්ති, සබ්බෙතෙ කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජිස්සන්ති හු –

„Wer auch immer, Ānanda, auf einer Wallfahrt zu den Heiligtümern mit vertrauensvollem Herzen stirbt, sie alle werden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden...“

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.166] භගවා භික්ඛූනං මාතුගාමෙසු පටිපජ්ජිතබ්බවත්තං කථෙසි.

Frage: Und wie, ihr Freunde, hat der Erhabene das Verhalten dargelegt, das die Mönche gegenüber Frauen einhalten sollen?

විස්සජ්ජනා – අදස්සනං ආනන්දාති ච අනාලාපො ආනන්දාති ච සති ආනන්ද උපට්ඨබ්බෙතබ්බාති ච එවං ඛො භන්තෙ භගවා මාතුගාමෙසු පටිපජ්ජිතබ්බාකාරං කථෙසි.

Antwort – „Nicht-Sehen, Ānanda“, und „Nicht-Ansprechen, Ānanda“, und „Achtsamkeit, Ānanda, muss aufrechterhalten werden“; so, o Herr, hat der Erhabene die Art und Weise dargelegt, wie man sich gegenüber Frauen verhalten soll.

මහාසුදස්සනසුත්ත

Das Mahāsudassana-Sutta

පුච්ඡා – මහාසුදස්සනසුත්තං [Pg.167] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Mahāsudassana-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – තිස්සංයෙව භන්තෙ කුසිනාරායං ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ භාසිතං, ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච ‘‘මා භන්තෙ භගවා ඉමස්මිං ඛුද්දකනගරකෙ

Antwort – Eben dort in Kusinārā, o Herr, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Herr, sprach so zum Erhabenen: „Möge der Erhabene, o Herr, nicht in diesem kleinen Städtchen,

උජ්ජඞ්ගලනගරකෙ [Pg.168] සාඛානගරකෙ පරිනිබ්බායි. සන්ති භන්තෙ අඤ්ඤානි මහානගරානි. සෙය්‍යථිදං, චම්පා, රාජගහං, සාවත්ථී, සාකෙතං, කොසම්බී, බාරාණසී, එත්ථ භගවා පරිනිබ්බායතු, එත්ථ බහූ ඛත්තියමහාසාලා බ්‍රාහ්මණ මහාසාලා ගහපති මහාසාලා තථාගතෙ අභිප්පසන්නා. තෙ තථාගතස්ස සරීරපූජං කරිස්සන්තී’’ති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

diesem unwegsamen Städtchen, diesem Zweigstädtchen ins Parinibbāna eingehen. Es gibt, o Herr, andere Großstädte. Wie zum Beispiel Campā, Rājagaha, Sāvatthī, Sāketa, Kosambī, Bārāṇasī. Möge der Erhabene dort ins Parinibbāna eingehen. Dort gibt es viele wohlhabende Adlige, wohlhabende Brahmanen und wohlhabende Hausväter, die Vertrauen in den Tathāgata haben. Sie werden dem Körper des Tathāgata die letzte Ehre erweisen.“ Aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

පුච්ඡා – භගවා [Pg.169] ආවුසො පුරිමදිවසෙ පුච්ඡිත විස්සජ්ජිතක්කමෙන මහාසුදස්සන සුත්තන්තං දෙසෙත්වා සුභද්දංනාම පරිබ්බාජකං බුද්ධවෙනෙය්‍යෙසු පච්ඡිමසාවකභූතං කථං විනෙසි.

Frage – Freunde, nachdem der Erhabene in der am Vortag erfragten und beantworteten Reihenfolge die Lehrrede von Mahāsudassana verkündet hatte, wie führte er den Wanderasketen namens Subhadda, der der letzte der vom Buddha zu bekehrenden Jünger war, auf den Weg?

විස්සජ්ජනා – යස්මිං ඛො සුභද්ද ධම්මවිනයෙ අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො න උපලබ්භති, සමණොපි තත්ථ න උපලබ්භති, දුතියොපි තත්ථ සමණො න උපලබ්භති, තතියොපි තත්ථ සමණො න උපලබ්භති, චතුත්ථොපි තත්ථ සමණො න උපලබ්භති (පෙය්‍යාල). ඉමෙ ච සුභද්ද භික්ඛූ සම්මා විහරෙය්‍යුං, අසුඤ්ඤො ලොකො අරහන්තෙහි අස්ස, එවං ඛො භන්තෙ භගවා සුභද්දං පරිබ්බාජකං බුද්ධවෙනෙය්‍යෙසු පච්ඡිමං සක්ඛිසාවකං විනෙසි.

Antwort – „In welcher Lehre und Disziplin, Subhadda, der edle achtfache Pfad nicht gefunden wird, da wird auch kein Asket gefunden, da wird auch kein zweiter Asket gefunden, kein dritter Asket gefunden, kein vierter Asket gefunden (usw.). Wenn aber, Subhadda, diese Mönche richtig leben würden, so wäre die Welt nicht leer von Arahants.“ Auf diese Weise, o Herr, führte der Erhabene den Wanderasketen Subhadda, den letzten direkten Jünger unter den vom Buddha zu bekehrenden, auf den Weg.

පරිනිබ්බානසුත්ත

Das Parinibbāna-Sutta

පුච්ඡා – පච්ඡිමෙ [Pg.174] පනාවුසො කාලෙ භගවා ආයස්මතො ආනන්දස්ස කීදිසං වචනං කථෙත්වා, කථඤ්ච භික්ඛූ පවාරෙත්වා, කීදිසඤ්ච භික්ඛූනං වචනං ආමන්තෙත්වා, කථඤ්ච අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායි.

Frage – Welche Worte sprach aber, Freunde, in seiner letzten Stunde der Erhabene zum ehrwürdigen Ānanda, wie lud er die Mönche ein, welche Worte richtete er an die Mönche und wie ging er in das Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen ins Parinibbāna ein?

