නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Verehrung dem Erhabenen, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten.

ඛුද්දකනිකායෙ

In der Sammlung der kurzen Texte (Khuddakanikāya):

අපදාන-අට්ඨකථා

Der Kommentar zur Legendensammlung (Apadāna-Aṭṭhakathā)

(දුතියො භාගො)

(Zweiter Teil)

ථෙරාපදානං

Die Legenden der Theras (Therāpadāna)

2. සීහාසනියවග්ගො

2. Das Kapitel über den Löwensthron (Sīhāsaniyavagga)

1. සීහාසනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Legende des Ehrwürdigen Thera Sīhāsanadāyaka

නිබ්බුතෙ [Pg.1] ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො සීහාසනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ සද්ධාසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො, ධරමානෙ භගවති දෙවලොකෙ වසිත්වා නිබ්බුතෙ භගවති උප්පන්නත්තා විඤ්ඤුතං පත්තො භගවතො සාරීරිකචෙතියං දිස්වා ‘‘අහො මෙ අලාභා, භගවතො ධරමානෙ කාලෙ අසම්පත්තො’’ති චින්තෙත්වා චෙතියෙ චිත්තං පසාදෙත්වා සොමනස්සජාතො සබ්බරතනමයං දෙවතානිම්මිතසදිසං ධම්මාසනෙ සීහාසනං කාරෙත්වා ජීවමානකබුද්ධස්ස විය පූජෙසි. තස්සුපරි ගෙහම්පි දිබ්බවිමානමිව කාරෙසි, පාදට්ඨපනපාදපීඨම්පි කාරෙසි. එවං යාවජීවං දීපධූපපුප්ඵගන්ධාදීහි අනෙකවිධං පූජං කත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො ඡ කාමසග්ගෙ අපරාපරං දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු චක්කවත්තිසම්පත්තිං [Pg.2] අනෙකක්ඛත්තුං අනුභවිත්වා සඞ්ඛ්‍යාතික්කන්තං පදෙසරජ්ජසම්පත්තිඤ්ච අනුභවිත්වා කස්සපස්ස භගවතො සාසනෙ පබ්බජිත්වා සමණධම්මං කත්වා එත්ථන්තරෙ දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා ලද්ධූපසම්පදො කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා ඝටෙන්තො වායමන්තො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Die Legende des ehrwürdigen Thera Sīhāsanadāyaka beginnt mit den Worten „Nibbute lokanāthamhi“. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz heilsames Verdienst anhäufte, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer wohlhabenden und gläubigen Familie geboren. Als der Erhabene noch lebte, weilte er in der Götterwelt. Da er jedoch nach dem Parinibbāna des Erhabenen in der Menschenwelt geboren wurde und heranwuchs, sah er den Reliquienschrein des Erhabenen. Er dachte: „O weh, welch ein Verlust für mich! Ich wurde nicht zu der Zeit geboren, als der Erhabene noch lebte.“ Er erweckte Vertrauen in Bezug auf den Schrein, wurde von Freude erfüllt, ließ einen ganz aus Juwelen bestehenden Löventhron auf dem Lehrstuhl errichten, der einer Schöpfung der Götter glich, und verehrte ihn wie den lebenden Buddha selbst. Darüber ließ er auch einen Pavillon errichten, der einem himmlischen Palast glich, sowie einen Fußschemel zum Aufsetzen der Füße. Nachdem er so zeit seines Lebens mit Lampen, Räucherwerk, Blumen, Düften und anderem vielfältige Verehrung dargebracht hatte, verschied er von dort und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er in den sechs Sinneshimmeln abwechselnd himmlische Herrlichkeit erfahren, unter den Menschen viele Male das Glück eines Radkönigs sowie unzählige Male die Herrschaft eines Regionalkönigs genossen hatte, trat er in der Lehre des erhabenen Kassapa in den Orden ein und praktizierte die mönchischen Pflichten. Während er in der Zwischenzeit unter Göttern und Menschen im Kreislauf der Wiedergeburten wanderte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer wohlhabenden Familie geboren. Als er heranwuchs, hörte er die Lehrrede des Meisters, erlangte Vertrauen, wurde Mönch, empfing die höhere Ordination, nahm ein Meditationsobjekt auf, und durch eifriges Streben und Bemühen erlangte er schon bald die Arahatschaft.

1. එවං පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සං උප්පාදෙත්වා පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ ලොකස්ස නාථො පධානොති ලොකනාථො, ලොකත්තයසාමීති අත්ථො. ලොකනාථෙ සිද්ධත්ථම්හි නිබ්බුතෙති සම්බන්ධො. විත්ථාරිතෙ පාවචනෙති පාවචනෙ පිටකත්තයෙ විත්ථාරිතෙ පත්ථටෙ පාකටෙති අත්ථො. බාහුජඤ්ඤම්හි සාසනෙති සික්ඛත්තයසඞ්ගහිතෙ බුද්ධසාසනෙ අනෙකසතසහස්සකොටිඛීණාසවසඞ්ඛාතෙහි බහුජනෙහි ඤාතෙ අධිගතෙති අත්ථො.

1. Nachdem er so die Frucht der Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigenen früheren Taten, brachte Freude in sich hervor und sprach, um seine früher vollbrachten Taten zu verkünden, die Worte, die mit „Nibbute lokanāthamhi“ beginnen. Darin bedeutet „Lokanātha“: Er ist der Schützer, d. h. der Vorzüglichste der Welt, somit der Herr der drei Welten – dies ist die Bedeutung des Wortes „Lokanātha“. Die syntaktische Verbindung ist wie folgt herzustellen: „Als der Schützer der Welt, Siddhattha, erloschen war.“ „Vitthārite pāvacane“ bedeutet: Als das edle Wort, nämlich der Dreikorb, weit verbreitet, ausgedehnt und weithin bekannt war – dies ist die Bedeutung. „Bāhujaññamhi sāsane“ bedeutet: In der Lehre des Buddha, welche die drei Schulungen umfasst, und die von vielen Menschen – nämlich von vielen Hunderttausend Koṭis von Arahants, deren Triebe versiegt sind – erkannt und verwirklicht wurde – dies ist die Bedeutung.

2-3. පසන්නචිත්තො සුමනොති තදා අහං බුද්ධස්ස ධරමානකාලෙ අසම්පත්තො නිබ්බුතෙ තස්මිං දෙවලොකා චවිත්වා මනුස්සලොකං උපපන්නො තස්ස භගවතො සාරීරිකධාතුචෙතියං දිස්වා පසන්නචිත්තො සද්ධාසම්පයුත්තමනො සුන්දරමනො ‘‘අහො මමාගමනං ස්වාගමන’’න්ති සඤ්ජාතපසාදබහුමානො ‘‘මයා නිබ්බානාධිගමාය එකං පුඤ්ඤං කාතුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා භගවතො චෙතියසමීපෙ භගවන්තං උද්දිස්ස හිරඤ්ඤසුවණ්ණරතනාදීහි අලඞ්කරිත්වාව සීහාසනං අකාසි. තත්‍ර නිසින්නස්ස පාදට්ඨපනත්ථාය පාදපීඨඤ්ච කාරෙසි. සීහාසනස්ස අතෙමනත්ථාය තස්සුපරි ඝරඤ්ච කාරෙසි. තෙන වුත්තං – ‘‘සීහාසනමකාසහං…පෙ… ඝරං තත්ථ අකාසහ’’න්ති. තෙන චිත්තප්පසාදෙනාති ධරමානස්ස විය භගවතො සීහාසනං මයා කතං, තෙන චිත්තප්පසාදෙන. තුසිතං උපපජ්ජහන්ති තුසිතභවනෙ උපපජ්ජින්ති අත්ථො.

2-3. „Mit heiterem Geist, glücklich“ (pasannacitto sumano) bedeutet: Damals, zu Lebzeiten des Buddha, war ich noch nicht in der Menschenwelt angekommen. Als jener Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, schied ich aus der Götterwelt (devaloka) und wurde in der Menschenwelt (manussaloka) wiedergeboren. Als ich den Reliquienschrein (sārīrikacetiya) mit den körperlichen Relikten des Erhabenen erblickte, hatte ich einen gläubigen Geist (pasannacitto), ein von Vertrauen erfülltes Herz (saddhāsampayuttamano) und wohlgesinnte Gedanken (sundaramano). Voller Freude und tiefer Ehrfurcht dachte ich: „O, welch ein Segen ist mein Kommen in das menschliche Dasein!“ Und ich dachte weiter: „Es ist für mich angebracht, ein verdienstvolles Werk zu tun, um das Erreichen des Nibbāna zu bewirken.“ Nachdem ich dies bedacht hatte, errichtete ich in der Nähe des Schreins des Erhabenen ihm zu Ehren einen Löventhron (sīhāsana), reich verziert mit Gold, Silber, Juwelen und anderem mehr. Für denjenigen, der darauf sitzen und die Lehre verkünden würde, ließ ich auch einen Fußschemel (pādapīṭha) anfertigen, um die Füße darauf abzustellen. Damit der Löventhron nicht nass werde, ließ ich darüber ein Schutzdach (ghara) errichten. Darauf bezieht sich die Aussage: „Einen Löventhron stellte ich her ... ein Gehäuse baute ich dort.“ „Durch diese Heiterkeit des Geistes“ (tena cittappasādena) bedeutet: Ich stellte den Löventhron für den Erhabenen so her, als sei er noch am Leben; durch diese Heiterkeit des Geistes. „Ich wurde im Tusita-Himmel wiedergeboren“ (tusitaṃ upapajjahaṃ) bedeutet: „Ich wurde im Tusita-Götterreich wiedergeboren“ (tusitabhavane upapajjiṃ).

4. ආයාමෙන චතුබ්බීසාති තත්‍රුපපන්නස්ස දෙවභූතස්ස සතො මය්හං සුකතං පුඤ්ඤෙන නිබ්බත්තිතං පාතුභූතං ආයාමෙන උච්චතො චතුබ්බීසයොජනං විත්ථාරෙන තිරියතො චතුද්දසයොජනං තාවදෙව නිබ්බත්තික්ඛණෙයෙව ආසි අහොසීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

4. „Vierundzwanzig Yojanas in der Länge“ (āyāmena catubbīsā) bedeutet: Für mich, der ich dort als Götterwesen wiedergeboren worden war, entstand und erschien im Augenblick der Wiedergeburt durch die Kraft meiner wohlgetanen heilsamen Tat ein Palast (vimāna), der in der Länge und Höhe vierundzwanzig Yojanas maß und in der Breite vierzehn Yojanas. Dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

9. චතුන්නවුතෙ [Pg.3] ඉතො කප්පෙති ඉතො කප්පතො චතුනවුතෙ කප්පෙ යං කම්මං අකරිං අකාසිං, තදා තතො පට්ඨාය පුඤ්ඤබලෙන කඤ්චි දුග්ගතිං නාභිජානාමි, න අනුභූතපුබ්බා කාචි දුග්ගතීති අත්ථො.

9. „Vor vierundneunzig Weltaltern von diesem an“ (catunnavute ito kappe) bedeutet: Welches Werk (kamma) ich auch immer vor vierundneunzig Weltaltern von diesem an gerechnet tat – von jener Zeit an kenne ich dank der Kraft des Verdienstes kein unglückliches Dasein (duggati); das heißt, ich habe zuvor niemals eine Leidenswelt erfahren. Dies ist die Bedeutung.

10. තෙසත්තතිම්හිතො කප්පෙති ඉතො කප්පතො තෙසත්තතිකප්පෙ. ඉන්දනාමා තයො ජනාති ඉන්දනාමකා තයො චක්කවත්තිරාජානො එකස්මිං කප්පෙ තීසු ජාතීසු ඉන්දො නාම චක්කවත්තී රාජා අහොසින්ති අත්ථො. ද්වෙසත්තතිම්හිතො කප්පෙති ඉතො ද්වෙසත්තතිකප්පෙ. සුමනනාමකා තයො ජනා තික්ඛත්තුං චක්කවත්තිරාජානො අහෙසුං.

10. „Im dreiundsiebzigsten Weltalter“ (tesattatimhito kappe) bedeutet: im dreiundsiebzigsten Weltalter von diesem an gerechnet. „Drei Personen namens Inda“ (indanāmā tayo janā) bedeutet: Drei Weltenherrscher (cakkavatti) namens Inda. Dies bedeutet, dass ich in einem einzigen Weltalter in drei Existenzen ein Weltenherrscher namens Inda war. „Im zweiundsiebzigsten Weltalter“ (dvesattatimhito kappe) bedeutet: im zweiundsiebzigsten Weltalter von diesem an gerechnet. Drei Personen namens Sumana wurden dreimal zu Weltenherrschern.

11. සමසත්තතිතො කප්පෙති ඉතො කප්පතො අනූනාධිකෙ සත්තතිමෙ කප්පෙ වරුණනාමකා වරුණො චක්කවත්තීති එවංනාමකා තයො චක්කවත්තිරාජානො චක්කරතනසම්පන්නා චතුදීපම්හි ඉස්සරා අහෙසුන්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

11. „Im siebzigsten Weltalter“ (samasattatito kappe) bedeutet: genau im siebzigsten Weltalter von diesem an gerechnet, ohne Abweichung nach unten oder oben (anūnādhike). Drei Weltenherrscher namens Varuṇa, ausgestattet mit dem Rad-Juwel (cakkaratana), waren Herrscher über die vier großen Kontinente. Dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

සීහාසනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sīhāsanadāyaka (Spender eines Löventhros) ist abgeschlossen.

2. එකත්ථම්භිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekatthambhika (Spender einer einzelnen Säule)

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො එකත්ථම්භදායකථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ වනකම්මිකො හුත්වා එකස්මිං විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තො. තස්මිං සමයෙ සබ්බෙ සද්ධා පසන්නා උපාසකා එකච්ඡන්දා ‘‘භගවතො උපට්ඨානසාලං කරොමා’’ති දබ්බසම්භාරත්ථාය වනං පවිසිත්වා තං උපාසකං දිස්වා ‘‘අම්හාකං එකං ථම්භං දෙථා’’ති යාචිංසු. සො තං පවත්තිං සුත්වා ‘‘තුම්හෙ මා චින්තයිත්ථා’’ති තෙ සබ්බෙ උය්‍යොජෙත්වා එකං සාරමයං ථම්භං ගහෙත්වා සත්ථු දස්සෙත්වා තෙසංයෙව අදාසි. සො තෙනෙව සොමනස්සජාතො තදෙව මූලං කත්වා අඤ්ඤානි දානාදීනි පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො අපරාපරං ඡසු කාමාවචරෙසු දිබ්බසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච අග්ගචක්කවත්තිසම්පත්තිං අනෙකවාරං අනුභවිත්වා අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යං පදෙසරජ්ජසම්පත්තිඤ්ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සද්ධාසම්පන්නෙ එකස්මිං [Pg.4] කුලෙ නිබ්බත්තො මාතාපිතූහි සද්ධිං භගවතො සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා ලද්ධූපසම්පදො කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා මනසිකරොන්තො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Des erhabenen Siddhattha“ (siddhatthassa bhagavato) und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Ekatthambhadāyaka (Spender einer einzelnen Säule). Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Absichten gefasst und in verschiedenen Daseinsformen Verdienste angesammelt, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭūpanissayāni) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha war er als Waldarbeiter tätig und wurde in einer wohlhabenden Familie geboren. Zu jener Zeit beschlossen alle gläubigen und hingebungsvollen Laienanhänger (upāsaka) einmütig (ekacchandā): „Lasst uns eine Versammlungshalle (upaṭṭhānasāla) für den Erhabenen errichten.“ Als sie auf der Suche nach Baumaterial (dabbasambhāra) in den Wald gingen, trafen sie diesen Laienanhänger und baten ihn: „Gib uns eine Säule!“ Als er von ihrem Vorhaben hörte, sprach er: „Sorgt euch nicht!“, schickte sie alle weg, besorgte selbst eine Säule aus bestem Hartholz (sāramaya), zeigte sie dem Meister und übergab sie ihnen. Von großer Freude über dieses Verdienst erfüllt, machte er diese Tat zur Grundlage, vollbrachte weitere heilsame Taten wie das Spenden (dāna) und so fort und wurde nach dem Scheiden aus jenem Leben in der Götterwelt wiedergeboren. Nacheinander genoss er göttliches Glück in den sechs Sinnengötterwelten und erfuhr unter den Menschen viele Male das erhabene Glück eines Weltenherrschers sowie unzählige Male die Herrlichkeit eines Regionalkönigs (padesarajja). In der Ära des gegenwärtigen Buddha wurde er in einer gläubigen Familie geboren. Zusammen mit seinen Eltern hörte er die Lehre in der Gegenwart des Erhabenen, erlangte tiefes Vertrauen, trat in den Orden ein, erhielt die höhere Weihe (upasampadā) und wurde, indem er das Meditationsobjekt (kammaṭṭhāna) verinnerlichte, schon bald zu einem Arahant.

13. සො එවං පත්තඅරහත්තො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්සාතිආදිමාහ. තත්ථ සිද්ධත්ථස්ස භගවතො භග්‍යසම්පන්නස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස. මහාපූගගණොති මහාඋපාසකසමූහො අහු අහොසීති අත්ථො. සරණං ගතා ච තෙ බුද්ධන්ති ‘‘බුද්ධං සරණ’’න්ති ගතා භජිංසු ජානිංසු වා තෙ උපාසකා. තථාගතං සද්දහන්ති බුද්ධගුණං අත්තනො චිත්තසන්තානෙ ඨපෙන්තීති අත්ථො.

13. Nachdem er so die Heiligkeit (arahatta) erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten. Von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Wirken (pubbacaritāpadāna) mit den Worten, die mit „Des erhabenen Siddhattha“ beginnen. Darin bedeutet „des erhabenen Siddhattha“: des vollkommen Erwachten, der mit höchstem Segen ausgestattet ist (bhagyasampanna). „Eine große Schar“ (mahāpūgagaṇo) bedeutet: Es gab eine große Gemeinschaft von Laienanhängern (mahāupāsakasamūho). „Und sie nahmen Zuflucht zum Buddha“ (saraṇaṃ gatā ca te buddhaṃ) bedeutet: Jene Laienanhänger nahmen Zuflucht zum Buddha, verehrten ihn oder erkannten ihn als Zuflucht an. „Sie vertrauen dem Tathāgata“ (tathāgataṃ saddahanti) bedeutet: Sie festigten die Tugenden des Buddha (buddhaguṇa) in ihrem eigenen Geist (cittasantāna).

14. සබ්බෙ සඞ්ගම්ම මන්තෙත්වාති සබ්බෙ සමාගම්ම සන්නිපතිත්වා මන්තෙත්වා අඤ්ඤමඤ්ඤං සඤ්ඤාපෙත්වා එකච්ඡන්දා හුත්වා මාළං උපට්ඨානසාලං සත්ථුනො අත්ථාය කුබ්බන්ති කරොන්තීති අත්ථො. දබ්බසම්භාරෙසු එකත්ථම්භං අලභන්තා බ්‍රහාවනෙ මහාවනෙ විචිනන්තීති සම්බන්ධො.

14. „Nachdem sich alle versammelt und beraten hatten“ (sabbe saṅgamma mantetvā) bedeutet: Sie alle kamen in Eintracht zusammen, versammelten sich, berieten sich, verständigten sich untereinander und errichteten einmütig eine Halle (māḷa), das heißt eine Versammlungshalle (upaṭṭhānasāla), für den Meister. Die syntaktische Verknüpfung (sambandho) lautet: „Da sie unter den Baumaterialien keine einzige Säule finden konnten, suchten sie im großen Urwald (brahāvane).“

15. තෙහං අරඤ්ඤෙ දිස්වානාති අහං තෙ උපාසකෙ අරඤ්ඤෙ දිස්වාන ගණං සමූහං උපගම්ම සමීපං ගන්ත්වා අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වාන දසඞ්ගුලිසමොධානං අඤ්ජලිං සිරසි කත්වා අහං ගණං උපාසකසමූහං ‘‘තුම්හෙ ඉමං වනං කිමත්ථං ආගතත්ථා’’ති තදා තස්මිං කාලෙ පරිපුච්ඡින්ති සම්බන්ධො.

15. „Als ich sie im Wald erblickte“ (tehaṃ araññe disvānā) bedeutet: Ich erblickte jene Laienanhänger im Wald, ging auf die Gruppe zu, trat nahe heran, erhob die Hände zum ehrfurchtsvollen Gruß (añjali), indem ich die zehn zusammengelegten Finger an meine Stirn legte, und fragte die Schar der Laienanhänger in jenem Augenblick: „Aus welchem Grund seid ihr in diesen Wald gekommen?“ Dies ist die syntaktische Verknüpfung.

16. තෙ සීලවන්තො උපාසකා මෙ මයා පුට්ඨා ‘‘මාළං මයං කත්තුකාමා හුත්වා එකත්ථම්භො අම්හෙහි න ලබ්භතී’’ති වියාකංසු විසෙසෙන කථයිංසූති සම්බන්ධො.

16. „Jene tugendhaften Laienanhänger, von mir befragt, erklärten (viyākaṃsu): ‚Wir möchten eine Halle errichten, aber wir können keine einzige Säule finden.‘ Sie schilderten dies ausführlich.“ Dies ist die syntaktische Verknüpfung.

17. මමං මය්හං එකත්ථම්භං දෙථ, අහං තං දස්සාමි සත්ථුනො සන්තිකං අහං ථම්භං ආහරිස්සාමි, තෙ භවන්තො ථම්භහරණෙ අප්පොස්සුක්කා උස්සාහරහිතා භවන්තූති සම්බන්ධො.

17. „Gebt mir die einzelne Säule; ich werde sie zur Verfügung stellen. Ich werde die Säule in die Gegenwart des Meisters bringen. Möget ihr, werte Herren, bezüglich des Transports der Säule frei von Sorge und Mühe (appossukka) sein.“ Dies ist die syntaktische Verknüpfung.

24. යං යං යොනුපපජ්ජාමීති යං යං යොනිං දෙවත්තං අථ මානුසං උපගච්ඡාමීති අත්ථො. භුම්මත්ථෙ වා උපයොගවචනං, යස්මිං යස්මිං දෙවලොකෙ වා මනුස්සලොකෙ වාති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

24. „In welcher Geburtsstätte auch immer ich wiedergeboren werde“ (yaṃ yaṃ yonupapajjāmi) bedeutet: Welches Dasein auch immer ich erlange, sei es als Götterwesen oder als Mensch. Oder der Akkusativ steht hier im Sinne des Lokativs (bhummattha): in welchem Götterreich oder Menschenreich auch immer ich wiedergeboren werde. Der Rest ist von selbst verständlich.

එකත්ථම්භිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekatthambhika ist abgeschlossen.

3. නන්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Nanda.

පදුමුත්තරස්ස [Pg.5] භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො නන්දත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො භගවතො සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයං තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො භගවතො භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච පූජාසක්කාරබහුලං මහාදානං පවත්තෙත්වා ‘‘අහං, භන්තෙ, අනාගතෙ තුම්හාදිසස්ස බුද්ධස්ස එවරූපො සාවකො භවෙය්‍ය’’න්ති පණිධානං අකාසි.

Die Erzählung, die mit „Padumuttarassa bhagavato“ beginnt, ist die Legende des ehrwürdigen Nanda. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als Stütze für die Befreiung dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Familie in der Stadt Haṃsavatī geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, hörte er die Lehre in der Gegenwart des Erhabenen. Als er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Rang derer setzte, die ihre Sinnentore gezügelt halten, strebte er selbst nach dieser Stellung. Er veranstaltete ein großes Almosenopfer mit reichlich Ehrerbietung und Gaben für den Erhabenen und die Mönchsgemeinschaft und legte folgendes Gelübde ab: „Ehrwürdiger Herr, möge ich in der Zukunft ein solcher Schüler eines Buddhas sein, der so ist wie Ihr!“

සො තතො පට්ඨාය දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ ධම්මතාය නාම නදියා මහන්තො කච්ඡපො හුත්වා නිබ්බත්තො එකදිවසං සත්ථාරං නදිං තරිතුං තීරෙ ඨිතං දිස්වා සයං භගවන්තං තාරෙතුකාමො සත්ථු පාදමූලෙ නිපජ්ජි. සත්ථා තස්ස අජ්ඣාසයං ඤත්වා පිට්ඨිං අභිරුහි. සො හට්ඨතුට්ඨො වෙගෙන සොතං ඡින්දන්තො සීඝතරං පරතීරං පාපෙසි. භගවා තස්ස අනුමොදනං වදන්තො භාවිනිං සම්පත්තිං කථෙත්වා පක්කාමි.

Von da an wanderte er unter Göttern und Menschen umher. Zur Zeit des erhabenen Atthadassī wurde er als eine große Schildkröte im Fluss namens Dhammatā geboren. Als er eines Tages den Meister am Ufer stehen sah, um den Fluss zu überqueren, legte er sich, von dem Wunsch beseelt, den Erhabenen selbst hinüberzutragen, zu den Füßen des Meisters nieder. Der Meister erkannte seine Absicht und stieg auf seinen Rücken. Überglücklich und voller Freude durchschnitt die Schildkröte rasch die Strömung und brachte ihn sehr schnell an das jenseitige Ufer. Der Erhabene sprach Worte des Dankes und der Freude zu ihr, verkündete ihr zukünftiges Glück und ging fort.

සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන සුගතීසුයෙව සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කපිලවත්ථුස්මිං සුද්ධොදනමහාරාජස්ස අග්ගමහෙසියා මහාපජාපතිගොතමියා කුච්ඡිම්හි නිබ්බත්තො, තස්ස නාමග්ගහණදිවසෙ ඤාතිසඞ්ඝං නන්දයන්තො ජාතොති ‘‘නන්දො’’ත්වෙව නාමං අකංසු. තස්ස වයප්පත්තකාලෙ භගවා පවත්තිතවරධම්මචක්කො ලොකානුග්ගහං කරොන්තො අනුක්කමෙන කපිලවත්ථුං ගන්ත්වා ඤාතිසමාගමෙ පොක්ඛරවස්සං අට්ඨුප්පත්තිං කත්වා වෙස්සන්තරජාතකං (ජා. 2.22.1655 ආදයො) කථෙත්වා දුතියදිවසෙ පිණ්ඩාය පවිට්ඨො ‘‘උත්තිට්ඨෙ නප්පමජ්ජෙය්‍යා’’ති (ධ. ප. 168) ගාථාය පිතරං සොතාපත්තිඵලෙ පතිට්ඨාපෙත්වා නිවෙසනං ගන්ත්වා ‘‘ධම්මඤ්චරෙ සුචරිත’’න්ති (ධ. ප. 169) ගාථාය මහාපජාපතිං සොතාපත්තිඵලෙ රාජානං සකදාගාමිඵලෙ පතිට්ඨාපෙත්වා තතියදිවසෙ නන්දකුමාරස්ස අභිසෙකගෙහපවෙසනආවාහමඞ්ගලෙසු වත්තමානෙසු පිණ්ඩාය පාවිසි. සත්ථා නන්දකුමාරස්ස හත්ථෙ පත්තං දත්වා මඞ්ගලං වත්වා තස්ස හත්ථතො පත්තං අග්ගහෙත්වාව විහාරං ගතො[Pg.6], තං පත්තහත්ථං විහාරං ආගතං අනිච්ඡමානංයෙව පබ්බාජෙත්වා තථාපබ්බාජිතත්තායෙව අනභිරතියා පීළිතං ඤත්වා උපායෙන තස්ස තං අනභිරතිං විනොදෙසි. සො යොනිසො පටිසඞ්ඛාය විපස්සනං පට්ඨපෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි. ථෙරො පුන දිවසෙ භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එවමාහ – ‘‘යං මෙ, භන්තෙ, භගවා පාටිභොගො පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං පටිලාභාය කකුටපාදානං, මුඤ්චාමහං, භන්තෙ, භගවන්තං එතස්මා පටිස්සවා’’ති. භගවාපි ‘‘යදෙව තෙ, නන්ද, අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං, තදාහං මුත්තො එතස්මා පටිස්සවා’’ති ආහ. අථස්ස භගවා සවිසෙසං ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරතං ඤත්වා තං ගුණං විභාවෙන්තො ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරානං යදිදං නන්දො’’ති (අ. නි. 1.219, 230) ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරභාවෙන නං එතදග්ගෙ ඨපෙසි. ථෙරො හි ‘‘ඉන්ද්‍රියාසංවරං නිස්සාය ඉමං විප්පකාරං පත්තො, තමහං සුට්ඨු නිග්ගණ්හිස්සාමී’’ති උස්සාහජාතො බලවහිරොත්තප්පො තත්ථ ච කතාධිකාරත්තා ඉන්ද්‍රියසංවරෙ උක්කංසපාරමිං අගමාසි.

Durch dieses Verdienst wanderte er nur in glücklichen Daseinsbereichen umher. In dieser Ära des Erscheinens eines Buddha wurde er in Kapilavatthu im Schoß von Mahāpajāpatigotamī, der Hauptkönigin des Großkönigs Suddhodana, wiedergeboren. Da er am Tag seiner Namensgebung die Schar der Verwandten erfreute, gaben sie ihm den Namen „Nanda“ (der Erfreuende). Als er das Mannesalter erreichte, reiste der Erhabene, der das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt hatte und zum Wohle der Welt wirkte, nacheinander nach Kapilavatthu. In der Versammlung seiner Verwandten nahm er den Pokkharavassa-Regen zum Anlass, verkündete das Vessantara-Jātaka und trat am zweiten Tag zum Almosengang ein. Mit der Strophe „Stehe auf, sei nicht nachlässig!“ etablierte er seinen Vater in der Frucht des Stromeintritts. Danach ging er zum Palast und etablierte mit der Strophe „Man übe die Lehre gut aus“ Mahāpajāpati in der Frucht des Stromeintritts sowie den König in der Frucht der Einmalwiederkehr. Am dritten Tag, während die Feierlichkeiten seiner königlichen Salbung, des Einzugs in das neue Heim und der Vermählung des Prinzen Nanda stattfanden, trat er für Almosen ein. Der Meister gab die Almosenschale in die Hand des Prinzen Nanda, sprach Segensworte und ging, ohne die Schale aus dessen Hand zurückzunehmen, zum Kloster zurück. Er ließ den Prinzen, der ihm mit der Schale in der Hand unwillig zum Kloster gefolgt war, ordinieren. Da er wusste, dass dieser, eben weil er so ordiniert worden war, von Unzufriedenheit mit dem heiligen Leben gequält wurde, vertrieb er mit geschickten Mitteln diese seine Unzufriedenheit. Jener (Nanda) erwog die Dinge weise, begründete die Einsichtsmeditation und erlangte in nicht allzu langer Zeit die Arhatschaft. Am folgenden Tag trat der Ehrwürdige vor den Erhabenen und sprach: „Herr, die Bürgschaft, die der Erhabene mir für den Erhalt von fünfhundert taubenfüßigen Nymphen gegeben hat, von diesem Versprechen entlasse ich den Erhabenen.“ Auch der Erhabene sprach: „Nanda, genau dann, wenn dein Geist ohne Anhaften von den Trieben befreit ist, bin auch ich von diesem Versprechen befreit.“ Als der Erhabene bei ihm im Besonderen die Eigenschaft der gezügelten Sinnespforten erkannte, hob er diese Tugend hervor und setzte ihn mit den Worten: „Dies ist der Höchste, ihr Mönche, unter meinen Jünger-Mönchen, die ihre Sinnespforten bewachen, nämlich Nanda“, bezüglich der Bewachung der Sinnespforten auf diesen höchsten Rang. Denn der Ehrwürdige dachte: „Aufgrund des Mangels an Sinneszügelung bin ich in diesen Zustand der Verwirrung geraten; ich werde dies gründlich bezwingen.“ Voller Eifer und mit starker Scham und Scheu vor dem Bösen ausgestattet, erlangte er aufgrund seiner in dieser Hinsicht in der Vergangenheit erworbenen Verdienste die höchste Vollendung in der Zügelung der Sinne.

27. එවං සො එතදග්ගට්ඨානං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සප්පත්තො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිමාහ. වත්ථං ඛොමං මයා දින්නන්ති ඛොමරට්ඨෙ ජාතං වත්ථං භගවති චිත්තප්පසාදෙන ගාරවබහුමානෙන මයා පරමසුඛුමං ඛොමවත්ථං දින්නන්ති අත්ථො. සයම්භුස්සාති සයමෙව භූතස්ස ජාතස්ස අරියාය ජාතියා නිබ්බත්තස්ස. මහෙසිනොති මහන්තෙ සීලසමාධිපඤ්ඤාවිමුත්තිවිමුත්තිඤාණදස්සනක්ඛන්ධෙ එසි ගවෙසීති මහෙසි, තස්ස මහෙසිනො සයම්භුස්ස චීවරත්ථාය ඛොමවත්ථං මයා දින්නන්ති සම්බන්ධො.

27. Nachdem er so diesen höchsten Rang erlangt hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Lebenswerk offenzulegen, die Strophen beginnend mit: „Dem erhabenen Padumuttara...“. Der Ausdruck „Ein Leinentuch wurde von mir gespendet“ bedeutet: Aus Klarheit des Geistes sowie aus Ehrfurcht und großer Verehrung für den Erhabenen wurde von mir ein äußerst feines, im Khoma-Land hergestelltes Leinentuch gespendet. „Des Selbsterleuchteten“ (sayambhussa) bedeutet: Desjenigen, der aus sich selbst heraus durch die edle Geburt entstanden ist. „Des großen Weisen“ (mahesino) bedeutet: Wer nach den großen Gruppen der Tugend, der Konzentration, der Weisheit, der Befreiung und des Wissens und der Schauung der Befreiung sucht und danach strebt, der ist ein großer Weise (mahesi). Die grammatikalische Verbindung lautet: „Für die Robe dieses großen Weisen, des Selbsterleuchteten, wurde von mir das Leinentuch gespendet.“

28. තං මෙ බුද්ධො වියාකාසීති එත්ථ තන්ති සාම්‍යත්ථෙ උපයොගවචනං, තස්ස වත්ථදායකස්ස මෙ දානඵලං විසෙසෙන අකාසි කථෙසි බුද්ධොති අත්ථො. ජලජුත්තමනාමකොති පදුමුත්තරනාමකො. ‘‘ජලරුත්තමනායකො’’තිපි පාඨො, තස්ස ජලමානානං දෙවබ්‍රහ්මානං උත්තමනායකො පධානොති අත්ථො. ඉමිනා වත්ථදානෙනාති ඉමිනා වත්ථදානස්ස නිස්සන්දෙන ත්වං අනාගතෙ හෙමවණ්ණො සුවණ්ණවණ්ණො භවිස්සසි.

28. In der Passage „Das verkündete der Buddha mir“ steht das Wort „das“ (taṃ) als Akkusativ im Sinne des Genitivs; die Bedeutung ist: „Die Frucht dieser Gabe von mir, dem Spender des Gewandes, hat der Buddha im Besonderen dargelegt und verkündet.“ „Der mit dem Namen des Besten der Wassergeborenen (Lotos)“ (jalajuttamanāmako) bedeutet: Derjenige mit dem Namen Padumuttara. Es gibt auch die Lesart „jalajuttamanāyako“ (bester Führer der Wassergeborenen); dies bedeutet der höchste Führer, das Oberhaupt der leuchtenden Götter und Brahmas. „Durch diese Gabe des Gewandes“ (iminā vatthadānena) bedeutet: Durch diese Auswirkung der Gewänderspende wirst du in der Zukunft goldfarben sein, von einer Hautfarbe wie feinstes Gold.

29. ද්වෙ [Pg.7] සම්පත්තිං අනුභොත්වාති දිබ්බමනුස්සසඞ්ඛාතා ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා. කුසලමූලෙහි චොදිතොති කුසලාවයවෙහි කුසලකොට්ඨාසෙහි චොදිතො පෙසිතො, ‘‘ත්වං ඉමිනා පුඤ්ඤෙන සත්ථු කුලං පසවාහී’’ති පෙසිතො වියාති අත්ථො. ‘‘ගොතමස්ස භගවතො කනිට්ඨො ත්වං භවිස්සසී’’ති බ්‍යාකාසීති සම්බන්ධො.

29. „Nachdem du die beiden Reichtümer genossen hast“ bedeutet: Nachdem du die beiden Arten von Wohlstand – den himmlischen und den menschlichen – erfahren hast. „Angetrieben von den heilsamen Wurzeln“ (kusalamūlehi codito) bedeutet: Angeregt und gelenkt durch die heilsamen Faktoren und Kräfte; die Bedeutung ist gleichsam: „Mehre durch dieses Verdienst die Familie des Meisters!“ Die grammatikalische Verbindung lautet: Er verkündete: „Du wirst der jüngere Bruder des erhabenen Gotama sein.“

30. රාගරත්තො සුඛසීලොති කිලෙසකාමෙහි රත්තො අල්ලීනො කායසුඛචිත්තසුඛානුභවනසභාවො. කාමෙසු ගෙධමායුතොති වත්ථුකාමෙසු ගෙධසඞ්ඛාතාය තණ්හාය ආයුතො යොජිතොති අත්ථො. බුද්ධෙන චොදිතො සන්තො, තදා ත්වන්ති යස්මා කාමෙසු ගෙධිතො, තදා තස්මා ත්වං අත්තනො භාතුකෙන ගොතමබුද්ධෙන චොදිතො පබ්බජ්ජාය උය්‍යොජිතො තස්ස සන්තිකෙ පබ්බජිස්සසීති සම්බන්ධො.

30. „Vom Begehren gefärbt und dem Glück zugeneigt“ (rāgaratto sukhasīlo) bedeutet: An den Befleckungen des Begehrens haftend und darin verstrickt, von der Natur, körperliche und geistige Annehmlichkeiten zu genießen. „In Gier nach Sinnesfreuden verstrickt“ (kāmesu gedhamāyuto) bedeutet: Verbunden und verknüpft mit dem Durst, der als Gier nach den Objekten des Begehrens bezeichnet wird. Die Passage „Vom Buddha angetrieben, wirst du damals...“ stellt folgende Verbindung her: Weil du damals an den Sinnesfreuden haftetest, wirst du, von deinem Bruder, dem Gotama-Buddha, angetrieben und zur Ordination ermuntert, in seiner Gegenwart das Hauslose Leben antreten.

31. පබ්බජිත්වාන ත්වං තත්ථාති තස්මිං ගොතමස්ස භගවතො සාසනෙ ත්වං පබ්බජිත්වා කුසලමූලෙන මූලභූතෙන පුඤ්ඤසම්භාරෙන චොදිතො භාවනායං නියොජිතො සබ්බාසවෙ සකලාසවෙ පරිඤ්ඤාය ජානිත්වා පජහිත්වා අනාමයො නිද්දුක්ඛො නිබ්බායිස්සසි අදස්සනං පාපෙස්සසි, අපණ්ණත්තිකභාවං ගමිස්සසීති අත්ථො.

31. „Nachdem du dort das Hauslose Leben angetreten hast“ bedeutet: Nachdem du in dieser Lehre des erhabenen Gotama ordiniert worden bist, angetrieben durch die als Grundlage dienende heilsame Wurzel und die Anhäufung von Verdiensten, und der Geistesentfaltung gewidmet, wirst du alle Triebe (āsava) durchschauen – sie erkennend und aufgebend –, gesund und leidlos das Nirwana erlangen, in den Zustand des Nicht-mehr-Gesehen-Werdens eintreten und den Zustand jenseits aller begrifflichen Bezeichnungen erreichen.

32. සතකප්පසහස්සම්හීති ඉතො කප්පතො පුබ්බෙ සතකප්පාධිකෙ සහස්සමෙ කප්පම්හි චෙළනාමකා චත්තාරො චක්කවත්තිරාජානො අහෙසුන්ති අත්ථො. සට්ඨි කප්පසහස්සානීති කප්පසහස්සානි සට්ඨි ච අතික්කමිත්වා හෙට්ඨා එකස්මිං කප්පෙ චත්තාරො ජනා උපචෙළා නාම චක්කවත්තිරාජානො චතූසු ජාතීසු අහෙසුන්ති අත්ථො.

32. „Vor einhunderttausend Weltzeitaltern“ (satakappasahassamhi) bedeutet: Vor der jetzigen Weltperiode, im eintausendsten Weltzeitalter vermehrt um einhundert, gab es vier Universalmonarchen namens Ceḷa. „Sechzigtausend Weltzeitalter“ (saṭṭhi kappasahassānī) bedeutet: Nachdem sechzigtausend Weltzeitalter vergangen waren, gab es in einem weiter zurückliegenden Weltzeitalter in vier aufeinanderfolgenden Existenzen vier Personen namens Upaceḷa, die Universalmonarchen waren.

33. පඤ්චකප්පසහස්සම්හීති පඤ්චකප්පාධිකෙ සහස්සමෙ කප්පම්හි චෙළා නාම චත්තාරො ජනා චක්කවත්තිරාජානො සත්තහි රතනෙහි සම්පන්නා සමඞ්ගීභූතා ජම්බුදීපඅපරගොයානඋත්තරකුරුපුබ්බවිදෙහදීපසඞ්ඛාතෙ චතුදීපම්හි ඉස්සරා පධානා විසුං අහෙසුන්ති අත්ථො. සෙසං වුත්තනයමෙවාති.

33. „Vor fünftausend Weltzeitaltern“ (pañcakappasahassamhi) bedeutet: Im eintausendsten Weltzeitalter vermehrt um fünf gab es vier Personen namens Ceḷa, die als Universalmonarchen mit den sieben Juwelen ausgestattet und vollkommen versehen waren. Sie herrschten unabhängig voneinander als mächtige Gebieter über die vier Kontinente namens Jambudīpa, Aparagoyāna, Uttarakuru und Pubbavideha. Das Übrige ist genau in der bereits dargelegten Weise zu verstehen.

නන්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Ehrwürdigen Nanda ist abgeschlossen.

4. චූළපන්ථකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Ehrwürdigen Cūḷapanthaka

පදුමුත්තරො [Pg.8] නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො චූළපන්ථකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ යදෙත්ථ අට්ඨුප්පත්තිවසෙන වත්තබ්බං, තං අට්ඨකනිපාතෙ මහාපන්ථකවත්ථුස්මිං (ථෙරගා. 510 ආදයො) වුත්තමෙව. අයං පන විසෙසො – මහාපන්ථකත්ථෙරො අරහත්තං පත්වා ඵලසමාපත්තිසුඛෙන වීතිනාමෙන්තො චින්තෙසි – ‘‘කථං නු ඛො සක්කා චූළපන්ථකම්පි ඉමස්මිං සුඛෙ පතිට්ඨාපෙතු’’න්ති. සො අත්තනො අය්‍යකං ධනසෙට්ඨිං උපසඞ්කමිත්වා ආහ – ‘‘සචෙ, මහාසෙට්ඨි, අනුජානාථ, අහං චූළපන්ථකං පබ්බාජෙය්‍ය’’න්ති. ‘‘පබ්බාජෙථ, භන්තෙ’’ති. ථෙරො තං පබ්බාජෙසි. සො දසසු සීලෙසු පතිට්ඨිතො භාතු සන්තිකෙ –

„Padumuttaro nāma jino“ („Padumuttara, der Sieger, genannt ...“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Cūḷapanthaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Indem er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) waren, wurde das, was hier anlässlich dieses Ereignisses zur Zeit des erhabenen Padumuttara zu sagen ist, bereits im Achter-Buch (Aṭṭhakanipāta) in der Geschichte von Mahāpanthaka dargelegt. Dies aber ist der Unterschied: Als der Thera Mahāpanthaka die Arahatschaft erlangt hatte und seine Zeit im Glück der Frucht-Errungenschaft (phalasamāpattisukha) verbrachte, dachte er: „Wie wohl ist es möglich, auch Cūḷapanthaka in diesem Glück zu etablieren?“ Er begab sich zu seinem Großvater, dem reichen Kaufmann Dhanaseṭṭhi, und sagte: „Großkaufmann, wenn du es erlaubst, möchte ich Cūḷapanthaka in die Hauslosigkeit hinausgehen lassen.“ – „Laßt ihn ordinieren, Ehrwürdiger!“, antwortete dieser. Der Thera ordinierte ihn. Dieser, in den zehn Silas gefestigt, blieb in der Nähe seines Bruders und lernte:

‘‘පදුමං යථා කොකනදං සුගන්ධං, පාතො සියා ඵුල්ලමවීතගන්ධං;

අඞ්ගීරසං පස්ස විරොචමානං, තපන්තමාදිච්චමිවන්තලික්ඛෙ’’ති. (සං. නි. 1.123;

අ. නි. 5.195) –

„Wie eine duftende rote Kokanada-Lotusblüte am frühen Morgen erblüht, ihren Duft nicht verlierend; so schaue auf den strahlenden Aṅgīrasa, der glänzt wie die Sonne am Himmel.“

ගාථං උග්ගණ්හන්තො චතූහි මාසෙහි උග්ගහෙතුං නාසක්ඛි, ගහිතම්පි හදයෙ න තිට්ඨති. අථ නං මහාපන්ථකො, ‘‘චූළපන්ථක, ත්වං ඉමස්මිං සාසනෙ අභබ්බො, චතූහි මාසෙහි එකං ගාථම්පි ගහෙතුං න සක්කොසි, පබ්බජිතකිච්චං පන ත්වං කථං මත්ථකං පාපෙස්සසි, නික්ඛම ඉතො’’ති සො ථෙරෙන පණාමිකො ද්වාරකොට්ඨකසමීපෙ රොදමානො අට්ඨාසි.

Als er die Strophe zu lernen versuchte, vermochte er sie in vier Monaten nicht auswendig zu lernen; selbst das Gelernte blieb nicht in seinem Herzen haftend. Daraufhin wies Mahāpanthaka ihn ab und sagte: „Cūḷapanthaka, du bist für diese Lehre ungeeignet. In vier Monaten kannst du nicht einmal eine einzige Strophe lernen. Wie willst du da die Pflicht eines Mönchs zur Vollendung bringen? Geh weg von hier!“ So vom Thera weggewiesen, stand er weinend nahe dem Toreingang des Klosters.

තෙන ච සමයෙන සත්ථා ජීවකම්බවනෙ විහරති. අථ ජීවකො පුරිසං පෙසෙසි – ‘‘ගච්ඡ, පඤ්චහි භික්ඛුසතෙහි සද්ධිං සත්ථාරං නිමන්තෙහී’’ති. තෙන ච සමයෙන ආයස්මා මහාපන්ථකො භත්තුද්දෙසකො හොති. සො ‘‘පඤ්චන්නං භික්ඛුසතානං භික්ඛං පටිච්ඡථා’’ති වුත්තො ‘‘චූළපන්ථකං ඨපෙත්වා සෙසානං පටිච්ඡාමී’’ති ආහ. තං සුත්වා චූළපන්ථකො භිය්‍යොසොමත්තාය දොමනස්සප්පත්තො අහොසි. සත්ථා තස්ස චිත්තක්ඛෙදං ඤත්වා ‘‘චූළපන්ථකො මයා කතෙන උපායෙන බුජ්ඣිස්සතී’’ති තස්ස අවිදූරට්ඨානෙ අත්තානං දස්සෙත්වා ‘‘කිං, පන්ථක, රොදසී’’ති පුච්ඡි. ‘‘භාතා මං, භන්තෙ, පණාමෙතී’’ති ආහ. ‘‘පන්ථක, මා චින්තයි, මම සාසනෙ [Pg.9] තුය්හං පබ්බජ්ජා, එහි ඉමං ගහෙත්වා ‘රජොහරණං, රජොහරණ’න්ති මනසි කරොහී’’ති ඉද්ධියා සුද්ධං චොළක්ඛණ්ඩං අභිසඞ්ඛරිත්වා අදාසි. සො සත්ථාරා දින්නං චොළක්ඛණ්ඩං ‘‘රජොහරණං, රජොහරණ’’න්ති හත්ථෙන පරිමජ්ජන්තො නිසීදි. තස්ස තං පරිමජ්ජන්තස්ස කිලිට්ඨධාතුකං ජාතං, පුන පරිමජ්ජන්තස්ස උක්ඛලිපරිපුඤ්ඡනසදිසං ජාතං. සො ඤාණපරිපාකත්තා එවං චින්තෙසි – ‘‘ඉදං චොළක්ඛණ්ඩං පකතියා පරිසුද්ධං, ඉමං උපාදිණ්ණකසරීරං නිස්සාය කිලිට්ඨං අඤ්ඤථා ජාතං, තස්මා අනිච්චං යථාපෙතං, එවං චිත්තම්පී’’ති ඛයවයං පට්ඨපෙත්වා තස්මිංයෙව නිමිත්තෙ ඣානානි නිබ්බත්තෙත්වා ඣානපාදකං කත්වා විපස්සනං පට්ඨපෙත්වා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණි. අරහත්තපත්තස්සෙවස්ස තෙපිටකං පඤ්චාභිඤ්ඤා ච ආගමිංසු.

Zu jener Zeit verweilte der Meister im Mangohain von Jīvaka. Da sandte Jīvaka einen Mann aus und sagte: „Geh und lade den Meister zusammen mit fünfhundert Mönchen ein!“ Zu jener Zeit war der ehrwürdige Mahāpanthaka der Speisenverteiler (bhattuddesako). Als er von dem Mann mit den Worten: „Bitte nehmt das Mahl für fünfhundert Mönche an!“ angesprochen wurde, sagte er: „Mit Ausnahme von Cūḷapanthaka nehme ich es für die übrigen an.“ Als Cūḷapanthaka dies hörte, war er über alle Maßen von tiefem Kummer erfüllt. Der Meister erkannte seinen Kummer und dachte: „Durch ein von mir angewandtes Mittel wird Cūḷapanthaka erwachen.“ Er zeigte sich unweit von ihm und fragte: „Panthaka, warum weinst du?“ Er antwortete: „Herr, mein Bruder weist mich ab.“ – „Panthaka, sorge dich nicht! In meiner Lehre liegt deine Ordination. Komm, nimm dieses Tuch und richte deine Aufmerksamkeit darauf mit den Worten: ‚Schmutzentferner, Schmutzentferner!‘“ Er erschuf durch übernatürliche Kraft ein reines Tuch und gab es ihm. Er setzte sich nieder und rieb das vom Meister übergebene Tuch mit seiner Hand, während er dachte: „Schmutzentferner, Schmutzentferner“. Während er es rieb, wurde es schmutzig; und als er es erneut rieb, wurde es ähnlich einem Topfabwischtuch ganz schmutzig. Aufgrund der Reife seiner Erkenntnis dachte er so: „Dieses Tuch ist von Natur aus völlig rein. Doch in Abhängigkeit von diesem physischen Körper (upādiṇṇakasarīra) ist es schmutzig und verändert worden. Deshalb ist es vergänglich; wie dieses Tuch, so ist auch der Geist vergänglich!“ So richtete er seine Aufmerksamkeit auf Vergehen und Vergehen (khayavaya), brachte in Bezug auf eben dieses Meditationsobjekt die Vertiefungen (jhāna) hervor, machte die Vertiefungen zur Grundlage, entfaltete Einsicht (vipassanā) und erreichte zusammen mit den analytischen Fähigkeiten (paṭisambhidā) die Arahatschaft. Unmittelbar mit dem Erlangen der Arahatschaft kamen das Dreifache Korb (Tepiṭaka) und die fünf übernatürlichen Erkenntnisse (pañcābhiññā) zu ihm.

සත්ථා එකූනෙහි පඤ්චභික්ඛුසතෙහි සද්ධිං ගන්ත්වා ජීවකස්ස නිවෙසනෙ පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. චූළපන්ථකො පන අත්තනො භික්ඛාය අප්පටිච්ඡිතත්තා එව න ගතො. ජීවකො යාගුං දාතුං ආරභි. සත්ථා හත්ථෙන පත්තං පිදහි. ‘‘කස්මා, භන්තෙ, න ගණ්හථා’’ති වුත්තෙ ‘‘විහාරෙ එකො භික්ඛු අත්ථි, ජීවකා’’ති. සො පුරිසං පෙසෙසි – ‘‘ගච්ඡ, භණෙ, විහාරෙ නිසින්නං අය්‍යං ගහෙත්වා එහී’’ති. චූළපන්ථකත්ථෙරොපි රූපෙන කිරියාය ච එකම්පි එකෙන අසදිසං භික්ඛුසහස්සං නිම්මිනිත්වා නිසීදි. සො පුරිසො විහාරෙ භික්ඛූනං බහුභාවං දිස්වා ගන්ත්වා ජීවකස්ස කථෙසි – ‘‘ඉමස්මා භික්ඛුසඞ්ඝා විහාරෙ භික්ඛුසඞ්ඝො බහුතරො, පක්කොසිතබ්බං අය්‍යං න ජානාමී’’ති. ජීවකො සත්ථාරං පුච්ඡි – ‘‘කො නාමො, භන්තෙ, විහාරෙ නිසින්නො භික්ඛූ’’ති? ‘‘චූළපන්ථකො නාම, ජීවකා’’ති. ‘‘ගච්ඡ, භණෙ, ‘චූළපන්ථකො නාම කතරො’ති පුච්ඡිත්වා තං ආනෙහී’’ති. සො විහාරං ගන්ත්වා ‘‘චූළපන්ථකො නාම කතරො, භන්තෙ’’ති පුච්ඡි. ‘‘අහං චූළපන්ථකො, අහං චූළපන්ථකො’’ති එකප්පහාරෙන භික්ඛුසහස්සම්පි කථෙසි. සො පුනාගන්ත්වා තං පවත්තිං ජීවකස්ස ආරොචෙසි ජීවකො පටිවිද්ධසච්චත්තා ‘‘ඉද්ධිමා මඤ්ඤෙ, අය්‍යො’’ති නයතො ඤත්වා ‘‘ගච්ඡ, භණෙ, පඨමං කථෙන්තං අය්‍යමෙව ‘තුම්හෙ සත්ථා පක්කොසතී’ති වත්වා චීවරකණ්ණෙ ගණ්හාහී’’ති ආහ. සො විහාරං ගන්ත්වා තථා අකාසි. තාවදෙව නිම්මිතභික්ඛූ අන්තරධායිංසු. සො ථෙරං ගහෙත්වා අගමාසි.

Der Meister begab sich zusammen mit vierhundertneunundneunzig Mönchen zum Hause Jīvakas und setzte sich auf den dort bereitgestellten Sitz. Cūḷapanthaka jedoch ging nicht mit, da er seine Almosenportion nicht angenommen hatte. Jīvaka schickte sich an, die Reissuppe auszugeben. Der Meister bedeckte die Almosenschale mit seiner Hand. Als Jīvaka fragte: „Warum, o Herr, nehmt Ihr sie nicht an?“, sprach der Meister: „Es gibt noch einen Mönch im Kloster, Jīvaka.“ Daraufhin sandte er einen Mann aus und sprach: „Geh, mein Lieber, hole den im Kloster sitzenden Ehrwürdigen und komm zurück.“ Der ehrwürdige Cūḷapanthaka jedoch erschuf eine Tausendschaft von Mönchen, von denen kein einziger dem anderen in Aussehen oder Verhalten glich, und setzte sich nieder. Als jener Mann im Kloster die große Menge an Mönchen sah, ging er zurück und sagte zu Jīvaka: „Im Kloster befindet sich eine noch größere Mönchsgemeinschaft als diese hier; ich weiß nicht, welchen Ehrwürdigen ich rufen soll.“ Jīvaka fragte den Meister: „Wie heißt der im Kloster sitzende Mönch, o Herr?“ – „Er heißt Cūḷapanthaka, Jīvaka“, sprach der Meister. „Geh, mein Lieber, frage: ‚Wer ist der namens Cūḷapanthaka?‘ und bringe ihn her“, wies Jīvaka an. Jener ging zum Kloster und fragte: „Wer von euch, o Herren, ist derjenige namens Cūḷapanthaka?“ – „Ich bin Cūḷapanthaka, ich bin Cūḷapanthaka!“, riefen alle tausend Mönche gleichzeitig. Er kehrte zurück und meldete diesen Vorfall Jīvaka. Jīvaka, der die Wahrheiten durchdrungen hatte, erkannte folgerichtig: „Der Ehrwürdige muss wohl über übernatürliche Kräfte verfügen“, und sagte: „Geh, mein Lieber, ergreife genau den Ehrwürdigen, der als Erster spricht, am Saum seiner Robe und sprich: ‚Der Meister ruft Euch!‘“ Er ging zum Kloster und tat so. Im selben Augenblick verschwanden die erschaffenen Mönche. Er nahm den Thera mit sich und ging.

සත්ථා [Pg.10] තස්මිං ඛණෙ යාගුඤ්ච ඛජ්ජකාදිභෙදඤ්ච පටිග්ගණ්හි. කතභත්තකිච්චො භගවා ආයස්මන්තං චූළපන්ථකං ආණාපෙසි ‘‘අනුමොදනං කරොහී’’ති. සො පභින්නපටිසම්භිදො සිනෙරුං ගහෙත්වා මහාසමුද්දං මන්ථෙන්තො විය තෙපිටකං බුද්ධවචනං සඞ්ඛොභෙන්තො සත්ථු අජ්ඣාසයං ගණ්හන්තො අනුමොදනං අකාසි. දසබලෙ භත්තකිච්චං කත්වා විහාරං ගතෙ ධම්මසභායං කථා උදපාදි ‘අහො බුද්ධානං ආනුභාවො, යත්‍ර හි නාම චත්තාරො මාසෙ එකගාථං ගහෙතුං අසක්කොන්තම්පි ලහුකෙන ඛණෙනෙව එවං මහිද්ධිකං අකංසූ’ති, තථා හි ජීවකස්ස නිවෙසනෙ නිසින්නො භගවා ‘එවං චූළපන්ථකස්ස චිත්තං සමාහිතං, වීථිපටිපන්නා විපස්සනා’ති ඤත්වා යථානිසින්නොයෙව අත්තානං දස්සෙත්වා, ‘පන්ථක, නෙවායං පිලොතිකා කිලිට්ඨා රජානුකිණ්ණා, ඉතො පන අඤ්ඤොපි අරියස්ස විනයෙ සංකිලෙසො රජො’ති දස්සෙන්තො –

Der Meister nahm in diesem Moment den Reisschleim und die verschiedenen festen Speisen an. Als der Erhabene sein Mahl beendet hatte, wies er den ehrwürdigen Cūḷapanthaka an: „Sprich die Dankesrede!“ Dieser, der die analytischen Einsichten (paṭisambhidā) vollkommen entfaltet hatte, hielt die Dankesrede, wobei er das dreifache Buddha-Wort (Tipiṭaka) so tiefgründig darlegte, als würde man den Berg Sineru ergreifen und damit den großen Ozean aufwühlen, und erfasste dabei vollkommen die Absicht des Meisters. Als der Zehnkräftige nach Beendigung seines Mahles zum Kloster zurückgekehrt war, entstand in der Dhamma-Halle folgendes Gespräch: „O wie wunderbar ist doch die Macht der Buddhas, dass sie selbst jemanden, der vier Monate lang unfähig war, eine einzige Strophe zu lernen, in einem so kurzen Augenblick zu solch großer übernatürlicher Macht verholfen haben!“ Denn in der Tat hatte der im Hause Jīvakas sitzende Erhabene erkannt: „So ist Cūḷapanthakas Geist konzentriert und die Vipassanā-Meditation hat den Pfad betreten.“ Während er genau so sitzen blieb, zeigte er sich ihm und sprach, um ihm die Wahrheit zu weisen: „Panthaka, dieses Tuch ist nicht bloß schmutzig und staubbedeckt; vielmehr gibt es in der Disziplin des Edlen noch einen anderen befleckenden Staub als diesen.“ Und er zeigte dies auf, indem er sprach:

‘‘රාගො රජො න ච පන රෙණු වුච්චති, රාගස්සෙතං අධිවචනං රජොති;

එතං රජං විප්පජහිත්වා භික්ඛවො, විහරන්ති තෙ විගතරජස්ස සාසනෙ.

„Begehren ist Staub, doch gewöhnlicher Staub wird nicht wahrer Staub genannt; ‚Staub‘ ist vielmehr eine Bezeichnung für Begehren. Nachdem sie diesen Staub völlig aufgegeben haben, weilen die Mönche in der Lehre dessen, der frei von Staub ist.“

‘‘දොසො රජො…පෙ… විගතරජස්ස සාසනෙ.

„Hass ist Staub, doch gewöhnlicher Staub wird nicht wahrer Staub genannt; ‚Staub‘ ist vielmehr eine Bezeichnung für Hass. Nachdem sie diesen Staub völlig aufgegeben haben, weilen die Mönche in der Lehre dessen, der frei von Staub ist.“

‘‘මොහො රජො…පෙ… විගතරජස්ස සාසනෙ’’ති. (මහානි. 209;

චූළනි. උදයමාණවපුච්ඡානිද්දෙස 74) –

„Verblendung ist Staub, doch gewöhnlicher Staub wird nicht wahrer Staub genannt; ‚Staub‘ ist vielmehr eine Bezeichnung für Verblendung. Nachdem sie diesen Staub völlig aufgegeben haben, weilen die Mönche in der Lehre dessen, der frei von Staub ist.“

ඉමා තිස්සො ගාථායො අභාසි. ගාථාපරියොසානෙ චූළපන්ථකො සහපටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණීති. සත්ථා තෙසං භික්ඛූනං කථාසල්ලාපං සුත්වා ආගන්ත්වා බුද්ධාසනෙ නිසීදිත්වා ‘‘කිං වදෙථ, භික්ඛවෙ’’ති පුච්ඡිත්වා ‘‘ඉමං නාම, භන්තෙ’’ති වුත්තෙ ‘‘භික්ඛවෙ, චූළපන්ථකෙන ඉදානි මය්හං ඔවාදෙ ඨත්වා ලොකුත්ථරදායජ්ජං ලද්ධං, පුබ්බෙ පන ලොකියදායජ්ජං ලද්ධ’’න්ති වත්වා තෙහි යාචිතො චූළසෙට්ඨිජාතකං (ජා. 1.1.4) කථෙසි. අපරභාගෙ නං සත්ථා අරියගණපරිවුතො ධම්මාසනෙ නිසින්නො මනොමයං කායං අභිනිම්මිනන්තානං භික්ඛූනං චෙතොවිවට්ටකුසලානඤ්ච අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි.

Er sprach diese drei Strophen. Am Ende der Strophen erlangte Cūḷapanthaka die Arhatschaft zusammen mit den vier analytischen Einsichten (paṭisambhidā). Als der Meister das Gespräch jener Mönche vernommen hatte, kam er herbei, setzte sich auf den Buddha-Sitz und fragte: „Worüber sprecht ihr, o Mönche?“ Als sie antworteten: „Über dieses Thema, o Herr“, sprach er: „O Mönche, Cūḷapanthaka hat nun, indem er meiner Unterweisung folgte, das überweltliche Erbe erlangt; in einer früheren Existenz jedoch erlangte er das weltliche Erbe.“ Auf ihre Bitte hin erzählte er das Cūḷaseṭṭhi-Jātaka. Später, als der Meister auf dem Dhamma-Thron saß, umgeben von der Gemeinschaft der Edlen, erklärte er ihn zum Ersten unter jenen Mönchen, die einen geistgeschaffenen Körper (manomaya-kāya) erschaffen können, und unter jenen, die in der geistigen Willenslenkung (cetovivaṭṭa) geschickt sind.

35. එවං සො පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා පීතිසොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තත්ථ පුරිමපදද්වයං වුත්තත්ථමෙව. ගණම්හා වූපකට්ඨො [Pg.11] සොති සො පදුමුත්තරො නාම සත්ථා ගණම්හා මහතා භික්ඛුසමූහතො වූපකට්ඨො විසුං භූතො විවෙකං උපගතො. තදා මම තාපසකාලෙ හිමවන්තෙ හිමාලයපබ්බතසමීපෙ වසි වාසං කප්පෙසි, චතූහි ඉරියාපථෙහි විහාසීති අත්ථො.

35. Als er so diesen hervorragenden Ehrenrang erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten und verkündete voller Verzückung und Freude die Schilderung seines früheren Lebensweges (Apadāna), beginnend mit den Worten: „Der Sieger namens Padumuttara...“ Darin haben die ersten zwei Wörter die bereits erklärte Bedeutung. Zu der Stelle „gaṇamhā vūpakaṭṭho so“: Jener Meister namens Padumuttara hatte sich von der Schar, der großen Mönchsgemeinschaft, zurückgezogen, lebte abgesondert und suchte die Abgeschiedenheit auf. Die Worte „tadā ... himavante ... vasi“ bedeuten: Damals, zu der Zeit, als ich ein Asket war, wohnte er im Himavanta, nahe dem Himalaja-Gebirge, schlug dort seinen Aufenthalt auf und verweilte in den vier Körperhaltungen.

36. අහම්පි…පෙ… තදාති යදා සො භගවා හිමවන්තං උපගන්ත්වා වසි, තදා අහම්පි හිමවන්තසමීපෙ කතඅස්සමෙ ආ සමන්තතො කායචිත්තපීළාසඞ්ඛාතා පරිස්සයා සමන්ති එත්ථාති අස්සමොති ලද්ධනාමෙ අරඤ්ඤාවාසෙ වසාමීති සම්බන්ධො. අචිරාගතං මහාවීරන්ති අචිරං ආගතං මහාවීරියවන්තං ලොකනායකං පධානං තං භගවන්තං උපෙසින්ති සම්බන්ධො, ආගතක්ඛණෙයෙව උපාගමින්ති අත්ථො.

36. Zu der Stelle „ahampi ... pe ... tadā“: Als jener Erhabene den Himavanta aufsuchte und dort verwelte, da wohnte auch ich in der Nähe des Himavanta in einer errichteten Einsiedelei. Weil darin ringsumher die Gefahren, die als Plagen für Körper und Geist gelten, zur Ruhe kommen (samanti), hat dieser Walderemiten-Aufenthalt den Namen Einsiedelei (assama) erhalten; dort wohnte ich – so lautet der grammatische Zusammenhang. Zu der Stelle „acirāgataṃ mahāvīraṃ“: „Ich suchte jenen Erhabenen auf, den vorzüglichsten Führer der Welt, der große Willenskraft besitzt und erst vor kurzem dort eingetroffen war“ – so ist die Verknüpfung; die Bedeutung ist, dass ich mich ihm sogleich im Moment seiner Ankunft näherte.

37. පුප්ඵච්ඡත්තං ගහෙත්වානාති එවං උපගච්ඡන්තො ච පදුමුප්පලපුප්ඵාදීහි ඡාදිතං පුප්ඵමයං ඡත්තං ගහෙත්වා නරාසභං නරානං සෙට්ඨං භගවන්තං ඡාදෙන්තො උපගච්ඡිං සමීපං ගතොස්මීති අත්ථො. සමාධිං සමාපජ්ජන්තන්ති රූපාවචරසමාධිජ්ඣානං සමාපජ්ජන්තං අප්පෙත්වා නිසින්නස්ස අන්තරායං අහං අකාසින්ති සම්බන්ධො.

37. Zu der Stelle „pupphacchattaṃ gahetvānā“: Während ich mich so näherte, nahm ich einen aus Blumen geflochtenen Schirm, der mit roten und blauen Lotusblüten und anderen Blumen bedeckt war, und trat ganz nah an den Erhabenen heran, den Edelsten unter den Menschen, um ihm mit dem Schirm Schatten zu spenden. Zu der Stelle „samādhiṃ samāpajjantaṃ“: „Ich hielt jegliche Störung (antarāya) von demjenigen fern, der in eine feinstoffliche Vertiefung (rūpāvacara-jhāna) eingetreten war und völlig konzentriert dasaß“ – so ist die Verknüpfung.

38. උභො හත්ථෙහි පග්ගය්හාති තං සුසජ්ජිතං පුප්ඵච්ඡත්තං ද්වීහි හත්ථෙහි උක්ඛිපිත්වා අහං භගවතො අදාසින්ති සම්බන්ධො. පටිග්ගහෙසීති තං මයා දින්නං පුප්ඵච්ඡත්තං පදුමුත්තරො භගවා සම්පටිච්ඡි, සාදරං සාදියීති අත්ථො.

38. Zu der Stelle „ubho hatthehi paggayhā“: „Ich hob jenen kunstvoll gefertigten Blumenschirm mit beiden Händen empor und dargebot ihn dem Erhabenen“ – so ist die Verknüpfung. Zu der Stelle „paṭiggahesī“: Der erhabene Padumuttara nahm jenen von mir dargebotenen Blumenschirm an und erfreute sich voll Wohlwollen daran.

41. සතපත්තඡත්තං පග්ගය්හාති එකෙකස්මිං පදුමපුප්ඵෙ සතසතපත්තානං වසෙන සතපත්තෙහි පදුමපුප්ඵෙහි ඡාදිතං පුප්ඵච්ඡත්තං පකාරෙන ආදරෙන ගහෙත්වා තාපසො මම අදාසීති අත්ථො. තමහං කිත්තයිස්සාමීති තං තාපසං අහං කිත්තයිස්සාමි පාකටං කරිස්සාමීති අත්ථො. මම භාසතො භාසමානස්ස වචනං සුණොථ මනසි කරොථ.

41. Zu der Stelle „satapattachattaṃ paggayhā“: Die Bedeutung ist, dass der Asket mit tiefer Ehrfurcht jenen Blumenschirm nahm, der mit hundertblättrigen Lotusblüten bedeckt war – wobei jede einzelne Lotusblüte einhundert Blütenblätter besaß –, und ihn mir dargebot. Zu der Stelle „tamahaṃ kittayissāmi“: Die Bedeutung ist, dass ich jenen Asketen preisen und weithin bekannt machen werde. Hört die Worte von mir, während ich spreche, und nehmt sie euch zu Herzen!

42. පඤ්චවීසතිකප්පානීති ඉමිනා පුප්ඵච්ඡත්තදානෙන පඤ්චවීසතිවාරෙ තාවතිංසභවනෙ සක්කො හුත්වා දෙවරජ්ජං කරිස්සතීති සම්බන්ධො. චතුත්තිංසතික්ඛත්තුඤ්චාති චතුත්තිංසතිවාරෙ මනුස්සලොකෙ චක්කවත්තී රාජා භවිස්සති.

42. „Fünfundzwanzig Äonen lang“ (pañcavīsatikappāni): Die Verknüpfung ist so herzustellen: „Durch diese Gabe eines Blumenschirms wird er fünfundzwanzigmal im Reich der Tāvatiṃsa-Götter als Sakka die Herrschaft über die Götter ausüben.“ „Und vierunddreißigmal“ (catuttiṃsatikkhattuñca) bedeutet, dass er vierunddreißigmal ein Weltherrscher (Cakkavatti-König) in der Menschenwelt sein wird.

43. යං [Pg.12] යං යොනින්ති මනුස්සයොනිආදීසු යං යං ජාතිං සංසරති ගච්ඡති උපපජ්ජති. තත්ථ තත්ථ යොනියං අබ්භොකාසෙ සුඤ්ඤට්ඨානෙ පතිට්ඨන්තං නිසින්නං ඨිතං වා පදුමං ධාරයිස්සති උපරි ඡාදයිස්සතීති අත්ථො.

43. „In welcher Existenzform auch immer“ (yaṃ yaṃ yoniṃ) bedeutet: In welcher Geburt auch immer unter den Existenzformen wie der menschlichen Existenzform etc. er wandert, geht oder wiedergeboren wird, in jener jeweiligen Existenzform wird ein Lotus ihn – sei es, dass er sich im Freien an einem einsamen Ort aufhält, sitzt oder steht – von oben her tragen, das heißt, ihn überdachen.

45. පකාසිතෙ පාවචනෙති තෙන භගවතො සකලපිටකත්තයෙ පකාසිතෙ දීපිතෙ මනුස්සත්තං මනුස්සජාතිං ලභිස්සති උපපජ්ජිස්සති. මනොමයම්හි කායම්හීති මනෙන ඣානචිත්තෙන නිබ්බත්තොති මනොමයො, යථා චිත්තං පවත්තති, තථා කායං පවත්තෙති චිත්තගතිකං කරොතීති අත්ථො. තම්හි මනොමයෙ කායම්හි සො තාපසො චූළපන්ථකො නාම හුත්වා උත්තමො අග්ගො භවිස්සතීති අත්ථො. සෙසං හෙට්ඨා වුත්තත්තා උත්තානත්තා ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

45. „Wenn die Lehre verkündet ist“ (pakāsite pāvacane) bedeutet: Wenn die gesamte Trias der Piṭakas von jenem Erhabenen verkündet und erhellt worden ist, wird er das Menschsein, d. h. eine menschliche Geburt, erlangen und darin wiedergeboren werden. „In einem geistgeborenen Körper“ (manomayamhi kāyamhi): „Geistgeboren“ (manomaya) heißt, durch den Geist, das heißt durch den Jhāna-Geist, entstanden; es bedeutet, dass er den Körper genau so agieren lässt, wie der Geist agiert, ihn also ganz dem Geist folgend macht. In jenem geistgeborenen Körper wird dieser Asket unter dem Namen Cūḷapanthaka der Höchste und Beste sein, so die Bedeutung. Das Übrige ist, da es bereits zuvor erklärt wurde und ohnehin offensichtlich ist, leicht zu verstehen.

52. සරිං කොකනදං අහන්ති අහං භගවතො නිම්මිතචොළකං පරිමජ්ජන්තො කොකනදං පදුමං සරින්ති අත්ථො. තත්ථ චිත්තං විමුච්චි මෙති තස්මිං කොකනදෙ පදුමෙ මය්හං චිත්තං අධිමුච්චි අල්ලීනො, තතො අහං අරහත්තං පාපුණින්ති සම්බන්ධො.

52. „Ich erinnerte mich an den Kokanada-Lotus“ (sariṃ kokanadaṃ ahaṃ) bedeutet: Als ich das vom Erhabenen erschaffene Tuch rieb, erinnerte ich mich an den roten Kokanada-Lotus. „Dabei befreite sich mein Geist“ (tattha cittaṃ vimucci me): Die Verknüpfung ist so herzustellen: An jenem Kokanada-Lotus vertiefte sich mein Geist und haftete an ihm an, und daraufhin erlangte ich die Arahatschaft.

53. අහං මනොමයෙසු චිත්තගතිකෙසු කායෙසු සබ්බත්ථ සබ්බෙසු පාරමිං පරියොසානං ගතො පත්තොති සම්බන්ධො. සෙසං වුත්තනයමෙවාති.

53. Die Verknüpfung lautet: „Ich habe allenthalben in allen geistgeborenen, dem Geiste folgenden Körpern die Vollendung, das heißt den Endpunkt, erreicht.“ Das Übrige ist genau wie bereits dargelegt.

චූළපන්ථකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Cūḷapanthaka ist abgeschlossen.

5. පිලින්දවච්ඡත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pilindavaccha

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො පිලින්දවච්ඡත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ මහාභොගකුලෙ නිබ්බත්තො හෙට්ඨා වුත්තනයෙන සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං දෙවතානං පියමනාපභාවෙන අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙත්වා යාවජීවං කුසලං කත්වා තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො. පරිනිබ්බුතෙ භගවති තස්ස ථූපං පූජෙත්වා සඞ්ඝස්ස මහාදානං පවත්තෙත්වා තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො [Pg.13] අනුභවිත්වා අනුප්පන්නෙ බුද්ධෙ චක්කවත්තී රාජා හුත්වා මහාජනං පඤ්චසීලෙසු පතිට්ඨාපෙත්වා සග්ගපරායනං අකාසි. සො අනුප්පන්නෙයෙව අම්හාකං භගවති සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්ති, පිලින්දොතිස්ස නාමං අකංසු. වච්ඡොති ගොත්තං. සො අපරභාගෙ පිලින්දවච්ඡොති පඤ්ඤායිත්ථ. සංසාරෙ පන සංවෙගබහුලතාය පරිබ්බාජකපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා චූළගන්ධාරං නාම විජ්ජං සාධෙත්වා තාය විජ්ජාය ආකාසචාරී පරචිත්තවිදූ ච හුත්වා රාජගහෙ ලාභග්ගයසග්ගපත්තො පටිවසති.

Das Apadāna, welches mit „Als der Weltenbeschützer erloschen war“ (nibbute lokanāthamhi) beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Pilindavaccha. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten vollbrachte, die als starke Stützen für die Befreiung vom Daseinskreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in der Stadt Haṃsavatī in einer sehr wohlhabenden Familie geboren. Gemäß der oben beschriebenen Weise hörte er in der Gegenwart des Meisters die Lehre. Als er sah, wie der Meister einen Mönch aufgrund dessen Beliebtheit und Angenehmheit bei den Gottheiten in die höchste Stellung einsetzte, strebte er nach diesem Rang, tat zeit seines Lebens Heilsames, verschied von dort und wanderte im Kreislauf unter Göttern und Menschen. Zur Zeit des erhabenen Sumedha wurde er in einer guten Familie geboren. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, verehrte er dessen Thūpa, gab der Gemeinde eine große Almosenspende, verschied von dort und genoss das zweifache Glück unter Göttern und Menschen. In einer Zeit, in der kein Buddha erschienen war, wurde er ein Weltherrscher-König, gründete die breite Masse in den fünf Tugendregeln und führte sie so auf den Weg in die himmlischen Welten. Noch bevor unser Erhabener erschienen war, wurde er in Sāvatthī in einer Brahmanenfamilie geboren. Sie gaben ihm den Namen Pilinda. „Vaccha“ war sein Familienname (Gotra). Später wurde er als „Pilindavaccha“ bekannt. Im Daseinskreislauf aber trat er aufgrund einer tiefen Erschütterung (Saṃvega) in den Stand der wandernden Asketen (Paribbājakas) ein, meisterte die Kunst namens Cūḷagandhārī und wurde durch diese Kunst fähig, durch die Luft zu fliegen und die Gedanken anderer zu lesen. So lebte er in Rājagaha, wo er den Gipfel des Gewinns und des Ruhms erreicht hatte.

අථ අම්හාකං භගවා අභිසම්බුද්ධො හුත්වා අනුක්කමෙන රාජගහං උපගතො. තතො පට්ඨාය බුද්ධානුභාවෙන තස්ස සා විජ්ජා න සම්පජ්ජති, අත්තනො කිච්චං න සාධෙති. සො චින්තෙසි – ‘‘සුතං ඛො පනෙතං ආචරියපාචරියානං භාසමානානං ‘යත්ථ මහාගන්ධාරවිජ්ජා ධරති, තත්ථ චූළගන්ධාරවිජ්ජා න සම්පජ්ජතී’ති සමණස්ස පන ගොතමස්ස ආගතකාලතො පට්ඨාය නායං මම විජ්ජා සම්පජ්ජති, නිස්සංසයං සමණො ගොතමො මහාගන්ධාරවිජ්ජං ජානාති, යංනූනාහං තං පයිරුපාසිත්වා තස්ස සන්තිකෙ තං විජ්ජං පරියාපුණෙය්‍ය’’න්ති. සො භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච – ‘‘අහං, මහාසමණ, තව සන්තිකෙ එකං විජ්ජං පරියාපුණිතුකාමො, ඔකාසං මෙ කරොහී’’ති. ‘‘තෙන හි මම සන්තිකෙ පබ්බජාහී’’ති ආහ. සො ‘‘විජ්ජාය පරිකම්මං පබ්බජ්ජා’’ති මඤ්ඤමානො පබ්බජි. තස්ස භගවා ධම්මං කථෙත්වා චරිතානුකූලං කම්මට්ඨානං අදාසි. සො උපනිස්සයසම්පන්නතාය නචිරස්සෙව විපස්සනං පට්ඨපෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Als nun unser Erhabener die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte, gelangte er allmählich nach Rājagaha. Von da an schlug jene Kunst aufgrund der Macht des Buddha bei ihm fehl und erfüllte ihren Zweck für ihn nicht mehr. Er dachte: „Ich habe doch von den Lehrern und den Lehrern der Lehrer sagen hören: ‚Wo die große Gandhhārī-Kunst herrscht, da schlägt die kleine Gandhhārī-Kunst fehl.‘ Seit der Ankunft des Asketen Gotama jedoch gelingt mir diese meine Kunst nicht mehr. Zweifellos kennt der Asket Gotama die große Gandhhārī-Kunst. Wie wäre es, wenn ich ihn aufsuchte und in seiner Gegenwart diese Kunst erlernen würde?“ Er ging zum Erhabenen und sprach zu ihm: „Großer Asket, ich möchte in deiner Gegenwart eine Kunst erlernen. Gewähre mir die Gelegenheit dazu!“ „Wenn dem so ist, dann lass dich in meiner Gegenwart ordinieren“, sprach der Erhabene. Da er dachte: „Die Ordination ist die Vorbereitung für die Kunst“, ließ er sich ordinieren. Der Erhabene predigte ihm das Dhamma und gab ihm ein Meditationsobjekt, das seinem Charakter entsprach. Aufgrund seiner starken unterstützenden Voraussetzungen entfaltete er schon bald die Einsichtsmeditation und erlangte die Arahatschaft.

55. යා පන පුරිමජාතියං තස්සොවාදෙ ඨත්වා සග්ගෙ නිබ්බත්තා දෙවතා, තා කතඤ්ඤුතං නිස්සාය තස්මිං සඤ්ජාතබහුමානා සායං පාතං ථෙරං පයිරුපාසිත්වා ගච්ඡන්ති. තස්මා නං භගවා දෙවතානං අතිවිය පියමනාපභාවෙන අග්ගභාවෙ ඨපෙසි ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං දෙවතානං පියමනාපානං යදිදං පිලින්දවච්ඡො’’ති (අ. නි. 1.209, 215). එවං සො පත්තඅග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං අනුස්සරිත්වා පීතිසොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ.

55. Die Gottheiten jedoch, die in einem früheren Leben gemäß seinen Anweisungen gelebt hatten und im Himmel wiedergeboren worden waren, suchten ihn aus Dankbarkeit auf, hegten große Ehrfurcht vor ihm und kamen morgens und abends zu dem Thera, um ihm aufzuwarten. Deshalb setzte der Erhabene ihn aufgrund seiner außerordentlichen Beliebtheit und Angenehmheit bei den Gottheiten in den höchsten Rang ein: „Dies ist der Höchste, o Mönche, unter meinen Jüngermönchen, die den Gottheiten lieb und angenehm sind, nämlich Pilindavaccha.“ Als er so diesen höchsten Rang erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten und verkündete voll Freude und Entzücken sein früheres Wirken, indem er die Verse sprach, die mit „Als der Weltenbeschützer erloschen war“ (nibbute lokanāthamhi) beginnen.

තත්ථ [Pg.14] කාමරූපාරූපලොකස්ස නාථො පධානොති ලොකනාථො. මෙධා වුච්චන්ති සබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණඅනාවරණඤාණාදයො, සුන්දරා, පසට්ඨා වා මෙධා යස්ස සො සුමෙධො, අග්ගො ච සො පුග්ගලො චාති අග්ගපුග්ගලො, තස්මිං සුමෙධෙ ලොකනායකෙ අග්ගපුග්ගලෙ ඛන්ධපරිනිබ්බානෙන නිබ්බුතෙ සතීති සම්බන්ධො. පසන්නචිත්තො සුමනොති සද්ධාය පසාදිතචිත්තො සොමනස්සෙන සුන්දරමනො අහං තස්ස සුමෙධස්ස භගවතො ථූපපූජං චෙතියපූජං අකාසින්ති අත්ථො.

Hierbei bedeutet „Weltenbeschützer“ (lokanātha) der Beschützer und das Oberhaupt der Sinnes-, der feinstofflichen und der immateriellen Welt. Mit „Weisheit“ (medhā) werden das Allwissenheits-Wissen, das unbehinderte Wissen etc. bezeichnet. Derjenige, dessen Weisheit hervorragend oder gepriesen ist, ist „Sumedha“ (der von weiser Einsicht). Er ist sowohl der Höchste als auch eine Person, daher „die höchste Person“ (aggapuggalo). Die Verknüpfung lautet: „Als jener weise Führer der Welt, die höchste Person, durch das Erlöschen der Daseinsgruppen (Khandha-Parinibbāna) erloschen war (ins Nibbāna eingegangen war).“ „Mit heiterem Geist, glücklich“ (pasannacitto sumano) bedeutet: Ich, dessen Geist durch Vertrauen geklärt und dessen Gemüt von Freude erfüllt war, vollzog die Verehrung des Thūpas, das heißt die Verehrung des Cetiyas dieses erhabenen Sumedha.

56. යෙ ච ඛීණාසවා තත්ථාති තස්මිං සමාගමෙ යෙ ච ඛීණාසවා පහීනකිලෙසා ඡළභිඤ්ඤා ඡහි අභිඤ්ඤාහි සමන්නාගතා මහිද්ධිකා මහන්තෙහි ඉද්ධීහි සමන්නාගතා සන්ති, තෙ සබ්බෙ ඛීණාසවෙ අහං තත්ථ සමානෙත්වා සුට්ඨු ආදරෙන ආනෙත්වා සඞ්ඝභත්තං සකලසඞ්ඝස්ස දාතබ්බභත්තං අකාසිං තෙසං භොජෙසින්ති අත්ථො.

56. „Und welche Triebeversiegten auch immer dort [waren]“ (ye ca khīṇāsavā tattha) bedeutet: Diejenigen bei jener Versammlung, die triebeversiegt, d. h. frei von allen Befleckungen waren, die die sechs höheren Geisteskräfte besaßen und von großer magischer Macht waren, all diese Triebeversiegten habe ich dort zusammengeführt, d. h. mit großer Ehrerbietung herbeigeführt, und bereitete eine Gemeindespeise (Saṅghabhatta), das heißt eine Speise, die der gesamten Gemeinde dargebracht werden sollte, und speiste sie.

57. උපට්ඨාකො තදා අහූති තදා මම සඞ්ඝභත්තදානකාලෙ සුමෙධස්ස භගවතො නාමෙන සුමෙධො නාම උපට්ඨාකසාවකො අහු අහොසීති අත්ථො. සො සාවකො මය්හං පූජාසක්කාරං අනුමොදිත්ථ අනුමොදිතො ආනිසංසං කථෙසීති අත්ථො.

57. „Upaṭṭhāko tadā ahū“ (Damals gab es einen Diener): „Tadā“ (damals) bedeutet zur Zeit meiner Gabe von Almosenspeise an den Saṅgha. Durch den Namen des erhabenen Sumedha gab es einen Diener-Schüler namens Sumedha (ahu = ahosi); dies ist die Bedeutung. Jener Schüler freute sich über meine Verehrung und Ehrerbietung (anumodittha = er freute sich) und verkündete den Segen (ānisaṃsa); dies ist die Bedeutung.

58. තෙන චිත්තප්පසාදෙනාති තෙන ථූපපූජාකරණවසෙන උප්පන්නෙන චිත්තප්පසාදෙන දෙවලොකෙ දිබ්බවිමානං උපපජ්ජිං උපගතො අස්මීති අත්ථො, තත්ථ නිබ්බත්තොම්හීති වුත්තං හොති. ඡළාසීතිසහස්සානීති තස්මිං විමානෙ ඡ අසීතිසහස්සානි දෙවච්ඡරායො මෙ මය්හං චිත්තං රමිංසු රමාපෙසුන්ති සම්බන්ධො.

58. „Tena cittappasādena“ (Durch jene Geistesheiterkeit): Aufgrund jenes reinen Vertrauens des Geistes (cittappasāda), das durch das Verrichten der Verehrung des Schreins (thūpapūjā) entstand, gelangte ich in ein himmlisches Prachtgebäude in der Götterwelt (upapajjiṃ = upagato asmi, ich bin gelangt); dies ist die Bedeutung. Es ist damit gesagt: „Dort wurde ich wiedergeboren“ (tattha nibbattomhi). „Chaḷāsītisahassāni“ (Sechsundachtzigtausend): In jenem Prachtgebäude erfreuten (ramiṃsu = ramāpesuṃ, ließen sich erfreuen) sechsundachtzigtausend himmlische Nymphen (devaccharā) meinen Geist (me = mayhaṃ); so ist die Verknüpfung herzustellen.

59. මමෙව අනුවත්තන්තීති තා අච්ඡරායො සබ්බකාමෙහි දිබ්බෙහි රූපාදිවත්ථුකාමෙහි උපට්ඨහන්තියො මමං එව අනුවත්තන්ති මම වචනං අනුකරොන්ති සදා නිච්චකාලන්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

59. „Mameva anuvattanti“ (Sie folgen nur mir nach): Jene Nymphen, die mich mit allen himmlischen Sinnesfreuden, wie sichtbaren Formen und so weiter, bedienten (upaṭṭhahantiyo), folgten nur mir nach (anuvattanti), das heißt, sie folgten stets und ständig (sadā = niccakālaṃ) meinem Wort (mama vacanaṃ anukaronti); dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

පිලින්දවච්ඡත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Legende (Apadāna) des Thera Pilindavaccha ist abgeschlossen.

6. රාහුලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung der Legende (Apadāna) des Thera Rāhula.

පදුමුත්තරස්ස [Pg.15] භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො රාහුලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ආයස්මා පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං සික්ඛාකාමානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො සෙනාසනවිසොධනවිජ්ජොතනාදිකං උළාරං පුඤ්ඤං කත්වා පණිධානං අකාසි. සො තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ අම්හාකං බොධිසත්තං පටිච්ච යසොධරාය දෙවියා කුච්ඡිම්හි නිබ්බත්තිත්වා රාහුලොති ලද්ධනාමො මහතා ඛත්තියපරිවාරෙන වඩ්ඪි. තස්ස පබ්බජ්ජාවිධානං ඛන්ධකෙ (මහාව. 105) ආගතමෙව. සො පබ්බජිත්වා සත්ථු සන්තිකෙ අනෙකෙහි සුත්තපදෙහි සුලද්ධොවාදො පරිපක්කඤාණො විපස්සනං උස්සුක්කාපෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. අරහා පන හුත්වා අත්තනො පටිපත්තිං පච්චවෙක්ඛිත්වා අඤ්ඤං බ්‍යාකරොන්තො –

„Padumuttarassa bhagavato“ („Des erhabenen Padumuttara“) und so weiter ist die Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Rāhula Thera. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren edlen Siegern heilsame Verdienste erworben (katādhikāro). Indem er in verschiedenen Daseinsformen jene Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf (vivaṭṭūpanissaya) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er das Alter der Einsicht erreicht hatte und der Lehrverkündung des Meisters lauschte, sah er, wie der Meister einen bestimmten Mönch unter jenen, die nach Schulung verlangen (sikkhākāma), in die höchste Stellung (aggaṭṭhāna) erhob. Da er selbst nach dieser selben Stellung strebte, vollbrachte er großartige Verdienste, wie das Reinigen und Erleuchten von Unterkünften (senāsana) und so weiter, und legte ein feierliches Gelübde (paṇidhāna) ab. Nachdem er aus jenem Dasein geschieden war, wanderte er unter Göttern und Menschen umher, erlebte beide Arten von Wohlstand und wurde in diesem jetzigen Buddha-Zeitalter, gezeugt von unserem Bodhisatta, im Schoß der Königin Yasodharā geboren. Er erhielt den Namen „Rāhula“ und wuchs inmitten eines großen Gefolges von Adligen (khattiyaparivāra) auf. Die Weise seiner Ordination (pabbajjāvidhāna) ist bereits im Khandhaka überliefert. Nach seiner Ordination erhielt er in der Gegenwart des Meisters durch zahlreiche Lehrreden (suttapada) wohlgesinnte Unterweisung; mit voll ausgereifter Erkenntnis (ñāṇa) entfaltete er die Hellsicht (vipassanā) und erlangte die Arahatschaft. Als er nun ein Arahant geworden war, betrachtete er seine eigene Praxis und verkündete seine endgültige Erkenntnis (aññā) mit folgenden Worten:

‘‘උභයෙනෙව සම්පන්නො, රාහුලභද්දොති මං විදූ;

යඤ්චම්හි පුත්තො බුද්ධස්ස, යඤ්ච ධම්මෙසු චක්ඛුමා.

„In beiderlei Hinsicht vollkommen, als ‚Rāhula der Begünstigte‘ (Rāhulabhaddo) kennt man mich; sowohl weil ich ein Sohn des Buddha bin, als auch weil ich sehend in den Lehren (dhamma) bin.“

‘‘යඤ්ච මෙ ආසවා ඛීණා, යඤ්ච නත්ථි පුනබ්භවො;

අරහා දක්ඛිණෙය්‍යොම්හි, තෙවිජ්ජො අමතද්දසො.

„Sowohl weil meine Triebe (āsava) versiegt sind als auch weil es keine Wiedergeburt mehr gibt; ich bin ein der Opfergabe würdiger (dakkhiṇeyyo) Arahant, dreifach wissend (tevijjo) und den Todlosen Zustand (amata) schauend.“

‘‘කාමන්ධා ජාලපච්ඡන්නා, තණ්හාඡදනඡාදිතා;

පමත්තබන්ධුනා බන්ධා, මච්ඡාව කුමිනා මුඛෙ.

„Blind durch Begierden (kāma), vom Netz des Begehrens umhüllt, bedeckt vom Dach des Durstes (taṇhā); gefesselt vom Verwandten der Nachlässigkeit (Māra), wie Fische in der Öffnung einer Reuse.“

‘‘තං කාමං අහමුජ්ඣිත්වා, ඡෙත්වා මාරස්ස බන්ධනං;

සමූලං තණ්හමබ්බුය්හ, සීතිභූතොස්මි නිබ්බුතො’’ති. (ථෙරගා. 295-298);

„Nachdem ich jene Begierde aufgegeben, die Fesseln Māras zerschnitten und den Durst samt seiner Wurzel ausgerissen habe, bin ich abgekühlt (sītibhūto) und erloschen (nibbuto).“

චතස්සො ගාථා අභාසි. තත්ථ උභයෙනෙව සම්පන්නොති ජාතිසම්පදා පටිපත්තිසම්පදාති උභයසම්පත්තියාපි සම්පන්නො සමන්නාගතො. රාහුලභද්දොති මං විදූති ‘‘රාහුලභද්දො’’ති මං සබ්‍රහ්මචාරිනො සඤ්ජානන්ති. තස්ස හි ජාතසාසනං සුත්වා බොධිසත්තෙන, ‘‘රාහු, ජාතො, බන්ධනං ජාත’’න්ති වුත්තවචනං උපාදාය සුද්ධොදනමහාරාජා ‘‘රාහුලො’’ති නාමං [Pg.16] ගණ්හි. තත්ථ ආදිතො පිතරා වුත්තපරියායමෙව ගහෙත්වා ආහ – ‘‘රාහුලභද්දොති මං විදූ’’ති. භද්දොති පසංසාවචනමෙව. අපරභාගෙ සත්ථා තං සික්ඛාකාමභාවෙන අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං සික්ඛාකාමානං යදිදං රාහුලො’’ති (අ. නි. 1.209).

Er sprach diese vier Verse. Darin bedeutet „ubhayeneva sampanno“ (in beiderlei Hinsicht vollkommen): ausgestattet und versehen mit beiderlei Vollkommenheit, nämlich der Vollkommenheit der Geburt (jātisampadā) und der Vollkommenheit der Praxis (paṭipattisampadā). „Rāhulabhaddoti maṃ vidū“ (als Rāhula der Begünstigte kennt man mich) bedeutet: Meine Gefährten im heiligen Leben (sabrahmacārino) kennen mich als „Rāhulabhadda“. Denn als der Bodhisatta die Nachricht von seiner Geburt vernahm, sagte er: „Ein Rāhu (Hindernis) ist geboren, eine Fessel ist entstanden“; bezugnehmend auf diese Worte gab ihm der Großkönig Suddhodana den Namen „Rāhula“. Darin bezog er sich von Anfang an auf die vom Vater gebrauchte Redeweise und sagte: „Rāhulabhaddoti maṃ vidū“. „Bhaddo“ (der Begünstigte/Vortreffliche) ist hierbei ein reines Lobeswort (pasaṃsāvacana). Später setzte ihn der Meister wegen seines Eifers beim Lernen in die höchste Stellung ein mit den Worten: „Dies ist der Vorzüglichste, ihr Mönche, unter meinen Schüler-Mönchen, die nach Schulung verlangen (sikkhākāma), nämlich Rāhula.“

68. එවං සො පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිමාහ. සත්තභූමිම්හි පාසාදෙති පසාදං සොමනස්සං ජනෙතීති පාසාදො. උපරූපරි ඨිතා සත්ත භූමියො යස්මිං පාසාදෙ සොයං සත්තභූමි, තස්මිං සත්තභූමිම්හි පාසාදෙ. ආදාසං සන්ථරිං අහන්ති ආදාසතලං නිප්ඵාදෙත්වා ලොකජෙට්ඨස්ස භගවතො තාදිනො අහං සන්ථරං අදාසිං, සන්ථරිත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො.

68. Nachdem er so diese höchste Stellung erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken (pubbacaritāpadāna) zu verkünden, die Worte beginnend mit „Padumuttarassa bhagavato“. „Sattabhūmimhi pāsāde“ (In einem siebenstöckigen Prachtgebäude): Es wird „pāsāda“ genannt, weil es Heiterkeit (pasāda) und Freude (somanassa) erzeugt. Ein Gebäude, in dem sich sieben Stockwerke (satta bhūmiyo) übereinander befinden, ist ein siebenstöckiges (sattabhūmi); „in jenem siebenstöckigen Gebäude“ ist die Bedeutung. „Ādāsaṃ santhariṃ ahaṃ“ (Ich breitete einen Spiegel aus) bedeutet: Nachdem ich eine spiegelgleiche Oberfläche hergestellt hatte (ādāsatalaṃ nipphādetvā), gab ich dem erhabenen Welthöchsten, dem Standhaften (tādī), diesen Belag und verehrte ihn, indem ich ihn ausbreitete; dies ist die Bedeutung.

69. ඛීණාසවසහස්සෙහීති අරහන්තසහස්සෙහි පරිකිණ්ණො පරිවුතො. ද්විපදින්දො ද්විපදානං ඉන්දො සාමි නරාසභො මහාමුනි ගන්ධකුටිං තෙහි සහ උපාගමි පාවිසීති අත්ථො.

69. „Khīṇāsavasahassehi“ (Mit Tausenden von Triebversiegten) bedeutet: umgeben und begleitet (parikiṇṇo parivuto) von tausend Arahants. „Dvipadindo“ (der Herrscher der Zweibeinigen) ist der Herr und Meister (sāmi) der zweibeinigen Wesen. Der edle Stier unter den Menschen (narāsabho), der große Weise (mahāmuni), betrat (upāgami = pāvisi, ging hinein) zusammen mit ihnen die Duftkammer (gandhakuṭi); dies ist die Bedeutung.

70. විරොචෙන්තො ගන්ධකුටින්ති තං ගන්ධකුටිං සොභයමානො දෙවානං දෙවො දෙවදෙවො නරානං ආසභො නරාසභො ජෙට්ඨො සත්ථා භික්ඛුසඞ්ඝමජ්ඣෙ නිසීදිත්වා ඉමා බ්‍යාකරණගාථායො අභාසථ කථෙසීති සම්බන්ධො.

70. „Virocento gandhakuṭiṃ“ (Die Duftkammer erleuchtend) bedeutet: jene Duftkammer verschönernd (sobhayamāno). Der Gott der Götter (devadevo), der edle Stier unter den Menschen (narāsabho), der höchste Lehrer, setzte sich in die Mitte der Mönchsgemeinde und sprach (abhāsatha = kathesi) diese Prophezeiungsverse; so ist die Verknüpfung herzustellen.

71. යෙනායං ජොතිතා සෙය්‍යාති යෙන උපාසකෙන අයං පාසාදසඞ්ඛාතා සෙය්‍යා ජොතිතා පභාසිතා පජ්ජලිතා. ආදාසොව කංසලොහමයං ආදාසතලං ඉව සුට්ඨු සමං කත්වා සන්ථතා. තං උපාසකං කිත්තයිස්සාමි පාකටං කරිස්සාමීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

71. „Yenāyaṃ jotitā seyyā“ (Von wem diese Ruhestätte erleuchtet wurde): Von welchem Laienanhänger (upāsaka) auch immer diese Ruhestätte, die als Prachtgebäude bezeichnet wird (pāsādasaṅkhātā seyyā), erleuchtet (jotitā = pabhāsitā, erhellt, pajjalitā, zum Leuchten gebracht) wurde. „Ādāsova“ (Wie ein Spiegel): Gleich einer Spiegeloberfläche aus Bronze (kaṃsalohamayaṃ ādāsatalaṃ iva), die vollkommen eben gemacht (suṭṭhu samaṃ katvā) und ausgebreitet wurde (santhatā). „Ich werde jenen Laienanhänger rühmen“ bedeutet: Ich werde ihn bekannt machen (pākaṭaṃ karissāmi); dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

81. අට්ඨානමෙතං යං තාදීති යං යෙන කාරණෙන තාදී ඉට්ඨානිට්ඨෙසු අකම්පියසභාවත්තා තාදී අගාරෙ ඝරාවාසෙ රතිං අල්ලීනභාවං අජ්ඣගා පාපුණි, එතං කාරණං අට්ඨානං අකාරණන්ති අත්ථො.

81. „Aṭṭhānametaṃ yaṃ tādī“ (Dies ist unmöglich, dass ein Standhafter...): Dass aus irgendeinem Grund ein Standhafter (tādī) – der wegen seiner unerschütterlichen Natur angesichts von Erwünschtem und Unerwünschtem (iṭṭhāniṭṭhesu) so genannt wird – Gefallen oder Anhaftung im häuslichen Leben (agāre = gharāvāse) fände (ajjhagā = pāpuṇi, erlangte), dieser Grund ist unmöglich (aṭṭhāna), er ist haltlos (akāraṇa); dies ist die Bedeutung.

82. නික්ඛමිත්වා [Pg.17] අගාරස්මාති ඝරාවාසතො නික්ඛමිත්වා තං තිණදලමිව පරිච්චජිත්වා සුබ්බතො සුසික්ඛිතො පබ්බජිස්සති. රාහුලො නාම නාමෙනාති සුද්ධොදනමහාරාජෙන පෙසිතං කුමාරස්ස ජාතසාසනං සුත්වා පිතරා සිද්ධත්ථෙන, ‘‘රාහු ජාතො, බන්ධනං ජාත’’න්ති වුත්තනාමත්තා රාහුලො නාමාති අත්ථො. ‘‘යථා චන්දසූරියානං විමානපභාය කිලිට්ඨකරණෙන රාහු අසුරින්දො උපෙති ගච්ඡති, එවමෙවායං මම අභිනික්ඛමනපබ්බජ්ජාදීනං අන්තරායං කරොන්තොරිව ජාතො’’ති අධිප්පායෙන, ‘‘රාහු ජාතොති ආහා’’ති දට්ඨබ්බං. අරහා සො භවිස්සතීති සො තාදිසො උපනිස්සයසම්පන්නො විපස්සනායං යුත්තප්පයුත්තො අරහා ඛීණාසවො භවිස්සතීති අත්ථො.

82. „Nikkhamitvā agārasmā“ (Nachdem er aus dem Hause fortgegangen ist) bedeutet: Nach dem Verlassen des häuslichen Lebens (gharāvāsato nikkhamitvā), indem er dieses wie ein Grashalm wegwarf (tiṇadalamiva pariccajitvā), wird er, der von tugendhaftem Wandel und wohlgeschult ist (subbato susikkhito), die Hauslosigkeit antreten (pabbajissati). „Rāhulo nāma nāmena“ (Rāhula mit Namen): Als der Vater Siddhattha die von Großkönig Suddhodana gesandte Nachricht von der Geburt des Prinzen vernahm, sagte er: „Ein Rāhu (Hindernis) ist geboren, eine Fessel ist entstanden“; wegen dieses so ausgesprochenen Namens heißt er Rāhula; dies ist die Bedeutung. Man sollte dies mit folgender Absicht verstehen: „So wie der Asura-König Rāhu herannaht (upeti = gacchati, geht), indem er den Glanz der Scheiben von Mond und Sonne trübt, ebenso ist dieser geboren, um gleichsam meiner großen Entsagung und Ordination ein Hindernis zu bereiten“ – deshalb sagte er: „Ein Rāhu ist geboren“ (rāhu jāto). „Arahā so bhavissatī“ (Er wird ein Arahant sein) bedeutet: Jener, der mit solchen starken Voraussetzungen (upanissayasampanno) ausgestattet und eifrig in der Hellsicht (vipassanā) engagiert ist, wird ein Arahant sein, einer, dessen Triebe versiegt sind (khīṇāsavo); dies ist die Bedeutung.

83. කිකීව අණ්ඩං රක්ඛෙය්‍යාති අණ්ඩං බීජං රක්ඛමානා කිකී සකුණී ඉව අප්පමත්තො සීලං රක්ඛෙය්‍ය, චාමරී විය වාලධින්ති වාලං රක්ඛමානා කණ්ඩකෙසු වාලෙ ලග්ගන්තෙ භින්දනභයෙන අනාකඩ්ඪිත්වා මරමානා චාමරී විය ජීවිතම්පි පරිච්චජිත්වා සීලං අභින්දිත්වා රක්ඛෙය්‍ය. නිපකො සීලසම්පන්නොති නෙපක්කං වුච්චති පඤ්ඤා, තෙන නෙපක්කෙන සමන්නාගතො නිපකො ඛණ්ඩඡිද්දාදිභාවං අපාපෙත්වා රක්ඛණතො සීලසම්පන්නො භවිස්සතීති එවං සො භගවා බ්‍යාකරණමකාසි. සො එවං පත්තඅරහත්තඵලො එකදිවසං විවෙකට්ඨානෙ නිසින්නො සොමනස්සවසෙන එවං රක්ඛිං මහාමුනීතිආදිමාහ. තං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

83. „Wie der Kikī-Vogel sein Ei schützt“ bedeutet: Wie das Kikī-Weibchen, das ihr Ei hütet, so sollte man achtsam seine Tugend schützen. „Wie das Yak seinen Schweif [schützt]“ bedeutet: Wie ein Yak, das seinen Schweif hütet, wenn sich dieser in Dornen verfängt, aus Angst vor dessen Beschädigung nicht gewaltsam daran zieht und lieber stirbt – genau so sollte man selbst unter Aufopferung des eigenen Lebens die Tugend unverletzt bewahren und schützen. „Weise und vollkommen in der Tugend“: Unter nepakka versteht man Weisheit; wer mit dieser Weisheit ausgestattet ist, ist weise (nipako). Weil er die Tugend schützt, ohne zuzulassen, dass sie brüchig oder löchrig wird, wird er „vollkommen in der Tugend“ (sīlasampanno) sein – so gab der Erhabene diese Erklärung ab. Er (der ehrwürdige Rāhula), der auf diese Weise die Frucht der Arhatschaft erlangt hatte, saß eines Tages an einem einsamen Ort und sprach aus freudiger Bewegung: „So beschützte mich der große Weise“ und so weiter. Dies ist leicht verständlich.

රාහුලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Elders Rāhula ist abgeschlossen.

7. උපසෙනවඞ්ගන්තපුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Elders Upasena Vaṅgantaputta

පදුමුත්තරං භගවන්තන්තිආදිකං ආයස්මතො උපසෙනවඞ්ගන්තපුත්තත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං සමන්තපාසාදිකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සත්ථු අධිකාරකම්මං කත්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙත්වා යාවජීවං කුසලං කත්වා [Pg.18] දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ නාලකගාමෙ රූපසාරී බ්‍රාහ්මණියා කුච්ඡිම්හි නිබ්බත්ති, උපසෙනොතිස්ස නාමං අහොසි. සො වයප්පත්තො තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා උපසම්පදාය එකවස්සිකො ‘‘අරියගබ්භං වඩ්ඪෙමී’’ති එකං කුලපුත්තං අත්තනො සන්තිකෙ උපසම්පාදෙත්වා තෙන සද්ධිං සත්ථු සන්තිකං ගතො. සත්ථාරා චස්ස තස්ස අවස්සිකස්ස භික්ඛුනො සද්ධිවිහාරිකභාවං සුත්වා ‘‘අතිලහුං ඛො ත්වං, මොඝපුරිස, බාහුල්ලාය ආවත්තො’’ති (මහාව. 75) ගරහිතො ‘‘ඉදානාහං යදි පරිසං නිස්සාය සත්ථාරා ගරහිතො, පරිසංයෙව පන නිස්සාය සත්ථු පසාදං කරිස්සාමී’’ති විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි. අරහා පන හුත්වා සයම්පි සබ්බෙ ධුතඞ්ගධම්මෙ සමාදාය වත්තති, අඤ්ඤෙපි තදත්ථාය සමාදපෙසි, තෙන නං භගවා සමන්තපාසාදිකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි. සො අපරෙන සමයෙන කොසම්බියං කලහෙ උප්පන්නෙ භික්ඛුසඞ්ඝෙ ච ද්විධාභූතෙ එකෙන භික්ඛුනා තං කලහං පරිවජ්ජිතුකාමෙන ‘‘එතරහි ඛො කලහො උප්පන්නො, භික්ඛුසඞ්ඝො ච ද්විධාභූතො, කථං නු ඛො මයා පටිපජ්ජිතබ්බ’’න්ති පුට්ඨො විවෙකවාසතො පට්ඨාය තස්ස පටිපත්තිං කථෙසි. එවං ථෙරො තස්ස භික්ඛුනො ඔවාදදානාපදෙසෙන අත්තනො තථා පටිපන්නභාවං දීපෙන්තො අඤ්ඤං බ්‍යාකාසි.

Der Text beginnend mit „Dem erhabenen Padumuttara“ ist die Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Elders Upasena Vaṅgantaputta. Auch er hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, indem er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (Nibbāna) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in Haṃsavatī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, begab er sich in die Gegenwart des Meisters, lauschte der Lehre und sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Rang unter jenen setzte, die allseitig Vertrauen einflößen. Er vollbrachte ein außerordentliches Verdienstwerk für den Meister, erstrebte jenen Rang und tat zeitlebens Gutes. Nachdem er unter Göttern und Menschen gewandert war, wurde er in diesem Buddha-Zeitalter im Dorf Nālaka im Schoße der Brahmanin Rūpasārī geboren; sein Name war Upasena. Als er herangewachsen war, erlernte er die drei Veden, hörte die Lehre beim Meister, erlangte Glauben, trat dem Orden bei und ließ, als er erst ein Jahr ordiniert war, im Gedanken „Ich will den edlen Nachwuchs heranziehen“ einen bestimmten Sohn einer edlen Familie in seiner Gegenwart die höhere Weihe empfangen und ging mit diesem zusammen zum Meister. Als der Meister erfuhr, dass jener Mönch der Schüler dieses noch ohne ausreichende Dienstjahre befindlichen Upasena war, tadelte er ihn: „Törichter Mensch, du hast dich gar zu schnell dem Überfluss zugewandt!“ Durch diesen Tadel dachte er: „Wenn ich nun wegen einer Gefolgschaft vom Meister getadelt wurde, so will ich eben durch eine Gefolgschaft die Zufriedenheit des Meisters gewinnen!“ Er widmete sich der Übung der Einsichtsmeditation (Vipassanā) und erlangte schon bald die Arhatschaft. Als Arhat übernahm und praktizierte er selbst alle asketischen Übungen (Dhutangas) und spornte auch andere dazu an; deshalb setzte ihn der Erhabene auf den höchsten Rang unter jenen, die allseitig Vertrauen einflößen. Später, als in Kosambī ein Streit ausbrach und der Mönchsorden gespalten war, wurde er von einem Mönch, der diesen Streit meiden wollte, gefragt: „Nun ist ein Streit ausgebrochen und der Orden ist gespalten. Wie soll ich mich verhalten?“ Daraufhin erklärte er ihm die Praxis, beginnend mit dem Leben in Einsamkeit. Auf diese Weise legte der Elder, unter dem Vorwand, Unterweisung zu erteilen, seine eigene ebensolche Praxis dar und verkündete seine höchste Erkenntnis (Arhatschaft).

86. සො එවං පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරං භගවන්තන්තිආදිමාහ. පබ්භාරම්හි නිසීදන්තන්ති පුරතො භාරං නමිතං ඔනමිතන්ති පබ්භාරං විවෙකකාමං වනමජ්ඣෙ සයංජාතපබ්බතපබ්භාරෙ නිසින්නං නරුත්තමං භගවන්තං අහං උපගච්ඡිං සමීපං ගතොති අත්ථො.

86. Nachdem er diesen höchsten Rang erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten und sprach aus freudiger Bewegung, um sein früheres Wirken aufzuzeigen, die Strophe beginnend mit „Dem erhabenen Padumuttara“. „Auf dem Berghang sitzend“ bedeutet: Ein Felsüberhang (pabbhāra) ist das, was sich nach vorne neigt oder herabsenkt. Die Bedeutung ist: „Ich näherte mich dem Erhabenen, dem Besten der Menschen, der inmitten des Waldes an einem natürlichen Berghang saß und die Abgeschiedenheit suchte.“

87. කණිකාරපුප්ඵ දිස්වාති තථා උපගච්ඡන්තො තස්මිං පදෙසෙ සුපුප්ඵිතං කණිකාරං දිස්වා. වණ්ටෙ ඡෙත්වානහං තදාති තස්මිං තථාගතස්ස දිට්ඨකාලෙ තං පුප්ඵං වණ්ටෙ වණ්ටස්මිං ඡෙත්වාන ඡින්දිත්වාන. අලඞ්කරිත්වා ඡත්තම්හීති තෙන පුප්ඵෙන ඡත්තං ඡාදෙත්වා. බුද්ධස්ස අභිරොපයින්ති පබ්භාරෙ නිසින්නස්ස බුද්ධස්ස මුද්ධනි අකාසින්ති අත්ථො.

87. „Als ich eine Kaṇikāra-Blüte sah“ bedeutet: Als er sich so näherte, sah er in jener Gegend einen herrlich blühenden Kaṇikāra-Baum. „Damals schnitt ich sie am Stängel ab“ bedeutet: Zur Zeit, als er den Vollendeten erblickte, schnitt er diese Blüte am Stängel ab. „Nachdem ich damit einen Schirm geschmückt hatte“ bedeutet: Indem er den Schirm mit dieser Blüte bedeckte. „Darbringend dem Buddha“ bedeutet: Er hielt ihn über das Haupt des auf dem Berghang sitzenden Buddhas – dies ist die Bedeutung.

88. පිණ්ඩපාතඤ්ච [Pg.19] පාදාසින්ති තස්මිංයෙව නිසින්නස්ස භගවතො පිණ්ඩපාතං පකාරෙන අදාසිං භොජෙසින්ති අත්ථො. පරමන්නං සුභොජනන්ති සුන්දරභොජනසඞ්ඛාතං පරමන්නං උත්තමාහාරං. බුද්ධෙන නවමෙ තත්ථාති තස්මිං විවෙකට්ඨානෙ බුද්ධෙන සහ නවමෙ අට්ඨ සමණෙ සමිතපාපෙ ඛීණාසවභික්ඛූ භොජෙසින්ති අත්ථො.

88. „Und ich gab ihm Almosenspeise“ bedeutet: Er gab und dargebot dem an eben jenem Ort sitzenden Erhabenen Almosenspeise auf treffliche Weise. „Feine Speise, ein gutes Mahl“ bedeutet: Exzellente Speise, bekannt als vorzügliches Mahl, eine hervorragende Nahrung. „Zusammen mit dem Buddha als neuntem dort“ bedeutet: An jenem einsamen Ort bewirtete er acht Asketen – versiegte, leidenschaftslose Mönche, die das Böse gestillt hatten – zusammen mit dem Buddha als neuntem. Dies ist die Bedeutung.

යං වදන්ති සුමෙධොති යං ගොතමසම්මාසම්බුද්ධං භූරිපඤ්ඤං පථවිසමානං පඤ්ඤං සුමෙධං සුන්දරං සබ්බඤ්ඤුතාදිපඤ්ඤවන්තං. සුමෙධො ඉති සුන්දරපඤ්ඤො ඉති වදන්ති පණ්ඩිතා ඉතො කප්පතො සතසහස්සෙ කප්පෙ එසො ගොතමො සම්මාසම්බුද්ධො භවිස්සතීති සම්බන්ධො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

„Den sie den Weisen nennen“ bezieht sich auf jenen vollkommen erwachten Gotama Buddha, der von großer, der Erde gleichender Weisheit ist, weise, von herrlicher Weisheit und im Besitz der Allwissenheit und anderer Erkenntnisse. Die Weisen nennen ihn „Sumedha“ (von schöner Weisheit). Der Sinnzusammenhang lautet: „Hunderttausend Weltalter von diesem entfernt wird dieser Gotama ein vollkommen Erleuchteter sein.“ Der Rest ist leicht verständlich.

උපසෙනවඞ්ගන්තපුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Elders Upasena Vaṅgantaputta ist abgeschlossen.

8. රට්ඨපාලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Elders Raṭṭhapāla

පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො රට්ඨපාලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව හංසවතීනගරෙ ගහපතිමහාසාලකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො පිතු අච්චයෙන ඝරාවාසෙ පතිට්ඨිතො රතනකොට්ඨාගාරකම්මිකෙන දස්සිතං අපරිමාණං වංසානුගතං ධනං දිස්වා ‘‘ඉමං එත්තකං ධනරාසිං මය්හං පිතුඅය්‍යකපය්‍යකාදයො අත්තනා සද්ධිං ගහෙත්වා ගන්තුං නාසක්ඛිංසු, මයා පන ගහෙත්වා ගන්තුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා කපණද්ධිකාදීනං මහාදානං අදාසි. සො අභිඤ්ඤාලාභිං එකං තාපසං උපසඞ්කමිත්වා තෙන දෙවලොකාධිපච්චෙ නියොජිතො යාවජීවං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවන්තො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො මනුස්සලොකෙ භින්නං රට්ඨං සන්ධාරෙතුං සමත්ථස්ස කුලස්ස එකපුත්තකො හුත්වා නිබ්බත්ති. තෙන සමයෙන පදුමුත්තරො භගවා ලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කො වෙනෙය්‍යසත්තෙ නිබ්බානමහානගරසඞ්ඛාතං ඛෙමන්තභූමිං සම්පාපෙසි. අථ සො කුලපුත්තො අනුක්කමෙන විඤ්ඤුතං පත්තො එකදිවසං උපාසකෙහි සද්ධිං විහාරං ගන්ත්වා සත්ථාරං ධම්මං දෙසෙන්තං දිස්වා පසන්නචිත්තො පරිසපරියන්තෙ නිසීදි.

„Padumuttarassa bhagavato“ und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Raṭṭhapāla. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Indem er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine Stütze für das Entkommen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) waren, wurde er noch vor dem Erscheinen des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer wohlhabenden Familie eines Großhausvaters geboren. Als er herangewachsen war und nach dem Tod seines Vaters das Hauswesen übernahm, sah er den unermesslichen, über Generationen vererbten Schatz, den ihm der Schatzmeister zeigte, und dachte: „Diesen so großen Schatz konnten meine Väter, Großväter und Urgroßväter nicht mit sich nehmen. Ich aber sollte ihn mit mir nehmen (indem ich ihn spende).“ Daher gab er den Armen, Reisenden und anderen ein großes Almosen. Er begab sich zu einem Asketen, der die höheren Geisteskräfte (abhiññā) erlangt hatte, und wurde von diesem dazu angeleitet, nach der Herrschaft in der Götterwelt zu streben. Er tat sein Leben lang heilsame Werke, schied aus jenem Leben, wurde in der Götterwelt wiedergeboren und genoss dort göttliche Herrlichkeit. Nachdem er dort seine gesamte Lebensspanne verbracht hatte, schied er aus der Götterwelt und wurde in der Menschenwelt als einziger Sohn einer Familie geboren, die in der Lage war, ein zerrüttetes Königreich wieder zu einen. Zu jener Zeit war der erhabene Padumuttara in der Welt erschienen. Nachdem er das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt hatte, führte er die zu bekehrenden Wesen in das friedvolle Land, das als die große Stadt des Nibbāna bekannt ist. Als jener Sohn aus guter Familie herangewachsen war und die Reife des Verstandes erlangt hatte, ging er eines Tages zusammen mit Laienanhängern zum Kloster. Als er den Meister sah, wie er die Lehre verkündete, war sein Herz voller Vertrauen und er setzte sich am Rande der Versammlung nieder.

තෙන [Pg.20] ඛො පන සමයෙන සත්ථා එකං භික්ඛුං සද්ධාපබ්බජිතානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි. සො තං දිස්වා පසන්නමානසො සතසහස්සභික්ඛුපරිවුතස්ස භගවතො සත්තාහං මහාදානං දත්වා තං ඨානං පත්ථෙසි. සත්ථා අනන්තරායෙන සමිජ්ඣනභාවං දිස්වා ‘‘අයං අනාගතෙ ගොතමස්ස නාම සම්මාසම්බුද්ධස්ස සාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතානං අග්ගො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො සත්ථාරං භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච වන්දිත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමි. සො යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉතො ද්වෙනවුතෙ කප්පෙ ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ සත්ථු වෙමාතිකෙසු තීසු රාජපුත්තෙසු සත්ථාරං උපට්ඨහන්තෙසු තෙසං පුඤ්ඤකිරියාසු සහායකිච්චං අකාසි. එවං තත්ථ තත්ථ භවෙ බහුං කුසලං උපචිනිත්වා සුගතීසුයෙව සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුරුරට්ඨෙ ථුල්ලකොට්ඨිකනිගමෙ රට්ඨපාලසෙට්ඨිනො ගෙහෙ නිබ්බත්ති, තස්ස භින්නං රට්ඨං සන්ධාරෙතුං සමත්ථකුලෙ නිබ්බත්තත්තා රට්ඨපාලොති වංසානුගතමෙව නාමං අහොසි. සො මහතා පරිවාරෙන වඩ්ඪන්තො අනුක්කමෙන යොබ්බනප්පත්තො මාතාපිතූහි පතිරූපෙන දාරෙන සංයොජිතො මහන්තෙ ච යසෙ පතිට්ඨාපිතො දිබ්බසම්පත්තිසදිසසම්පත්තිං පච්චනුභොති.

Zu jener Zeit setzte der Meister einen Mönch unter jenen, die aus Glauben das Hausleben verlassen hatten, an die höchste Stelle. Als er dies sah, gab er mit vertrauensvollem Geist dem Erhabenen, der von hunderttausend Mönchen umgeben war, sieben Tage lang eine große Spende und strebte nach dieser Position. Da der Meister sah, dass dieser Wunsch ohne Hindernisse in Erfüllung gehen würde, prophezeite er: „Dieser wird in der Zukunft in der Lehre des vollkommen Erwachten namens Gotama der Höchste unter denen sein, die aus Glauben das Hausleben verlassen haben.“ Er verneigte sich vor dem Meister und der Mönchsgemeinschaft, erhob sich von seinem Sitz und ging fort. Nachdem er sein Leben lang verdienstvolle Taten vollbracht hatte, verschied er aus jener Existenz und wanderte durch die Welten der Götter und Menschen. Zweiundneunzig Äonen von hier aus gesehen, zur Zeit des Erhabenen Phussa, als die drei königlichen Prinzen, die Halbbrüder des Meisters, dem Meister dienten, leistete er ihnen Beistand bei ihren verdienstvollen Werken. Nachdem er so in verschiedenen Existenzen viel Heilsames angesammelt hatte, wanderte er ausschließlich in glücklichen Daseinsbereichen umher. Bei dem Erscheinen dieses Buddhas wurde er im Kuru-Reich, in der Ortschaft Thullakoṭṭhika, im Hause des reichen Kaufmanns Raṭṭhapāla geboren. Weil er in einer Familie geboren wurde, die fähig war, ein zerfallenes Reich zu stützen, war sein Name dem Geschlecht entsprechend „Raṭṭhapāla“ (Schützer des Reiches). Mit einem großen Gefolge aufwachsend, erreichte er allmählich das Jugendalter, wurde von seinen Eltern mit einer standesgemäßen Ehefrau verheiratet, erlangte großes Ansehen und genoss einen Wohlstand, der dem göttlichen Wohlstand glich.

අථ භගවා කුරුරට්ඨෙ ජනපදචාරිකං චරන්තො ථුල්ලකොට්ඨිකං අනුපාපුණි. තං සුත්වා රට්ඨපාලො කුලපුත්තො සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිතුකාමො සත්තාහං භත්තච්ඡෙදං කත්වා කිච්ඡෙන කසිරෙන මාතාපිතරො අනුජානාපෙත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා පබ්බජ්ජං යාචිත්වා සත්ථු ආණත්තියා අඤ්ඤතරස්ස සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා යොනිසොමනසිකාරෙන කම්මං කරොන්තො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. අරහත්තං පන පත්වා සත්ථාරං අනුජානාපෙත්වා මාතාපිතරො පස්සිතුං ථුල්ලකොට්ඨිකං ගන්ත්වා තත්ථ සපදානං පිණ්ඩාය චරන්තො පිතු නිවෙසනෙ ආභිදොසිකං කුම්මාසං ලභිත්වා තං අමතං විය පරිභුඤ්ජන්තො පිතරා නිමන්තිතො ස්වාතනාය අධිවාසෙත්වා දුතියදිවසෙ පිතු නිවෙසනෙ පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජිත්වා අලඞ්කතපටියත්තෙ ඉත්ථාගාරජනෙ උපගන්ත්වා ‘‘කීදිසා නාම තා, අය්‍යපුත්ත, අච්ඡරායො, යාසං ත්වං හෙතු බ්‍රහ්මචරියං චරසී’’තිආදීනි (ම. නි. 2.301) වත්වා පලොභනකම්මං කාතුං ආරද්ධෙ තස්සාධිප්පායං විපරිවත්තෙත්වා අනිච්චතාදිපටිසංයුත්තං ධම්මං කථෙන්තො –

Danach erreichte der Erhabene, als er im Kuru-Reich von Ort zu Ort wanderte, allmählich die Ortschaft Thullakoṭṭhika. Als der adlige Jüngling Raṭṭhapāla dies hörte, suchte er den Meister auf. Nachdem er in der Gegenwart des Meisters die Lehre gehört und Vertrauen gefasst hatte, wünschte er, das Hausleben zu verlassen. Er fastete sieben Tage lang und erhielt erst unter großen Mühen und Beschwerlichkeiten die Erlaubnis seiner Eltern. Daraufhin begab er sich zum Meister, bat um die Ordination, wurde auf Anweisung des Meisters in der Gegenwart eines gewissen Mönchs ordiniert. Indem er seine Meditationspraxis mit weiser Aufmerksamkeit ausführte und die Einsicht entfaltete, erlangte er die Arahatschaft. Nach dem Erreichen der Arahatschaft bat er den Meister um Erlaubnis, seine Eltern zu besuchen, und reiste nach Thullakoṭṭhika. Als er dort von Haus zu Haus um Almosenspeise ging, erhielt er im Hause seines Vaters abgestandene Gerstengrütze vom Vorabend. Er verzehrte sie, als wäre sie Nektar. Als sein Vater ihn für den folgenden Tag einlud, nahm er die Einladung an. Am zweiten Tag speiste er die Almosenspeise im Hause seines Vaters. Als die prächtig geschmückten Frauen des inneren Gemachs sich ihm näherten und versuchten, ihn zu verführen, indem sie sagten: „Wie sehen sie denn aus, edler Herr, jene Nymphen, um deretwillen du das heilige Leben führst?“, wandte er ihre Absicht ab und verkündete ihnen, um die Lehre über die Vergänglichkeit und andere Merkmale darzulegen, folgende Verse:

‘‘පස්ස [Pg.21] චිත්තකතං බිම්බං, අරුකායං සමුස්සිතං;

ආතුරං බහුසඞ්කප්පං, යස්ස නත්ථි ධුවං ඨිති.

„Sieh den kunstvoll gestalteten Körper, eine Ansammlung von Wunden, aufgerichtet, krank, von vielen Begierden erdacht, für den es keinen dauerhaften Bestand gibt.

‘‘පස්ස චිත්තකතං රූපං, මණිනා කුණ්ඩලෙන ච;

අට්ඨිං තචෙන ඔනද්ධං, සහ වත්ථෙහි සොභති.

„Sieh die kunstvoll gestaltete Gestalt, geschmückt mit Juwelen und Ohrringen; ein Knochengerüst, von Haut überzogen, das zusammen mit Kleidern glänzt.

‘‘අලත්තකකතා පාදා, මුඛං චුණ්ණකමක්ඛිතං;

අලං බාලස්ස මොහාය, නො ච පාරගවෙසිනො.

„Die Füße mit rotem Lack gefärbt, das Gesicht mit Puder geschminkt – dies reicht aus, um einen Toren zu betören, nicht aber den nach dem jenseitigen Ufer Strebenden.

‘‘අට්ඨාපදකතා කෙසා, නෙත්තා අඤ්ජනමක්ඛිතා;

අලං බාලස්ස මොහාය, නො ච පාරගවෙසිනො.

„Das Haar in acht Flechten kunstvoll arrangiert, die Augen mit Augensalbe geschminkt – dies reicht aus, um einen Toren zu betören, nicht aber den nach dem jenseitigen Ufer Strebenden.

‘‘අඤ්ජනීව නවා චිත්තා, පූතිකායො අලඞ්කතො;

අලං බාලස්ස මොහාය, නො ච පාරගවෙසිනො.

„Wie eine frische, bemalte Salbenbüchse ist dieser geschmückte, faule Körper – dies reicht aus, um einen Toren zu betören, nicht aber den nach dem jenseitigen Ufer Strebenden.

‘‘ඔදහි මිගවො පාසං, නාසදා වාගුරං මිගො;

භුත්වා නිවාපං ගච්ඡාම, කන්දන්තෙ මිගබන්ධකෙ.

„Der Jäger stellte die Schlinge auf, doch das Wild ging nicht ins Netz. Nachdem wir das Futter gefressen haben, gehen wir davon, während der Jäger jammert.

‘‘ඡින්නො පාසො මිගවස්ස, නාසදා වාගුරං මිගො;

භුත්වා නිවාපං ගච්ඡාම, සොචන්තෙ මිගලුද්දකෙ’’ති. (ම. නි. 2.302;

ථෙරගා. 769-775);

„Zerrissen ist die Schlinge des Jägers, das Wild ging nicht ins Netz. Nachdem wir das Futter gefressen haben, gehen wir davon, während der Jäger trauert.“

ඉමා ගාථායො අභාසි. ඉමා ගාථා වත්වා වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා රඤ්ඤො කොරබ්‍යස්ස මිගාජිනවනුය්‍යානෙ මඞ්ගලසිලාපට්ටෙ නිසීදි. ථෙරස්ස කිර පිතා සත්තසු ද්වාරකොට්ඨකෙසු අග්ගළං දාපෙත්වා මල්ලෙ ආණාපෙසි ‘‘නික්ඛමිතුං මා දෙථ, කාසායානි අපනෙත්වා සෙතකානි නිවාසාපෙථා’’ති. තස්මා ථෙරො ආකාසෙන අගමාසි. අථ රාජා කොරබ්‍යො ථෙරස්ස තත්ථ නිසින්නභාවං සුත්වා තං උපසඞ්කමිත්වා සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා ‘‘ඉධ, භො රට්ඨපාල, පබ්බජන්තො බ්‍යාධිපාරිජුඤ්ඤං වා ජරාභොගඤාතිපාරිජුඤ්ඤං වා පත්තො පබ්බජති, ත්වං පන කිඤ්චිපි පාරිජුඤ්ඤං අනුපගතො එව කස්මා පබ්බජසී’’ති පුච්ඡි. අථස්ස ථෙරො ‘‘උපනිය්‍යති ලොකො අද්ධුවො, අතාණො ලොකො අනභිස්සරො, අසරණො ලොකො සබ්බං පහාය ගමනීයං, ඌනො ලොකො අතිත්තො තණ්හාදාසො’’ති (ම. නි. 2.305) ඉමෙසං චතුන්නං ධම්මුද්දෙසානං අත්තනා විදිතභාවං කථෙත්වා තස්සා දෙසනාය අනුගීතිං කථෙන්තො –

Er sprach diese Verse. Nachdem er diese Verse gesprochen hatte, stieg er in die Luft empor und ließ sich im Migājinavana-Park des Königs Korabya auf der glückbringenden Steinplatte nieder. Es heißt, der Vater des Thera ließ an den sieben Torhäusern die Riegel vorschieben und befahl den Ringkämpfern: „Lasst ihn nicht entkommen! Nehmt ihm die safrangelben Roben weg und lasst ihn weiße Gewänder anlegen!“ Deshalb reiste der Thera durch die Luft. Als König Korabya hörte, dass der Thera dort sitze, begab er sich zu ihm, tauschte freundliche und denkwürdige Worte der Begrüßung mit ihm aus und fragte: „Wer hier, werter Raṭṭhapāla, in die Hauslosigkeit zieht, tut dies gewöhnlich, weil er vom Verfall durch Krankheit, vom Verfall durch Alter, vom Verlust des Besitzes oder vom Verlust von Verwandten getroffen wurde. Du aber hast keinerlei solchen Verfall erlitten; warum also bist du in die Hauslosigkeit gezogen?“ Daraufhin erklärte ihm der Thera, dass er selbst diese vier Lehrthemen erkannt habe: „Die Welt wird fortgerissen, sie ist unbeständig; die Welt ist schutzlos, ohne Herrn; die Welt ist ohne Zuflucht, man muss alles zurücklassen und fortgehen; die Welt ist unvollständig, unersättlich, ein Sklave des Begehrens.“ Um nun das Loblied zu dieser Lehrrede anzustimmen, sprach er:

‘‘පස්සාමි [Pg.22] ලොකෙ සධනෙ මනුස්සෙ, ලද්ධාන විත්තං න දදන්ති මොහා;

ලුද්ධා ධනං සන්නිචයං කරොන්ති, භිය්‍යොව කාමෙ අභිපත්ථයන්ති.

„Ich sehe in der Welt wohlhabende Menschen; obwohl sie Reichtum erlangt haben, geben sie aus Verblendung nichts ab. Gierig geworden, häufen sie Schätze an und verlangen nur noch heftiger nach den Sinnesfreuden.

‘‘රාජා පසය්හප්පථවිං විජෙත්වා, සසාගරන්තං මහිමාවසන්තො;

ඔරං සමුද්දස්ස අතිත්තරූපො, පාරං සමුද්දස්සපි පත්ථයෙථ.

„Ein König, der sich die Erde mit Gewalt unterworfen hat und diese Welt herrschend bis an die Grenzen des Ozeans bewohnt, begehrt – immer noch unersättlich – selbst über das diesseitige Meer hinaus auch noch das jenseitige Ufer des Ozeans.

‘‘රාජා ච අඤ්ඤෙ ච බහූ මනුස්සා, අවීතතණ්හා මරණං උපෙන්ති;

ඌනාව හුත්වාන ජහන්ති දෙහං, කාමෙහි ලොකම්හි න හත්ථි තිත්ති.

„Sowohl der König als auch viele andere Menschen sterben, ohne dass ihr Begehren gestillt wäre. Unvollkommen verlassen sie den Körper; denn in dieser Welt gibt es wahrlich keine Sättigung an den Sinnesfreuden.

‘‘කන්දන්ති නං ඤාතී පකිරිය කෙසෙ, ‘අහො වතා නො අමරා’ති චාහු;

වත්ථෙන නං පාරුතං නීහරිත්වා, චිතං සමොධාය තතො ඩහන්ති.

„Seine Verwandten umringen ihn mit aufgelöstem Haar, weinen und rufen: ‚Ach, möge unser Verwandter doch nicht sterben!‘ Sie hüllen den Leichnam in ein Tuch, tragen ihn hinaus, legen ihn auf den Scheiterhaufen und verbrennen ihn dort.

‘‘සො ඩය්හති සූලෙහි තුජ්ජමානො, එකෙන වත්ථෙන පහාය භොගෙ;

න මීයමානස්ස භවන්ති තාණා, ඤාතී ච මිත්තා අථ වා සහායා.

„Er wird dort verbrannt, während er von Holzspießen durchbohrt wird, und muss – allen Besitz zurücklassend – in nur einem einzigen Gewand dahingehen. Weder Verwandte noch Freunde oder Gefährten können dem Sterbenden Schutz bieten.

‘‘දායාදකා තස්ස ධනං හරන්ති, සත්තො පන ගච්ඡති යෙන කම්මං;

න මීයමානං ධනමන්වෙති කිඤ්චි, පුත්තා ච දාරා ච ධනඤ්ච රට්ඨං.

„Die Erben tragen seinen Besitz fort; das Wesen aber geht dorthin, wohin sein Kamma es führt. Dem Sterbenden folgt kein Reichtum nach – weder Kinder noch Ehefrauen, noch Reichtum, noch das Königreich.

‘‘න දීඝමායුං ලභතෙ ධනෙන, න චාපි විත්තෙන ජරං විහන්ති;

අප්පං හිදං ජීවිතමාහු ධීරා, අසස්සතං විප්පරිණාමධම්මං.

„Man erlangt durch Reichtum kein langes Leben, noch kann man durch Besitz das Altern vertreiben. Die Weisen sagen, dieses Leben sei kurz, unbeständig und dem Wandel unterworfen.

‘‘අඩ්ඪා [Pg.23] දලිද්දා ච ඵුසන්ති ඵස්සං, බාලො ච ධීරො ච තථෙව ඵුට්ඨො;

බාලො හි බාල්‍යා වධිතොව සෙති, ධීරො ච නො වෙධති ඵස්සඵුට්ඨො.

„Sowohl die Reichen als auch die Armen erfahren den Kontakt mit dem Tod, ebenso wie der Tor und der Weise davon getroffen werden. Doch der Tor liegt da, geplagt durch seine eigene Torheit, während der Weise, wenn er vom Kontakt getroffen wird, nicht zittert.

‘‘තස්මා හි පඤ්ඤාව ධනෙන සෙය්‍යා, යාය වොසානමිධාධිගච්ඡති;

අබ්‍යොසිතත්තා හි භවාභවෙසු, පාපානි කම්මානි කරොති මොහා.

„Darum ist wahrlich Weisheit besser als Reichtum, denn durch sie erlangt man hier die Vollendung. Weil der Tor dieses Ziel noch nicht erreicht hat, begeht er aus Verblendung in den verschiedenen Existenzen unheilsame Taten.

‘‘උපෙති ගබ්භඤ්ච පරඤ්ච ලොකං, සංසාරමාපජ්ජපරම්පරාය;

තස්සප්පපඤ්ඤො අභිසද්දහන්තො, උපෙති ගබ්භඤ්ච පරඤ්ච ලොකං.

„Er geht wieder in einen Mutterleib ein und gelangt in die jenseitige Welt, indem er im Kreislauf der Existenzen von einer Wiedergeburt zur nächsten wandert. Wer unweise ist und dessen Taten vertraut, geht ebenso in einen Mutterleib ein und gelangt in die jenseitige Welt.

‘‘චොරො යථා සන්ධිමුඛෙ ගහීතො, සකම්මුනා හඤ්ඤති පාපධම්මො;

එවං පජා පෙච්ච පරම්හි ලොකෙ, සකම්මුනා හඤ්ඤති පාපධම්මො.

„Wie ein Dieb von bösem Charakter, der beim Einbruch ertappt wird, durch seine eigene Tat gepeitscht und gequält wird, ebenso wird ein böses Wesen, nachdem es in diesem Leben unheilsame Taten vollbracht hat, nach dem Scheiden in der jenseitigen Welt durch seine eigene Tat gepeinigt.

‘‘කාමා හි චිත්‍රා මධුරා මනොරමා, විරූපරූපෙන මථෙන්ති චිත්තං;

ආදීනවං කාමගුණෙසු දිස්වා, තස්මා අහං පබ්බජිතොම්හි රාජ.

„Die Sinnesfreuden sind vielfältig, süß und erfreulich; in mannigfaltiger Gestalt verwirren sie den Geist. Da ich den Nachteil in den Sinnesfreuden sah, o König, bin ich in die Hauslosigkeit gezogen.

‘‘දුමප්ඵලානීව පතන්ති මාණවා, දහරා ච වුඩ්ඪා ච සරීරභෙදා;

එතම්පි දිස්වාන පබ්බජිතොම්හි රාජ, අපණ්ණකං සාමඤ්ඤමෙව සෙය්‍යො.

„Wie Früchte von einem Baum herabfallen, so sterben die Menschen, seien sie jung oder alt, wenn der Körper zerfällt. Da ich auch diese Unbeständigkeit sah, o König, bin ich in die Hauslosigkeit gezogen; das fehlerfreie Mönchsleben ist wahrlich das Beste.

‘‘සද්ධායාහං පබ්බජිතො, උපෙතො ජිනසාසනෙ;

අවඤ්ඣා මය්හං පබ්බජ්ජා, අනණො භුඤ්ජාමි භොජනං.

„Aus Glauben bin ich in die Hauslosigkeit gezogen und habe mich der Lehre des Siegers angeschlossen. Mein Mönchsleben ist nicht fruchtlos geblieben; frei von Schulden genieße ich die Speise.

‘‘කාමෙ ආදිත්තතො දිස්වා, ජාතරූපානි සත්ථතො;

ගබ්භාවොක්කන්තිතො දුක්ඛං, නිරයෙසු මහබ්භයං.

„Da ich die Sinnesfreuden als brennendes Feuer sah, Gold und Silber als mörderische Waffen, das Eingehen in einen Mutterleib als Leiden und die große Furcht in den Höllen erkannte, [bin ich in die Hauslosigkeit gezogen].

‘‘එතමාදීනවං [Pg.24] ඤත්වා, සංවෙගං අලභිං තදා;

සොහං විද්ධො තදා සන්තො, සම්පත්තො ආසවක්ඛයං.

„Als ich diesen Nachteil erkannte, ergriff mich damals tiefe Erschütterung. Ich, der ich damals von Pfeilen durchbohrt war, habe nun die Versiegung der Triebe erlangt.

‘‘පරිචිණ්ණො මයා සත්ථා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං;

ඔහිතො ගරුකො භාරො, භවනෙත්ති සමූහතා.

„Gedient habe ich dem Meister, erfüllt ist die Lehre des Buddha. Die schwere Last ist abgelegt, und das Seil des Werdens ist gänzlich ausgerottet.

‘‘යස්සත්ථාය පබ්බජිතො, අගාරස්මානගාරියං;

සො මෙ අත්ථො අනුප්පත්තො, සබ්බසංයොජනක්ඛයො’’ති. (ථෙරගා. 776-793) –

„Das Ziel, um dessentwillen ich aus dem Hause in die Hauslosigkeit zog: dieses Ziel habe ich erreicht – die Vernichtung aller Fesseln.“

ඉමා ගාථා අවොච. එවං ථෙරො රඤ්ඤො කොරබ්‍යස්ස ධම්මං දෙසෙත්වා සත්ථු සන්තිකමෙව ගතො. සත්ථා ච අපරභාගෙ අරියගණමජ්ඣෙ නිසින්නො ථෙරං සද්ධාපබ්බජිතානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි.

Er sprach diese Verse. Nachdem der Thera auf diese Weise dem König Korabya das Dhamma dargelegt hatte, begab er sich direkt zum Meister. Und der Meister setzte den Thera zu einem späteren Zeitpunkt, als er inmitten der Schar der Edlen saß, an die höchste Stelle unter jenen, die aus Glauben in die Hauslosigkeit gezogen sind.

97-8. එවං සො ථෙරො පත්තඑතදග්ගට්ඨානො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිමාහ. වරනාගො මයා දින්නොති තස්ස භගවතො රූපකායෙ පසීදිත්වා වරො උත්තමො සෙට්ඨො ඊසාදන්තො රථීසාසදිසදන්තො උරූළ්හවා භාරවහො රාජාරහො වා. සෙතච්ඡත්තොපසොභිතොති හත්ථික්ඛන්ධෙ උස්සාපිතසෙතච්ඡත්තෙන උපසෙවිතො සොභමානො. පුනපි කිං විසිට්ඨො වරනාගො? සකප්පනො හත්ථාලඞ්කාරසහිතො. සඞ්ඝාරාමං බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස වසනත්ථාය ආරාමං විහාරං අකාරයිං කාරෙසිං.

97-8. Als nun dieser Thera, der jene höchste Stellung erlangt hatte, sich an seine früheren Taten erinnerte, entstand in ihm große Freude. Um sein früheres Wirken kundzutun, sprach er die Worte beginnend mit: ‚Padumuttarassa bhagavato‘. Die Worte ‚Varanāgo mayā dinno‘ bedeuten: Nachdem er Vertrauen in den physischen Körper dieses Erhabenen gewonnen hatte, schenkte er einen edlen, hervorragenden, vortrefflichen Elefanten, der Stoßzähne wie Wagendeichseln besaß, von stattlicher Statur war, Lasten tragen konnte oder eines Königs würdig war. Die Worte ‚Setacchattopasobhito‘ bedeuten: geschmückt und bedient mit einem weißen Schirm, der auf dem Rücken des Elefanten aufgestellt war. Inwiefern war der edle Elefant noch besonders ausgezeichnet? Er war mitsamt allem Geschirr und Elefantenschmuck versehen. ‚Saṅghārāmaṃ‘ bedeutet: Er ließ ein Kloster für die Gemeinschaft der Mönche mit dem Buddha an der Spitze als Wohnstätte errichten.

99. චතුපඤ්ඤාසසහස්සානීති තස්මිං කාරාපිතෙ විහාරබ්භන්තරෙ චතුපඤ්ඤාසසහස්සානි පාසාදානි ච අහං අකාරයිං කාරෙසින්ති අත්ථො. මහොඝදානං කරිත්වානාති සබ්බපරික්ඛාරසහිතං මහොඝසදිසං මහාදානං සජ්ජෙත්වා මහෙසිනො මුනිනො නිය්‍යාදෙසින්ති අත්ථො.

99. Die Worte ‚Catupaññāsasahassāni‘ bedeuten: ‚Als dieses Kloster gebaut wurde, ließ ich im Inneren des Klosters vierundfünfzigtausend Paläste errichten‘ – so ist die Bedeutung. Die Worte ‚Mahoghadānaṃ karitvāna‘ bedeuten: ‚Ich bereitete eine große Spende vor, die einer mächtigen Flut glich und alle Utensilien umfasste, und übergab sie dem weisen Seher‘ – so ist die Bedeutung.

100. අනුමොදි මහාවීරොති චතුරාසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යසතසහස්සෙසු කප්පෙසු අබ්බොච්ඡින්නඋස්සාහසඞ්ඛාතෙන වීරියෙන මහාවීරො සයම්භූ සයමෙව භූතො ජාතො ලද්ධසබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණො අග්ගො සෙට්ඨො පුග්ගලො අනුමොදි විහාරානුමොදනං අකාසි. සබ්බෙ ජනෙ හාසයන්තොති සකලානන්තාපරිමාණෙ දෙවමනුස්සෙ හාසයන්තො සන්තුට්ඨෙ [Pg.25] කුරුමානො අමතනිබ්බානපටිසංයුත්තං චතුසච්චධම්මදෙසනං දෙසෙසි පකාසෙසි විවරි විභජි උත්තානී අකාසීති අත්ථො.

100. Die Worte ‚Anumodi mahāvīro‘ bedeuten: Der große Held, der durch ununterbrochenes, tatkräftiges Streben über vorangegangene vier unzählbare Zeitalter und einhunderttausend Äonen hinweg gewirkt hat, der Selbstgewordene, der aus sich selbst heraus Erwachte, der die Allwissenheit erlangt hat, das höchste und vortrefflichste Wesen, drückte seine Wertschätzung aus und sprach die Segensworte für die Schenkung des Klosters. Die Worte ‚Sabbe jane hāsayanto‘ bedeuten: Er erfreute alle unendlichen und unermesslichen Götter und Menschen, machte sie hochzufrieden und verkündete, enthüllte, öffnete, analysierte und verdeutlichte die Lehrrede über die vier edlen Wahrheiten, die mit dem todlosen Nibbāna verbunden ist – so ist die Bedeutung.

101. තං මෙ වියාකාසීති තං මය්හං කතපුඤ්ඤං බලං විසෙසෙන පාකටං අකාසි. ජලජුත්තමනාමකොති ජලෙ ජාතං ජලජං පදුමං, පදුමුත්තරනාමකොති අත්ථො. ‘‘ජලනුත්තමනායකො’’තිපි පාඨො. තත්ථ අත්තනො පභාය ජලන්තීති ජලනා, චන්දිමසූරියදෙවබ්‍රහ්මානො, තෙසං ජලනානං උත්තමොති ජලනුත්තමො. සබ්බසත්තානං නායකො උත්තමොති නායකො, සම්භාරවන්තෙ සත්තෙ නිබ්බානං නෙති පාපෙතීති වා නායකො, ජලනුත්තමො ච සො නායකො චාති ජලනුත්තමනායකො. භික්ඛුසඞ්ඝෙ නිසීදිත්වාති භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මජ්ඣෙ නිසින්නො ඉමා ගාථා අභාසථ පාකටං කත්වා කථෙසීති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

101. „Er erklärte mir dies“ (taṃ me viyākāsī) bedeutet: Er machte jene Kraft meines vollbrachten Verdienstes besonders offenbar. „Der mit dem Namen des Höchsten der im Wasser Geborenen“ (jalajuttamanāmako) bedeutet „der im Wasser geborene Lotus“ (jalaja), das heißt Padumuttara ist sein Name. Es gibt auch die Lesart „jalanuttamanāyako“. Darin sind jene, die durch ihren eigenen Glanz leuchten, die „Leuchtenden“ (jalanā), nämlich Mond, Sonne, Devas und Brahmas; der Höchste unter diesen Leuchtenden ist „der Höchste der Leuchtenden“ (jalanuttamo). Der Führer aller Wesen, der Höchste, ist der „Führer“ (nāyako); oder er ist der „Führer“, weil er jene Wesen, die mit den heilsamen Voraussetzungen ausgestattet sind, zum Nibbāna führt und geleitet. Er ist sowohl der Höchste der Leuchtenden als auch der Führer, daher „jalanuttamanāyako“. „Inmitten der Bhikkhu-Gemeinschaft sitzend“ (bhikkhusaṅghe nisīditvā) bedeutet, dass er inmitten der Bhikkhu-Gemeinschaft sitzend diese Verse sprach, sie also offenbar machend verkündete. Der Rest hat eine leicht verständliche Bedeutung.

රට්ඨපාලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Raṭṭhapāla ist abgeschlossen.

9. සොපාකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Elders Sopāka.

පබ්භාරං සොධයන්තස්සාතිආදිකං ආයස්මතො සොපාකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ අඤ්ඤතරස්ස කුටුම්බිකස්ස පුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති. එකදිවසං සත්ථාරං දිස්වා බීජපූරඵලානි සත්ථු උපනෙසි, පරිභුඤ්ජි භගවා තස්සානුකම්පං උපාදාය. සො භික්ඛු සත්ථරි සඞ්ඝෙ ච අභිප්පසන්නො සලාකභත්තං පට්ඨපෙත්වා සඞ්ඝුද්දෙසවසෙන තිණ්ණං භික්ඛූනං යාවතායුකං ඛීරභත්තං අදාසි. සො තෙහි පුඤ්ඤෙහි අපරාපරං දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවන්තො එකදා මනුස්සයොනියං නිබ්බත්තො එකස්ස පච්චෙකබුද්ධස්ස ඛීරභත්තං අදාසි.

„Während ich die Berghöhle reinigte“ (pabbhāraṃ sodhayantassa) und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Elders Sopāka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste anhäufte, die eine Stütze für die Befreiung vom Kreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha als Sohn eines gewissen Hausvaters wiedergeboren. Eines Tages sah er den Meister und dargebrachte ihm Zitronenfrüchte, die der Erhabene aus Mitgefühl mit ihm verzehrte. Er war voller Vertrauen in den Meister und die Gemeinschaft der Bhikkhus, richtete eine Speisung durch Losverteilung ein und spendete, bezogen auf die Gemeinschaft, drei Bhikkhus lebenslang Milchreis. Aufgrund dieser Verdienste genoss er wiederholt die glücklichen Umstände unter Göttern und Menschen. Als er einst im menschlichen Mutterschoß wiedergeboren wurde, spendete er einem Paccekabuddha Milchreis.

එවං තත්ථ තත්ථ පුඤ්ඤානි කත්වා සුගතීසුයෙව පරිබ්භමන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ පුරිමකම්මනිස්සන්දෙන සාවත්ථියං අඤ්ඤතරාය දුග්ගතිත්ථියා කුච්ඡිම්හි පටිසන්ධිං ගණ්හි. සා තං දසමාසෙ කුච්ඡිනා පරිහරිත්වා පරිපක්කෙ ගබ්භෙ විජායනකාලෙ විජායිතුං අසක්කොන්තී මුච්ඡං ආපජ්ජිත්වා බහුවෙලං මතා විය නිපජ්ජි. ඤාතකා ‘‘මතා’’ති සඤ්ඤාය සුසානං නෙත්වා චිතකං ආරොපෙත්වා [Pg.26] දෙවතානුභාවෙන වාතවුට්ඨියා උට්ඨිතාය අග්ගිං අදත්වා පක්කමිංසු. දාරකො පච්ඡිමභවිකත්තා දෙවතානුභාවෙනෙව අරොගො හුත්වා මාතුකුච්ඡිතො නික්ඛමි. මාතා පන කාලමකාසි. දෙවතා මනුස්සරූපෙනුපගම්ම තං ගහෙත්වා සුසානගොපකස්ස ගෙහෙ ඨපෙත්වා කතිපාහං කාලං පතිරූපෙන ආහාරෙන පොසෙසි. තතො පරං සුසානගොපකො අත්තනො පුත්තං කත්වා වඩ්ඪෙසි. සො තථා වඩ්ඪෙන්තො තස්ස පුත්තෙන සුප්පියෙන නාම දාරකෙන සද්ධිං කීළන්තො විචරි. තස්ස සුසානෙ ජාතසංවඩ්ඪභාවතො සොපාකොති සමඤ්ඤා අහොසි.

Nachdem er so in verschiedenen Existenzen Verdienste erworben hatte und nur in glücklichen Daseinsbereichen umhergewandert war, nahm er in diesem Buddha-Zeitalter aufgrund der Nachwirkung seines früheren Karmas im Schoß einer armen Frau in Sāvatthī Wiedergeburt an. Diese trug ihn zehn Monate lang in ihrem Leib; als die Schwangerschaft ausgetragen war, vermochte sie zur Zeit der Geburt nicht zu gebären, verlor das Bewusstsein und lag lange Zeit wie tot da. Die Verwandten brachten sie in der Annahme, sie sei gestorben, zum Friedhof und legten sie auf den Scheiterhaufen. Doch durch die Macht der Götter erhob sich ein Sturm mit Regen, sodass sie das Feuer nicht entzündeten, sondern weggingen. Da der Knabe in seiner letzten Existenz stand, kam er allein durch die Macht der Götter unversehrt aus dem Mutterschoß hervor. Die Mutter jedoch verstarb. Eine Gottheit kam in Menschengestalt, nahm das Kind an sich, brachte es im Haus des Friedhofswächters unter und zog es für einige Tage mit angemessener Nahrung auf. Danach zog der Friedhofswächter ihn als seinen eigenen Sohn auf und ließ ihn heranwachsen. Während er so aufwuchs, spielte er mit dem Sohn des Wächters namens Suppiya und zog mit ihm umher. Weil er auf dem Friedhof geboren und aufgewachsen war, erhielt er den Beinamen „Sopāka“.

අථෙකදිවසං සත්තවස්සිකං තං භගවා පච්චූසවෙලායං ඤාණජාලං පත්ථරිත්වා වෙනෙය්‍යබන්ධවෙ ඔලොකෙන්තො ඤාණජාලස්ස අන්තොගතං දිස්වා සුසානට්ඨානං අගමාසි. දාරකො පුබ්බහෙතුනා චොදියමානො පසන්නමානසො සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා වන්දිත්වා අට්ඨාසි. සත්ථා තස්ස ධම්මං කථෙසි. සො ධම්මං සුත්වා පබ්බජ්ජං යාචිත්වා පිතරා ‘‘අනුඤ්ඤාතොසී’’ති වුත්තො පිතරං සත්ථු සන්තිකං ආනෙසි. තස්ස පිතා සත්ථාරං වන්දිත්වා ‘‘ඉමං දාරකං පබ්බාජෙථ, භන්තෙ’’ති අනුජානි, තං පබ්බාජෙත්වා භගවා මෙත්තාභාවනාය නියොජෙසි. සො මෙත්තාකම්මට්ඨානං ගහෙත්වා සුසානෙ විහරන්තො නචිරස්සෙව මෙත්තාඣානං පාදකං කත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං සච්ඡාකාසි. අරහා හුත්වාපි අඤ්ඤෙසං සොසානිකභික්ඛූනං මෙත්තාභාවනාවිධිං දස්සෙන්තො ‘‘යථාපි එකපුත්තස්මි’’න්ති (ථෙරගා. 33) ගාථං අභාසි. ඉදං වුත්තං හොති – යථා එකපුත්තකෙ පියෙ මනාපෙ මාතා පිතා ච කුසලී එකන්තහිතෙසී භවෙය්‍ය, එවං පුරත්ථිමාදිභෙදාසු සබ්බාසු දිසාසු කාමභවාදිභෙදෙසු වා සබ්බෙසු භවෙසු දහරාදිභෙදාසු සබ්බාසු අවත්ථාසුපි ඨිතෙසු සබ්බෙසු සත්තෙසු එකන්තහිතෙසිතාය කුසලී භවෙය්‍ය ‘‘මිත්තො, උදාසිනො, පච්චත්ථිකො’’ති සීමං අකත්වා සීමාය සම්භෙදවසෙන සබ්බත්ථ එකරසං මෙත්තං භාවෙය්‍යාති ඉමං පන ගාථං වත්වා ‘‘සචෙ තුම්හෙ ආයස්මන්තො එවං මෙත්තං භාවෙය්‍යාථ, යෙ තෙ භගවතා ‘සුඛං සුපතී’තිආදිනා (අ. නි. 11.15; පරි. 331; මි. ප. 4.4.6) එකාදස මෙත්තානිසංසා ච වුත්තා, එකංසෙන තෙසං භාගිනො භවථා’’ති ඔවාදං අදාසි.

Eines Tages breitete der Erhabene zur Zeit der Morgendämmerung sein Netz des Wissens aus. Als er beim Betrachten der zu bekehrenden Wesen sah, dass jener siebenjährige Junge in sein Netz des Wissens getreten war, begab er sich zum Friedhof. Angespornt durch frühere heilsame Ursachen trat das Kind mit von Vertrauen erfülltem Herzen an den Meister heran, verneigte sich vor ihm und blieb stehen. Der Meister verkündete ihm die Lehre. Nachdem er die Lehre gehört hatte, bat er um die Ordination; und als sein Vater zu ihm sagte: „Es ist dir gestattet“, brachte er den Vater vor den Meister. Sein Vater verneigte sich vor dem Meister und bat: „Ehrwürdiger Herr, lasst dieses Kind die Ordination erhalten.“ Der Erhabene stimmte zu, ließ ihn ordinieren und spornte ihn zur Entfaltung der Meditation der allumfassenden Liebe (mettābhāvanā) an. Er nahm dieses Meditationsobjekt der allumfassenden Liebe an, weilte auf dem Friedhof und machte schon bald die Vertiefung der allumfassenden Liebe zur Grundlage. Daraufhin entfaltete er die Einsichtsmeditation (vipassanā) und verwirklichte die Arahatschaft. Obwohl er bereits ein Arahat was, verkündete er, um anderen auf dem Friedhof lebenden Bhikkhus die Methode der Entfaltung der allumfassenden Liebe zu zeigen, den Vers: „Wie gegenüber einem einzigen Sohn...“ (yathāpi ekaputtasmiṃ). Dies bedeutet Folgendes: So wie eine Mutter und ein Vater gegenüber einem einzigen, geliebten und geschätzten Sohn voller Wohlwollen und stets auf sein Bestes bedacht wären, ebenso soll man voller Wohlwollen und stets auf das Beste aller Wesen bedacht sein – sei es in allen Himmelsrichtungen (wie dem Osten usw.), in allen Daseinsbereichen (wie dem Sinnesbereich usw.) oder in allen Altersstufen (wie den Jungen usw.). Ohne Grenzen zu ziehen wie „Freund, Gleichgültiger, Feind“, soll man durch das Aufheben der Grenzen überall die allumfassende Liebe mit einer einzigen Geschmacksrichtung entfalten. Nachdem er diesen Vers gesprochen hatte, gab er ihnen folgende Ermahnung: „Wenn ihr, ehrwürdige Herren, die allumfassende Liebe auf diese Weise entfaltet, werdet ihr ganz gewiss an jenen elf Segnungen der allumfassenden Liebe teilhaben, die vom Erhabenen mit den Worten ‚Man schläft glücklich‘ und so weiter verkündet wurden.“

112. එවං [Pg.27] සො පත්තඵලාධිගමො අත්තනො කතපුඤ්ඤං පච්චවෙක්ඛිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං දස්සෙන්තො පබ්භාරං සොධයන්තස්සාතිආදිමාහ. තත්ථ පබ්භාරන්ති සිලාපබ්බතස්ස විවෙකට්ඨානං, තං පබ්බජිතානුරූපත්තා ඉට්ඨකපාකාරං කත්වා ද්වාරකවාටං යොජෙත්වා භික්ඛූනං වසනත්ථාය අදාසි, පකාරෙන භරො පත්ථෙතබ්බොති පබ්භාරො, තං සොධයන්තස්ස මම සන්තිකං සිද්ධත්ථො නාම භගවා ආගච්ඡි පාපුණි.

112. Nachdem er so die Erreichung der Frucht erlangt hatte, betrachtete er sein vollbrachtes Verdienst und sprach voller Freude, um sein früheres Wirken aufzuzeigen, die Worte beginnend mit: „Als ich die Berghöhle reinigte“ (pabbhāraṃ sodhayantassa). Darin bedeutet „pabbhāra“ einen Ort der Einsamkeit an einem Felsenberg. Da dieser Ort für Ordinierte geeignet war, errichtete er eine Ziegelmauer, setzte Türflügel ein und spendete ihn den Bhikkhus als Wohnstätte. (Ein Ort, der auf besondere Weise ersehnt werden sollte, wird „pabbhāra“ genannt.) Während ich diesen Felsüberhang reinigte, kam der erhabene Siddhattha in meine Nähe.