විස්සජ්ජනා – භගවා භන්තෙ පච්ඡිමෙ කාලෙ ආයස්මතො ආනන්දස්ස සියා ඛො පනානන්ද තුම්හාකං එවමස්ස අතීතසත්ථුකං පාවචනං නත්ථි නො සත්ථාති එවමාදිකං වචනං කථෙත්වා, සියා ඛො පන භික්ඛවෙ එකභික්ඛුස්සාපි කඞ්ඛා වා විමති වා බුද්ධෙ වා ධම්මෙ වා සඞ්ඝෙ වා මග්ගෙ වා පටිපදාය වාති එවමාදිනා භික්ඛූ පවාරෙත්වා, හන්දදානි භික්ඛවෙ ආමන්තයාමි වො, වයධම්මා සඞ්ඛාරා අප්පමාදෙන සම්පාදෙථාති පච්ඡිමඤ්ච ඔවාදවචනං භික්ඛූනං ආමන්තෙත්වා, නව අනුපුබ්බසමාපත්තියො අනුලොමං පටිලොමං සමාපජ්ජිත්වා, චතුත්ථජ්ඣානා වුට්ඨහිත්වා සමනන්තරා අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායි.

Antwort – Der Erhabene, o Herr, sprach in seiner letzten Stunde zum ehrwürdigen Ānanda solche Worte: „Es könnte wohl sein, Ānanda, dass ihr denkt: ‚Das Wort des Meisters ist vergangen, wir haben keinen Meister mehr.‘“ und so weiter. Er lud die Mönche ein, indem er sprach: „Es könnte wohl sein, ihr Mönche, dass auch nur ein einziger Mönch Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, des Dhamma, des Sangha, des Pfades oder des Weges hat.“ und so weiter. Er richtete seine letzten Worte des Rates an die Mönche: „Wohlan denn, ihr Mönche, ich mahne euch: Vergänglich sind alle gestalteten Dinge; strebt unermüdlich weiter!“ Nachdem er in die neun aufeinanderfolgenden Sammlungszustände vorwärts und rückwärts eingetreten war, erhob er sich aus der vierten Vertiefung und ging unmittelbar darauf in das Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen ins Parinibbāna ein.

නාවුසො [Pg.178] ආනන්ද භගවා පරිනිබ්බුතො, සඤ්ඤාවෙදයිත නිරොධං සමාපන්නො.

„Nicht, Freund Ānanda, ist der Erhabene vollkommen erloschen; er ist in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung eingetreten.“

ජනවසභසුත්ත

Das Janavasabha-Sutta

පුච්ඡා – මහාසුදස්සනසුත්තං [Pg.179] පනාවුසො පුරිමදිවසෙ පුච්ඡිතඤ්ච විස්සජ්ජිතඤ්ච, ජනවසභසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage – Das Mahāsudassana-Sutta, Freunde, wurde am Vortag erfragt und beantwortet. Aber wo, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Janavasabha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නාතිකෙ භන්තෙ ගිඤ්ජකාවසථෙ ආයස්මන්තං ආනන්දං ආරබ්භ භාසිතං, ආයස්මා භන්තෙ ආනන්දො මාගධකෙ පරිචාරකෙ ආරබ්භ භගවතො සම්මුඛා පරිකථං කථෙසි, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort – In Ñātika, o Herr, im Ziegelhaus, wurde es in Bezug auf den ehrwürdigen Ānanda gesprochen. Der ehrwürdige Ānanda, o Herr, hielt im Beisein des Erhabenen eine Rede über die verstorbenen Anhänger aus Magadha; aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

මහාගොවින්දසුත්ත

Das Mahāgovinda-Sutta

පුච්ඡා – මහාගොවින්දසුත්තං [Pg.182] පනාවුසො භගවතා කත්ථ භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freunde, wurde das Mahāgovinda-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ භාසිතං.

Antwort – In Rājagaha, o Herr, wurde es gesprochen.

මහාසමයසුත්ත

Das Mahāsamaya-Sutta

පුච්ඡා – මහාසමයසුත්තං [Pg.183] පනාවුසො භගවතා කත්ථ භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freunde, wurde das Mahāsamaya-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ කපිලවත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort – Bei den Sakyern, o Herr, in Kapilavatthu, wurde es gesprochen.

සක්කපඤ්හසුත්ත

Das Sakkapañha-Sutta

පුච්ඡා – සක්කපඤ්හසුත්තං [Pg.184] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freunde, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Sakkapañha-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසු භන්තෙ පාචීනතො රාජගහස්ස අම්බසණ්ඩා නාම බ්‍රාහ්මණගාමො, තස්සුත්තරතො වෙදියකෙ පබ්බතෙ ඉන්දසාලගුහායං සක්කං දෙවානමින්දං ආරබ්භ භාසිතං, සක්කො භන්තෙ දෙවානමින්දො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා පඤ්හං පුච්ඡි, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort – In Magadha, o Herr, östlich von Rājagaha, liegt das Brahmanendorf namens Ambasaṇḍā. Nördlich davon, auf dem Berg Vediyaka in der Indasāla-Höhle, wurde es in Bezug auf Sakka, den Herrn der Götter, gesprochen. Sakka, o Herr, der Herr der Götter, suchte den Erhabenen auf und stellte ihm Fragen; aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

මහාසතිපට්ඨානසුත්ත

Das Mahāsatipaṭṭhāna-Sutta

පුච්ඡා – මහාසතිපට්ඨානසුත්තං [Pg.186] පනාවුසො භගවතා කත්ථ භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freunde, wurde das Mahāsatipaṭṭhāna-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කුරූසු භන්තෙ කම්මාසධම්මෙ නාම කුරූනං නිගමෙ භාසිතං.

Antwort – Im Land der Kuruer, o Herr, in einer Ortschaft der Kuruer namens Kammāsadhamma, wurde es gesprochen.

පායාසිසුත්ත

Das Pāyāsi-Sutta

පුච්ඡා – පායාසි [Pg.188] සුත්තං පනාවුසො කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං කෙන භාසිතං.