113. බුද්ධං උපගතං දිස්වාති එවං මම සන්තිකං ආගතං දිස්වා තාදිනො ඉට්ඨානිට්ඨෙසු අකම්පියසභාවත්තා තාදිගුණයුත්තස්ස ලොකජෙට්ඨස්ස බුද්ධස්ස සන්ථරං තිණපණ්ණාදිසන්ථරං කට්ඨත්ථරං පඤ්ඤාපෙත්වා නිට්ඨාපෙත්වා පුප්ඵාසනං පුප්ඵමයං ආසනං අහං අදාසිං.

113. „Als ich den herbeigekommenen Buddha sah“ (buddhaṃ upagataṃ disvā) bedeutet: Als ich sah, dass der Erhabene so in meine Nähe gekommen war, breitete ich für den Buddha – der aufgrund seiner Unerschütterlichkeit gegenüber Angenehmem und Unangenehmem ein solcher (tādin) ist, der mit diesen Eigenschaften ausgestattet und der Höchste der Welt ist – eine Lagerstatt aus Gras, Blättern oder Zweigen aus, stellte sie fertig und spendete ihm einen aus Blumen bereiteten Sitz.

114. පුප්ඵාසනෙ නිසීදිත්වාති තස්මිං පඤ්ඤත්තෙ පුප්ඵාසනෙ නිසීදිත්වා ලොකනායකො සිද්ධත්ථො භගවා. මමඤ්ච ගතිමඤ්ඤායාති මය්හං ගතිං ආයතිං උප්පත්තිට්ඨානං අඤ්ඤාය ජානිත්වා අනිච්චතං අනිච්චභාවං උදාහරි කථෙසි.

114. „Auf dem Blumensitz sitzend“ (pupphāsane nisīditvā) bedeutet: Auf jenem hergerichteten Blumensitz sitzend verkündete der erhabene Siddhattha, der Führer der Welt. „Und mein künftiges Schicksal erkennend“ (mamañca gatimaññāyā) bedeutet: Er erkannte meinen künftigen Weg, den künftigen Ort meiner Wiedergeburt, und sprach über die Vergänglichkeit (aniccataṃ).

115. අනිච්චා වත සඞ්ඛාරාති වත එකන්තෙන සඞ්ඛාරා පච්චයෙහි සමෙච්ච සමාගන්ත්වා කරීයමානා සබ්බෙ සප්පච්චයධම්මා හුත්වා අභාවට්ඨෙන අනිච්චා. උප්පාදවයධම්මිනොති උප්පජ්ජිත්වා විනස්සනසභාවා උප්පජ්ජිත්වා පාතුභවිත්වා එතෙ සඞ්ඛාරා නිරුජ්ඣන්ති විනස්සන්තීති අත්ථො. තෙසං වූපසමො සුඛොති තෙසං සඞ්ඛාරානං විසෙසෙන උපසමො සුඛො, තෙසං වූපසමකරං නිබ්බානමෙව එකන්තසුඛන්ති අත්ථො.

115. „Aniccā vata saṅkhārā“ (Vergänglich wahrlich sind die Gestaltungen): „vata“ bedeutet gewisslich, ganz sicher. Die Gestaltungen (saṅkhārā) sind alle mit Bedingungen behafteten Phänomene (sappaccayadhammā), die, nachdem sie durch Bedingungen zusammengekommen und vereint erzeugt wurden, aufgrund des Merkmals des Nichtmehrseins (ihres Schwindens) unbeständig (aniccā) sind. „Uppādavayadhammino“ (ihre Natur ist Entstehen und Vergehen): Sie haben das Wesen, nach dem Entstehen zu vergehen. Dies bedeutet: Nachdem sie entstanden sind und sich manifestiert haben, erlöschen und vergehen diese Gestaltungen. „Tesaṃ vūpasamo sukho“ (ihre Stillung ist glückbringend): Die besondere Beruhigung jener Gestaltungen ist glückbringend. Dies bedeutet: Allein das Nibbāna, welches das Stillen jener Gestaltungen bewirkt, ist das absolute Glück.

116. ඉදං වත්වාන සබ්බඤ්ඤූති සබ්බධම්මජානනකො භගවා ලොකානං ජෙට්ඨො වුඩ්ඪො නරානං ආසභො පධානො වීරො ඉදං අනිච්චපටිසංයුත්තං ධම්මදෙසනං වත්වාන කථෙත්වා අම්බරෙ ආකාසෙ හංසරාජා ඉව නභං ආකාසං අබ්භුග්ගමීති සම්බන්ධො.

116. „Idaṃ vatvāna sabbaññū“ (Dies gesprochen habend, der Allwissende): Der Erhabene (bhagavā), der alle erkennbaren Dinge weiß, der Älteste und Höchste in den Welten, der Stier, der Vornehmste und der Held unter den Menschen, stieg – nachdem er diese mit der Unbeständigkeit verbundene Lehrrede gesprochen und verkündet hatte – wie ein Schwanenkönig am Himmel in den Luftraum empor; so ist der syntaktische Zusammenhang herzustellen.

117. සකං දිට්ඨිං අත්තනො ලද්ධිං ඛන්තිං රුචිං අජ්ඣාසයං ජහිත්වාන පහාය. භාවයානිච්චසඤ්ඤහන්ති අනිච්චෙ අනිච්චන්ති පවත්තසඤ්ඤං අහං භාවයිං වඩ්ඪෙසිං මනසි අකාසිං. තත්ථ කාලං කතො අහන්ති තත්ථ තිස්සං ජාතියං තතො ජාතිතො අහං කාලං කතො මතො.

117. „Sakaṃ diṭṭhiṃ“ (die eigene Ansicht): nachdem man die eigene Auffassung, Überzeugung, Vorliebe und Gesinnung aufgegeben (jahitvāna) – d. h. abgelegt – hat. „Bhāvayāniccasaññahaṃ“ (ich entfaltete die Wahrnehmung der Unbeständigkeit): Ich habe die bezüglich des Unbeständigen als unbeständig auftretende Wahrnehmung entfaltet, vermehrt und mir zu Herzen genommen. „Tattha kālaṃ kato ahaṃ“ (Dort vollendete ich meine Zeit): Dort, in jener Geburt (Existenz), starb ich – d. h. schied ich aus jenem Leben.

118. ද්වෙ [Pg.28] සම්පත්තී අනුභොත්වාති මනුස්සසම්පත්තිදිබ්බසම්පත්තිසඞ්ඛාතා ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා. සුක්කමූලෙන චොදිතොති පුරාණකුසලමූලෙන, මූලභූතෙන කුසලෙන වා චොදිතො සඤ්චොදිතො. පච්ඡිමෙ භවෙ සම්පත්තෙති පරියොසානෙ භවෙ සම්පත්තෙ පාපුණිතෙ. සපාකයොනුපාගමින්ති සකං පචිතභත්තං සපාකං යොනිං උපාගමිං. යස්ස කුලස්ස අත්තනො පචිතභත්තං අඤ්ඤෙහි අභුඤ්ජනීයං, තස්මිං චණ්ඩාලකුලෙ නිබ්බත්තොස්මීති අත්ථො. අථ වා සා වුච්චති සුනඛො, සුනඛොච්ඡිට්ඨභත්තභුඤ්ජනකචණ්ඩාලකුලෙ ජාතොති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

118. „Dve sampattī anubhotvā“ (nachdem ich zwei Arten von Glück erfahren hatte): nachdem ich das als menschliches Glück und himmlisches Glück bezeichnete zweifache Glück erfahren hatte. „Sukkamūlena codito“ (angeregt durch die heilsame Wurzel): angeregt – d. h. angetrieben – durch die frühere heilsame Wurzel, oder durch das als Ursprung dienende heilsame Verdienst. „Pacchime bhave sampatte“ (als das letzte Dasein erreicht war): als das abschließende Dasein eingetreten – d. h. erreicht – war. „Sapākayonupāgamiṃ“ (gelangte ich in den Schoß der Sapākas): Ich gelangte in den Schoß derer, die ihre eigene Nahrung kochen (Sapāka). Das bedeutet: Ich wurde in jener Caṇḍāla-Familie geboren, deren selbst gekochte Speise von anderen nicht gegessen werden darf. Alternativ wird ein Hund „sā“ genannt; die Bedeutung ist demnach: geboren in einer Caṇḍāla-Familie, die die Speisereste von Hunden verzehrt. Das Übrige ist von leicht verständlicher Bedeutung.

සොපාකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sopāka ist abgeschlossen.

10. සුමඞ්ගලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sumaṅgala.

ආහුතිං යිට්ඨුකාමොතිආදිකං ආයස්මතො සුමඞ්ගලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පියදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ රුක්ඛදෙවතා හුත්වා නිබ්බත්ති. සො එකදිවසං සත්ථාරං න්හත්වා එකචීවරං ඨිතං දිස්වා සොමනස්සප්පත්තො අප්ඵොටෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියා අවිදූරෙ අඤ්ඤතරස්මිං ගාමකෙ තාදිසෙන කම්මනිස්සන්දෙන දලිද්දකුලෙ නිබ්බත්ති, තස්ස සුමඞ්ගලොති නාමං අහොසි. සො වයප්පත්තො ඛුජ්ජකාසිතනඞ්ගලකුද්දාලපරික්ඛාරො හුත්වා කසියා ජීවිකං කප්පෙසි. සො එකදිවසං රඤ්ඤා පසෙනදිනා කොසලෙන භගවතො භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච මහාදානෙ පවත්තියමානෙ දානූපකරණානි ගහෙත්වා ආගච්ඡන්තෙහි මනුස්සෙහි සද්ධිං දධිඝටං ගහෙත්වා ආගතො භික්ඛූනං සක්කාරසම්මානං දිස්වා ‘‘ඉමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා සුඛුමවත්ථනිවත්ථා සුභොජනානි භුඤ්ජිත්වා නිවාතෙසු සෙනාසනෙසු විහරන්ති, යංනූනාහම්පි පබ්බජෙය්‍ය’’න්ති චින්තෙත්වා අඤ්ඤතරං මහාථෙරං උපසඞ්කමිත්වා අත්තනො පබ්බජාධිප්පායං නිවෙදෙසි. සො තං කරුණායන්තො පබ්බාජෙත්වා කම්මට්ඨානං ආචික්ඛි. සො අරඤ්ඤෙ [Pg.29] විහරන්තො එකකවිහාරෙ නිබ්බින්නො උක්කණ්ඨිතො හුත්වා විබ්භමිතුකාමො ඤාතිගාමං ගච්ඡන්තො අන්තරාමග්ගෙ කච්ඡං බන්ධිත්වා ඛෙත්තං කසන්තෙ කිලිට්ඨවත්ථනිවත්ථෙ සමන්තතො රජොකිණ්ණසරීරෙ වාතාතපෙන සුස්සන්තෙ ඛෙත්තං කස්සකෙ මනුස්සෙ දිස්වා ‘‘මහන්තං වතිමෙ සත්තා ජීවිකනිමිත්තං දුක්ඛං පච්චනුභවන්තී’’ති සංවෙගං පටිලභි. ඤාණස්ස පරිපාකගතත්තා චස්ස යථාගහිතං කම්මට්ඨානං උපට්ඨාසි. සො අඤ්ඤතරං රුක්ඛමූලං උපගන්ත්වා විවෙකං ලභිත්වා යොනිසොමනසිකරොන්තො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා මග්ගපටිපාටියා අරහත්තං පාපුණි.

Die Strophen beginnend mit „Āhutiṃ yiṭṭhukāmo“ bilden das Apadāna des ehrwürdigen Thera Sumaṅgala. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und häufte in verschiedenen Existenzen Verdienste an, die als Unterstützung für das Freisein vom Kreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Piyadassī wurde er als Baumgottheit wiedergeboren. Eines Tages sah er den Meister, der gebadet hatte und in ein einziges Gewand gehüllt dastand. Von Freude erfüllt klatschte er in die Hände. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher und wurde in dieser Buddha-Ära unweit von Sāvatthī in einem gewissen Dorf aufgrund einer entsprechenden karmischen Auswirkung in einer armen Familie geboren. Sein Name war Sumaṅgala. Als er herangewachsen war, bestritt er seinen Lebensunterhalt durch Ackerbau, wobei seine Ausrüstung aus einer krummen Sichel, einem Pflug und einer Hacke bestand. Eines Tages, als vom König Pasenadi von Kosala ein großes Almosenopfer für den Erhabenen und die Sangha der Mönche dargebracht wurde, kam er zusammen mit den Menschen, die Almosengaben tragend herbeiströmten, und trug einen Topf mit Sauermilch. Als er die Ehrerbietung und den Respekt sah, die den Mönchen entgegengebracht wurden, dachte er: „Diese Asketen, die Söhne des Sakyers, tragen feine Gewänder, essen vorzügliche Speisen und weilen in windgeschützten Unterkünften. Wie wäre es, wenn auch ich das Hausleben verließe?“ Er suchte einen gewissen Groß-Thera auf und teilte ihm seinen Wunsch mit, das Hausleben zu verlassen. Dieser weihte ihn aus Mitgefühl als Mönch ein und wies ihn in ein Meditationsobjekt ein. Während er im Wald weilte, wurde er des Einsiedlerlebens überdrüssig, fühlte sich unzufrieden und wollte in den Laienstand zurückkehren. Als er auf dem Weg zum Dorf seiner Verwandten war, sah er unterwegs Bauern, die mit hochgebundenem Lendentuch das Feld pflügten, schmutzige Kleider trugen, deren Körper überall mit Staub bedeckt waren und die von Wind und Sonne ausgetrocknet waren. Da überkam ihn tiefes Mitgefühl und spiritueller Schock, und er dachte: „Wahrlich, diese Wesen erfahren großes Leid nur um des nackten Überlebens willen!“ Und da seine Erkenntnis zur Reife gelangt war, erschien vor ihm sein zuvor angenommenes Meditationsobjekt. Er begab sich unter einen bestimmten Baum, fand Einsamkeit und entfaltete, indem er weise reflektierte, die Einsicht. Auf dem Pfad-Erhöhungsweg erlangte er schließlich die Arahatschaft.

124. එවං සො පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ආහුතිං යිට්ඨුකාමොහන්තිආදිමාහ. තත්ථ ආහුතින්ති අන්නපානාදිඅනෙකවිධං පූජාසක්කාරූපකරණං. යිට්ඨුකාමොති යජිතුකාමො, දානං දාතුකාමො අහං. පටියාදෙත්වාන භොජනන්ති ආහාරං පටියාදෙත්වා නිප්ඵාදෙත්වා. බ්‍රාහ්මණෙ පටිමානෙන්තොති පටිග්ගාහකෙ සුද්ධපබ්බජිතෙ පරියෙසන්තො. විසාලෙ මාළකෙ ඨිතොති පරිසුද්ධපණ්ඩරපුලිනතලාභිරාමෙ විපුලෙ මාළකෙ ඨිතො.

124. Nachdem er so die Frucht der Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten. Voller Freude verkündete er sein früheres Wirken (Apadāna) und sprach die Strophe beginnend mit „Āhutiṃ yiṭṭhukāmo“. Dabei bedeutet „āhutiṃ“: die dargebrachte Gabe, bestehend aus Speisen, Trank und vielfältigen Utensilien der Verehrung und Ehrerbietung. „Yiṭṭhukāmo“ bedeutet: opferwillig, d. h. ich wünschte eine Gabe zu geben. „Paṭiyādetvāna bhojanaṃ“ (eine Speise zubereitet habend): nachdem ich Nahrung hergerichtet – d. h. fertiggestellt – hatte. „Brāhmaṇe paṭimānento“ (auf Brahmanen wartend): auf der Suche nach Empfängern, d. h. nach reinen Hauslosen. „Visāle māḷake ṭhito“ (auf einem weiten Platz stehend): stehend auf einem weiten, kreisförmigen Platz, der wegen seines reinen, weißen Sandbodens äußerst entzückend war.

125-7. අථද්දසාසිං සම්බුද්ධන්තිආදීසු මහායසං මහාපරිවාරං සබ්බලොකං සකලසත්තලොකං විනෙතානං විසෙසෙන නෙතාරං නිබ්බානසම්පාපකං සයම්භුං සයමෙව භූතං අනාචරියකං අග්ගපුග්ගලං සෙට්ඨපුග්ගලං භගවන්තං භග්‍යවන්තාදිගුණයුත්තං ජුතිමන්තං නීලපීතාදිපභාසම්පන්නං සාවකෙහි පුරක්ඛතං පරිවාරිතං ආදිච්චමිව සූරියමිව රොචන්තං සොභමානං රථියං වීථියං පටිපන්නකං ගච්ඡන්තං පියදස්සිං නාම සම්බුද්ධං අද්දසින්ති සම්බන්ධො. අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වානාති බන්ධඤ්ජලිපුටං සිරසි කත්වා සකං චිත්තං අත්තනො චිත්තං පසාදයිං ඉත්ථම්භූතස්ස භගවතො ගුණෙ පසාදෙසිං පසන්නමකාසින්ති අත්ථො. මනසාව නිමන්තෙසින්ති චිත්තෙන පවාරෙසිං. ආගච්ඡතු මහාමුනීති මහිතො පූජාරහො මුනි භගවා මම නිවෙසනං ආගච්ඡතු.

125-7. In den Versen beginnend mit „Athaddasāsiṃ sambuddhaṃ“ ist die Satzverbindung wie folgt herzustellen: Ich sah den vollkommen Erwachten namens Piyadassī, welcher von großem Ruhm und einer großen Gefolgschaft umgeben war, den Bändiger der gesamten Welt – d. h. aller fühlenden Wesen –, der sie in besonderer Weise führt und zum Nibbāna gelangen lässt, den Selbstgewordenen – d. h. den aus sich selbst heraus Erwachten ohne Lehrer –, das höchste Wesen – d. h. die vortrefflichste Person –, den Erhabenen, der mit Eigenschaften wie dem Glückhaftsein ausgestattet ist, den Strahlenden, der mit blauem, gelbem und anderem Lichtglanz versehen ist, den von seinen Jüngern vorangestellten und umgebenen, der wie die Sonne leuchtete – d. h. erstrahlte –, und der auf der Hauptstraße – d. h. dem Weg – einherging. „Añjaliṃ paggahetvāna“ (die ehrerbietig zusammengelegten Hände erhoben habend): Nachdem ich die gefalteten Hände an meine Stirn gelegt hatte, läuterte ich meinen Geist – d. h. ich reinigte meinen eigenen Geist und fasste Vertrauen in die Tugenden des so beschaffenen Erhabenen. „Manasāva nimantesiṃ“ (ich lud ihn im Geiste ein): Ich lud ihn im Geiste ein. „Āgacchatu mahāmunī“ (Möge der große Weise kommen): Möge der verehrte, der Huldigung würdige Weise, der Erhabene, in mein Haus kommen.

128. මම සඞ්කප්පමඤ්ඤායාති මය්හං චිත්තසඞ්කප්පං ඤත්වා ලොකෙ සත්තලොකෙ අනුත්තරො උත්තරවිරහිතො සත්ථා ඛීණාසවසහස්සෙහි අරහන්තසහස්සෙහි [Pg.30] පරිවුතො මම ද්වාරං මය්හං ගෙහද්වාරං උපාගමි සම්පාපුණි.

128. „Mama saṅkappamaññāyā“ (Meinen Entschluss erkennend): Nachdem er meinen gedanklichen Entschluss erkannt hatte, trat der Meister – welcher in der Welt der fühlenden Wesen unvergleichlich ist – d. h. ohnegleichen –, umgeben von tausend Triebversiegten – d. h. tausend Arahants –, an meine Tür – d. h. an meine Hauspforte – heran und erreichte sie.

129. තස්ස සම්පත්තස්ස සත්ථුනො එවං නමක්කාරමකාසිං. පුරිසාජඤ්ඤ පුරිසානං ආජඤ්ඤ, සෙට්ඨ, මම නමක්කාරො තෙ තුය්හං අත්ථු භවතු. පුරිසුත්තම පුරිසානං උත්තම අධිකගුණවිසිට්ඨ තෙ තුය්හං මම නමක්කාරො අත්ථු. පාසාදං පසාදජනකං මම නිවෙසනං අභිරුහිත්වා සීහාසනෙ උත්තමාසනෙ නිසීදතන්ති ආයාචින්ති අත්ථො.

129. Dem herbeigekommenen Meister gegenüber erwies ich so meine Ehrfurcht: „O edelster der Menschen, Bester unter den Menschen, Vortrefflichster, meine Verehrung sei Dir dargebracht! O höchster der Menschen, Höchster unter den Menschen, aufgrund überlegener Eigenschaften besonders zu Rühmender, meine Verehrung sei Dir dargebracht! Tritt ein in den Palast, mein Freude erregendes Haus, und nimm Platz auf dem Löventhron, dem edelsten Sitz.“ – Das ist die Bedeutung von „ich bat ihn“.

130. දන්තො දන්තපරිවාරොති සයං ද්වාරත්තයෙන දන්තො තථා දන්තාහි භික්ඛුභික්ඛුනීඋපාසකඋපාසිකාසඞ්ඛාතාහි චතූහි පරිසාහි පරිවාරිතො. තිණ්ණො තාරයතං වරොති සයං තිණ්ණො සංසාරතො උත්තිණ්ණො නික්ඛන්තො තාරයතං තාරයන්තානං විසිට්ඨපුග්ගලානං වරො උත්තමො භගවා මමාරාධනෙන පාසාදං අභිරුහිත්වා පවරාසනෙ උත්තමාසනෙ නිසීදි නිසජ්ජං කප්පෙසි.

130. „Gezähmt inmitten von Gezähmten“ (danto dantaparivāro) bedeutet: Er selbst ist durch die drei Tore gezähmt und ebenso von den vier Versammlungen (Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen) umgeben, die ebenfalls gezähmt sind. „Der Hinübergegangene, der Höchste unter den Hinüberhelfenden“ (tiṇṇo tārayataṃ varo) bedeutet: Er selbst ist über den Kreislauf der Wiedergeburten hinübergegangen, entronnen und befreit. Er ist der Vortrefflichste und Höchste unter jenen herausragenden Persönlichkeiten, die anderen hinüberhelfen. Auf meine Einladung hin betrat der Erhabene den Palast und nahm Platz auf dem edelsten, hervorragendsten Thron.

131. යං මෙ අත්ථි සකෙ ගෙහෙති අත්තනො ගෙහෙ යං ආමිසං පච්චුපට්ඨිතං සම්පාදිතං රාසිකතං අත්ථි. තාහං බුද්ධස්ස පාදාසින්ති බුද්ධස්ස බුද්ධප්පමුඛස්ස සඞ්ඝස්ස තං ආමිසං පාදාසිං ප-කාරෙන ආදරෙන වා අදාසින්ති අත්ථො. පසන්නො සෙහි පාණිභීති අත්තනො ද්වීහි හත්ථෙහි පස්සන්නචිත්තො ගහෙත්වා පාදාසින්ති අත්ථො.

131. „Was ich in meinem eigenen Hause habe“ (yaṃ me atthi sake gehe) bezieht sich auf die materiellen Gaben, wie Almosenspeise, die in seinem eigenen Haus bereitstanden, zubereitet und dargebracht waren. „Das gab ich dem Buddha“ (tāhaṃ buddhassa pādāsiṃ) bedeutet: Ich gab diese materiellen Gaben dem Buddha und der vom Buddha angeführten Gemeinschaft der Mönche in vielfältiger Weise oder mit großer Ehrerbietung. „Mit vertrauensvollem Geist und mit meinen eigenen Händen“ (pasanno sehi pāṇibhi) bedeutet: Mit gläubigem Herzen ergriff er die Gaben mit seinen eigenen beiden Händen und spendete sie. Das ist die Bedeutung.

132. පසන්නචිත්තො පසාදිතමනසඞ්කප්පො සුමනො සුන්දරමනො. වෙදජාතො ජාතවෙදො උප්පන්නසොමනස්සො කතඤ්ජලී සිරසි ඨපිතඅඤ්ජලිපුටො බුද්ධසෙට්ඨං නමස්සාමි සෙට්ඨස්ස බුද්ධස්ස පණාමං කරොමීති අත්ථො. අහො බුද්ධස්සුළාරතාති පටිවිද්ධචතුසච්චස්ස සත්ථුනො උළාරතා මහන්තභාවො අහො අච්ඡරියන්ති අත්ථො.

132. „Mit vertrauensvollem Geist“ (pasannacitto) bedeutet, dass seine geistigen Absichten geklärt und rein waren (pasāditamanasaṅkappo), erfreuten Geistes (sumano), von edlem Gemüt (sundaramano). „Von Freude erfüllt“ (vedajāto, jātavedo) bedeutet, dass in ihm Freude aufgestiegen war (uppannasomanasso). „Mit zusammengelegten Händen“ (katañjalī) bedeutet, dass er die gefalteten Hände an seine Stirn erhob. „Ich verehre den edelsten Buddha“ bedeutet: Ich erweise dem erhabensten Buddha meine ehrerbietige Verbeugung. „O wie großartig ist der Buddha!“ (aho buddhassuḷāratā) drückt die Vortrefflichkeit und Erhabenheit (uḷāratā, mahantabhāvo) des Meisters aus, der die Vier Edlen Wahrheiten durchdrungen hat: „O wie wunderbar!“ Das ist die Bedeutung.

133. අට්ඨන්නං පයිරූපාසතන්ති පයිරුපාසන්තානං භුඤ්ජං භුඤ්ජන්තානං අට්ඨන්නං අරියපුග්ගලානං අන්තරෙ ඛීණාසවා අරහන්තොව බහූති අත්ථො. තුය්හෙවෙසො ආනුභාවොති එසො ආකාසචරණඋම්මුජ්ජනනිමුජ්ජනාදිආනුභාවො තුය්හෙව තුය්හං එව ආනුභාවො, නාඤ්ඤෙසං. සරණං තං උපෙමහන්ති තං ඉත්ථම්භූතං තුවං සරණං තාණං ලෙණං පරායනන්ති උපෙමි ගච්ඡාමි ජානාමි වාති අත්ථො.

133. „Unter den acht, die ihm aufwarten“ (aṭṭhannaṃ payirūpāsatam) bedeutet: Unter den acht edlen Personen (ariya-puggalā), die ihm dienen und die Speise verzehren, sind die meisten Freie von den Trieben (khīṇāsavā), eben Arahats. Das ist die Bedeutung. „Dies ist allein deine Macht“ (tuyheveso ānubhāvo) bedeutet: Diese übernatürliche Macht, wie das Wandeln durch die Luft oder das Auf- und Untertauchen, ist allein deine Macht, nicht die anderer. „Zu dir nehme ich Zuflucht“ (saraṇaṃ taṃ upemi ahaṃ) bedeutet: Zu dir, der du mit solchen außergewöhnlichen Eigenschaften ausgestattet bist, nehme ich Zuflucht, Schutz, Zufluchtsort und Hort; ich trete herzu, ich gehe zu dir, oder ich erkenne dich als solche an. Das ist die Bedeutung.

134. ලොකජෙට්ඨො [Pg.31] නරාසභො පියදස්සී භගවා භික්ඛුසඞ්ඝමජ්ඣෙ නිසීදිත්වා ඉමා බ්‍යාකරණගාථා අභාසථ කථෙසීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

134. Der Erhabene Piyadassī, der Älteste der Welt, der Stier unter den Menschen (narāsabho), saß inmitten der Mönchsgemeinschaft und sprach diese Verse der Prophezeiung (byākaraṇa-gāthā). Das ist die Bedeutung von „er verkündete“ (abhāsatha). Der Rest ist leicht verständlich.

සුමඞ්ගලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sumaṅgala ist abgeschlossen.

දුතියස්ස සීහාසනවග්ගස්ස වණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des zweiten Kapitels, des Sīhāsana-Vagga, ist abgeschlossen.

3. සුභූතිවග්ගො

3. Das Subhūti-Kapitel (Subhūtivagga).

1. සුභූතිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Subhūti.

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො සුභූතිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඉතො කප්පසතසහස්සමත්ථකෙ අනුප්පන්නෙයෙව පදුමුත්තරෙ භගවති ලොකනාථෙ හංසවතීනගරෙ අඤ්ඤතරස්ස බ්‍රාහ්මණමහාසාලස්ස එකපුත්තකො හුත්වා නිබ්බත්ති, තස්ස නන්දමාණවොති නාමං අකංසු. සො වයප්පත්තො තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා තත්ථ සාරං අපස්සන්තො අත්තනො පරිවාරභූතෙහි චතුචත්තාලීසාය මාණවසහස්සෙහි සද්ධිං පබ්බතපාදෙ ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා අට්ඨ සමාපත්තියො පඤ්චාභිඤ්ඤායො ච නිබ්බත්තෙසි. අන්තෙවාසිකානම්පි කම්මට්ඨානං ආචික්ඛි. තෙපි නචිරස්සෙව ඣානලාභිනො අහෙසුං.

Der mit den Worten „Himavantassāvidūre“ beginnende Text ist die Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Subhūti. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die eine kraftvolle Unterstützung für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) darstellten, wurde er vor hunderttausend Äonen, noch bevor der Erhabene Padumuttara, der Weltenhüter, erschienen war, in der Stadt Haṃsavatī als einziger Sohn einer angesehenen Brahmanenfamilie geboren. Man gab ihm den Namen Nanda. Als er das Erwachsenenalter erreicht hatte, erlernte er die drei Veden. Da er darin jedoch keinen wahren Kern sah, zog er zusammen mit seinem Gefolge von vierundvierzigtausend Jünglingen zum Fuße des Berges, um das asketische Leben aufzunehmen. Er verwirklichte die acht Vertiefungen und die fünf höheren Geisteskräfte. Auch seinen Schülern wies er das Meditationsobjekt an, und auch sie erlangten schon bald die Vertiefungen.

තෙන ච සමයෙන පදුමුත්තරො භගවා ලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා හංසවතීනගරං උපනිස්සාය විහරන්තො එකදිවසං පච්චූසසමයෙ ලොකං වොලොකෙන්තො නන්දතාපසස්ස අන්තෙවාසිකජටිලානං අරහත්තූපනිස්සයං, නන්දතාපසස්ස ච ද්වීහඞ්ගෙහි සමන්නාගතස්ස සාවකට්ඨානන්තරස්ස පත්ථනං දිස්වා පාතොව සරීරපටිජග්ගනං කත්වා පුබ්බණ්හසමයෙ පත්තචීවරමාදාය අඤ්ඤං කඤ්චි අනාමන්තෙත්වා සීහො විය එකචරො නන්දතාපසස්ස අන්තෙවාසිකෙසු ඵලාඵලත්ථාය ගතෙසු ‘‘බුද්ධභාවං මෙ ජානාතූ’’ති පස්සන්තස්සෙව නන්දතාපසස්ස ආකාසතො ඔතරිත්වා පථවියං පතිට්ඨාසි. නන්දතාපසො බුද්ධානුභාවඤ්චෙව ලක්ඛණපාරිපූරිඤ්ච දිස්වා ලක්ඛණමන්තෙ සම්මසිත්වා ‘‘ඉමෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො නාම අගාරං අජ්ඣාවසන්තො රාජා හොති චක්කවත්තී, පබ්බජන්තො ලොකෙ විවටච්ඡෙදො [Pg.32] සබ්බඤ්ඤූ බුද්ධො හොති, අයං පුරිසාජානීයො නිස්සංසයං බුද්ධො’’ති ඤත්වා පච්චුග්ගමනං කත්වා පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දිත්වා ආසනං පඤ්ඤාපෙත්වා අදාසි. නිසීදි භගවා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ. නන්දතාපසොපි අත්තනො අනුච්ඡවිකං ආසනං ගහෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. තස්මිං සමයෙ චතුචත්තාලීසසහස්සජටිලා පණීතපණීතානි ඔජවන්තානි ඵලාඵලානි ගහෙත්වා ආචරියස්ස සන්තිකං සම්පත්තා බුද්ධානඤ්චෙව ආචරියස්ස ච නිසින්නාකාරං ඔලොකෙත්වා ආහංසු – ‘‘ආචරිය, මයං ‘ඉමස්මිං ලොකෙ තුම්හෙහි මහන්තතරො නත්ථී’ති විචරාම, අයං පන පුරිසො තුම්හෙහි මහන්තතරො මඤ්ඤෙ’’ති. නන්දතාපසො – ‘‘තාතා, කිං වදෙථ, තුම්හෙ සාසපෙන සද්ධිං අට්ඨසට්ඨියොජනසතසහස්සුබ්බෙධං සිනෙරුං උපමෙතුං ඉච්ඡථ, සබ්බඤ්ඤුබුද්ධෙන සද්ධිං මා මං උපමිත්ථා’’ති ආහ. අථ තෙ තාපසා – ‘‘සචෙ අයං ඔරකො අභවිස්ස, න අම්හාකං ආචරියො එවං උපමං ආහරෙය්‍ය. යාව මහාවතායං පුරිසාජානීයො’’ති පාදෙසු නිපතිත්වා සිරසා වන්දිංසු. අථ තෙ ආචරියො ආහ – ‘‘තාතා, අම්හාකං බුද්ධානං අනුච්ඡවිකො දෙය්‍යධම්මො නත්ථි, භගවා ච භික්ඛාචාරවෙලායං ඉධාගතො, තස්මා මයං යථාබලං දෙය්‍යධම්මං දස්සාම, තුම්හෙහි යං යං පණීතං ඵලාඵලං ආභතං, තං තං ආහරථා’’ති ආහරාපෙත්වා සහත්ථෙනෙව ධොවිත්වා සයං තථාගතස්ස පත්තෙ පතිට්ඨාපෙසි. සත්ථාරා ඵලාඵලෙ පටිග්ගහිතමත්තෙ දෙවතා දිබ්බොජං පක්ඛිපිංසු. තාපසො උදකම්පි සයමෙව පරිස්සාවෙත්වා අදාසි. තතො භොජනකිච්චං නිට්ඨාපෙත්වා නිසින්නෙ සත්ථරි සබ්බෙ අන්තෙවාසිකෙ පක්කොසිත්වා සත්ථු සන්තිකෙ සාරණීයං කථං කථෙන්තො නිසීදි. සත්ථා ‘‘භික්ඛුසඞ්ඝො ආගච්ඡතූ’’ති චින්තෙසි. සත්ථු චිත්තං ඤත්වා සතසහස්සමත්තා ඛීණාසවා ආගන්ත්වා සත්ථාරං වන්දිත්වා අට්ඨංසු.

Zu jener Zeit war der Erhabene Padumuttara in der Welt erschienen und verwelte in der Nähe der Stadt Haṃsavatī. Als er eines Tages in der Morgendämmerung die Welt betrachtete, sah er das Potenzial der asketischen Schüler des Asketen Nanda für die Erlangung der Arhatschaft sowie den Wunsch des mit zwei Vorzügen ausgestatteten Asketen Nanda nach der Würde eines herausragenden Jüngers. Am frühen Morgen vollzog er die persönliche Pflege, nahm am Vormittag Almosenschale und Gewand und wanderte, ohne jemanden zu benachrichtigen, wie ein einsamer Löwe allein umher. Als die Schüler des Asketen Nanda fortgegangen waren, um wilde Früchte zu sammeln, dachte der Erhabene: „Er soll meine Buddhaschaft erkennen.“ Während der Asket Nanda zusah, stieg er vom Himmel herab und trat auf die Erde. Als der Asket Nanda die übernatürliche Macht des Buddha und die Vollkommenheit seiner körperlichen Merkmale sah, prüfte er sie anhand der Merkmalskunde und dachte: „Wer mit diesen Merkmalen ausgestattet ist und im Hausleben bleibt, wird ein Weltherrscher, ein Cakkavattī-König. Wenn er jedoch das Hausleben verlässt, wird er ein das Hindernis zerreißender, allwissender Buddha in der Welt. Dieser edle Mensch ist zweifellos ein Buddha.“ Als er dies erkannt hatte, ging er ihm entgegen, beugte sich mit den fünf Berührungspunkten zur Erde, bereitete einen Sitz und bot ihn an. Der Erhabene setzte sich auf den hergerichteten Sitz. Auch der Asket Nanda nahm einen für sich angemessenen Sitz und setzte sich beiseite. Zu dieser Zeit kamen die vierundvierzigtausend Asketen zurück und brachten erlesene, nahrhafte Früchte für ihren Lehrer mit. Als sie sahen, wie der Buddha und ihr Lehrer dasaßen, sagten sie: „Lehrer, wir zogen umher im Glauben, dass es auf dieser Welt niemanden gibt, der größer ist als du. Aber wir meinen, dieser Mann ist noch bedeutend größer als du.“ Der Asket Nanda sprach: „Kinder, was sagt ihr da? Wollt ihr etwa den Berg Sineru, der einhundertachtundsechzigtausend Yojanas hoch ist, mit einem Senfkorn vergleichen? Vergleicht mich nicht mit dem allwissenden Buddha!“ Da sagten jene Asketen: „Wenn dieser Mann gering wäre, würde unser Lehrer einen solchen Vergleich nicht anführen. Wie überaus großartig must dieser edle Mensch doch sein!“ Sie warfen sich an seinen Füßen nieder und verehrten ihn mit ihren Häuptern. Da sprach ihr Lehrer zu ihnen: „Kinder, wir haben keine Gabe, die eines Buddha würdig wäre. Der Erhabene ist jedoch zur Zeit des Almosengangs hierhergekommen. Deshalb wollen wir ihm nach Kräften eine Gabe darbringen. Bringt all die erlesenen Früchte herbei, die ihr gesammelt habt.“ Er ließ sie bringen, wusch sie mit eigenen Händen und legte sie selbst in die Schale des Tathāgata. Sobald der Meister die Früchte entgegengenommen hatte, gaben die Gottheiten göttliche Kraft hinein. Der Asket filterte auch das Wasser selbst und bot es an. Als das Mahl beendet war und der Meister dasaß, rief er alle seine Schüler herbei und setzte sich vor den Meister, während er erfreuliche Worte sprach. Der Meister dachte bei sich: „Möge die Mönchsgemeinde herbeikommen.“ Die triebversiegten Heiligen, etwa einhunderttausend an der Zahl, erkannten den Gedanken des Meisters, kamen herbei, erwiesen dem Meister Ehrung und stellten sich auf.

අථ නන්දතාපසො අන්තෙවාසිකෙ ආමන්තෙසි – ‘‘තාතා, බුද්ධානං නිසින්නාසනම්පි නීචං, සමණසතසහස්සස්සපි ආසනං නත්ථි. තුම්හෙහි අජ්ජ උළාරං භගවතො භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච සක්කාරං කාතුං වට්ටති, පබ්බතපාදතො වණ්ණගන්ධසම්පන්නානි පුප්ඵානි ආහරථා’’ති ආහ. අචින්තෙය්‍යත්තා ඉද්ධිවිසයස්ස තෙ මුහුත්තෙනෙව වණ්ණගන්ධරසසම්පන්නානි පුප්ඵානි ආහරිත්වා බුද්ධානං යොජනප්පමාණං පුප්ඵාසනං පඤ්ඤාපෙසුං. අග්ගසාවකානං තිගාවුතං, සෙසභික්ඛූනං [Pg.33] අඩ්ඪයොජනාදිභෙදං, සඞ්ඝනවකස්ස උසභමත්තං පඤ්ඤාපෙසුං. එවං පඤ්ඤත්තෙසු ආසනෙසු නන්දතාපසො තථාගතස්ස පුරතො අඤ්ජලිං පග්ගය්හ ඨිතො, ‘‘භන්තෙ, අම්හාකං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය ඉමං පුප්ඵාසනං ආරුය්හ නිසීදථා’’ති ආහ. නිසීදි භගවා පුප්ඵාසනෙ. එවං නිසින්නෙ සත්ථරි සත්ථු ආකාරං ඤත්වා භික්ඛූ අත්තනො අත්තනො පත්තාසනෙ නිසීදිංසු. නන්දතාපසො මහන්තං පුප්ඵච්ඡත්තං ගහෙත්වා තථාගතස්ස මත්ථකෙ ධාරෙන්තො අට්ඨාසි. සත්ථා ‘‘තාපසානං අයං සක්කාරො මහප්ඵලො හොතූ’’ති නිරොධසමාපත්තිං සමාපජ්ජි. සත්ථු සමාපන්නභාවං ඤත්වා භික්ඛූපි සමාපත්තිං සමාපජ්ජිංසු. තථාගතෙ සත්තාහං නිරොධං සමාපජ්ජිත්වා නිසින්නෙ අන්තෙවාසිකා භික්ඛාචාරකාලෙ සම්පත්තෙ වනමූලඵලාඵලං පරිභුඤ්ජිත්වා සෙසකාලෙ බුද්ධානං අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අට්ඨංසු. නන්දතාපසො පන භික්ඛාචාරම්පි අගන්ත්වා පුප්ඵච්ඡත්තං ධාරෙන්තොයෙව සත්තාහං පීතිසුඛෙනෙව වීතිනාමෙසි.

Da sprach der Asket Nanda zu seinen Schülern: „Kinder, selbst der Sitzplatz des Buddha ist niedrig, und für einhunderttausend Mönche gibt es keine Sitze. Es geziemt sich für euch, heute dem Erhabenen und der Mönchsgemeinde eine großartige Verehrung darzubringen. Holt vom Fuße des Berges Blumen voller Farbe und Duft!“ Da der Bereich der übernatürlichen Kräfte unvorstellbar ist, brachten sie im Nu Blumen herbei, die reich an Farbe, Duft und Saft waren, und bereiteten für den Buddha einen Blumensitz im Ausmaß einer Yojana. Für die Hauptjünger bereiteten sie einen Blumensitz von drei Gāvutas, für die übrigen Mönche Sitze von einer halben Yojana und mehr, und für den jüngsten Mönch der Gemeinde einen im Ausmaß eines Usabha. Als die Sitze so hergerichtet waren, stand der Asket Nanda mit gefalteten Händen vor dem Tathāgata und sprach: „Ehrwürdiger Herr, möget ihr zu unserem langwährenden Nutzen und Wohl diesen Blumensitz besteigen und euch darauf setzen.“ Der Erhabene setzte sich auf den Blumensitz. Als sich der Meister so niedergelassen hatte, erkannten die Mönche seine Absicht und setzten sich auf die für sie jeweils vorgesehenen Sitze. Der Asket Nanda nahm einen großen Blumenschirm und blieb stehen, indem er ihn über das Haupt des Tathāgata hielt. Der Meister dachte: „Möge diese Verehrung der Asketen von großer Frucht sein“, und trat in die Vertiefung des Erlöschens (nirodhasamāpatti) ein. Als die Mönche erkannten, dass der Meister die Vertiefung betreten hatte, traten auch sie in die Vertiefung ein. Während der Tathāgata sieben Tage lang in der Vertiefung des Erlöschens verwelte, verzehrten die Schüler zur Zeit des Almosengangs Waldwurzeln und wilde Früchte, und verbrachten die übrige Zeit damit, mit gefalteten Händen vor dem Buddha zu stehen. Der Asket Nanda jedoch ging nicht einmal auf Almosengang, sondern verbrachte die sieben Tage allein in der Freude der Verzückung, während er den Blumenschirm emporhielt.

සත්ථා නිරොධතො වුට්ඨාය අරණවිහාරිඅඞ්ගෙන දක්ඛිණෙය්‍යඞ්ගෙන චාති ද්වීහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං එකං සාවකං ‘‘ඉසිගණස්ස පුප්ඵාසනානුමොදනං කරොහී’’ති ආණාපෙසි. සො චක්කවත්තිරඤ්ඤො සන්තිකා පටිලද්ධමහාලාභො මහායොධො විය තුට්ඨමානසො අත්තනො විසයෙ ඨත්වා තෙපිටකං බුද්ධවචනං සම්මසිත්වා අනුමොදනමකාසි. තස්ස දෙසනාවසානෙ සත්ථා සයං ධම්මං දෙසෙසි. සත්ථු දෙසනාවසානෙ සබ්බෙපි චතුචත්තාලීසසහස්සතාපසා අරහත්තං පාපුණිංසු. සත්ථා – ‘‘එථ භික්ඛවො’’ති හත්ථං පසාරෙසි. තෙසං තාවදෙව කෙසමස්සූ අන්තරධායිංසු. අට්ඨ පරික්ඛාරා සරීරෙ පටිමුක්කාව අහෙසුං. තෙ සට්ඨිවස්සිකත්ථෙරා විය සත්ථාරං පරිවාරයිංසු. නන්දතාපසො පන වික්ඛිත්තචිත්තතාය විසෙසං නාධිගඤ්ඡි. තස්ස කිර අරණවිහාරිත්ථෙරස්ස ධම්මං සොතුං ආරද්ධකාලතො පට්ඨාය – ‘‘අහො වතාහම්පි අනාගතෙ එකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ ඉමිනා සාවකෙන ලද්ධගුණං ලභෙය්‍ය’’න්ති චිත්තං උදපාදි. සො තෙන විතක්කෙන මග්ගඵලපටිවෙධං කාතුං නාසක්ඛි. තථාගතං පන වන්දිත්වා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ සම්මුඛෙ ඨිතො එවමාහ – ‘‘භන්තෙ, යෙන භික්ඛුනා ඉසිගණස්ස පුප්ඵාසනානුමොදනා කතා, කො නාමායං තුම්හාකං සාසනෙ’’ති? ‘‘අරණවිහාරිඅඞ්ගෙන ච දක්ඛිණෙය්‍යඞ්ගෙන ච එතදග්ගට්ඨානං පත්තො එසො භික්ඛූ’’ති. ‘‘භන්තෙ, ය්වායං මයා සත්තාහං පුප්ඵච්ඡත්තං ධාරෙන්තෙන [Pg.34] සක්කාරො කතො, තෙන අධිකාරෙන අඤ්ඤං සම්පත්තිං න පත්ථෙමි, අනාගතෙ පන එකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ අයං ථෙරො විය ද්වීහඞ්ගෙහි සමන්නාගතො සාවකො භවෙය්‍ය’’න්ති පත්ථනං අකාසි.

Der Meister erhob sich aus dem Erlöschen und befahl einem seiner Schüler, der mit den zwei Eigenschaften des konfliktfreien Verweilens und der Spendenwürdigkeit ausgestattet war: „Halte die Dankesrede für die Gabe der Blumensitze an die Schar der Weisen!“ Jener, dessen Geist voller Freude war wie der eines großen Kriegers, der vom Weltherrscher eine große Belohnung empfangen hat, verblieb in seinem Bereich, erwog das in den drei Körben überlieferte Buddha-Wort und hielt die Dankesrede. Am Ende dieser Lehrrede verkündete der Meister selbst die Lehre. Am Ende der Lehrrede des Meisters erreichten alle vierundvierzigtausend Asketen die Heiligkeit. Der Meister streckte seine Hand aus und sprach: „Kommt, o Mönche!“ In genau diesem Augenblick verschwanden ihre Haare und Bärte. Die acht Requisiten erschienen wie angegossen an ihren Körpern. Sie umgaben den Meister wie sechzigjährige Ältere. Der Asket Nanda jedoch erlangte aufgrund seines abgelenkten Geistes keine besondere Errungenschaft. Es heißt, dass in ihm von der Zeit an, als er begann, die Lehre dieses im Konfliktfreien verweilenden Älteren zu hören, der Gedanke entstand: „O möge doch auch ich in der Zukunft unter der Lehre eines Buddhas die gleichen Tugenden erlangen, die dieser Schüler erlangt hat!“ Aufgrund dieses Gedankens war er nicht imstande, das Durchdringen von Pfad und Frucht zu verwirklichen. Er verneigte sich jedoch vor dem Tathāgata, erhob die gefalteten Hände zum Gruß und sprach vor ihm stehend: „Ehrwürdiger Herr, wer ist dieser Mönch in Eurer Lehre, der die Dankesrede für die Gabe der Blumensitze an die Schar der Weisen gehalten hat?“ Der Meister antwortete: „Dieser Mönch ist einer, der die höchste Stellung aufgrund der Eigenschaft des konfliktfreien Verweilens und der Eigenschaft der Spendenwürdigkeit erlangt hat.“ Daraufhin legte er folgendes Gelübde ab: „Ehrwürdiger Herr, durch diese ehrenvolle Tat, die ich vollbrachte, indem ich sieben Tage lang den Blumenschirm hielt, strebe ich durch dieses herausragende Verdienst nach keinem anderen Wohlergehen. Vielmehr möchte ich in der Zukunft unter der Lehre eines Buddhas ein Schüler sein, der wie dieser Ältere mit diesen zwei Eigenschaften ausgestattet ist.“

සත්ථා ‘‘සමිජ්ඣිස්සති නු ඛො ඉමස්ස තාපසස්ස පත්ථනා’’ති අනාගතංසඤාණං පෙසෙත්වා ඔලොකෙන්තො කප්පසතසහස්සං අතික්කමිත්වා සමිජ්ඣනකභාවං දිස්වා, ‘‘තාපස, න තෙ අයං පත්ථනා මොඝං භවිස්සති, අනාගතෙ කප්පසතසහස්සං අතික්කමිත්වා ගොතමො නාම බුද්ධො උප්පජ්ජිස්සති, තස්ස සන්තිකෙ සමිජ්ඣිස්සතී’’ති ධම්මකථං කථෙත්වා භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො ආකාසං පක්ඛන්දි. නන්දතාපසො යාව චක්ඛුපථං න සමතික්කමති, තාව සත්ථු භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වා අට්ඨාසි. සො අපරභාගෙ කාලෙන කාලං සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා ධම්මං සුණිත්වා අපරිහීනජ්ඣානොව කාලං කත්වා බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්තො. තතො පන චුතො අපරානිපි පඤ්ච ජාතිසතානි පබ්බජිත්වා ආරඤ්ඤකොව අහොසි, කස්සපසම්මාසම්බුද්ධකාලෙපි පබ්බජිත්වා ආරඤ්ඤකො හුත්වා ගතපච්චාගතවත්තං පූරෙසි. එතං කිර වත්තං අපරිපූරෙත්වා මහාසාවකභාවං පාපුණන්තා නාම නත්ථි, ගතපච්චාගතවත්තං පන ආගමට්ඨකථාසු වුත්තනයෙනෙව වෙදිතබ්බං. සො වීසතිවස්සසහස්සානි ගතපච්චාගතවත්තං පූරෙත්වා කාලං කත්වා තාවතිංසදෙවලොකෙ නිබ්බත්ති.

Der Meister sandte sein Wissen über die Zukunft aus und dachte prüfend: „Wird das Gelübde dieses Asketen in Erfüllung gehen?“ Als er sah, dass es nach Ablauf von hunderttausend Äonen in Erfüllung gehen würde, sprach er: „Asket, dieses dein Gelübde wird nicht vergeblich sein. In der Zukunft, nach Ablauf von hunderttausend Äonen, wird ein Buddha namens Gotama erscheinen. In seiner Gegenwart wird dein Wunsch in Erfüllung gehen.“ Nachdem er diese Lehrrede gehalten hatte, erhob er sich, umgeben von der Mönchsgemeinschaft, in die Lüfte. Der Asket Nanda stand da und hielt seine Hände ehrerbietig zum Gruß gefaltet für den Meister und die Mönchsgemeinschaft, solange sie nicht aus seinem Blickfeld entschwunden waren. In der Folgezeit suchte er von Zeit zu Zeit den Meister auf, hörte die Lehre, starb mit unverminderten Vertiefungen und wurde in der Brahma-Welt wiedergeboren. Als er von dort verschied, wurde er für weitere fünfhundert Existenzen als Hausloser wiedergeboren und lebte stets als Waldbewohner. Auch zur Zeit des vollkommen erwachten Kassapa-Buddhas trat er in den Orden ein, lebte als Waldbewohner und erfüllte die Pflicht des Gehens und Zurückkehrens. Es heißt wahrlich, dass es niemanden gibt, der den Zustand eines großen Jüngers erlangt, ohne diese Pflicht erfüllt zu haben. Was die Pflicht des Gehens und Zurückkehrens betrifft, so ist sie genau in jener Weise zu verstehen, wie sie in den Kommentaren zu den Nikāyas dargelegt wird. Er erfüllte diese Pflicht des Gehens und Zurückkehrens zwanzigtausend Jahre lang, starb und wurde in der Götterwelt der Dreiunddreißig wiedergeboren.

එවං සො තාවතිංසභවනෙ අපරාපරං උප්පජ්ජනවසෙන දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො චුතො මනුස්සලොකෙ අනෙකසතක්ඛත්තුං චක්කවත්තිරාජා පදෙසරාජා ච හුත්වා උළාරං මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා අම්හාකං භගවතො උප්පන්නකාලෙ සාවත්ථියං සුමනසෙට්ඨිස්ස ගෙහෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස කනිට්ඨො හුත්වා නිබ්බත්ති. සුභූතීතිස්ස නාමං අහොසි.

Auf diese Weise genoss er, indem er immer wieder im Bereich der Dreiunddreißig wiedergeboren wurde, das göttliche Wohlergehen. Nachdem er von dort verschieden war, wurde er in der Menschenwelt viele hundert Male als Weltherrscher und als Regionalherrscher wiedergeboren, genoss die großartige menschliche Herrlichkeit und wurde zur Zeit, als unser Erhabener erschien, in Sāvatthī im Hause des Großkaufmanns Sumana als jüngerer Bruder von Anāthapiṇḍika wiedergeboren. Sein Name war Subhūti.

තෙන ච සමයෙන අම්හාකං භගවා ලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කො අනුපුබ්බෙන රාජගහං ගන්ත්වා තත්ථ වෙළුවනපටිග්ගහණාදිනා ලොකානුග්ගහං කරොන්තො රාජගහං උපනිස්සාය සීතවනෙ විහාසි. තදා අනාථපිණ්ඩිකො සෙට්ඨි සාවත්ථියං උට්ඨානකං භණ්ඩං ගහෙත්වා අත්තනො සහායස්ස රාජගහසෙට්ඨිනො ගෙහං ගන්ත්වා බුද්ධුප්පාදං සුත්වා සත්ථාරං සීතවනෙ විහරන්තං උපසඞ්කමිත්වා පඨමදස්සනෙනෙව සොතාපත්තිඵලෙ පතිට්ඨාය [Pg.35] සත්ථාරං සාවත්ථිං ආගමනත්ථාය යාචිත්වා තතො පඤ්චචත්තාලීසයොජනෙ මග්ගෙ යොජනෙ යොජනෙ සතසහස්සපරිච්චාගෙන විහාරෙ පතිට්ඨාපෙත්වා සාවත්ථියං අට්ඨකරීසප්පමාණං ජෙතස්ස කුමාරස්ස උය්‍යානභූමිං කොටිසන්ථාරෙන කිණිත්වා තත්ථ භගවතො විහාරං කාරෙත්වා අදාසි. විහාරමහදිවසෙ අයං සුභූතිකුටුම්බිකො අනාථපිණ්ඩිකසෙට්ඨිනා සද්ධිං ගන්ත්වා ධම්මං සුණන්තො සද්ධං පටිලභිත්වා පබ්බජි. සො උපසම්පන්නො ද්වෙ මාතිකා පගුණා කත්වා කම්මට්ඨානං කථාපෙත්වා අරඤ්ඤෙ සමණධම්මං කරොන්තො මෙත්තාඣානං නිබ්බත්තෙත්වා තං පාදකං කත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Zu jener Zeit war unser Erhabener in der Welt erschienen und hatte das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt. Er reiste nacheinander nach Rājagaha, erwies dort der Welt Wohltaten, beginnend mit der Annahme des Veḷuvana-Hains, und verweilte im Sītavana-Wald nahe Rājagaha. Damals nahm der Großkaufmann Anāthapiṇḍika in Sāvatthī die dort hergestellten Waren, reiste zum Hause seines Freundes, des Großkaufmanns von Rājagaha, und als er dort vom Erscheinen des Buddhas hörte, suchte er den im Sītavana-Wald verweilenden Meister auf. Schon bei der ersten Begegnung fest etabliert in der Frucht des Stromeintritts, bat er den Meister, nach Sāvatthī zu kommen. Auf dem fünfundvierzig Meilen langen Weg dorthin ließ er auf jeder einzelnen Meile für jeweils hunderttausend Münzen Klöster errichten. In Sāvatthī erwarb er das acht Karīsas große Parkgelände des Prinzen Jeta, indem er es lückenlos mit Goldmünzen auslegte, ließ darauf ein Kloster für den Erhabenen erbauen und schenkte es ihm. Am Tag der feierlichen Übergabe des Klosters ging der Hausvater Subhūti zusammen mit dem Großkaufmann Anāthapiṇḍika dorthin, und während er der Lehre lauschte, erlangte er Vertrauen und trat in den Orden ein. Nach seiner Vollordination lernte er die beiden Matrikas gründlich auswendig, ließ sich ein Meditationsobjekt erklären, praktizierte im Wald die Pflichten eines Asketen, erlangte die Vertiefung der liebenden Güte, machte diese zur Grundlage, entfaltete die Einsicht und erreichte die Heiligkeit.

සො ධම්මං දෙසෙන්තො යස්මා සත්ථාරා දෙසිතනියාමෙන අනොදිස්සකං කත්වා දෙසෙති, තස්මා අරණවිහාරීනං අග්ගො නාම ජාතො. යස්මා ච පිණ්ඩාය චරන්තො ඝරෙ ඝරෙ මෙත්තාඣානං සමාපජ්ජිත්වා වුට්ඨාය භික්ඛං පටිග්ගණ්හාති ‘‘එවං දායකානං මහප්ඵලං භවිස්සතී’’ති, තස්මා දක්ඛිණෙය්‍යානං අග්ගො නාම ජාතො. තෙන නං භගවා ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං අරණවිහාරීනං දක්ඛිණෙය්‍යානඤ්ච යදිදං සුභූතී’’ති (අ. නි. 1.198, 201) ද්වයඞ්ගසමන්නාගතෙ අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි. එවමයං මහාථෙරො අත්තනා පූරිතපාරමීනං ඵලස්ස මත්ථකං අරහත්තං පත්වා ලොකෙ අභිඤ්ඤාතො අභිලක්ඛිතො හුත්වා බහුජනහිතාය ජනපදචාරිකං චරන්තො අනුපුබ්බෙන රාජගහං අගමාසි.

Wenn er die Lehre verkündete, tat er dies auf unpersönliche Weise, genau so, wie es der Meister gelehrt hatte; daher wurde er zum Ersten unter den im Konfliktfreien Verweilenden. Und da er, wenn er auf Almosengang ging, vor jedem Haus in die Vertiefung der liebenden Güte eintrat, daraus erwachte und erst dann die Almosen entgegennahm, in dem Gedanken: „So wird es für die Spender von großem Segen sein“, wurde er zum Ersten unter den Spendenwürdigen. Deswegen setzte ihn der Erhabene mit den Worten in diese höchste, mit zwei Eigenschaften ausgestattete Position ein: „Dies ist der Erste, o Mönche, unter meinen Mönchsjüngern, die im Konfliktfreien verweilen und spendenwürdig sind, nämlich Subhūti.“ Auf diese Weise erreichte dieser große Ältere die Arahantschaft, die die Krönung der Früchte der von ihm selbst erfüllten Vollkommenheiten war, wurde in der Welt weithin bekannt und hochgeachtet und wanderte zum Wohle der vielen Menschen durch das Land, bis er schließlich nach Rājagaha gelangte.

රාජා බිම්බිසාරො ථෙරස්ස ආගමනං සුත්වා උපසඞ්කමිත්වා වන්දිත්වා ‘‘ඉධෙව, භන්තෙ, වසථ, වසනට්ඨානං වො කරිස්සාමී’’ති වත්වා පක්කන්තො විස්සරි. ථෙරො සෙනාසනං අලභන්තො අබ්භොකාසෙ වීතිනාමෙසි. ථෙරස්සානුභාවෙන දෙවො න වස්සති. මනුස්සා අවුට්ඨිතාය උපද්දුතා රඤ්ඤො නිවෙසනද්වාරෙ උක්කුට්ඨිං අකංසු. රාජා ‘‘කෙන නු ඛො කාරණෙන දෙවො න වස්සතී’’ති වීමංසන්තො ‘‘ථෙරස්ස අබ්භොකාසවාසෙන මඤ්ඤෙ න වස්සතී’’ති චින්තෙත්වා තස්ස පණ්ණකුටිං කාරාපෙත්වා ‘‘ඉමිස්සං, භන්තෙ, පණ්ණකුටියං වසථා’’ති වත්වා වන්දිත්වා පක්කාමි. ථෙරො කුටිං පවිසිත්වා තිණසන්ථාරකෙ පල්ලඞ්කෙන නිසීදි. තදා දෙවො ථොකං ථොකං ඵුසායති, න සම්මාධාරං අනුපවෙච්ඡති. අථ ථෙරො ලොකස්ස අවුට්ඨිකභයං විධමිතුකාමො [Pg.36] අත්තනො අජ්ඣත්තිකබාහිරවත්ථුකස්ස පරිස්සයස්ස අභාවං පවෙදෙන්තො ‘‘ඡන්නා මෙ කුටිකා’’ති (ථෙරගා. 1) ගාථමාහ. තස්සත්ථො ථෙරගාථායං වුත්තොයෙව.

König Bimbisāra hörte von der Ankunft des Ehrwürdigen, suchte ihn auf, erwies ihm die Ehrung und sagte: „Verweilt genau hier, Ehrwürdiger, ich werde Euch eine Wohnstätte errichten.“ Nach diesen Worten ging er weg und vergaß es. Da der Ehrwürdige keine Wohnstätte erhielt, verbrachte er die Zeit unter freiem Himmel. Durch die Geistesmacht des Ehrwürdigen regnete es nicht. Die Menschen, durch die Dürre bedrängt, erhoben am Tor des Königspalastes ein lautes Geschrei. Der König forschte nach: „Aus welchem Grund regnet es wohl nicht?“, dachte sich: „Ich vermute, dass es wegen des Aufenthalts des Ehrwürdigen unter freiem Himmel nicht regnet“, ließ für ihn eine Blätterhütte errichten, sprach: „Residiert in dieser Blätterhütte, Ehrwürdiger!“, erwies ihm die Ehrung und ging fort. Der Ehrwürdige betrat die Hütte und setzte sich mit gekreuzten Beinen auf einer Grasmatte nieder. Da sprühte der Regen nur ganz sacht, doch er ließ keinen rechten Guss herabfallen. Da sprach der Ehrwürdige, der die Furcht der Menschen vor der Dürre vertreiben wollte und das Freisein von jeglicher inneren oder äußeren Bedrängnis kundtat, die Strophe: „Gedeckt ist meine kleine Hütte“ (Theragāthā 1). Deren Bedeutung ist bereits in der Theragāthā dargelegt worden.

කස්මා පනෙතෙ මහාථෙරා අත්තනො ගුණෙ පකාසෙන්තීති? ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා අනධිගතපුබ්බං පරමගම්භීරං අතිවිය සන්තං පණීතං අත්තනා අධිගතලොකුත්තරධම්මං පච්චවෙක්ඛිත්වා පීතිවෙගසමුස්සාහිතඋදානදීපනත්ථං සාසනස්ස නිය්‍යානිකභාවවිභාවනත්ථඤ්ච පරමප්පිච්ඡා අරියා අත්තනො ගුණෙ පකාසෙන්ති. යථා තං ලොකනාථො බොධනෙය්‍යානං අජ්ඣාසයවසෙන ‘‘දසබලසමන්නාගතො, භික්ඛවෙ, තථාගතො චතුවෙසාරජ්ජවිසාරදො’’තිආදිනා (අ. නි. 10.21; ම. නි. 1. 148 අත්ථතො සමානං) අත්තනො ගුණෙ පකාසෙති. එවමයං ථෙරස්ස අඤ්ඤාබ්‍යාකරණගාථාපි අහොසීති.

Warum aber offenbaren diese großen ehrwürdigen Theras ihre eigenen Vorzüge? Indem sie das überweltliche Dhamma (lokuttaradhamma) reflektieren, das sie selbst erlangt haben – welches in dieser langen Zeitspanne zuvor noch nie erlangt worden war, das überaus tiefgründig, zutiefst friedvoll und erhaben ist –, offenbaren die edlen Wesen (ariyā), die von äußerster Wunschlosigkeit sind, ihre eigenen Vorzüge, um einen feierlichen Ausspruch kundzutun, der durch den Drang der Verzückung angeregt wurde, und um die befreiende Natur der Lehre (sāsanassa niyyānikabhāva) zu verdeutlichen. Ebenso wie der Weltbeschützer gemäß den Neigungen derer, die der Belehrung fähig sind, seine eigenen Vorzüge offenbart, indem er sagt: „Ihr Mönche, der Tathāgata ist mit den zehn Kräften ausgestattet, im Besitz der vier Arten der Furchtlosigkeit“, so war auch diese Strophe des Ehrwürdigen eine Erklärung der endgültigen Befreiung (aññābyākaraṇa).

1. එවං සො පත්තඅරහත්තඵලො පත්තඑතදග්ගට්ඨානො ච අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තත්ථ හිමවන්තස්සාති හිමාලයපබ්බතස්ස අවිදූරෙ ආසන්නෙ සමීපෙ පබ්බතපාදෙ මනුස්සානං ගමනාගමනසම්පන්නෙ සඤ්චරණට්ඨානෙති අත්ථො. නිසභො නාම පබ්බතොති පබ්බතානං ජෙට්ඨත්තා නාමෙන නිසභො නාම සෙලමයපබ්බතො අහොසීති සම්බන්ධො. අස්සමො සුකතො මය්හන්ති තත්ථ පබ්බතෙ මය්හං වසනත්ථාය අස්සමො අරඤ්ඤාවාසො සුට්ඨු කතො. කුටිරත්තිට්ඨානදිවාට්ඨානවතිපරික්ඛෙපාදිවසෙන සුන්දරාකාරෙන කතොති අත්ථො. පණ්ණසාලා සුමාපිතාති පණ්ණෙහි ඡාදිතා සාලා මය්හං නිවාසනත්ථාය සුට්ඨු මාපිතා නිට්ඨාපිතාති අත්ථො.

1. Als er nun die Frucht der Heiligkeit (arahattaphala) und die Auszeichnung des höchsten Ranges (etadagga) erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, geriet in freudige Bewegung und sprach, um sein früheres Wirken und Leben (pubbacaritāpadāna) darzulegen, die Worte beginnend mit: „In der Nähe des Himavanta“. Darin bedeutet „himavantassa“: in der Nähe des Himalaya-Gebirges, unweit davon, am Fuße des Berges, an einem Ort des Kommens und Gehens, wo Menschen wandeln. „Ein Berg namens Nisabha“ bezieht sich darauf, dass es aufgrund seiner Erhabenheit unter den Bergen einen felsigen Berg namens Nisabha gab; so ist die Verknüpfung zu verstehen. „Eine Einsiedelei war mir wohlbereitet“ bedeutet: Auf diesem Berg wurde eine Einsiedelei, eine Waldbehausung, gut für meinen Aufenthalt errichtet. Das meint: Sie wurde in schöner Weise angelegt, versehen mit einer Hütte, Nacht- und Taglager, Pfaden, Umzäunungen und dergleichen. „Eine Blätterhütte war wohlgerüstet“ bedeutet: Eine mit Blättern gedeckte Hütte wurde zu meinem Wohnen wohl erschaffen und fertiggestellt.

2. කොසියො නාම නාමෙනාති මාතාපිතූහි කතනාමධෙය්‍යෙන කොසියො නාම. උග්ගතාපනො පාකටතපො ඝොරතපො. එකාකියො අඤ්ඤෙසං අභාවා අහං එව එකො. අදුතියො දුතියතාපසරහිතො ජටිලො ජටාධාරී තාපසො තදා තස්මිං කාලෙ නිසභෙ පබ්බතෙ වසාමි විහරාමීති සම්බන්ධො.

2. „Mit Namen Kosiya genannt“ bedeutet: mit dem von den Eltern gegebenen Namen Kosiya genannt. „Von grimmiger Kasteiung“ (uggatāpano) meint: einer, der eine weithin bekannte, strenge Kasteiung praktiziert. „Ganz allein“ (ekākiyo) bedeutet: wegen des Fehlens anderer war ich ganz allein. „Ohne Gefährten“ (adutiyo) meint: frei von einem zweiten Asketen; ein Asket mit Flechtenhaaren, ein Träger von Haarflechten (jaṭādhārī) – „damals, zu jener Zeit, wohnte und verwelte ich auf dem Berge Nisabha“; so ist der Satzzusammenhang herzustellen.

3. ඵලං මූලඤ්ච පණ්ණඤ්ච, න භුඤ්ජාමි අහං තදාති තදා තස්මිං නිසභපබ්බතෙ වසනකාලෙ තිණ්ඩුකාදිඵලං මුළාලාදිමූලං, කාරපණ්ණාදිපණ්ණඤ්ච රුක්ඛතො [Pg.37] ඔචිනිත්වා න භුඤ්ජාමීති අත්ථො. එවං සති කථං ජීවතීති තං දස්සෙන්තො පවත්තංව සුපාතාහන්ති ආහ. තත්ථ පවත්තං සයමෙව ජාතං සුපාතං අත්තනො ධම්මතාය පතිතං පණ්ණාදිකං නිස්සාය ආහාරං කත්වා අහං තාවදෙ තස්මිං කාලෙ ජීවාමි ජීවිකං කප්පෙමීති සම්බන්ධො. ‘‘පවත්තපණ්ඩුපණ්ණානී’’ති වා පාඨො, තස්ස සයමෙව පතිතානි පණ්ඩුපණ්ණානි රුක්ඛපත්තානි උපනිස්සාය ජීවාමීති අත්ථො.

3. „Früchte, Wurzeln und Blätter aß ich damals nicht“ bedeutet: Damals, zur Zeit des Aufenthaltes auf dem Berge Nisabha, pflückte ich keine Früchte wie die Tinduka-Frucht, keine Wurzeln wie Lotuswurzeln und keine Blätter wie Kārapanna-Blätter von den Bäumen, um sie zu essen. Wenn dem so ist, wie lebte er dann? Um dies aufzuzeigen, sprach er: „pavattaṃva supātāhaṃ“ (nur was von selbst herabgefallen war). Darin bedeutet „pavattaṃ“: von selbst entstanden; „supātaṃ“: durch ein eigenes Naturgesetz herabgefallene Blätter und dergleichen. Indem ich mich davon ernährte, lebte ich damals und fristete mein Dasein – so ist der Zusammenhang herzustellen. Es gibt auch die Lesart „pavatta-paṇḍu-paṇṇāni“, was bedeutet: Ich lebte, indem ich mich auf die von selbst abgefallenen, gelben Blätter der Bäume stützte.

4. නාහං කොපෙමි ආජීවන්ති අහං ජීවිතං චජමානොපි පරිච්චාගං කුරුමානොපි තණ්හාවසෙන ඵලමූලාදිආහාරපරියෙසනාය සම්මා ආජීවං න කොපෙමි න නාසෙමීති සම්බන්ධො. ආරාධෙමි සකං චිත්තන්ති සකං චිත්තං අත්තනො මනං අප්පිච්ඡතාය සන්තුට්ඨියා ච ආරාධෙමි පසාදෙමි. විවජ්ජෙමි අනෙසනන්ති වෙජ්ජකම්මදූතකම්මාදිවසෙන අනෙසනං අයුත්තපරියෙසනං විවජ්ජෙමි දූරං කරොමි.

4. „Ich verderbe meinen Lebensunterhalt nicht“ bedeutet: Selbst wenn ich mein Leben aufgeben müsste, selbst wenn ich dieses Opfer brächte, verletze oder zerstöre ich meinen rechten Lebensunterhalt nicht durch die von Begehren geleitete Suche nach Nahrung wie Früchten und Wurzeln – so ist der Zusammenhang herzustellen. „Ich erfreue meinen eigenen Geist“ bedeutet: Ich erfreue und kläre meinen eigenen Geist durch Wunschlosigkeit und Zufriedenheit. „Ich meide falschen Erwerb“ bedeutet: Ich meide und halte mich fern von falschem Lebensunterhalt (anesana), wie dem Ausüben von Heilkunst, Botendiensten und dergleichen, was eine ungebührliche Suche darstellt.

5. රාගූපසංහිතං චිත්තන්ති යදා යස්මිං කාලෙ මම රාගෙන සම්පයුත්තං චිත්තං උප්පජ්ජති, තදා සයමෙව අත්තනායෙව පච්චවෙක්ඛාමි ඤාණෙන පටිවෙක්ඛිත්වා විනොදෙමි. එකග්ගො තං දමෙමහන්ති අහං එකස්මිං කම්මට්ඨානාරම්මණෙ අග්ගො සමාහිතො තං රාගචිත්තං දමෙමි දමනං කරොමි.

5. „Ein von Begierde ergriffener Geist“ bedeutet: Wann immer in mir ein mit Begierde verbundenes Bewusstsein entsteht, betrachte ich es sogleich selbst, untersuche es mit Erkenntnis und vertreibe es. „Einspitzig bezähme ich ihn“ bedeutet: Indem ich auf ein einziges Meditationsobjekt (kammaṭṭhānārammaṇa) ausgerichtet und gesammelt bin, bezähme ich jenen von Begierde erfüllten Geist und führe die Bezähmung durch.

6. රජ්ජසෙ රජ්ජනීයෙ චාති රජ්ජනීයෙ අල්ලීයිතබ්බෙ රූපාරම්මණාදිවත්ථුස්මිං රජ්ජසෙ අල්ලීනො අසි භවසි. දුස්සනීයෙ ච දුස්සසෙති දූසිතබ්බෙ දොසකරණවත්ථුස්මිං දූසකො අසි. මුය්හසෙ මොහනීයෙ චාති මොහිතබ්බෙ මොහකරණවත්ථුස්මිං මොය්හසි මූළ්හො අසි භවසි. තස්මා තුවං වනා වනතො අරඤ්ඤවාසතො නික්ඛමස්සු අපගච්ඡාහීති එවං අත්තානං දමෙමීති සම්බන්ධො.

6. „Du begehrst, was der Begierde verfällt“ bedeutet: Bei Dingen wie sichtbaren Formen, die zum Anhaften reizen, bist du voller Begierde und haftest an. „Und du hassest, was dem Hasse verfällt“ meint: Bei Objekten, die Ärger hervorrufen, bist du voller Feindseligkeit. „Und du bist verwirrt bei dem, was der Verwirrung verfällt“ meint: Bei Dingen, die Verblendung verursachen, bist du verwirrt und verblendet. „Darum ziehe fort aus dem Walde, weiche aus dem Waldesleben!“ Auf diese Weise bezähme ich mich selbst – so ist der Zusammenhang.

24. තිම්බරූසකවණ්ණාභොති සුවණ්ණතිම්බරූසකවණ්ණාභො, ජම්බොනදසුවණ්ණවණ්ණොති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

24. „Von der Farbe der Timbarūsa-Frucht“ bedeutet: mit dem Glanz einer goldenen, reifen Tinduka-Frucht; das meint: von der Farbe des edelsten Jambonada-Goldes. Der Rest ist leicht verständlich.

සුභූතිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Subhūti ist abgeschlossen.

2. උපවානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung der Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Upavāna.

පදුමුත්තරො [Pg.38] නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො උපවානත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ දලිද්දකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො භගවති පරිනිබ්බුතෙ තස්ස ධාතුං ගහෙත්වා මනුස්සදෙවනාගගරුළකුම්භණ්ඩයක්ඛගන්ධබ්බෙහි සත්තරතනමයෙ සත්තයොජනිකෙ ථූපෙ කතෙ තත්ථ සුධොතං අත්තනො උත්තරසාටකං වෙළග්ගෙ ලග්ගෙත්වා ආබන්ධිත්වා ධජං කත්වා පූජං අකාසි. තං ගහෙත්වා අභිසම්මතකො නාම යක්ඛසෙනාපති දෙවෙහි චෙතියපූජාරක්ඛණත්ථං ඨපිතො අදිස්සමානකායො තං ආකාසෙ ධාරෙන්තො චෙතියං තික්ඛත්තුං පදක්ඛිණං අකාසි. සො තං දිස්වා භිය්‍යොසොමත්තාය පසන්නමානසො හුත්වා තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා උපවානොති ලද්ධනාමො වයප්පත්තො ජෙතවනපටිග්ගහණෙ බුද්ධානුභාවං දිස්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො අරහත්තං පත්වා ඡළභිඤ්ඤො අහොසි. යදා භගවතො අඵාසු අහොසි, තදා ථෙරො උණ්හොදකං තථාරූපං පානකඤ්ච භෙසජ්ජං භගවතො උපනාමෙසි. තෙනස්ස සත්ථුනො රොගො වූපසමි. තස්ස භගවා අනුමොදනං අකාසි.

Mit den Worten „Padumuttaro nāma jino“ beginnt das Apadāna des ehrwürdigen Upavāna Thera. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste angesammelt, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭūpanissayāni puññāni) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer armen Familie wiedergeboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte und der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, nahm er dessen Reliquie. Als Menschen, Devas, Nagas, Garudas, Kumbhandas, Yakkhas und Gandharvas einen sieben Yojana hohen, aus den sieben Edelsteinen gefertigten Stupa errichteten, befestigte er dort sein gut gewaschenes Obergewand an der Spitze eines Bambusstabs, band es fest, machte daraus eine Flagge und brachte diese als Opfergabe dar. Der Yakkha-General namens Abhisammataka, der von den Devas zum Schutz und zur Verehrung des Schreins eingesetzt worden war und dessen Körper unsichtbar war, nahm dieses Gewand, hielt es am Himmel empor und umrundete den Stupa dreimal rechtsherum. Als jener arme Mann dies sah, wurde sein Geist über die Maßen von Vertrauen und Freude erfüllt. Durch diese verdienstvolle Tat wanderte er unter Devas und Menschen umher, wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in Sāvatthī in einer Brahmanenfamilie geboren und erhielt den Namen Upavāna. Als er das Erwachsenenalter erreicht hatte, sah er bei der Übergabe des Jetavana-Klosters die spirituelle Macht des Buddha, erlangte Glauben, trat in den Orden ein, übte Einsichtsmeditation (Vipassanā) und erreichte die Arahatschaft zusammen mit den sechs höheren Geisteskräften (chaḷabhiñño). Als der Erhabene einmal erkrankte, bot der Thera dem Erhabenen heißes Wasser, entsprechende Getränke und Medizin an. Dadurch wurde die Krankheit des Meisters geheilt, und der Erhabene sprach zu ihm Worte des Dankes und Segens (Anumodana).

52. එවං සො පත්තඅරහත්තඵලො අධිගතඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තත්ථ සබ්බෙසං ලොකියලොකුත්තරධම්මානං පාරගූ පරියොසානං නිබ්බානං ගතො පත්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනො ජිතපඤ්චමාරො භගවා අග්ගික්ඛන්ධො ඉව ඡබ්බණ්ණා බුද්ධරංසියො ජලිත්වා සබ්බලොකං ධම්මපජ්ජොතෙන ඔභාසෙත්වා සම්බුද්ධො සුට්ඨු බුද්ධො අවිජ්ජානිද්දූපගතාය පජාය සවාසනාය කිලෙසනිද්දාය පටිබුද්ධො විකසිතනෙත්තපඞ්කජො පරිනිබ්බුතො ඛන්ධපරිනිබ්බානෙන නිබ්බුතො අදස්සනං ගතොති සම්බන්ධො.

52. Nachdem er so die Frucht der Arahatschaft erlangt und die herausragende Stellung des Ersten (Etadagga) erreicht hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat. Aus freudigem Entzücken verkündete er sein früheres Wirken und sprach die Worte beginnend mit „Padumuttaro nāma jino“. Darin bedeutet: „Padumuttaro nāma jino“: Der Bezwinger namens Padumuttara, der Erhabene, der das jenseitige Ufer aller weltlichen und überweltlichen Phänomene erreicht und das endgültige Nibbāna erlangt hat, der die fünf Māras besiegt hat, welcher gleich einer riesigen Feuersäule die sechserlei Farben der Buddha-Strahlen aufleuchten ließ und die ganze Welt mit dem Licht der Lehre (Dhammapajjota) erhellte; „sambuddho“: der vollkommen und wohl Erwachte, der aus dem Schlaf der Unreinheiten samt allen latenten Neigungen (savāsanāya kilesaniddā) erwacht ist, während die Schar der Lebewesen im Schlaf der Unwissenheit (avijjāniddā) gefangen war; „vikasitanettapaṅkajo“: er, dessen Augen wie geöffnete Lotosblüten sind; „parinibbuto“: erloschen durch das vollkommene Erlöschen der Daseinsgruppen (khandhaparinibbāna) und dem Blick entzogen (adassanaṃ gato). So ist die syntaktische Verknüpfung herzustellen.

57. ජඞ්ඝාති චෙතියකරණකාලෙ උපචිනිතබ්බානං ඉට්ඨකානං ඨපනත්ථාය, නිබන්ධියමානසොපානපන්ති.

57. Mit dem Wort „jaṅghā“ ist die kontinuierlich gefügte Treppenreihe gemeint, die zum Aufschichten der Ziegelsteine während des Baus des Stupas errichtet wurde.

88. සුධොතං [Pg.39] රජකෙනාහන්ති වත්ථධොවකෙන පුරිසෙන සුට්ඨු ධොවිතං සුවිසුද්ධකතං, උත්තරෙය්‍යපටං මම උත්තරසාටකං අහං වෙළග්ගෙ ලග්ගිත්වා ධජං කත්වා උක්ඛිපිං, අම්බරෙ ආකාසෙ උස්සාපෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

88. Die Phrase „sudhotaṃ rajakenāhaṃ“ (von einem Wäscher gut gewaschen) bedeutet: von einem Kleidungsreiniger gut gewaschen und vollkommen sauber gemacht. „Uttareyyapaṭaṃ“ meint mein Obergewand (uttarasāṭaka). „Ich hängte es an die Spitze eines Bambusstabs, machte eine Flagge daraus und zog sie hoch“, das heißt: „ambare“, im Himmel (ākāse), richtete ich sie auf. Der Rest ist leicht verständlich.

උපවානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Upavāna ist abgeschlossen.

3. තිසරණගමනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Tisaraṇagamaniya

නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිකං ආයස්මතො තිසරණගමනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ බන්ධුමතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා අන්ධමාතාපිතරො උපට්ඨාසි. සො එකදිවසං චින්තෙසි – ‘‘අහං මාතාපිතරො උපට්ඨහන්තො පබ්බජිතුං න ලභාමි, යංනූනාහං තීණි සරණානි ගණ්හිස්සාමි, එවං දුග්ගතිතො මොචෙස්සාමී’’ති නිසභං නාම විපස්සිස්ස භගවතො අග්ගසාවකං උපසඞ්කමිත්වා තීණි සරණානි ගණ්හි. සො තානි වස්සසතසහස්සානි රක්ඛිත්වා තෙනෙව කම්මෙන තාවතිංසභවනෙ නිබ්බත්තො, තතො පරං දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථිනගරෙ මහාසාලකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්තවස්සිකොව දාරකෙහි පරිවුතො එකං සඞ්ඝාරාමං අගමාසි. තත්ථ එකො ඛීණාසවත්ථෙරො තස්ස ධම්මං දෙසෙත්වා සරණානි අදාසි. සො තානි ගහෙත්වා පුබ්බෙ අත්තනො රක්ඛිතානි සරණානි සරිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. තං අරහත්තප්පත්තං භගවා උපසම්පාදෙසි.

Mit den Worten „Nagare bandhumatiyā“ beginnt das Apadāna des ehrwürdigen Tisaraṇagamaniya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste angesammelt, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in der Stadt Bandhumatī in einem angesehenen Hause geboren und pflegte seine blinden Eltern. Eines Tages dachte er bei sich: „Da ich meine Eltern pflege, erhalte ich keine Gelegenheit, das Hausleben zu verlassen und Mönch zu werden. Wie wäre es, wenn ich Zuflucht zu den Drei Juwelen nähme? Auf diese Weise werde ich mich aus den niederen Daseinswelten (duggati) befreien.“ Nachdem er dies bedacht hatte, suchte er Nisabha, den Hauptjünger des erhabenen Vipassī, auf und nahm die drei Zufluchten auf sich. Diese hütete er einhunderttausend Jahre lang rein. Durch eben diese Tat wurde er in der Tāvatiṃsa-Götterwelt wiedergeboren. Danach wanderte er zwischen Göttern und Menschen umher, genoss das Glück beider Welten und wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in der Stadt Sāvatthī in einer wohlhabenden Familie (mahāsālakula) geboren. Als er Unterscheidungskraft erlangte, ging er im Alter von nur sieben Jahren, umgeben von anderen Kindern, zu einem Kloster (saṅghārāma). Dort predigte ihm ein von Trieben befreiter Thera (khīṇāsava) das Dhamma und gab ihm die Zufluchten. Als er diese empfing, erinnerte er sich an die zuvor in einem früheren Leben gehüteten Zufluchten, entfaltete die Einsichtsmeditation (Vipassanā) und erlangte die Arahatschaft. Demjenigen, der die Arahatschaft erreicht hatte, erteilte der Erhabene die höhere Weihe (Upasampadā).

106. සො අරහත්තප්පත්තො උපසම්පන්නො හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිමාහ. තත්ථ මාතු උපට්ඨාකො අහුන්ති අහං මාතාපිතූනං උපට්ඨාකො භරකො බන්ධුමතීනගරෙ අහොසින්ති සම්බන්ධො.

106. Nachdem er die Arahatschaft erlangt und die höhere Weihe empfangen hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat und verkündete aus freudigem Entzücken sein früheres Wirken, beginnend mit den Worten „Nagare bandhumatiyā“. Darin bedeutet „mātu upaṭṭhāko ahuṃ“: „Ich war der Pfleger und Versorger meiner Eltern in der Stadt Bandhumatī.“ So ist die syntaktische Verknüpfung.

108. තමන්ධකාරපිහිතාති [Pg.40] මොහන්ධකාරෙන පිහිතා ඡාදිතා. තිවිධග්ගීහි ඩය්හරෙති රාගග්ගිදොසග්ගිමොහග්ගිසඞ්ඛාතෙහි තීහි අග්ගීහි ඩය්හරෙ ඩය්හන්ති සබ්බෙ සත්තාති සම්බන්ධො.

108. Der Ausdruck „tamandhakārapihitā“ bedeutet: durch die Finsternis der Verblendung (moha) verdeckt und verhüllt. „Tividhaggīhi ḍayhare“ bedeutet: Alle Lebewesen werden von den drei Feuern – namentlich dem Feuer der Gier, dem Feuer des Hasses und dem Feuer der Verblendung – verbrannt und versengt. So ist der syntaktische Zusammenhang.

114. අට්ඨ හෙතූ ලභාමහන්ති අට්ඨ කාරණානි සුඛස්ස පච්චයභූතානි කාරණානි ලභාමි අහන්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

114. Die Phrase „aṭṭha hetū labhāmaham“ bedeutet: „Ich erlange acht Ursachen, die als Bedingungen für das Glück dienen.“ Der Rest ist leicht verständlich.

තිසරණගමනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Tisaraṇagamaniya ist abgeschlossen.

4. පඤ්චසීලසමාදානියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pañcasīlasamādāniya

නගරෙ චන්දවතියාතිආදිකං ආයස්මතො පඤ්චසීලසමාදානියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අනොමදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො පුරිමභවෙ කතාකුසලකම්මානුරූපෙන දලිද්දො හුත්වා අප්පන්නපානභොජනො පරෙසං භතිං කත්වා ජීවන්තො සංසාරෙ ආදීනවං ඤත්වා පබ්බජිතුකාමොපි පබ්බජ්ජං අලභමානො අනොමදස්සිස්ස භගවතො සාවකස්ස නිසභත්ථෙරස්ස සන්තිකෙ පඤ්ච සික්ඛාපදානි සමාදියි. දීඝායුකකාලෙ උප්පන්නත්තා වස්සසතසහස්සානි සීලං පරිපාලෙසි. තෙන කම්මෙන සො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ වෙසාලියං මහාභොගකුලෙ නිබ්බත්තො. මාතාපිතරො සීලං සමාදියන්තෙ දිස්වා අත්තනො සීලං සරිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පත්වා පබ්බජි.

Mit den Worten „Nagare candavatiyā“ beginnt das Apadāna des ehrwürdigen Pañcasīlasamādāniya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste angesammelt, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten. Zur Zeit des erhabenen Anomadassī wurde er in einer Familie geboren. Entsprechend den in früheren Existenzen begangenen unheilsamen Handlungen war er arm, besaß nur wenig Speise und Trank und fristete sein Leben, indem er Lohnarbeit für andere verrichtete. Da er das Elend im Daseinskreislauf (saṃsāra) erkannte, wollte er das Hausleben verlassen, konnte jedoch die Ordination nicht erlangen. Da nahm er in der Gegenwart des Thera Nisabha, eines Jüngers des erhabenen Anomadassī, die fünf Sittlichkeitsregeln (sikkhāpadāni) auf sich. Weil er in einer Epoche mit langer Lebensdauer geboren worden war, hütete er diese Tugendregeln einhunderttausend Jahre lang rein. Durch dieses heilsame Werk wanderte er unter Göttern und Menschen umher und wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in Vesālī in einer sehr wohlhabenden Familie (mahābhogakula) geboren. Als er seine Eltern sah, wie sie die Tugendregeln einhielten, erinnerte er sich an seine eigene Tugendpraxis aus der Vergangenheit, entfaltete die Einsichtsmeditation (Vipassanā), erlangte die Arahatschaft und trat in den Orden ein.

134. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො උදානවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නගරෙ චන්දවතියාතිආදිමාහ. භතකො ආසහං තදාති තදා මම පුඤ්ඤකරණකාලෙ අහං භතකො භතියා කම්මකාරකො ආසිං අහොසිං. පරකම්මායනෙ යුත්තොති භතියා පරෙසං කම්මකරණෙ ආයුත්තො යොජිතො ඔකාසාභාවෙන සංසාරතො මුච්චනත්ථාය අහං පබ්බජ්ජං න ලභාමි.

134. Sich an seine eigene frühere Tat erinnernd, sprach er, von Freude erfüllt, um im Wege eines feierlichen Ausspruchs (Udāna) sein früheres Wirken (Apadāna) zu verkünden: „In der Stadt Candavatī...“ usw. „Ein Lohnarbeiter war ich damals“ (bhatako āsahaṃ tadā) bedeutet: Damals, zur Zeit meines Verdienstwirkens, war ich ein Lohnarbeiter, ein Arbeiter für Lohn. „Beschäftigt mit der Arbeit für andere“ (parakammāyane yutto) bedeutet: mit dem Verrichten von Arbeit für andere gegen Lohn beschäftigt, eingesetzt; aus Mangel an Gelegenheit erhielt ich nicht das Hinausgehen in die Hauslosigkeit (die Ordination), um aus dem Saṃsāra befreit zu werden.

135. මහන්ධකාරපිහිතාති මහන්තෙහි කිලෙසන්ධකාරෙහි පිහිතා සංවුතා ථකිතා. තිවිධග්ගීහි ඩය්හරෙති නරකග්ගිපෙතග්ගිසංසාරග්ගිසඞ්ඛාතෙහි තීහි [Pg.41] අග්ගීහි ඩය්හන්ති. අහං පන කෙන උපායෙන කෙන කාරණෙන විසංයුත්තො භවෙය්‍යන්ති අත්ථො.

135. „Von großer Finsternis verhüllt“ (mahandhakārapihitā) bedeutet: von den großen Finsternissen der Befleckungen verhüllt, bedeckt, verschlossen. „Sie brennen durch die dreifachen Feuer“ (tividhaggīhi ḍayhare) bedeutet: Sie werden durch die drei Feuer verbrannt, die als das Höllenfeuer, das Geisterfeuer und das Saṃsāra-Feuer bezeichnet werden. „Wie aber [= durch welches Mittel, aus welchem Grund] könnte ich frei von Bindungen sein?“ – dies ist die Bedeutung.

136. දෙය්‍යධම්මො අන්නපානාදිදාතබ්බයුත්තකං වත්ථු මය්හං නත්ථි, තස්සාභාවෙන අහං වරාකො දුක්ඛිතො භතකො භතියා ජීවනකො යංනූනාහං පඤ්චසීලං රක්ඛෙය්‍යං පරිපූරයන්ති පඤ්චසීලං සමාදියිත්වා පරිපූරෙන්තො යංනූන රක්ඛෙය්‍යං සාධුකං භද්දකං සුන්දරං කත්වා පරිපාලෙය්‍යන්ති අත්ථො.

136. „Eine Gabe (deyyadhammo) [nämlich ein zu spendender Gegenstand, wie Speise, Trank usw., der zu geben angemessen ist] besitze ich nicht. Wegen des Fehlens desselben bin ich ein armseliger, leidender Lohnarbeiter, der von seinem Lohn lebt. Wie wäre es, wenn ich die fünf Tugendregeln bewahren und erfüllen würde?“ (yaṃnūnāhaṃ pañcasīlaṃ rakkheyyaṃ paripūraya) bedeutet: Wenn ich doch die fünf Tugendregeln auf mich nehmen, sie erfüllen, gut, vortrefflich und schön bewahren und behüten würde! – dies ist die Bedeutung.

148. ස්වාහං යසමනුභවින්ති සො අහං දෙවමනුස්සෙසු මහන්තං යසං අනුභවිං තෙසං සීලානං වාහසා ආනුභාවෙනාති අත්ථො. කප්පකොටිම්පි තෙසං සීලානං ඵලං කිත්තෙන්තො එකකොට්ඨාසමෙව කිත්තයෙ පාකටං කරෙය්‍යන්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

148. „Ich, der ich solches Ansehen genoss“ (svāhaṃ yasamanubhaviṃ) bedeutet: Eben ich genoss unter Göttern und Menschen großes Ansehen, und zwar aufgrund und durch die Kraft jener Tugendregeln – dies ist die Bedeutung. „Selbst in zehn Millionen Äonen“ (kappakoṭimpi): Wenn man die Frucht jener Tugendregeln verkünden würde, könnte man nur einen einzigen Teil davon verkünden, d. h. offenbar machen – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

පඤ්චසීලසමාදානියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Pañcasīlasamādāniya ist abgeschlossen.

5. අන්නසංසාවකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Theras Annasaṃsāvaka

සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො අන්නසංසාවකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පිණ්ඩාය චරන්තං ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණබ්‍යාමප්පභාමණ්ඩලොපසොභිතං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො භගවන්තං නිමන්තෙත්වා ගෙහං නෙත්වා වරඅන්නපානෙන සන්තප්පෙත්වා සම්පවාරෙත්වා භොජෙසි. සො තෙනෙව චිත්තප්පසාදෙන තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො චවිත්වා මනුස්සලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො අපරාපරං දෙවමනුස්සසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො සාසනෙ පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. සො පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤනාමවසෙන අන්නසංසාවකත්ථෙරොති පාකටනාමො අහොසි.

„Den Erleuchteten von goldener Farbe...“ (suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ) usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Annasaṃsāvaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Grundlagen geschaffen. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer angesehenen Familie geboren. Als er den Erhabenen auf Almosengang erblickte, der mit den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes geziert und von einer ein Klafter weiten Aura umgeben war, wurde sein Geist von reinem Vertrauen erfüllt. Er lud den Erhabenen ein, geleitete ihn in sein Haus, erfreute und bewirtete ihn reichlich mit vorzüglicher Speise und Trank und reichte ihm das Mahl. Allein durch dieses reine Vertrauen des Geistes schied er aus jener Existenz und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort göttliches Glück erfahren hatte, schied er von dort und wurde in der Menschenwelt wiedergeboren. Nach dem Erfahren von menschlichem Glück und dem darauffolgenden abwechselnden Genuss von göttlichem und menschlichem Glück wurde er in diesem Buddha-Zeitalter in einer guten Familie geboren. Er gewann Vertrauen in die Lehre, ging in die Hauslosigkeit hinaus, entfaltete die Einsicht (Vipassanā) und erlangte die Arahatschaft. Aufgrund des Namens seiner früher vollbrachten heilsamen Tat wurde er als der Thera Annasaṃsāvaka weithin bekannt.

155-6. සො [Pg.42] අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො ‘‘එවං මයා ඉමිනා පුඤ්ඤසම්භාරානුභාවෙන පත්තං අරහත්ත’’න්ති අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං උදානවසෙන පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණන්තිආදිමාහ. තත්ථ සුවණ්ණස්ස වණ්ණො විය වණ්ණො යස්ස භගවතො සොයං සුවණ්ණවණ්ණො, තං සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධං සිද්ධත්ථන්ති අත්ථො. ගච්ඡන්තං අන්තරාපණෙති වෙස්සානං ආපණපන්තීනං අන්තරවීථියං ගච්ඡමානං. කඤ්චනග්ඝියසංකාසන්ති සුවණ්ණතොරණසදිසං බාත්තිංසවරලක්ඛණං ද්වත්තිංසවරලක්ඛණෙහි සම්පන්නං ලොකපජ්ජොතං සකලලොකදීපභූතං අප්පමෙය්‍යං පමාණවිරහිතං අනොපමං උපමාවිරහිතං ජුතින්ධරං පභාධාරං නීලපීතාදිඡබ්බණ්ණබුද්ධරංසියො ධාරකං සිද්ධත්ථං දිස්වා පරමං උත්තමං පීතිං අලත්ථං අලභින්ති සම්බන්ධො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

155-6. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um im Wege eines feierlichen Ausspruchs (Udāna) sein früheres Wirken zu verkünden – mit dem Gedanken: „So habe ich durch die Kraft dieser Anhäufung von Verdiensten die Arahatschaft erlangt“ –, den Vers beginnend mit: „Den von goldener Farbe...“ (suvaṇṇavaṇṇaṃ). Darin bedeutet: „Der Erhabene, dessen Farbe wie die Farbe des Goldes ist, ist der Goldfarbene“; „den vollkommen Erleuchteten von goldener Farbe, namens Siddhattha“ – dies ist die Bedeutung. „Gehend auf dem Marktplatz“ (gacchantaṃ antarāpaṇe) bedeutet: wandelnd in den Gassen zwischen den Ladenreihen der Kaufleute. „Einem goldenen Torweg gleichend“ (kañcanagghiyasaṃkāsaṃ) bedeutet: ähnlich einem goldenen Triumphbogen, ausgestattet mit den zweiunddreißig vorzüglichen Merkmalen, das Licht der Welt, der wie eine Leuchte für die ganze Welt geworden ist, unermesslich, ohne Maß, unvergleichlich, ohnegleichen, Glanz tragend, Licht ausstrahlend, die sechsfarbigen Buddha-Strahlen (wie blau, gelb usw.) aussendend. Als ich jenen Siddhattha sah, „erlangte [und empfing] ich die höchste, erhabenste Freude“ – so ist die Satzverknüpfung herzustellen. Der Rest ist leicht verständlich.

අන්නසංසාවකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Annasaṃsāvaka ist abgeschlossen.

6. ධූපදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Theras Dhūpadāyaka

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො ධූපදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සිද්ධත්ථෙ භගවති චිත්තං පසාදෙත්වා තස්ස භගවතො ගන්ධකුටියං චන්දනාගරුකාළානුසාරිආදිනා කතෙහි අනෙකෙහි ධූපෙහි ධූපපූජං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවෙසු ච මනුස්සෙසු ච උභයසම්පත්තියො අනුභවන්තො නිබ්බත්තනිබ්බත්තභවෙ පූජනීයො හුත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පුඤ්ඤසම්භාරානුභාවෙන සාසනෙ පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පත්වා කතධූපපූජාපුඤ්ඤත්තා නාමෙන ධූපදායකත්ථෙරොති සබ්බත්ථ පාකටො. සො පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං දස්සෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. සිද්ධො පරිපුණ්ණො සබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණාදිගුණසඞ්ඛාතො අත්ථො පයොජනං යස්ස භගවතො සොයං සිද්ධත්ථො, තස්ස සිද්ධත්ථස්ස භගවතො භග්‍යාදිගුණවන්තස්ස ලොකජෙට්ඨස්ස සකලලොකුත්තමස්ස තාදිනො ඉට්ඨානිට්ඨෙසු [Pg.43] තාදිසස්ස අචලසභාවස්සාති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

„Dem erhabenen Siddhattha...“ (siddhatthassa bhagavato) usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Dhūpadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Grundlagen geschaffen. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer angesehenen Familie geboren. Er ließ in seinem Herzen Vertrauen zu dem erhabenen Siddhattha entstehen und brachte in der Duftkammer (gandhakuṭi) des Erhabenen mit zahlreichen Räucherstoffen aus Sandelholz, Aloeholz, schwarzem Kalanusari-Holz usw. ein Räucherwerk-Opfer dar. Durch dieses Verdienst genoss er das zweifache Glück unter Göttern und Menschen. In jeder seiner zukünftigen Geburten war er verehrungswürdig. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in einer angesehenen Familie geboren, ging durch die Kraft seiner Anhäufung von Verdiensten in die Hauslosigkeit der Lehre hinaus, entfaltete die Einsicht (Vipassanā) und erlangte die Arahatschaft. Da er das Verdienst erworben hatte, ein Räucherwerk-Opfer dargebracht zu haben, wurde er überall unter dem Namen „Thera Dhūpadāyaka“ bekannt. Nachdem er die Frucht der Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken aufzuzeigen, den Vers beginnend mit: „Dem erhabenen Siddhattha...“ (siddhatthassa bhagavato). „Siddhattha“ bedeutet: Er, dessen Ziel und Nutzen, bestehend aus Eigenschaften wie der Allwissenheit usw., vollendet und vollkommen verwirklicht ist, ist Siddhattha. „Dem erhabenen Siddhattha“ bedeutet: dem Erhabenen, dem Besitzer von Vorzügen wie dem Glück, dem Ältesten der Welt, dem Höchsten der ganzen Welt, dem Unerschütterlichen (tādino), der in Bezug auf Erwünschtes und Unerwünschtes von gleicher, unerschütterlicher Natur ist – dies ist die Bedeutung. Der Rest hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

ධූපදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Dhūpadāyaka ist abgeschlossen.

7. පුලිනපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Theras Pulinapūjaka

විපස්සිස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො පුලිනපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො සාසනෙ පසන්නචිත්තො චෙතියඞ්ගණබොධියඞ්ගණෙසු පුරාණවාලුකං අපනෙත්වා නවං මුත්තාදලසදිසපණ්ඩරපුලිනං ඔකිරිත්වා මාළකං අලඞ්කරි. තෙන කම්මෙන සො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො තත්ථ දිබ්බෙහි රතනෙහි විජ්ජොතමානෙ අනෙකයොජනෙ කනකවිමානෙ දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො චුතො මනුස්සලොකෙ සත්තරතනසම්පන්නො චක්කවත්තී රාජා හුත්වා මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා අපරාපරං සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො සාසනෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. සො අත්තනො කතපුඤ්ඤනාමසදිසෙන නාමෙන පුලිනපූජකත්ථෙරොති පාකටො.

Der Vers beginnend mit „Vipassissa bhagavato“ ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Pulinapūjaka-Thera. Auch dieser Thera, der unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht hatte, häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) darstellen. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Mit gläubigem Geist in der Lehre des Buddha entfernte er den alten Sand auf dem Schreinplatz und dem Platz um den Bodhi-Baum, streute neuen, weißen Sand aus, der wie Perlen glänzte, und schmückte so die Terrasse (Māḷaka). Durch diese heilsame Tat wurde er in der Götterwelt wiedergeboren; dort genoss er himmlisches Glück in einem goldenen Palast von vielen Meilen Ausdehnung, der von himmlischen Juwelen erstrahlte. Nachdem er von dort verschieden war, wurde er in der Menschenwelt zu einem mit den sieben Juwelen ausgestatteten Weltherrscher-König (Cakkavattī), genoss menschlichen Wohlstand und wanderte von einer Existenz zur anderen im Daseinskreislauf umher. In dieser gegenwärtigen Buddha-Ära wurde er in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren, gewann Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsichtsmeditation (Vipassanā) und erlangte die Arahatschaft. Er wurde unter dem Namen Pulinapūjaka-Thera („der Thera, der Sand opferte“) bekannt, was der von ihm vollbrachten verdienstvollen Tat entsprach.

165. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං දස්සෙන්තො විපස්සිස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තත්ථ විවිධං පස්සතීති විපස්සී, විවිච්ච පස්සතීති වා විපස්සී, විවිධෙ අත්තත්ථපරත්ථාදිභෙදෙ අත්ථෙ පස්සතීති වා විපස්සී, විවිධෙ වොහාරපරමත්ථාදිභෙදෙ පස්සතීති වා විපස්සී, තස්ස විපස්සිස්ස බොධියා පාදපුත්තමෙ උත්තමෙ බොධිරුක්ඛමණ්ඩලමාළකෙ පුරාණපුලිනං වාලුකං ඡඩ්ඩෙත්වා සුද්ධං පණ්ඩරං පුලිනං ආකිරිං සන්ථරිං. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

165. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, um seine frühere Lebensgeschichte aufzuzeigen, den Vers beginnend mit „Vipassissa bhagavato“. Darin bedeutet „Vipassī“: Er sieht auf vielfältige Weise (vividhaṃ passati); oder „Vipassī“: Er sieht abgesondert [von den Trübungen] (vivicca passati); oder „Vipassī“: Er sieht die vielfältigen Arten des eigenen Nutzens und des Nutzens anderer; oder „Vipassī“: Er sieht die vielfältigen Aspekte von konventioneller und absoluter Wahrheit. Am hervorragenden Fuß des Bodhi-Baumes jenes erhabenen Vipassī, auf der edlen Terrasse rund um den Bodhi-Baum, warf ich den alten Sand weg und streute reinen, weißen Sand aus. Der Rest ist leicht zu verstehen.

පුලිනපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Theras Pulinapūjaka ist abgeschlossen.

8. උත්තියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Theras Uttiya.

චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිකං [Pg.44] ආයස්මතො උත්තියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ චන්දභාගානදියං සුසුමාරො හුත්වා නිබ්බත්තො නදීතීරං උපගතං භගවන්තං දිස්වා පසන්නචිත්තො පාරං නෙතුකාමො තීරසමීපෙයෙව නිපජ්ජි. භගවා තස්ස අනුකම්පාය පිට්ඨියං පාදෙ ඨපෙසි. සො තුට්ඨො උදග්ගො පීතිවෙගෙන මහුස්සාහො හුත්වා සොතං ඡින්දන්තො සීඝෙන ජවෙන භගවන්තං පරතීරං නෙසි. භගවා තස්ස චිත්තප්පසාදං ඤත්වා ‘‘අයං ඉතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිස්සති, තතො පට්ඨාය සුගතීසුයෙව සංසරන්තො ඉතො චතුන්නවුතිකප්පෙ අමතං පාපුණිස්සතී’’ති බ්‍යාකරිත්වා පක්කාමි.

Der Vers beginnend mit „Candabhāgā nadītīre“ ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Uttiya-Thera. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf darstellen. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er als Krokodil im Fluss Candabhāgā geboren. Als er den Erhabenen sah, der sich dem Flussufer genähert hatte, wurde sein Herz von gläubigem Vertrauen erfüllt. In dem Wunsch, ihn ans andere Ufer zu bringen, legte er sich ganz nahe am Ufer nieder. Aus Mitgefühl mit ihm setzte der Erhabene seine Füße auf dessen Rücken. Erfreut, erhoben und voller Eifer durch die Kraft der Verzückung durchschnitt er die Strömung und brachte den Erhabenen mit großer Schnelligkeit ans andere Ufer. Als der Erhabene die Reinheit seines Geistes erkannte, weissagte er: „Dieser wird, wenn er aus diesem Leben verscheidet, in der Götterwelt wiedergeboren werden. Von da an wird er nur in glücklichen Daseinsbereichen wandern und im vierundneunzigsten Äon (Kappa) von diesem an das Todlose (Amata, d.h. Nibbāna) erreichen“, und ging dann fort.

සො තථා සුගතීසුයෙව සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං අඤ්ඤතරස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස පුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති, උත්තියොතිස්ස නාමං අකංසු. සො වයප්පත්තො ‘‘අමතං පරියෙසිස්සාමී’’ති පරිබ්බාජකො හුත්වා එකදිවසං භගවන්තං දිස්වා උපසඞ්කමිත්වා වන්දිත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො හුත්වා සාසනෙ පබ්බජිත්වා සීලදිට්ඨීනං අවිසොධිතත්තා විසෙසං නිබ්බත්තෙතුං අසක්කොන්තො අඤ්ඤං භික්ඛුං විසෙසං නිබ්බත්තෙත්වා අඤ්ඤං බ්‍යාකරොන්තං දිස්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා සඞ්ඛෙපෙන ඔවාදං යාචි. සත්ථාපි තස්ස, ‘‘තස්මාතිහ ත්වං, උත්තිය, ආදිමෙව විසොධෙහී’’තිආදිනා (සං. නි. 5.382) සඞ්ඛෙපෙනෙව ඔවාදං අදාසි. සො සත්ථු ඔවාදෙ ඨත්වා විපස්සනං ආරභි. තස්ස ආරද්ධවිපස්සකස්ස ආබාධො උප්පජ්ජි. උප්පන්නෙ ආබාධෙ ජාතසංවෙගො වීරියාරම්භවත්ථුං ඤත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

So wanderte er nur in glücklichen Daseinsbereichen umher und wurde in dieser Buddha-Ära in Sāvatthī als Sohn eines bestimmten Brahmanen geboren; man gab ihm den Namen Uttiya. Als er herangewachsen war, dachte er: „Ich will das Todlose suchen“, und wurde ein wandernder Asket (Paribbājaka). Als er eines Tages den Erhabenen sah, trat er an ihn heran, erwies ihm Reverenz, hörte die Lehre, erlangte Glauben, trat in den Orden ein, war jedoch, da seine Tugend und seine Ansichten noch nicht gereinigt waren, nicht in der Lage, die übermenschlichen Zustände (die höheren geistigen Errungenschaften) hervorzubringen. Als er einen anderen Mönch sah, der die höheren geistigen Errungenschaften verwirklicht hatte und die endgültige Befreiung verkündete, trat er vor den Meister und bat um eine kurze Unterweisung. Auch der Meister gab ihm eine kurze Unterweisung mit den Worten: „Darum, Uttiya, reinige zuerst das Fundament (die Tugend) ...“ Er hielt sich an die Unterweisung des Meisters und begann mit der Einsichtsmeditation (Vipassanā). Während er die Einsichtsmeditation eifrig ausübte, überkam ihn eine Krankheit. Als die Krankheit auftrat, empfand er tiefe Erschütterung, erkannte den Anlass für tatkräftiges Streben, entfaltete die Einsichtsmeditation weiter und erlangte die Arahatschaft.

169. එවං සො කතසම්භාරානුරූපෙන පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිමාහ. තත්ථ චන්දභාගානදීතීරෙති පරිසුද්ධපණ්ඩරපුලිනතලෙහි ච පභාසම්පන්නපසන්නමධුරොදකපරිපුණ්ණතාය ච චන්දප්පභාකිරණසස්සිරීකාභා නදමානා සද්දං කුරුමානා ගච්ඡතීති චන්දභාගානදී, තස්සා චන්දභාගානදියා තීරෙ සුසුමාරො අහොසින්ති සම්බන්ධො. තත්ථ [Pg.45] සුසුමාරොති ඛුද්දකමච්ඡගුම්බෙ ඛණ්ඩාඛණ්ඩිකං කරොන්තො මාරෙතීති සුසුමාරො, චණ්ඩමච්ඡො කුම්භීලොති අත්ථො. සභොජනපසුතොහන්ති අහං සභොජනෙ සකගොචරෙ පසුතො බ්‍යාවටො. නදීතිත්ථං අගච්ඡහන්ති භගවතො ආගමනකාලෙ අහං නදීතිත්ථං අගච්ඡිං පත්තොම්හි.

169. So erinnerte sich dieser Thera, der entsprechend den von ihm angesammelten Grundlagen die Frucht der Arahatschaft erlangt hatte, an seine frühere Tat und sprach voller Freude, um seine frühere Lebensgeschichte darzulegen, den Vers beginnend mit „Candabhāgānadītīre“. Darin bedeutet „am Ufer des Flusses Candabhāgā“: Der Fluss wird Candabhāgā genannt, weil er mit Ufern aus reinem, weißem Sand gesegnet ist, voll von glänzendem, klarem und süßem Wasser ist, dessen Schönheit vom Schein der Mondstrahlen erhellt wird, und er rauschend und Töne erzeugend dahinfließt; an dem Ufer dieses Candabhāgā-Flusses war ich ein Krokodil (susumāro) – so ist der Zusammenhang herzustellen. Darin bedeutet „Krokodil“ (susumāro): Es tötet kleine Fischschwärme, indem es sie in Stücke reißt; ein wilder Fisch, ein Kaiman (kumbhīlo) ist die Bedeutung. „Sabhojanapasuto ahaṃ“ bedeutet: Ich war emsig bemüht bei der Nahrungssuche in meinem eigenen Weidegebiet. „Nadītitthaṃ agacchiṃ ahaṃ“ bedeutet: Zur Zeit der Ankunft des Erhabenen ging ich zur Flussübergangsstelle, ich kam dort an.

170. සිද්ධත්ථො තම්හි සමයෙති තස්මිං මම තිත්ථගමනකාලෙ සිද්ධත්ථො භගවා අග්ගපුග්ගලො සබ්බසත්තෙසු ජෙට්ඨො සෙට්ඨො සයම්භූ සයමෙව භූතො ජාතො බුද්ධභූතො සො භගවා නදිං තරිතුකාමො නදීතීරං උපාගමි.

170. „Siddhattho zu jener Zeit“ bedeutet: Zu jener Zeit, als ich an die Übergangsstelle ging, kam der erhabene Siddhattha – die hervorragendste Persönlichkeit, der Älteste und Edelste unter allen Lebewesen, der Selbstgewordene (Sayambhū), der aus sich selbst heraus zum Buddha Gewordene –, da er den Fluss zu überqueren wünschte, an das Flussufer.

172. පෙත්තිකං විසයං මය්හන්ති මය්හං පිතුපිතාමහාදීහි පරම්පරානීතං, යදිදං සම්පත්තසම්පත්තමහානුභාවානං තරණන්ති අත්ථො.

172. „Mein väterliches Gebiet“ bedeutet: Das, was mir von meinen Vätern und Großvätern in Nachfolge überliefert wurde. Die Bedeutung ist: Dieses Überqueren derer, die mit großer Macht und Herrlichkeit herangenaht sind, gehört zu meinem väterlichen Erbe.

173. මම උග්ගජ්ජනං සුත්වාති මය්හං උග්ගජ්ජනං ආරාධනං සුත්වා මහාමුනි භගවා අභිරුහීති සම්බන්ධො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

173. „Als er mein Brüllen vernahm“ bedeutet: Nachdem er mein Brüllen, also meine Bitte, vernommen hatte, bestieg der Erhabene, der große Weise (Mahāmuni), meinen Rücken – so ist der Zusammenhang. Der Rest versteht sich von selbst.

උත්තියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Theras Uttiya ist abgeschlossen.

9. එකඤ්ජලිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Theras Ekañjalika.

සුවණ්ණවණ්ණන්තිආදිකං ආයස්මතො එකඤ්ජලිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො පිණ්ඩාය චරන්තං විපස්සිං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වා අට්ඨාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ පූජනීයො හුත්වා උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා සාසනෙ පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි. පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤවසෙන එකඤ්ජලිකත්ථෙරොති පාකටො.

Der Vers beginnend mit „Suvaṇṇavaṇṇa“ ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Ekañjalika-Thera. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine starke Stütze für die Befreiung darstellen, und wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Einsicht erlangte, gewann er Vertrauen in die Dreifaltigen Juwelen. Als er den erhabenen Vipassī sah, der auf Almosengang war, stand er mit von Vertrauen erfülltem Geist da, erhob ehrfurchtsvoll seine Hände mit zusammengelegten Handflächen und verharrte so. Durch diese heilsame Tat wanderte er unter Göttern und Menschen, wurde überall verehrt, genoss beide Arten von Wohlstand (menschlichen und himmlischen) und wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer wohlhabenden Familie geboren. Er gewann Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsichtsmeditation und gründete sich in der Arahatschaft. Aufgrund seiner ehemals vollbrachten verdienstvollen Tat wurde er als Ekañjalika-Thera („der Thera, der die Hände ehrerbietig zusammenlegte“) bekannt.

180. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා තං හත්ථතලෙ ආමලකං විය දිස්වා උදානවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණන්තිආදිමාහ. විපස්සිං සත්ථවාහග්ගන්ති වාණිජෙ කන්තාරා වහති තාරෙතීති සත්ථවාහො[Pg.46]. වාළකන්තාරා චොළකන්තාරා දුබ්භික්ඛකන්තාරා නිරුදකකන්තාරා යක්ඛකන්තාරා අප්පභක්ඛකන්තාරා ච තාරෙති උත්තාරෙති පතාරෙති නිත්තාරෙති ඛෙමන්තභූමිං පාපෙතීති අත්ථො. කො සො? වාණිජජෙට්ඨකො. සත්ථවාහසදිසත්තා අයම්පි භගවා සත්ථවාහො. තථා හි සො තිවිධං බොධිං පත්ථයන්තෙ කතපුඤ්ඤසම්භාරෙ සත්තෙ ජාතිකන්තාරා ජරාකන්තාරා බ්‍යාධිකන්තාරා මරණකන්තාරා සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසකන්තාරා ච සබ්බස්මා සංසාරකන්තාරා ච තාරෙති උත්තාරෙති පතාරෙති නිත්තාරෙති නිබ්බානථලං පාපෙතීති අත්ථො. සත්ථවාහො ච සො අග්ගො සෙට්ඨො පධානො චාති සත්ථවාහග්ගො, තං සත්ථවාහග්ගං විපස්සිං සම්බුද්ධන්ති සම්බන්ධො. නරවරං විනායකන්ති නරානං අන්තරෙ අසිථිලපරක්කමොති නරවීරො, තං. විසෙසෙන කතපුඤ්ඤසම්භාරෙ සත්තෙ නෙති නිබ්බානපුරං පාපෙතීති විනායකො, තං.

180. Indem er sich an seine frühere Tat erinnerte, diese gute Tat wie eine Myrobalanen-Frucht in seiner Handfläche sah und um seine in der Vergangenheit vollbrachte Tat in Form eines feierlichen Ausrufs (Udāna) zu offenbaren, sprach er die Worte beginnend mit „suvaṇṇavaṇṇa“. Bezüglich „Vipassiṃ satthavāhagganti“: Ein Karawanenführer (satthavāho) ist einer, der Kaufleute durch die Wildnis führt und hinüberbringt. Dies bedeutet: Er lässt sie die Wildnis der wilden Tiere, die Wildnis der Räuber, die Wildnis der Hungersnot, die wasserlose Wildnis, die Wildnis der Dämonen und die Wildnis mit spärlicher Nahrung überqueren, entkommen, überwinden, herausführen und lässt sie das sichere Land erreichen. Wer ist dieser? Der Anführer der Kaufleute. Aufgrund Seiner Ähnlichkeit mit einem Karawanenführer wird auch dieser Erhabene „Karawanenführer“ genannt. Und in der Tat, Er lässt die Wesen, die die dreifache Erleuchtung anstreben und die Voraussetzungen für Verdienst angehäuft haben, die Wildnis der Geburt, die Wildnis des Alterns, die Wildnis der Krankheit, die Wildnis des Todes, die Wildnis von Kummer, Wehklage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung, ja, die Wildnis des gesamten Daseinskreislaufs überqueren, entkommen, überwinden, herausführen und bringt sie an das feste Ufer des Nibbāna. Dies ist die Bedeutung. Und Er ist der Karawanenführer, der Höchste, Vortrefflichste und Vorzüglichste, daher heißt Er „satthavāhaggo“; dies ist zu verbinden mit „jenem vollkommen Erwachten, Vipassī, dem höchsten Karawanenführer“. Bezüglich „naravaraṃ vināyakanti“: Unter den Menschen ist Er von unermüdlicher Tatkraft, daher ist Er ein Held unter den Menschen (naravīra); auf diesen bezieht sich „taṃ“. Er führt insbesondere jene Wesen, die Verdienste angesammelt haben, und bringt sie zur Stadt des Nibbāna, darum wird Er „Wegweiser“ (vināyako) genannt; auf diesen bezieht sich „taṃ“.

181. අදන්තදමනං තාදින්ති රාගදොසමොහාදිකිලෙසසම්පයුත්තත්තා කායවචීමනොද්වාරෙහි අදන්තෙ සත්තෙ දමෙතීති අදන්තදමනො, තං. ඉට්ඨානිට්ඨෙසු අකම්පියතාදිගුණයුත්තොති තාදී, තං. මහාවාදිං මහාමතින්ති සකසමයපරසමයවාදීනං අන්තරෙ අත්තනා සමධිකපුග්ගලවිරහිතත්තා මහාවාදී, මහතී පථවිසමානා මෙරුසමානා ච මති යස්ස සො මහාමති, තං මහාවාදිං මහාමතිං සම්බුද්ධන්ති ඉමිනා තුල්‍යාධිකරණං. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

181. Bezüglich „adantadamanaṃ tādinti“: Weil sie mit Befleckungen wie Gier, Hass und Verblendung behaftet sind, sind Wesen an den Toren von Körper, Rede und Geist ungezähmt; Er zähmt diese ungezähmten Wesen, daher ist Er der Bändiger der Ungezähmten (adantadamano); auf diesen bezieht sich „taṃ“. Er ist mit der Eigenschaft der Unerschütterlichkeit (tādi-guṇa) angesichts des Angenehmen und Unangenehmen ausgestattet, daher wird Er „Solcher“ (tādī) genannt; auf diesen bezieht sich „taṃ“. Bezüglich „mahāvādiṃ mahāmatinti“: Unter den Verfechtern eigener und fremder Lehren gibt es niemanden, der Ihm überlegen oder vorzüglicher ist, daher ist Er ein „großer Verkünder“ (mahāvādī). Er, dessen Weisheit groß ist, gleich der Erde und gleich dem Berge Meru, ist von großer Weisheit (mahāmati). „Jener große Verkünder, jener von großer Weisheit, der vollkommen Erwachte“ – dies ist als syntaktische Apposition zu verstehen. Das Übrige ist leicht zu verstehen.

එකඤ්ජලිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Älteren Ekañjalika ist abgeschlossen.

10. ඛොමදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Älteren Khomadāyaka.

නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිකං ආයස්මතො ඛොමදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වයප්පත්තො සාසනෙ අභිප්පසන්නො රතනත්තයමාමකො විපස්සිස්ස භගවතො සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පසන්නමානසො ඛොමදුස්සෙන පූජං අකාසි. සො තදෙව මූලං කත්වා යාවජීවං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො. ඡසු දෙවෙසු අපරාපරං දිබ්බසුඛං [Pg.47] අනුභවිත්වා තතො චවිත්වා මනුස්සලොකෙ චක්කවත්තිආදිඅනෙකවිධමනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා පරිපාකගතෙ පුඤ්ඤසම්භාරෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වයප්පත්තො සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි. කතපුඤ්ඤනාමෙන ඛොමදායකත්ථෙරොති පාකටො.

Die Verse beginnend mit „Nagare bandhumatiyā“ bilden die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Älteren Khomadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die als starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer guten Familie geboren. Als er das Erwachsenenalter erreichte, vertraute er der Lehre und widmete sich den Drei Juwelen. Nachdem er in der Gegenwart des erhabenen Vipassī die Lehre gehört hatte und sein Herz von reinem Glauben erfüllt war, brachte er eine Gabe aus Leinentuch dar. Er machte diese Tat zur Grundlage, tat zeitlebens Gutes und wurde danach in einer Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er in den sechs Götterwelten wiederholt göttliches Glück erfahren hatte, schied er von dort und erfuhr in der Menschenwelt vielfältiges menschliches Glück, darunter das eines Weltherrschers und anderes. Als seine Anhäufung von Verdiensten zur Reife gelangte, wurde er während der Erscheinung des gegenwärtigen Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Erwachsenenalter erreichte, hörte er die Lehre in der Gegenwart des Meisters, erlangte Glauben, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsicht und erreichte schon bald die Arahatschaft. Aufgrund seiner vollbrachten guten Tat wurde er unter dem Namen „der Ältere Khomadāyaka“ bekannt.

184. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං දස්සෙන්තො නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිමාහ. තත්ථ බන්ධු වුච්චති ඤාතකො, තෙ බන්ධූ යස්මිං නගරෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං සඞ්ඝටිතා වසන්ති, තං නගරං ‘‘බන්ධුමතී’’ති වුච්චති. රොපෙමි බීජසම්පදන්ති දානසීලාදිපුඤ්ඤබීජසම්පත්තිං රොපෙමි පට්ඨපෙමීති අත්ථො.

184. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um seine in der Vergangenheit vollbrachte Tat aufzuzeigen, die Worte beginnend mit „Nagare bandhumatiyā“. Darin bedeutet „bandhu“ Verwandter. Die Stadt, in der diese Verwandten miteinander verbunden leben, wird „Bandhumatī“ genannt. Bezüglich „ropemi bījasampadaṃ“: Dies bedeutet: „Ich säe oder begründe die Fülle von Verdienstsamen wie Freigebigkeit und Tugend.“

ඛොමදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Älteren Khomadāyaka ist abgeschlossen.

තතියස්ස සුභූතිවග්ගස්ස වණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des dritten Kapitels (Vagga), das mit Subhūti beginnt, ist abgeschlossen.

චතුභාණවාරවණ්ණනා නිට්ඨිතා.

Die Erklärung der vierten Rezitationsportion ist abgeschlossen.

4. කුණ්ඩධානවග්ගො

4. Das Kapitel über Kuṇḍadhāna

1. කුණ්ඩධානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Älteren Kuṇḍadhāna

සත්තාහං පටිසල්ලීනන්තිආදිකං ආයස්මතො කුණ්ඩධානත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුත්තනයෙන භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං පඨමං සලාකං ගණ්හන්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙත්වා තදනුරූපං පුඤ්ඤං කරොන්තො විචරි. සො එකදිවසං පදුමුත්තරස්ස භගවතො නිරොධසමාපත්තිතො වුට්ඨාය නිසින්නස්ස මනොසිලාචුණ්ණපිඤ්ජරං මහන්තං කදලිඵලකණ්ණිකං උපනෙසි, තං භගවා පටිග්ගහෙත්වා පරිභුඤ්ජි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන එකාදසක්ඛත්තුං දෙවෙසු දෙවරජ්ජං කාරෙසි. චතුවීසතිවාරෙ ච රාජා අහොසි චක්කවත්තී.

Die Verse beginnend mit „Sattāhaṃ paṭisallīnaṃ“ bilden die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Älteren Kuṇḍadhāna. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die als starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie in der Stadt Haṃsavatī geboren. Als er sich in der bereits beschriebenen Weise dem Erhabenen näherte und der Lehre lauschte, sah er, wie der Meister einen Mönch auf den höchsten Platz unter jenen stellte, die als Erste das Los zogen. Er erstrebte diese Auszeichnung und wandelte dahin, während er entsprechende gute Taten vollbrachte. Eines Tages, als der erhabene Padumuttara aus der Errungenschaft des Aufhörens erwacht war und dasaß, brachte er Ihm ein großes Bananenbüschel dar, das so goldgelb leuchtete wie Realgarpulver. Der Erhabene nahm es an und speiste davon. Durch dieses verdienstvolle Wirken übte er elfmal die Herrschaft über die Götter aus. Und vierundzwanzigmal war er ein Weltherrscher.

සො [Pg.48] එවං අපරාපරං පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො කස්සපබුද්ධකාලෙ භුම්මදෙවතා හුත්වා නිබ්බත්ති. දීඝායුකබුද්ධානඤ්ච නාම න අන්වද්ධමාසිකො උපොසථො හොති. තථා හි විපස්සිස්ස භගවතො ඡබ්බස්සන්තරෙ ඡබ්බස්සන්තරෙ උපොසථො අහොසි, කස්සපදසබලො පන ඡට්ඨෙ ඡට්ඨෙ මාසෙ පාතිමොක්ඛං ඔසාරෙසි, තස්ස පාතිමොක්ඛස්ස ඔසාරණකාලෙ දිසාවාසිකා ද්වෙ සහායකා භික්ඛූ ‘‘උපොසථං කරිස්සාමා’’ති ගච්ඡන්ති. අයං භුම්මදෙවතා චින්තෙසි – ‘‘ඉමෙසං ද්වින්නං භික්ඛූනං මෙත්ති අතිවිය දළ්හා, කිං නු ඛො භෙදකෙ සති භිජ්ජෙය්‍ය, න භිජ්ජෙය්‍යා’’ති. තෙසං ඔකාසං ඔලොකයමානා තෙසං අවිදූරෙ ගච්ඡති.

Nachdem er so wiederholt Verdienste erworben hatte und unter Göttern und Menschen gewandelt war, wurde er zur Zeit des Kassapa-Buddha als Erdgott wiedergeboren. Für Buddhas mit langer Lebensspanne gibt es nämlich keinen halbmonatlichen Uposatha. So fand der Uposatha des erhabenen Vipassī alle sechs Jahre statt. Der Zehnkräfte-Besitzer Kassapa hingegen rezitierte das Pātimokkha alle sechs Monate. Zur Zeit der Rezitation dieses Pātimokkha reisten zwei befreundete Mönche, die in einer fernen Gegend wohnten, mit dem Gedanken an: „Wir wollen den Uposatha begehen.“ Diese Erdgottheit dachte nach: „Die Freundschaft zwischen diesen beiden Mönchen ist überaus fest. Wenn es einen Zwietrachtstifter gäbe, würde sie dann zerbrechen oder nicht?“ Während sie nach einer Gelegenheit suchte, wanderte sie nicht weit von ihnen entfernt her.

අථෙකො ථෙරො එකස්ස හත්ථෙ පත්තචීවරං දත්වා සරීරවළඤ්ජනත්ථං උදකඵාසුකට්ඨානං ගන්ත්වා ධොතහත්ථපාදො හුත්වා ගුම්බසමීපතො නික්ඛමති. භුම්මදෙවතා තස්ස ථෙරස්ස පච්ඡතො පච්ඡතො උත්තමරූපා ඉත්ථී හුත්වා කෙසෙ විධුනිත්වා සංවිධාය බන්ධන්තී විය පිට්ඨියං පංසුං පුඤ්ඡමානා විය සාටකං සංවිධාය නිවාසයමානා විය ච හුත්වා ථෙරස්ස පදානුපදිකා හුත්වා ගුම්බතො නික්ඛන්තා. එකමන්තෙ ඨිතො සහායකත්ථෙරො තං කාරණං දිස්වාව දොමනස්සජාතො ‘‘නට්ඨො දානි මෙ ඉමිනා භික්ඛුනා සද්ධිං දීඝරත්තානුගතො සිනෙහො, සචාහං එවංවිධභාවං ජානෙය්‍යං, එත්තකං කාලං ඉමිනා සද්ධිං විස්සාසං න කරෙය්‍ය’’න්ති චින්තෙත්වා ආගච්ඡන්තංයෙව නං ‘‘ගණ්හාහාවුසො, තුය්හං පත්තචීවරං, තාදිසෙන පාපෙන සද්ධිං එකමග්ගෙන න ගච්ඡාමී’’ති ආහ. තං කථං සුත්වා තස්ස ලජ්ජිභික්ඛුනො හදයං තිඛිණසත්තිං ගහෙත්වා විද්ධං විය අහොසි. තතො නං ආහ – ‘‘ආවුසො, කින්නාමෙතං වදසි, අහං එත්තකං කාලං දුක්කටමත්තම්පි ආපත්තිං න ජානාමි, ත්වං පන මං අජ්ජ ‘පාපො’ති වදසි, කිං තෙ දිට්ඨන්ති, කිං අඤ්ඤෙන දිට්ඨෙන, කිං ත්වං එවංවිධෙන අලඞ්කතපටියත්තෙන මාතුගාමෙන සද්ධිං එකට්ඨානෙ හුත්වා නික්ඛන්තො’’ති? ‘‘නත්ථෙතං, ආවුසො, මය්හං, නාහං එවරූපං මාතුගාමං පස්සාමී’’ති තස්ස යාවතතියං කථෙන්තස්සාපි ඉතරො ථෙරො කථං අසද්දහිත්වා අත්තනා දිට්ඨකාරණංයෙව භූතත්තං කත්වා ගණ්හන්තො තෙන සද්ධිං එකමග්ගෙන අගන්ත්වා අඤ්ඤෙන මග්ගෙන සත්ථු සන්තිකං ගතො. ඉතරොපි භික්ඛු අඤ්ඤෙන මග්ගෙන සත්ථු සන්තිකංයෙව ගතො.

Da übergab ein Thera seine Schale und sein Gewand in die Hand eines anderen Theras, begab sich zur Reinigung seines Körpers an einen Ort mit reichlich Wasser, wusch sich die Hände und Füße und trat aus der Nähe eines Gebüsches hervor. Eine Erdgottheit nahm direkt hinter diesem Thera die Gestalt einer Frau von herrlicher Schönheit an. Sie tat so, als ob sie ihr Haar ausschüttelte, ordnete und hochband, als ob sie den Staub von ihrem Rücken abstreifte und als ob sie ihr Gewand zurechtrückte und anzog, und trat, den Schritten des Theras folgend, aus dem Gebüsch hervor. Der befreundete Thera, der an einer Seite stand, sah diesen Vorfall und wurde von tiefem Unmut erfüllt. Er dachte: 'Nun ist meine langjährige Freundschaft mit diesem Mönch zerstört. Wenn ich von einem solchen Zustand gewusst hätte, hätte ich all die Zeit über keine Vertrautheit mit ihm gepflegt.' Als jener Mönch herantrat, sagte er zu ihm: 'Nimm deine Schale und dein Gewand, Bruder! Mit einem solchen Sünder gehe ich nicht auf demselben Weg!' Als er diese Worte hörte, war es dem schamhaften Mönch ums Herz, als ob es mit einer scharfen Lanze durchbohrt würde. Daraufhin sagte er zu ihm: 'Bruder, was sagst du da? Ich bin mir in all dieser Zeit nicht einmal des geringsten Vergehens bewusst. Du aber nennst mich heute einen Sünder. Was hast du gesehen?' – 'Was nützt es, was ein anderer gesehen hat? Warum bist du zusammen mit einer so geschmückten und herausgeputzten Frau von ein und demselben Ort herausgetreten?' – 'Bruder, so etwas liegt bei mir nicht vor. Ich habe keine solche Frau gesehen.' Obwohl er dies dem Thera bis zu dreimal versicherte, glaubte der andere Thera seinen Worten nicht. Er hielt das, was er selbst gesehen hatte, für die Wahrheit, ging nicht denselben Weg mit ihm zusammen, sondern reiste auf einem anderen Weg zum Erhabenen. Auch der andere Mönch ging auf einem anderen Weg direkt zum Erhabenen.

තතො [Pg.49] භික්ඛුසඞ්ඝස්ස උපොසථාගාරං පවිසනවෙලාය සො භික්ඛු තං භික්ඛුං උපොසථග්ගෙ දිස්වා සඤ්ජානිත්වා ‘‘ඉමස්මිං උපොසථග්ගෙ එවරූපො නාම පාපභික්ඛු අත්ථි, නාහං තෙන සද්ධිං උපොසථං කරිස්සාමී’’ති නික්ඛමිත්වා බහි අට්ඨාසි. අථ භුම්මදෙවතා ‘‘භාරියං මයා කම්මං කත’’න්ති මහල්ලකඋපාසකවණ්ණෙන තස්ස සන්තිකං ගන්ත්වා – ‘‘කස්මා, භන්තෙ, අය්‍යො ඉමස්මිං ඨානෙ ඨිතො’’ති ආහ. ‘‘උපාසක, ඉමං උපොසථග්ගං එකො පාපභික්ඛු පවිට්ඨො, ‘අහං තෙන සද්ධිං උපොසථං න කරොමී’ති බහි ඨිතොම්හී’’ති. ‘‘භන්තෙ, මා එවං ගණ්හථ, පරිසුද්ධසීලො එස භික්ඛු, තුම්හෙහි දිට්ඨමාතුගාමො නාම අහං. මයා තුම්හාකං වීමංසනත්ථාය ‘දළ්හා නු ඛො ඉමෙසං ථෙරානං මෙත්ති, නො දළ්හා’ති භිජ්ජනාභිජ්ජනභාවං ඔලොකෙන්තෙන තං කම්මං කත’’න්ති. ‘‘කො පන ත්වං, සප්පුරිසා’’ති? ‘‘අහං එකා භුම්මදෙවතා, භන්තෙ’’ති. දෙවපුත්තො කථෙන්තොයෙව දිබ්බානුභාවෙන ඨත්වා ථෙරස්ස පාදමූලෙ පතිත්වා ‘‘මය්හං, භන්තෙ, ඛමථ, ථෙරස්ස එසො දොසො නත්ථි, උපොසථං කරොථා’’ති ථෙරං යාචිත්වා උපොසථග්ගං පවෙසෙසි. සො ථෙරො උපොසථං තාව එකට්ඨානෙ අකාසි. මිත්තසන්ථවවසෙන පන පුන තෙන සද්ධිං න එකට්ඨානෙ වසි. ඉමස්ස ථෙරස්ස දොසං න කථෙසි. අපරභාගෙ චුදිතකත්ථෙරො පන විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො අරහත්තං පාපුණි.

Als daraufhin die Mönchsgemeinschaft die Uposatha-Halle betreten wollte, sah jener Mönch den beschuldigten Mönch in der Uposatha-Halle, erkannte ihn und dachte: 'In dieser Uposatha-Halle befindet sich ein solcher sündhafter Mönch. Ich werde das Uposatha nicht gemeinsam mit ihm durchführen.' Er ging hinaus und blieb draußen stehen. Da dachte die Erdgottheit: 'Ich habe eine schwere Tat begangen.' In der Gestalt eines alten Laienanhängers ging sie zu jenem Mönch und fragte: 'Ehrwürdiger Herr, warum steht der Ehrwürdige an diesem Ort?' – 'Upāsaka, ein sündhafter Mönch hat diese Uposatha-Halle betreten. Mit dem Gedanken: „Ich werde das Uposatha nicht mit ihm gemeinsam durchführen“, stehe ich hier draußen.' – 'Ehrwürdiger Herr, nehmt das nicht so an! Dieser Mönch ist von völlig reinem Tugendverhalten. Die Frau, die Ihr gesehen habt, war ich selbst. Ich habe diese Tat begangen, um euch zu prüfen, mit dem Gedanken: „Ist die Freundschaft dieser Theras fest oder nicht?“, um zu sehen, ob sie gespalten werden kann oder nicht.' – 'Wer aber bist du, edler Mann?' – 'Ich bin eine Erdgottheit, ehrwürdiger Herr.' Während die Gottheit noch sprach, offenbarte sie sich in ihrer göttlichen Macht, warf sich dem Thera zu Füßen und bat: 'Ehrwürdiger Herr, vergebt mir! Den Thera trifft keine Schuld. Bitte führt das Uposatha durch!' Nachdem sie den Thera so angefleht hatte, ließ sie ihn die Uposatha-Halle betreten. Jener Thera führte das Uposatha zwar an diesem Ort durch. Doch im Sinne einer vertrauten Freundschaft wohnte er fortan nicht mehr mit ihm am selben Ort zusammen. Er sprach jedoch nicht schlecht über diesen Thera. Später erlangte der beschuldigte Thera, während er die Einsichtsmeditation übte, die Arahatschaft.

භුම්මදෙවතා තස්ස කම්මස්ස නිස්සන්දෙන එකං බුද්ධන්තරං අපායතො න මුච්චිත්ථ. සචෙ පන කාලෙන කාලං මනුස්සත්තං ආගච්ඡති, අඤ්ඤෙන යෙන කෙනචි කතො දොසො තස්සෙව උපරි පතති. සො අම්හාකං භගවතො උප්පන්නකාලෙ සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්ති, ධානමාණවොතිස්ස නාමං අකංසු. සො වයප්පත්තො තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා මහල්ලකකාලෙ සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො සාසනෙ පබ්බජි. තස්ස උපසම්පන්නදිවසතො පට්ඨාය එකා අලඞ්කතපටියත්තා ඉත්ථී තස්මිං ගාමං පවිසන්තෙ සද්ධිංයෙව පවිසති, නික්ඛමන්තෙ නික්ඛමති, විහාරං පවිසන්තෙපි සද්ධිං පවිසති, තිට්ඨන්තෙපි තිට්ඨතීති එවං නිච්චානුබන්ධා පඤ්ඤායති. ථෙරො තං න පස්සති. තස්ස පන පුරිමකම්මස්ස නිස්සන්දෙන සා අඤ්ඤෙසං උපට්ඨාසි.

Die Erdgottheit wurde infolge der Nachwirkung jener Tat für die Dauer eines Buddha-Zwischenreichs nicht aus den Leidenswelten befreit. Wenn sie jedoch von Zeit zu Zeit eine menschliche Existenz erlangte, fiel die Schuld für eine von irgendjemand anderem begangene Tat stets auf sie zurück. Zur Zeit des Erscheinens unseres Erhabenen wurde er in Sāvatthī in einer Brahmanenfamilie geboren, und man gab ihm den Namen Dhāna-Māṇava. Als er das Erwachsenenalter erreicht hatte, erlernte er die drei Veden, und im fortgeschrittenen Alter hörte er die Lehrrede des Meisters, gewann Vertrauen und ließ sich im Orden ordinieren. Von dem Tag seiner höheren Ordination an erschien eine geschmückte und herausgeputzte Frau: Wenn er das Dorf betrat, betrat sie es gemeinsam mit ihm; wenn er hinausging, ging sie mit ihm hinaus; selbst wenn er das Kloster betrat, betrat sie es gemeinsam mit ihm, und wenn er stand, stand sie ebenfalls; so erschien sie als seine ständige Begleiterin. Der Thera sah sie nicht. Doch infolge der Nachwirkung seiner früheren unheilsamen Tat erschien jene Gestalt einer Frau den Augen der anderen.

ගාමෙ [Pg.50] යාගුභික්ඛං දදමානා ඉත්ථියො, ‘‘භන්තෙ, අයං එකො යාගුඋළුඞ්කො තුම්හාකං, එකො ඉමිස්සා අම්හාකං සහායිකායා’’ති පරිහාසං කරොන්ති. ථෙරස්ස මහතී විහෙසා හොති. විහාරගතම්පි නං සාමණෙරා චෙව දහරභික්ඛූ ච පරිවාරෙත්වා ‘‘ධානො කොණ්ඩො ජාතො’’ති පරිහාසං කරොන්ති. අථස්ස තෙනෙව කාරණෙන කුණ්ඩධානො ථෙරොති නාමං ජාතං. සො උට්ඨාය සමුට්ඨාය තෙහි කරියමානං කෙළිං සහිතුං අසක්කොන්තො උම්මාදං ගහෙත්වා ‘‘තුම්හෙ කොණ්ඩා, තුම්හාකං උපජ්ඣායො කොණ්ඩො, ආචරියො කොණ්ඩො’’ති වදති. අථ නං සත්ථු ආරොචෙසුං – ‘‘කුණ්ඩධානො, භන්තෙ, දහරසාමණෙරෙහි සද්ධිං එවං ඵරුසවාචං වදතී’’ති. සත්ථා තං පක්කොසාපෙත්වා ‘‘සච්චං කිර ත්වං, ධාන, දහරසාමණෙරෙහි සද්ධිං ඵරුසවාචං වදසී’’ති පුච්ඡි. තෙන ‘‘සච්චං භගවා’’ති වුත්තෙ – ‘‘කස්මා එවං වදසී’’ති ආහ. ‘‘භන්තෙ, නිබද්ධං විහෙසං සහිතුං අසක්කොන්තො එවං කථෙමී’’ති. ‘‘ත්වං පුබ්බෙ කතකම්මං යාවජ්ජදිවසා ජීරාපෙතුං න සක්කොසි, පුන එවං ඵරුසවාචං මා වද භික්ඛූ’’ති වත්වා ආහ –

Die Frauen, die im Dorf Reisschleim als Almosen gaben, machten sich über ihn lustig und sagten: 'Ehrwürdiger Herr, diese eine Kelle Reisschleim ist für Euch, und diese eine Kelle ist für diese unsere Freundin.' Für den Thera war dies eine große Plage. Auch wenn er ins Kloster zurückkehrte, umringten ihn die Novizen und jungen Mönche und spotteten: 'Dhāna ist zu einem Frauenhelden geworden!' Aus genau diesem Grund erhielt er den Namen 'Kuṇḍadhāna Thera'. Er geriet immer wieder in blinde Wut, und da er den Spott, den sie mit ihm trieben, nicht ertragen konnte, verhielt er sich wie von Sinnen und schrie: 'Ihr seid Frauenhelden! Euer Upajjhāya ist ein Frauenheld! Euer Ācariya ist ein Frauenheld!' Da berichteten sie dies dem Meister: 'Ehrwürdiger Herr, Kuṇḍadhāna spricht so verletzende Worte zu den jungen Novizen.' Der Meister ließ ihn herbeirufen und fragte ihn: 'Stimmt es wirklich, Dhāna, dass du zu den jungen Novizen verletzende Worte sprichst?' Als jener antwortete: 'Es stimmt, o Erhabener', fragte er ihn: 'Warum sprichst du so?' – 'Ehrwürdiger Herr, weil ich die ständige Belästigung nicht ertragen kann, spreche ich so.' – 'Du warst bis zum heutigen Tag nicht in der Lage, deine in der Vergangenheit begangene Tat gänzlich aufzuzehren. Sprich nicht wieder solche verletzenden Worte, Mönch!', sprach er und fügte hinzu:

‘‘මාවොච ඵරුසං කඤ්චි, වුත්තා පටිවදෙය්‍යු තං;

දුක්ඛා හි සාරම්භකථා, පටිදණ්ඩා ඵුසෙය්‍යු තං.

Sprich zu niemandem harte Worte; die so Angesprochenen könnten dir gleichermaßen antworten. Denn streitsüchtige Rede bringt gewiss Leid, und Vergeltung könnte dich treffen.

‘‘සචෙ නෙරෙසි අත්තානං, කංසො උපහතො යථා;

එස පත්තොසි නිබ්බානං, සාරම්භො තෙ න විජ්ජතී’’ති. (ධ. ප. 133-134) –

Wenn du dich selbst vollkommen stillhältst wie ein beschädigter Metallgong, dann hast du bereits das Nibbāna erreicht; Streitigkeit existiert in dir nicht mehr.

ඉමඤ්ච පන තස්ස ථෙරස්ස මාතුගාමෙන සද්ධිං විචරණභාවං කොසලරඤ්ඤොපි කථයිංසු. රාජා ‘‘ගච්ඡථ, භණෙ, නං වීමංසථා’’ති පෙසෙත්වා සයම්පි මන්දෙනෙව පරිවාරෙන සද්ධිං ථෙරස්ස සන්තිකං ගන්ත්වා එකමන්තෙ ඔලොකෙන්තො අට්ඨාසි. තස්මිං ඛණෙ ථෙරො සූචිකම්මං කරොන්තො නිසින්නො හොති. සාපි ඉත්ථී අවිදූරෙ ඨානෙ ඨිතා විය පඤ්ඤායති.

Zudem berichteten sie auch dem König von Kosala, dass dieser Thera zusammen mit einer Frau umherwandere. Der König sandte [Männer] aus mit den Worten: „He, geht und untersucht das!“, und begab sich selbst mit nur einer kleinen Gefolgschaft in die Nähe des Theras, wo er sich abseits aufstellte und zusah. In diesem Moment saß der Thera da und verrichtete Näharbeit. Und jene Frau erschien so, als ob sie in geringer Entfernung stünde.

රාජා තං දිස්වා ‘‘අත්ථි තං කාරණ’’න්ති තස්සා ඨිතට්ඨානං අගමාසි. සා තස්මිං ආගච්ඡන්තෙ ථෙරස්ස වසනපණ්ණසාලං පවිට්ඨා විය අහොසි. රාජාපි තාය සද්ධිං එව පණ්ණසාලායං පවිසිත්වා සබ්බත්ථ ඔලොකෙන්තො අදිස්වා ‘‘නායං මාතුගාමො, ථෙරස්ස එකො කම්මවිපාකො’’ති සඤ්ඤං කත්වා පඨමං ථෙරස්ස සමීපෙන ගච්ඡන්තොපි ථෙරං අවන්දිත්වා තස්ස කාරණස්ස අභූතභාවං ඤත්වා පණ්ණසාලතො නික්ඛමිත්වා ථෙරං වන්දිත්වා එකමන්තෙ [Pg.51] නිසින්නො ‘‘කච්චි, භන්තෙ, පිණ්ඩකෙන න කිලමථා’’ති පුච්ඡි. ථෙරො ‘‘වට්ටති, මහාරාජා’’ති ආහ. ‘‘ජානාමහං, භන්තෙ, අය්‍යස්ස කථං, එවරූපෙනුපක්කිලෙසෙන සද්ධිං චරන්තානං තුම්හාකං කෙ නාම පසීදිස්සන්ති, ඉතො පට්ඨාය වො කත්ථචි ගමනකිච්චං නත්ථි. අහං චතූහි පච්චයෙහි උපට්ඨහිස්සාමි, තුම්හෙ යොනිසොමනසිකාරෙ මා පමජ්ජිත්ථා’’ති වත්වා නිබද්ධභික්ඛං පට්ඨපෙසි. ථෙරො රාජානං උපත්ථම්භකං ලභිත්වා භොජනසප්පායෙන එකග්ගචිත්තො හුත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. තතො පට්ඨාය සා ඉත්ථී අන්තරධායි.

Als der König dies sah, dachte er: „Da steckt etwas dahinter“ und ging zu der Stelle, wo sie stand. Als er sich näherte, war es so, als ob sie in die Blätterhütte (Wohnstätte) des Theras hineinging. Auch der König trat sogleich mit ihr in die Blätterhütte ein; er blickte überall umher, sah sie aber nicht. Da dachte er: „Dies ist keine Frau, es ist wohl eine karmische Vergeltung für den Thera.“ Obwohl er zuvor, als er nahe am Thera vorbeiging, diesen nicht gegrüßt hatte, erkannte er nun, dass die Anschuldigung unwahr war. Er trat aus der Blätterhütte heraus, erwies dem Thera seine Ehrerbietung, setzte sich seitlich nieder und fragte: „Ehrwürdiger Herr, leidet Ihr hoffentlich nicht unter dem Mangel an Almosenspeise?“ Der Thera sprach: „Es geht mir gut, o Großkönig.“ – „Ehrwürdiger Herr, ich verstehe die Rede des Ehrwürdigen. Wer wird denn Vertrauen in Euch haben, wenn Ihr mit einer solchen Trübung umherwandert? Von heute an ist es für Euch nicht mehr nötig, irgendwohin zu reisen, um Almosen zu sammeln. Ich werde Euch mit den vier Bedürfnissen versorgen; vernachlässigt nicht die weise Aufmerksamkeit.“ Nachdem er dies gesagt hatte, stiftete er eine regelmäßige Almosengabe. Der Thera erhielt die Unterstützung des Königs, erlangte durch die zuträgliche Nahrung Einspitzigkeit des Geistes, entfaltete die Einsicht und erreichte die Arahantschaft. Von da an verschwand jene Frau.

තදා මහාසුභද්දා උග්ගනගරෙ මිච්ඡාදිට්ඨිකුලෙ වසමානා ‘‘සත්ථා මං අනුකම්පතූ’’ති උපොසථඞ්ගං අධිට්ඨාය නිරාමගන්ධා හුත්වා උපරිපාසාදතලෙ ඨිතා ‘‘ඉමානි පුප්ඵානි අන්තරෙ අට්ඨත්වා දසබලස්ස මත්ථකෙ විතානං හුත්වා තිට්ඨන්තු, දසබලො ඉමාය සඤ්ඤාය ස්වෙ පඤ්චහි භික්ඛුසතෙහි සද්ධිං මය්හං භික්ඛං ගණ්හතූ’’ති සච්චකිරියං කත්වා අට්ඨ සුමනපුප්ඵමුට්ඨියො විස්සජ්ජෙසි. පුප්ඵානි ගන්ත්වා ධම්මදෙසනාවෙලාය සත්ථු මත්ථකෙ විතානං හුත්වා අට්ඨංසු. සත්ථා තං සුමනපුප්ඵවිතානං දිස්වා චිත්තෙනෙව සුභද්දාය භික්ඛං අධිවාසෙත්වා පුනදිවසෙ අරුණෙ උට්ඨිතෙ ආනන්දත්ථෙරං ආහ – ‘‘ආනන්ද, මයං අජ්ජ දූරං භික්ඛාචාරං ගමිස්සාම, පුථුජ්ජනානං අදත්වා අරියානංයෙව සලාකං දෙහී’’ති. ථෙරො භික්ඛූනං ආරොචෙසි – ‘‘ආවුසො, සත්ථා අජ්ජ දූරං භික්ඛාචාරං ගමිස්සති. පුථුජ්ජනා මා ගණ්හන්තු, අරියාව සලාකං ගණ්හන්තූ’’ති. කුණ්ඩධානත්ථෙරො – ‘‘ආහරාවුසො, සලාක’’න්ති පඨමංයෙව හත්ථං පසාරෙසි. ආනන්දො ‘‘සත්ථා තාදිසානං භික්ඛූනං සලාකං න දාපෙති, අරියානංයෙව දාපෙතී’’ති විතක්කං උප්පාදෙත්වා ගන්ත්වා සත්ථු ආරොචෙසි. සත්ථා ‘‘ආහරාපෙන්තස්ස සලාකං දෙහී’’ති ආහ. ථෙරො චින්තෙසි – ‘‘සචෙ කුණ්ඩධානස්ස සලාකා දාතුං න යුත්තා, අථ සත්ථා පටිබාහෙය්‍ය, භවිස්සති එත්ථ කාරණ’’න්ති ‘‘කුණ්ඩධානස්ස සලාකං දස්සාමී’’ති ගමනං අභිනීහරි. කුණ්ඩධානො තස්ස පුරාගමනා එව අභිඤ්ඤාපාදකං චතුත්ථජ්ඣානං සමාපජ්ජිත්වා ඉද්ධියා ආකාසෙ ඨත්වා ‘‘ආහරාවුසො ආනන්ද, සත්ථා මං ජානාති, මාදිසං භික්ඛුං පඨමං සලාකං ගණ්හන්තං න සත්ථා වාරෙතී’’ති හත්ථං පසාරෙත්වා සලාකං ගණ්හි. සත්ථා තං අට්ඨුප්පත්තිං කත්වා ථෙරං ඉමස්මිං සාසනෙ පඨමං සලාකං ගණ්හන්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි. යස්මා [Pg.52] අයං ථෙරො රාජානං උපත්ථම්භං ලභිත්වා සප්පායාහාරපටිලාභෙන සමාහිතචිත්තො විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො උපනිස්සයසම්පන්නතාය ඡළභිඤ්ඤො අහොසි. එවංභූතස්සාපි ඉමස්ස ථෙරස්ස ගුණෙ අජානන්තා යෙ පුථුජ්ජනා භික්ඛූ ‘‘අයං පඨමං සලාකං ගණ්හති, කිං නු ඛො එත’’න්ති විමතිං උප්පාදෙන්ති. තෙසං තං විමතිවිධමනත්ථං ථෙරො ආකාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ඉද්ධිපාටිහාරියං දස්සෙත්වා අඤ්ඤාපදෙසෙන අඤ්ඤං බ්‍යාකරොන්තො ‘‘පඤ්ච ඡින්දෙ’’ති ගාථං අභාසි.

Damals gelobte Mahāsubhaddā, die in der Stadt Ugga in einer Familie mit falscher Anschauung lebte, die Uposatha-Regeln einzuhalten, damit der Meister Mitgefühl mit ihr habe. Frei von unreinen Einflüssen trat sie auf die Terrasse des Palastes und vollzog eine Wahrheitsbeteuerung: „Mögen diese Blumen, ohne unterwegs herabzufallen, über dem Haupt des Zehnkräftigen zu einem Baldachin werden und dort verweilen! Möge der Zehnkräftige durch dieses Zeichen morgen zusammen mit fünfhundert Mönchen meine Almosenspeise annehmen!“ Dann warf sie acht Hände voll Jasminblüten empor. Die Blumen flogen hin und bildeten zur Zeit der Lehrverkündigung über dem Haupt des Meisters einen Baldachin. Als der Meister diesen Baldachin aus Jasminblüten sah, nahm er allein im Geiste Subhaddās Einladung an. Am nächsten Tag bei Tagesanbruch sprach er zum ehrwürdigen Ānanda: „Ānanda, wir werden heute weit weg auf Almosengang gehen. Gib die Zuteilungsmarken nicht den Weltlingen, sondern nur den Edlen!“ Der Thera verkündete den Mönchen: „Ihr Ehrwürdigen, der Meister wird heute weit weg auf Almosengang gehen. Die Weltlinge sollen keine Marke nehmen, nur die Edlen sollen eine Marke nehmen!“ Der ehrwürdige Kuṇḍadhāna streckte als allererster seine Hand aus und sagte: „Gib her, Freund, die Marke!“ Ānanda dachte bei sich: „Der Meister lässt solchen Mönchen keine Marke geben, er lässt sie nur den Edlen geben.“ Mit diesem Gedanken ging er zum Meister und berichtete es ihm. Der Meister sprach: „Gib die Marke dem, der danach verlangt!“ Der Thera überlegte: „Wenn es nicht angemessen wäre, Kuṇḍadhāna die Marke zu geben, dann würde der Meister es verhindern. Dahinter muss ein wichtiger Grund stecken.“ Und mit dem Gedanken „Ich werde Kuṇḍadhāna die Marke geben“ ging er vorwärts. Noch bevor Ānanda eintraf, trat Kuṇḍadhāna in das als Grundlage für die höhere Geisteskraft dienende vierte meditative Versenkung ein, erhob sich mit übernatürlicher Kraft in die Luft und rief: „Bring sie her, Freund Ānanda! Der Meister kennt mich. Der Meister hindert einen Mönch wie mich nicht daran, als Erster die Marke zu nehmen!“ Er streckte die Hand aus und nahm die Zuteilungsmarke. Der Meister nahm diesen Vorfall zum Anlass und setzte den Thera in dieser Lehre an die Spitze derer, die als Erste die Zuteilungsmarke empfangen. Da dieser Thera die Unterstützung des Königs erhalten hatte, durch den Erhalt zuträglicher Nahrung einen gesammelten Geist erlangte, die Einsichtsmeditation übte und aufgrund seiner reichen unterstützenden Bedingungen die sechs höheren Geisteskräfte erlangte, wurde er zu einem Arahant. Obwohl er so beschaffen war, erzeugten jene weltlichen Mönche, welche die Tugenden dieses Theras nicht kannten, Zweifel und dachten: „Dieser nimmt als Erster die Marke, was soll das nur bedeuten?“ Um deren Zweifel zu zerstreuen, erhob sich der Thera in die Luft, vollbrachte ein Wunder an übernatürlicher Macht und verkündete, indem er seine Erleuchtung unter einem anderen Vorwand erklärte, die Strophe, die mit „Schneide die fünf ab“ beginnt.

1. එවං සො පූරිතපුඤ්ඤසම්භාරානුරූපෙන අරහා හුත්වා පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සත්තාහං පටිසල්ලීනන්තිආදිමාහ. තත්ථ සත්ථාහං සත්තදිවසං නිරොධසමාපත්තිවිහාරෙන පටිසල්ලීනං විවෙකභූතන්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

1. So wurde er entsprechend der von ihm angehäuften Fülle an Verdiensten zu einem Arahant und erlangte jene höchste Stellung. Er erinnerte sich an seine frühere Tat und sprach, um mit Freude sein früheres Lebenswerk kundzutun, die Worte, die mit „sattāhaṃ paṭisallīnaṃ“ beginnen. Darin bedeutet „sattāhaṃ“: sieben Tage lang. „paṭisallīnaṃ“ bedeutet: in einsamem Rückzug verweilt durch das Verweilen in der Errungenschaft des Erlöschens. Das ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

කුණ්ඩධානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erläuterung der Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Theras Kuṇḍadhāna ist abgeschlossen.

2. සාගතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erläuterung der Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Theras Sāgata.

සොභිතො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො සාගතත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො සබ්බසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො නාමෙන සොභිතො නාම හුත්වා තිණ්ණං වෙදානං පාරගූ සනිඝණ්ඩුකෙටුභානං සාක්ඛරප්පභෙදානං ඉතිහාසපඤ්චමානං පදකො වෙය්‍යාකරණො ලොකායතමහාපුරිසලක්ඛණෙසු අනවයො. සො එකදිවසං පදුමුත්තරං භගවන්තං ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණසිරියා සොභමානං උය්‍යානද්වාරෙන ගච්ඡන්තං දිස්වා අතීව පසන්නමානසො අනෙකෙහි උපායෙහි අනෙකෙහි ගුණවණ්ණෙහි ථොමනං අකාසි. භගවා තස්ස ථොමනං සුත්වා ‘‘අනාගතෙ ගොතමස්ස භගවතො සාසනෙ සාගතො නාම සාවකො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකරණං අදාසි. සො තතො පට්ඨාය පුඤ්ඤානි කරොන්තො යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො. කප්පසතසහස්සදෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො. තස්ස මාතාපිතරො [Pg.53] සොමනස්සං වඩ්ඪෙන්තො සුජාතො ආගතොති සාගතොති නාමං කරිංසු. සො සාසනෙ පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පත්තො.