Frage – Wo aber, Freunde, in Bezug auf wen, aus welchem Anlass und von wem wurde das Pāyāsi-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – කොසලෙසු භන්තෙ සෙතබ්‍යානාම කොසලානං නගරං උත්තරෙන සෙතබ්‍යං සිංසපාවනෙ ආයස්මතා කුමාරකස්සපෙන පායාසිං රාජඤ්ඤං ආරබ්භ භාසිතං, පායාසිස්ස භන්තෙ රාජඤ්ඤස්ස එවරූපං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං හොති, ඉතිපි නත්ථි පරොලොකො නත්ථි සත්තා ඔපපාතිකා නත්ථි සුකතදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකොති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort – Im Land der Kosaler, o Herr, gibt es eine Stadt der Kosaler namens Setabyā. Nördlich von Setabyā, im Simsapā-Wald, wurde es vom ehrwürdigen Kumārakassapa in Bezug auf den Fürsten Pāyāsi gesprochen. In dem Fürsten Pāyāsi, o Herr, war eine solche schlechte Ansicht entstanden: „So gibt es keine andere Welt, es gibt keine spontan geborenen Wesen, und es gibt keine Frucht und kein Ergebnis von gut oder schlecht getanen Taten.“ Aus diesem Anlass, o Herr, wurde es gesprochen.

පුච්ඡා – තත්ථාවුසො [Pg.189] පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස දිට්ඨිපකාසනාච ආයස්මතො කුමාරකස්සපත්ථෙරස්ස දිට්ඨිවිනිවෙට්ඨනකථා ච අනෙකවාරං ආගතා, තත්ථාවුසො පඨමං පායාසි රාජඤ්ඤො අත්තනො දිට්ඨිං කථං පකාසෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො තං මිච්ඡාදිට්ඨිං විනිවෙඨෙසි.

Frage – Dort, Freunde, kommen die Darlegung der Ansicht des Fürsten Pāyāsi und die Rede zur Widerlegung dieser Ansicht durch den ehrwürdigen Thera Kumārakassapa wiederholt vor. Wie legte dort, Freunde, zuerst der Fürst Pāyāsi seine eigene Ansicht dar, und wie widerlegte der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Ansicht?

විස්සජ්ජනා – පායාසි භන්තෙ රාජඤ්ඤො ආයස්මන්තං කුමාරකස්සපං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච ‘‘අහඤ්හි භො කස්සප එවං වාදී එවං දිට්ඨී ඉතිපි නත්ථි පරොලොකො, නත්ථි සත්තා ඔපපාතිකා, නත්ථි සුකතදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකො’’කි, එවං ඛො භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො අත්තනො මිච්ඡාදිට්ඨිං ආයස්මතො කුමාරකස්සපස්ස සන්තිකෙ පකාසෙසි. ආයස්මා ච කුමාරකස්සපො සක්ඛිකාරණං චන්දිමසූරියඋපමං දස්සෙත්වා පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස තං පාපකං දිට්ඨිගතං විනිවෙඨෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, der königliche Herrscher Pāyāsi begab sich zum ehrwürdigen Kumārakassapa und sprach zu ihm so: „Ich, werter Kassapa, habe nämlich folgende Lehre und Ansicht: Es gibt keine andere Welt, es gibt keine von selbst geborenen Wesen, und es gibt keine Frucht und Vergeltung von gut und schlecht ausgeführten Taten.“ Auf diese Weise, ehrwürdiger Herr, offenbarte der königliche Herrscher Pāyāsi seine falsche Ansicht in Gegenwart des ehrwürdigen Kumārakassapa. Und der ehrwürdige Kumārakassapa widerlegte jene böse Ansicht des königlichen Herrschers Pāyāsi, indem er ihm einen handgreiflichen Beweis anhand des Gleichnisses von Mond und Sonne darlegte.

සාධු [Pg.191] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො ආයස්මා කුමාරකස්සපො පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස මිච්ඡාදිට්ඨිකස්ස සද්ධම්මවිමුඛිභූතස්ස පච්චක්ඛතො පරලොකං දස්සෙත්වා තං මිච්ඡාදිට්ඨිං විනිවෙඨෙසි.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa dem königlichen Herrscher Pāyāsi, welcher von falscher Ansicht und der wahren Lehre abgewandt war, die andere Welt als offenkundig aufzeigte und jene falsche Ansicht widerlegte.

පුච්ඡා – අථ පනාවුසො පායාසිරාජඤ්ඤො දුතියම්පි කීදිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein zweites Mal dar, um seine Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

විස්සජ්ජනා – දුතියෙ පන භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො අත්තනො මිත්තාමච්චෙ ඤාතිසාලොහිතෙ දුච්චරිතසමඞ්ගිනො කාලංකතෙ සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො මිච්ඡාවාදං පතිට්ඨාපෙසි[Pg.192], ආයස්මා ච කුමාරකස්සපො චොරඋපමාය තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Antwort – Beim zweiten Mal aber, ehrwürdiger Herr, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi seine falsche Behauptung, indem er eine Beweisführung bezüglich seiner Freunde und Berater, Verwandten und Blutsverwandten anführte, die ein schlechtes Leben geführt hatten und verstorben waren; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Gleichnis von den Dieben in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

සාධු [Pg.195] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa die entstandene fremde Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet hat.

පුච්ඡා – අථ පනාවුසො පායාසිරාජඤ්ඤො තතියම්පි කීදිසං සාධක පරියායං දස්සෙත්වා අත්තනොවාදං පතිට්ඨාපෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහ නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein drittes Mal dar, um seine Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

විස්සජ්ජනා – තතියම්පන [Pg.196] භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො අත්තනො මිත්තාමච්චෙ ඤාතිසාලොහිතෙ සුචරිතසමඞ්ගිනො කාලංකතෙ දස්සෙත්වා අත්තනො මිච්ඡාවාදං පතිට්ඨාපෙසි, ආයස්මා ච කුමාරකස්සපො ගූථකූපෙ පතපුරිසොපමාය තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Antwort – Ein drittes Mal aber, ehrwürdiger Herr, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi seine falsche Behauptung, indem er seine Freunde und Berater, Verwandten und Blutsverwandten darlegte, die ein gutes Leben geführt hatten und verstorben waren; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Gleichnis von dem Mann, der in eine Kotgrube gefallen war, in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

සාධු [Pg.199] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa die entstandene fremde Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet hat.