Das Apadāna des ehrwürdigen Sāgata Thera beginnt mit „Sobhito nāma nāmena“ (Sobhita namens mit Namen) usw. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine Stütze für das Entrinnen aus dem Kreislauf (vivaṭṭa) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren, erlangte Meisterschaft in allen Künsten und war mit Namen als Sobhita bekannt. Er war ein Meister der drei Veden, beherrschte das Nighaṇḍu- und Keṭubha-Wörterbuch, die Phonetik und Etymologie, mit den Itihāsas (Geschichtswerken) als fünftem, und war ein Rezitator, Grammatiker sowie unübertroffen in der Lokāyata-Philosophie und der Lehre von den Merkmalen eines großen Mannes (mahāpurisalakkhaṇa). Eines Tages sah er den erhabenen Padumuttara, der im Glanz der zweiunddreißig Merkmale eines großen Mannes erstrahlte, als er durch das Tor des Parks schritt. Von tiefem Vertrauen erfüllt, lobte er ihn auf vielfältige Weise und rühmte seine zahllosen Tugenden. Nachdem der Erhabene sein Loblied gehört hatte, gab er ihm die Prophezeiung: „In der Zukunft, in der Lehre des erhabenen Gotama, wird er ein Jünger namens Sāgata werden.“ Von da an tat er heilsame Werke, lebte bis zu seinem Lebensende und wurde nach seinem Ableben in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er einhunderttausend Äonen lang das zweifache Glück unter Göttern und Menschen erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einem angesehenen Hause geboren. Seine Eltern, ihre Freude mehrend, gaben ihm den Namen Sāgata, indem sie dachten: „Er ist wohlgeboren (sujāto) zu uns gekommen (āgato)“. Er fasste Vertrauen in die Lehre, verließ das Hausleben, entfaltete die Einsichtsmeditation (vipassanā) und erlangte die Arahatschaft.

17. එවං සො පුඤ්ඤසම්භාරානුරූපෙන පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සොභිතො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ තදා පුඤ්ඤසම්භාරස්ස පරිපූරණසමයෙ නාමෙන සොභිතො නාම බ්‍රාහ්මණො අහොසින්ති සම්බන්ධො.

17. Als dieser so gemäß der Fülle seiner heilsamen Voraussetzungen die Frucht der Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten und sprach voller Freude, um sein früheres Wirken (Apadāna) zu offenbaren: „Sobhito nāma nāmena“ usw. Dabei ist der Zusammenhang wie folgt zu verstehen: „Damals, zur Zeit der Erfüllung der Anhäufung heilsamer Taten, war ich ein Brahmane namens Sobhita“.

21. විපථා උද්ධරිත්වානාති විරුද්ධපථා කුමග්ගා, උප්පථා වා උද්ධරිත්වා අපනෙත්වා. පථං ආචික්ඛසෙති, භන්තෙ, සබ්බඤ්ඤු තුවං පථං සප්පුරිසමග්ගං නිබ්බානාධිගමනුපායං ආචික්ඛසෙ කථෙසි දෙසෙසි විභජි උත්තානිං අකාසීති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

21. „Vipathā uddharitvāna“ (vom Irrweg emporgehoben) bedeutet: vom entgegengesetzten Weg, vom schlechten Pfad oder vom Abweg emporgehoben und weggeführt habend. „Pathaṃ ācikkhase“ (du weist den Weg) bedeutet: „O Herr, Allwissender, du zeigst, verkündest, lehrst, analysierst und machst den Weg klar – den Pfad der Edlen, das Mittel zur Erlangung des Nibbānas“. Der Rest ist von offensichtlicher Bedeutung.

සාගතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadānas des Thera Sāgata ist abgeschlossen.

3. මහාකච්චානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadānas des Thera Mahākaccāna.

පදුමුත්තරනාථස්සාතිආදිකං ආයස්මතො කච්චානත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ ගහපතිමහාසාලකුලගෙහෙ නිබ්බත්තෙත්වා වුද්ධිප්පත්තො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං විභජන්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො දානාදීනි පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ විජ්ජාධරො හුත්වා ආකාසෙන ගච්ඡන්තො සත්ථාරං එකස්මිං වනසණ්ඩෙ නිසින්නං දිස්වා පසන්නමානසො කණිකාරපුප්ඵෙහි පූජං අකාසි.

Das Apadāna des ehrwürdigen Kaccāna Thera beginnt mit „Padumuttaranāthassa“ (Unter dem Schützer Padumuttara) usw. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine Stütze für das Entrinnen aus dem Kreislauf bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er im Hause einer wohlhabenden Großbürgerfamilie (gahapati-mahāsāla) geboren. Als er herangewachsen war, hörte er eines Tages in Gegenwart des Meisters das Dhamma. Er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Rang (aggaṭṭhāna) derer setzte, die den Sinn einer kurz dargelegten Lehre ausführlich erklären können. Selbst nach dieser hervorragenden Stellung strebend, tat er gute Werke wie das Geben von Gaben und wanderte durch die Welten der Götter und Menschen. Zur Zeit des erhabenen Sumedha wurde er als Zauberkundiger (vijjādhara) geboren. Als er durch die Luft reiste, sah er den Meister in einem Waldstück sitzen und verehrte ihn mit reinem Herzen mit Kaṇikāra-Blüten.

සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන අපරාපරං සුගතීසුයෙව පරිවත්තෙත්වා කස්සපදසබලස්ස කාලෙ බාරාණසියං කුලඝරෙ නිබ්බත්තිත්වා පරිනිබ්බුතෙ භගවති සුවණ්ණචෙතියකරණට්ඨානං දසසහස්සග්ඝනිකාය සුවණ්ණිට්ඨකාය පූජං කත්වා ‘‘භගවා මය්හං නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ සරීරං සුවණ්ණවණ්ණං හොතූ’’ති පත්ථරං අකාසි. තතො යාවජීවං කුසලං කත්වා එකං බුද්ධන්තරං දෙවමනුස්සෙසු [Pg.54] සංසරිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ උජ්ජෙනියං රඤ්ඤො චණ්ඩපජ්ජොතස්ස පුරොහිතස්ස ගෙහෙ නිබ්බත්ති, තස්ස නාමග්ගහණදිවසෙ මාතාපිතරො ‘‘අම්හාකං පුත්තො සුවණ්ණවණ්ණො අත්තනො නාමං ගහෙත්වා ආගතො’’ති කඤ්චනමාණවොත්වෙව නාමං කරිංසු. සො වුද්ධිමන්වාය තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා පිතු අච්චයෙන පුරොහිතට්ඨානං ලභි. සො ගොත්තවසෙන කච්චානොති පඤ්ඤායිත්ථ.

Durch diese heilsame Tat wanderte er fortwährend nur in glücklichen Daseinsbereichen umher. Zur Zeit des Zehnkräftigen Kassapa wurde er in einer angesehenen Familie in Bārāṇasī geboren. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, stiftete er an der Stelle, an der ein goldener Schrein errichtet wurde, einen goldenen Ziegelstein im Wert von zehntausend (Münzen) als Gabe und tat den Wunsch: „Erhabener, möge mein Körper an jedem Ort, an dem ich wiedergeboren werde, goldfarben sein!“ Danach tat er zeit seines Lebens Heilsames und wanderte während der Zwischenzeit bis zum nächsten Buddha unter Göttern und Menschen umher. In dieser Buddha-Epoche wurde er im Haus des Purohita (Hofpriesters) des Königs Caṇḍapajjota in Ujjeni geboren. Am Tag seiner Namensgebung gaben ihm seine Eltern, indem sie sagten: „Unser Sohn ist goldfarben, er ist gekommen, indem er seinen eigenen Namen mitgebracht hat“, den Namen Kañcanamāṇava (Gold-Jüngling). Als er herangewachsen war, erlernte er die drei Veden und erhielt nach dem Tod seines Vaters das Amt des Purohita. Aufgrund seiner Abstammungslinie (gotta) war er als Kaccāna bekannt.

රාජා චණ්ඩපජ්ජොතො බුද්ධුප්පාදං සුත්වා, ‘‘ආචරිය, ත්වං තත්ථ ගන්ත්වා සත්ථාරං ඉධානෙහී’’ති පෙසෙසි. සො අත්තට්ඨමො සත්ථු සන්තිකං උපගතො. තස්ස සත්ථා ධම්මං දෙසෙසි. දෙසනාපරියොසානෙ සො සත්තහි ජනෙහි සද්ධිං සහපටිසම්භිදාහි අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි. අථ සත්ථා ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති හත්ථං පසාරෙසි. තෙ තාවදෙව ද්වඞ්ගුලමත්තකෙසමස්සුකා ඉද්ධිමයපත්තචීවරධරා වස්සසට්ඨිකත්ථෙරා විය අහෙසුං. එවං ථෙරො සදත්ථං නිප්ඵාදෙත්වා, ‘‘භන්තෙ, රාජා පජ්ජොතො තුම්හාකං පාදෙ වන්දිතුං ධම්මඤ්ච සොතුං ඉච්ඡතී’’ති සත්ථු ආරොචෙසි. සත්ථා ‘‘ත්වංයෙව භික්ඛු තත්ථ ගච්ඡ, තයි ගතෙපි රාජා පසීදිස්සතී’’ති ආහ. ථෙරො අත්තට්ඨමො තත්ථ ගන්ත්වා රාජානං පසාදෙත්වා අවන්තීසු සාසනං පතිට්ඨාපෙත්වා පුන සත්ථු සන්තිකමෙව ගතො.

Als der König Caṇḍapajjota von dem Erscheinen des Buddhas hörte, sandte er ihn mit den Worten aus: „Lehrer, gehe dorthin und bringe den Meister hierher!“ Er begab sich als achter mit sich selbst (in Begleitung von sieben anderen) in die Gegenwart des Meisters. Der Meister verkündete ihm das Dhamma. Am Ende der Lehrverkündigung erlangte er zusammen mit den sieben Gefährten die Arahatschaft, zusammen mit den analytischen Fähigkeiten (paṭisambhidā). Da streckte der Meister seine Hand aus und sprach: „Kommt, ihr Mönche!“ In diesem Moment wurden sie zu solchen, deren Haar und Bart nur zwei Finger breit waren, die übernatürliche Schalen und Gewänder trugen und wie Ältere mit sechzig Regenzeitjahren (Vassa) aussahen. Als der Thera so das eigene Wohl verwirklicht hatte, wandte er sich an den Meister: „Herr, König Pajjota wünscht eure Füße zu verehren und das Dhamma zu hören.“ Der Meister sprach: „Gehe du selbst dorthin, Mönch! Wenn du gehst, wird der König Vertrauen fassen.“ Der Thera ging als achter dorthin, erweckte Vertrauen im König, begründete die Lehre (sāsana) in Avanti und kehrte dann wieder in die Gegenwart des Meisters zurück.

31. එවං සො පත්තඅරහත්තඵලො ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං විභජන්තානං යදිදං මහාකච්චානො’’ති (අ. නි. 1.188, 197) එතදග්ගට්ඨානං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරනාථස්සාතිආදිමාහ. තත්ථ පදුමං නාම චෙතියන්ති පදුමෙහි ඡාදිතත්තා වා පදුමාකාරෙහි කතත්තා වා භගවතො වසනගන්ධකුටිවිහාරොව පූජනීයභාවෙන චෙතියං, යථා ‘‘ගොතමකචෙතියං, ආළවකචෙතිය’’න්ති වුත්තෙ තෙසං යක්ඛානං නිවසනට්ඨානං පූජනීයට්ඨානත්තා චෙතියන්ති වුච්චති, එවමිදං භගවතො වසනට්ඨානං චෙතියන්ති වුච්චති, න ධාතුනිධායකචෙතියන්ති වෙදිතබ්බං. න හි අපරිනිබ්බුතස්ස භගවතො සරීරධාතූනං අභාවා ධාතුචෙතියං අකරි. සිලාසනං කාරයිත්වාති තස්සා පදුමනාමිකාය ගන්ධකුටියා පුප්ඵාධාරත්ථාය හෙට්ඨා ඵලිකමයං සිලාසනං කාරෙත්වා. සුවණ්ණෙනාභිලෙපයින්ති තං සිලාසනං ජම්බොනදසුවණ්ණෙන අභිවිසෙසෙන ලෙපයිං ඡාදෙසින්ති අත්ථො.

31. Als er so die Frucht der Arhatschaft erlangt hatte, erreichte jener Ältere die höchste Auszeichnung: „Ihr Mönche, unter meinen Jüngern, die den Sinn dessen, was in Kürze dargelegt wurde, im Detail zu analysieren vermögen, ist Mahākaccāna der Vorzüglichste.“ Indem er sich an seine früheren Taten erinnerte und seine Taten in vergangenen Leben offenbarte, sprach er die Verse, die mit „Dem Schützer Padumuttara...“ beginnen. Darin bedeutet „der Schrein namens Paduma“: Entweder weil er mit Lotosblüten bedeckt war oder weil er in Form eines Lotos erbaut war, wird die duftende Wohnhütte des Erhabenen wegen ihrer Verehrungswürdigkeit als Schrein bezeichnet. So wie bei den Bezeichnungen „Gotamaka-Schrein“ oder „Āḷavaka-Schrein“ die Wohnorte jener Yakkhas wegen ihrer Eigenschaft als verehrungswürdige Orte als Schrein bezeichnet werden, so wird auch dieser Wohnort des Erhabenen als Schrein bezeichnet. Dies ist nicht als ein Schrein zu verstehen, in dem Reliquien aufbewahrt werden. Denn da der Erhabene noch nicht das Parinibbāna erreicht hatte, gab es keine Körperreliquien, weshalb kein Reliquien-Schrein errichtet wurde. „Er ließ einen Steinsitz anfertigen“ bedeutet: Er ließ unterhalb der duftenden Wohnhütte mit dem Namen Paduma einen Steinsitz aus Bergkristall anfertigen, der als Blumenaltar dienen sollte. „Ich überzog ihn mit Gold“ bedeutet: Er überzog beziehungsweise bedeckte diesen Steinsitz auf ganz besondere Weise mit feinstem Jambonada-Gold.

32. රතනාමයං [Pg.55] සත්තහි රතනෙහි කතං ඡත්තං පග්ගය්හ මුද්ධනි ධාරෙත්වා වාළබීජනිඤ්ච සෙතපවරචාමරිඤ්ච පග්ගය්හ බුද්ධස්ස අභිරොපයිං. ලොකබන්ධුස්ස තාදිනොති සකලලොකබන්ධුසදිසස්ස තාදිගුණසමඞ්ගිස්ස බුද්ධස්ස ධාරෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

32. Einen kostbaren Schirm, der aus den sieben Edelsteinen gefertigt war, hielt ich empor und trug ihn über dem Haupt; zudem hielt ich einen Schweifwedel und einen prächtigen weißen Schweifwedel empor und bot sie dem Buddha dar. „Dem Freund der Welt, dem Gleichmütigen“ bedeutet: Er hielt sie über dem Buddha, der wie ein Verwandter der ganzen Welt ist und die Eigenschaft des vollkommenen Gleichmuts besitzt. Der Rest ist von selbst verständlich.

මහාකච්චානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des älteren Mahākaccāna ist abgeschlossen.

4. කාළුදායිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des älteren Kāḷudāyī.

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො කාළුදායිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං කුලප්පසාදකානං භික්ඛූනං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා තජ්ජං අභිනීහාරං කත්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙසි.

Das mit „Dem Buddha Padumuttara...“ beginnende Werk ist die Apadāna-Erzählung des ehrwürdigen älteren Kāḷudāyī. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Wiedergeburten heilsame Taten ansammelte, die eine Stütze für die Befreiung darstellten, wurde er zur Zeit des Erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie in der Stadt Haṃsavatī geboren. Als er der Lehrrede des Meisters lauschte, sah er, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Rang unter jenen Mönchen setzte, die Vertrauen in den Familien wecken. Er fasste einen entsprechenden Entschluss und strebte nach dieser Stellung.

සො යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අම්හාකං බොධිසත්තස්ස මාතුකුච්ඡියං පටිසන්ධිග්ගහණදිවසෙ කපිලවත්ථුස්මිංයෙව අමච්චගෙහෙ පටිසන්ධිං ගණ්හි, බොධිසත්තෙන සද්ධිං එකදිවසංයෙව ජාතොති තං දිවසංයෙව නං දුකූලචුම්බටකෙ නිපජ්ජාපෙත්වා බොධිසත්තස්ස උපට්ඨානත්ථාය නයිංසු. බොධිසත්තෙන හි සද්ධිං බොධිරුක්ඛො, රාහුලමාතා, චත්තාරො නිධී, ආරොහනහත්ථී, අස්සකණ්ඩකො, ආනන්දො, ඡන්නො, කාළුදායීති ඉමෙ සත්ත එකදිවසෙ ජාතත්තා සහජාතා නාම අහෙසුං. අථස්ස නාමග්ගහණදිවසෙ සකලනගරස්ස උදග්ගචිත්තදිවසෙ ජාතත්තා උදායිත්වෙව නාමං අකංසු. ථොකං කාළධාතුකත්තා පන කාළුදායීති පඤ්ඤායිත්ථ. සො බොධිසත්තෙන සද්ධිං කුමාරකීළං කීළන්තො වුද්ධිං අගමාසි.

Nachdem er zeit seines Lebens Heilsames gewirkt hatte und im Kreislauf der Götter und Menschen gewandert war, nahm er am Tag, an dem unser Bodhisatta im Mutterschoß empfangen wurde, in Kapilavatthu im Hause eines Ministers Wiedergeburt an. Da er am selben Tag wie der Bodhisatta geboren wurde, bettete man ihn noch am selben Tag auf ein weiches Kissen aus feiner Seide und brachte ihn zum Bodhisatta, damit er ihm dienen möge. Denn zusammen mit dem Bodhisatta entstanden an ein und demselben Tag der Bodhi-Baum, Rāhulas Mutter, die vier Schatzkessel, der Reit-Elefant, das Ross Kanthaka, Ānanda, Channa und Kāḷudāyī. Diese sieben werden „Zusammengeborene“ genannt, da sie am selben Tag geboren wurden. Später, am Tag der Namensgebung, gab man ihm den Namen „Udāyī“, weil er an einem Tag geboren worden war, an dem die ganze Stadt von Freude erfüllt war. Da er jedoch eine leicht dunkle Hautfarbe hatte, wurde er als „Kāḷudāyī“ bekannt. Er wuchs heran, während er mit dem Bodhisatta die Spiele der Kinder spielte.

අපරභාගෙ ලොකනාථෙ මහාභිනික්ඛමනං නික්ඛමිත්වා අනුක්කමෙන සබ්බඤ්ඤුතං පත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කෙ රාජගහං උපනිස්සාය වෙළුවනෙ විහරන්තෙ සුද්ධොදනමහාරාජා තං පවත්තිං සුත්වා පුරිසසහස්සපරිවාරං එකං [Pg.56] අමච්චං ‘‘පුත්තං මෙ ඉධානෙහී’’ති පෙසෙසි. සො ධම්මදෙසනාවෙලායං සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා පරිසපරියන්තෙ ඨිතො ධම්මං සුත්වා සපරිවාරො අරහත්තං පාපුණි. අථ නෙ සත්ථා ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති හත්ථං පසාරෙසි. සබ්බෙ තඞ්ඛණඤ්ඤෙව ඉද්ධිමයපත්තචීවරධරා වස්සසට්ඨිකත්ථෙරා විය අහෙසුං. අරහත්තප්පත්තිතො පට්ඨාය පන අරියා මජ්ඣත්තාව හොන්ති. තස්මා රඤ්ඤා පහිතසාසනං දසබලස්ස න කථෙසි. රාජා ‘‘නෙව ගතො ආගච්ඡති, න සාසනං සුය්‍යතී’’ති අපරං අමච්චං පුරිසසහස්සෙහි පෙසෙසි. තස්මිම්පි තථා පටිපන්නෙ අපරම්පි පෙසෙසීති එවං නවහි පුරිසසහස්සෙහි සද්ධිං නව අමච්චෙ පෙසෙසි. සබ්බෙ අරහත්තං පත්වා තුණ්හී අහෙසුං.

Später, als der Weltenhüter nach dem großen Aufbruch ausgezogen war, allmählich die Allwissenheit erlangt hatte, das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt hatte und nahe Rājagaha im Veḷuvana-Kloster weilte, hörte König Suddhodana diese Nachricht und sandte einen Minister, begleitet von tausend Männern, mit den Worten: „Bring meinen Sohn hierher.“ Dieser ging zur Zeit der Lehrverkündigung zum Meister, lauschte am Rande der Versammlung der Lehre und erlangte zusammen mit seinem Gefolge die Arhatschaft. Da streckte der Meister die Hand aus und sprach: „Kommt, ihr Mönche!“ Im selben Augenblick besaßen sie alle durch Geisteskraft geschaffene Schalen und Gewänder und glichen Älteren von sechzig Jahren Ordensalter. Nach dem Erlangen der Arhatschaft verhalten sich die Edlen jedoch gleichmütig. Daher übermittelte er die Botschaft des Königs dem Zehnfach-Mächtigten nicht. Der König dachte: „Der Abgereiste kehrt nicht zurück, und man hört keine Nachricht“, und sandte einen weiteren Minister mit tausend Männern. Als dieser sich ebenso verhielt, sandte er einen weiteren, und so sandte er nacheinander neun Minister zusammen mit neuntausend Männern. Sie alle erlangten die Arhatschaft und schwiegen.

අථ රාජා චින්තෙසි – ‘‘එත්තකා ජනා මයි සිනෙහාභාවෙන දසබලස්ස ඉධාගමනත්ථාය න කිඤ්චි කථයිංසු, අයං ඛො උදායි දසබලෙන සමවයො, සහපංසුකීළිකො, මයි ච සිනෙහො අත්ථි, ඉමං පෙසෙස්සාමී’’ති තං පක්කොසාපෙත්වා, ‘‘තාත, ත්වං පුරිසසහස්සපරිවාරො රාජගහං ගන්ත්වා දසබලං ඉධානෙහී’’ති වත්වා පෙසෙසි. සො පන ගච්ඡන්තො ‘‘සචාහං, දෙව, පබ්බජිතුං ලභිස්සාමි, එවාහං භගවන්තං ඉධානෙස්සාමී’’ති වත්වා ‘‘යං කිඤ්චි කත්වා මම පුත්තං දස්සෙහී’’ති වුත්තො රාජගහං ගන්ත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනවෙලායං පරිසපරියන්තෙ ඨිතො ධම්මං සුත්වා සපරිවාරො අරහත්තං පත්වා එහිභික්ඛුභාවෙ පතිට්ඨාසි. අරහත්තං පන පත්වා ‘‘න තාවායං දසබලස්ස කුලනගරං ගන්තුං කාලො, වසන්තෙ පන උපගතෙ පුප්ඵිතෙ වනසණ්ඩෙ හරිතතිණසඤ්ඡන්නාය භූමියා ගමනකාලො භවිස්සතී’’ති කාලං පටිමානෙන්තො වසන්තෙ සම්පත්තෙ සත්ථු කුලනගරං ගන්තුං ගමනමග්ගවණ්ණං සංවණ්ණෙන්තො –

Da dachte der König: „So viele Menschen haben aus Mangel an Zuneigung zu mir dem Zehnfach-Mächtigen nichts über das Herkommen dorthin berichtet. Dieser Udāyī jedoch ist im selben Alter wie der Zehnfach-Mächtige, er war sein Gefährte beim Spielen im Staub, und er hegt Zuneigung zu mir. Ihn werde ich senden.“ Er ließ ihn rufen und sandte ihn mit den Worten: „Mein Lieber, geh mit einer Begleitung von tausend Männern nach Rājagaha und bringe den Zehnfach-Mächtigen hierher.“ Jener aber sagte vor dem Aufbruch: „Majestät, wenn es mir erlaubt ist, das Mönchsleben anzunehmen, dann werde ich den Erhabenen hierher bringen.“ Daraufhin wurde er vom König angewiesen: „Tu, was auch immer nötig ist, um mir meinen Sohn zu zeigen!“ In Rājagaha angekommen, stand er am Rande der Versammlung, während der Meister die Lehre verkündete, lauschte der Lehre, erlangte mit seinem Gefolge die Arhatschaft und wurde als „Ehi-Bhikkhu“ ordiniert. Doch nachdem er die Arhatschaft erlangt hatte, dachte er: „Noch ist es für den Zehnfach-Mächtigen nicht an der Zeit, in die Stadt seiner Familie zu reisen. Wenn jedoch der Frühling anbricht, die Wälder blühen und die Erde mit grünem Gras bedeckt ist, dann wird die Zeit zum Reisen sein.“ Er wartete auf die richtige Zeit, und als der Frühling kam, pries er den Reiseweg, um den Meister zu bewegen, in die Stadt seiner Familie zu reisen, mit den Worten:

‘‘අඞ්ගාරිනො දානි දුමා භදන්තෙ, ඵලෙසිනො ඡදනං විප්පහාය;

තෙ අච්චිමන්තොව පභාසයන්ති, සමයො මහාවීර භාගී රථානං.

„Wie glühende Kohlen leuchten nun die Bäume, o Herr, nachdem sie ihr Laub abgeworfen haben und nach Früchten streben. Sie strahlen weithin wie Flammen; es ist nun die rechte Zeit, o großer Held, für die Nachkommen des Bhagīratha.“

‘‘දුමානි ඵුල්ලානි මනොරමානි, සමන්තතො සබ්බදිසා පවන්ති;

පත්තං පහාය ඵලමාසසානා, කාලො ඉතො පක්කමනාය වීර.

„Die Bäume stehen in herrlicher Blüte, ringsum duftet es in allen Himmelsrichtungen. Sie haben das Laub abgeworfen und ersehnen Früchte; es ist Zeit, o Held, von hier aufzubrechen.“

‘‘නෙවාතිසීතං [Pg.57] න පනාතිඋණ්හං, සුඛා උතු අද්ධනියා භදන්තෙ;

පස්සන්තු තං සාකියා කොළියා ච, පච්ඡාමුඛං රොහිනියං තරන්තං.

„Es ist weder zu kalt noch zu heiß, die Jahreszeit ist angenehm und gut für die Reise, o Herr. Mögen die Sākiyas und Koḷiyas Dich sehen, wie Du nach Westen blickend den Fluss Rohiṇī überquerst.“

‘‘ආසාය කසතෙ ඛෙත්තං, බීජං ආසාය වප්පති;

ආසාය වාණිජා යන්ති, සමුද්දං ධනහාරකා;

යාය ආසාය තිට්ඨාමි, සා මෙ ආසා සමිජ්ඣතු. (ථෙරගා. 527-530);

„In Hoffnung pflügt man das Feld, in Hoffnung sät man den Samen. In Hoffnung fahren die Kaufleute, die Reichtum erwerben wollen, auf das Meer. Möge jene Hoffnung, in der ich hier stehe, für mich in Erfüllung gehen.“

‘‘නාතිසීතං නාතිඋණ්හං, නාතිදුබ්භික්ඛඡාතකං;

සද්දලා හරිතා භූමි, එස කාලො මහාමුනි. (අ. නි. අට්ඨ. 1.1.225);

Es ist weder zu kalt noch zu heiß; es herrscht keine Hungersnot, da die Nahrung reichlich ist. Die Erde ist grün und mit frischem Gras bedeckt. Dies ist die rechte Zeit für die Reise, o großer Weiser.

‘‘පුනප්පුනඤ්චෙව වපන්ති බීජං, පුනප්පුනං වස්සති දෙවරාජා;

පුනප්පුනං ඛෙත්තං කසන්ති කස්සකා, පුනප්පුනං ධඤ්ඤමුපෙති රට්ඨං.

Immer wieder säen sie die Saat aus, immer wieder lässt der Regengott es regnen; immer wieder pflügen die Bauern die Felder, und immer wieder gelangt das Getreide ins Land.

‘‘පුනප්පුනං යාචනකා චරන්ති, පුනප්පුනං දානප්පතී දදන්ති;

පුනප්පුනං දානප්පතී දදිත්වා, පුනප්පුනං සග්ගමුපෙන්ති ඨානං.

Immer wieder ziehen die Bettler umher, immer wieder geben die Herren der Freigebigkeit; nachdem sie immer wieder gegeben haben, gelangen die Herren der Freigebigkeit immer wieder an die himmlische Stätte.

‘‘වීරො හවෙ සත්තයුගං පුනෙති, යස්මිං කුලෙ ජායති භූරිපඤ්ඤො;

මඤ්ඤාමහං සක්කති දෙවදෙවො, තයා හි ජාතො මුනි සච්චනාමො.

Ein Held von weitester Weisheit reinigt wahrlich sieben Generationen der Familie, in der er geboren wird. Ich denke, der Gott der Götter vermag dies; denn der von dir geborene Weise trägt wahrlich zu Recht seinen Namen.

‘‘සුද්ධොදනො නාම පිතා මහෙසිනො, බුද්ධස්ස මාතා පන මායනාමා;

යා බොධිසත්තං පරිහරිය කුච්ඡිනා, කායස්ස භෙදා තිදිවම්හි මොදති.

Suddhodana ist der Name des Vaters des großen Sehers; die Mutter des Buddhas aber heißt Māyā. Sie, die den Bodhisatta im Mutterleib trug, erfreut sich nach dem Zerfall des Körpers in der himmlischen Welt.

‘‘සා ගොතමී කාලකතා ඉතො චුතා, දිබ්බෙහි කාමෙහි සමඞ්ගිභූතා;

සා මොදති කාමගුණෙහි පඤ්චහි, පරිවාරිතා දෙවගණෙහි තෙහී’’ති. (ථෙරගා. 531-535);

Als sie, die Gotamī, verstarb und von hier schied, wurde sie mit himmlischen Freuden ausgestattet. Sie erfreut sich an den fünf Arten von Sinneslust, umgeben von jenen Heerscharen von Göttern.

ඉමා [Pg.58] ගාථා අභාසි. තත්ථ අඞ්ගාරිනොති අඞ්ගාරානි වියාති අඞ්ගාරානි. අඞ්ගාරානි රත්තපවාළවණ්ණානි රුක්ඛානං පුප්ඵඵලානි, තානි එතෙසං සන්තීති අඞ්ගාරිනො, අභිලොහිතකුසුමකිසලයෙහි අඞ්ගාරවුට්ඨිසම්පරිකිණ්ණා වියාති අත්ථො. දානීති ඉමස්මිං කාලෙ. දුමාති රුක්ඛා. භදන්තෙති භද්දං අන්තෙ එතස්සාති, ‘‘භදන්තෙ’’ති එකස්ස ද-කාරස්ස ලොපං කත්වා වුච්චති. ගුණවිසෙසයුත්තො, ගුණවිසෙසයුත්තානඤ්ච අග්ගභූතො සත්ථා. තස්මා, භදන්තෙති සත්ථු ආලපනමෙව, පච්චත්තවචනඤ්චෙතං එකාරන්තං ‘‘සුගතෙ පටිකම්මෙ සුඛෙ දුක්ඛෙ ජීවෙ’’තිආදීසු විය. ඉධ පන සම්බොධනට්ඨෙ දට්ඨබ්බං. තෙන වුත්තං, ‘‘භදන්තෙති ආලපන’’න්ති. ‘‘භද්දසද්දෙන සමානත්ථං පදන්තරමෙක’’න්ති කෙචි. ඵලානි එසන්තීති ඵලෙසිනො. අචෙතනෙපි හි සචෙතනකිරියං ආහ. එවං ථෙරෙන යාචිතො භගවා තත්ථ ගමනෙ බහූනං විසෙසාධිගමනං දිස්වා වීසතිසහස්සඛීණාසවපරිවුතො රාජගහතො අතුරිතචාරිකාවසෙන කපිලවත්ථුගාමිමග්ගං පටිපජ්ජි. ථෙරො ඉද්ධියා කපිලවත්ථුං ගන්ත්වා රඤ්ඤො පුරතො ආකාසෙ ඨිතොව අදිට්ඨපුබ්බවෙසං දිස්වා රඤ්ඤා ‘‘කොසි ත්ව’’න්ති පුච්ඡිතො ‘‘අමච්චපුත්තං තයා භගවතො සන්තිකං පෙසිතං මං න ජානාසි, ත්වං එවං පන ජානාහී’’ති දස්සෙන්තො –

Er sprach diese Verse. Darin bedeutet „aṅgārino“: wie glühende Kohlen (aṅgārāni). Die Blüten und Früchte der Bäume haben die rote Farbe von glühenden Kohlen oder Korallen; weil diese Bäume solche Blüten und Früchte tragen, werden sie „aṅgārino“ genannt. Dies bedeutet, dass sie durch ihre tiefroten Blüten und Knospen so aussehen, als wären sie ringsum von einem Regen glühender Kohlen bedeckt. „Dānī“ bedeutet: zu dieser Zeit. „Dumā“ bedeutet: Bäume. „Bhadante“ bedeutet: in dessen Innerem (ante) sich das Gute (bhaddaṃ) befindet; es wird so gebildet, indem man einen der Buchstaben „da“ auslässt. Der Meister ist mit besonderen Tugendqualitäten ausgestattet und das Höchste unter jenen, die mit besonderen Tugendqualitäten ausgestattet sind. Daher ist „bhadante“ eine bloße Anrede des Meisters; und dieses Wort auf „-e“ ist ein Nominativ, wie in den Beispielen „sugate, paṭikamme, sukhe, dukkhe, jīve“ usw. Hier jedoch ist es im Sinne eines Vokativs (Anrede) zu verstehen. Daher wurde gesagt: „bhadante“ ist eine Anrede. Einige sagen: „Es ist ein anderes Wort mit der gleichen Bedeutung wie das Wort bhadda.“ „Phalesino“ bedeutet: jene, die Früchte suchen. Denn er beschreibt selbst bei unbelebten Dingen eine Handlung, als hätten sie Bewusstsein. Als der Erhabene so vom Thera gebeten wurde, sah er, dass durch diese Reise viele die besondere Errungenschaft erlangen würden; umgeben von zwanzigtausend triebfreien Heiligen begab er sich auf einer gemächlichen Wanderung von Rājagaha auf den Weg nach Kapilavatthu. Der Thera reiste mit übernatürlicher Kraft nach Kapilavatthu, und während er vor dem König in der Luft stand, wurde er vom König, der diese nie zuvor gesehene Erscheinung erblickte, gefragt: „Wer bist du?“ Um zu zeigen: „Erkennst du mich nicht, den Ministerssohn, den du zum Erhabenen gesandt hast? Erkenne mich nun so!“, sprach er den folgenden Vers:

‘‘බුද්ධස්ස පුත්තොම්හි අසය්හසාහිනො, අඞ්ගීරසස්සප්පටිමස්ස තාදිනො;

පිතුපිතා මය්හං තුවංසි සක්ක, ධම්මෙන මෙ ගොතම අය්‍යකොසී’’ති. (ථෙරගා. 536) –

Ich bin der Sohn des Buddhas, des Unbezwingbaren, des Strahlenden (Aṅgīrasa), des Unvergleichlichen, des Gleichmütigen. Du, o Sakyer, bist der Vater meines Vaters; dem Recht nach, o Gotama, bist du mein Großvater.

ගාථමාහ.

Er sprach diesen Vers.

තත්ථ බුද්ධස්ස පුත්තොම්හීති සබ්බඤ්ඤුබුද්ධස්ස ඔරස්ස පුත්තො අම්හි. අසය්හසාහිනොති අභිසම්බොධිතො පුබ්බෙ ඨපෙත්වා මහාබොධිසත්තං අඤ්ඤෙහි සහිතුං වහිතුං අසක්කුණෙය්‍යත්තා අසය්හස්ස සකලස්ස බොධිසම්භාරස්ස මහාකාරුණිකාධිකාරස්ස ච සහනතො වහනතො, තතො පරම්පි අඤ්ඤෙහි සහිතුං අභිභවිතුං අසක්කුණෙය්‍යත්තා අසය්හානං පඤ්චන්නං මාරානං සහනතො අභිභවනතො, ආසයානුසයචරිතාධිමුත්තිආදිවිභාගාවබොධනෙන යථාරහං වෙනෙය්‍යානං දිට්ඨධම්මිකසම්පරායිකපරමත්ථෙහි අනුසාසනීසඞ්ඛාතස්ස අඤ්ඤෙහි අසය්හස්ස බුද්ධකිච්චස්ස [Pg.59] සහනතො, තත්ථ වා සාධුකාරිභාවතො අසය්හසාහිනො. අඞ්ගීරසස්සාති අඞ්ගීකතසීලාදිසම්පත්තිකස්ස. අඞ්ගමඞ්ගෙහි නිච්ඡරණකඔභාසස්සාති අපරෙ. කෙචි පන ‘‘අඞ්ගීරසො, සිද්ධත්ථොති ද්වෙ නාමානි පිතරායෙව ගහිතානී’’ති වදන්ති. අප්පටිමස්සාති අනූපමස්ස. ඉට්ඨානිට්ඨෙසු තාදිලක්ඛණප්පත්තියා තාදිනො. පිතුපිතා මය්හං තුවංසීති අරියජාතිවසෙන මය්හං පිතු සම්මාසම්බුද්ධස්ස ලොකවොහාරෙන ත්වං පිතා අසි. සක්කාති ජාතිවසෙන රාජානං ආලපති. ධම්මෙනාති සභාවෙන අරියජාති ලොකියජාතීති ද්වින්නං ජාතීනං සභාවසමොධානෙන. ගොතමාති රාජානං ගොත්තෙන ආලපති. අය්‍යකොසීති පිතාමහො අසි. එත්ථ ච ‘‘බුද්ධස්ස පුත්තොම්හී’’තිආදිං වදන්තො ථෙරො අඤ්ඤං බ්‍යාකාසි.

Darin bedeutet „buddhassa puttomhī“: Ich bin der leibliche (aus der Brust geborene) Sohn des allwissenden Buddhas. „Asayhasāhino“ bedeutet: weil er fähig ist, das zu tragen und zu ertragen, was für andere unerträglich ist – nämlich das gesamte Werk der Bodhi-Ausrüstung (bodhisambhāra) und die außerordentlichen Taten großen Mitleids, was vor der vollkommenen Erleuchtung, abgesehen von dem großen Bodhisatta, von niemand anderem getragen oder ertragen werden konnte; und auch danach, weil er die furchterregenden fünf Maras bezwungen und ertragen hat, die für andere unbezwingbar und unerträglich sind; und weil er das für andere unmöglich zu vollbringende Werk eines Buddhas (buddhakicca) vollbracht hat, das in der Unterweisung der zu führenden Wesen gemäß ihren Neigungen, schlummernden Tendenzen, Charakteren und Überzeugungen hinsichtlich des gegenwärtigen Wohls, des zukünftigen Wohls und des höchsten Wohls besteht; oder weil er darin stets gewissenhaft handelt, darum wird er „asayhasāhī“ genannt. „Aṅgīrasassa“ bedeutet: derjenige, der die Fülle der Tugenden wie seinen eigenen Körper verinnerlicht hat. Andere sagen: er, dessen Glieder einen ausstrahlenden Glanz aussenden. Einige jedoch sagen: „Die beiden Namen Aṅgīrasa und Siddhattha wurden ihm von seinem Vater selbst gegeben.“ „Appaṭimassa“ bedeutet: des Unvergleichlichen. „Tādino“ bedeutet: derjenige, der angesichts von Erwünschtem und Unerwünschtem aufgrund des Erreichens des Zustands der Unerschütterlichkeit (tādi-Eigenschaft) gleichmütig bleibt. „Du bist der Vater meines Vaters“ bedeutet: Durch die edle Geburt ist der vollkommen Erleuchtete mein Vater; nach weltlichem Sprachgebrauch bist du sein Vater. Mit „Sakka“ spricht er den König nach seiner Abstammung an. „Dhammena“ bedeutet: der Natur nach, durch die Vereinigung der Natur der beiden Geburten, der edlen Geburt und der weltlichen Geburt. Mit „Gotama“ spricht er den König nach seinem Familiennamen an. „Ayyakosī“ bedeutet: du bist mein Großvater. Indem der Thera hier sprach: „Ich bin der Sohn des Buddhas“ usw., offenbarte er seine eigene Erreichung der Heiligkeitsfrucht (arahatta-phala).

එවං පන අත්තානං ජානාපෙත්වා හට්ඨතුට්ඨෙන රඤ්ඤා මහාරහෙ පල්ලඞ්කෙ නිසීදාපෙත්වා අත්තනො පටියාදිතස්ස නානග්ගරසභොජනස්ස පත්තං පූරෙත්වා දින්නෙ ගමනාකාරං දස්සෙසි. ‘‘කස්මා, භන්තෙ, ගන්තුකාමත්ථ, භුඤ්ජථා’’ති ච වුත්තෙ, ‘‘සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා භුඤ්ජිස්සාමී’’ති. ‘‘කහං පන සත්ථා’’ති? ‘‘වීසතිසහස්සභික්ඛුපරිවාරො තුම්හාකං දස්සනත්ථාය මග්ගං පටිපන්නො’’ති. ‘‘තුම්හෙ ඉමං පිණ්ඩපාතං භුඤ්ජථ, අඤ්ඤං භගවතො හරිස්සථ. යාව ච මම පුත්තො ඉමං නගරං සම්පාපුණාති, තාවස්ස ඉතො පිණ්ඩපාතං හරථා’’ති වුත්තෙ ථෙරො භත්තකිච්චං කත්වා රඤ්ඤො පරිසාය ච ධම්මං කථෙත්වා සත්ථු ආගමනතො පුරෙතරමෙව සකලරාජනිවෙසනං රතනත්තයෙ අභිප්පසන්නං කරොන්තො සබ්බෙසං පස්සන්තානංයෙව සත්ථු ආහරිතබ්බභත්තපුණ්ණං පත්තං ආකාසෙ විස්සජ්ජෙත්වා සයම්පි වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා පිණ්ඩපාතං උපනාමෙත්වා සත්ථු හත්ථෙ ඨපෙසි. සත්ථා තං පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජි. එවං සට්ඨියොජනමග්ගෙ දිවසෙ දිවසෙ යොජනං ගච්ඡන්තස්ස භගවතො රාජගෙහතොයෙව පිණ්ඩපාතං ආහරිත්වා අදාසි. අථ නං භගවා ‘‘අයං මය්හං පිතුනො සකලනිවෙසනං පසාදෙතී’’ති ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං කුලප්පසාදකානං භික්ඛූනං යදිදං කාළුදායී’’ති (අ. නි. 1.219, 225) කුලප්පසාදකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි.

Nachdem er sich so zu erkennen gegeben hatte, ließ ihn der hocherfreute König auf einem kostbaren Thron Platz nehmen, füllte seine Almosenschale mit den für ihn selbst zubereiteten, erlesenen Speisen verschiedenster Geschmacksrichtungen und bot sie ihm dar. Daraufhin deutete der Thera seine Absicht an, wieder aufzubrechen. Als der König fragte: „Warum, o Ehrwürdiger, wollt Ihr gehen? Speist doch hier!“, antwortete er: „Ich werde zum Meister gehen und dort speisen.“ – „Wo aber ist der Meister?“ – „Er hat sich in Begleitung von zwanzigtausend Mönchen auf den Weg hierher begeben, um euch zu sehen.“ Als der König bat: „Speist Ihr diese Opferspeise; wir werden eine andere für den Erhabenen bringen. Und solange mein Sohn diese Stadt noch nicht erreicht hat, bringt ihm von hier aus die Opferspeise“, nahm der Thera die Mahlzeit ein, verkündete dem Gefolge des Königs die Lehre (Dhamma) und bewirkte noch vor der Ankunft des Meisters im gesamten königlichen Palast ein tiefes Vertrauen in die Drei Juwelen. Vor den Augen aller warf er die mit Speise gefüllte Schale, die für den Meister bestimmt war, in die Luft, erhob sich selbst in den Himmel, brachte die Opferspeise herbei und reichte sie dem Meister direkt in die Hand. Der Meister genoss diese Opferspeise. Auf diese Weise brachte er dem Erhabenen, der auf der sechzig Yojana langen Strecke jeden Tag ein Yojana zurücklegte, täglich die Opferspeise direkt aus dem königlichen Palast und bot sie ihm dar. Daraufhin setzte ihn der Erhabene, mit den Worten: „Dieser Mönch erfreut den gesamten Palast meines Vaters“, auf den höchsten Rang unter jenen Mönchen, die Familien Vertrauen einflößen, indem er sprach: „Ihr Mönche, der Höchste unter meinen Mönchsjüngern, die Familien Vertrauen einflößen, ist Kāḷudāyī.“

48-9. එවං සො කතපුඤ්ඤසම්භාරානුරූපෙන අරහත්තං පත්වා පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං [Pg.60] පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස බුද්ධස්සාතිආදිමාහ. අද්ධානං පටිපන්නස්සාති අපරරට්ඨං ගමනත්ථාය දූරමග්ගං පටිපජ්ජන්තස්ස. චරතො චාරිකං තදාති අන්තොමණ්ඩලං මජ්ඣෙමණ්ඩලං බහිමණ්ඩලන්ති තීණි මණ්ඩලානි තදා චාරිකං චරතො චරන්තස්ස පදුමුත්තරබුද්ධස්ස භගවතො සුඵුල්ලං සුට්ඨු ඵුල්ලං පබොධිතං ගය්හ ගහෙත්වා න කෙවලමෙව පදුමං, උප්පලඤ්ච මල්ලිකං විකසිතං අහං ගය්හ උභොහි හත්ථෙහි ගහෙත්වා පූරෙසින්ති සම්බන්ධො. පරමන්නං ගහෙත්වානාති පරමං උත්තමං සෙට්ඨං මධුරං සබ්බසුපක්කං සාලිඔදනං ගහෙත්වා සත්ථුනො අදාසිං භොජෙසින්ති අත්ථො.

48-9. Auf diese Weise erlangte er gemäß den Voraussetzungen seiner vollbrachten Verdienste die Arahatschaft. Nachdem er diesen höchsten Rang erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten und sprach voller Freude, um sein früheres Leben (Apadāna) darzulegen, die Strophe beginnend mit: 'Dem Buddha Padumuttara...' (padumuttarassa buddhassa). 'Addhānaṃ paṭipannassa' bedeutet: demjenigen, der einen fernen Weg beschreitet, um in ein anderes Land zu reisen. 'Carato cārikaṃ tadā' bedeutet: dem erhabenen Buddha Padumuttara, der zu jener Zeit auf Wanderung (cārika) ging, indem er die drei Kreise – den inneren Kreis, den mittleren Kreis und den äußeren Kreis – durchwanderte. Der Zusammenhang ist wie folgt: Nachdem ich eine voll erblühte (= wohlgeöffnete, entfaltete) Lotusblüte genommen hatte – und nicht nur die Lotusblüte allein, sondern auch eine weit geöffnete blaue Lotusblüte (uppala) und Jasmin (mallikā) –, nahm ich sie mit beiden Händen entgegen und brachte sie ihm dar (pūresiṃ). 'Paramannaṃ gahetvānā' bedeutet: nachdem ich die vorzüglichste, beste, wohlschmeckende und vollkommen gar gekochte Sāli-Reisspeise genommen hatte, gab ich sie dem Meister bzw. reichte sie ihm dar.

97. සක්‍යානං නන්දිජනනොති සක්‍යරාජකුලානං භගවතො ඤාතීනං ආරොහපරිණාහරූපයොබ්බනවචනාලපනසම්පත්තියා නන්දං තුට්ඨිං ජනෙන්තො උප්පාදෙන්තො. ඤාතිබන්ධු භවිස්සතීති ඤාතො පාකටො බන්ධු භවිස්සති. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

97. 'Sakyānaṃ nandijanano' bedeutet: Freude und Entzücken (nanda) erzeugend unter den Verwandten des Erhabenen aus dem königlichen Geschlecht der Sakyer, und zwar aufgrund seiner Vollkommenheit in Statur, Körperbau, Schönheit, Jugend sowie seiner angenehmen Rede und Unterhaltung. 'Ñātibandhu bhavissatī' bedeutet: Ein bekannter, offenkundiger Verwandter wird er sein. Der Rest ist leicht verständlich.

කාළුදායිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kāḷudāyī ist abgeschlossen.

5. මොඝරාජත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Mogharāja

අත්ථදස්සී තු භගවාතිආදිකං ආයස්මතො මොඝරාජත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං ලූඛචීවරධරානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා තං ඨානන්තරං ආකඞ්ඛන්තො පණිධානං කත්වා තත්ථ තත්ථ භවෙ පුඤ්ඤානි කරොන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ පුන බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා බ්‍රාහ්මණානං විජ්ජාසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං ගතො එකදිවසං අත්ථදස්සිං භගවන්තං භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතං රථියං ගච්ඡන්තං දිස්වා පසන්නමානසො පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දිත්වා සිරසි අඤ්ජලිං කත්වා ‘‘යාවතා රූපිනො සත්ථා’’තිආදීහි ඡහි ගාථාහි අභිත්ථවිත්වා භාජනං පූරෙත්වා මධුං උපනෙසි. සත්ථා තං පටිග්ගහෙත්වා අනුමොදනං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො කස්සපභගවතො කාලෙ කට්ඨවාහනස්ස නාම රඤ්ඤො අමච්චො හුත්වා නිබ්බත්තො තෙන සත්ථු ආනයනත්ථාය [Pg.61] පෙසිතො සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා වීසතිවස්සසහස්සානි සමණධම්මං කත්වා තතො චුතො එකං බුද්ධන්තරං සුගතීසුයෙව පරිවත්තෙන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා මොඝරාජාති ලද්ධනාමො බාවරීයබ්‍රාහ්මණස්ස සන්තිකෙ උග්ගහිතසිප්පො සංවෙගජාතො තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා තාපසසහස්සපරිවාරො අජිතාදීහි සද්ධිං සත්ථු සන්තිකං පෙසිතො තෙසං පන්නරසමො හුත්වා පඤ්හං පුච්ඡිත්වා විස්සජ්ජනපරියොසානෙ අරහත්තං පාපුණි. අරහත්තං පන පත්වා සත්ථලූඛං සුත්තලූඛං රජනලූඛන්ති විසෙසෙන තිවිධෙනපි ලූඛෙන සමන්නාගතං පංසුකූලං ධාරෙසි. තෙන නං සත්ථා ලූඛචීවරධරානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි.

Der Abschnitt beginnend mit 'Atthadassī tu bhagavā' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Mogharāja. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Handlungen anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung (vivaṭṭa-upanissaya) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, hörte er eines Tages in der Gegenwart des Meisters die Lehre. Er sah, wie der Meister einen Mönch auf den höchsten Rang derer setzte, die grobe Roben tragen. Da er diese Stellung begehrte, fasste er einen Entschluss (paṇidhāna) und vollbrachte in den darauffolgenden Existenzen weitere Verdienste. Zur Zeit des erhabenen Atthadassī wurde er erneut in einer Brahmanenfamilie geboren und erlangte Meisterschaft in den Wissenschaften und Künsten der Brahmanen. Eines Tages sah er den erhabenen Atthadassī, umgeben von der Mönchsgemeinde, auf der Straße wandeln. Mit vertrauensvollem Herzen verneigte er sich mit den fünf Körperteilen (pañcapatiṭṭhita), legte die Hände ehrfurchtsvoll an die Stirn und pries ihn mit sechs Strophen, beginnend mit 'yāvatā rūpino satthā'. Dann füllte er ein Gefäß mit Honig und bot es ihm dar. Der Meister nahm es an und sprach die Worte der Wertschätzung (anumodanā). Durch diese verdienstvolle Tat wanderte er im Kreislauf unter Göttern und Menschen umher. Zur Zeit des erhabenen Kassapa wurde er als Minister des Königs namens Kaṭṭhavāhana wiedergeboren. Vom König ausgesandt, um den Meister einzuladen, ging er zu ihm, hörte die Lehre, erlangte Vertrauen und trat in den Orden ein. Nachdem er zwanzigtausend Jahre lang die Pflichten eines Samana (Mönchsleben) praktiziert hatte, schied er aus jenem Leben und wanderte für die Dauer eines Buddha-Zwischenreichs (buddhantara) ausschließlich in glücklichen Daseinsbereichen umher. In dieser Buddha-Epoche wurde er wiederum in einer Brahmanenfamilie geboren und erhielt den Namen Mogharāja. Er erlernte die Wissenschaften bei dem Brahmanen Bāvarī. Von tiefer Erschütterung (saṃvega) ergriffen, trat er in den Stand eines Asketen (tāpasa) ein und hatte eine Gefolgschaft von tausend Asketen. Zusammen mit Ajita und anderen wurde er zum Meister gesandt. Als Fünfzehnter unter ihnen stellte er seine Fragen, und am Ende der Beantwortung erlangte er die Arahatschaft. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, trug er eine aus Staub und Schmutz gefertigte Robe (paṃsukūla), die in dreifacher Weise von grober Natur war: grob zugeschnitten (satthalūkha), mit groben Fäden genäht (suttalūkha) und mit grobem Färbemittel gefärbt (rajanalūkha). Aus diesem Grund setzte ihn der Meister auf den höchsten Rang derer, die grobe Roben tragen.

64. එවං සො පණිධානානුරූපෙන අරහත්තඵලං පත්වා අත්තනො පුබ්බසම්භාරං දිස්වා පුබ්බකම්මාපදානං පකාසෙන්තො අත්ථදස්සී තු භගවාතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙව.

64. Auf diese Weise erlangte er gemäß seinem Gelübde die Frucht der Arahatschaft. Als er seine eigenen früheren Voraussetzungen sah und sein früheres Wirken (Apadāna) offenbaren wollte, sprach er die Worte beginnend mit 'Atthadassī tu bhagavā...'. All dies ist von ganz offensichtlicher Bedeutung.

73. පුටකං පූරයිත්වානාති පුටකං වුච්චති වාරකං, ඝටං වා. අනෙළකං නිද්දොසං මක්ඛිකණ්ඩවිරහිතං ඛුද්දමධුනා ඝටං පූරෙත්වා තං උභොහි හත්ථෙහි පග්ගය්හ පකාරෙන ආදරෙන ගහෙත්වා මහෙසිනො භගවතො උපනෙසින්ති සම්බන්ධො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

73. 'Puṭakaṃ pūrayitvānā': Mit 'puṭaka' wird ein Gefäß (vāraka) oder ein Topf (ghaṭa) bezeichnet. 'Aneḷakaṃ' bedeutet fehlerfrei und frei von Bienenlarven. Nachdem er den Topf mit reinem Honig von kleinen Wildbienen gefüllt hatte, hob er ihn mit beiden Händen empor (paggayha) und dargebot ihn dem erhabenen großen Seher (mahesī) voller Respekt. Dies ist die Verknüpfung. Der Rest ist leicht verständlich.

මොඝරාජත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Mogharāja ist abgeschlossen.

6. අධිමුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Adhimutta

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො අධිමුත්තත්ථෙරස්ස අපදානං (ථෙරගා. අට්ඨ. 2.අධිමුත්තත්ථෙරගාථාවණ්ණනා). අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිම්හි ලොකනාථෙ පරිනිබ්බුතෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො භික්ඛුසඞ්ඝං නිමන්තෙත්වා උච්ඡූහි මණ්ඩපං කාරෙත්වා මහාදානං පවත්තෙත්වා පරියොසානෙ සන්තිපදං පණිධෙසි. සො තතො චුතො දෙවෙසු ච මනුස්සෙසු ච උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සාසනෙ පසීදිත්වා සද්ධාය පතිට්ඨිතත්තා අධිමුත්තත්ථෙරොති පාකටො.

Der Abschnitt beginnend mit 'Nibbute lokanāthamhi' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Adhimutta. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben und sammelte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten an, die eine Stütze für die Befreiung (vivaṭṭa) bildeten. Als der Weltenlenker Atthadassī ins Parinibbāna eingegangen war, wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Voller Vertrauen in die Drei Juwelen lud er die Mönchsgemeinde ein, ließ eine Festhalle aus Zuckerrohr errichten und spendete eine große Gabe. Am Ende strebte er nach dem Pfad des Friedens (Nibbāna). Nachdem er aus jenem Leben geschieden war, genoss er die Fülle des Glücks sowohl im Bereich der Götter als auch der Menschen. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Weil er Vertrauen in die Lehre gefasst hatte und fest im Glauben verankert war, wurde er als Thera Adhimutta bekannt.

84. එවං [Pg.62] කතසම්භාරවසෙන අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

84. Auf diese Weise erlangte er durch die Kraft der von ihm angesammelten Verdienste die Arahatschaft. Als er sich an seine frühere Tat erinnerte und von Freude erfüllt sein früheres Leben offenbaren wollte, sprach er die Strophe beginnend mit 'Nibbute lokanāthamhi...'. All dies ist von ganz offensichtlicher Bedeutung.

අධිමුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Adhimutta ist abgeschlossen.

7. ලසුණදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Lasuṇadāyaka

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො ලසුණදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. එසොපායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසෙ ආදීනවං දිස්වා ගෙහං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තං නිස්සාය වනෙ වසන්තො බහූනි ලසුණානි රොපෙත්වා තදෙව වනමූලඵලඤ්ච ඛාදන්තො විහාසි. සො බහූනි ලසුණානි කාජෙනාදාය මනුස්සපථං ආහරිත්වා පසන්නො දානං දත්වා බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස භෙසජ්ජත්ථාය දත්වා ගච්ඡති. එවං සො යාවජීවං පුඤ්ඤානි කත්වා තෙනෙව පුඤ්ඤබලෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තිං අනුභවිත්වා කමෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ උප්පන්නො පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්තො පුබ්බකම්මවසෙන ලසුණදායකත්ථෙරොති පාකටො.

„Himavantassāvidūre“ („Nicht weit vom Himavanta-Gebirge entfernt“) und so weiter ist die Lebensbeschreibung (Apadāna) des Ehrwürdigen Lasuṇadāyaka Thera. Auch dieser Ehrwürdige, der unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht hatte und in den verschiedenen Existenzen jene Verdienste anhäufte, die eine Stütze für die Befreiung bilden, wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer guten Familie wiedergeboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, sah er das Elend im Hausleben, verließ sein Heim, trat in das asketische Leben ein und lebte im Wald nahe dem Himavanta-Gebirge. Er pflanzte reichlich Knoblauch an und ernährte sich ausschließlich von diesem sowie von Wurzeln und Früchten des Waldes. Er nahm große Mengen Knoblauch auf einer Tragstange mit, brachte sie auf den Weg der Menschen, und schenkte sie voll Vertrauen als Spende für medizinische Zwecke der vom Buddha angeführten Mönchsgemeinschaft. Auf diese Weise tat er zeitlebens heilsame Taten, wanderte durch die Kraft dieses Verdienstes unter Göttern und Menschen umher, genoss das zweifache Glück (Segen unter Göttern und Menschen) und wurde schließlich in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer guten Familie wiedergeboren. Nachdem er Vertrauen gefasst hatte, trat er in den Orden ein, entfaltete die Einsichtsmeditation und erlangte in Kürze die Arahatschaft. Aufgrund seines früheren Wirkens wurde er als Lasuṇadāyaka Thera („Knoblauchgeber-Mönch“) bekannt.

89. අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තත්ථ හිමාලයපබ්බතස්ස පරියොසානෙ මනුස්සානං සඤ්චරණට්ඨානෙ යදා විපස්සී භගවා උදපාදි, තදා අහං තාපසො අහොසින්ති සම්බන්ධො. ලසුණං උපජීවාමීති රත්තලසුණං රොපෙත්වා තදෙව ගොචරං කත්වා ජීවිකං කප්පෙමීති අත්ථො. තෙන වුත්තං ‘‘ලසුණං මය්හභොජන’’න්ති.

89. Als er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte und von Freude erfüllt war, sprach er die Worte beginnend mit „Himavantassāvidūre“, um sein früheres Lebenswerk darzulegen. Darin ist die Verknüpfung wie folgt zu verstehen: „Als an den Hängen des Himālaya-Gebirges, an einem Ort, den Menschen zu betreten pflegten, der erhabene Vipassī erschien, da war ich ein Asket.“ Mit der Phrase „lasuṇaṃ upajīvāmi“ („ich lebe von Knoblauch“) ist gemeint: Er pflanzte roten Knoblauch an, machte genau diesen Wald zu seiner Nahrungsquelle und bestritt so seinen Lebensunterhalt. Deshalb wurde gesagt: „Knoblauch war meine Nahrung.“

90. ඛාරියො පූරයිත්වානාති තාපසභාජනානි ලසුණෙන පූරයිත්වා කාජෙනාදාය සඞ්ඝාරාමං සඞ්ඝස්ස වසනට්ඨානං හෙමන්තාදීසු තීසු කාලෙසු සඞ්ඝස්ස චතූහි ඉරියාපථෙහි වසනවිහාරං අගච්ඡිං අගමාසින්ති අත්ථො. හට්ඨො හට්ඨෙන චිත්තෙනාති අහං සන්තුට්ඨො සොමනස්සයුත්තචිත්තෙන සඞ්ඝස්ස ලසුණං අදාසින්ති අත්ථො.

90. Die Phrase „khāriyo pūrayitvā“ („die Tragkörbe füllend“) bedeutet: Er füllte die Gefäße des Asketen mit Knoblauch, trug sie auf einer Tragstange und ging zum Saṅghārāma – dem Wohnort des Ordens –, dem Aufenthaltsort, an dem die Mönchsgemeinschaft während der drei Jahreszeiten wie dem Winter und so weiter in den vier Körperhaltungen verweilte. „Haṭṭho haṭṭhena cittenā“ („erfreut mit erfreutem Geist“) bedeutet: „Ich spendete der Mönchsgemeinschaft voll Zufriedenheit und mit einem von Freude erfüllten Geist Knoblauch.“

91. විපස්සිස්ස…පෙ… [Pg.63] නිරතස්සහන්ති නරානං අග්ගස්ස සෙට්ඨස්ස අස්ස විපස්සිස්ස භගවතො සාසනෙ නිරතො නිස්සෙසෙන රතො අහන්ති සම්බන්ධො. සඞ්ඝස්ස…පෙ… මොදහන්ති අහං සඞ්ඝස්ස ලසුණදානං දත්වා සග්ගම්හි සුට්ඨු අග්ගස්මිං දෙවලොකෙ ආයුකප්පං දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවමානො මොදිං, සන්තුට්ඨො භවාමීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

91. „Vipassissa... pe... niratassahaṃ“ („dem Vipassī... vollkommen hingegeben“) bedeutet in der Verknüpfung: „In der Lehre dieses erhabenen Vipassī, dem Höchsten und Vorzüglichsten unter den Menschen, war ich völlig hingegeben, gänzlich erfreut.“ „Saṅghassa... pe... modahaṃ“ („der Gemeinde... erfreute ich mich“) bedeutet: „Nachdem ich der Gemeinde die Knoblauchspende dargebracht hatte, genoss ich im Himmel, in der überaus herrlichen Götterwelt, ein ganzes Weltalter lang die göttliche Pracht und erfreute mich daran, ich war überaus glücklich.“ Der Rest versteht sich von selbst.

ලසුණදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung (Apadāna-Kommentar) des Ehrwürdigen Lasuṇadāyaka Thera ist abgeschlossen.

8. ආයාගදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensbeschreibung (Apadāna-Kommentar) des Ehrwürdigen Āyāgadāyaka Thera.

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො ආයාගදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො පරිනිබ්බුතකාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සාසනෙ පසන්නො වඩ්ඪකීනං මූලං දත්වා අතිමනොහරං දීඝං භොජනසාලං කාරාපෙත්වා භික්ඛුසඞ්ඝං නිමන්තෙත්වා පණීතෙනාහාරෙන භොජෙත්වා මහාදානං දත්වා චිත්තං පසාදෙසි. සො යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසුයෙව සංසරන්තො උභයසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා ඝටෙන්තො වායමන්තො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා න චිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි. පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤවසෙන ආයාගත්ථෙරොති පාකටො.

„Nibbute lokanāthamhi“ („Als der Weltenbeschützer erloschen war“) und so weiter ist das Apadāna des Ehrwürdigen Āyāgadāyaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Existenzen heilsame Verdienste an, die eine Stütze für das Erlöschen bilden, und wurde zur Zeit des Parinibbāna des erhabenen Sikhī in einer guten Familie wiedergeboren. Nachdem er Vertrauen in die Lehre gefasst hatte, zahlte er den Zimmerleuten ihren Lohn, ließ eine überaus ansprechende, lange Speisehalle errichten, lud die Mönchsgemeinschaft ein, bewirtete sie mit vorzüglicher Nahrung, spendete reichlich und reinigte so seinen Geist. Er tat sein Leben lang heilsame Werke, wanderte nur unter Göttern und Menschen umher, genoss das zweifache Glück, wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer guten Familie geboren, erlangte Vertrauen, trat in den Orden ein, bemühte und bestrebte sich, entfaltete die Einsichtsmeditation und erlangte in Kürze die Arahatschaft. Aufgrund seiner früheren heilsamen Taten wurde er als Āyāga Thera (der Thera der Opferhalle/Speisehalle) bekannt.

94. එවං සො කතපුඤ්ඤසම්භාරවසෙන අරහත්තං පත්වා අත්තනා පුබ්බෙ කතකුසලකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ නිබ්බුතෙති වදතං ‘‘මයං බුද්ධා’’ති වදන්තානං අන්තරෙ වරෙ උත්තමෙ සිඛිම්හි භගවති පරිනිබ්බුතෙති අත්ථො. හට්ඨො හට්ඨෙන චිත්තෙනාති සද්ධතාය හට්ඨපහට්ඨො සොමනස්සයුත්තචිත්තතාය පහට්ඨෙන චිත්තෙන උත්තමං ථූපං සෙට්ඨං චෙතියං අවන්දිං පණාමයින්ති අත්ථො.

94. Nachdem er durch die Kraft der von ihm angehäuften Verdienste die Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früher vollbrachten heilsamen Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach die Worte beginnend mit „nibbute lokanāthamhi“, um sein früheres Lebenswerk darzulegen. Darin bedeutet „nibbute“: Als der erhabene Sikhī, der Vorzüglichste und Höchste unter denen, die von sich sagen: „Wir sind die Buddhas“, ins Parinibbāna eingegangen war. „Haṭṭho haṭṭhena cittenā“ bedeutet: Erfreut und beglückt aufgrund des Glaubens, verehrte und verneigte er sich mit einem vor Freude strahlenden Geist vor der hervorragenden Stupa, dem exzellenten Schrein (Cetiya).

95. වඩ්ඪකීහි කථාපෙත්වාති ‘‘භොජනසාලාය පමාණං කිත්තක’’න්ති පමාණං කථාපෙත්වාති අත්ථො. මූලං දත්වානහං තදාති තදා තස්මිං කාලෙ අහං කම්මකරණත්ථාය තෙසං වඩ්ඪකීනං මූලං දත්වා ආයාගං [Pg.64] ආයතං දීඝං භොජනසාලං අහං සන්තුට්ඨො සොමනස්සචිත්තෙන කාරපෙසහං කාරාපෙසිං අහන්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

95. „Vaḍḍhakīhi kathāpetvā“ („mit den Zimmerleuten besprechend“) bedeutet: Er ließ sie die Ausmaße der Speisehalle besprechen mit den Worten: „Wie groß soll das Maß der Speisehalle sein?“. „Mūlaṃ datvāna ahaṃ tadā“ („als ich damals den Lohn zahlte“) bedeutet: Zu jener Zeit zahlte ich jenen Zimmerleuten den Lohn für ihre Arbeit, und ließ voll Freude und mit glücklichem Geist die Opferhalle, das heißt die ausgedehnte, lange Speisehalle, errichten. Die Worttrennung für „kārāpesahaṃ“ ist „kārāpesiṃ ahaṃ“ („ich ließ erbauen“). Der Rest versteht sich von selbst.

97. ආයාගස්ස ඉදං ඵලන්ති භොජනසාලදානස්ස ඉදං විපාකන්ති අත්ථො.

97. „Āyāgassa idaṃ phalaṃ“ („Dies ist die Frucht der Opferhalle“) bedeutet: Dies ist die gereifte Wirkung (vipāka) der Spende einer Speisehalle.

ආයාගදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung (Apadāna-Kommentar) des Ehrwürdigen Āyāgadāyaka Thera ist abgeschlossen.

9. ධම්මචක්කිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung der Lebensbeschreibung (Apadāna-Kommentar) des Ehrwürdigen Dhammacakkika Thera.

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො ධම්මචක්කිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො පුත්තදාරෙහි වඩ්ඪිතො විභවසම්පන්නො මහාභොගො, සො රතනත්තයෙ පසන්නො සද්ධාජාතො ධම්මසභායං ධම්මාසනස්ස පිට්ඨිතො රතනමයං ධම්මචක්කං කාරෙත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු නිබ්බත්තට්ඨානෙසු සක්කසම්පත්තිං චක්කවත්තිසම්පත්තිඤ්ච අනුභවිත්වා කමෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ උප්පන්නො විභවසම්පන්නො සඤ්ජාතසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්වා පුබ්බෙ කතකුසලනාමසදිසනාමෙන ධම්මචක්කිකත්ථෙරොති පාකටො ජාතො අහොසි.

„Siddhatthassa bhagavato“ („Des erhabenen Siddhattha“) und so weiter ist das Apadāna des Ehrwürdigen Dhammacakkika Thera. Auch dieser, der unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht hatte, häufte in verschiedenen Existenzen heilsame Verdienste an, die eine Stütze für das Erlöschen bilden. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er in einer guten Familie wiedergeboren, wuchs heran, gründete eine Familie mit Frau und Kindern, besaß großen Reichtum und enormen Besitz. Er fasste Vertrauen in die Drei Juwelen, war von Glauben erfüllt und ließ hinter dem Dhamma-Predigtstuhl in der Versammlungshalle ein aus sieben Arten von Juwelen gefertigtes Dhamma-Rad (dhamma-cakka) herstellen und verehrte es. Durch diese verdienstvolle Tat genoss er an seinen jeweiligen Wiedergeburtsorten unter Göttern und Menschen sowohl den Wohlstand eines Sakka (Götterkönigs) als auch den eines Cakkavatti (Raddrehenden Monarchen). Der Reihe nach wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer guten Familie wiedergeboren, war wohlhabend, besaß tiefes Vertrauen, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsichtsmeditation und erlangte in Kürze die Arahatschaft. Unter einem Namen, der seiner früher vollbrachten heilsamen Tat glich, wurde er als Dhammacakkika Thera („Mönch mit dem Dhamma-Rad“) berühmt.

102. සො පුඤ්ඤසම්භාරානුරූපෙන පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. සීහාසනස්ස සම්මුඛාති සීහස්ස භගවතො නිසින්නස්ස සම්මුඛා බුද්ධාසනස්ස අභිමුඛට්ඨානෙති අත්ථො, ධම්මචක්කං මෙ ඨපිතන්ති මයා ධම්මචක්කාකාරෙන උභතො සීහරූපං දස්සෙත්වා මජ්ඣෙ ආදාසසදිසං කාරෙත්වා කතං ධම්මචක්කං ඨපිතං පූජිතං. කිං භූතං? විඤ්ඤූහි මෙධාවීහි ‘‘අතීව සුන්දර’’න්ති වණ්ණිතං ථොමිතං සුකතං ධම්මචක්කන්ති සම්බන්ධො.

102. Nachdem dieser die dem Maß seiner Verdienstansammlung entsprechende Frucht der Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat und sprach voller Freude, um seine frühere Lebensgeschichte zu verkünden: „Dem erhabenen Siddhattha“ und so weiter. „Vor dem Thron“ bedeutet: Angesicht zu Angesicht mit dem erhabenen Buddha (der wie ein Löwe ist), der dort saß, das heißt am Ort direkt gegenüber dem Buddhasitz. „Ein Dhamma-Rad wurde von mir aufgestellt“ bedeutet: Ein von mir hergestelltes Dhamma-Rad wurde aufgestellt und verehrt, indem auf beiden Seiten die Gestalt eines Löwen gezeigt wurde und in der Mitte ein spiegelähnliches Objekt angefertigt wurde. Wie beschaffen? Die syntaktische Verbindung lautet: Das wohlgeformte Dhamma-Rad, das von verständigen Weisen mit den Worten „Überaus herrlich!“ gepriesen und gerühmt wurde.

103. චාරුවණ්ණොව [Pg.65] සොභාමීති සුවණ්ණවණ්ණො ඉව සොභාමි විරොචාමීති අත්ථො. ‘‘චතුවණ්ණෙහි සොභාමී’’තිපි පාඨො, තස්ස ඛත්තියබ්‍රාහ්මණවෙස්සසුද්දජාතිසඞ්ඛාතෙහි චතූහි වණ්ණෙහි සොභාමි විරොචාමීති අත්ථො. සයොග්ගබලවාහනොති සුවණ්ණසිවිකාදීහි යොග්ගෙහි ච සෙනාපතිමහාමත්තාදීහි සෙවකෙහි බලෙහි ච හත්ථිඅස්සරථසඞ්ඛාතෙහි වාහනෙහි ච සහිතොති අත්ථො. බහුජ්ජනා බහවො මනුස්සා අනුයන්තා මමානුවත්තන්තා නිච්චං නිච්චකාලං පරිවාරෙන්තීති සම්බන්ධො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

103. „Wie einer von schöner Farbe glänze ich“ bedeutet: Wie einer mit goldener Hautfarbe glänze und strahle ich. Es gibt auch die Lesart „Catuvaṇṇehi sobhāmi“ („Durch die vier Stände glänze ich“); deren Bedeutung ist: Ich glänze und strahle durch die vier Stände, die als Krieger, Priester, Händler und Arbeiter bekannt sind. „Mit Fahrzeugen, Truppen und Reitgetier“ bedeutet: Begleitet von anspannbaren Fahrzeugen wie goldenen Sänften, von Gefolgsleuten und Truppen wie Feldherren und Ministern sowie von Reittieren wie Elefanten, Pferden und Streitwagen. „Viele Menschen“ bedeutet viele Personen. Die syntaktische Verbindung ist: Sie folgen mir nach, d. h. sie begleiten mich, „beständig“, d. h. für alle Zeit umgeben sie mich. Der Rest ist leicht verständlich.

ධම්මචක්කිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Theras Dhammacakkika ist abgeschlossen.

10. කප්පරුක්ඛියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Theras Kapparukkhiya.

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො කප්පරුක්ඛියත්ථෙරස්ස අපදානං (ථෙරගා. අට්ඨ. 2.576). අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තෙසු තෙසු භවෙසු නිබ්බානාධිගමූපායභූතානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො මහද්ධනො මහාභොගො සත්ථරි පසන්නො සත්තහි රතනෙහි විචිත්තං සුවණ්ණමයං කප්පරුක්ඛං කාරෙත්වා සිද්ධත්ථස්ස භගවතො චෙතියස්ස සම්මුඛෙ ඨපෙත්වා පූජෙසි. සො එවරූපං පුඤ්ඤං කත්වා යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො සුගතීසුයෙව සංසරන්තො කමෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා රතනත්තයෙ පසන්නො ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො සත්ථු ආරාධෙත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්වා පුබ්බෙ කතකුසලනාමෙන කප්පරුක්ඛියත්ථෙරොති පාකටො අහොසි.

„Dem erhabenen Siddhattha“ und so weiter ist die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Theras Kapparukkhiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Voraussetzungen geschaffen. Während er in verschiedenen Daseinsbereichen heilsame Verdienste anhäufte, die als Mittel zur Erlangung des Nibbāna dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer wohlhabenden Familie geboren. Er war sehr reich, besaß großen Wohlstand und war voll Vertrauen zum Meister. Er ließ einen mit den sieben Juwelen verzierten, goldenen Wunschbaum (Kapparukkha) anfertigen, stellte ihn vor dem Cetiya des erhabenen Siddhattha auf und verehrte ihn. Nachdem er dieses Verdienst erworben hatte, verblieb er dort für die Dauer seiner Lebensspanne. Nach seinem Verscheiden von dort wanderte er nur in glücklichen Daseinsbereichen umher und wurde schließlich während dieser Buddha-Ära in einer guten Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, gab er das Hausleben auf, gewann Vertrauen in die Drei Juwelen, hörte die Lehre, erlangte Glauben, erfreute den Meister, trat in den Orden ein und erlangte schon bald darauf die Arhatschaft. Unter dem Namen seiner früheren heilsamen Tat wurde er als Thera Kapparukkhiya bekannt.

108. සො එවං පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. ථූපසෙට්ඨස්ස සම්මුඛාති සෙට්ඨස්ස උත්තමස්ස ධාතුනිහිතථූපස්ස චෙතියස්ස සම්මුඛට්ඨානෙ විචිත්තදුස්සෙ අනෙකවණ්ණෙහි විසමෙන විසදිසෙන චිත්තෙන මනොහරෙ චිනපට්ටසොමාරපට්ටාදිකෙ දුස්සෙ[Pg.66]. ලගෙත්වා ඔලග්ගෙත්වා කප්පරුක්ඛං ඨපෙසිං අහං පතිට්ඨපෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

108. Nachdem er so die Frucht der Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat und sprach voller Freude seine frühere Lebensgeschichte verkündend: „Dem erhabenen Siddhattha“ und so weiter. „Vor dem herrlichen Thūpa“ bedeutet: An dem Ort gegenüber dem Cetiya, dem besten und vorzüglichsten Thūpa, in dem Reliquien niedergelegt sind. „Bunte Gewänder“ bezieht sich auf bunte, verschiedenartige, ungleiche, faszinierende Gewänder aus verschiedenen Farben, wie Seide aus China und Somāra-Gewebe. „Aufgehängt“ (laggetvā) bedeutet: nachdem ich sie aufgehängt (olaggetvā) hatte, stellte ich den Wunschbaum auf. Der Rest ist von offensichtlicher Bedeutung.

කප්පරුක්ඛියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Theras Kapparukkhiya ist abgeschlossen.

චතුත්ථවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des vierten Kapitels ist abgeschlossen.

5. උපාලිවග්ගො

5. Das Upāli-Kapitel.

1. භාගිනෙය්‍යුපාලිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Theras Bhāgineyyupāli.

ඛීණාසවසහස්සෙහීතිආදිකං ආයස්මතො උපාලිත්ථෙරස්ස භාගිනෙය්‍යුපාලිත්ථෙරස්ස අපදානං. එසො හි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තස්මිං තස්මිං භවෙ පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසෙ ආදීනවං දිස්වා ගෙහං පහාය ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා පඤ්චාභිඤ්ඤාඅට්ඨසමාපත්තිලාභී හුත්වා හිමවන්තෙ වාසං කප්පෙසි. තස්මිං සමයෙ පදුමුත්තරො භගවා විවෙකකාමො හිමවන්තං පාවිසි. තාපසො භගවන්තං පුණ්ණචන්දමිව විරොචමානං දූරතොව දිස්වා පසන්නමානසො අජිනචම්මං අංසෙ කත්වා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ වන්දිත්වා ඨිතකොව දසනඛසමොධානඤ්ජලිං සිරසි පතිට්ඨපෙත්වා අනෙකාහි උපමාහි අනෙකෙහි ථුතිවචනෙහි භගවන්තං ථොමෙසි. තං සුත්වා භගවා – ‘‘අයං තාපසො අනාගතෙ ගොතමස්ස නාම භගවතො සාසනෙ පබ්බජිත්වා විනයෙ තිඛිණපඤ්ඤානං අග්ගො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකරණමදාසි. සො යාවතායුකං ඨත්වා අපරිහීනජ්ඣානො බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්ති. තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කපිලවත්ථුනගරෙ උපාලිත්ථෙරස්ස භාගිනෙය්‍යො හුත්වා නිබ්බත්ති. සො කමෙන වුද්ධිප්පත්තො මාතුලස්ස උපාලිත්ථෙරස සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. සො අත්තනො ආචරියස්ස සමීපෙ වසිතත්තා විනයපඤ්හෙ තිඛිණඤාණො අහොසි. අථ භගවා ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං විනයපඤ්හෙ තිඛිණපඤ්ඤානං භික්ඛූනං යදිදං භාගිනෙය්‍යුපාලී’’ති තං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි.

„Mit tausend Triebversiegten“ und so weiter ist die Lebensgeschichte des Theras Bhāgineyyupāli, des Neffen des ehrwürdigen Theras Upāli. Dieser Thera hatte nämlich unter früheren Buddhas heilsame Voraussetzungen geschaffen. Während er in verschiedenen Daseinsbereichen Verdienste anhäufte, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer guten Familie geboren. Als er herangewachsen war, sah er das Elend im Hausleben, verließ das Haus, trat als Weiser (Isi) in den Orden ein, erlangte die fünf höheren Geisteskräfte und die acht Vertiefungen und schlug seinen Wohnsitz im Himavanta-Gebirge auf. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Padumuttara, der nach Abgeschiedenheit verlangte, in das Himavanta-Gebirge. Als der Asket den Erhabenen bereits von weitem wie den Vollmond leuchten sah, wurde sein Geist von Vertrauen erfüllt. Er legte das Fell der schwarzen Antilope über seine Schulter, erhob die Hände zum ehrerbietigen Gruß (Añjali), verbeugte sich und legte noch im Stehen seine gefalteten Hände, in denen seine zehn Fingernägel zusammenkamen, auf sein Haupt. Er pries den Erhabenen mit zahlreichen Gleichnissen und vielen Lobreden. Als der Erhabene dieses Lob hörte, gab er ihm die Prophezeiung: „Dieser Asket wird in der Zukunft unter der Lehre des erhabenen Gotama in den Orden eintreten und der Erste unter den Mönchen mit scharfem Verstand bezüglich der Ordensdisziplin (Vinaya) sein.“ Er verblieb dort für die Dauer seiner Lebensspanne und wurde, ohne dass seine Vertiefungen schwanden, in der Brahma-Welt wiedergeboren. Nachdem er von dort geschieden war, wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss Wohlstand und wurde in der gegenwärtigen Buddha-Ära in der Stadt Kapilavatthu als Neffe des Theras Upāli geboren. Als er heranwuchs, trat er bei seinem Onkel, dem Thera Upāli, in den Orden ein, nahm ein Meditationsobjekt (Kammaṭṭhāna) an, entfaltete die Einsicht (Vipassanā) und wurde schon bald darauf ein Arhat. Da er in der Nähe seines Lehrers wohnte, besaß er ein scharfes Wissen in Fragen der Ordensdisziplin (Vinaya). Daraufhin setzte ihn der Erhabene auf die höchste Position mit den Worten: „Dies ist der Erste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern, die einen scharfen Verstand in Fragen der Ordensdisziplin haben, nämlich Bhāgineyyupāli.“

1. සො [Pg.67] එවං එතදග්ගට්ඨානං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඛීණාසවසහස්සෙහීතිආදිමාහ. තත්ථ ආ සමන්තතො යාවභවග්ගා සවන්ති පවත්තන්තීති ආසවා. කාමාසවාදයො චත්තාරො ආසවා, තෙ ඛීණා සොසිතා විසොසිතා විද්ධංසිතා යෙහි තෙති ඛීණාසවා, තෙයෙව සහස්සා ඛීණාසවසහස්සා, තෙහි ඛීණාසවසහස්සෙහි. පරෙතො පරිවුතො ලොකනායකො ලොකස්ස නිබ්බානපාපනකො විවෙකං අනුයුත්තො පටිසල්ලිතුං එකීභවිතුං ගච්ඡතෙති සම්බන්ධො.