පුච්ඡා – ආයස්මතා ආවුසො කුමාරකස්සපෙන පුරිමදිවසෙ පුච්ඡිතවිස්සජ්ජිතක්කමෙන ගූථකූපපුරිසඋපමාය මිච්ඡාවාදං පටික්ඛිපිත්වා ධම්මවාදෙ පතිට්ඨාපියමානෙ පියාසිරාජඤ්ඤො

Frage – Freund, als vom ehrwürdigen Kumārakassapa nach dem am Vortag gepflegten Ablauf von Fragen und Antworten mittels des Gleichnisses von dem Mann in der Kotgrube die falsche Behauptung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet wurde, [wie hat da] der königliche Herrscher Pāyāsi...

චතුත්ථං [Pg.200] වා පඤ්චමං වා කීදිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනොවාදං පතිට්ඨාපෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො සහධම්මෙන තං මිච්ඡාවාදං පටික්ඛිපිත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

... als viertes oder fünftes Mal was für eine Beweisführung dargelegt, um seine eigene Behauptung zu begründen? Und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

විස්සජ්ජනා – පායාසි භන්තෙ රාජඤ්ඤො ආයස්මතා කුමාරකස්සපෙන ගූථකූපෙ නිමුග්ගපුරිසො පමාය මිච්ඡාවාදං සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදෙ පතිට්ඨාපිතෙ චතුත්ථං වා පඤ්චමං වා අත්තනො මිත්තාමච්චෙ ඤාතිසාලොහිතෙ සමාදින්න පඤ්චසීලෙ සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො මිච්ඡාවාදං පතිට්ඨාපෙසි. ආයස්මා ච කුමාරකස්සපො තාවතිංසදෙවොපමාය ච ජච්චන්ධොපමාය චාති ද්වීහි උපමාහි තං පාපකං දිට්ඨිගතං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා, ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, nachdem durch den ehrwürdigen Kumārakassapa mittels des Gleichnisses von dem in der Kotgrube versunkenen Mann die falsche Behauptung trefflich zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet worden war, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi als viertes oder fünftes Mal seine falsche Behauptung, indem er eine Beweisführung bezüglich seiner Freunde und Berater, Verwandten und Blutsverwandten anführte, welche die fünf Sittlichkeitsregeln auf sich genommen hatten. Und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene böse Ansicht mit zwei Gleichnissen – dem Gleichnis von den Tāvatiṃsa-Göttern und dem Gleichnis von dem Blindgeborenen – in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

සාධු [Pg.204] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං කුමාරකස්සපො පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස ද්වෙ උපමායො දස්සෙත්වා උප්පන්නං පාපකං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass Kumārakassapa dem königlichen Herrscher Pāyāsi zwei Gleichnisse aufzeigte und so die entstandene böse, falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückwies und die Lehre der Wahrheit begründet stellte.

පුච්ඡා – අථ පනාවුසො පායාසිරාජඤ්ඤො ඡට්ඨංපි කීදිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො සහධම්මෙන තං මිච්ඡාවාදං සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein sechstes Mal dar, um seine eigene Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

විස්සජ්ජනා – ඡට්ඨං පන භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො සීලවන්තෙ සමණබ්‍රාහ්මණෙ කල්‍යාණධම්මෙ ජීවිතුකාමෙ අමරිතුකාමෙ

Antwort – Ein sechstes Mal aber, ehrwürdiger Herr, [führte] der königliche Herrscher Pāyāsi tugendhafte Asketen und Brahmanen von gutem Charakter an, die leben wollen und nicht sterben wollen,

සුඛකාමෙ [Pg.205] දුක්ඛපටිකූලෙ සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, ආයස්මාච කුමාරකස්සපො ගබ්භිනී උපමාය තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

die nach Glück streben und denen Leid zuwider ist, als Beweisführung an, um seine eigene Behauptung zu begründen; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Gleichnis von der Schwangeren in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

සාධු [Pg.208] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො ගබ්භිනීඋපමං දස්සෙත්වා තං මිච්ඡාවාදං පටික්ඛිපිත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa das Gleichnis von der Schwangeren aufzeigte, jene falsche Behauptung zurückwies und die Lehre der Wahrheit begründete.

පුච්ඡා – අථ පනාවුසො පායාසිරාජඤ්ඤො සත්තමංපි කීදිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Frage – Nun aber, Freund, was für eine Beweisführung legte der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein siebtes Mal dar, um seine eigene Behauptung zu begründen, und wie hat der ehrwürdige Kumārakassapa jene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückgewiesen und die Lehre der Wahrheit begründet?

විස්සජ්ජනා – සත්තමං පන භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො කුබ්භියං පක්ඛිපිත්වා මාරිතපුරිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, ආයස්මාච කුමාරකස්සපො සුපිනකූපමාය තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Antwort – Ein siebtes Mal aber, ehrwürdiger Herr, begründete der königliche Herrscher Pāyāsi seine Behauptung, indem er die Beweisführung von dem in ein Gefäß gesteckten und getöteten Mann darlegte; und der ehrwürdige Kumārakassapa wies jene falsche Behauptung mit dem Traum-Gleichnis in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurück und begründete die Lehre der Wahrheit.

සාධු [Pg.210] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො සුපිනකූපමං දස්සෙත්වා උප්පන්නං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa das Traum-Gleichnis aufzeigte und so die entstandene falsche Behauptung in gemäßer Weise durch eine treffliche Widerlegung zurückwies und die Lehre der Wahrheit begründete.

පුච්ඡා – අථ [Pg.211] පනාවුසො පායාසිරාජඤ්ඤො අට්ඨමම්පි නවමම්පි කථෙතබ්බං කථෙත්වා දසමං කීදිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො සහධම්මෙන තං මිච්ඡාවාදං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි.

Frage – Nun aber, Freund, nachdem der königliche Herrscher Pāyāsi auch ein achtes und neuntes Mal das zu Sagende vorgebracht hatte, was für eine Beweisführung legte er als zehntes Mal dar, um seine eigene Behauptung zu begründen, und wie veranlasste der ehrwürdige Kumārakassapa ihn in gemäßer Weise dazu, jene falsche Behauptung aufzugeben?