1. Nachdem er so diese höchste Position erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat und sprach voller Freude seine frühere Lebensgeschichte verkündend: „Mit tausend Triebversiegten“ und so weiter. Darin bedeutet „āsavā“ (Triebe/Einflüsse): Sie fließen bzw. strömen von allen Seiten bis hin zum höchsten Daseinsbereich (Bhavagga). Es gibt vier Triebe, wie den Sinnestrieb und so weiter. Diejenigen, bei denen diese Triebe versiegt (khīṇā), ausgetrocknet (sositā), völlig ausgetrocknet (visositā) und vernichtet (viddhaṃsitā) sind, werden „Triebversiegte“ (khīṇāsavā) genannt. Diese sind genau tausend, also „tausend Triebversiegte“ (khīṇāsavasahassā); mit diesen tausend Triebversiegten. „Pareto“ bedeutet umgeben. Die syntaktische Verbindung ist: Der Weltenführer (lokanāyako) – welcher die Welt zum Nirvana führt (lokassa nibbānapāpanako) –, der der Abgeschiedenheit hingegeben ist, geht fort, um in der Einsamkeit zu verweilen und allein zu sein.

2. අජිනෙන නිවත්ථොහන්ති අහං අජිනමිගචම්මෙන පටිච්ඡන්නො, අජිනචම්මවසනොති අත්ථො. තිදණ්ඩපරිධාරකොති කුණ්ඩිකට්ඨපනත්ථාය තිදණ්ඩං ගහෙත්වා ධාරෙන්තොති අත්ථො. භික්ඛුසඞ්ඝෙන පරිබ්‍යූළ්හං පරිවාරිතං ලොකනායකං අද්දසන්ති සම්බන්ධො. සෙසං පාකටමෙවාති.

2. „In ein Fell gekleidet war ich“ bedeutet: Ich war mit dem Fell einer schwarzen Antilope bedeckt; das heißt, ich trug ein Fellgewand. „Ein Dreigeständer tragend“ bedeutet: Er trug einen dreibeinigen Stab (Tidaṇḍa), um das Wassergefäß (Kuṇḍikā) darauf abzustellen. Die syntaktische Verbindung lautet: Ich sah den Weltenführer, der von der Mönchsgemeinde umgeben (paribyūḷhaṃ / parivāritaṃ) war. Der Rest ist ganz offensichtlich.

භාගිනෙය්‍යුපාලිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Theras Bhāgineyyupāli ist abgeschlossen.

2. සොණකොළිවිසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Theras Soṇakoḷivisa.

අනොමදස්සිස්ස මුනිනොතිආදිකං ආයස්මතො කොළිවිසත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අනොමදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වයප්පත්තො පුත්තදාරෙහි වඩ්ඪිතො විභවසම්පන්නො භගවතො චඞ්කමනත්ථාය සොභනං චඞ්කමං කාරෙත්වා සුධාපරිකම්මං කාරෙත්වා ආදාසතලමිව සමං විජ්ජොතමානං කත්වා දීපධූපපුප්ඵාදීහි සජ්ජෙත්වා භගවතො නිය්‍යාදෙත්වා බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං පණීතෙනාහාරෙන පූජෙසි. සො එවං යාවජීවං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චවිත්වා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො. තත්ථ පාළියා වුත්තනයෙන දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා අන්තරා ඔක්කාකකුලප්පසුතොති තං සබ්බං පාළියා වුත්තානුසාරෙන වෙදිතබ්බං. පච්ඡිමභවෙ පන කොලියරාජවංසෙ ජාතො වයප්පත්තො කොටිඅග්ඝනකස්ස කණ්ණපිළන්ධනස්ස ධාරිතත්තා කොටිකණ්ණොති, කුටිකණ්ණොති ච පාකටො අහොසි. සො භගවති පසන්නො [Pg.68] ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Mit den Worten „Anomadassissa munino“ (Des Weisen Anomadassī) und so weiter beginnt das Apadāna des Ehrwürdigen Koḷivisa. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, indem er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (Nibbāna) darstellen. Zur Zeit des erhabenen Anomadassī wurde er in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er das Erwachsenenalter erreichte, lebte er mit Frau und Kindern, erlangte großen Wohlstand und ließ für den Erhabenen einen wunderschönen Wandelpfad (Caṅkama) errichten. Diesen ließ er mit Stuckarbeiten glätten, sodass er ebenmäßig und glänzend wie ein Spiegel war. Nachdem er ihn mit Lampen, Weihrauch, Blumen und anderem geschmückt hatte, übergab er ihn dem Erhabenen und ehrte die Sangha der Bhikkhus mit dem Buddha an der Spitze mit vorzüglicher Speise. Nachdem er so zeit seines Lebens verdienstvolle Taten vollbracht hatte, schied er aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Dort genoss er die göttliche Herrlichkeit, wie es im Pāli-Text dargelegt ist. Dazwischen wurde er im Geschlecht der Okkāka geboren; all dies ist gemäß den Ausführungen im Pāli-Text zu verstehen. In seiner letzten Existenz jedoch wurde er im königlichen Geschlecht der Koliyer geboren. Als er herangewachsen war, wurde er als „Koṭikaṇṇa“ (Millionen-Ohr) oder „Kuṭikaṇṇa“ bekannt, weil er Ohrschmuck im Wert von einer Koṭi (zehn Millionen) trug. Voll Vertrauen in den Erhabenen hörte er die Lehre, erlangte Glauben, weihte sich dem heimatlosen Leben (ging fort), entfaltete die Einsichtsmeditation (Vipassanā) und erreichte schon bald die Arahatschaft.

25. සො අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අනොමදස්සිස්ස මුනිනොතිආදිමාහ. තත්ථ අනොමදස්සිස්සාති අනොමං අලාමකං සුන්දරං දස්සනං ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණපටිමණ්ඩිතත්තා බ්‍යාමප්පභාමණ්ඩලොපසොභිතත්තා ආරොහපරිණාහෙන සමන්නාගතත්තා ච දස්සනීයං සරීරං යස්ස භගවතො සො අනොමදස්සී, තස්ස අනොමදස්සිස්ස මුනිනොති අත්ථො. තාදිනොති ඉට්ඨානිට්ඨෙසු අකම්පියසභාවස්ස. සුධාය ලෙපනං කත්වාති සුධාය අවලිත්තං කත්වා දීපධූපපුප්ඵධජපටාකාදීහි ච අලඞ්කතං චඞ්කමං කාරයිං අකාසින්ති අත්ථො. සෙසගාථානං අත්ථො පාළියා අනුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යොව.

25. Als er ein Arahant geworden war, erinnerte er sich an seine früheren Taten, geriet in Freude und sprach, um sein früheres Lebenswirken zu offenbaren, die Strophe, die mit „Anomadassissa munino“ beginnt. Darin bedeutet „Anomadassissā“: Derjenige, dessen Aussehen (dassana) nicht unbedeutend (anoma), nicht minderwertig, sondern hervorragend ist. Weil sein Körper mit den zweiunddreißig Merkmalen eines Großen Mannes geschmückt, von einer kuppelförmigen, eine Klafter weiten Aura umgeben und mit vollkommener Gestalt und Proportion ausgestattet ist, ist er überaus ansehnlich (dassanīya); dieser Erhabene wird „Anomadassī“ genannt. Dies ist die Bedeutung von „des Weisen Anomadassī“. „Tādino“ (des Solchen) bedeutet: desjenigen, der gegenüber Erwünschtem und Unerwünschtem unerschütterlich ist. „Sudhāya lepanaṃ katvā“ (nachdem er Verputzarbeiten ausgeführt hatte) bedeutet: Nachdem er den Wandelpfad mit Stuck verputzt und ihn mit Lampen, Weihrauch, Blumen, Flaggen, Wimpeln und anderem geschmückt hatte, ließ er ihn herrichten; das ist die Bedeutung. Die Bedeutung der übrigen Strophen ist im Einklang mit dem Pāli-Text leicht verständlich.

35. පරිවාරසම්පත්තිධනසම්පත්තිසඞ්ඛාතං යසං ධාරෙතීති යසොධරො, සබ්බෙ එතෙ සත්තසත්තතිචක්කවත්තිරාජානො යසොධරනාමෙන එකනාමකාති සම්බන්ධො.

35. „Derjenige, der Ruhm (yasa) trägt, welcher aus dem Besitz einer Gefolgschaft und dem Reichtum an Schätzen besteht, ist Yasodhara (Yasodharo).“ Die Verbindung lautet: All diese siebenundsiebzig Raddrehenden Könige (Cakravartins) trugen den gleichen Namen, nämlich Yasodhara.

52. අඞ්ගීරසොති අඞ්ගතො සරීරතො නිග්ගතා රස්මි යස්ස සො අඞ්ගීරසො, ඡන්දදොසමොහභයාගතීහි වා පාපාචාරවසෙන වා චතුරාපායං න ගච්ඡතීති නාගො, මහන්තො පූජිතො ච සො නාගො චෙති මහානාගො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

52. „Aṅgīraso“ bedeutet: derjenige, aus dessen Gliedern, d. h. aus dessen Körper, Lichtstrahlen (rasmi) hervorgehen, ist Aṅgīrasa. Oder „nāgo“ bedeutet: derjenige, der aufgrund von Voreingenommenheit durch Begierde, Hass, Verblendung oder Furcht (chanda, dosa, moha, bhaya) sowie durch schlechtes Verhalten nicht in die vier Leidenswelten (caturāpāya) geht. Und weil er groß (mahant) und verehrungswürdig ist, ist er ein „Mahānāgo“ (ein großer Edler). Der Rest hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

කොළිවිසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Koḷivisa ist abgeschlossen.

3. කාළිගොධාපුත්තභද්දියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Bhaddiya, des Sohnes der Kāḷigodhā.

පදුමුත්තරසම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො භද්දියස්ස කාළිගොධාපුත්තත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො පුත්තදාරෙහි වඩ්ඪිතො නගරවාසිනො පුඤ්ඤානි කරොන්තෙ දිස්වා සයම්පි පුඤ්ඤානි කාතුකාමො [Pg.69] බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං නිමන්තෙත්වා ථූලපටලිකාදිඅනෙකානි මහාරහානි සයනානි පඤ්ඤාපෙත්වා තත්ථ නිසින්නෙ භගවති සසඞ්ඝෙ පණීතෙනාහාරෙන භොජෙත්වා මහාදානං අදාසි. සො එවං යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කාළිගොධාය නාම දෙවියා පුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති. සො විඤ්ඤුතං පත්තො ආරොහපරිණාහහත්ථපාදරූපසම්පත්තියා භද්දත්තා ච කාළිගොධාය දෙවියා පුත්තත්තා ච භද්දියො කාළිගොධාපුත්තොති පාකටො. සත්ථරි පසීදිත්වා මාතාපිතරො ආරාධෙත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Mit den Worten „Padumuttarasambuddhaṃ“ und so weiter beginnt das Apadāna des Ehrwürdigen Bhaddiya, des Sohnes der Kāḷigodhā. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, indem er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (Nibbāna) darstellen. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war und mit Frau und Kindern lebte, sah er die Stadtbewohner verdienstvolle Taten vollbringen. Da er selbst ebenfalls verdienstvolle Taten vollbringen wollte, lud er die Sangha der Bhikkhus mit dem Buddha an der Spitze ein, ließ zahlreiche kostbare Lagerstätten wie dicke Decken und anderes herrichten, und nachdem der Erhabene dort mit der Sangha Platz genommen hatte, bewirtete er sie mit vorzüglicher Speise und spendete eine große Gabe. Nachdem er so zeit seines Lebens verdienstvolle Taten vollbracht hatte, genoss er das zweifache Glück unter Göttern und Menschen. Später, bei dem Erscheinen des jetzigen Buddhas, wurde er als Sohn der Prinzessin namens Kāḷigodhā wiedergeboren. Als er die Jahre des Verstandes erreicht hatte, wurde er wegen seiner Vorzüglichkeit in Körpergröße, Umfang, Händen, Füßen und seiner schönen Gestalt sowie aufgrund der Tatsache, dass er der Sohn der Prinzessin Kāḷigodhā war, unter dem Namen Bhaddiya Kāḷigodhāputta bekannt. Er fasste Vertrauen zum Meister, erbat das Einverständnis seiner Eltern, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

54. සො අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරසම්බුද්ධන්තිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. මෙත්තචිත්තන්ති මිජ්ජති සිනෙහති නන්දති සබ්බසත්තෙති මෙත්තා, මෙත්තාය සහගතං චිත්තං මෙත්තචිත්තං, තං යස්ස භගවතො අත්ථීති මෙත්තචිත්තො, තං මෙත්තචිත්තං. මහාමුනින්ති සකලභික්ඛූනං මහන්තත්තා මහාමුනි, තං පදුමුත්තරං සම්බුද්ධන්ති සම්බන්ධො. ජනතා සබ්බාති සබ්බො ජනකායො, සබ්බනගරවාසිනොති අත්ථො. සබ්බලොකග්ගනායකන්ති සකලලොකස්ස අග්ගං සෙට්ඨං නිබ්බානස්ස නයනතො පාපනතො නායකං පදුමුත්තරසම්බුද්ධං ජනතා උපෙති සමීපං ගච්ඡතීති සම්බන්ධො.

54. Als er ein Arahant geworden war, erinnerte er sich an seine früheren Taten, geriet in Freude und sprach, um sein früheres Lebenswirken zu offenbaren, die Strophe, die mit „Padumuttarasambuddhaṃ“ beginnt. Dies hat genau dieselbe Bedeutung wie oben dargelegt. „Mettacittaṃ“ (liebevoller Geist): „Mettā“ (Güte/Liebe) ist das, was alle Wesen liebt, ihnen Zuneigung schenkt und sich an ihnen erfreut; ein Geist, der von dieser Güte begleitet wird, ist ein „Mettacitta“. Derjenige Erhabene, der einen solchen von Güte begleiteten Geist besitzt, wird „Mettacitto“ genannt; zu diesem einen liebevollen Geist besitzenden Erhabenen. „Mahāmuni“ (Großer Weise): Er wird „Mahāmuni“ genannt, weil er erhabener ist als alle Bhikkhus; dies steht in Verbindung mit „dem vollkommen Erwachten Padumuttara“. „Janatā sabbā“ (die ganze Volksmenge) bedeutet: die gesamte Menschenmenge, d. h. alle Stadtbewohner. „Sabbalokagganāyakaṃ“ (den höchsten Führer der ganzen Welt): Er ist der Höchste, der Vortrefflichste der ganzen Welt und ein Führer (Nāyaka), weil er zum Nibbāna führt und dorthin gelangen lässt; die Verbindung lautet: Die Volksmenge naht sich dem vollkommen Erwachten Padumuttara, d. h. sie begibt sich in seine Nähe.

55. සත්තුකඤ්ච බද්ධකඤ්චාති බද්ධසත්තුඅබද්ධසත්තුසඞ්ඛාතං ආමිසං. අථ වා භත්තපූපඛජ්ජභොජ්ජයාගුආදයො යාවකාලිකත්තා ආමිසං පානභොජනඤ්ච ගහෙත්වා පුඤ්ඤක්ඛෙත්තෙ අනුත්තරෙ සත්ථුනො දදන්තීති සම්බන්ධො.

55. „Sattukañca baddhakañca“ bezeichnet die Gabe, die aus geformtem (gepresstem) Mehlkuchen und ungeformtem Mehlkuchen besteht. Alternativ bezeichnet „Āmisa“ Speisen wie Reis, Kuchen, feste Nahrung, weiche Nahrung, Reisschleim und anderes, da sie nur zeitweilig erlaubt sind (yāvakālika). Die Verbindung lautet: Sie nehmen Speise und Trank und spenden sie dem Meister, dem unübertrefflichen Feld des Verdienstes.

58. ආසනං බුද්ධයුත්තකන්ති බුද්ධයොග්ගං බුද්ධාරහං බුද්ධානුච්ඡවිකං සත්තරතනමයං ආසනන්ති අත්ථො. සෙසං නයානුයොගෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

58. „Āsanaṃ buddhayuttakaṃ“ (ein dem Buddha angemessener Sitz) bedeutet: ein für den Buddha passender, des Buddhas würdiger, dem Buddha gemäßer Sitz, der aus den sieben kostbaren Edelsteinen gefertigt ist. Der Rest ist durch die Anwendung der Methode leicht verständlich.

කාළිගොධාපුත්තභද්දියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Bhaddiya, des Sohnes der Kāḷigodhā, ist abgeschlossen.

4. සන්නිට්ඨාපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Sanniṭṭhāpaka.

අරඤ්ඤෙ [Pg.70] කුටිකං කත්වාතිආදිකං ආයස්මතො සන්නිට්ඨාපකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරබන්ධනෙන බද්ධො ඝරාවාසෙ ආදීනවං දිස්වා වත්ථුකාමකිලෙසකාමෙ පහාය හිමවන්තස්ස අවිදූරෙ පබ්බතන්තරෙ අරඤ්ඤවාසං කප්පෙසි. තස්මිං කාලෙ පදුමුත්තරො භගවා විවෙකකාමතාය තං ඨානං පාපුණි. අථ සො තාපසො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො වන්දිත්වා නිසීදනත්ථාය තිණසන්ථරං පඤ්ඤාපෙත්වා අදාසි. තත්ථ නිසින්නං භගවන්තං අනෙකෙහි මධුරෙහි තිණ්ඩුකාදීහි ඵලාඵලෙහි සන්තප්පෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තතො චුතො දෙවෙසු ච මනුස්සෙසු ච අපරාපරං සංසරන්තො ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සද්ධාසම්පන්නො පබ්බජිතො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. ඛුරග්ගෙ අරහත්තඵලප්පත්තියං විය නිරුස්සාහෙනෙව සන්තිපදසඞ්ඛාතෙ නිබ්බානෙ සුට්ඨු ඨිතත්තා සන්නිට්ඨාපකත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna, das mit „Araññe kuṭikaṃ katvā“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Sanniṭṭhāpaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, sammelte in dieser und jener Existenz heilsame Taten als Grundlage für die Befreiung an und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer wohlhabenden, guten Familie geboren. Nachdem er Unterscheidungskraft erlangt hatte, wurde er durch die Fessel des Haushaltslebens gebunden, sah das Elend im Hausleben, gab die Sinnesobjekte und geistigen Befleckungen auf und führte unweit des Himavanta-Gebirges in einer Bergschlucht ein Waldleben. Zu jener Zeit suchte der erhabene Padumuttara aus Verlangen nach Einsamkeit jenen Ort auf. Da sah jener Asket den Erhabenen, war gläubigen Herzens, verneigte sich, breitete eine Grasmatte zum Sitzen aus und gab sie ihm. Er erfreute den dort sitzenden Erhabenen mit verschiedenen süßen Früchten wie Tiṇḍuka-Früchten und anderen Waldfrüchten. Durch diese heilsame Tat schied er aus jener Existenz, wanderte fortlaufend unter Göttern und Menschen umher, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einer guten Familie geboren. Mit Vertrauen ausgestattet trat er in den Orden ein, entfaltete die Vipassanā-Meditation und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant. Da er beim Scheren des Hauptes (an der Schneide des Schermessers), gleichsam wie beim Erlangen der Frucht der Arhatschaft, ohne eigene Anstrengung im als Zustand des Friedens bezeichneten Nirwana fest begründet war, wurde er als „Sanniṭṭhāpaka Thera“ bekannt.

70. අරහා පන හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අරඤ්ඤෙ කුටිකං කත්වාතිආදිමාහ. තත්ථ අරඤ්ඤෙති සීහබ්‍යග්ඝාදීනං භයෙන මනුස්සා එත්ථ න රජ්ජන්ති න රමන්ති න අල්ලීයන්තීති අරඤ්ඤං, තස්මිං අරඤ්ඤෙ. කුටිකන්ති තිණච්ඡදනකුටිකං කත්වා පබ්බතන්තරෙ වසාමි වාසං කප්පෙසින්ති අත්ථො. ලාභෙන ච අලාභෙන ච යසෙන ච අයසෙන ච සන්තුට්ඨො විහාසින්ති සම්බන්ධො.

70. Nachdem er jedoch ein Arahant geworden war, erinnerte er sich an seine frühere Tat und offenbarte voller Freude seine einstige Lebensgeschichte, indem er die Worte „Araññe kuṭikaṃ katvā“ usw. sprach. Darin bedeutet „araññe“: Aus Furcht vor Löwen, Tigern usw. finden die Menschen hier kein Gefallen, freuen sich nicht und halten sich nicht dort auf – daher wird es „arañña“ (Wald) genannt; in jenem Walde. „kuṭikaṃ“ bedeutet: Nachdem ich eine mit Gras gedeckte Hütte gebaut hatte, wohnte ich in einer Bergschlucht, richtete ich meinen Wohnsitz ein – dies ist die Bedeutung. „Zufrieden sowohl bei Gewinn als auch bei Verlust, bei Ruhm wie auch bei Ruhmlosigkeit verwelte ich“ – so ist der Zusammenhang herzustellen.

72. ජලජුත්තමනාමකන්ති ජලෙ ජාතං ජලජං, පදුමං, ජලජං උත්තමං ජලජුත්තමං, ජලජුත්තමෙන සමානං නාමං යස්ස සො ජලජුත්තමනාමකො, තං ජලජුත්තමනාමකං බුද්ධන්ති අත්ථො. සෙසං පාළිනයානුයොගෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

72. „jalajuttamanāmakat“ bedeutet: Im Wasser geboren ist der im Wasser geborene Lotus (jalajaṃ), ein hervorragender Lotus ist ein herrlicher Lotus (jalajuttamaṃ). Derjenige, dessen Name dem hervorragenden Lotus gleicht, ist „jalajuttamanāmako“ (der den Namen des besten Lotus trägt). Jenen Buddha mit dem Namen Jalajuttama – das ist die Bedeutung. Der Rest ist durch die Anwendung der Methode des Pali-Textes leicht zu verstehen.

සන්නිට්ඨාපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Sanniṭṭhāpaka Thera ist abgeschlossen.

5. පඤ්චහත්ථියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Pañcahatthiya Thera

සුමෙධො [Pg.71] නාම සම්බුද්ධොතිආදිකං ආයස්මතො පඤ්චහත්ථියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා රතනත්තයෙ පසන්නො විහාසි. තස්මිං සමයෙ පඤ්චඋප්පලහත්ථානි ආනෙසුං. සො තෙහි පඤ්චඋප්පලහත්ථෙහි වීථියං චරමානං සුමෙධං භගවන්තං පූජෙසි. තානි ගන්ත්වා ආකාසෙ විතානං හුත්වා ඡායං කුරුමානානි තථාගතෙනෙව සද්ධිං ගච්ඡිංසු. සො තං දිස්වා සොමනස්සජාතො පීතියා ඵුට්ඨසරීරො යාවජීවං තදෙව පුඤ්ඤං අනුස්සරිත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො අපරාපරං සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. කතකුසලනාමෙන පඤ්චහත්ථියත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna, das mit „Sumedho nāma sambuddho“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Pañcahatthiya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, sammelte in dieser und jener Existenz heilsame Taten als Grundlage für die Befreiung an, wurde zur Zeit des erhabenen Sumedha in einer guten Familie geboren, erlangte Unterscheidungskraft und lebte voller Vertrauen in das Dreifache Juwel. Zu jener Zeit brachten Leute fünf Lotussträuße. Mit diesen fünf Lotussträußen verehrte er den erhabenen Sumedha, der auf der Straße wandelte. Diese schwebten hinauf in den Himmel, bildeten einen Baldachin, spendeten Schatten und bewegten sich mit dem Tathāgata mit. Als er dies sah, war er von Freude erfüllt, sein ganzer Körper war von Verzückung durchdrungen, und zeitlebens erinnerte er sich an eben diese heilsame Tat. Nach dem Tod aus jener Existenz wurde er in der Götterwelt geboren, wanderte fortlaufend umher, wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einer guten Familie geboren, erlangte Unterscheidungskraft, wurde vom Vertrauen beseelt, trat in den Orden ein, entfaltete die Vipassanā-Meditation und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant. Unter dem Namen seiner vollbrachten heilsamen Tat wurde er als „Pañcahatthiya Thera“ bekannt.

77. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා පච්චක්ඛතො පඤ්ඤාය දිට්ඨපුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුමෙධො නාම සම්බුද්ධොතිආදිමාහ. තත්ථ සුමෙධොති සුන්දරා මෙධා චතුසච්චපටිවෙධපටිසම්භිදාදයො පඤ්ඤා යස්ස සො භගවා සුමෙධො සම්බුද්ධො අන්තරාපණෙ අන්තරවීථියං ගච්ඡතීති සම්බන්ධො. ඔක්ඛිත්තචක්ඛූති අධොඛිත්තචක්ඛු. මිතභාණීති පමාණං ඤත්වා භණනසීලො, පමාණං ජානිත්වා ධම්මං දෙසෙසීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

77. Er erinnerte sich an seine eigene frühere Tat und offenbarte seine einstige Lebensgeschichte, die er mit eigener Weisheit direkt geschaut hatte, indem er die Worte „Sumedho nāma sambuddho“ usw. sprach. Darin bedeutet „Sumedha“: Er, dessen Weisheit hervorragend ist – nämlich die Weisheit der Durchdringung der Vier Wahrheiten, die analytischen Fähigkeiten usw. –, dieser erhabene Sumedha, der vollkommen Erwachte, ging inmitten des Marktplatzes, inmitten der Straße – so ist der Zusammenhang herzustellen. „okkhittacakkhū“ bedeutet: einer, der die Augen nach unten gesenkt hat. „mitabhāṇī“ bedeutet: einer, der das Maß kennt und bedacht spricht; er lehrte das Dhamma, nachdem er das Maß erkannt hatte – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht zu verstehen.

පඤ්චහත්ථියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Pañcahatthiya Thera ist abgeschlossen.

6. පදුමච්ඡදනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Padumacchadaniya Thera

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො පදුමච්ඡදනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතපුඤ්ඤසම්භාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො පරිනිබ්බුතස්ස විපස්සිස්ස භගවතො චිතකං පදුමපුප්ඵෙහි පූජෙසි. සො තෙනෙව [Pg.72] චිත්තප්පසාදෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො සුගතීසුයෙව සංසරන්තො දිබ්බසම්පත්තිං මනුස්සසම්පත්තිඤ්චාති ද්වෙ සම්පත්තියො අනෙකක්ඛත්තුං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං අම්හාකං සම්මාසම්බුද්ධකාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා සාසනෙ පබ්බජිතො ඝටෙන්තො වායමන්තො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. තස්ස රත්තිට්ඨානදිවාට්ඨානාදීසු තත්ථ තත්ථ විහරන්තස්ස විහාරො පදුමපුප්ඵෙහි ඡාදීයති, තෙන සො පදුමච්ඡදනියත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna, das mit „Nibbute lokanāthamhi“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Padumacchadaniya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Voraussetzungen geschaffen, sammelte in dieser und jener Existenz heilsame Taten als Grundlage für die Befreiung an, wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer guten Familie geboren, erlangte Unterscheidungskraft und fasste Vertrauen in das Dreifache Juwel. Er verehrte den Scheiterhaufen des vollkommen erloschenen erhabenen Vipassī mit Lotusblumen. Durch eben diese Geistesklarheit verweilte er dort bis zum Ende seiner Lebensspanne, wanderte danach ausschließlich in glücklichen Daseinsbereichen umher und genoss viele Male die beiden Arten von Wohlstand, nämlich göttlichen und menschlichen Wohlstand. In diesem Zeitalter unseres vollkommen Erwachten wurde er in einer guten Familie geboren, erlangte Unterscheidungskraft, fasste Vertrauen zum Meister, trat in dessen Lehre in den Orden ein, bemühte und strebte sich an und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant. Da das Kloster dieses Theras, wenn er an diesem oder jenem Ort zur Nachtzeit, Tageszeit usw. verwelte, mit Lotusblumen bedeckt war, wurde er als „Padumacchadaniya Thera“ bekannt.

83. අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ නිබ්බුතෙති ඛන්ධපරිනිබ්බානෙන පරිනිබ්බුතෙ සත්ථරි, විපස්සිස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස සරීරෙ චිතමානියමානෙ චිතකෙ ආරොපිතෙ සුඵුල්ලං පදුමකලාපං අහං ගහෙත්වා චිතකං ආරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසගාථාසු හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

83. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, und voller Freude offenbarte er seine einstige Lebensgeschichte, indem er die Worte „Nibbute lokanāthamhi“ usw. sprach. Darin bedeutet „nibbute“: Als der Meister durch das Erlöschen der Aggregate vollkommen erloschen war, und als der physische Körper des vollkommen Erwachten Vipassī auf den Scheiterhaufen gebracht und aufgerichtet wurde, nahm ich ein Bündel voll erblühter Lotusblumen und legte sie auf den Scheiterhaufen, um ihn zu verehren – dies ist die Bedeutung. In den übrigen Versen ist die Bedeutung aufgrund der bereits oben erklärten Methode offensichtlich.

පදුමච්ඡදනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Padumacchadaniya Thera ist abgeschlossen.

7. සයනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Sayanadāyaka Thera

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො සයනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ අඤ්ඤතරස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා හත්ථිදණ්ඩසුවණ්ණාදීහි සයනත්ථාය මඤ්චං කාරෙත්වා අනග්ඝෙහි විචිත්තත්ථරණෙහි අත්ථරිත්වා භගවන්තං පූජෙසි. සො භගවා තස්සානුකම්පාය පටිග්ගහෙත්වා අනුභවි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දිබ්බමනුස්සසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු සාසනෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා විපස්සනං ආරභිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤනාමෙන සයනදායකත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna, das mit den Worten „Siddhatthassa bhagavato“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Sayanadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Verdienste anhäufte, die als Unterstützung für die Befreiung (vivaṭṭa) dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer bestimmten Familie wiedergeboren. Als er die Mündigkeit erreicht hatte, fasste er Vertrauen zum Meister, ließ aus Elfenbein, Gold und anderem ein Ruhebett zum Schlafen anfertigen, breitete kostbare, bunt verzierte Decken darauf aus und verehrte damit den Erhabenen. Der Erhabene nahm es ihm zuliebe aus Mitgefühl an und benutzte es. Durch diese heilsame Tat genoss jener göttliches und menschliches Glück und wurde beim Erscheinen des jetzigen Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er Vertrauen zur Lehre des Meisters, wurde Mönch, begann mit der Einsichtsmeditation (vipassanā) und wurde vor nicht langer Zeit ein Arahat. Aufgrund seiner früher vollbrachten verdienstvollen Tat wurde er als Thera Sayanadāyaka („Betten-Schenker“) bekannt.

88. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තං සබ්බං පාළිනයානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

88. Als er eines Tages an seine eigene frühere Tat zurückdachte, entstand in ihm große Freude, und um sein früheres Lebenswerk (Apadāna) zu verkünden, sprach er die Strophen, die mit „Siddhatthassa bhagavato“ beginnen. All dies ist gemäß der Methode des Pali-Textes leicht zu verstehen.

සයනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sayanadāyaka ist abgeschlossen.

8. චඞ්කමනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Caṅkamanadāyaka

අත්ථදස්සිස්ස [Pg.73] මුනිනොතිආදිකං ආයස්මතො චඞ්කමනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තෙසු තෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා උච්චවත්ථුකං සුධාපරිකම්මකතං රජතරාසිසදිසං සොභමානං චඞ්කමං කාරෙත්වා මුත්තදලසදිසං සෙතපුලිනං අත්ථරිත්වා භගවතො අදාසි. පටිග්ගහෙසි භගවා, චඞ්කමං පටිග්ගහෙත්වා ච පන සුඛං කායචිත්තසමාධිං අප්පෙත්වා ‘‘අයං අනාගතෙ ගොතමස්ස භගවතො සාසනෙ සාවකො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු අපරාපරං සංසරන්තො ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධාසම්පන්නො සාසනෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්වා කතපුඤ්ඤනාමෙන චඞ්කමනදායකත්ථෙරොති පාකටො අහොසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Atthadassissa munino“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Caṅkamanadāyaka. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas Verdienste angesammelt. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Verdienste anhäufte, die als Unterstützung für die Befreiung dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī in einer angesehenen Familie geboren. Als er die Mündigkeit erreicht hatte, fasste er Vertrauen zum Meister, ließ einen hochgelegenen, glatt verputzten, einem Silberhaufen gleichenden, prächtigen Wandelpfad anlegen, streute weißen Sand, der wie Perlenblätter glänzte, darauf aus und schenkte ihn dem Erhabenen. Der Erhabene nahm ihn an; und nachdem er den Wandelpfad angenommen hatte, trat er in eine angenehme Konzentration von Körper und Geist ein und weissagte: „Dieser wird in der Zukunft ein Jünger in der Lehre des erhabenen Gotama sein.“ Durch diese heilsame Tat wanderte jener fortlaufend unter Göttern und Menschen umher, genoss die zweifache Fülle an Glück und wurde beim Erscheinen des jetzigen Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, besaß er großes Vertrauen, trat in die Lehre ein und wurde Mönch, erlangte vor nicht langer Zeit die Arahatschaft und wurde durch den Namen seiner vollbrachten verdienstvollen Tat als Thera Caṅkamanadāyaka („Wandelpfad-Schenker“) bekannt.

93. සො එකදිවසං අත්තනා පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අත්ථදස්සිස්ස මුනිනොතිආදිමාහ. තත්ථ අත්ථදස්සිස්සාති අත්ථං පයොජනං වුද්ධිං විරූළ්හිං නිබ්බානං දක්ඛති පස්සතීති අත්ථදස්සී, අථ වා අත්ථං නිබ්බානං දස්සනසීලො ජානනසීලොති අත්ථදස්සී, තස්ස අත්ථදස්සිස්ස මුනිනො මොනෙන ඤාණෙන සමන්නාගතස්ස භගවතො මනොරමං මනල්ලීනං භාවනීයං මනසි කාතබ්බං චඞ්කමං කාරෙසින්ති සම්බන්ධො. සෙසං වුත්තනයානුසාරෙනෙව සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

93. Als er eines Tages an seine eigene früher vollbrachte heilsame Tat zurückdachte, entstand in ihm große Freude, und um sein früheres Lebenswerk zu verkünden, sprach er die Strophen, die mit „Atthadassissa munino“ beginnen. Darin bedeutet „Atthadassissā“: Er ist ein „Seher des Nutzens“ (atthadassī), weil er den Nutzen (attha), das Gedeihen (vuddhi), das Wachstum (virūḷhi) und das Nibbāna sieht oder wahrnimmt. Oder aber: Er ist ein „Seher des Nutzens“, weil er die Eigenschaft hat, das Nibbāna zu sehen und zu erkennen. Der Satzbau (sambandho) verknüpft dies wie folgt: „Für jenen Weisen Atthadassī, den Erhabenen, der mit der Weisheit eines Weisen (mona-ñāṇa) ausgestattet war, ließ ich einen Wandelpfad anlegen, welcher lieblich, den Geist fesselnd, zur Entfaltung anregend und im Geist zu bewahren war.“ Der Rest ist auf genau dieselbe bereits dargelegte Weise leicht zu verstehen.

චඞ්කමනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Caṅkamanadāyaka ist abgeschlossen.

9. සුභද්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Subhadda

පදුමුත්තරො ලොකවිදූතිආදිකං ආයස්මතො සුභද්දත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ නිබ්බානාධිගමනත්ථාය පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ [Pg.74] සද්ධාසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බතො විඤ්ඤුතං පත්වා ඝරබන්ධනෙන බද්ධො රතනත්තයෙ පසන්නො පරිනිබ්බානමඤ්චෙ නිපන්නං පදුමුත්තරං භගවන්තං දිස්වා සන්නිපතිතා දසසහස්සචක්කවාළදෙවතායො ච දිස්වා පසන්නමානසො නිග්ගුණ්ඩිකෙටකනීලකාසොකාසිතාදිඅනෙකෙහි සුගන්ධපුප්ඵෙහි පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො චවිත්වා තුසිතාදීසු දිබ්බසම්පත්තියො අනුභවිත්වා තතො මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තියො අනුභවිත්වා නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙසු ච සුගන්ධෙහි පුප්ඵෙහි පූජිතො අහොසි. ඉමස්මිං පන බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො කාමෙසු ආදීනවං දිස්වාපි යාව බුද්ධස්ස භගවතො පරිනිබ්බානකාලො තාව අලද්ධබුද්ධදස්සනො භගවතො පරිනිබ්බානමඤ්චෙ නිපන්නකාලෙයෙව පබ්බජිත්වා අරහත්තං පාපුණි. පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤනාමෙන සුභද්දොති පාකටො අහොසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Padumuttaro lokavidū“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Subhadda. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angesammelt. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Verdienste zur Erlangung des Nibbāna anhäufte, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer wohlhabenden und gläubigen angesehenen Familie geboren. Als er die Mündigkeit erreicht hatte, war er zwar durch die Fesseln des Haushaltslebens gebunden, fasste jedoch tiefes Vertrauen zu den Drei Juwelen. Als er den erhabenen Padumuttara auf dem Parinibbāna-Bett liegen sah und auch die versammelten Gottheiten aus zehntausend Weltsystemen erblickte, verehrte er ihn mit von Vertrauen erfülltem Geist mit zahlreichen wohlriechenden Blumen wie Nirguṇḍi, Eṭaka, blauen Lotusblüten, Asoka und anderen. Durch diese heilsame Tat verblieb er dort für den Rest seines Lebens, verschied von dort, genoss im Tusita-Himmel und anderen Bereichen göttliche Herrlichkeit und danach menschlichen Wohlstand unter den Menschen. An allen Orten, an denen er wiedergeboren wurde, wurde er stets mit wohlriechenden Blumen verehrt. Bei dem Erscheinen des jetzigen Buddhas wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren. Obwohl er die Mündigkeit erlangt hatte und das Elend der Sinnlichkeit sah, hatte er bis zur Zeit des Parinibbāna des erhabenen Buddhas keine Gelegenheit erhalten, den Buddha zu sehen. Erst als der Erhabene auf dem Parinibbāna-Bett lag, wurde er Mönch und erlangte die Arahatschaft. Aufgrund seiner früher vollbrachten heilsamen Tat wurde er als Subhadda bekannt.

101. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සවසෙන පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො ලොකවිදූතිආදිමාහ. තං උත්තානත්ථමෙව. සුණාථ මම භාසතො…පෙ… නිබ්බායිස්සතිනාසවොති ඉදං පරිනිබ්බානමඤ්චෙ නිපන්නොව පදුමුත්තරො භගවා බ්‍යාකාසි.

101. Als er an seine eigene frühere Tat zurückdachte, verkündete er voller Freude sein früheres Lebenswerk und sprach die Strophen, die mit „Padumuttaro lokavidū“ beginnen. Dies hat eine ganz offensichtliche Bedeutung. Die Strophen, beginnend mit „Suṇātha mama bhāsato...“ bis „...nibbāyissatināsavo“ (er wird triebfrei erlöschen), verkündete der erhabene Padumuttara, während er auf dem Parinibbāna-Bett lag.

පඤ්චමභාණවාරවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des fünften Rezitationsabschnitts (Bhāṇavāra) ist abgeschlossen.

115. සො අත්තනො පටිපත්තිං දස්සෙන්තො පුබ්බකම්මෙන සංයුත්තොතිආදිමාහ. එකග්ගොති එකග්ගචිත්තො. සුසමාහිතොති සුට්ඨු සමාහිතො, සන්තකායචිත්තොති අත්ථො. බුද්ධස්ස ඔරසො පුත්තොති බුද්ධස්ස උරසා හදයෙන නිග්ගතඔවාදානුසාසනිං සුත්වා පත්තඅරහත්තඵලොති අත්ථො. ධම්මජොම්හි සුනිම්මිතොති ධම්මතො කම්මට්ඨානධම්මතො ජාතො අරියාය ජාතියා සුනිම්මිතො සුට්ඨු නිප්ඵාදිතසබ්බකිච්චො අම්හි භවාමීති අත්ථො.

115. Um seine eigene Praxis darzulegen, sprach er die Strophen, die mit „pubbakammena saṃyutto“ beginnen. „Ekaggo“ bedeutet: mit einspitzig ausgerichtetem Geist. „Susamāhito“ bedeutet: wohlgesammelt; die Bedeutung ist: mit beruhigtem Körper und Geist. „Ein leiblicher Sohn des Buddhas“ (buddhassa oraso putto) bedeutet: einer, der die Unterweisung und Mahnung gehört hat, die der Brust — dem Herzen — des Buddhas entsprang, und der dadurch die Frucht der Arahatschaft erlangt hat. „Aus der Lehre geboren und wohlgestaltet“ (dhammajomhi sunimmito) bedeutet: Aus dem Dhamma, d. h. aus dem Dhamma des Meditationsobjekts (kammaṭṭhāna), geboren und durch die edle Geburt wohlgestaltet, bin ich einer, der alle Pflichten (hinsichtlich des Pfades) vollkommen erfüllt hat.

116. ධම්මරාජං උපගම්මාති ධම්මෙන සබ්බසත්තානං රාජානං ඉස්සරභූතං භගවන්තං උපගන්ත්වා සමීපං ගන්ත්වාති අත්ථො. අපුච්ඡිං පඤ්හමුත්තමන්ති උත්තමං ඛන්ධායතනධාතුසච්චසමුප්පාදාදිපටිසංයුත්තං පඤ්හං අපුච්ඡින්ති අත්ථො. කථයන්තො ච මෙ පඤ්හන්ති එසො අම්හාකං භගවා මෙ මය්හං පඤ්හං කථයන්තො බ්‍යාකරොන්තො. ධම්මසොතං උපානයීති අනුපාදිසෙසනිබ්බානධාතුසඞ්ඛාතං ධම්මසොතං ධම්මපවාහං උපානයි පාවිසීති අත්ථො.

116. „Nachdem ich mich dem König des Dhamma genähert hatte“ (dhammarājaṃ upagamma) bedeutet: Nachdem ich mich dem Erhabenen genähert hatte, der durch die Lehre (dhamma) der König und Herrscher aller Wesen ist; die Bedeutung ist: in seine Nähe getreten zu sein. „Ich stellte die höchste Frage“ (apucchiṃ pañhamuttamaṃ) bedeutet: Ich stellte eine hervorragende Frage, die sich auf die Daseinsgruppen (khandha), Sinnesbereiche (āyatana), Elemente (dhātu), Wahrheiten (sacca) und das Entstehen in Abhängigkeit (paṭiccasamuppāda) usw. bezog. „Und als er mir die Frage erklärte“ (kathayanto ca me pañhaṃ) bedeutet: Dieser unser Erhabene, der meine Frage beantwortete und erklärte. „Er führte mich zum Strom des Dhamma“ (dhammasotaṃ upānayi) bedeutet: Er führte mich zum Strom der Lehre — dem Fluss des Dhamma —, welcher als das Nibbāna-Element ohne verbleibende Daseinsgrundlagen (anupādisesa-nibbānadhātu) bezeichnet wird; die Bedeutung ist: Er ließ mich darin eintreten.

118. ජලජුත්තමනායකොති [Pg.75] පදුමුත්තරනාමකො ම-කාරස්ස ය-කාරං කත්වා කතවොහාරො. නිබ්බායි අනුපාදානොති උපාදානෙ පඤ්චක්ඛන්ධෙ අග්ගහෙත්වා නිබ්බායි න පඤ්ඤායි අදස්සනං අගමාසි, මනුස්සලොකාදීසු කත්ථචිපි අපතිට්ඨිතොති අත්ථො. දීපොව තෙලසඞ්ඛයාති වට්ටිතෙලානං සඞ්ඛයා අභාවා පදීපො ඉව නිබ්බායීති සම්බන්ධො.

118. „Jalajuttamanāyako“ (der Führer der edelsten Lotusblumen) ist eine Bezeichnung für denjenigen mit dem Namen Padumuttara, gebildet durch die Ersetzung des Buchstabens „ma“ durch den Buchstaben „ya“. „Er erlosch ohne Anhaften“ (nibbāyi anupādāno) bedeutet: Ohne die fünf Aggregate des Anhaftens zu ergreifen, erlosch er, wurde nicht mehr wahrgenommen, ging in die Unsichtbarkeit ein und verblieb an keinem Ort wie der Menschenwelt oder anderen Daseinsbereichen; dies ist die Bedeutung. „Wie eine Lampe bei Versiegen des Öls“ (dīpova telasaṅkhayā) ist so zu verknüpfen: Er erlosch wie eine Lampe aufgrund des Versiegens und Nichtvorhandenseins von Docht und Öl.

119. සත්තයොජනිකං ආසීති තස්ස පරිනිබ්බුතස්ස පදුමුත්තරස්ස භගවතො රතනමයං ථූපං සත්තයොජනුබ්බෙධං ආසි අහොසීති අත්ථො. ධජං තත්ථ අපූජෙසින්ති තත්ථ තස්මිං චෙතියෙ සබ්බභද්දං සබ්බතො භද්දං සබ්බසො මනොරමං ධජං පූජෙසින්ති අත්ථො.

119. „Es war sieben Yojanas hoch“ (sattayojanikaṃ āsi) bedeutet: Der aus Juwelen bestehende Stupa jener erhabenen, völlig erloschenen Padumuttara hatte eine Höhe von sieben Yojanas; dies ist die Bedeutung. „Dort verehrte er ein Banner“ (dhajaṃ tattha apūjesi) bedeutet: Er verehrte an jenem Schrein ein Banner, das rundum vollkommen, in jeder Weise vortrefflich und in jeder Hinsicht herzerfreuend war; dies ist die Bedeutung.

120. කස්සපස්ස ච බුද්ධස්සාති පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලතො පට්ඨාය ආගතස්ස දෙවමනුස්සෙසු සංසරතො මෙ මය්හං ඔරසො පුත්තො තිස්සො නාම කස්සපස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස අග්ගසාවකො ජිනසාසනෙ බුද්ධසාසනෙ දායාදො ආසි අහොසීති සම්බන්ධො.

120. „Und des Buddha Kassapa“ (Kassapassa ca buddhassa) ist wie folgt zu verknüpfen: Mein leiblicher Sohn namens Tissa, der seit der Zeit des erhabenen Padumuttara unter Göttern und Menschen wandernd im Kreislauf der Wiedergeburten verweilte, wurde zum Hauptschüler des vollkommen Erleuchteten Kassapa und zum Erben in der Lehre des Siegers, der Lehre des Buddha.

121. තස්ස හීනෙන මනසාති තස්ස මම පුත්තස්ස තිස්සස්ස අග්ගසාවකස්ස හීනෙන ලාමකෙන මනසා චිත්තෙන අභද්දකං අසුන්දරං අයුත්තකං ‘‘අන්තකො පච්ඡිමො’’ති වාචං වචනං අභාසිං කථෙසින්ති අත්ථො. තෙන කම්මවිපාකෙනාති තෙන අරහන්තභක්ඛානසඞ්ඛාතස්ස අකුසලකම්මස්ස විපාකෙන. පච්ඡිමෙ අද්දසං ජිනන්ති පච්ඡිමෙ පරියොසානෙ පරිනිබ්බානකාලෙ මල්ලානං උපවත්තනෙ සාලවනෙ පරිනිබ්බානමඤ්චෙ නිපන්නං ජිනං ජිතසබ්බමාරං අම්හාකං ගොතමසම්මාසම්බුද්ධං අද්දසං අහන්ති අත්ථො. ‘‘පච්ඡා මෙ ආසි භද්දක’’න්තිපි පාඨො. තස්ස පච්ඡා තස්ස භගවතො අවසානකාලෙ නිබ්බානාසන්නකාලෙ මෙ මය්හං භද්දකං සුන්දරං චතුසච්චපටිවිජ්ඣනං ආසි අහොසීති අත්ථො.

121. „Mit gemeinem Sinn ihm gegenüber“ (tassa hīnena manasā) bedeutet: Mit einem gemeinen, schlechten Sinn, d. h. Geist, sprach ich zu jenem Tissa, meinem Sohn und Hauptschüler, das unheilvolle, hässliche und ungebührliche Wort: „Er ist der Schlechteste, der Letzte“; dies ist die Bedeutung. „Durch die Reifung dieser Tat“ (tena kammavipākena) bedeutet: Durch die Reifung jenes unheilsamen Karmas, das als Verleumdung eines Heiligen (Arahant) bekannt ist. „Am Ende sah ich den Sieger“ (pacchime addasaṃ jina) bedeutet: Am Ende, zur Zeit des vollkommenen Erlöschens, erblickte ich unseren vollkommen erleuchteten Gotama, den Sieger über alle Maras, wie er im Sal-Hain Upavattana der Mallas auf dem Erlöschungsbett lag; dies ist die Bedeutung. Es gibt auch die Lesart „pacchā me āsi bhaddakaṃ“. Deren Bedeutung ist: Später, zur Endzeit des Erhabenen, als sein Erlöschen nahe bevorstand, geschah mir das Segenbringende, das Schöne, nämlich das Durchdringen der Vier Edlen Wahrheiten.

122. පබ්බාජෙසි මහාවීරොති මහාවීරියො සබ්බසත්තහිතො කරුණායුත්තො ජිතමාරො මුනි මල්ලානං උපවත්තනෙ සාලවනෙ පච්ඡිමෙ සයනෙ පරිනිබ්බානමඤ්චෙ සයිතොව මං පබ්බාජෙසීති සම්බන්ධො.

122. „Es weihte mich der große Held ein“ (pabbājesi mahāvīro) ist wie folgt zu verknüpfen: Der Weise von großer Tatkraft, der dem Wohle aller Wesen geweiht, von Mitgefühl erfüllt und Sieger über Mara war, weihte mich ein, während er auf dem letzten Lager, dem Bett des vollkommenen Erlöschens, im Sal-Hain Upavattana der Mallas lag.

123. අජ්ජෙව [Pg.76] දානි පබ්බජ්ජාති අජ්ජ එව භගවතො පරිනිබ්බානදිවසෙයෙව මම පබ්බජ්ජා, තථා අජ්ජ එව උපසම්පදා, අජ්ජ එව ද්විපදුත්තමස්ස සම්මුඛා පරිනිබ්බානං අහොසීති සම්බන්ධො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

123. „Gerade heute nun ist die Hausloswerdung“ (ajjeva dāni pabbajjā) ist wie folgt zu verknüpfen: Gerade heute, am Tag des vollkommenen Erlöschens des Erhabenen, fand meine Hausloswerdung statt, ebenso heute die höhere Weihe, und heute fand das vollkommene Erlöschen des Höchsten unter den Menschen vor meinen Augen statt. Der Rest ist leicht verständlich.

සුභද්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Subhadda ist abgeschlossen.

10. චුන්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Cunda

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො චුන්දත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතපුඤ්ඤසම්භාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථරි පසීදිත්වා සත්තරතනමයං සුවණ්ණග්ඝියං කාරෙත්වා සුමනපුප්ඵෙහි ඡාදෙත්වා භගවන්තං පූජෙසි. තානි පුප්ඵානි ආකාසං සමුග්ගන්ත්වා විතානාකාරෙන අට්ඨංසු. අථ නං භගවා ‘‘අනාගතෙ ගොතමස්ස නාම භගවතො සාසනෙ චුන්දො නාම සාවකො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තතො චුතො දෙවලොකෙ උපපන්නො කමෙන ඡසු කාමාවචරදෙවෙසු සුඛං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ රූපසාරියා පුත්තො සාරිපුත්තත්ථෙරස්ස කනිට්ඨො හුත්වා නිබ්බත්ති. තස්ස විඤ්ඤුතං පත්තස්ස ආරොහපරිණාහරූපවයානං සුන්දරතාය සකාරස්ස චකාරං කත්වා චුන්දොති නාමං කරිංසු. සො වයප්පත්තො ඝරාවාසෙ ආදීනවං පබ්බජ්ජාය ච ආනිසංසං දිස්වා භාතුත්ථෙරස්ස සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Der Abschnitt, der mit „Siddhatthassa bhagavato“ beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Cunda. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste angesammelt. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die starke Bedingungen für das Erlöschen des Kreislaufs der Wiedergeburten darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer wohlhabenden Familie geboren. Als er das Alter des Verstandes erreicht hatte, fasste er Vertrauen zum Meister, ließ ein aus sieben kostbaren Juwelen bestehendes, goldenes Podest anfertigen, bedeckte es mit Jasminblüten und verehrte den Erhabenen. Jene Blüten erhoben sich in die Luft und blieben dort in Form eines Baldachins schweben. Daraufhin verkündete der Erhabene über ihn: „In der Zukunft wird er in der Lehre des erhabenen Buddha namens Gotama ein Jünger namens Cunda werden.“ Durch diese heilsame Tat schied er aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nacheinander erlebte er Glückseligkeit in den sechs Sinneshimmeln sowie das Glück eines Weltherrschers unter den Menschen, und in dieser jetzigen Buddha-Ära wurde er in einer Brahmanenfamilie als Sohn der Rūpasārī und jüngerer Bruder des Thera Sāriputta geboren. Als er das Alter des Verstandes erreichte, änderte man wegen seiner Schönheit in Gestalt, Wuchs, Aussehen und Alter den Buchstaben „sa“ in „ca“ und gab ihm den Namen Cunda. Als er herangewachsen war, erkannte er das Elend im Hausleben und den Nutzen des Hinausziehens in die Hauslosigkeit; er wurde in der Gegenwart seines Bruders, des Thera, eingeweiht, entfaltete die Hellschau (vipassanā) und erlangte binnen kurzem die Arhatschaft.

125. සො පත්තඅරහත්තඵලො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. අග්ඝියන්තිආදයොපි උත්තානත්ථායෙව.

125. Nachdem er die Frucht der Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich eines Tages an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse, die mit „Siddhatthassa bhagavato“ beginnen. Dies hat genau die bereits oben erklärte Bedeutung. Auch die Verse, die mit „Agghiya“ beginnen, haben eine leicht verständliche Bedeutung.

128. විතිණ්ණකඞ්ඛො සම්බුද්ධොති විසෙසෙන මග්ගාධිගමෙන විචිකිච්ඡාය ඛෙපිතත්තා විතිණ්ණකඞ්ඛො අසංසයො සම්බුද්ධො. තිණ්ණොඝෙහි පුරක්ඛතොති කාමොඝාදීනං චතුන්නං ඔඝානං තිණ්ණත්තා අතික්කන්තත්තා ඔඝතිණ්ණෙහි [Pg.77] ඛීණාසවෙහි පුරක්ඛතො පරිවාරිතොති අත්ථො. බ්‍යාකරණගාථා උත්තානත්ථායෙව.

128. „Der Erleuchtete, der die Zweifel überwunden hat“ (vitiṇṇakaṅkho sambuddho) bedeutet: Der Erleuchtete ist zweifelsfrei und hat den Zweifel überwunden, da er durch das Erlangen des Pfades die Zweifel gänzlich vernichtet hat. „Voranstehend jenen, die die Fluten überquert haben“ (tiṇṇoghehi purakkhato) bedeutet: Er wird von den Triebversiegten (Arahants), welche die Fluten überquert haben, begleitet und umgeben, da sie die vier Fluten wie die Sinnlichkeitsflut überquert, d. h. überwunden haben; dies ist die Bedeutung. Die Verse der Vorhersage sind von leicht verständlicher Bedeutung.

139. උපට්ඨහිං මහාවීරන්ති උත්තමත්ථස්ස නිබ්බානස්ස පත්තියා පාපුණනත්ථාය කප්පසතසහස්සාධිකෙසු චතුරාසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යෙසු කප්පෙසු පාරමියො පූරෙන්තෙන කතවීරියත්තා මහාවීරං බුද්ධං උපට්ඨහිං උපට්ඨානං අකාසින්ති අත්ථො. අඤ්ඤෙ ච පෙසලෙ බහූති න කෙවලමෙව බුද්ධං උපට්ඨහිං, පෙසලෙ පියසීලෙ සීලවන්තෙ අඤ්ඤෙ ච බහුඅග්ගප්පත්තෙ සාවකෙ, මෙ මය්හං භාතරං සාරිපුත්තත්ථෙරඤ්ච උපට්ඨහින්ති සම්බන්ධො.

139. „Ich diente dem großen Helden“ (upaṭṭhahiṃ mahāvīraṃ) bedeutet: Ich diente dem Buddha, dem großen Helden, der über vier unzählbare Zeitalter und mehr als einhunderttausend Äonen hinweg die Vollkommenheiten erfüllte, um das höchste Ziel des Nibbāna zu erlangen, und der dadurch große Tatkraft bewiesen hatte; dies ist die Bedeutung. „Und viele andere Tugendhafte“ (aññe ca pesale bahū) ist wie folgt zu verknüpfen: Ich diente nicht nur allein dem Buddha, sondern diente auch vielen anderen tugendhaften, sittenreinen und herausragenden Jüngern sowie meinem Bruder, dem Thera Sāriputta.

140. භාතරං මෙ උපට්ඨහිත්වාති මය්හං භාතරං උපට්ඨහිත්වා වත්තපටිවත්තං කත්වා තස්ස පරිනිබ්බුතකාලෙ භගවතො පඨමං පරිනිබ්බුතත්තා තස්ස ධාතුයො ගහෙත්වා පත්තම්හි ඔකිරිත්වා ලොකජෙට්ඨස්ස නරානං ආසභස්ස බුද්ධස්ස උපනාමෙසිං අදාසින්ති අත්ථො.

140. „Nachdem ich meinem Bruder gedient hatte“ (bhātaraṃ me upaṭṭhahitvā) bedeutet: Nachdem ich meinem Bruder gedient und die großen und kleinen Pflichten erfüllt hatte, nahm ich nach seinem vollkommenen Erlöschen – da er vor dem Erhabenen erloschen war – seine Reliquien, tat sie in eine Almosenschale und überreichte sie dem Buddha, dem Welthöchsten, dem Edelsten unter den Menschen; dies ist die Bedeutung.

141. උභො හත්ථෙහි පග්ගය්හාති තං මහා දින්නං ධාතුං සො භගවා අත්තනො උභොහි හත්ථෙහි පකාරෙන ගහෙත්වා තං ධාතුං සංසුට්ඨු දස්සයන්තො අග්ගසාවකං සාරිපුත්තත්ථෙරං කිත්තයි පකාසෙසීති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

141. „Mit beiden Händen emporhebend“ (ubho hatthehi paggayha) bedeutet: Jene dargebrachte Reliquie nahm der Erhabene mit seinen eigenen beiden Händen entgegen, zeigte sie allen deutlich und pries sowie rühmte den Hauptschüler, den Thera Sāriputta; dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

චුන්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Cunda ist abgeschlossen.

පඤ්චමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der fünften Vagga ist abgeschlossen.

6. බීජනිවග්ගො

6. Das Bījanī-Kapitel

1. විධූපනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Vidhūpanadāyaka

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො විධූපනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු පූරිතපුඤ්ඤසම්භාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො විභවසම්පන්නො සද්ධාජාතො භගවති පසන්නො ගිම්හකාලෙ සුවණ්ණරජතමුත්තාමණිමයං බීජනිං කාරෙත්වා භගවතො අදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවෙසු ච මනුස්සෙසු ච සංසරන්තො [Pg.78] ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්ස අම්හාකං සම්මාසම්බුද්ධස්ස උප්පන්නකාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ඝරබන්ධනෙන බන්ධිත්වා ඝරාවාසෙ ආදීනවං දිස්වා පබ්බජ්ජාය ච ආනිසංසං දිස්වා සද්ධාසම්පන්නො සාසනෙ පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna des Ehrwürdigen Vidhūpanadāyaka-Thera beginnt mit den Worten „Padumuttarabuddhassa“ usw. Auch dieser hatte unter früheren edlen Buddhas die Anhäufung seiner Verdienste vervollkommnet. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste ansammelte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen des Daseinskreislaufs darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erlangte, war er reich an Besitztümern, voller Glauben und hatte Vertrauen in den Erhabenen. In der heißen Jahreszeit ließ er einen Fächer aus Gold, Silber, Perlen und Edelsteinen anfertigen und schenkte ihn dem Erhabenen. Durch diese heilsame Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde zur Zeit des Erscheinens unseres vollkommen Erleuchteten in einer angesehenen Familie geboren. Durch das Band des Haushaltslebens gebunden, erkannte er das Elend im Hausvaterleben und die Vorzüge der Hauslosigkeit. Voller Vertrauen trat er in die Lehre ein, entfaltete die Einsicht und wurde schon bald ein Arahant.

1. සො ‘‘කෙන මයා පුඤ්ඤකම්මෙන අයං ලොකුත්තරසම්පත්ති ලද්ධා’’ති අත්තනො පුබ්බකම්මං අනුස්සරන්තො තං පච්චක්ඛතො ඤත්වා පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. බීජනිකා මයා දින්නාති විසෙසෙන සන්තාපයන්තානං සත්තානං සන්තාපං නිබ්බාපෙන්ති සීතලං වාතං ජනෙතීති බීජනී, බීජනීයෙව බීජනිකා, සා සත්තරතනමයා විජ්ජොතමානා බීජනිකා මයා කාරාපෙත්වා දින්නාති අත්ථො.

1. Als er über seine eigenen früheren Taten nachdachte: „Durch welche heilsame Tat habe ich dieses überweltliche Glück erlangt?“, erkannte er diese Tat durch direkte Wahrnehmung. Um sein früheres Leben und Wirken darzulegen, sprach er die Strophe beginnend mit „Padumuttarabuddhassa“ usw. Dies hat genau dieselbe Bedeutung wie oben bereits erklärt. Zu „bījanikā mayā dinnā“ (Ein Fächer wurde von mir gespendet): Ein „bījanī“ (Fächer) ist das, was insbesondere die Hitze der unter Hitze leidenden Wesen lindert und kühlen Wind erzeugt. „Bījanī“ ist dasselbe wie „bījanikā“. Die Bedeutung ist: „Dieser leuchtende Fächer, der aus den sieben Arten von Edelsteinen besteht, wurde von mir angefertigt und gespendet“.

විධූපනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Vidhūpanadāyaka ist abgeschlossen.

2. සතරංසිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sataraṃsī

උච්චියං සෙලමාරුය්හාතිආදිකං ආයස්මතො සතරංසිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සක්කටබ්‍යාකරණෙ වෙදත්තයෙ ච පාරඞ්ගතො ඝරාවාසං පහාය අරඤ්ඤං පවිසිත්වා ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ වාසං කප්පෙසි. තස්මිං සමයෙ පදුමුත්තරො භගවා විවෙකකාමතාය උච්චං එකං පබ්බතං ආරුය්හ ජලිතග්ගික්ඛන්තො විය නිසීදි. තං තථානිසින්නං භගවන්තං දිස්වා තාපසො සොමනස්සජාතො අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අනෙකෙහි කාරණෙහි ථොමෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තතො චුතො ඡසු කාමාවචරදෙවෙසු දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො මනුස්සලොකෙ සතරංසී නාම චක්කවත්තී රාජා හුත්වා නිබ්බත්ති. තම්පි සම්පත්තිං අනෙකක්ඛත්තුං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පුබ්බපුඤ්ඤසම්භාරවසෙන ඤාණස්ස පරිපක්කත්තා සත්තවස්සිකොව පබ්බජිත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Das Apadāna des Ehrwürdigen Sataraṃsī-Thera beginnt mit den Worten „Ucciyaṃ selamāruyha“ usw. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen Verdienste angesammelt, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen des Daseinskreislaufs darstellten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er das Alter der Vernunft erlangte, beherrschte er die Sanskrit-Grammatik und die drei Veden vollkommen. Er verließ das Haushaltsleben, ging in den Wald, empfing die Ordination der Weisen und schlug seinen Wohnsitz im Himalaya auf. Zu jener Zeit stieg der erhabene Padumuttara aus Verlangen nach Einsamkeit auf einen hohen Berg und saß dort wie eine lodernde Feuersäule. Als der Einsiedler den Erhabenen so dasitzen sah, geriet er in Freude, erhob ehrerbietig die gefalteten Hände und lobpreiste ihn aus vielerlei Gründen. Durch diese heilsame Tat schied er aus jenem Leben und genoss göttlichen Wohlstand in den sechs Götterwelten der Sinnesebene. Danach wurde er in der Menschenwelt als ein Weltherrscher namens Sataraṃsī geboren. Nachdem er auch diesen Wohlstand viele Male genossen hatte, wurde er zur Zeit des Erscheinens unseres Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Aufgrund der Reife seiner Erkenntnis kraft seiner früheren Verdienstansammlungen wurde er bereits im Alter von sieben Jahren ordiniert und erlangte die Arahantschaft.

8-9. සො [Pg.79] ‘‘අහං කෙන කම්මෙන සත්තවස්සිකොව සන්තිපදං අනුප්පත්තොස්මී’’ති සරමානො පුබ්බකම්මං ඤාණෙන පච්චක්ඛතො දිස්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං උදානවසෙන පකාසෙන්තො උච්චියං සෙලමාරුය්හාතිආදිමාහ. තත්ථ උච්චියන්ති උච්චං සෙලමයං පබ්බතං ආරුය්හ නිසීදි පදුමුත්තරොති සම්බන්ධො. පබ්බතස්සාවිදූරම්හීති භගවතො නිසින්නස්ස පබ්බතස්ස ආසන්නට්ඨානෙති අත්ථො. බ්‍රාහ්මණො මන්තපාරගූති මන්තසඞ්ඛාතස්ස වෙදත්තයස්ස පාරං පරියොසානං කොටිං ගතො එකො බ්‍රාහ්මණොති අත්ථො, අඤ්ඤං විය අත්තානං නිද්දිසති අයං මන්තපාරගූති. උපවිට්ඨං මහාවීරන්ති තස්මිං පබ්බතෙ නිසින්නං වීරවන්තං ජිනං, කිං විසිට්ඨං? දෙවදෙවං සකලඡකාමාවචරබ්‍රහ්මදෙවානං අතිදෙවං නරාසභං නරානං ආසතං සෙට්ඨං ලොකනායකං සකලසත්තලොකං නයන්තං නිබ්බානං පාපෙන්තං අහං අඤ්ජලිං දසනඛසමොධානඤ්ජලිපුටං සිරසි මුද්ධනි පග්ගහෙත්වාන පතිට්ඨපෙත්වා සන්ථවිං සුට්ඨුං ථොමෙසින්ති සම්බන්ධො.

8-9. Als er sich besann: „Durch welche Tat habe ich bereits im Alter von sieben Jahren die Stätte des Friedens erlangt?“, sah er seine frühere Tat mit seinem Wissen direkt vor sich und sprach voller Freude, um sein früheres Leben und Wirken in Form eines Udāna (Feierlichen Ausspruchs) darzulegen, die Worte beginnend mit „Ucciyaṃ selamāruyha“ usw. Darin ist der syntaktische Zusammenhang bei „ucciyaṃ“ wie folgt: „Padumuttara stieg auf den hohen, felsigen Berg und saß dort“. „Pabbatassāvidūramhi“ bedeutet: „In der Nähe des Berges, auf dem der Erhabene saß“. „Brāhmaṇo mantapāragū“ bedeutet: „Ein Brähmine, der das andere Ufer, das Ende und die Vollendung der drei Veden, welche als Mantras bezeichnet werden, erreicht hat“. Er verweist auf sich selbst wie auf eine andere Person mit den Worten: „Dieser ist ein Meister der Mantras“. „Upaviṭṭhaṃ mahāvīraṃ“ bedeutet: „Den auf jenem Berg sitzenden, kraftvollen Sieger“. Was zeichnet ihn aus? Er ist der „Gott der Götter“, der erhabenste Gott über alle Götter und Brahmas der sechs Götterwelten der Sinnesebene; der „Stier unter den Menschen“, der Beste, der unter den Menschen weilt; der „Führer der Welt“, der die gesamte Welt der Wesen führt und zum Nibbāna gelangen lässt. Der Satzzusammenhang lautet: „Ich erhob meine gefalteten Hände, die durch das Zusammentreffen der zehn Nägel glänzten, zum Haupte, legte sie an meine Stirn und lobpreiste ihn ausführlich“.

12. අභාසථාති ‘‘යෙනායං අඤ්ජලී දින්නො…පෙ… අරහා සො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

12. „Abhāsatha“ (Er sprach) bedeutet: Er prophezeite: „Derjenige, von dem diese Ehrerbietung dargebracht wurde... [usw.]... er wird ein Arahant werden“. Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

සතරංසිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sataraṃsī ist abgeschlossen.

3. සයනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sayanadāyaka

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො සයනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා සුඛමනුභවන්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සත්ථරි පසන්නො දන්තසුවණ්ණරජතමුත්තමණිමයං මහාරහං මඤ්චං කාරාපෙත්වා චීනපට්ටකම්බලාදීනි අත්ථරිත්වා සයනත්ථාය භගවතො අදාසි. භගවා තස්ස අනුග්ගහං කරොන්තො තත්ථ සයි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො තදනුරූපං ආකාසගමනසුඛසෙය්‍යාදිසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පාපුණිත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා විපස්සන්තො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna des Ehrwürdigen Sayanadāyaka-Thera beginnt mit den Worten „Padumuttarabuddhassa“ usw. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen Verdienste angesammelt, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen des Daseinskreislaufs darstellten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erlangte, gründete er einen eigenen Hausstand und genoss das Glück des weltlichen Lebens. Als er die Lehrdarlegung des Meisters hörte, schöpfte er Vertrauen in den Meister. Er ließ ein kostbares Bett aus Elfenbein, Gold, Silber, Perlen und Edelsteinen anfertigen, breitete kostbare Stoffe aus China und andere Decken darauf aus und schenkte es dem Erhabenen als Ruhestätte. Der Erhabene nahm es an, um ihm seine Gunst zu erweisen, und ruhte darauf. Durch diese heilsame Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher und genoss dementsprechendes Glück wie das Reisen durch die Luft und bequeme Ruhestätten. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren, erlangte das Alter der Vernunft, hörte die Lehrdarlegung des Meisters, wurde reinen Herzens, trat in den Orden ein und erlangte, während er Einsichtspflege betrieb, in Kürze die Arahantschaft.

20. සො [Pg.80] අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව.

20. Als er sich an seine frühere Tat erinnert, geriet er in Freude. Um sein früheres Leben und Wirken darzulegen, sprach er die Worte beginnend mit „Padumuttarabuddhassa“ usw. Dies hat genau dieselbe Bedeutung wie oben bereits erklärt.

21. සුඛෙත්තෙ බීජසම්පදාති යථා තිණකචවරරහිතෙ කද්දමාදිසම්පන්නෙ සුඛෙත්තෙ වුත්තබීජානි සාදුඵලානි නිප්ඵාදෙන්ති, එවමෙව රාගදොසාදිදියඩ්ඪසහස්සකිලෙසසඞ්ඛාතතිණකචවරරහිතෙ සුද්ධසන්තානෙ පුඤ්ඤක්ඛෙත්තෙ වුත්තදානානි අප්පානිපි සමානානි මහප්ඵලානි හොන්තීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

21. Zu „sukhette bījasampadā“ (Die Vollkommenheit des Samens auf einem guten Feld): So wie auf einem fruchtbaren Feld, das frei von Unkraut und Unrat und reich an Schlamm und Nährstoffen ist, die gesäten Samen süße Früchte hervorbringen, ebenso bringen die Gaben, die auf das Feld der Verdienste, nämlich den reinen Geiststrom gesät werden – welcher frei ist von dem Unkraut und Unrat der 1500 Befleckungen wie Gier, Hass usw. –, selbst wenn sie geringfügig sind, reichhaltige und großartige Früchte hervor. Dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

සයනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sayanadāyaka ist abgeschlossen.

4. ගන්ධොදකියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Gandhodakiya

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො ගන්ධොදකියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමමුනිවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පරිනිබ්බුතෙ භගවති නගරවාසිනො බොධිපූජං කුරුමානෙ දිස්වා විචිත්තඝටෙ චන්දනකප්පුරාගරුආදිමිස්සකසුගන්ධොදකෙන පූරෙත්වා බොධිරුක්ඛං අභිසිඤ්චි. තස්මිං ඛණෙ දෙවො මහාධාරාහි පවස්සි. තදා සො අසනිවෙගෙන කාලං කතො. තෙනෙව පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවලොකෙ නිබ්බත්ති, තත්ථෙව ඨිතො ‘‘අහො බුද්ධො, අහො ධම්මො’’තිආදිගාථායො අභාසි. එවං සො දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවිත්වා සබ්බපරිළාහවිප්පමුත්තො නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ සීතිභාවමුපගතො සුඛිතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා කම්මට්ඨානං ආරභිත්වා විපස්සන්තො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි. පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤෙන ගන්ධොදකියත්ථෙරොති පාකටො අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Padumuttarabuddhassā“ ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Ältesten Gandhodakiya. Auch dieser hatte unter früheren Weisen (Muni) Verdienste erworben und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten angesammelt, die eine Stütze für die Befreiung bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war und er sah, wie die Stadtbewohner dem Bodhi-Baum Ehrung erwiesen, füllte er ein kunstvolles Gefäß mit duftendem Wasser, das mit Sandelholz, Kampfer, Aloeholz und anderem vermischt war, und begoss den Bodhi-Baum damit. In diesem Augenblick regnete es in mächtigen Strömen vom Himmel. Da starb er durch die Wucht eines Blitzschlages. Durch eben diese verdienstvolle Tat wurde er in der Götterwelt wiedergeboren. Dort verweilend sprach er die Verse aus, die mit „Aho buddho, aho dhammo“ („O wunderbar ist der Buddha, o wunderbar ist die Lehre“) beginnen. So erlebte er Glückseligkeiten unter Göttern und Menschen, wurde von aller Fieberglut befreit, erlangte an jedem Ort seiner Wiedergeburt Kühle, war glücklich, wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einer angesehenen Familie geboren, gelangte zu Verstand, gewann Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein, nahm das Meditationsobjekt auf, erlangte durch Einsichtsmeditation in Kürze die Arahantschaft und wurde aufgrund seiner früheren verdienstvollen Tat als der Älteste Gandhodakiya bekannt.

25. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුතරස්සාතිආදිමාහ. තං වුත්තත්ථමෙව. මහාබොධිමහො අහූති මහාබොධිරුක්ඛස්ස පූජා අහොසීති අත්ථො. විචිත්තං ඝටමාදායාති අනෙකෙහි චිත්තකම්මසුවණ්ණකම්මෙහි විචිත්තං සොභමානං ගන්ධොදකපුණ්ණං ඝටං ගහෙත්වාති අත්ථො[Pg.81]. ගන්ධොදකමදාසහන්ති ගන්ධොදකං අදාසිං, අහං ගන්ධොදකෙන අභිසිඤ්චින්ති අත්ථො.

25. Eines Tages erinnerte er sich an seine frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu verkünden, das Apadāna beginnend mit „Padumuttarassa“. Dies ist von bereits erklärter Bedeutung. „Mahābodhimaho ahū“ (Es fand ein Fest für den großen Bodhi-Baum statt) bedeutet, dass eine Verehrung des großen Bodhi-Baumes stattfand. „Vicittaṃ ghaṭamādāya“ (ein kunstvolles Gefäß nehmend) bedeutet, dass er ein glänzendes, mit duftendem Wasser gefülltes Gefäß nahm, das durch vielfältige Malereien und Vergoldungen verziert war. „Gandhodakamadāsahaṃ“ (Ich gab duftendes Wasser) bedeutet: Ich gab duftendes Wasser, ich begoss mit duftendem Wasser.

26. න්හානකාලෙ ච බොධියාති බොධියා පූජාකරණසමයෙති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

26. „Nhānakāle ca bodhiyā“ (und zur Zeit des Badens des Bodhi-Baumes) bedeutet zur Zeit der Durchführung der Verehrung für den Bodhi-Baum. Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

ගන්ධොදකියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ältesten Gandhodakiya ist abgeschlossen.

5. ඔපවය්හත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Ältesten Opavayha

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො ඔපවය්හත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරජිනාදිච්චෙ ලොකෙ පාතුභූතෙ එකස්මිං විභවසම්පන්නකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය මහද්ධනො මහාභොගො ඝරාවාසං වසමානො සාසනෙ පසන්නො සත්ථරි පසාදබහුමානො ආජානීයෙන සින්ධවෙන පූජං අකාසි, පූජෙත්වා ච පන ‘‘බුද්ධාදීනං සමණානං හත්ථිඅස්සාදයො න කප්පන්ති, කප්පියභණ්ඩං දස්සාමී’’ති චින්තෙත්වා තං අග්ඝාපෙත්වා තදග්ඝනකෙන කහාපණෙන කප්පියං කප්පාසිකකම්බලකොජවාදිකං චීවරං කප්පූරතක්කොලාදිකං භෙසජ්ජපරික්ඛාරඤ්ච අදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො දෙවෙසු ච මනුස්සෙසු ච හත්ථිඅස්සාදිඅනෙකවාහනසම්පන්නො සුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සද්ධාසම්පන්නො සාසනෙ පබ්බජිත්වා කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා මග්ගපටිපාටියා අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි, පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤසම්භාරවසෙන ඔපවය්හත්ථෙරොති පාකටො අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Padumuttarabuddhassā“ ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Ältesten Opavayha. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten angesammelt, die eine Stütze für die Befreiung bildeten. Als die Sieger-Sonne Padumuttara in der Welt erschienen war, wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen, besaß er großen Reichtum und reichlich Besitztümer. Während er als Hausvater lebte, gewann er Vertrauen in die Lehre und hegte tiefe Ehrfurcht und Hingabe für den Meister. Er brachte ein edles Sindh-Pferd (ājānīya sindhava) als Opfergabe dar. Nachdem er dieses dargebracht hatte, dachte er: „Elefanten, Pferde und dergleichen sind für Asketen wie den Buddha und andere nicht statthaft. Ich werde zulässige Güter (kappiya-bhaṇḍa) geben.“ Er ließ das Pferd schätzen und spendete für den Gegenwert in Münzen (Kahāpaṇas) zulässige Gewänder aus Baumwolle, Wolldecken, Teppiche und dergleichen, sowie Medizin und Requisiten wie Kampfer, Takkola-Früchte und anderes. Durch diese verdienstvolle Tat lebte er seine Lebensspanne zu Ende, schied von dort und genoss, reich ausgestattet mit verschiedenen Reit- und Fahrgetieren wie Elefanten und Pferden, Glück unter Göttern und Menschen. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in einer angesehenen Familie geboren, gelangte zu Verstand, war mit Glauben erfüllt, trat in den Orden ein, nahm ein Meditationsobjekt an, entfaltete die Einsicht und festigte sich durch die Abfolge der Pfade in der Arahantschaft. Aufgrund der Fülle seiner früher vollbrachten Verdienste wurde er als der Älteste Opavayha bekannt.

33. සො ‘‘කෙන නු ඛො කාරණෙන ඉදං මයා සන්තිපදං අධිගත’’න්ති උපධාරෙන්තො පුබ්බකම්මං ඤාණෙන පච්චක්ඛතො ඤත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං උදානවසෙන පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තං වුත්තත්ථමෙව. ආජානීයමදාසහන්ති ආජානීයං උත්තමජාතිසින්ධවං අහං අදාසිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

33. Während er erwog: „Durch welchen Grund wohl habe ich diesen Zustand des Friedens (santipada) erlangt?“, erkannte er seine frühere Tat durch sein Wissen unmittelbar, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken in Form eines feierlichen Ausspruchs (Udāna) zu verkünden, das Apadāna beginnend mit „Padumuttarabuddhassā“. Dies ist von bereits erklärter Bedeutung. „Ājānīyamadāsahaṃ“ (Ich gab ein edles Ross) bedeutet: Ich gab, ich opferte ein edles Sindh-Pferd von vorzüglicher Abstammung.

35. සපත්තභාරොති සස්ස අත්තනො පත්තානි අට්ඨ පරික්ඛාරානි භාරානි යස්ස සො සපත්තභාරො, අට්ඨපරික්ඛාරයුත්තොති අත්ථො.

35. „Sapattabhāro“ (tragend die Last des Erlangten) bezeichnet jemanden, dessen Lasten seine eigenen erlangten acht Requisiten sind; es bedeutet: ausgestattet mit den acht Requisiten.