විස්සජ්ජනා – අට්ඨමම්පි භන්තෙ නවමම්පි පායාසිරාජඤ්ඤො යං වා තං වා පරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, දසමං පන භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො ඡවිආදීනි ඡින්දිත්වා මාරිතපුරිසං සාධකපරියායං දස්සෙත්වා අත්තනො වාදං පතිට්ඨාපෙසි, ආයස්මා ච කුමාරකස්සපො අග්ගිකජටිලොපමාය තං මිච්ඡාවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා ධම්මවාදං පතිට්ඨාපෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, auch beim achten und neunten Mal versuchte der Herrscher Pāyāsi, indem er diese oder jene Methode aufzeigte, seine eigene Ansicht zu begründen. Beim zehnten Mal jedoch, Ehrwürdiger Herr, versuchte der Herrscher Pāyāsi, seine eigene Ansicht zu begründen, indem er die Haut und das Übrige zerschneiden ließ und einen getöteten Mann als Beweismethode anführte. Und der ehrwürdige Kumārakassapa widerlegte diese falsche Ansicht gründlich und rechtmäßig durch das Gleichnis vom feueranbetenden Asketen und begründete die Lehre der Wahrheit.

පටිනිස්සජ්ජෙතං [Pg.213] රාජඤ්ඤ පාපකං දිට්ඨිගතං. පටිනිස්සජ්ජෙතං රාජඤ්ඤ පාපකං දිට්ඨිගතං.

Gib diese schlechte Ansicht auf, o Herrscher! Gib diese schlechte Ansicht auf, o Herrscher!

සාධු [Pg.214] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො ඔපායිකං උපමං දස්සෙත්වා තං පාපිකං මිච්ඡාදිට්ඨිං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි, යං තස්ස භවෙය්‍ය දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa, indem er ein passendes Gleichnis aufzeigte, ihn jene schlechte falsche Ansicht aufgeben ließ, was ihm für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen mag.

පුච්ඡා – ආයස්මතා ආවුසො කුමාරකස්සපෙන පුරිමදිවසෙ පුච්ඡිතවිස්සජ්ජිතාකාරෙන පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස අග්ගිකජටිලොපමං දස්සෙත්වා තස්මිං පාපකෙ දිට්ඨිගතෙ පටිනිස්සජ්ජාපිතෙ සො තාව ථෙරස්ස වචනං අනාදියිත්වා කීදිසඤ්ච පච්චනීකකථං කථෙසි, කථඤ්ච ථෙරො කරුණාසීතලහදයො හුත්වා අපරම්පි උපමං දස්සෙත්වා තං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි.

Frage – Nachdem, Freund, der ehrwürdige Kumārakassapa am Vortag in Form von Fragen und Antworten dem Herrscher Pāyāsi das Gleichnis vom feueranbetenden Asketen gezeigt hatte, um ihn jene schlechte Ansicht aufgeben zu lassen, welche Art von widerspenstiger Rede sprach dieser, ohne die Worte des Thera zu beachten, und wie brachte der Thera, dessen Herz von Mitgefühl gekühlt war, ihn dazu, diese schlechte Ansicht aufzugeben, indem er ein weiteres Gleichnis aufzeigte?

විස්සජ්ජනා – පායාසි භන්තෙ රාජඤ්ඤො ආයස්මතා කුමාරකස්සපෙන අග්ගිකජටිලොපමං දස්සෙත්වා තං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජාපිතෙ කිඤ්චාපි භවං කස්සපො එවමාහ, අථ ඛො නෙවාහං සක්කොමි ඉදං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජිතුන්ති එවමාදිකං පච්චනීකකථං කථෙසි, ථෙරො ච භන්තෙ කුමාරකස්සපො ද්වෙ සත්ථවාහොපමං දස්සෙත්වා තං පාපකං මිච්ඡාවාදං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, als der ehrwürdige Kumārakassapa dem Herrscher Pāyāsi das Gleichnis vom feueranbetenden Asketen gezeigt hatte, um ihn diese schlechte Ansicht aufgeben zu lassen, führte jener eine solche widerspenstige Rede: ‚Obgleich der ehrwürdige Kassapa dies so sagt, so kann ich diese schlechte Ansicht doch nicht aufgeben‘ und so weiter. Und der Thera Kumārakassapa, Ehrwürdiger Herr, brachte ihn dazu, diese schlechte, falsche Lehre aufzugeben, indem er das Gleichnis von den zwei Karawanenführern aufzeigte.

සාධු [Pg.218] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස ද්වෙ සත්ථවාහොපමම්පි දස්සෙත්වා තං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි, තඤ්හි තස්ස ච තදනුයායීනඤ්ච භවෙය්‍ය දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa dem Herrscher Pāyāsi auch das Gleichnis von den zwei Karawanenführern aufzeigte und ihn diese schlechte Ansicht aufgeben ließ. Denn dies wird ihm und seinen Anhängern für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen.

පුච්ඡා – එවං [Pg.219] පනාවුසො ආයස්මතා කුමාරකස්සපෙන යථා වුත්තාහි බහූහි උපමාහි ච අපරාහි ගූථභාරිකඅක්ඛධුත්තකොපමාහි ච තස්මිං පාපකෙ දිට්ඨිගතෙ විස්සජ්ජාපිතෙ සො තාව ථෙරස්ස වචනං අනාදියිත්වාව පච්ඡිමපටික්ඛෙපවසෙන කීදිසං පච්චනීකකථං කථෙසි, කථඤ්ච ථෙරො කරුණාසීතලහදයො හුත්වා පච්ඡිමම්පි උපමං දස්සෙත්වා තං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි.

Frage – Doch nachdem, Freund, der ehrwürdige Kumārakassapa durch die erwähnten vielen Gleichnisse und durch weitere wie das Gleichnis vom Kotsammler und vom Falschspieler jene schlechte Ansicht widerlegt hatte, welche Art von widerspenstiger Rede führte er da, indem er die Worte des Thera immer noch missachtete, als letzte Zurückweisung, und wie brachte der Thera, dessen Herz von Mitgefühl gekühlt war, ihn dazu, diese schlechte Ansicht aufzugeben, indem er ein allerletztes Gleichnis aufzeigte?