36. ඛමනීයමදාසහන්ති [Pg.82] ඛමනීයයොග්ගං චීවරාදිකප්පියපරික්ඛාරන්ති අත්ථො.

36. „Khamanīyamadāsahaṃ“ (Ich gab Angenehmes) bedeutet: ein passendes, zulässiges Requisit wie Gewänder und dergleichen.

40. චරිමොති පරියොසානො කොටිප්පත්තො භවොති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

40. „Carimo“ (der letzte) bedeutet das endgültige, das höchste Ende erreichte Dasein. Der Rest ist leicht verständlich.

ඔපවය්හත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ältesten Opavayha ist abgeschlossen.

6. සපරිවාරාසනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Ältesten Saparivārāsana

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො සපරිවාරාසනත්ථෙරස්ස අපදානං. සොපි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධාජාතො සාසනෙ පසන්නො දානඵලං සද්දහන්තො නානග්ගරසභොජනෙන භගවතො පිණ්ඩපාතං අදාසි, දත්වා ච පන භොජනසාලායං භොජනත්ථාය නිසින්නාසනං ජාතිසුමනමල්ලිකාදීහි අලඞ්කරි. භගවා ච භත්තානුමොදනමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අනෙකවිධං සම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධො පසන්නො පබ්බජිත්වා න චිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Padumuttarabuddhassā“ ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Ältesten Saparivārāsana. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten angesammelt, die eine Stütze für die Befreiung bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen, regte sich in ihm der Glaube, er gewann Vertrauen in die Lehre, glaubte an die Frucht des Gebens (dānaphala) und spendete dem Erhabenen Almosenspeise mit verschiedenen erlesenen Wohlgeschmäckern. Nachdem er diese gegeben hatte, schmückte er den im Speisesaal zum Essen bereitgestellten Sitzplatz mit Jasmin, Goldjasmin und anderen Blumen. Der Erhabene sprach die Dankesworte nach dem Mahl (bhattānumodana). Durch diese verdienstvolle Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss vielfältiges Glück und wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen, gläubig und voller Vertrauen, trat er in den Orden ein und wurde in Kürze ein Arahant.

43. සො එවං පත්තසන්තිපදො ‘‘කෙන නු ඛො පුඤ්ඤෙන ඉදං සන්තිපදං අනුප්පත්ත’’න්ති ඤාණෙන උපධාරෙන්තො පුබ්බකම්මං දිස්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තං වුත්තත්ථමෙව. පිණ්ඩපාතං අදාසහන්ති තත්ථ තත්ථ ලද්ධානං පිණ්ඩානං කබළං කබළං කත්වා පාතබ්බතො ඛාදිතබ්බතො ආහාරො පිණ්ඩපාතො, තං පිණ්ඩපාතං භගවතො අදාසිං, භගවන්තං භොජෙසින්ති අත්ථො.

43. Nachdem er so den Zustand des Friedens (santipada) erlangt hatte, erwog er mit seinem Wissen: „Durch welches Verdienst wohl habe ich diesen Zustand des Friedens erreicht?“ Als er seine frühere Tat sah, wurde er von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu verkünden, das Apadāna beginnend mit „Padumuttarabuddhassā“. Dies ist von bereits erklärter Bedeutung. „Piṇḍapātaṃ adāsahaṃ“ (Ich gab Almosenspeise) bedeutet: Almosenspeise (piṇḍapāta) wird die Nahrung genannt, weil sie aus hier und dorthin gesammelten Bissen (piṇḍa) besteht, die Mundvoll für Mundvoll geformt, dargeboten und gegessen werden. „Ich gab diese Almosenspeise dem Erhabenen, ich bewirtete den Erhabenen“ ist die Bedeutung.

44. අකිත්තයි පිණ්ඩපාතන්ති මයා දින්නපිණ්ඩපාතස්ස ගුණං ආනිසංසං පකාසෙසීති අත්ථො.

44. „Akittayi piṇḍapātaṃ“ (Er rühmte die Almosenspeise) bedeutet: Er verkündete den Wert und den Segen der von mir gespendeten Almosenspeise.

48. සංවුතො පාතිමොක්ඛස්මින්ති පාතිමොක්ඛසංවරසීලෙන සංවුතො පිහිතො පටිච්ඡන්නොති අත්ථො. ඉන්ද්‍රියෙසු ච පඤ්චසූති චක්ඛුන්ද්‍රියාදීසු පඤ්චසු [Pg.83] ඉන්ද්‍රියෙසු රූපාදීහි ගොපිතො ඉන්ද්‍රියසංවරසීලඤ්ච ගොපිතොති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

48. „Saṃvuto pātimokkhasmiṃ“ (Zusammengezogen/beherrscht im Pātimokkha) bedeutet: beherrscht, verschlossen, geschützt durch die Tugend der Zügelung gemäß dem Pātimokkha (pātimokkhasaṃvara-sīla). „Indriyesu ca pañcasu“ (und in den fünf Sinnen) bedeutet: geschützt in den fünf Sinnen, beginnend mit dem Sehsinn, gegenüber Formen und anderen Sinnesobjekten, und bewahrt in der Tugend der Zügelung der Sinne (indriyasaṃvara-sīla). Der Rest ist leicht verständlich.

සපරිවාරාසනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ältesten Saparivārāsana ist abgeschlossen.

7. පඤ්චදීපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Ältesten Pañcadīpaka

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො පඤ්චදීපකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො උප්පන්නුප්පන්නභවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසෙ වසන්තො භගවතො ධම්මං සුත්වා සම්මාදිට්ඨියං පතිට්ඨිතො සද්ධො පසන්නො මහාජනෙහි බොධිපූජං කයිරමානං දිස්වා සයම්පි බොධිං පරිවාරෙත්වා දීපං ජාලෙත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො චක්කවත්තිසම්පත්තිආදයො අනුභවිත්වා සබ්බත්ථෙව උප්පන්නභවෙ ජලමානො ජොතිසම්පන්නවිමානාදීසු වසිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං විභවසම්පන්නෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි, දීපපූජානිස්සන්දෙන දීපකත්ථෙරොති පාකටො.

"'Padumuttarabuddhassa' und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Pañcadīpaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine unterstützende Bedingung für die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten sind. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war und im Hausstand lebte, hörte er die Lehre des Erhabenen, festigte sich in der rechten Ansicht, wurde gläubig und vertrauensvoll. Als er sah, wie die Volksmenge die Verehrung des Bodhi-Baumes vollzog, umrundete er selbst ebenfalls den Bodhi-Baum, entzündete eine Lampe und verehrte ihn. Durch diese verdienstvolle Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss das Glück eines Weltenherrschers und Ähnliches, leuchtete in jedem Dasein, in dem er geboren wurde, hell auf und bewohnte von Licht erfüllte Himmelspaläste und dergleichen. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren. Nach dem Heranwachsen erwachte sein Glaube, er weihte sich dem heimatlosen Leben und wurde schon bald ein Arahant. Aufgrund der Nachwirkung der Lampenspende wurde er als Dīpaka Thera bekannt."

50. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තං වුත්තත්ථමෙව. උජුදිට්ඨි අහොසහන්ති වඞ්කං මිච්ඡාදිට්ඨිං ඡඩ්ඩෙත්වා උජු අවඞ්කං නිබ්බානාභිමුඛං පාපුණනසම්මාදිට්ඨි අහොසින්ති අත්ථො.

50. "Eines Tages erinnerte er sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seines früheren Wandels darzulegen, die Worte beginnend mit 'Padumuttarabuddhassa'. Dies hat genau die bereits erklärte Bedeutung. 'Ich hatte eine gerade Ansicht' (ujudiṭṭhi ahosahaṃ) bedeutet: Ich legte die krumme Falsche Ansicht ab und besaß die gerade, nicht krumme Rechte Ansicht, die direkt auf das Nibbāna ausgerichtet ist und dorthin führt; dies ist die Bedeutung."

51. පදීපදානං පාදාසින්ති එත්ථ පකාරෙන දිබ්බති ජොතතීති පදීපො, තස්ස දානං පදීපදානං, තං අදාසිං පදීපපූජං අකාසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

51. "'Ich gab eine Lampenspende' (padīpadānaṃ pādāsiṃ): Hierbei ist 'padīpa' das, was vorzüglich glänzt oder leuchtet, eine Lampe. Die Gabe davon ist die Lampenspende. 'Ich gab diese' bedeutet: Ich vollzog die Verehrung mit Lampen. Der Rest ist überall von offenkundiger Bedeutung."

පඤ්චදීපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

"Die Erklärung des Apadāna des Pañcadīpaka Thera ist abgeschlossen."

8. ධජදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. "Die Erklärung des Apadāna des Dhajadāyaka Thera"

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං [Pg.84] ආයස්මතො ධජදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා සුන්දරෙහි අනෙකෙහි වත්ථෙහි ධජං කාරාපෙත්වා ධජපූජං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන උප්පන්නුප්පන්නභවෙ උච්චකුලෙ නිබ්බත්තො පූජනියො අහොසි. අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය පුත්තදාරෙහි වඩ්ඪිත්වා මහාභොගො යසවා සද්ධාජාතො සත්ථරි පසන්නො ඝරාවාසං පහාය පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

"'Padumuttarabuddhassa' und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Dhajadāyaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine unterstützende Bedingung für die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten sind. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er Vertrauen zum Meister, ließ aus verschiedenen schönen Stoffen eine Flagge anfertigen und vollzog eine Flaggenverehrung. Durch diese verdienstvolle Tat wurde er in jeder folgenden Existenz in einer hohen Familie geboren und war verehrungswürdig. Später wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren. Nachdem er herangewachsen war, gründete er eine Familie mit Frau und Kindern, besaß großen Reichtum und Gefolgschaft, und als sein Glaube erwachte und er Vertrauen zum Meister gefasst hatte, verließ er das Hausleben, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant."

57. සො පත්තඅරහත්තඵලො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තස්සත්ථො පුබ්බෙ වුත්තොයෙව. හට්ඨො හට්ඨෙන චිත්තෙනාති සොමනස්සසහගතචිත්තයුත්තත්තා හට්ඨො පරිපුණ්ණරූපකායො සද්ධාසම්පයුත්තචිත්තතාය හට්ඨෙන චිත්තෙන සන්තුට්ඨෙන චිත්තෙනාති අත්ථො. ධජමාරොපයිං අහන්ති ධුනාති කම්පති චලතීති ධජං, තං ධජං ආරොපයිං වෙළග්ගෙ ලග්ගෙත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො.

57. "Nachdem er die Frucht der Arahantschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seines früheren Wandels darzulegen, die Worte beginnend mit 'Padumuttarabuddhassa'. Deren Bedeutung wurde bereits zuvor erklärt. 'Frohgemut mit frohem Geist' (haṭṭho haṭṭhena cittena): 'frohgemut' (haṭṭho), weil er mit einem von Freude begleiteten Geist verbunden war und einen vollkommenen physischen Körper besaß; 'mit frohem Geist' (haṭṭhena cittena), weil sein Geist mit Glauben verbunden war, was einen zufriedenen Geist bedeutet. 'Ich zog eine Flagge auf' (dhajamāropayiṃ ahaṃ): Eine Flagge (dhaja) ist das, was weht, bebt und flattert. 'Ich zog diese Flagge auf' bedeutet: Ich befestigte sie an der Spitze eines Bambusrohres und verehrte sie damit; dies ist die Bedeutung."

58-9. පතිතපත්තානි ගණ්හිත්වාති පතිතානි බොධිපත්තානි ගහෙත්වා අහං බහි ඡඩ්ඩෙසින්ති අත්ථො. අන්තොසුද්ධං බහිසුද්ධන්ති අන්තො චිත්තසන්තානනාමකායතො ච බහි චක්ඛුසොතාදිරූපකායතො ච සුද්ධිං අධි විසෙසෙන මුත්තං කිලෙසතො විමුත්තං අනාසවං සම්බුද්ධං විය සම්මුඛා උත්තමං බොධිං අවන්දිං පණාමමකාසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

58-9. "'Ich nahm die herabgefallenen Blätter auf' (patitapattāni gaṇhitvā) bedeutet: Ich sammelte die herabgefallenen Blätter des Bodhi-Baumes auf und warf sie nach draußen. 'Innen rein, außen rein' (antosuddhaṃ bahisuddhaṃ) bedeutet: Reinheit sowohl im Inneren – bezüglich der Namensgruppe des geistigen Kontinuums – als auch im Äußeren – bezüglich der Formengruppe wie Auge, Ohr und so weiter. 'adhi' drückt eine Besonderheit aus; 'mutta' bedeutet befreit, d. h. von allen Befleckungen erlöst und triebfrei (anāsava). Wie vor dem vollkommen Erwachten selbst, so verneigte ich mich vor dem höchsten Bodhi-Baum, das heißt, ich erwies ihm meine Ehrerbietung. Der Rest ist überall von offenkundiger Bedeutung."

ධජදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

"Die Erklärung des Apadāna des Dhajadāyaka Thera ist abgeschlossen."

9. පදුමත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. "Die Erklärung des Apadāna des Paduma Thera"

චතුසච්චං පකාසෙන්තොතිආදිකං ආයස්මතො පදුමත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතකුසලසම්භාරො පදුමුත්තරමුනිනා ධම්මපජ්ජොතෙ ජොතමානෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා [Pg.85] භොගසම්පන්නොති පාකටො. සො සත්ථරි පසීදිත්වා මහාජනෙන සද්ධිං ධම්මං සුණන්තො ධජෙන සහ පදුමකලාපං ගහෙත්වා අට්ඨාසි, සධජං තං පදුමකලාපං ආකාසමුක්ඛිපිං, තං අච්ඡරියං දිස්වා අතිවිය සොමනස්සජාතො අහොසි. සො යාවජීවං කුසලං කත්වා ජීවිතපරියොසානෙ සග්ගෙ නිබ්බත්තො ධජමිව ඡකාමාවචරෙ පාකටො පූජිතො ච දිබ්බසම්පත්තිමනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිසම්පත්තිමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ සද්ධාසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො පඤ්චවස්සිකොව පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා කතපුඤ්ඤනාමෙන පදුමත්ථෙරොති පාකටො.

"'Catusaccaṃ pakāsento' und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Paduma Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas die Anhäufung heilsamer Taten vollzogen. Als der Weise Padumuttara das Licht der Lehre erstrahlen ließ, wurde er in einer angesehenen Familie geboren, gründete einen Hausstand und wurde als wohlhabend bekannt. Er fasste Vertrauen zum Meister, und während er gemeinsam mit der Volksmenge die Lehre hörte, stand er da, wobei er zusammen mit einer Flagge ein Lotusbündel hielt. Er warf dieses Lotusbündel samt der Flagge in die Luft empor und war überaus erfreut, als er dieses Wunder sah. Er tat zeit seines Lebens Heilsames, wurde an seinem Lebensende im Himmel geboren, war in den sechs Sinneshimmeln wie eine Flagge weithin bekannt und verehrt, genoss himmlisches Glück und erfuhr auch unter den Menschen das Glück eines Weltenherrschers. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer wohlhabenden und gläubigen Familie geboren. Als er heranwuchs, erwachte sein Glaube, und im Alter von nur fünf Jahren trat er in den Orden ein. Schon bald darauf wurde er ein Arahant und wurde unter dem Namen seiner verdienstvollen Tat als Paduma Thera bekannt."

67. අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො චතුසච්චං පකාසෙන්තොතිආදිමාහ. තත්ථ සච්චන්ති තථං අවිතථං අවිපරීතං සච්චං, දුක්ඛසමුදයනිරොධමග්ගවසෙන චත්තාරි සච්චානි සමාහටානීති චතුසච්චං, තං චතුසච්චං පකාසෙන්තො ලොකෙ පාකටං කරොන්තොති අත්ථො. වරධම්මප්පවත්තකොති උත්තමධම්මප්පවත්තකො පකාසකොති අත්ථො. අමතං වුට්ඨින්ති අමතමහානිබ්බානවුට්ඨිධාරං පවස්සන්තො පග්ඝරන්තො සදෙවකං ලොකං තෙමෙන්තො සබ්බකිලෙසපරිළාහං නිබ්බාපෙන්තො ධම්මවස්සං වස්සතීති අත්ථො.

67. "Er erinnerte sich an seine eigene frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seines früheren Wandels darzulegen, die Worte beginnend mit 'Catusaccaṃ pakāsento'. Darin bedeutet 'Wahrheit' (sacca): das Reale, Unfehlbare, Unverdrehte ist die Wahrheit. Aufgrund von Leiden, Ursprung, Erlöschen und Pfad sind vier Wahrheiten zusammengefasst, daher 'die vier Wahrheiten'. 'Diese vier Wahrheiten verkündend' (catusaccaṃ pakāsento) bedeutet: sie in der Welt bekannt machend. 'Der das edle Dhamma in Gang setzt' (varadhammappavattako) bedeutet: derjenige, der das höchste Dhamma in Gang setzt und verkündet. 'Den Regen des Todeslosen' (amataṃ vuṭṭhiṃ) bedeutet: Er lässt den Strom des Regens des todeslosen, großen Nibbāna herabregnen und fließen, benetzt die Welt samt den Göttern, löscht die Hitze aller Befleckungen und lässt so den Regen der Lehre regnen; dies ist die Bedeutung."

68. සධජං පදුමං ගය්හාති ධජෙන සහ එකතො කත්වා පදුමං පදුමකලාපං ගහෙත්වාති අත්ථො. අඩ්ඪකොසෙ ඨිතො අහන්ති උභො උක්ඛිපිත්වා ඨිතො අහන්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

68. "'Einen Lotus mitsamt einer Flagge nehmend' (sadhajaṃ padumaṃ gayhā) bedeutet: Er fügte sie mit der Flagge zusammen und nahm das Lotusbündel. 'In halber Höhe (oder: in einer Entfernung von einer halben Meile) stehend' (aḍḍhakose ṭhito ahaṃ) bedeutet: Ich stand da, beide Arme emporgehoben habend. Der Rest ist überall von offenkundiger Bedeutung."

පදුමත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

"Die Erklärung des Apadāna des Paduma Thera ist abgeschlossen."

10. අසනබොධියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. "Die Erklärung des Apadāna des Asanabodhiya Thera"

ජාතියා සත්තවස්සොහන්තිආදිකං ආයස්මතො අසනබොධියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ අඤ්ඤතරස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සුඛප්පත්තො සාසනෙ පසන්නො [Pg.86] අසනබොධිතො ඵලං ගහෙත්වා තතො වුට්ඨිතබොධිතරුණෙ ගහෙත්වා බොධිං රොපෙසි, යථා න විනස්සති තථා උදකාසිඤ්චනාදිකම්මෙන රක්ඛිත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පරිපක්කසම්භාරත්තා සත්තවස්සිකොව සමානො පබ්බජිත්වා ඛුරග්ගෙයෙව අරහත්තං පාපුණි, පුරාකතපුඤ්ඤනාමෙන අසනබොධියත්ථෙරොති පාකටො.

„‚Mit sieben Jahren von Geburt an...‘ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Asanabodhiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, sammelte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten als Stütze für die Befreiung an und wurde zur Zeit des erhabenen Tissa in einer bestimmten Familie geboren. Als er herangewachsen war, Wohlergehen erlangt hatte und Vertrauen in die Lehre gefasst hatte, nahm er eine Frucht vom Asana-Bodhibaum, zog daraus einen jungen Bodhi-Sprössling und pflanzte diesen Bodhi-Baum an. Er schützte und pflegte ihn durch Begießen mit Wasser und ähnliche Fürsorge, damit er nicht zugrunde ginge, und verehrte ihn. Durch dieses Verdienst genoss er die glücklichen Umstände unter Göttern und Menschen, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer Familie geboren, trat aufgrund seiner voll ausgereiften Voraussetzungen bereits im Alter von sieben Jahren in den Orden ein und erlangte noch während der Rasur des Hauptes die Arhatschaft. Nach dem Namen seines ehemals vollbrachten Verdienstes wurde er als Thera Asanabodhiya bekannt.“

78. සො පුබ්බසම්භාරමනුස්සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ජාතියා සත්තවස්සොහන්තිආදිමාහ. තත්ථ ජාතියාති මාතුගබ්භතො නික්ඛන්තකාලතො පට්ඨායාති අත්ථො. සත්තවස්සො පරිපුණ්ණසරදො අහං ලොකනායකං තිස්සං භගවන්තං අද්දසන්ති සම්බන්ධො. පසන්නචිත්තො සුමනොති පකාරෙන පසන්නඅනාලුළිතඅවිකම්පිතචිත්තො, සුමනො සුන්දරමනො සොමනස්සසහගතචිත්තොති අත්ථො.

78. „Als er sich an seine früheren vorbereitenden Verdienste erinnerte, entstand in ihm Freude. Um sein früheres Wirken zu verkünden, sprach er die Worte: ‚Mit sieben Jahren von Geburt an...‘ und so weiter. Darin bedeutet ‚von Geburt an‘ (jātiyā): von der Zeit an, als er den Mutterschoß verließ. Die Verbindung lautet: ‚Ich, ein siebenjähriges Kind – einer, der sieben Jahre vollendet hatte –, sah den Führer der Welt, den erhabenen Tissa.‘ ‚Mit klarem Geist und frohem Sinn‘ (pasannacitto sumano) bedeutet: mit einem in jeder Hinsicht reinen, ungetrübten und unerschütterlichen Geist; ‚frohen Sinnes‘ (sumano) bedeutet mit einem schönen Geist, das heißt, mit einem von Freude begleiteten Geist.“

79. තිස්සස්සාහං භගවතොති තික්ඛත්තුං ජාතොති තිස්සො, සො මාතුගබ්භතො, මනුස්සජාතිතො, පඤ්චක්ඛන්ධතො ච මුත්තො හුත්වා ජාතො නිබ්බත්තො බුද්ධො ජාතොති අත්ථො. තස්ස තිස්සස්ස භගවතො තාදිනො, ලොකජෙට්ඨස්ස අසනබොධිං උත්තමං රොපයින්ති සම්බන්ධො.

79. „‚Des erhabenen Tissa ich...‘ (tissassāhaṃ bhagavato): ‚Tissa‘ nennt man ihn, weil er dreimal geboren wurde. Das bedeutet: Er ist als Buddha entstanden, nachdem er aus dem Mutterschoß, aus der menschlichen Existenzweise und aus den fünf Daseinsgruppen befreit hervorging. Der Zusammenhang ist wie folgt herzustellen: ‚Ich pflanzte den edlen Asana-Bodhibaum jenes erhabenen Tissa, des Gleichmütigen, des Weltenältesten.‘“

80. අසනො නාමධෙය්‍යෙනාති නාමපඤ්ඤත්තියා නාමසඤ්ඤාය අසනො නාම අසනරුක්ඛො බොධි අහොසීති අත්ථො. ධරණීරුහපාදපොති වල්ලිරුක්ඛපබ්බතගඞ්ගාසාගරාදයො ධාරෙතීති ධරණී, කා සා? පථවී, තස්සං රුහති පතිට්ඨහතීති ධරණීරුහො, පාදෙන පිවතීති පාදපො, පාදසඞ්ඛාතෙන මූලෙන සිඤ්චිතොදකං පිවති ආපොරසං සිනෙහං ධාරෙතීති අත්ථො. ධරණීරුහො ච සො පාදපො චාති ධරණීරුහපාදපො, තං උත්තමං අසනං බොධිං පඤ්ච වස්සානි පරිචරිං පොසෙසින්ති අත්ථො.

80. „‚Asana mit Namen‘ (asano nāmadheyyenā) bedeutet: Dem Namen und Begriff nach war dieser Bodhi-Baum ein sogenannter Asana-Baum. ‚Ein auf der Erde wachsender Baum‘ (dharaṇīruhopādapo): Sie trägt Ranken, Bäume, Berge, den Ganges, den Ozean und so weiter, darum heißt sie ‚Trägerin‘ (dharaṇī). Wer ist sie? Die Erde (pathavī). Was auf ihr wächst und feststeht, ist ein Erdentsprossener (dharaṇīruho). Er trinkt mit dem Fuß (pādena pivati), darum heißt er ‚Fußtrinker‘ (pādapo); das bedeutet, er trinkt das ausgegossene Wasser mit der Wurzel, die als sein ‚Fuß‘ bezeichnet wird, und nimmt so den Wassersaft und die Feuchtigkeit auf. Er ist sowohl ein Erdentsprossener als auch ein Fußtrinker, daher nennt man ihn ‚erdentsprossenen Baum‘ (dharaṇīruhopādapo). ‚Diesen edlen Asana-Bodhibaum pflegte ich fünf Jahre lang‘ (paricariṃ) bedeutet: Ich zog ihn auf.“

81. පුප්ඵිතං පාදපං දිස්වාති තං මයා පොසිතං අසනබොධිරුක්ඛං පුප්ඵිතං අච්ඡරයොග්ගභූතපුප්ඵත්තා අබ්භුතං ලොමහංසකරණං දිස්වා සකං [Pg.87] කම්මං අත්තනො කම්මං පකිත්තෙන්තො පකාරෙන කථයන්තො බුද්ධසෙට්ඨස්ස සන්තිකං අගමාසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

81. „‚Als ich den blühenden Baum sah‘ (pupphitaṃ pādapaṃ disvā) bedeutet: Als ich jenen von mir gepflegten Asana-Bodhibaum in voller Blüte sah – was aufgrund der wunderbaren Pracht der Blüten ein erstaunliches, Haare sträubendes Wunder war –, pries und rühmte ich meine eigene Tat und begab mich in die Gegenwart des erhabensten Buddha. Alles Übrige ist überall von ganz offensichtlicher Bedeutung.“

අසනබොධියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

„Die Erklärung des Apadāna des Thera Asanabodhiya ist abgeschlossen.“

ඡට්ඨවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

„Die Erklärung des sechsten Kapitels ist abgeschlossen.“

7. සකචින්තනියවග්ගො

7. „Das Kapitel über Sakacintaniya.“

1. සකචින්තනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. „Die Erklärung des Apadāna des Thera Sakacintaniya.“

පවනං කානනං දිස්වාතිආදිකං ආයස්මතො සකචින්තනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය තස්ස භගවතො ආයුපරියොසානෙ උප්පන්නො ධරමානං භගවන්තං අපාපුණිත්වා පරිනිබ්බුතකාලෙ ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ වසන්තො විවෙකං රමණීයං එකං වනං පත්වා තත්ථෙවෙකාය කන්දරාය පුලිනචෙතියං කත්වා භගවති සඤ්ඤං කත්වා සධාතුකසඤ්ඤඤ්ච කත්වා වනපුප්ඵෙහි පූජෙත්වා නමස්සමානො පරිචරි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ද්වීසු අග්ගං අග්ගසම්පත්තිං අග්ගඤ්ච චක්කවත්තිසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විභවසම්පන්නො සද්ධාසම්පන්නො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා අරහා ඡළභිඤ්ඤො අහොසි.

„‚Als ich den großen Wald, das Dickicht sah...‘ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Sakacintaniya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, sammelte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten als Stütze für die Befreiung an und wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer Familie geboren. Nachdem er herangewachsen war, wurde er gegen Ende der Lebenszeit jenes erhabenen Buddha geboren. Ohne den noch lebenden Erhabenen getroffen zu haben, trat er nach dessen Parinibbāna in das asketische Einsiedlerleben ein. Während er im Himalaya lebte, gelangte er in einen einsamen, lieblichen Wald, errichtete dort an einer Schlucht ein Sand-Cetiya, vergegenwärtigte sich gläubig den Erhabenen, stellte es sich als eine Reliquienstätte vor, verehrte es mit Waldblumen, verbeugte sich davor und pflegte es. Durch dieses heilsame Werk wanderte er im Kreislauf der Götter und Menschen umher, genoss in beiden Daseinsbereichen die höchste himmlische Glückseligkeit sowie die höchste Herrschaft eines Weltenherrschers und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren. Reich an Besitz und reich an Vertrauen, fasste er Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde ein Arhat, ausgestattet mit den sechs höheren Geisteskräften.“

1. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පවනං කානනං දිස්වාතිආදිමාහ. තත්ථ පවනන්ති පකාරෙන වනං පත්ථටං විත්ථිණ්ණං ගහනභූතන්ති පවනං. කානනං අවකුච්ඡිතං ආනනං අවහනං සතතං සීහබ්‍යග්ඝයක්ඛරක්ඛසමද්දහත්ථිඅස්සසුපණ්ණඋරගෙහි විහඞ්ගගණසද්දකුක්කුටකොකිලෙහි වා බහලන්ති කානනං, තං කානනසඞ්ඛාතං පවනං මනුස්සසද්දවිරහිතත්තා අප්පසද්දං නිස්සද්දන්ති අත්ථො. අනාවිලන්ති න ආවිලං උපද්දවරහිතන්ති අත්ථො. ඉසීනං අනුචිණ්ණන්ති බුද්ධපච්චෙකබුද්ධඅරහන්තඛීණාසවසඞ්ඛාතානං ඉසීනං අනුචිණ්ණං නිසෙවිතන්ති අත්ථො. ආහුතීනං [Pg.88] පටිග්ගහන්ති ආහුනං වුච්චති පූජාසක්කාරං පටිග්ගහං ගෙහසදිසන්ති අත්ථො.

1. „‚Als ich den großen Wald, das Dickicht sah...‘ und so weiter. Darin bezeichnet ‚großer Wald‘ (pavana) einen in jeder Hinsicht ausgebreiteten, weiten und dicht bewachsenen Wald. ‚Dickicht‘ (kānana) meint einen schauerlichen Ort voller Gefahren, der beständig von Löwen, Tigern, Dämonen (Yakkhas und Rakkhasas), trampelnden Elefanten, Pferden, Garudas und Schlangen oder aber von Vogelscharen, Wildhühnern und Kuckucken dicht bevölkert ist. Dieser als Dickicht beschriebene große Wald war wegen der Abwesenheit von Menschenstimmen geräuscharm und völlig still. ‚Ungetrübt‘ (anāvila) bedeutet frei von Trübung, also frei von Bedrängnissen. ‚Von Weisen begangen‘ (isīnaṃ anuciṇṇa) bedeutet von jenen Weisen begangen und aufgesucht, die als Buddhas, Paccekabuddhas, Arhats und Triebversiegte bezeichnet werden. ‚Ein Empfänger von Opfergaben‘ (āhutīnaṃ paṭiggaha) bezieht sich auf ein hausähnliches Monument, das zur Entgegennahme von Verehrung und Ehrerbietung dient.“

2. ථූපං කත්වාන වෙළුනාති වෙළුපෙසිකාහි චෙතියං කත්වාති අත්ථො. නානාපුප්ඵං සමොකිරින්ති චම්පකාදීහි අනෙකෙහි පුප්ඵෙහි සමොකිරිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සම්මුඛා විය සම්බුද්ධන්ති සජීවමානස්ස සම්බුද්ධස්ස සම්මුඛා ඉව නිම්මිතං උප්පාදිතං චෙතියං අහං අභි විසෙසෙන වන්දිං පණාමමකාසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

2. „‚Aus Bambus errichtete ich einen Schrein‘ (thūpaṃ katvāna veḷunā) bedeutet: Ich baute einen Schrein aus Bambusspänen. ‚Ich streute verschiedene Blumen aus‘ (nānāpupphaṃ samokiriṃ) bedeutet: Ich streute zahlreiche Blumen wie Campaka-Blüten und andere aus und verehrte ihn damit. ‚Wie vor dem vollkommen Erwachten selbst‘ (sammukhā viya sambuddhaṃ) bedeutet: Ich verbeugte mich ehrfurchtsvoll vor dem Schrein, der so errichtet und dargebracht wurde, als stünde ich dem lebenden, vollkommen Erwachten von Angesicht zu Angesicht gegenüber, und vollzog eine tiefe Verbeugung. Alles Übrige ist leicht verständlich.“

සකචින්තනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

„Die Erklärung des Apadāna des Thera Sakacintaniya ist abgeschlossen.“

2. අවොපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. „Die Erklärung des Apadāna des Thera Avopupphiya.“

විහාරා අභිනික්ඛම්මාතිආදිකං ආයස්මතො අවොපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සද්ධාසම්පන්නො ධම්මං සුත්වා සොමනස්සප්පත්තො නානාපුප්ඵානි උභොහි හත්ථෙහි ගහෙත්වා බුද්ධස්ස උපරි අබ්භුක්කිරි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සග්ගසම්පත්තිඤ්ච චක්කවත්තිසම්පත්තිඤ්ච අනුභවිත්වා සබ්බත්ථ පූජිතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බතො වුද්ධිප්පත්තො සාසනෙ පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. ආ සමන්තතො කාසති දිප්පතීති ආකාසො, තස්මිං ආකාසෙ පුප්ඵානං අවකිරිතත්තා අවොපුප්ඵියත්ථෙරොති පාකටො.

„‚Als ich aus dem Kloster heraustrat...‘ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Avopupphiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, sammelte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten als Stütze für die Befreiung an und wurde zur Zeit des erhabenen Sikhī in einer Familie geboren. Als er zum Alter der Verständigkeit herangewachsen war, hörte er, reich an Vertrauen, die Lehre, geriet in helle Freude, nahm mit beiden Händen verschiedene Blüten und streute sie über den Buddha. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss sowohl himmlische Glückseligkeit als auch die Herrschaft eines Weltenherrschers und wurde überall verehrt. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer Familie geboren, wuchs heran, gewann Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein und wurde schon nach kurzer Zeit ein Arhat. Weil er nach allen Seiten hin leuchtet und strahlt, nennt man ihn ‚Raum‘ (ākāsa). Da er in jenem Raum Blumen ausgestreut hatte, wurde er unter dem Namen Thera Avopupphiya bekannt.“

7. එවං පත්තසන්තිපදො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විහාරා අභිනික්ඛම්මාතිආදිමාහ. තත්ථ විහාරාති විසෙසෙන හරති චතූහි ඉරියාපථෙහි අපතන්තං අත්තභාවං ආහරති පවත්තෙති එත්ථාති විහාරො, තස්මා විහාරා අභි විසෙසෙන නික්ඛම්ම නික්ඛමිත්වා. අබ්භුට්ඨාසි ච චඞ්කමෙති චඞ්කමනත්ථාය සට්ඨිරතනෙ චඞ්කමෙ අභිවිසෙසෙන උට්ඨාසි, අභිරුහීති අත්ථො. චතුසච්චං [Pg.89] පකාසෙන්තොති තස්මිං චඞ්කමෙ චඞ්කමන්තො දුක්ඛසමුදයනිරොධමග්ගසච්චසඞ්ඛාතං චතුසච්චං පකාසෙන්තො පාකටං කරොන්තො අමතං පදං නිබ්බානං දෙසෙන්තො විභජන්තො උත්තානීකරොන්තො තස්මිං චඞ්කමෙති සම්බන්ධො.

7. So sprach derjenige, der die Stätte des Friedens (Nirvana) erreicht hatte, gedenkend seiner eigenen früheren Tat, von Freude erfüllt, und sein früheres Wirken (Apadāna) verkündend, die Worte beginnend mit: ‚Aus dem Kloster hinausgehend‘ (vihārā abhinikkhamma). Darin bedeutet ‚aus dem Kloster‘ (vihārā): An diesem Ort verweilt man vorzüglich; hier trägt, erhält und bewegt man die Daseinsform (attabhāva), ohne dass sie in den vier Körperhaltungen hinfällt, darum heißt es Vihāra (Wohnstätte); aus dieser Wohnstätte. ‚Abhi‘ bedeutet ‚in besonderer Weise‘, und ‚nikkhamma‘ bedeutet ‚nach dem Hinausgehen‘. ‚Und er erhob sich auf dem Wandelpfad‘ (abbhuṭṭhāsi ca caṅkame) bedeutet: Zum Zwecke des Auf- und Abgehens erhob er sich in besonderer Weise auf dem sechzig Ellen langen Wandelpfad bzw. betrat ihn. ‚Die vier Wahrheiten verkündend‘ (catusaccaṃ pakāsento) bezieht sich auf: auf jenem Wandelpfad auf- und abgehend, die vier Wahrheiten, die als die Wahrheit von Leiden, Entstehung, Erlöschen und dem Pfad bekannt sind, verkündend, sie offenbarend, die unsterbliche Stätte – das Nirvana – lehrend, darlegend und auf jenem Wandelpfad verdeutlichend; so ist der Satzstruktur-Zusammenhang herzustellen.

8. සිඛිස්ස ගිරමඤ්ඤාය, බුද්ධසෙට්ඨස්ස තාදිනොති සෙට්ඨස්ස තාදිගුණසමඞ්ගිස්ස සිඛිස්ස බුද්ධස්ස ගිරං සද්දං ඝොසං අඤ්ඤාය ජානිත්වා. නානාපුප්ඵං ගහෙත්වානාති නාගපුන්නාගාදිඅනෙකානි පුප්ඵානි ගහෙත්වා ආහරිත්වා. ආකාසම්හි සමොකිරින්ති චඞ්කමන්තස්ස භගවතො මුද්ධනි ආකාසෙ ඔකිරිං පූජෙසිං.

8. ‚Das Wort des Sikhin vernehmend, des erhabensten Buddhas, des Gleichmütigen (tādino)‘ bedeutet: das Wort, den Ton, den Ruf des vorzüglichen Buddhas Sikhin, der mit den Eigenschaften der Gleichmut (tādiguṇa) ausgestattet ist, vernehmend, d. h. erkennend. ‚Verschiedene Blumen nehmend‘ bedeutet: zahlreiche Blumen wie Nāga- und Punnāga-Blumen nehmend und herbeibringend. ‚Streute ich sie am Himmel aus‘ bedeutet: Über dem Haupt des auf- und abgehenden Erhabenen streute ich sie in die Luft (den Himmel) aus und verehrte ihn damit.

9. තෙන කම්මෙන ද්විපදින්දාති ද්විපදානං දෙවබ්‍රහ්මමනුස්සානං ඉන්ද පධානභූත. නරාසභ නරානං ආසභභූත. පත්තොම්හි අචලං ඨානන්ති තුම්හාකං සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා අචලං ඨානං නිබ්බානං පත්තො අම්හි භවාමි. හිත්වා ජයපරාජයන්ති දිබ්බමනුස්සසම්පත්තිසඞ්ඛාතං ජයඤ්ච චතුරාපායදුක්ඛසඞ්ඛාතං පරාජයඤ්ච හිත්වා ඡඩ්ඩෙත්වා නිබ්බානං පත්තොස්මීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

9. ‚Durch diese Tat, o Herrscher der Zweibeinigen‘ (tena kammena dvipadinda) bezieht sich auf den Herrscher, das vorzüglichste Wesen unter den Zweibeinigen, d. h. Göttern, Brahmas und Menschen. ‚Stier unter den Menschen‘ (narāsabha) bedeutet der Edelste unter den Menschen. ‚Habe ich die unerschütterliche Stätte erreicht‘ (pattomhi acalaṃ ṭhānaṃ) bedeutet: Nachdem ich in eurer Gegenwart die Hauslosigkeit angetreten habe, bin ich an der unerschütterlichen Stätte, dem Nirvana, angelangt. ‚Hinter mir lassend Sieg und Niederlage‘ (hitvā jayaparājayaṃ) bedeutet: Nachdem ich den Sieg, der im göttlichen und menschlichen Glück besteht, und die Niederlage, die im Leiden der vier leidvollen Daseinsbereiche besteht, aufgegeben und hinter mir gelassen habe, habe ich das Nirvana erreicht. Der Rest ist leicht verständlich.

අවොපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තො.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Avopupphiya ist abgeschlossen.

3. පච්චාගමනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Paccāgamaniya

සින්ධුයා නදියා තීරෙතිආදිකං ආයස්මතො පච්චාගමනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ සින්ධුයා ගඞ්ගාය සමීපෙ චක්කවාකයොනියං නිබ්බත්තො පුබ්බසම්භාරයුත්තත්තා පාණිනො අඛාදන්තො සෙවාලමෙව භක්ඛයන්තො චරති. තස්මිං සමයෙ විපස්සිභගවා සත්තානුග්ගහං කරොන්තො තත්ථ අගමාසි. තස්මිං ඛණෙ සො චක්කවාකො විජ්ජොතමානං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො තුණ්ඩෙන සාලරුක්ඛතො සාලපුප්ඵං ඡින්දිත්වා ආගම්ම පූජෙසි. සො තෙනෙව චිත්තප්පසාදෙන තතො චුතො දෙවලොකෙ උප්පන්නො අපරාපරං ඡකාමාවචරසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො චුතො මනුස්සලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා චක්කවත්තිසම්පත්තිආදයො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ [Pg.90] නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො පුබ්බචරිතවසෙන සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි, චක්කවාකො හුත්වා භගවන්තං දිස්වා කත්ථචි ගන්ත්වා පුප්ඵමාහරිත්වා පූජිතත්තා පුබ්බපුඤ්ඤනාමෙන පච්චාගමනියත්ථෙරොති පාකටො.

Die Verse beginnend mit ‚Am Ufer des Flusses Indus‘ (sindhuyā nadiyā tīre) bilden das Apadāna des Ehrwürdigen Paccāgamaniya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Existenzen Verdienste an, die als unterstützende Bedingungen für das Ende des Kreislaufs (vivaṭṭa) dienten, und wurde zur Zeit des erhabenen Buddhas Vipassin nahe dem Fluss Indus als Cakkavāka-Ente (Rostgans) geboren. Da er mit den Voraussetzungen seiner früheren heilsamen Taten ausgestattet war, fraß er keine lebenden Wesen, sondern lebte nur von Wasserpflanzen (Moos) und zog so umher. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Vipassin dorthin, um den Wesen Mitgefühl und Beistand zu schenken. In jenem Moment erblickte die Cakkavāka-Ente den erstrahlenden Erhabenen und war von reinem Vertrauen erfüllt. Sie pflückte mit ihrem Schnabel eine Sāla-Blüte von einem Sāla-Baum, kam herbei und verehrte ihn damit. Aufgrund dieser Geistesklarheit und Freude schied sie aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt geboren. Nach dem wiederholten Genuss des Glücks in den sechs Götterwelten des Sinnesbereiches schied sie von dort und wurde in der Menschenwelt wiedergeboren, wo sie das Glück eines Weltenherrschers und anderes genoss. In dieser gegenwärtigen Buddha-Ära wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er die Jahre des Verstandes erreicht hatte, fasste er aufgrund seines früheren heilsamen Verhaltens Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant. Da er als Cakkavāka-Ente den Erhabenen erblickt, eine Blüte geholt und dargebracht hatte, wurde er aufgrund dieser früheren heilsamen Tat unter dem Namen ‚der Ehrwürdige Paccāgamaniya‘ (der mit der Opfergabe Zurückgekehrte) bekannt.

13. අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සින්ධුයා නදියා තීරෙතිආදිමාහ. සීති සද්දං කුරුමානා ධුනාති කම්පතීති සින්ධු, නදති සද්දං කරොන්තො ගච්ඡතීති නදි. චක්කවාකො අහං තදාති චක්කං සීඝං ගච්ඡන්තං ඉව උදකෙ වා ථලෙ වා ආකාසෙ වා සීඝං වාති ගච්ඡතීති චක්කවාකො. තදා විපස්සිං භගවන්තං දස්සනකාලෙ අහං චක්කවාකො අහොසින්ති අත්ථො. සුද්ධසෙවාලභක්ඛොහන්ති අඤ්ඤගොචරඅමිස්සත්තා සුද්ධසෙවාලමෙව ඛාදන්තො අහං වසාමි. පාපෙසු ච සුසඤ්ඤතොති පුබ්බවාසනාවසෙන පාපකරණෙ සුට්ඨු සඤ්ඤතො තීහි ද්වාරෙහි සඤ්ඤතො සුසික්ඛිතො.

13. Gedenkend seiner eigenen früheren Tat, von Freude erfüllt, sein früheres Wirken (Apadāna) verkündend, sprach er die Worte beginnend mit: ‚Am Ufer des Flusses Indus‘ (sindhuyā nadiyā tīre). Er erzeugt das Geräusch ‚Sī‘ und bebt bzw. fließt ungestüm, daher heißt er Indus (Sindhu). Er rauscht und fließt unter lautem Tönen dahin, daher heißt er Fluss (nadi). ‚Ich war damals eine Cakkavāka-Ente‘ bedeutet: Wie ein sich schnell bewegendes Rad (cakka) fliegt bzw. bewegt sie sich geschwind auf dem Wasser, auf dem Land oder in der Luft; daher wird sie Cakkavāka genannt. Dies bedeutet: Damals, zur Zeit des Erblickens des erhabenen Vipassin, war ich eine Cakkavāka-Ente. ‚Ich ernährte mich rein von Wasserpflanzen‘ (suddhasevālabhakkhohaṃ) bedeutet: Da ich mich nicht mit anderen Arten von Nahrung vermischte, lebte ich so, dass ich ausschließlich reines Moos (Wasserpflanzen) fraß. ‚Und bezüglich böser Taten wohlgezügelt‘ (pāpesu ca susaññato) bedeutet: Aufgrund der Macht früherer Prägungen (vāsana) war ich in Bezug auf das Begehen von Schlechtem vollkommen gezügelt, d. h. durch die drei Tore (von Körper, Rede und Geist) gut gezügelt und vortrefflich geschult.

14. අද්දසං විරජං බුද්ධන්ති රාගදොසමොහවිරහිතත්තා විරජං නික්කිලෙසං බුද්ධං අද්දසං අද්දක්ඛිං. ගච්ඡන්තං අනිලඤ්ජසෙති අනිලඤ්ජසෙ ආකාසපථෙ ගච්ඡන්තං බුද්ධං. තුණ්ඩෙන මය්හං මුඛතුණ්ඩෙන තාලං සාලපුප්ඵං පග්ගය්හ පග්ගහෙත්වා විපස්සිස්සාභිරොපයිං විපස්සිස්ස භගවතො පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

14. ‚Ich sah den makellosen Buddha‘ (addasaṃ virajaṃ buddhaṃ) bedeutet: Da er frei von Gier, Hass und Verblendung war, erblickte ich den makellosen, von Befleckungen freien Buddha. ‚Der auf dem Windpfad wandelte‘ (gacchantaṃ anilañjase) bedeutet: den Buddha, der auf dem Windpfad, d. h. auf dem Luftweg am Himmel, einherging. ‚Mit dem Schnabel eine Sāla-Blüte emporhaltend und sie Vipassin darbringend‘ (tuṇḍena ... sālaṃ paggayha vipassissābhiropayiṃ) bedeutet: Mit meinem Schnabel eine Sāla-Blüte ergreifend und emporhaltend brachte ich sie dem erhabenen Vipassin dar, d. h. ich verehrte den erhabenen Vipassin damit. Der Rest ist leicht verständlich.

පච්චාගමනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Paccāgamaniya ist abgeschlossen.

4. පරප්පසාදකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Parappasādaka

උසභං පවරං වීරන්තිආදිකං ආයස්මතො පරප්පසාදකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො තිණ්ණං වෙදානං පාරගූ ඉතිහාසපඤ්චමානං පදකො වෙය්‍යාකරණො සනිඝණ්ඩුකෙටුභානං සාක්ඛරප්පභෙදානං ලොකායතමහාපුරිසලක්ඛණෙසු අනවයො නාමෙන සෙලබ්‍රාහ්මණොති පාකටො සිද්ධත්ථං භගවන්තං දිස්වා ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණෙහි අසීතිඅනුබ්‍යඤ්ජනෙහි චාති සයං සොභමානං දිස්වා පසන්නමානසො අනෙකෙහි කාරණෙහි [Pg.91] අනෙකාහි උපමාහි ථොමනං පකාසෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවලොකෙ සක්කමාරාදයො ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු චක්කවත්තිසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිස්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව චතුපටිසම්භිදාඡළභිඤ්ඤප්පත්තො මහාඛීණාසවො අහොසි, බුද්ධස්ස ථුතියා සත්තානං සබ්බෙසං චිත්තප්පසාදකරණතො පරප්පසාදකත්ථෙරොති පාකටො.

Die Verse beginnend mit ‚Den Stier, den Vorzüglichsten, den Helden‘ (usabhaṃ pavaraṃ vīraṃ) bilden das Apadāna des Ehrwürdigen Parappasādaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Existenzen Verdienste an, die als unterstützende Bedingungen für das Ende des Kreislaufs (vivaṭṭa) dienten, und wurde zur Zeit des erhabenen Buddhas Siddhattha in einer Brahmanenfamilie geboren. Er beherrschte die drei Veden samt den Chroniken (Itihāsa) als fünftem Teil vollkommen; er war ein Rezitator (padaka), ein Grammatiker (veyyākaraṇa), bewandert in der Wortkunde (Nighaṇḍu), der Ritualwissenschaft (Keṭubha), der Laut- und Wortanalyse (Sākkharappabheda) sowie makellos in der Naturphilosophie (Lokāyata) und der Lehre von den Merkmalen eines großen Mannes (Mahāpurisalakkhaṇa) und war als der Brāhmine Sela bekannt. Als er den erhabenen Siddhattha sah, der von Natur aus durch die zweiunddreißig Hauptmerkmale eines großen Mannes und die achtzig Nebenmerkmale erstrahlte, war er von Vertrauen im Herzen erfüllt. Er brachte sein Lob durch zahlreiche Argumente und vielfältige Gleichnisse zum Ausdruck. Durch diese heilsame Tat genoss er in der Götterwelt das Glück der sechs Sinnesgötterwelten, wie das von Sakka, Māra und anderen, und erfuhr unter den Menschen das Glück eines Weltenherrschers. In dieser gegenwärtigen Buddha-Ära wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren. Nachdem er die Jahre des Verstandes erreicht hatte, fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein großer Arahant, der die vier analytischen Wissenszweige und die sechs höheren Geisteskräfte erlangt hatte. Da er durch sein Lobpreis des Buddhas bei allen Wesen Vertrauen und Geistesklarheit bewirkt hatte, wurde er unter dem Namen ‚der Ehrwürdige Parappasādaka‘ (der das Vertrauen anderer Erweckende) bekannt.

20. එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො උසභං පවරං වීරන්තිආදිමාහ. තත්ථ උසභන්ති වසභො නිසභො විසභො ආසභොති චත්තාරො ජෙට්ඨපුඞ්ගවා. තත්ථ ගවසතජෙට්ඨකො වසභො, ගවසහස්සජෙට්ඨකො නිසභො, ගවසතසහස්සජෙට්ඨකො විසභො, ගවකොටිසතසහස්සජෙට්ඨකො ආසභොති ච යස්ස කස්සචි ථුතිං කරොන්තා බ්‍රාහ්මණපණ්ඩිතා බහුස්සුතා අත්තනො අත්තනො පඤ්ඤාවසෙන ථුතිං කරොන්ති, බුද්ධානං පන සබ්බාකාරෙන ථුතිං කාතුං සමත්ථො එකොපි නත්ථි. අප්පමෙය්‍යො හි බුද්ධො. වුත්තඤ්හෙතං –

20. Eines Tages erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, während er das Apādāna (die Lebensgeschichte) seines früheren Wandels verkündete, die Verse, die mit „usabhaṃ pavaraṃ vīraṃ“ („den Stier, den Edlen, den Helden“) beginnen. Darin bedeutet „usabha“ (Stier): Vasabha, Nisabha, Visabha und Āsabha – dies sind die vier führenden Stiere (Leitbullen). Darunter ist „Vasabha“ der Führer von hundert Rindern, „Nisabha“ der Führer von tausend Rindern, „Visabha“ der Führer von einhunderttausend Rindern und „Āsabha“ der Führer von einer Billion Rindern. Wenn die gelehrten und weisen Brahmanen das Lob von irgendjemandem verkünden, tun sie dies gemäß ihrer jeweiligen eigenen Weisheit; um jedoch die Buddhas in jeder Hinsicht gebührend zu preisen, dazu ist kein Einziger imstande. Denn der Buddha ist unermesslich. Dies wurde nämlich wie folgt gesagt:

‘‘බුද්ධොපි බුද්ධස්ස භණෙය්‍ය වණ්ණං, කප්පම්පි චෙ අඤ්ඤමභාසමානො;

ඛීයෙථ කප්පො චිරදීඝමන්තරෙ, වණ්ණො න ඛීයෙථ තථාගතස්සා’’ති. (දී. නි. අට්ඨ. 1.304;

3.141;

ම. නි. අට්ඨ. 2.425;

උදා. අට්ඨ. 53) –

„Selbst wenn ein Buddha das Lob eines anderen Buddhas verkünden würde, selbst ein ganzes Weltalter lang, ohne jemals über etwas anderes zu sprechen, würde das lange, gedehnte Weltalter in dieser Zeit zu Ende gehen, doch das Lob des Tathāgata würde nicht versiegen.“

ආදිකං. අයම්පි බ්‍රාහ්මණො මුඛාරූළ්හවසෙන එකපසීදනවසෙන ‘‘ආසභ’’න්ති වත්තබ්බෙ ‘‘උසභ’’න්තිආදිමාහ. වරිතබ්බො පත්ථෙතබ්බොති වරො. අනෙකෙසු කප්පසතසහස්සෙසු කතවීරියත්තා වීරො. මහන්තං සීලක්ඛන්ධාදිකං එසති ගවෙසතීති මහෙසී, තං මහෙසිං බුද්ධං. විසෙසෙන කිලෙසඛන්ධමාරාදයො මාරෙ ජිතවාති විජිතාවී, තං විජිතාවිනං සම්බුද්ධං. සුවණ්ණස්ස වණ්ණො ඉව වණ්ණො යස්ස සම්බුද්ධස්ස සො සුවණ්ණවණ්ණො, තං සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධං දිස්වා කො නාම සත්තො නප්පසීදතීති.

Dies ist der Anfang. Auch dieser Brahmane sagte aufgrund der Geläufigkeit des Sprechens oder aus reiner Hingabe „usabha...“ und Ähnliches, obwohl er eigentlich „āsabha“ hätte sagen sollen. „Vara“ bedeutet vorzüglich, begehrenswert oder zu erbitten („varitabbo patthetabbo“). Er ist ein Held („vīra“), weil er über viele hunderttausend Weltalter hinweg Tatkraft bewiesen hat („katavīriyattā“). Er sucht und strebt nach der großen Fülle der Tugend (sīlakkhandha) und anderem, daher wird er „mahesī“ (der große Suchende) genannt; ihn, den großen Suchenden, den Buddha. Er hat insbesondere die Māras wie die Befleckungen (kilesa) und die Daseinsgruppen (khandha) besiegt, daher ist er ein Sieger („vijitāvī“); ihn, den siegreichen, vollkommen Erwachten. Derjenige vollkommen Erwachte, dessen Körperfarbe wie die Farbe von Gold ist, ist goldfarben („suvaṇṇavaṇṇa“); welches Wesen gäbe es wohl, das beim Anblick dieses goldfarbenen vollkommen Erwachten nicht voller Vertrauen und Hingabe wäre?

පරප්පසාදකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apādāna des Elders Parappasādaka ist abgeschlossen.

5. භිසදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apādāna des Elders Bhisadāyaka

වෙස්සභූ [Pg.92] නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො භිසදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො වෙස්සභුස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තස්මිං හත්ථියොනියං නිබ්බත්තො තස්මිං පටිවසති. තස්මිං සමයෙ වෙස්සභූ භගවා විවෙකකාමො හිමවන්තමගමාසි. තං දිස්වා සො හත්ථිනාගො පසන්නමානසො භිසමුළාලං ගහෙත්වා භගවන්තං භොජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන හත්ථියොනිතො චුතො දෙවලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා තත්ථ ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සත්තමාගතො මනුස්සෙසු චක්කවත්තිසම්පත්තිආදයො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ මහාභොගෙ අඤ්ඤතරස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො පුබ්බවාසනාබලෙන සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි, සො පුබ්බෙ කතකුසලනාමෙන භිසදායකත්ථෙරොති පාකටො.

Die Verse beginnend mit „Vessabhū nāma nāmenā“ stellen das Apādāna des ehrwürdigen Elders Bhisadāyaka dar. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben und in verschiedenen Existenzen heilsame Taten angesammelt, die als Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭūpanissaya) dienten. Zur Zeit des Erhabenen Vessabhū wurde er im Himalaya-Gebiet im Schoß eines Elefanten wiedergeboren und lebte dort. Zu jener Zeit begab sich der Erhabene Vessabhū, nach Einsamkeit verlangend, in den Himalaya. Als jener königliche Elefant ihn sah, wurde sein Geist von reinem Vertrauen erfüllt; er nahm Lotuswurzeln und -stängel und bot sie dem Erhabenen als Nahrung dar. Durch diese verdienstvolle Tat schied er aus dem Dasein als Elefant und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort die sechsfache Pracht der Sinnesgötterwelten genossen hatte, erlangte er das Menschendasein. Nachdem er unter den Menschen das Glück eines Raddrehenden Königs (Cakkavatti) und anderes genossen hatte, wurde er in der gegenwärtigen Ära des Erscheinens eines Buddhas in einer sehr wohlhabenden Familie geboren. Durch die Kraft seiner früheren Prägungen fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant. Aufgrund seiner früher vollbrachten heilsamen Tat wurde er als der Elder Bhisadāyaka („Lotuswurzel-Schenker“) bekannt.

29. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා පුබ්බචරිතාපදානං දස්සෙන්තො වෙස්සභූ නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ වෙස්සභූති වෙස්සං භුනාති අතික්කමතීති වෙස්සභූ. අථ වා වෙස්සෙ වාණිජකම්මෙ වා කාමරාගාදිකෙ වා කුසලාදිකම්මෙ වා වත්ථුකාමකිලෙසකාමෙ වා භුනාති අභිභවතීති වෙස්සභූ, සො නාමෙන වෙස්සභූ නාම භගවා. ඉසීනං තතියො අහූති කුසලධම්මෙ එසති ගවෙසතීති ඉසි, ‘‘විපස්සී, සිඛී, වෙස්සභූ’’ති වුත්තත්තා තතියො ඉසි තතියො භගවා අහු අහොසීති අත්ථො. කානනං වනමොග්ගය්හාති කානනසඞ්ඛාතං වනං ඔගය්හ ඔගහෙත්වා පාවිසීති අත්ථො.

29. Er erinnerte sich an seine frühere Tat und sprach, um sein früheres Wirken aufzuzeigen, die Verse beginnend mit „vessabhū nāma nāmena“. Darin bedeutet „Vessabhū“: Er überwindet oder überschreitet (bhunāti/atikkamati) den Stand der Händler und Bauern (vessa). Oder aber: Er bezwingt und beherrscht (bhunāti/abhibhavati) den Handel, die Landwirtschaft, das Verlangen nach Sinnesfreuden (kāmarāga) und Ähnliches, heilsame Taten und Ähnliches oder die Objekte der Sinneslust sowie die Befleckungen der Begierde (vatthukāma und kilesakāma) – darum heißt er „Vessabhū“. Dem Namen nach ist er der Erhabene namens Vessabhū. „Isīnaṃ tatiyo ahū“ (Er war der dritte der Weisen): Ein Weiser (isi) ist jemand, der nach heilsamen Geisteszuständen (kusaladhamma) sucht und strebt. Da die Buddhas in der Reihenfolge „Vipassī, Sikhī, Vessabhū“ genannt werden, war er der dritte Weise, was bedeutet, dass er der dritte Erhabene war. „Kānanaṃ vanamoggayha“: Dies bedeutet, dass er in den dichten Wald eintrat, nachdem er sich in den als Unterholz bezeichneten Wald begeben hatte.

30. භිසමුළාලං ගණ්හිත්වාති ද්විපදචතුප්පදානං ඡාතකං භිසති හිංසති විනාසෙතීති භිසං, කො සො? පදුමකන්දො, භිසඤ්ච මුළාලඤ්ච භිසමුළාලං, තං භිසමුළාලං ගහෙත්වාති අත්ථො.

30. „Bhisamuḷālaṃ gaṇhitvā“ (nachdem er Lotuswurzeln und -stängel genommen hatte): Als „bhisa“ (Lotuswurzel) bezeichnet man das, was den Hunger („chātaka“) von zwei- und vierbeinigen Wesen vertreibt, beseitigt und vernichtet („bhisati/hiṃsati/vināseti“). Was ist das? Es ist der Wurzelstock einer Lotusblüte (padumakando). „Bhisa“ (Lotuswurzel) und „muḷāla“ (Lotusstängel) ergeben zusammen „bhisamuḷāla“. Die Bedeutung ist: nachdem er diese Lotuswurzeln und -stängel genommen hatte.

31. කරෙන ච පරාමට්ඨොති තං මයා දින්නදානං, වෙස්සභූවරබුද්ධිනා උත්තමබුද්ධිනා වෙස්සභුනා කරෙන හත්ථතලෙන පරාමට්ඨො කතසම්ඵස්සො අහොසි. සුඛාහං නාභිජානාමි, සමං තෙන කුතොත්තරින්ති තෙන සුඛෙන [Pg.93] සමං සුඛං නාභිජානාමි, තතො උත්තරිං තතො පරං තතො අධිකං සුඛං කුතොති අත්ථො. සෙසං නයානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යන්ති.

31. „Karena ca parāmaṭṭho“ (und mit der Hand berührt): Jene von mir dargebrachte Gabe wurde vom Erhabenen Vessabhū, dem Besitzer der edelsten Weisheit („vessabhūvarabuddhi/uttamabuddhi“), mit seiner Hand – seiner Handfläche – berührt, das heißt, es kam zu einer Berührung. „Sukhāhaṃ nābhijānāmi, samaṃ tena kutottariṃ“: Ich kenne kein Glück, das jenem Glück gleicht, und wie könnte es ein Glück geben, das darüber hinausgeht, noch höher oder noch größer ist als dieses? Das ist die Bedeutung. Der Rest ist gemäß der dargelegten Methode leicht zu verstehen.

භිසදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apādāna des Elders Bhisadāyaka ist abgeschlossen.

6. සුචින්තිතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apādāna des Elders Sucintita

ගිරිදුග්ගචරො ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො සුචින්තිතත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තප්පදෙසෙ නෙසාදකුලෙ උප්පන්නො මිගසූකරාදයො වධිත්වා ඛාදන්තො විහරති. තදා ලොකනාථො ලොකානුග්ගහං සත්තානුද්දයතඤ්ච පටිච්ච හිමවන්තමගමාසි. තදා සො නෙසාදො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො අත්තනො ඛාදනත්ථාය ආනීතං වරමධුරමංසං අදාසි. පටිග්ගහෙසි භගවා තස්සානුකම්පාය, තං භුඤ්ජිත්වා අනුමොදනං වත්වා පක්කාමි. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන තෙනෙව සොමනස්සෙන තතො චුතො සුගතීසු සංසරන්තො ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු චක්කවත්තිසම්පත්තිආදයො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Verse beginnend mit „Giriduggacaro āsi“ stellen das Apādāna des ehrwürdigen Elders Sucintita dar. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben und in verschiedenen Existenzen heilsame Taten angesammelt, die als Stütze für die Befreiung dienten. Zur Zeit des Erhabenen Atthadassī wurde er im Himalaya-Gebiet in einer Jägerfamilie geboren; er lebte dort, indem er Wild, Schweine und andere Tiere jagte und aß. Damals begab sich der Weltenhüter (lokanātha) aus Mitgefühl für die Welt und aus Erbarmen mit den Wesen in den Himalaya. Da sah jener Jäger den Erhabenen und schenkte Ihm, von reinem Vertrauen erfüllt, vorzügliches, süßes Fleisch, das er eigentlich für seinen eigenen Verzehr mitgebracht hatte. Aus Mitgefühl mit ihm nahm der Erhabene die Gabe an, verzehrte das Fleisch, sprach Worte des Dankes und der Freude (anumodana) und zog von dannen. Allein durch dieses Verdienst und diese Freude schied er aus jenem Leben und wanderte durch glückliche Welten (sugati), wobei er die sechsfache Pracht der Sinnesgötterwelten genoss. Nachdem er unter den Menschen das Glück eines Raddrehenden Königs und anderes erfahren hatte, wurde er in der gegenwärtigen Ära des Erscheinens eines Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Er fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

36. චතුපටිසම්භිදාපඤ්චාභිඤ්ඤාදිභෙදං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ගිරිදුග්ගචරො ආසින්තිආදිමාහ. ගිරති සද්දං කරොතීති ගිරි, කො සො? සිලාපංසුමයපබ්බතො, දුට්ඨු දුක්ඛෙන ගමනීයං දුග්ගං, ගිරීහි දුග්ගං ගිරිදුග්ගං, දුග්ගමොති අත්ථො. තස්මිං ගිරිදුග්ගෙ පබ්බතන්තරෙ චරො චරණසීලො ආසිං අහොසිං. අභිජාතොව කෙසරීති අභි විසෙසෙන ජාතො නිබ්බත්තො කෙසරීව කෙසරසීහො ඉව ගිරිදුග්ගස්මිං චරාමීති අත්ථො.

36. Nachdem er die vier analytischen Wissenszweige (paṭisambhidā), die fünf höheren Geisteskräfte (abhiññā) und anderes erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, während er das Apādāna seines früheren Wandels verkündete, die Verse beginnend mit „giriduggacaro āsi“. „Giri“ (Berg) ist das, was Töne erzeugt („girati saddaṃ karoti“). Was ist das? Ein Berg, der aus Stein und Erde besteht. „Dugga“ ist ein Ort, der nur schwer und mühsam zu begehen ist („duṭṭhu dukkhena gamanīyaṃ“). Ein von Bergen umschlossener, schwer passierbarer Bergpfad oder eine Bergschlucht wird „giridugga“ genannt; die Bedeutung ist „schwer begehbares Gelände“. In diesem schwer zugänglichen Bergpass („giridugge“), inmitten der Berge, war ich ein Wanderer („caro“), also jemand, der die Gewohnheit hatte umherzuwandern („caraṇasīlo“). „Abhijātova kesarī“ bedeutet: Ein besonders edel geborener Löwe („kesarī“), wie ein stolzer Mähnenlöwe („kesarasīho iva“). Die Bedeutung ist: „Ich wanderte in der Bergschlucht umher“.

40. ගිරිදුග්ගං පවිසිං අහන්ති අහං තදා තෙන මංසදානෙන පීතිසොමනස්සජාතො පබ්බතන්තරං පාවිසිං. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

40. „Giriduggaṃ pavisiṃ ahaṃ“ (In die Bergschlucht trat ich ein): Ich trat damals, durch jene Fleischspende von Entzücken und Freude erfüllt, in das Innere der Berge ein. Der Rest ist von ganz offensichtlicher Bedeutung.

සුචින්තිතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apādāna des Elders Sucintita ist abgeschlossen.

7. වත්ථදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apādāna des Elders Vatthadāyaka

පක්ඛිජාතො [Pg.94] තදා ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො වත්ථදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ සුපණ්ණයොනියං නිබ්බත්තො ගන්ධමාදනපබ්බතං ගච්ඡන්තං අත්ථදස්සිං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො සුපණ්ණවණ්ණං විජහිත්වා මාණවකවණ්ණං නිම්මිනිත්වා මහග්ඝං දිබ්බවත්ථං ආදාය භගවන්තං පූජෙසි. සොපි භගවා පටිග්ගහෙත්වා අනුමොදනං වත්වා පක්කාමි. සො තෙනෙව සොමනස්සෙන වීතිනාමෙත්වා යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො තත්ථ අපරාපරං සංසරන්තො පුඤ්ඤානි අනුභවිත්වා තතො මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තින්ති සබ්බත්ථ මහග්ඝං වත්ථාභරණං ලද්ධං, තතො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ වත්ථච්ඡායාය ගතගතට්ඨානෙ වසන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව ඡළභිඤ්ඤප්පත්තඛීණාසවො අහොසි, පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤනාමෙන වත්ථදායකත්ථෙරොති පාකටො.

„Damals war ich als ein Vogel geboren“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Vatthadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Existenzen die Voraussetzungen für die Befreiung (vivaṭṭa) angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Atthadassī wurde er im Schoß der Supaṇṇas (Garudas) wiedergeboren. Als er den erhabenen Atthadassī sah, der zum Gandhamādana-Berg reiste, war sein Geist voller Vertrauen. Er legte seine Garuda-Gestalt ab, erschuf die Gestalt eines Jünglings, nahm ein kostbares himmlisches Gewand und verehrte den Erhabenen. Auch jener Erhabene nahm es an, sprach Worte des Segens und ging fort. Er verbrachte sein Leben mit ebendieser Freude, verblieb dort bis ans Ende seiner Lebensspanne, schied aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Dort wanderte er von Existenz zu Existenz im Daseinskreislauf umher, erlebte die Früchte seiner Verdienste, erfuhr danach unter den Menschen menschliches Glück und erhielt überall kostbare Gewänder und Schmuck. Fortan lebte er in jeder folgenden Existenz, in die er hineingeboren wurde, an jedem Ort, den er aufsuchte, im Schatten von Gewändern. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren, erlangte die Urteilskraft, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein von den Trieben Befreiter, der die sechs höheren Geisteskräfte erlangt hatte. Er wurde unter dem Namen Vatthadāyakatthera bekannt, benannt nach seinen ehemals vollbrachten Verdiensten.

45. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පක්ඛිජාතො තදා ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ පක්ඛිජාතොති පක්ඛන්දති උපලවති සකුණො එතෙනාති පක්ඛං, පක්ඛමස්ස අත්ථීති පක්ඛී, පක්ඛියොනියං ජාතො නිබ්බත්තොති අත්ථො. සුපණ්ණොති සුන්දරං පණ්ණං පත්තං යස්ස සො සුපණ්ණො, වාතග්ගාහසුවණ්ණවණ්ණජලමානපත්තමහාභාරොති අත්ථො. ගරුළාධිපොති නාගෙ ගණ්හනත්ථාය ගරුං භාරං පාසාණං ගිළන්තීති ගරුළා, ගරුළානං අධිපො රාජාති ගරුළාධිපො, විරජං බුද්ධං අද්දසාහන්ති සම්බන්ධො.

45. Indem er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt, und während er seine einstige Lebensgeschichte verkündete, sprach er die Worte beginnend mit: „Damals war ich als ein Vogel geboren“. Darin bedeutet „als ein Vogel geboren“ (pakkhijāto): Ein Flügel (pakkha) ist das, womit ein Vogel fliegt und emporgleitet. Wer Flügel besitzt, ist ein Geflügelter (pakkhī). Die Bedeutung ist: im Schoß der Vögel geboren und entstanden. „Supaṇṇa“ (Schönflügel) meint: Wer einen schönen Flügel (oder eine schöne Feder) besitzt, ist ein Supaṇṇa; dies bedeutet einen Garuda-Vogel, der die schwere Last von Flügeln trägt, die den Wind einfangen und in goldener Farbe glänzen. „Garuḷādhipo“ (Fürst der Garudas) bedeutet: Sie werden „Garudas“ genannt, weil sie schwere Steine verschlucken, um Schlangen zu fangen. Ein Herrscher oder König der Garudas ist ein „Garuḷādhipo“. Die Verbindung lautet: „Ich sah den leidenschaftslosen Buddha“.

වත්ථදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Theras Vatthadāyaka ist abgeschlossen.

8. අම්බදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Theras Ambadāyaka

අනොමදස්සී භගවාතිආදිකං ආයස්මතො අම්බදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අනොමදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ වානරයොනියං [Pg.95] නිබ්බත්තො හිමවන්තෙ කපිරාජා හුත්වා පටිවසති. තස්මිං සමයෙ අනොමදස්සී භගවා තස්සානුකම්පාය හිමවන්තමගමාසි. අථ සො කපිරාජා භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො සුමධුරං අම්බඵලං ඛුද්දමධුනා අදාසි. අථ භගවා තස්ස පස්සන්තස්සෙව තං සබ්බං පරිභුඤ්ජිත්වා අනුමොදනං වත්වා පක්කාමි. අථ සො සොමනස්සසම්පන්නහදයො තෙනෙව පීතිසොමනස්සෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො අපරාපරං තත්ථ දිබ්බසුඛමනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව ඡළභිඤ්ඤප්පත්තො අහොසි. පුබ්බපුඤ්ඤනාමෙන අම්බදායකත්ථෙරොති පාකටො.

„Der erhabene Anomadassī“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Ambadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Existenzen die Grundlagen für die Befreiung angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Anomadassī wurde er im Schoß der Affen wiedergeboren und lebte im Himavanta-Gebirge als Affenkönig. Zu jener Zeit reiste der erhabene Anomadassī aus Mitgefühl mit ihm zum Himavanta-Gebirge. Als jener Affenkönig den Erhabenen sah, war sein Geist voller Vertrauen, und er dargebrachte ihm eine sehr süße Mango-Frucht zusammen mit wildem Honig. Da verzehrte der Erhabene all dies vor seinen Augen, sprach Worte des Segens und ging fort. Daraufhin verblieb er mit von Freude erfülltem Herzen in eben dieser freudigen Entzückung bis ans Ende seiner Lebensspanne, schied aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort wiederholt himmlisches Glück erfahren und unter den Menschen menschliches Wohlergehen genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer wohlhabenden Familie geboren, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Erreger der sechs höheren Geisteskräfte. Er wurde unter dem Namen Ambadāyakatthera bekannt, benannt nach seinen ehemals vollbrachten Verdiensten.

53. සො අපරභාගෙ අත්තනා කතකුසලබීජං දිස්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අනොමදස්සී භගවාතිආදිමාහ. මෙත්තාය අඵරි ලොකෙ, අප්පමාණෙ නිරූපධීති සො භගවා සබ්බලොකෙ අප්පමාණෙ සත්තෙ ‘‘සුඛී හොන්තූ’’තිආදිනා නිරුපධි උපධිවිරහිතං කත්වා මෙත්තාය මෙත්තචිත්තෙන අඵරි පත්ථරි වඩ්ඪෙසීති අත්ථො.

53. Als er später den von ihm selbst gesäten Samen heilsamer Taten sah, wurde er von Freude erfüllt, und während er seine frühere Lebensgeschichte verkündete, sprach er die Worte beginnend mit: „Der erhabene Anomadassī“. „Er durchdrang die Welt mit Metta, im unermesslichen, frei von weltlichen Bindungen“: Dies bedeutet, dass jener Erhabene alle unzähligen Wesen in der gesamten Welt mit den Worten „Mögen sie glücklich sein“ usw. frei von jeglichen weltlichen Bindungen (upadhi) machte und sie mit liebender Güte, mit einem Geist der liebenden Güte, durchdrang, sich ausbreitete und diese entfaltete.

54. කපි අහං තදා ආසින්ති තදා තස්සාගමනකාලෙ කපිරාජා අහොසින්ති අත්ථො.

54. „Damals war ich ein Affe“ bedeutet: Zu jener Zeit, als der Erhabene ankam, war ich der Affenkönig.

අම්බදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Theras Ambadāyaka ist abgeschlossen.

9. සුමනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Theras Sumana

සුමනො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො සුමනත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ මාලාකාරස්ස කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො භගවති පසන්නමානසො සුමනමාලාමුට්ඨියො ගහෙත්වා උභොහි හත්ථෙහි පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය පුත්තදාරෙහි වඩ්ඪිත්වා සුමනනාමෙන [Pg.96] පාකටො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Mit Namen Sumana“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Sumana. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Existenzen die Grundlagen für die Befreiung angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Sikhī wurde er im Hause eines Blumenbinders geboren. Als er herangewachsen war, erwachte in ihm der Glaube, und mit gläubigem Geist verehrte er den Erhabenen, indem er mit beiden Händen Handvoll Jasminblütenkränze darbrachte. Durch dieses Verdienst erfuhr er sowohl göttliches als auch menschliches Glück, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, gründete eine Familie mit Frau und Kindern, wurde unter dem Namen Sumana bekannt, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arhat.

62. සො අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුමනො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. සුන්දරං මනං චිත්තං යස්ස සො සුමනො. සද්ධාපසාදබහුමානෙන යුත්තො නාමෙන සුමනො නාම මාලාකාරො තදා අහං අහොසිං.

62. Als er ein Arhat geworden war, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt, und während er seine einstige Lebensgeschichte verkündete, sprach er die Worte beginnend mit: „Mit Namen Sumana“. Wer ein gutes Herz bzw. einen edlen Geist besitzt, ist „Sumana“. Ausgestattet mit Vertrauen, Klarheit des Geistes und tiefer Ehrfurcht, war ich damals jener Blumenbinder namens Sumana.

63. සිඛිනො ලොකබන්ධුනොති සිඛා මුද්ධා කාසතීති සිඛී. අථ වා සම්පයුත්තසම්පයොගෙ ඛාදති විද්ධංසෙතීති සිඛී, කා සා? අග්ගිසිඛා, අග්ගිසිඛා විය සිඛාය දිප්පනතො සිඛී. යථා අග්ගිසිඛා ජොතති පාකටා හොති, සිඛී පත්තතිණකට්ඨපලාසාදිකෙ දහති, එවමයම්පි භගවා නීලපීතාදිරංසීහි ජොතති සකලලොකසන්නිවාසෙ පාකටො හොති. සකසන්තානගතසබ්බකිලෙසෙ සොසෙති විද්ධංසෙති ඣාපෙතීති වොහාරනාමං නාමකම්මං නාමධෙය්‍යං, තස්ස සිඛිනො. සකලලොකස්ස බන්ධුඤාතකොති ලොකබන්ධු, තස්ස සිඛිනො ලොකබන්ධුනො භගවතො සුමනපුප්ඵං අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

63. „Des Sikhī, des Freundes der Welt“: Er wird „Sikhī“ genannt, weil sein Scheitel (sikhā/muddhā) leuchtet (kāsati). Oder aber, er wird „Sikhī“ genannt, weil er die mit ihm verbundenen Dinge verzehrt und vernichtet. Was ist das? Die Feuerflamme. Wegen des Leuchtens mit einer Flamme wie eine Feuerflamme wird er „Sikhī“ genannt. So wie eine Feuerflamme lodert und weithin sichtbar ist, und wie das Feuer (sikhī) Blätter, Gras, Holz und Reisig verbrennt, so strahlt auch dieser Erhabene mit blauen, gelben und andersfarbigen Strahlen und ist in der gesamten bewohnten Welt weithin bekannt. Er trocknet alle in seinem eigenen Geisteszustand vorhandenen Verunreinigungen aus, vernichtet sie und verbrennt sie – daher rührt der gebräuchliche Name, die Benennung und Bezeichnung für diesen Sikhī. Ein Verwandter und Vertrauter der gesamten Welt ist der „Lokabandhu“ (Freund der Welt). Die Bedeutung von „des Sikhī, des Freundes der Welt“ lautet: „Ich brachte dem Erhabenen eine Jasminblüte dar und verehrte ihn damit“.

සුමනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Theras Sumana ist abgeschlossen.

10. පුප්ඵචඞ්කොටියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Theras Pupphacaṅkoṭiya

අභීතරූපං සීහං වාතිආදිකං ආයස්මතො පුප්ඵචඞ්කොටියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො මහාවිභවසම්පන්නො සත්ථරි පසීදිත්වා පසන්නාකාරං දස්සෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණං අනොජපුප්ඵමොචිනිත්වා චඞ්කොටකං පූරෙත්වා භගවන්තං පූජෙත්වා ‘‘භගවා, ඉමස්ස නිස්සන්දෙන නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ සුවණ්ණවණ්ණො පූජනීයො හුත්වා නිබ්බානං පාපුණෙය්‍ය’’න්ති පත්ථනමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු නිබ්බත්තො සබ්බත්ථ පූජිතො [Pg.97] සුවණ්ණවණ්ණො අභිරූපො අහොසි. සො අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, welches mit den Worten „Abhītarūpaṃ sīhaṃ vā“ („wie ein furchtloser Löwe“) beginnt, ist das des ehrwürdigen Pupphacaṅkoṭiya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen aus dem Kreislauf (vivaṭṭa-ūpanissaya) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Sikhi in einer vornehmen Familie wiedergeboren. Als er die Jahre der Vernunft erreicht hatte und mit großem Wohlstand gesegnet war, fasste er Vertrauen zum Meister. Um seine gläubige Ergebenheit zu zeigen, pflückte er goldfarbene Anoja-Blumen, füllte damit einen Blumenkorb, verehrte den Erhabenen und sprach den Wunsch aus: „Erhabener, möge ich durch die Frucht dieses Verdienstes an jedem Ort, an dem ich wiedergeboren werde, eine goldene Körperfarbe haben, verehrungswürdig sein und schließlich das Nibbāna erreichen!“ Durch diese verdienstvolle Tat wurde er unter Göttern und Menschen wiedergeboren, wurde allseits verehrt, war von goldener Farbe und besaß eine wunderschöne Gestalt. Später, in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära, wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren, wuchs heran, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsichtsmeditation und wurde schon bald ein Arahant.