විස්සජ්ජනා – පායාසි භන්තෙ රාජඤ්ඤො එවං ථෙරෙන නානාඋපමාහි තස්මිං පාපකෙ දිට්ඨිගතෙ පටිනිස්සජ්ජාපිතෙපි පුරිමනයෙනෙව ථෙරස්ස පච්චනීකකථං කථෙසි, ථෙරොපි ච භන්තෙ පච්ඡිමං සාණභාරිකූපමං දස්සෙත්වා කරුණාසීතලහදයො තං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, obwohl der Thera durch verschiedene Gleichnisse versucht hatte, den Herrscher Pāyāsi jene schlechte Ansicht aufgeben zu lassen, führte dieser in gleicher Weise wie zuvor eine widerspenstige Rede gegen den Thera. Und der Thera, Ehrwürdiger Herr, dessen Herz von Mitgefühl gekühlt war, zeigte ihm schließlich das Gleichnis vom Hanfträger und brachte ihn dazu, diese schlechte Ansicht aufzugeben.

සාධු [Pg.224] සාධු ආවුසො, සාධු ඛො ආවුසො යං ආයස්මා කුමාරකස්සපො පායාසිස්ස රාජඤ්ඤස්ස සාණභාරිකොපමම්පි දස්සෙත්වා තං පාපකං දිට්ඨිගතං පටිනිස්සජ්ජාපෙසි, තඤ්හි තස්ස ච තදනුයායීනඤ්ච භවෙය්‍ය දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය.

Gut, gut, Freund! Es ist wahrlich gut, Freund, dass der ehrwürdige Kumārakassapa dem Herrscher Pāyāsi auch das Gleichnis vom Hanfträger aufzeigte und ihn diese schlechte Ansicht aufgeben ließ. Denn dies wird ihm und seinen Anhängern für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen.

පුච්ඡා – ඉමාය [Pg.225] පනාවුසො පච්ඡිමිකාය සාණභාරිකොපමාය දස්සිතාය පායාසිරාජඤ්ඤො ථෙරස්ස ධම්මදෙසනානුභාවෙන ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පසන්නො හුත්වා කීදිසං පසන්නාකාරමකාසි, කථඤ්ච ආයස්මන්තං කුමාරකස්සපං අනුසාසනිං යාචි, කථඤ්චායස්මා කුමාරකස්සපො අනුසාසි.

Frage – Nachdem nun, Freund, dieses letzte Gleichnis vom Hanfträger aufgezeigt worden war, wie drückte der Herrscher Pāyāsi, der durch die Kraft der Lehrverkündigung des Thera Vertrauen in diese Lehre und Disziplin gewonnen hatte, sein Vertrauen aus? Wie bat er den ehrwürdigen Kumārakassapa um Unterweisung, und wie unterwies ihn der ehrwürdige Kumārakassapa?

විස්සජ්ජනා – ඉමාය ච පන භන්තෙ උපමාය දස්සිතාය පායාසි රාජඤ්ඤො ‘‘පුරිමෙනෙව අහං ඔපම්මෙන භොතො කස්සපස්ස අත්තමනො අභිරද්ධො එවමාදිනා භන්තෙ පායාසිරාජඤ්ඤො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ ආයස්මතො කුමාරකස්සපස්ස ධම්මදෙසනාය පසන්නො පසන්නාකාරමකාසි. ඉච්ඡාමි චාහං භො කස්සප මහායඤ්ඤං යජිතුං, අනුසාසතු මං භවං කස්සපො යං මමස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායාති පායාසි රාජඤ්ඤො ආයස්මන්තං කුමාරකස්සපං අනුසාසනිං යාචි, ආයස්මා ච භන්තෙ කුමාරකස්සපො දුක්ඛෙත්තෙ දුබ්භූමෙ පවුත්තබීජොපමාය දුස්සීලෙසු දින්නදානස්ස න මහප්ඵලභාවං දස්සෙත්වා සුඛෙත්තෙ සුභූමෙ පවුත්තබීජොපමාය සීලවන්තෙසු දින්නදානස්ස මහප්ඵලභාවං දස්සෙත්වා පායාසිං රාජඤ්ඤමනුසාසි.

Antwort – Nachdem dieses Gleichnis aufgezeigt worden war, Ehrwürdiger Herr, brachte der Herrscher Pāyāsi sein Vertrauen in diese Lehre und Disziplin durch die Lehrverkündigung des ehrwürdigen Kumārakassapa zum Ausdruck, indem er unter anderem sprach: ‚Schon mit dem ersten Gleichnis des ehrwürdigen Kassapa war ich erfreut und zufrieden.‘ Und der Herrscher Pāyāsi bat den ehrwürdigen Kumārakassapa mit den Worten um Unterweisung: ‚Ich wünsche, Herr Kassapa, ein großes Opfer darzubringen; möge der ehrwürdige Kassapa mich unterweisen, was mir für lange Zeit zum Heil und Wohl gereichen mag.‘ Daraufhin unterwies der ehrwürdige Kumārakassapa, Ehrwürdiger Herr, den Herrscher Pāyāsi, indem er ihm durch das Gleichnis von der Saat, die auf ein schlechtes Feld und unfruchtbaren Boden gesät wird, zeigte, dass eine Gabe an Tugendlose keine große Frucht bringt, und durch das Gleichnis von der Saat auf einem guten Feld und fruchtbarem Boden zeigte, dass eine Gabe an Tugendhafte von großer Frucht ist.

පුච්ඡා – කථඤ්චාවුසො [Pg.228] පායාසිරාජඤ්ඤො දානං අදාසි, කථඤ්චස්ස සම්පරායො අහොසි.

Frage – Und wie, Freund, gab der Herrscher Pāyāsi die Gaben, und wie war sein zukünftiges Schicksal?

විස්සජ්ජනා – පායාසි භන්තෙ රාජඤ්ඤො අසක්කච්චං දානමදාසි, අසහත්ථා දානමදාසි, අචිත්තීකතං දානමදාසි, අපවිද්ධං දානමදාසි, සො අසක්කච්චං දානං දත්වා අසහත්ථා දානං දත්වා අචිත්තීකතං දානං දත්වා අපවිද්ධං දානං දත්වා කායස්සභෙදා පරං මරණා චාතුමහාරාජිකානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජි සුඤ්ඤං සෙරීසකං විමානං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, der Herrscher Pāyāsi gab Gaben ohne Achtung, nicht mit eigener Hand, lieblos und achtlos weggeworfen. Da er Gaben ohne Achtung, nicht mit eigener Hand, lieblos und achtlos weggeworfen gegeben hatte, wurde er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, in der Gemeinschaft der Götter der Vier Großkönige wiedergeboren, im leeren Serīsaka-Himmelspalast.

පුච්ඡා – තෙනාවුසො [Pg.231] භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන පාථියවග්ගෙ පඨමං පාථියසුත්තං කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage – Wo, Freund, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde von jenem Erhabenen, dem Wissenden, Sehenden, Heiligen, vollkommen Erwachten, die erste Lehrrede im Pāthika-Abschnitt, das Pāthika-Sutta, verkündet?

විස්සජ්ජනා – මල්ලෙසු භන්තෙ අනුපියෙ නාම මල්ලානං නිගමෙ භග්ගවගොත්තං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ භාසිතං, භග්ගවගොත්තො භන්තෙ පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච ‘‘පුරිමානි භන්තෙ දිවසානි පුරිමතරානි සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා මං එතදවොච ‘‘පච්චක්ඛාතො දානි මයා භග්ගව භගවා, න දානාහං භගවන්තං උද්දිස්ස විහරාමී’ති, කච්චෙ තං භන්තෙ තථෙව, යථා සුනක්ඛත්තො, ලිච්ඡවිපුත්තො අවචා’’ති, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort – Ehrwürdiger Herr, sie wurde im Land der Maller, in einer Ortschaft namens Anupiyā, in Bezug auf den Wanderasketen Bhaggavagotta verkündet. Der Wanderasket Bhaggavagotta, Ehrwürdiger Herr, sprach nämlich zum Erhabenen so: ‚Vor einigen Tagen, Ehrwürdiger Herr, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir und sagte: „Bhaggavagotta, ich habe den Erhabenen nun verlassen; ich lebe nicht mehr unter der Führung des Erhabenen.“ Ist das wirklich so, Ehrwürdiger Herr, wie Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, gesagt hat?‘ Aus diesem Anlass, Ehrwürdiger Herr, wurde sie verkündet.

උදුම්බරිකසුත්ත

Das Udumbarika-Sutta

පුච්ඡා – උදුම්බරිකසුත්තං [Pg.232] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage – Und wo, Freund, in Bezug auf wen und aus welchem Anlass wurde das Udumbarika-Sutta vom Erhabenen verkündet?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ නිග්‍රොධං පරිබ්බාජකං ආරබ්භ භාසිතං, නිග්‍රොධො භන්තෙ පරිබ්බාජකො භගවතො පරම්මුඛා භගවන්තංයෙව ආරබ්භ අනෙකවිහිතං අභූතකථං කථෙසි, තස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf den Wanderer Nigrodha gesprochen. Der Wanderer Nigrodha, ehrwürdiger Herr, sprach in Abwesenheit des Erhabenen über den Erhabenen selbst mancherlei unwahre Rede; in diesem Zusammenhang wurde es gesprochen.

චක්කවත්තිසුත්ත

Cakkavatti-Sutta

පුච්ඡා – චක්කවත්තිසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Cakkavatti-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – මගධෙසු භන්තෙ මාතුලායං සම්බහුලෙ භික්ඛූ ආරබ්භ අත්තජ්ඣාසයෙන සුත්තනික්ඛෙපෙන භගවතා භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, im Land der Magadher bei Mātulā wurde es vom Erhabenen in Bezug auf zahlreiche Mönche aus eigenem Antrieb als Darlegung einer Lehrrede gesprochen.

අග්ගඤ්ඤසුත්ත

Aggañña-Sutta

පුච්ඡා – අග්ගඤ්ඤසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Aggañña-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ වාසෙට්ඨං පබ්බජිතං ආරබ්භ භාසිතං, බ්‍රාහ්මණා භන්තෙ වාසෙට්ඨ භාරද්වාජෙ පබ්බජිතෙ අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති අත්තරූපාය

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī im Ostkloster, dem Palast der Mutter Migāras, in Bezug auf den in die Hauslosigkeit hinausgezogenen Vāseṭṭha gesprochen. Die Brahmanen, ehrwürdiger Herr, beschimpften und schmähten die hinausgezogenen Vāseṭṭha und Bhāradvāja mit einer ihnen eigenen

පරිභාසාය [Pg.233] පරිපුණ්ණාය නො අපරිපුණ්ණාය, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Schmähung, die vollkommen und nicht unvollkommen war; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

පුච්ඡා – සම්පසාදනීය සුත්තං පනාවුසො කත්ථ කෙන භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo und von wem wurde das Sampasādanīya-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – නාළන්දායං භන්තෙ පාවාරිකම්බවනෙ ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Nālandā im Mango-Hain von Pāvārika vom ehrwürdigen Sāriputta gesprochen.

පාසාදිකසුත්ත

Pāsādika-Sutta

පුච්ඡා – පාසාදිකසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Pāsādika-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සක්කෙසු භන්තෙ වෙධඤ්ඤානාම සක්‍යානං අම්බවනෙ පාසාදෙ චුන්දං සමණුද්දෙසං ආරබ්භ භාසිතං, චුන්දො භන්තෙ සමණුද්දෙසො පාවායං නිගණ්ඨස්ස නාටපුත්තස්ස කාලං කිරියාය භින්නානං නිගණ්ඨානං ද්වෙධිකජාතානං භණ්ඩනජාතානං කලහජාතානං විවාදාපන්නානං අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුජ්ජනකාරණං ආයස්මතො ආනන්දස්ස ආරොචෙසි, ආයස්මා ච භන්තෙ ආනන්දො භගවතො එතමත්ථං ආරොචෙසි, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde im Land der Sakyer im Mango-Hain der Sakyer namens Vedhaññā in einem Palast in Bezug auf den Novizen Cunda gesprochen. Der Novize Cunda, ehrwürdiger Herr, berichtete dem ehrwürdigen Ānanda über den Grund, warum nach dem Tod des Nigaṇṭha Nātaputta in Pāvā die Nigaṇṭhas gespalten, entzweit, in Streit und Zank geraten und in Konflikte verwickelt waren und einander mit Mundeslanzen verletzten; und der ehrwürdige Ānanda, ehrwürdiger Herr, berichtete dem Erhabenen diesen Sachverhalt; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

ලක්ඛණසුත්ත

Lakkhaṇa-Sutta

පුච්ඡා – ලක්ඛණසුත්තං [Pg.234] පනාවුසො භගවතා කත්ථ භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo wurde das Lakkhaṇa-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – සාවත්ථියං භන්තෙ ජෙතවනමහාවිහාරෙ භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Sāvatthī im großen Kloster Jetavana gesprochen.

සිඞ්ගාලසුත්ත

Siṅgāla-Sutta

පුච්ඡා – සිඞ්ගාලසුත්තං පනාවුසො භගවතා කත්ථ කං ආරබ්භ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo, in Bezug auf wen und bei welchem Anlass wurde das Siṅgāla-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ භන්තෙ සිඞ්ගාලං ගහපතිපුත්තං ආරබ්භ භාසිතං, සිඞ්ගාලො භන්තෙ ගහපතිපුත්තො කාලස්සෙව උට්ඨාය රාජගහා නික්ඛමිත්වා අල්ලවත්ථො අල්ලකෙසො පඤ්ජලිකො පුථුදිසා නමස්සති පුරත්ථිමං දිසං දක්ඛිණං දිසං පච්ඡිමං දිසං උත්තරං දිසං හෙට්ඨිමං දිසං උපරිමං දිසං, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha in Bezug auf Siṅgāla, den Sohn des Hausvaters, gesprochen. Der Hausvatersohn Siṅgāla, ehrwürdiger Herr, stand am frühen Morgen auf, verließ Rājagaha, und mit nassen Kleidern und nassem Haar verehrte er mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen: den Osten, den Süden, den Westen, den Norden, die Tiefe und die Höhe; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

ආටානාටියසුත්ත

Āṭānāṭiya-Sutta

පුච්ඡා – ආටානාටියසුත්තං [Pg.235] පනාවුසො භගවතා කත්ථ කිස්මිං වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo und bei welchem Anlass wurde das Āṭānāṭiya-Sutta vom Erhabenen gesprochen?

විස්සජ්ජනා – රාජගහෙ [Pg.236] භන්තෙ ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ භාසිතං, භගවති භන්තෙ රාජගහෙ විහරති චත්තාරො මහාරාජානො චතුද්දිසං රක්ඛං ඨපෙත්වා චතුද්දිසං ගුම්බං ඨපෙත්වා චතුද්දිසං ඔවරණං ඨපෙත්වා කෙවලකප්පං ගිජ්ඣකූටපබ්බතං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු, එකමන්තං නිසින්නො ඛො භන්තෙ වෙස්සවණො මහාරාජා ආටානාටියං රක්ඛං භගවතො ආරොචෙසි භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ඵාසුවිහාරාය, තස්මිං භන්තෙ වත්ථුස්මිං භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Rājagaha auf dem Geierberg gesprochen. Als der Erhabene, ehrwürdiger Herr, in Rājagaha verweilte, begaben sich die vier großen Könige – nachdem sie in allen vier Himmelsrichtungen Wachen, Truppen und Absperrungen aufgestellt hatten und den gesamten Geierberg erleuchteten – dorthin, wo der Erhabene war. Sie näherten sich, grüßten den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend, ehrwürdiger Herr, trug der große König Vessavaṇa dem Erhabenen den Āṭānāṭiya-Schutz vor, für das wohltuende Leben der Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen; bei diesem Anlass, ehrwürdiger Herr, wurde es gesprochen.

සඞ්ගීතිසුත්ත

Saṅgīti-Sutta

පුච්ඡා – සඞ්ගීති [Pg.237] සුත්තං පනාවුසො කත්ථ කෙන භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo und von wem wurde das Saṅgīti-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – පාවායං භන්තෙ ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde in Pāvā vom ehrwürdigen Sāriputta gesprochen.

දසුත්තරසුත්ත

Dasuttara-Sutta

පුච්ඡා – දසුත්තරසුත්තං පනාවුසො කත්ථ කෙන භාසිතං.

Frage: Aber, Freund, wo und von wem wurde das Dasuttara-Sutta gesprochen?

විස්සජ්ජනා – දසුත්තරසුත්තං භන්තෙ චම්පායං ගග්ගරාය පොක්ඛරණියා තීරෙ ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන භාසිතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, das Dasuttara-Sutta wurde in Campā am Ufer des Gaggarā-Teichs vom ehrwürdigen Sāriputta gesprochen.

පුච්ඡා – කෙ [Pg.238] ආවුසො සික්ඛන්ති.

Frage: Wer, Freund, übt sich?

විස්සජ්ජනා – සෙක්ඛා ච භන්තෙ පුථුජ්ජනකල්‍යාණකා ච සික්ඛන්ති.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, die auf dem Pfad Übenden und die edlen Weltlinge üben sich.

පුච්ඡා – කෙ ආවුසො සික්ඛිතසික්ඛා.

Frage: Wer, Freund, hat das Training vollendet?

විස්සජ්ජනා – අරහන්තො භන්තෙ සික්ඛිතසික්ඛා.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, die Arahants haben das Training vollendet.

පුච්ඡා – කස්ස [Pg.239] ආවුසො වචනං.

Frage: Wessen Wort ist das, Freund?

විස්සජ්ජනා – භගවතො භන්තෙ වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es ist das Wort des Erhabenen, des Arahants, des vollkommen Erleuchteten.

පුච්ඡා – කෙනාවුසො ආභතං.

Frage: Von wem, Freund, wurde es überliefert?

විස්සජ්ජනා – පරම්පරාය භන්තෙ ආභතං.

Antwort: Ehrwürdiger Herr, es wurde durch eine Traditionslinie überliefert.