68-9. සො පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අභීතරූපං සීහං වාතිආදිමාහ. තත්ථ සීහන්ති ද්විපදචතුප්පදාදයො සත්තෙ අභිභවති අජ්ඣොත්ථරතීති සීහො, අභීතරූපො අභීතසභාවො, තං අභීතරූපං සීහං ඉව නිසින්නං පූජෙසින්ති සම්බන්ධො. පක්ඛීනං අග්ගං ගරුළරාජං ඉව පවරං උත්තමං බ්‍යග්ඝරාජං ඉව අභි විසෙසෙන ජාතං සබ්බසීහානං විසෙසං කෙසරසීහං ඉව තිලොකස්ස සරණං සිඛිං සම්මාසම්බුද්ධං. කිං භූතං? අනෙජං නික්කිලෙසං ඛන්ධමාරාදීහි අපරාජිතං නිසින්නං සිඛින්ති සම්බන්ධො. මාරණානග්ගන්ති සබ්බකිලෙසානං මාරණෙ සොසනෙ විද්ධංසනෙ අග්ගං සෙට්ඨං කිලෙසෙ මාරෙන්තානං පච්චෙකබුද්ධබුද්ධසාවකානං විජ්ජමානානම්පි තෙසං අග්ගන්ති අත්ථො. භික්ඛුසඞ්ඝපුරක්ඛතං පරිවාරිතං පරිවාරෙත්වා නිසින්නං සිඛින්ති සම්බන්ධො.

68-9. Nachdem er die Frucht der Arahantschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Lebensgeschichte seines früheren Wandels zu verkünden, die Worte beginnend mit: „Abhītarūpaṃ sīhaṃ vā“. Darin bedeutet „sīha“ (Löwe): Er bezwingt und überwältigt die zweibeinigen und vierbeinigen Lebewesen, darum wird er Löwe genannt. „Abhītarūpo“ bedeutet von furchtlosem Wesen. Die syntaktische Verknüpfung lautet: „Ihn, der wie ein furchtloser Löwe dasaß, verehrte ich.“ Er war wie der Garuda-König, der Höchste unter den Vögeln, vorzüglich und erhaben wie der König der Tiger, hervorragend wie der Mähnenlöwe, der sich vor allen Löwen auszeichnet, die Zuflucht der drei Welten – den vollkommen Erleuchteten Sikhi. Welcher Art war er? Er war frei von Verlangen (anejaṃ), fleckenlos und unbesiegt von den Maras der Daseinsgruppen usw. (aparājitaṃ). Die Verknüpfung lautet: „den dasitzenden Sikhi [verehrte ich]“. „Māraṇānaggaṃ“ bedeutet den Höchsten und Vorzüglichsten im Töten, Austrocknen und Vernichten aller Befleckungen. Selbst unter den existierenden Einzelbuddhas und Buddha-Jüngern, welche die Befleckungen vernichten, ist er der Höchste. Dies ist die Bedeutung. „Bhikkhusaṅghapurakkhataṃ“ bedeutet von der Mönchsgemeinde umgeben. Die Verknüpfung lautet: „den inmitten der Mönchsgemeinde sitzenden Sikhi [verehrte ich]“.

70. චඞ්කොටකෙ ඨපෙත්වානාති උත්තමං අනොජපුප්ඵං කරණ්ඩකෙ පූරෙත්වා සිඛීසම්බුද්ධං සෙට්ඨං සමොකිරිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

70. „Caṅkoṭake ṭhapetvāna“ („in einen Korb gelegt“) bedeutet: Nachdem er die vortreffliche Anoja-Blume in ein Körbchen gefüllt hatte, bestreute und verehrte er den erhabenen, vollkommen Erleuchteten Sikhi. Dies ist die Bedeutung.

පුප්ඵචඞ්කොටියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Pupphacaṅkoṭiya Thera ist abgeschlossen.

සත්තමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des siebten Kapitels ist abgeschlossen.

8. නාගසමාලවග්ගො

8. Das Kapitel über Nāgasamāla (Nāgasamālavagga).

1. නාගසමාලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Nāgasamāla Thera.

ආපාටලිං අහං පුප්ඵන්තිආදිකං ආයස්මතො නාගසමාලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තථාරූපසජ්ජනසංසග්ගස්ස [Pg.98] අලාභෙන සත්ථරි ධරමානකාලෙ දස්සනසවනපූජාකම්මමකරිත්වා පරිනිබ්බුතකාලෙ තස්ස භගවතො සාරීරිකධාතුං නිදහිත්වා කතචෙතියම්හි චිත්තං පසාදෙත්වා පාටලිපුප්ඵං පූජෙත්වා සොමනස්සං උප්පාදෙත්වා යාවතායුකං ඨත්වා තෙනෙව සොමනස්සෙන තතො කාලං කතො තුසිතාදීසු ඡසු දෙවලොකෙසු සුඛමනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො නාගරුක්ඛපල්ලවකොමළසදිසසරීරත්තා නාගසමාලොති මාතාපිතූහි කතනාමධෙය්‍යො භගවති පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, welches mit den Worten „Āpāṭaliṃ ahaṃ pupphaṃ“ („Ich [brachte] eine Pāṭali-Blume“) beginnt, ist das des ehrwürdigen Nāgasamāla Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen aus dem Kreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Sikhi in einer Familie geboren und erreichte das Alter der Vernunft. Er gründete einen Hausstand, doch da er keine Gemeinschaft mit edlen Menschen jener Art fand, vollbrachte er zu Lebzeiten des Meisters keine Taten des Besuchs, des Anhörens der Lehre oder der Verehrung. Nach dem Parinibbāna des Erhabenen jedoch, als dessen körperliche Reliquien beigesetzt und ein Schrein errichtet worden war, reinigte er seinen Geist im Vertrauen, verehrte den Schrein mit einer Pāṭali-Blume, erzeugte große Freude und verwelte so bis an sein Lebensende. Allein durch diese Freude verstarb er in jener Existenz, genoss Glückseligkeit in den sechs Götterwelten wie der Tusita-Welt usw. Später genoss er das menschliche Glück unter den Menschen. In dieser gegenwärtigen Buddha-Ära wurde er in einer angesehenen Familie geboren und erreichte das Alter der Vernunft. Da sein Körper so zart war wie die jungen Triebe des Nāga-Baumes, gaben ihm seine Eltern den Namen Nāgasamāla. Er fasste Vertrauen zum Erhabenen, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

1. සො පච්ඡා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ආපාටලිං අහං පුප්ඵන්තිආදිමාහ. තත්ථ ආපාටලින්ති ආ සමන්තතො, ආදරෙන වා පාටලිපුප්ඵං ගහෙත්වා අහං ථූපම්හි අභිරොපෙසිං පූජෙසින්ති අත්ථො. උජ්ඣිතං සුමහාපථෙති සබ්බනගරවාසීනං වන්දනපූජනත්ථාය මහාපථෙ නගරමජ්ඣෙ වීථියං උජ්ඣිතං උට්ඨාපිතං, ඉට්ඨකකම්මසුධාකම්මාදීහි නිප්ඵාදිතන්ති අත්ථො. සෙසං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථත්තා ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

1. Er erinnerte sich später an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um das Apadāna seines früheren Wandels zu verkünden, die Worte beginnend mit: „Āpāṭaliṃ ahaṃ pupphaṃ“. Darin bedeutet „āpāṭaliṃ“: von allen Seiten (ā samantato) oder voller Ehrfurcht (ādarena). Die Bedeutung ist: „Ich nahm eine Pāṭali-Blume und brachte sie am Schrein dar, um ihn zu verehren.“ „Ujjhitaṃ sumahāpathe“ („auf der Hauptstraße errichtet“) bedeutet: auf der Hauptstraße in der Stadtmitte zur Verehrung und Ehrerbietung für alle Stadtbewohner errichtet, vollendet durch Ziegelwerk, Stuckarbeiten und Ähnliches. Der Rest ist leicht verständlich, da er der bereits erwähnten Methode entspricht und von offensichtlicher Bedeutung ist.

නාගසමාලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Nāgasamāla Thera ist abgeschlossen.

2. පදසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Padasaññaka Thera.

අක්කන්තඤ්ච පදං දිස්වාතිආදිකං ආයස්මතො පදසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං සද්ධාසම්පන්නෙ උපාසකගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො භගවතා තස්ස අනුකම්පාය දස්සිතං පදචෙතියං දිස්වා පසන්නො ලොමහට්ඨජාතො වන්දනපූජනාදිබහුමානමකාසි. සො තෙනෙව සුඛෙත්තෙ සුකතෙන පුඤ්ඤෙන තතො චුතො සග්ගෙ නිබ්බත්තො තත්ථ දිබ්බසුඛමනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සෙසු ජාතො මනුස්සසම්පත්තිං සබ්බමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො [Pg.99] පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි, පුරාකතපුඤ්ඤනාමෙන පදසඤ්ඤකත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna, welches mit den Worten „Akkantañca padaṃ disvā“ („Nachdem ich den eingeprägten Fußabdruck gesehen hatte“) beginnt, ist das des ehrwürdigen Padasaññaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in jeder neu entstandenen Existenz heilsame Taten ansammelte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen aus dem Kreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Tissa im Hause eines gläubigen Laienanhängers geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, fasste er Vertrauen zu den drei Juwelen. Als er den Fußabdruck-Schrein sah, den der Erhabene aus Mitgefühl für ihn hinterlassen hatte, wurde er von Vertrauen und einer Gänsehaut der Freude ergriffen und brachte ihm tiefste Ehrung, Verehrung und Ehrerbietung dar. Durch diese auf einem so guten Feld wohlvollbrachte verdienstvolle Tat wurde er nach seinem Tod aus jener Welt im Himmel wiedergeboren, wo er göttliches Glück genoss. Später erlangte er den gesamten menschlichen Wohlstand unter den Menschen und wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer wohlhabenden Familie geboren. Mit dem Heranwachsen wurde er vom Glauben erfüllt, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant. Aufgrund seiner in der Vergangenheit vollbrachten verdienstvollen Tat wurde er als Padasaññaka Thera bekannt.

5. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අක්කන්තඤ්ච පදං දිස්වාතිආදිමාහ. තත්ථ අක්කන්තන්ති අක්කමිතං දස්සිතං. සබ්බබුද්ධානං සබ්බදා චතුරඞ්ගුලොපරියෙව ගමනං, අයං පන තස්ස සද්ධාසම්පන්නතං ඤත්වා ‘‘එසො ඉමං පස්සතූ’’ති පදචෙතියං දස්සෙසි, තස්මා සො තස්මිං පසීදිත්වා වන්දනපූජනාදිසක්කාරමකාසීති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

5. Eines Tages erinnerte er sich an seine frühere Tat und sprach, um das Apadāna seines früheren Wandels zu offenbaren, die Worte beginnend mit: „Akkantañca padaṃ disvā“. Darin bedeutet „akkantaṃ“: eingeprägt, d.h. sichtbar gemacht. Der Gang aller Buddhas erfolgt stets genau vier Fingerbreit über dem Erdboden. Dieser Buddha Tissa jedoch erkannte dessen tiefe Gläubigkeit und dachte: „Möge er diesen Fußabdruck sehen“, und zeigte so den Fußabdruck-Schrein. Deshalb fasste jener Vertrauen zu diesem Erhabenen und erwies ihm Ehre, Verehrung und Ehrerbietung. Dies ist die Bedeutung. Der Rest hat in jeder Hinsicht eine völlig offensichtliche Bedeutung.

පදසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Padasaññaka Thera ist abgeschlossen.

3. බුද්ධසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Buddhasaññaka Thera.

දුමග්ගෙ පංසුකූලිකන්තිආදිකං ආයස්මතො බුද්ධසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධාජාතො දුමග්ගෙ ලග්ගිතං භගවතො පංසුකූලචීවරං දිස්වා පසන්නමානසො ‘‘අරහද්ධජ’’න්ති චින්තෙත්වා වන්දනපූජනාදිසක්කාරමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සසම්පත්තිමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „dumagge paṃsukūlika“ ist das des ehrwürdigen Thera Buddhasaññaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten an, die eine Unterstützung für die Befreiung darstellten, und wurde zur Zeit des erhabenen Tissa in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Herangewachsen und von Glauben erfüllt, sah er die am Wipfel eines Baumes hängende Schmutzlumpenrobe des Erhabenen. Mit vertrauensvollem Geist dachte er: „Es ist das Banner der Arahats“, und erwies ihr Verehrung, Huldigung und Respekt. Durch diese verdienstvolle Tat genoss er das Glück unter Göttern und Menschen, wurde in dieser Buddha-Ära in einer wohlhabenden Familie geboren, erweckte Glauben, weihte sich dem heimatlosen Leben und wurde schon bald ein Arahat.

9. සො පත්තඅරහත්තාධිගමො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො දුමග්ගෙ පංසුකූලිකන්තිආදිමාහ. තත්ථ ධුනාති කම්පතීති දුමො. දුහති පූරෙති ආකාසතලන්ති වා දුමො, දුමස්ස අග්ගො කොටීති දුමග්ගො, තස්මිං දුමග්ගෙ. පංසුමිව පටික්කූලභාවං අමනුඤ්ඤභාවං උලති ගච්ඡතීති පංසුකූලං, පංසුකූලමෙව පංසුකූලිකං, සත්ථුනො පංසුකූලං දුමග්ගෙ ලග්ගිතං දිස්වා අහං අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වා තං පංසුකූලං අවන්දිං පණාමමකාසින්ති අත්ථො. තන්ති නිපාතමත්තං. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

9. Nachdem er die Erlangung der Arahatschaft erreicht hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse beginnend mit „dumagge paṃsukūlika“. Darin bedeutet „dumo“ (Baum): es schwankt oder bebt. Oder „dumo“ bedeutet: es füllt den Luftraum aus. Der Wipfel eines Baumes, das Ende, ist „dumaggo“; „tasmiṃ dumagge“ bedeutet „auf jenem Baumwipfel“. „Paṃsukūla“ (Schmutzlumpen) wird es genannt, weil es wie Staub in einen Zustand des Abscheus und des Unangenehmen gerät; „paṃsukūlika“ ist dasselbe wie paṃsukūla. Die Bedeutung ist: „Als ich das am Wipfel eines Baumes hängende Schmutzlumpengewand des Lehrers sah, erhob ich meine ehrfürchtig gefalteten Hände und verehrte dieses Schmutzlumpengewand, indem ich eine Verbeugung machte“. „Taṃ“ ist bloß eine Partikel. Der Rest ist überall von ganz klarer Bedeutung.

බුද්ධසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Buddhasaññaka ist abgeschlossen.

4. භිසාලුවදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Bhisāluvadāyaka

කානනං [Pg.100] වනමොග්ගය්හාතිආදිකං ආයස්මතො භිසාලුවදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තස්ස සමීපෙ අරඤ්ඤාවාසෙ වසන්තො වනමූලඵලාහාරො විවෙකවසෙනාගතං විපස්සිං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො පඤ්චභිසාලුවෙ අදාසි. භගවා තස්ස චිත්තං පසාදෙතුං පස්සන්තස්සෙව පරිභුඤ්ජි. සො තෙන චිත්තප්පසාදෙන කාලං කත්වා තුසිතාදීසු සම්පත්තිමනුභවිත්වා පච්ඡා මනුස්සසම්පත්තිඤ්ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විභවසම්පත්තිං පත්තො තං පහාය සාසනෙ පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Das Apadāna beginnend mit „kānanaṃ vanamoggayha“ ist das des ehrwürdigen Thera Bhisāluvadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten an, die eine Unterstützung für die Befreiung darstellten, und lebte zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer Waldeinsiedelei nahe dem Himalaya. Er ernährte sich von Wurzeln und Früchten des Waldes und sah den erhabenen Vipassī, der auf der Suche nach Einsamkeit dorthin gekommen war. Mit vertrauensvollem Geist opferte er ihm fünf Lotusstängel. Der Erhabene verzehrte sie noch vor seinen Augen, um dessen Geist zu erfreuen. Durch diese Herzensfreude verstarb jener, genoss die Herrlichkeit im Tusita-Himmel und in anderen Welten, erfuhr danach menschliches Glück, wurde in dieser Buddha-Ära in einer Familie geboren, gelangte zu großem Reichtum, gab diesen jedoch auf, um sich im Orden zu ordinieren, und erlangte schon bald die Arahatschaft.

13. සො තතො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො කානනං වනමොග්ගය්හාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. වසාමි විපිනෙ අහන්ති විවෙකවාසො අහං වසාමීති සම්බන්ධො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

13. Danach erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse beginnend mit „kānanaṃ vanamoggayha“. Dies hat dieselbe Bedeutung wie bereits oben erklärt. Der Satz „vasāmi vipine ahaṃ“ („Ich wohne im Walde“) ist so zu verbinden: „Ich, der ich in Abgeschiedenheit lebe, wohne dort“. Der Rest ist von ganz klarer Bedeutung.

භිසාලුවදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Bhisāluvadāyaka ist abgeschlossen.

ඡට්ඨභාණවාරවණ්ණනා නිට්ඨිතා.

Die Erklärung des sechsten Rezitationsabschnitts ist beendet.

5. එකසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekasaññaka

ඛණ්ඩො නාමාසි නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො එකසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නමානසො තස්ස සත්ථුනො ඛණ්ඩං නාම අග්ගසාවකං භික්ඛාය චරමානං දිස්වා සද්දහිත්වා පිණ්ඩපාතමදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. සො එකදිවසං පිණ්ඩපාතස්ස සඤ්ඤං මනසිකරිත්වා පටිලද්ධවිසෙසත්තා එකසඤ්ඤකත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna beginnend mit „khaṇḍo nāmāsi nāmena“ ist das des ehrwürdigen Thera Ekasaññaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten an, die eine Unterstützung für die Befreiung darstellten, und wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einem Elternhaus geboren. Als er das Alter des Verstandes erreicht hatte, war sein Geist von Vertrauen in die Drei Juwelen erfüllt. Als er den Hauptschüler des Lehrers namens Khaṇḍa auf Almosengang erblickte, schenkte er ihm voller Vertrauen eine Almosenspeise. Durch diese verdienstvolle Tat genoss er das Glück unter Göttern und Menschen, wurde in dieser Buddha-Ära in einer Familie in Sāvatthī geboren und erlangte das Alter des Verstandes. Nachdem er die Lehrrede des Lehrers gehört und Vertrauen gewonnen hatte, weihte er sich dem heimatlosen Leben und wurde schon bald ein Arahat. Als er eines Tages über die Wahrnehmung jener Almosengabe nachsann, erlangte er aufgrund dieser Verwirklichung des Besonderen den Namen „Ekasaññaka Thera“, unter dem er weithin bekannt wurde.

18. සො [Pg.101] අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඛණ්ඩො නාමාසි නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ තස්ස අග්ගසාවකත්ථෙරස්ස කිලෙසානං ඛණ්ඩිතත්තා ඛණ්ඩොති නාමං. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

18. Zu einem späteren Zeitpunkt erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse beginnend mit „khaṇḍo nāmāsi nāmena“. Darin erhielt jener Thera und Hauptschüler den Namen „Khaṇḍa“, weil er die Befleckungen zerbrochen hatte. Der Rest ist überall von ganz klarer Bedeutung.

එකසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekasaññaka ist abgeschlossen.

6. තිණසන්ථරදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Tiṇasantharadāyaka

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො තිණසන්ථරදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො බුද්ධුප්පාදතො පගෙව උප්පන්නත්තා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තස්ස අවිදූරෙ එකං සරං නිස්සාය පටිවසති. තස්මිං සමයෙ තිස්සො භගවා තස්සානුකම්පාය ආකාසෙන අගමාසි. අථ ඛො සො තාපසො ආකාසතො ඔරුය්හ ඨිතං තං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො තිණං ලායිත්වා තිණසන්ථරං කත්වා නිසීදාපෙත්වා බහුමානාදරෙන පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දිත්වා පටිකුටිකො හුත්වා පක්කාමි. සො යාවතායුකං ඨත්වා තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අනෙකවිධසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „himavantassāvidūre“ ist das des ehrwürdigen Thera Tiṇasantharadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten an, die eine Unterstützung für die Befreiung darstellten, und wurde zur Zeit des erhabenen Tissa in einer Familie geboren. Da er noch vor dem Erscheinen des Buddhas geboren worden war, verließ er das Haushaltsleben, nahm die Ordination eines Asketen an und lebte an einem See nahe dem Himalaya. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Tissa aus Mitgefühl mit ihm durch die Luft dorthin. Als jener Asket den Erhabenen sah, der aus dem Himmel herabgestiegen war und dort stand, schnitt er mit vertrauensvollem Geist Gras ab, bereitete ein Graslager, bat ihn, sich zu setzen, erwies ihm mit tiefer Ehrfurcht die fünfgliedrige Niederwerfung, trat respektvoll zurück und ging weg. Nachdem er seine Lebensspanne vollendet hatte, schied er von dort, wanderte durch die Welten der Götter und Menschen, genoss vielfältiges Glück, wurde in dieser Buddha-Ära in einer Familie geboren, wuchs heran, gewann Vertrauen zum Lehrer, wurde ordiniert und erlangte schon bald die Arahatschaft.

22. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. මහාජාතස්සරොති එත්ථ පන සරන්ති එත්ථ පානීයත්ථිකා ද්විපදචතුප්පදාදයො සත්තාති සරං, අථ වා සරන්ති එත්ථ නදීකන්දරාදයොති සරං, මහන්තො ච සො සයමෙව ජාතත්තා සරො චෙති මහාජාතස්සරො. අනොතත්තඡද්දන්තදහාදයො විය අපාකටනාමත්තා ‘‘මහාජාතස්සරො’’ති වුත්තොති දට්ඨබ්බො. සතපත්තෙහි සඤ්ඡන්නොති එකෙකස්මිං පුප්ඵෙ සතසතපත්තානං වසෙන සතපත්තො, සතපත්තසෙතපදුමෙහි [Pg.102] සඤ්ඡන්නො ගහනීභූතොති අත්ථො. නානාසකුණමාලයොති අනෙකෙ හංසකුක්කුටකුක්කුහදෙණ්ඩිභාදයො එකතො කුණන්ති සද්දං කරොන්තීති සකුණාති ලද්ධනාමානං පක්ඛීනං ආලයො ආධාරභූතොති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

22. Zu einem späteren Zeitpunkt erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse beginnend mit „himavantassāvidūre“. Dies hat dieselbe Bedeutung wie bereits oben erklärt. Zu dem Wort „mahājātassaro“ (großer, natürlicher See): Hierbei bedeutet „sara“ (See), dass Lebewesen, Zweibeiner, Vierbeiner und andere, die nach Wasser verlangen, dorthin eilen. Oder „sara“ bedeutet, dass Flüsse, Wildbäche und anderes dorthin fließen. Da er groß ist, von selbst entstanden ist und ein See ist, wird er „mahājātassaro“ genannt. Da sein eigentlicher Name nicht allgemein bekannt war – anders als beim Anotatta-See oder Chaddanta-See –, wurde er einfach als „großer, natürlicher See“ (mahājātassaro) bezeichnet; so ist es zu verstehen. „Satapattehi sañchannoti“ (von hundertblättrigen Lotusblüten bedeckt) bezieht sich auf die hundert Blätter an jeder einzelnen Blüte, weshalb sie „satapatta“ heißen; es bedeutet, dass der See dicht mit weißen, hundertblättrigen Lotusblüten bedeckt war. „Nānāsakuṇamālayo“ (Zuflucht verschiedener Vögel) bedeutet: Da viele Gänse, Hähne, Kukkuhas, Deṇḍibhas und andere Vögel gemeinsam rufen bzw. Laute ausstoßen, werden sie als Vögel (sakuṇā) bezeichnet; das Wort bedeutet somit, dass der See die Wohnstätte und Stütze für diese gefiederten Wesen war. Der Rest ist überall von ganz klarer Bedeutung.

තිණසන්ථරදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Tiṇasantharadāyaka (Spender eines Graslagers) ist abgeschlossen.

7. සූචිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Elders Sūcidāyaka (Spender einer Nadel)

තිංසකප්පසහස්සම්හීතිආදිකං ආයස්මතො සූචිදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය භගවතො චීවරකම්මං කාතුං පඤ්ච සූචියො අදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු පුඤ්ඤමනුභවිත්වා විචරන්තො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ තික්ඛපඤ්ඤො හුත්වා පාකටො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජන්තො තික්ඛපඤ්ඤතාය ඛුරග්ගෙයෙව අරහත්තං පාපුණි.

„Vor dreißigtausend Äonen“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Sūcidāyakatthera. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten an, die eine Stütze für die Befreiung sind, wurde zur Zeit des erhabenen Sumedha in einer angesehenen Familie wiedergeboren, und als er herangewachsen war, gab er dem Erhabenen fünf Nadeln, um an der Herstellung seiner Roben mitzuwirken. Durch dieses Verdienst erlebte er glückliche Schicksale unter Göttern und Menschen, und während er im Daseinskreislauf wanderte, wurde er in jeder einzelnen Wiedergeburt mit scharfem Verstand geboren und weithin bekannt. In der Epoche des gegenwärtigen Buddha wurde er wiederum in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, gewann Vertrauen in den Meister, und als er das Hausleben verließ, erlangte er aufgrund seiner scharfen Erkenntnisgabe noch während des Schérens der Haare die Arahatschaft.

30. සො අපරභාගෙ පුඤ්ඤං පච්චවෙක්ඛන්තො තං දිස්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිංසකප්පසහස්සම්හීතිආදිමාහ. අන්තරන්තරං පනෙත්ථ සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

30. Als er später sein Verdienst rückblickend betrachtete und dieses sah, entstand in ihm große Freude, und um sein früheres Wirken im Apadāna darzulegen, sprach er die Verse beginnend mit: „Vor dreißigtausend Äonen“. Die Erklärungen der dazwischen liegenden Wörter sind hierbei leicht verständlich.

31. පඤ්චසූචී මයා දින්නාති එත්ථ සූචති ඡිද්දං කරොති විජ්ඣතීති සූචි, පඤ්චමත්තා සූචී පඤ්චසූචී මයා දින්නාති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

31. In der Passage „Fünf Nadeln wurden von mir gespendet“ (pañcasūcī mayā dinnā) bedeutet „Nadel“ (sūci) das, was bohrt, ein Loch macht oder durchsticht. „Fünf Nadeln“ (pañcasūcī) bezieht sich auf die Anzahl von pfünf Nadeln. „Von mir gespendet“ (mayā dinnā) ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

සූචිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Sūcidāyaka ist abgeschlossen.

8. පාටලිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Elders Pāṭalipupphiya (Spender von Pāṭali-Blüten)

සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො පාටලිපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං [Pg.103] කුලගෙහෙ සෙට්ඨිපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො කුසලාකුසලඤ්ඤූ සත්ථරි පසීදිත්වා පාටලිපුප්ඵං ගහෙත්වා සත්ථු පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන බහුධා සුඛසම්පත්තියො අනුභවන්තො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Den goldfarbenen vollkommen Erwachten“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Pāṭalipupphiyatthera. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten an, die eine Stütze für die Befreiung sind, wurde zur Zeit des erhabenen Tissa als Sohn eines Kaufmanns in einer Familie geboren, gelangte zum Erwachsenenalter, verstand Heilsames und Unheilsames, gewann Vertrauen in den Meister, nahm eine Pāṭali-Blüte und verehrte damit den Meister. Durch dieses Verdienst erlebte er vielfache glückliche Errungenschaften, während er unter Göttern und Menschen wiedergeboren wurde, wurde in dieser jetzigen Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, gewann Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant.

36. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිමාහ. තත්ථ අන්තරාපණෙති ආ සමන්තතො හිරඤ්ඤසුවණ්ණාදිකං භණ්ඩං පණෙන්ති වික්කිණන්ති පත්ථරන්ති එත්ථාති ආපණං, ආපණස්ස අන්තරං වීථීති අන්තරාපණං, තස්මිං අන්තරාපණෙ. සුවණ්ණවණ්ණං කඤ්චනග්ඝියසංකාසං ද්වත්තිංසවරලක්ඛණං සම්බුද්ධං දිස්වා පාටලිපුප්ඵං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

36. Als er später sich an seine eigene frühere Tat erinnerte, entstand in ihm große Freude, und um sein früheres Wirken im Apadāna darzulegen, sprach er die Verse beginnend mit: „Den goldfarbenen vollkommen Erwachten“. Darin bedeutet „auf dem Markt“ (antarāpaṇe): Ein „Markt“ (āpaṇa) ist der Ort, an dem Waren wie Silber und Gold von allen Seiten gehandelt, verkauft und ausgelegt werden; der Weg innerhalb des Marktes ist die „Marktgasse“ (antarāpaṇa), also „in jener Marktgasse“. Der Sinn ist: „Als ich den vollkommen Erwachten erblickte, der von goldener Farbe war, einer goldenen Säule glich und die zweiunddreißig hervorragenden Merkmale besaß, verehrte ich ihn mit einer Pāṭali-Blüte.“ Der Rest hat überall eine ganz offensichtliche Bedeutung.

පාටලිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Pāṭalipupphiya ist abgeschlossen.

9. ඨිතඤ්ජලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Elders Ṭhitañjaliya (der mit gefalteten Händen Dastehende)

මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො ඨිතඤ්ජලියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථුප්පන්නභවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ පුරාකතෙන එකෙන කම්මච්ඡිද්දෙන නෙසාදයොනියං නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො මිගසූකරාදයො මාරෙත්වා නෙසාදකම්මෙන අරඤ්ඤෙ වාසං කප්පෙසි. තස්මිං සමයෙ තිස්සො භගවා තස්සානුකම්පාය හිමවන්තං අගමාසි. සො තං ද්වත්තිංසවරලක්ඛණෙහි අසීතානුබ්‍යඤ්ජනබ්‍යාමප්පභාහි ච ජලමානං භගවන්තං දිස්වා සොමනස්සජාතො පණාමං කත්වා ගන්ත්වා පණ්ණසන්ථරෙ නිසීදි. තස්මිං ඛණෙ දෙවො ගජ්ජන්තො අසනි පති, තතො මරණසමයෙ බුද්ධමනුස්සරිත්වා පුනඤ්ජලිමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුඛෙත්තෙ කතකුසලත්තා අකුසලවිපාකං පටිබාහිත්වා සග්ගෙ නිබ්බත්තො කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය පුරාකතවාසනාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Ein Wildjäger war ich einst“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Ṭhitañjaliyatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in jeder seiner Wiedergeburten heilsame Taten an, die eine Stütze für die Befreiung sind, wurde zur Zeit des erhabenen Tissa aufgrund einer früheren Verfehlung im Schoß einer Jägerfamilie geboren, erlangte nach Erreichen des Verstandesalters seinen Lebensunterhalt durch das Jagen, indem er Wildtiere, Schweine und andere tötete und im Wald lebte. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Tissa aus Mitgefühl mit ihm zum Himavanta-Gebirge. Als jener Jäger den Erhabenen erblickte, der in den zweiunddreißig hervorragenden Körpermerkmalen, den achtzig Nebenmerkmalen und der eine Kluft weiten Aura erstrahlte, wurde er von Freude erfüllt, verneigte sich ehrerbietig, ging zu ihm und setzte sich auf ein Blätterlager. In diesem Moment grollte der Himmel und ein Blitz schlug ein; daraufhin erinnerte er sich im Augenblick des Todes an den Buddha und faltete erneut seine Hände. Durch dieses Verdienst – weil er heilsame Taten auf einem fruchtbaren Feld vollbracht hatte – wendete er das unheilsame Karma ab, wurde im Himmel geboren, genoss die Freuden der Sphäre der Sinneslust, erlebte auch unter den Menschen menschlichen Wohlstand, wurde später in dieser gegenwärtigen Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, gewann aufgrund seiner in der Vergangenheit aufgebauten Neigungen Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant.

42. සො [Pg.104] තතො පරං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ මිගලුද්දොති මිගානං මාරණං උපගච්ඡතීති මිගලුද්දො. මිගන්ති සීඝං වාතවෙගෙන ගච්ඡන්ති ධාවන්තීති මිගා, තෙසං මිගානං මාරණෙ ලුද්දො දාරුණො ලොභීති මිගලුද්දො. සො අහං පුරෙ භගවතො දස්සනසමයෙ මිගලුද්දො ආසිං අහොසින්ති අත්ථො. අරඤ්ඤෙ කානනෙති අරති ගච්ඡති මිගසමූහො එත්ථාති අරඤ්ඤං, අථ වා ආ සමන්තතො රජ්ජන්ති තත්ථ විවෙකාභිරතා බුද්ධපච්චෙකබුද්ධාදයො මහාසාරප්පත්තා සප්පුරිසාති අරඤ්ඤං. කා කුච්ඡිතාකාරෙන වා භයානකාකාරෙන වා නදන්ති සද්දං කරොන්ති, ආනන්ති වින්දන්තීති වා කානනං, තස්මිං අරඤ්ඤෙ කානනෙ මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්ති සම්බන්ධො. තත්ථ අද්දසං සම්බුද්ධන්ති තත්ථ තස්මිං අරඤ්ඤෙ උපගතං සම්බුද්ධං අද්දසං අද්දක්ඛින්ති අත්ථො. දස්සනං පුරෙ අහොසි අවිදූරෙ, තස්මා මනොද්වාරානුසාරෙන චක්ඛුවිඤ්ඤාණං පුරෙචාරිකං කායවිඤ්ඤාණසමඞ්ගිං පාපෙති අප්පෙතීති අත්ථො.

42. Danach erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von großer Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken im Apadāna darzulegen, die Verse beginnend mit: „Ein Wildjäger war ich einst“. Darin bezeichnet „Wildjäger“ (migaluddo) jemanden, der dem Töten von Wildtieren nachgeht. „Wildtiere“ (migā) sind jene, die schnell wie der Wind laufen und rennen; und wer beim Töten dieser Wildtiere grausam, wild und gierig ist, ist ein Wildjäger (migaluddo). Der Sinn ist: „Ich war einst zur Zeit, als ich den Erhabenen erblickte, ein Wildjäger“. Zum Ausdruck „im Wald, im Forst“ (araññe kānane): Ein „Wald“ (arañña) ist ein Ort, an dem Tierherden umherstreifen; oder aber es ist ein Ort, an dem edle Menschen wie Buddhas und Paccekabuddhas, die die Einsamkeit lieben und das höchste Wesen erlangt haben, von allen Seiten Wohlgefallen finden. Ein „Forst“ (kānana) ist ein Ort, an dem Tiere auf hässliche oder furchterregende Weise schreien oder Laute von sich geben, oder wo man solche erfährt. Der grammatikalische Bezug lautet: „In jenem Wald, im Forst, war ich einst ein Wildjäger.“ Die Passage „Dort sah ich den vollkommen Erwachten“ (tattha addasaṃ sambuddhaṃ) bedeutet: „Dort, in jenem Wald, sah ich den dorthin gekommenen vollkommen Erwachten.“ Die Seh-Erfahrung fand zuvor in unmittelbarer Nähe statt; daher lässt das Seh-Bewusstsein als Vorläufer über den Weg des Geisttors die Verbindung mit dem Körper-Bewusstsein zustande kommen und führt sie herbei.

44. තතො මෙ අසනීපාතොති ආ සමන්තතො සනන්තො ගජ්ජන්තො පතතීති අසනි, අසනියා පාතො පතනං අසනීපාතො, දෙවදණ්ඩොති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

44. In der Passage „Daraufhin traf mich ein Blitzschlag“ (tato me asanīpāto) bezeichnet „Blitz“ (asani) das, was von allen Seiten herabstürzt, während es dröhnt und grollt. Ein „Blitzschlag“ (asanīpāto) ist das Herabfallen eines Blitzes; dies bedeutet eine göttliche Strafe (devadaṇḍo). Der Rest ist überall ganz offensichtlich.

ඨිතඤ්ජලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Ṭhitañjaliya ist abgeschlossen.

10. තිපදුමියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Elders Tipadumiya (Spender von drei Lotusblüten)

පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො තිපදුමියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතියං මාලාකාරකුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො මාලාකාරකම්මං කත්වා වසන්තො එකදිවසං අනෙකවිධානි ජලජථලජපුප්ඵානි ගහෙත්වා රඤ්ඤො සන්තිකං ගන්තුකාමො එවං චින්තෙසි – ‘‘රාජා ඉමානි තාව පුප්ඵානි දිස්වා පසන්නො සහස්සං වා ධනං ගාමාදිකං වා දදෙය්‍ය, ලොකනාථං පන පූජෙත්වා නිබ්බානාමතධනං ලභාමි, කිං මෙ එතෙසු සුන්දර’’න්ති තෙන ‘‘භගවන්තං [Pg.105] පූජෙත්වා සග්ගමොක්ඛසම්පත්තියො නිප්ඵාදෙතුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා වණ්ණවන්තං අතීව රත්තපුප්ඵත්තයං ගහෙත්වා පූජෙසි. තානි ගන්ත්වා ආකාසං ඡාදෙත්වා පත්ථරිත්වා අට්ඨංසු. නගරවාසිනො අච්ඡරියබ්භුතචිත්තජාතා චෙලුක්ඛෙපසහස්සානි පවත්තයිංසු. තං දිස්වා භගවා අනුමොදනං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Padumuttaro nāma jino“ („Der Sieger namens Padumuttara“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Tipadumiya-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine Stütze für die Befreiung aus dem Kreislauf (vivaṭṭūpanissaya) bildeten, und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī im Hause eines Blumenhändlers geboren. Als er herangewachsen war, ernährte er sich von der Arbeit eines Blumenhändlers. Eines Tages nahm er verschiedene Arten von Wasser- und Landblumen und wollte zum König gehen; da dachte er wie folgt: „Wenn der König diese Blumen sieht, wird er erfreut sein und mir tausend Münzen oder ein Dorf oder Ähnliches geben. Wenn ich jedoch den Weltenhüter verehre, erlange ich den unsterblichen Reichtum des Nibbāna. Was von diesen beiden ist wohl besser für mich?“ Nachdem er so gedacht hatte: „Es ist angemessen, den Erhabenen zu verehren, um das Glück des Himmels und der Befreiung zu verwirklichen“, nahm er drei äußerst farbenprächtige rote Blumen und brachte sie als Opfer dar. Diese schwebten empor, bedeckten den Himmel, breiteten sich aus und blieben dort stehen. Die Stadtbewohner gerieten in Staunen und Verwunderung und ließen tausende von Gewändern in die Luft werfen. Als der Erhabene dies sah, sprach er Worte der freudigen Zustimmung (anumodana). Aufgrund dieses Verdienstes genoss er die Glückseligkeiten unter Göttern und Menschen, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer Hausvaterfamilie geboren, fasste nach dem Heranwachsen Vertrauen zum Meister, hörte die Lehre, erlangte Glauben, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant.

48. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තස්සත්ථො හෙට්ඨා වුත්තොව. සබ්බධම්මාන පාරගූති සබ්බෙසං නවලොකුත්තරධම්මානං පාරං නිබ්බානං ගතො පච්චක්ඛං කතොති අත්ථො. දන්තො දන්තපරිවුතොති සයං කායවාචාදීහි දන්තො එතදග්ගෙ ඨපිතෙහි සාවකෙහි පරිවුතොති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ සම්බන්ධවසෙන උත්තානත්ථමෙවාති.

48. Indem er sich an seine frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt, und um seine einstige Lebensführung zu offenbaren, sprach er die Worte beginnend mit: „Padumuttaro nāma jino“. Deren Bedeutung wurde bereits oben erklärt. „Sabbadhammāna pāragū“ („der das jenseitige Ufer aller Dinge erreicht hat“) bedeutet: Er hat Nibbāna, das jenseitige Ufer aller neun überweltlichen Phänomene (lokuttaradhamma), erreicht und verwirklicht. „Danto dantaparivuto“ („der Gezähmte, von Gezähmten umgeben“) bedeutet: Er ist selbst durch Körper, Rede usw. gezähmt und von ebenfalls gezähmten Jüngern [bzw. solchen, die in den höchsten Ehrenrängen eingesetzt wurden] umgeben. Der Rest hat überall durch den Zusammenhang eine leicht verständliche Bedeutung.

තිපදුමියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Thera Tipadumiya ist abgeschlossen.

අට්ඨමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des achten Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

9. තිමිරවග්ගො

9. Das Timira-Kapitel (Timiravagga).

1. තිමිරපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Thera Timirapupphiya.

චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිකං ආයස්මතො තිමිරපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. කා උප්පත්ති? අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො කාමෙසු ආදීනවං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා චන්දභාගාය නදියා සමීපෙ වසති, විවෙකකාමතාය හිමවන්තං ගන්ත්වා නිසින්නං සිද්ධත්ථං භගවන්තං දිස්වා වන්දිත්වා තස්ස ගුණං පසීදිත්වා තිමිරපුප්ඵං ගහෙත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවෙසු ච මනුස්සෙසු ච [Pg.106] සම්පත්තිමනුභවන්තො සංසරිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Candabhāgānadītīre“ („Am Ufer des Flusses Candabhāgā“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Timirapupphiya-Thera. Wie war der Hergang? Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine Stütze für die Befreiung bildeten, und wurde zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand. Doch als er die Gefahr in den Sinnengenüssen sah, gab er das Hausleben auf, weihte sich dem Leben eines aszetischen Einsiedlers und wohnte in der Nähe des Flusses Candabhāgā. Aus Verlangen nach Einsamkeit ging er in den Himalaya, und als er den erhabenen Siddhattha dort sitzen sah, verneigte er sich vor ihm. Er gewann Vertrauen in dessen Tugenden, nahm eine Timira-Blüte und brachte sie ihm als Opfer dar. Durch dieses Verdienst genoss er Glückseligkeit unter Göttern und Menschen, wanderte im Daseinskreislauf umher, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, fasste nach dem Heranwachsen Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant.

1. සො අපරභාගෙ පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිමාහ. තස්සත්ථො හෙට්ඨා වුත්තොව. අනුභොතං වජාමහන්ති ගඞ්ගාය ආසන්නෙ වසනභාවෙන සබ්බත්ථ රම්මභාවෙන ගඞ්ගාතො හෙට්ඨා සොතානුසාරෙන අහං වජාමි ගච්ඡාමි තත්ථ තත්ථ වසාමීති අත්ථො. නිසින්නං සමණං දිස්වාති සමිතපාපත්තා සොසිතපාපත්තා සමණසඞ්ඛාතං සම්මාසම්බුද්ධං දිස්වාති අත්ථො.

1. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt, und um seine einstige Lebensführung zu offenbaren, sprach er die Worte beginnend mit: „Candabhāgānadītīre“. Deren Bedeutung wurde bereits oben erklärt. „Anubhotaṃ vajāmaha“ („wir wandern entlang des Flusses“) bedeutet: Weil er nahe dem Fluss wohnte und weil es überall lieblich war, zog er flussabwärts mit der Strömung: „Ich wandere, gehe und wohne hier und dort“; das ist die Bedeutung. „Nisinnaṃ samaṇaṃ disvā“ („den sitzenden Asketen sehend“) bedeutet: Weil er das Böse beruhigt hat (samitapāpa) oder das Böse ausgetrocknet hat (sositapāpa), sah er den vollkommen Erleuchteten, der „Samaṇa“ (Asket) genannt wird; das ist die Bedeutung.

2. එවං චින්තෙසහං තදාති අයං භගවා සයං තිණ්ණො සබ්බසත්තෙ තාරයිස්සති සංසාරතො උත්තාරෙති සයං කායද්වාරාදීහි දමිතො අයං භගවා පරෙ දමෙති.

2. „Evaṃ cintesahaṃ tadā“ („So dachte ich damals“) bedeutet: Dieser Erhabene hat selbst [die Fluten des Daseins] überquert und wird alle Wesen hinüberführen, er rettet sie aus dem Kreislauf der Wiedergeburten; er selbst ist durch das Tor des Körpers usw. bezähmt, und dieser Erhabene bezähmt andere.

3. සයං අස්සත්ථො අස්සාසම්පත්තො, කිලෙසපරිළාහතො මුත්තො සබ්බසත්තෙ අස්සාසෙති, සන්තභාවං ආපාපෙති. සයං සන්තො සන්තකායචිත්තො පරෙසං සන්තකායචිත්තං පාපෙති. සයං මුත්තො සංසාරතො මුච්චිතො පරෙ සංසාරතො මොචයිස්සති. සො අයං භගවා සයං නිබ්බුතො කිලෙසග්ගීහි නිබ්බුතො පරෙසම්පි කිලෙසග්ගීහි නිබ්බාපෙස්සතීති අහං තදා එවං චින්තෙසින්ති අත්ථො.

3. Er ist selbst getröstet, hat Trost erlangt und ist von der Hitze der Befleckungen (kilesapariḷāha) befreit; er spendet allen Wesen Trost und führt sie zum Zustand des Friedens. Er ist selbst friedvoll an Körper und Geist und führt andere dazu, einen friedvollen Körper und Geist zu erlangen. Er ist selbst befreit, aus dem Kreislauf der Wiedergeburten erlöst, und wird andere aus dem Kreislauf erlösen. Dieser Erhabene ist selbst erloschen, erloschen von den Feuern der Befleckungen, und er wird auch in anderen die Feuer der Befleckungen erlöschen lassen. „So dachte ich damals“; das ist die Bedeutung.

4. ගහෙත්වා තිමිරපුප්ඵන්ති සකලං වනන්තං නීලකාළරංසීහි අන්ධකාරං විය කුරුමානං ඛායතීති තිමිරං පුප්ඵං තං ගහෙත්වා කණ්ණිකාවණ්ටං ගහෙත්වා මත්ථකෙ සීසස්ස උපරි ආකාසෙ ඔකිරිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

4. „Gahetvā timirapupphaṃ“ („Er nahm die Timira-Blüte“) bedeutet: Die Timira-Blüte erscheint so, als würde sie die gesamte Waldgegend mit dunkelblauen Strahlen in Finsternis hüllen. Diese Blüte nahm er, hielt sie am Stängel der Blütenkrone und streute (okiriṃ) sie über sein Haupt in den Himmel empor, was bedeutet: „Ich brachte sie als Opfer dar“. Der Rest ist leicht verständlich.

තිමිරපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Thera Timirapupphiya ist abgeschlossen.

2. ගතසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Thera Gatasaññaka.

ජාතියා සත්තවස්සොහන්තිආදිකං ආයස්මතො ගතසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං [Pg.107] කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො පුරාකතවාසනාවසෙන සද්ධාජාතො සත්තවස්සිකකාලෙයෙව පබ්බජිතො භගවතො පණාමකරණෙනෙව පාකටො අහොසි. සො එකදිවසං අතීව නීලමණිප්පභානි නඞ්ගලකසිතට්ඨානෙ උට්ඨිතසත්තපුප්ඵානි ගහෙත්වා ආකාසෙ පූජෙසි. සො යාවතායුකං සමණධම්මං කත්වා තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Jātiyā sattavassohaṃ“ („Mit sieben Jahren seit meiner Geburt“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Gatasaññaka-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, häufte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine Stütze für die Befreiung bildeten, und wurde zur Zeit des erhabenen Tissa in einer angesehenen Familie geboren. Durch die Kraft früherer Prägungen (purākatavāsanā) keimte in ihm Glauben auf, und er trat bereits im Alter von sieben Jahren in den Orden ein. Er wurde allein dadurch bekannt, dass er dem Erhabenen seine Ehrerbietung erwies. Eines Tages nahm er sieben Blüten, die wie blaue Saphire glänzten und auf einem frisch gepflügten Feld emporgewachsen waren, und brachte sie im Himmel dar. Er übte zeit seines Lebens die Pflichten eines Asketen aus, wanderte durch dieses Verdienst unter Göttern und Menschen, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, fasste nach dem Erreichen der Jahre des Verstandes Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant.

10. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ජාතියා සත්තවස්සොහන්තිආදිමාහ. තත්ථ ජාතියා සත්තවස්සොති මාතුගබ්භතො නික්ඛන්තකාලතො පට්ඨාය පරිපුණ්ණසත්තවස්සිකොති අත්ථො. පබ්බජිං අනගාරියන්ති අගාරස්ස හිතං ආගාරියං කසිවාණිජ්ජාදිකම්මං නත්ථි ආගාරියන්ති අනගාරියං, බුද්ධසාසනෙ පබ්බජිං අහන්ති අත්ථො.

10. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt, und um seine einstige Lebensführung zu offenbaren, sprach er die Worte beginnend mit: „Jātiyā sattavassohaṃ“. Darin bedeutet „jātiyā sattavasso“: volle sieben Jahre alt seit dem Zeitpunkt der Geburt aus dem Mutterleib. „Pabbajiṃ anagāriyaṃ“ („ich trat in die Hauslosigkeit ein“) bedeutet: „Āgāriya“ ist das, was dem Haus nützt, wie Ackerbau, Handel und dergleichen; wo es ein solches Hausleben nicht gibt, das ist „Anagāriya“ (die Hauslosigkeit). „Ich trat in der Lehre des Buddha in den Orden ein“; das ist die Bedeutung.

12. සුගතානුගතං මග්ගන්ති බුද්ධෙන ගතං මග්ගං. අථ වා සුගතෙන දෙසිතං ධම්මානුධම්මපටිපත්තිපූරණවසෙන හට්ඨමානසො තුට්ඨචිත්තො පූජෙත්වාති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

12. „Sugatānugataṃ maggaṃ“ („den Weg, dem der Wohlgegangene folgte“) bedeutet: den Weg, den der Buddha gegangen ist. Oder aber: den vom Wohlgegangenen dargelegten Weg. Die syntaktische Verbindung ist wie folgt herzustellen: „Indem ich mit freudigem Sinn und zufriedenem Herzen [ihn] durch das Erfüllen der der Lehre entsprechenden Praxis verehrte“. Der Rest ist überall von leicht verständlicher Bedeutung.

ගතසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Gatasaññaka ist abgeschlossen.

3. නිපන්නඤ්ජලිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Nipannañjalika

රුක්ඛමූලෙ නිසින්නොහන්තිආදිකං ආයස්මතො නිපන්නඤ්ජලිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො පබ්බජිත්වා රුක්ඛමූලිකඞ්ගං පූරයමානො අරඤ්ඤෙ විහරති. තස්මිං සමයෙ ඛරො ආබාධො උප්පජ්ජි, තෙන පීළිතො පරමකාරුඤ්ඤප්පත්තො අහොසි. තදා භගවා තස්ස කාරුඤ්ඤෙන තත්ථ අගමාසි. අථ සො නිපන්නකොව උට්ඨිතුං අසක්කොන්තො සිරසි අඤ්ජලිං කත්වා භගවතො පණාමං අකාසි. සො තතො චුතො තුසිතභවනෙ උප්පන්නො තත්ථ සම්පත්තිමනුභවිත්වා එවං ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා [Pg.108] ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි, පුරාකතපුඤ්ඤවසෙන නිපන්නඤ්ජලිකත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna des Ehrwürdigen Nipannañjalika beginnt mit den Worten „Rukkhamūle nisinno“ („Am Fuße eines Baumes sitzend“). Auch dieser [Ehrwürdige] hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in zahlreichen Existenzen heilsame Taten anhäufte, welche die unterstützende Bedingung für das Erreichen des Nibbāna bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Tissa in einer angesehenen Familie geboren. Nach dem Heranwachsen trat er in den Orden ein, erfüllte das Glied des Verweilens am Fuße eines Baumes (rukkhamūlikaṅga) und lebte im Wald. Zu jener Zeit trat eine schwere Krankheit auf; von dieser gepeinigt, geriet er in einen äußerst mitleidserregenden Zustand. Da begab sich der Erhabene aus Mitgefühl mit ihm dorthin. Da er im Liegen unfähig war aufzustehen, legte er die Hände über seinem Haupte ehrerbietig zusammen und erwies dem Erhabenen seine Ehrerbietung. Als er aus jener Existenz verschieden war, wurde er im Tusita-Himmel geboren, genoss dort die dortige Herrlichkeit und erfuhr so die Herrlichkeiten der sechs Deva-Welten der Sinnenwelt. Bei der Entstehung des jetzigen Buddhas wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Herangewachsen fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant. Aufgrund seiner früher vollbrachten Verdienste wurde er unter dem Namen des Ehrwürdigen Nipannañjalika bekannt.

16. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුඤ්ඤසම්පත්තියො ඔලොකෙත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො රුක්ඛමූලෙ නිසින්නොහන්තිආදිමාහ. තත්ථ රුහති පටිරුහති උද්ධමුද්ධං ආරොහතීති රුක්ඛො, තස්ස රුක්ඛස්ස මූලෙ සමීපෙති අත්ථො. බ්‍යාධිතො පරමෙන චාති පරමෙන අධිකෙන ඛරෙන කක්ඛළෙන බ්‍යාධිනා රොගෙන බ්‍යාධිතො, බ්‍යාධිනා අහං සමන්නාගතොති අත්ථො. පරමකාරුඤ්ඤප්පත්තොම්හීති පරමං අධිකං කාරුඤ්ඤං දීනභාවං දුක්ඛිතභාවං පත්තොම්හි අරඤ්ඤෙ කානනෙති සම්බන්ධො.

16. Später betrachtete er seine eigenen Verdienst-Erfolge, geriet in freudige Erregung und sprach, um sein früheres Lebenswerk zu offenbaren, die Verse, die mit „Rukkhamūle nisinno“ beginnen. Darin bezeichnet „rukkho“ (Baum) das, was wächst, wieder wächst und immer weiter emporsteigt; „an dessen Fuße“ (mūle) hat die Bedeutung „in dessen Nähe“. Zu den Worten „byādhito paramena ca“ ist die Bedeutung: „geplagt von einer überaus heftigen, harten Krankheit; ich war mit Krankheit behaftet“. Bei „paramakāruññappattomhi“ lautet die Verknüpfung: „Ich bin im dichten Wald in einen Zustand äußerster Erbärmlichkeit und tiefen Leidens geratene“.

20. පඤ්චෙවාසුං මහාසිඛාති සිරසි පිළන්ධනත්ථෙන සිඛා වුච්චති චූළා. මණීති ජොතමානං මකුටං තස්ස අත්ථීති සිඛො, චක්කවත්තිනො එකනාමකා පඤ්චෙව චක්කවත්තිනො ආසුං අහෙසුන්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

20. Zu den Worten „pañcevāsuṃ mahāsikhā“: Wegen der Bedeutung des Tragens auf dem Haupte wird der Haarschopf (cūla) „sikhā“ genannt. Da er eine mit Juwelen glänzende Krone besaß, wurde er „Sikha“ genannt; die Bedeutung ist, dass es genau fünf Weltherrscher (cakkavattino) dieses Namens gab. Der Rest ist an allen Stellen von ganz offensichtlicher Bedeutung.

නිපන්නඤ්ජලිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Nipannañjalika ist abgeschlossen.

4. අධොපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Adhopupphiya

අභිභූ නාම සො භික්ඛූතිආදිකං ආයස්මතො අධොපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා අපරභාගෙ කාමෙසු ආදීනවං දිස්වා තං පහාය ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා පඤ්චාභිඤ්ඤාඅට්ඨසමාපත්තිලාභී ඉද්ධීසු ච වසීභාවං පත්වා හිමවන්තස්මිං පටිවසති. තස්ස සිඛිස්ස භගවතො අභිභූ නාම අග්ගසාවකො විවෙකාභිරතො හිමවන්තමගමාසි. අථ සො තාපසො තං අග්ගසාවකත්ථෙරං දිස්වා ථෙරස්ස ඨිතපබ්බතං ආරුහන්තො පබ්බතස්ස හෙට්ඨාතලතො සුගන්ධානි වණ්ණසම්පන්නානි සත්ත පුප්ඵානි ගහෙත්වා පූජෙසි. අථ සො ථෙරො තස්සානුමොදනමකාසි. සොපි තාපසො සකස්සමං අගමාසි. තත්ථ එකෙන අජගරෙන පීළිතො අපරභාගෙ අපරිහීනජ්ඣානො [Pg.109] තෙනෙව උපද්දවෙන උපද්දුතො කාලං කත්වා බ්‍රහ්මලොකපරායනො හුත්වා බ්‍රහ්මසම්පත්තිං ඡකාමාවචරසම්පත්තිඤ්ච අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තියො ච ඛෙපෙත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො භගවතො ධම්මං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. සො අපරභාගෙ අත්තනො කතපුඤ්ඤනාමෙන අධොපුප්ඵියත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna des Ehrwürdigen Adhopupphiya beginnt mit den Worten „Abhibhū nāma so bhikkhū“ („Jener Mönch namens Abhibhū“). Auch dieser [Ehrwürdige] hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in vielen Existenzen heilsame Taten anhäufte, welche die unterstützende Bedingung für das Erreichen des Nibbāna bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Sikhī in einer angesehenen Familie geboren. Nachdem er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand. Später erkannte er das Elend in den Sinnesfreuden, gab das Hausleben auf, trat in das asketische Einsiedlerleben ein, erlangte die fünf höheren Geisteskräfte sowie die acht geistigen Vertiefungen, erwarb die Meisterschaft über die magischen Kräfte und lebte im Himavanta-Gebirge. Der Hauptschüler des erhabenen Sikhī namens Abhibhū, der an der Abgeschiedenheit Gefallen fand, begab sich in das Himavanta-Gebirge. Als jener Asket diesen leitenden Schüler sah und den Berg bestieg, auf dem sich der Thera befand, nahm er vom Fuße des Berges sieben wohlriechende und farbenprächtige Blumen und dargebrachte sie ihm als Verehrung. Daraufhin vollzog der Thera für ihn die Segnung. Auch der Asket kehrte in seine Einsiedelei zurück. Dort wurde er von einer Riesenschlange bedrängt; ohne seine meditativen Vertiefungen eingebüßt zu haben, verstarb er, bedrückt von eben jener Heimsuchung, und ging in die Brahma-Welt ein. Nachdem er die Brahma-Herrlichkeit sowie die Herrlichkeiten der sechs Deva-Welten der Sinnenwelt genossen und auch unter den Menschen menschliche Freuden durchlebt hatte, wurde er bei der Entstehung des jetzigen Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, vernahm er die Lehre des Erhabenen, fasste gläubiges Vertrauen, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant. Später wurde er aufgrund seiner verdienstvollen Tat unter dem Namen des Ehrwürdigen Adhopupphiya bekannt.

22. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අභිභූ නාම සො භික්ඛූතිආදිමාහ. තත්ථ සීලසමාධීහි පරෙ අභිභවතීති අභිභූ, ඛන්ධමාරාදිමාරෙ අභිභවති අජ්ඣොත්ථරතීති වා අභිභූ, සසන්තානපරසන්තානගතකිලෙසෙ අභිභවති විහෙසෙති විද්ධංසෙතීති වා අභිභූ. භික්ඛනසීලො යාචනසීලොති භික්ඛු, ඡින්නභින්නපටධරොති වා භික්ඛු. අභිභූ නාම අග්ගසාවකො සො භික්ඛූති අත්ථො, සිඛිස්ස භගවතො අග්ගසාවකොති සම්බන්ධො.

22. Eines Tages erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, geriet in freudige Erregung und sprach, um sein früheres Lebenswerk zu offenbaren, die Verse, die mit „Abhibhū nāma so bhikkhū“ beginnen. Darin bedeutet „Abhibhū“ (der Überwinder): Er überwindet andere durch Tugend und Sammlung; oder „Abhibhū“: Er überwindet und unterwirft die Māras wie den Aggregate-Māra (khandhamāra) und andere; oder „Abhibhū“: Er bezwingt, schwächt und vernichtet die im eigenen Geistesstrom und im Geistesstrom anderer befindlichen Befleckungen (kilesa). Ein „Bhikkhu“ (Mönch) ist einer, dessen Gewohnheit das Almosensammeln oder Bitten ist; oder ein „Bhikkhu“ ist einer, der geflickte und zerrissene Gewänder trägt. Die Bedeutung von „jener Mönch namens Abhibhū“ bezieht sich auf den Hauptschüler; die Verknüpfung lautet „Hauptschüler des erhabenen Sikhī“.

27. අජගරො මං පීළෙසීති තථාරූපං සීලසම්පන්නං ඣානසම්පන්නං තාපසං පුබ්බෙ කතපාපෙන වෙරෙන ච මහන්තො අජගරසප්පො පීළෙසි. සො තෙනෙව උපද්දවෙන උපද්දුතො අපරිහීනජ්ඣානො කාලං කත්වා බ්‍රහ්මලොකපරායණො ආසි. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

27. Zu den Worten „ajagaro maṃ pīḷesi“: Einen solchen mit Tugend und meditativer Vertiefung ausgestatteten Asketen umschlang und bedrängte aufgrund einer in der Vergangenheit begangenen schlechten Tat sowie aus Feindschaft eine große Riesenschlange. Gepeinigt von eben dieser Heimsuchung verstarb er, ohne seine meditativen Vertiefungen verloren zu haben, und ging in die Brahma-Welt ein. Der Rest ist überall von ganz offensichtlicher Bedeutung.

අධොපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Adhopupphiya ist abgeschlossen.

5. රංසිසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Raṃsisaññaka

පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිකං ආයස්මතො රංසිසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තෙසු තෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා කාමෙසු ආදීනවං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා අජිනචම්මධරො හිමවන්තම්හි වාසං කප්පෙසි. තස්මිං සමයෙ විපස්සී භගවා හිමවන්තමගමාසි. අථ සො තාපසො තමුපගතං භගවන්තං දිස්වා තස්ස භගවතො [Pg.110] සරීරතො නික්ඛන්තඡබ්බණ්ණබුද්ධරංසීසු පසීදිත්වා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ පඤ්චඞ්ගෙන නමක්කාරමකාසි. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන ඉතො චුතො තුසිතාදීසු දිබ්බසම්පත්තියො අනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තත්ථාදීනවං දිස්වා ගෙහං පහාය පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna des Ehrwürdigen Raṃsisaññaka beginnt mit den Worten „Pabbate himavantamhi“ („Im Himavanta-Gebirge“). Auch dieser [Ehrwürdige] hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in den verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, welche die unterstützende Bedingung für das Erreichen des Nibbāna bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand, erkannte das Elend in den Sinnenfreuden, gab das Hausleben auf, trat in das asketische Einsiedlerleben ein, trug ein Antilopenfell und ließ sich im Himavanta-Gebirge nieder. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Vipassī in das Himavanta-Gebirge. Als jener Asket den dorthin gelangten Erhabenen sah, fasste er Vertrauen in die sechsfarbigen Buddha-Lichtstrahlen, die dem Körper des Erhabenen entströmten, erhob ehrerbietig die zusammengelegten Hände und vollzog eine ehrerbietige Niederwerfung mit den fünf Gliedern. Durch eben dieses Verdienst verstarb er aus jener Existenz, genoss im Tusita-Himmel und anderen Himmelswelten himmlisches Glück und erfuhr später auch menschliches Glück. Bei der Entstehung des jetzigen Buddhas wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand, sah darin das Elend, verließ das Haus, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

30. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ පබ්බතෙති පකාරෙන බ්‍රූහති වඩ්ඪෙතීති පබ්බතො, හිමො අස්ස අත්ථීති හිමවන්තො, හිමවන්තො ච සො පබ්බතො චාති හිමවන්තපබ්බතො. හිමවන්තපබ්බතෙති වත්තබ්බෙ ගාථාවචනසුඛත්ථං ‘‘පබ්බතෙ හිමවන්තම්හී’’ති වුත්තං. තස්මිං හිමවන්තම්හි පබ්බතෙ වාසං කප්පෙසිං පුරෙ අහන්ති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ නයානුසාරෙන උත්තානමෙවාති.

30. Später erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna (die Lebensgeschichte) seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit: 'pabbate himavantamhī' (Auf dem Schneegebirge). Darin bedeutet 'pabbate' (auf dem Berge): Weil er auf vielfältige Weise anwächst und gedeiht (brūhati vaḍḍheti), heißt er 'pabbata' (Berg). Weil es auf ihm Schnee (hima) gibt, heißt er 'himavant' (schneereich). Und dieser ist sowohl schneereich als auch ein Berg, daher 'himavantapabbata' (Schneegebirge). Wo eigentlich 'himavantapabbateti' (auf dem Schneegebirge) zu sagen gewesen wäre, wurde des leichteren Versmaßes wegen 'pabbate himavantamhī' gesagt. Die syntaktische Verbindung ist wie folgt herzustellen: 'Auf jenem Schneegebirge schlug ich einst (pure ahaṃ) meine Wohnung auf (vāsaṃ kappesiṃ)'. Der Rest ist überall gemäß der dargelegten Methode leicht verständlich.

රංසිසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Raṃsisaññaka ist abgeschlossen.

6. දුතියරංසිසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des zweiten Thera Raṃsisaññaka

පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිකං ආයස්මතො දුතියරංසිසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතකුසලො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තත්ථ දොසං දිස්වා තං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තපබ්බතෙ වසන්තො වාකචීරනිවසනො විවෙකසුඛෙන විහරති. තස්මිං සමයෙ සො ඵුස්සං භගවන්තං තං පදෙසං සම්පත්තං දිස්වා තස්ස සරීරතො නික්ඛන්තඡබ්බණ්ණබුද්ධරංසියො ඉතො චිතො විධාවන්තියො දණ්ඩදීපිකානික්ඛන්තවිප්ඵුරන්තමිව දිස්වා තස්මිං පසන්නො අඤ්ජලිං පග්ගහෙත්වා වන්දිත්වා චිත්තං පසාදෙත්වා තෙනෙව පීතිසොමනස්සෙන කාලං කත්වා තුසිතාදීසු නිබ්බත්තො තත්ථ ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සසම්පත්තියො ච [Pg.111] අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො පුබ්බවාසනාවසෙන පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit 'pabbate himavantamhī' ist das Apadāna des ehrwürdigen zweiten Thera Raṃsisaññaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten gewirkt, häufte in jeder folgenden Existenz Verdienste an, die eine Stütze für das Freisein vom Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) bildeten, wurde zur Zeit des erhabenen Phussa in einer angesehenen Familie geboren, erlangte das Erwachsenenalter, gründete einen Hausstand, erkannte jedoch das Elend darin, verließ diesen, zog in die Hauslosigkeit eines Asketen und lebte, im Himavant-Gebirge verweilend, in Kleidung aus Baumrinde gehüllt, im Glück der Einsamkeit. Zu jener Zeit sah er den erhabenen Phussa, der in jene Gegend gekommen war, und als er sah, wie die aus dessen Körper ausströmenden sechsfarbigen Buddha-Strahlen hierhin und dorthin blitzten, gleich den Funken, die aus einer brennenden Fackel sprühen, erlangte er Vertrauen, erhob die gefalteten Hände, ehrte ihn und reinigte seinen Geist; durch eben diese Freude und Heiterkeit verstarb er, wurde in der Tusita-Welt und anderen Bereichen wiedergeboren, genoss dort die sechsfache Fülle des Glücks der Sinnengötterwelten, erlebte später auch das Glück der Menschen, wurde bei der Erscheinung des jetzigen Buddha in einer angesehenen Familie geboren, erlangte das Erwachsenenalter, trat aufgrund seiner früheren Neigungen in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahat.

35. සො අපරභාගෙ පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

35. Später erinnerte er sich an seine frühere heilsame Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'pabbate himavantamhī'. All dies ist in seiner Bedeutung leicht verständlich.

දුතියරංසිසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des zweiten Thera Raṃsisaññaka ist abgeschlossen.

7. ඵලදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Phaladāyaka

පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිකං ආයස්මතො ඵලදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතකුසලසම්භාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සුඛප්පත්තො තං සබ්බං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා ඛරාජිනචම්මධාරී හුත්වා විහරති. තස්මිඤ්ච සමයෙ ඵුස්සං භගවන්තං තත්ථ සම්පත්තං දිස්වා පසන්නමානසො මධුරානි ඵලානි ගහෙත්වා භොජෙසි. සො තෙනෙව කුසලෙන දෙවලොකාදීසු පුඤ්ඤසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit 'pabbate himavantamhī' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Phaladāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsames Verdienst angesammelt, häufte in dieser und jener Existenz Verdienste an, die eine Stütze für das Freisein vom Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) bildeten, wurde zur Zeit des erhabenen Phussa in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Wohlstand, gab all dies auf, trat in die Hauslosigkeit eines Asketen ein und verweilte, indem er ein raues Fell von wilden Tieren trug. Zu jener Zeit sah er den erhabenen Phussa, der dorthin gekommen war, und mit vertrauensvollem Geist nahm er süße Früchte und bot sie ihm zur Speise an. Durch eben dieses heilsame Verdienst genoss er die Fülle des Glücks in den Götterwelten und anderen Bereichen, wurde bei der Erscheinung des jetzigen Buddha in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Reife, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahat.

39. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං අනුස්සරිත්වා පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

39. Später erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, und um das Apadāna seines früheren Wandels zu verkünden, sprach er die Strophe beginnend mit 'pabbate himavantamhī'. All dies ist aufgrund der oben dargelegten Methode in seiner Bedeutung leicht verständlich.

ඵලදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Phaladāyaka ist abgeschlossen.

8. සද්දසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Saddasaññaka

පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිකං ආයස්මතො සද්දසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ [Pg.112] නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධාජාතො තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තම්හි අරඤ්ඤාවාසෙ වසන්තො අත්තනො අනුකම්පාය උපගතස්ස භගවතො ධම්මං සුත්වා ධම්මෙසු චිත්තං පසාදෙත්වා යාවතායුකං ඨත්වා අපරභාගෙ කාලං කත්වා තුසිතාදීසු ඡසු කාමාවචරසම්පත්තියො ච මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Die Strophe beginnend mit 'pabbate himavantamhī' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Saddasaññaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, häufte in dieser und jener Existenz Verdienste an, die eine Stütze für das Freisein vom Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) bildeten, wurde zur Zeit des erhabenen Phussa in einer angesehenen Familie geboren, erlangte das Erwachsenenalter, wurde von Vertrauen erfüllt, trat in die Hauslosigkeit eines Asketen ein und verweilte in einer Waldeinsiedelei im Himavant-Gebirge. Als er die Lehre des Erhabenen vernahm, der aus Mitgefühl für ihn gekommen war, reinigte er seinen Geist bezüglich der Lehren, verblieb dort bis zu seinem Lebensende, verstarb später, genoss die Freuden der sechs Sinnengötterwelten wie der Tusita-Welt und das menschliche Glück unter den Menschen, wurde bei der Erscheinung des jetzigen Buddha in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Reife, trat von Vertrauen erfüllt in den Orden ein, entfaltete die Einsicht (vipassanā) und erlangte die Arahatschaft.

43. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

43. Später erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'pabbate himavantamhī'. All dies ist in seiner Bedeutung leicht verständlich.

සද්දසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Saddasaññaka ist abgeschlossen.

9. බොධිසිඤ්චකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Bodhisiñcaka

විපස්සිස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො බොධිසිඤ්චකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සාසනෙ පබ්බජිත්වා වත්තපටිපත්තියා සාසනං සොභයන්තො මහාජනෙ බොධිපූජං කුරුමානෙ දිස්වා අනෙකානි පුප්ඵානි සුගන්ධොදකානි ච ගාහාපෙත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit 'vipassissa bhagavato' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Bodhisiñcaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, häufte in vielen Geburten Verdienste an, die eine Stütze für das Freisein vom Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) bildeten, wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer angesehenen Familie geboren, trat in die Lehre ein, verschönerte die Lehre durch die Erfüllung der Pflichten und Verpflichtungen (vattapaṭipatti), sah eine große Volksmenge, die eine Bodhi-Verehrung (bodhipūjā) vollzog, und nachdem er zahlreiche Blumen und duftendes Wasser holen ließ, verehrte er den Bodhi-Baum. Durch dieses Verdienst wurde er in der Götterwelt wiedergeboren, genoss die Freuden der sechs Sinnengötterwelten, wurde bei der Erscheinung des jetzigen Buddha in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Reife, trat von Vertrauen erfüllt in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahat.

46. සො අරහා හුත්වා ඣානඵලසුඛෙන වීතිනාමෙත්වා පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විපස්සිස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තත්ථ විසෙසං පරමත්ථං නිබ්බානං පස්සතීති විපස්සී, විසෙසෙන භබ්බාභබ්බජනෙ පස්සතීති වා විපස්සී, විපස්සන්තො චතුසච්චං පස්සනදක්ඛනසීලොති වා විපස්සී, තස්ස විපස්සිස්ස භගවතො මහාබොධිමහො [Pg.113] අහූති සම්බන්ධො. තත්‍රාපි මහාබොධීති බොධි වුච්චති චතූසු මග්ගෙසු ඤාණං, තමෙත්ථ නිසින්නො භගවා පටිවිජ්ඣතීති කණිකාරපාදපරුක්ඛොපි බොධිච්චෙව වුච්චති, මහිතො ච සො දෙවබ්‍රහ්මනරාසුරෙහි බොධි චෙති මහාබොධි, මහතො බුද්ධස්ස භගවතො බොධීති වා මහාබොධි, තස්ස මහො පූජා අහොසීති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

46. Nachdem er ein Arahat geworden war und seine Zeit im Glück der Vertiefungen und der Frucht verbracht hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'vipassissa bhagavato'. Darin bedeutet 'Vipassī': weil er das Besondere, den höchsten Sinn, das Nibbāna, sieht (passati), heißt er Vipassī. Oder weil er in besonderer Weise die der Befreiung fähigen und unfähigen Menschen (bhabbābhabbajane) sieht, heißt er Vipassī. Oder weil er mit tiefem Einblick die vier edlen Wahrheiten zu sehen pflegt, heißt er Vipassī. Die syntaktische Verbindung lautet: 'Es fand das Fest der großen Bodhi (mahābodhimaho) des erhabenen Vipassī statt'. Auch darin wird bezüglich des Begriffs 'mahābodhi' das Wissen in den vier Pfaden als 'bodhi' bezeichnet. Weil der hier sitzende Erhabene dieses Wissen durchdrang, wird auch der Kaṇikāra-Baum als 'bodhi' bezeichnet. Weil er von Göttern, Brahmas, Menschen und Asuras verehrt (mahita) wird und der Bodhi-Baum ist, heißt er 'Mahābodhi' (die große Bodhi). Oder weil er der Bodhi-Baum des großen erhabenen Buddhas ist, heißt er 'Mahābodhi'. Deren 'maho' bedeutet, dass eine Verehrung (pūjā) stattfand. Der Rest ist überall in seiner Bedeutung leicht verständlich.

බොධිසිඤ්චකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Bodhisiñcaka ist abgeschlossen.

10. පදුමපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Padumapupphiya

පොක්ඛරවනං පවිට්ඨොතිආදිකං ආයස්මතො පදුමපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය පදුමසම්පන්නං එකං පොක්ඛරණිං පවිසිත්වා භිසමුළාලෙ ඛාදන්තො පොක්ඛරණියා අවිදූරෙ ගච්ඡමානං ඵුස්සං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො තතො පදුමානි ඔචිනිත්වා ආකාසෙ උක්ඛිපිත්වා භගවන්තං පූජෙසි, තානි පුප්ඵානි ආකාසෙ විතානං හුත්වා අට්ඨංසු. සො භිය්‍යොසොමත්තාය පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා වත්තපටිපත්තිසාරො සමණධම්මං පූරෙත්වා තතො චුතො තුසිතභවනමලං කුරුමානො විය තත්ථ උප්පජ්ජිත්වා කමෙන ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො ච මනුස්සසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit den Worten „In den Lotoswald eingetreten“ beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Padumapupphiya-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erreichen des Nirwana darstellen, wurde er zur Zeit des erhabenen Phussa in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, betrat er einen mit Lotosblumen gefüllten Teich und aß Lotoswurzeln und -stängel. Als er den erhabenen Phussa erblickte, der unweit des Teiches vorüberging, wurde sein Herz von tiefem Vertrauen erfüllt. Er pflückte Lotosblumen aus jenem Teich, warf sie in die Luft empor und verehrte damit den Erhabenen. Diese Blumen blieben am Himmel wie ein Baldachin stehen. Über die Maßen von Vertrauen erfüllt, trat er in den Orden ein, machte die pflichtbewusste Praxis zu seinem Wesenskern, erfüllte die Pflichten eines Asketen und wurde, nachdem er aus jenem Leben geschieden war – gleichsam als würde er das Tusita-Dasein schmücken –, dort wiedergeboren. Der Reihe nach genoss er die sechs Arten des Glücks der Sinnenwelt sowie menschliches Glück. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, Vertrauen gewonnen hatte, in den Orden eingetreten war, wurde er nach nicht langer Zeit ein Arahant.

51. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පොක්ඛරවනං පවිට්ඨොතිආදිමාහ. තත්ථ පකාරෙන නළදණ්ඩපත්තාදීහි ඛරන්තීති පොක්ඛරා, පොක්ඛරානං සමුට්ඨිතට්ඨෙන සමූහන්ති පොක්ඛරවනං, පදුමගච්ඡසණ්ඩෙහි මණ්ඩිතං මජ්ඣං පවිට්ඨො අහන්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

51. Als er sich später an seine frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt und sprach, um die Taten seines früheren Lebens zu verkünden, die Worte beginnend mit „In den Lotoswald eingetreten“. Darin bezeichnet man sie als „pokkharā“ (Lotosblumen), weil sie durch Schilfstängel, Blätter und dergleichen auf vielfältige Weise vergehen. Eine Ansammlung von Lotosblumen wird aufgrund ihres gemeinsamen Entstehens als „pokkharavana“ (Lotoswald) bezeichnet. „Ich bin eingetreten“ bedeutet: „Ich betrat die Mitte, die mit dichten Lotosbüschen geschmückt war.“ Der Rest ist überall von leicht verständlicher Bedeutung.

පදුමපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Padumapupphiya-Thera ist abgeschlossen.

නවමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des neunten Kapitels ist abgeschlossen.

10. සුධාවග්ගො

10. Das Kapitel über den Kalkmörtel (Sudhāvaggo)

1. සුධාපිණ්ඩියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Sudhāpiṇḍiya-Thera

පූජාරහෙ [Pg.114] පූජයතොතිආදිකං ආයස්මතො සුධාපිණ්ඩියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ භගවති ධරමානෙ පුඤ්ඤං කාතුමසක්කොන්තො පරිනිබ්බුතෙ භගවති තස්ස ධාතුං නිදහිත්වා චෙතියෙ කරීයමානෙ සුධාපිණ්ඩමදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන චතුන්නවුතිකප්පතො පට්ඨාය එත්ථන්තරෙ චතුරාපායමදිස්වා දෙවමනුස්සසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit den Worten „Wer die Verehrungswürdigen verehrt“ beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Sudhāpiṇḍiya-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erreichen des Nirwana darstellen, war er zur Zeit des erhabenen Siddhattha nicht in der Lage gewesen, eine verdienstvolle Tat zu vollbringen, solange der Erhabene noch lebte. Als der Erhabene jedoch vollkommen verloschen war und ein Schrein errichtet wurde, um seine Reliquien beizusetzen, spendete er einen Klumpen Kalkmörtel. Durch diese heilsame Tat erblickte er seit vierundneunzig Weltzeitaltern in der Zwischenzeit niemals die vier Leidenswelten. Nachdem er das Glück unter Göttern und Menschen erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie wiedergeboren, gelangte zu reifem Verstand, gewann Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

1-2. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පූජාරහෙතිආදිමාහ. තත්ථ පූජාරහා නාම බුද්ධපච්චෙකබුද්ධඅරියසාවකාචරියුපජ්ඣායමාතාපිතුගරුආදයො, තෙසු පූජාරහෙසු මාලාදිපදුමවත්ථාභරණචතුපච්චයාදීහි පූජයතො පූජයන්තස්ස පුග්ගලස්ස පුඤ්ඤකොට්ඨාසං සහස්සසතසහස්සාදිවසෙන සඞ්ඛ්‍යං කාතුං කෙනචි මහානුභාවෙනාපි න සක්කාති අත්ථො. න කෙවලමෙව ධරමානෙ බුද්ධාදයො පූජයතො, පරිනිබ්බුතස්සාපි භගවතො චෙතියපටිමාබොධිආදීසුපි එසෙව නයො.

1-2. Als er sich später an seine frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt und sprach, um die Taten seines früheren Lebens zu verkünden, die Worte beginnend mit „Wer die Verehrungswürdigen verehrt“. Darin bedeutet „die Verehrungswürdigen“ (pūjārahā): Buddhas, Paccekabuddhas, edle Jünger, Lehrer, Meditationsmeister, Mütter, Väter, Ehrwürdige und so weiter. „Für jemanden, der diese Verehrungswürdigen verehrt“ bedeutet: Für eine Person, die diese Verehrungswürdigen mit Blumenkränzen, Lotosblumen, Gewändern, Schmuckstücken, den vier Lebensbedürfnissen und dergleichen verehrt, ist es selbst für jemanden von großer spiritueller Macht unmöglich, das Ausmaß dieses Verdienstanteils nach Tausenden, Hunderttausenden und so weiter zu berechnen. Dies gilt nicht nur für die Verehrung von Buddhas und anderen, während sie noch leben; die gleiche Methode ist auch in Bezug auf Schreine, Statuen, Bodhi-Bäume und so weiter für den bereits vollkommen verloschenen Erhabenen anzuwenden.

3. තං දීපෙතුං චතුන්නමපි දීපානන්තිආදිමාහ. තත්ථ චතුන්නමපි දීපානන්ති ජම්බුදීපඅපරගොයානඋත්තරකුරුපුබ්බවිදෙහසඞ්ඛාතානං චතුන්නං දීපානං තදනුගතානං ද්විසහස්සපරිත්තදීපානඤ්ච එකතො කත්වා සකලචක්කවාළගබ්භෙ ඉස්සරං චක්කවත්තිරජ්ජං කරෙය්‍යාති අත්ථො. එකිස්සා පූජනායෙතන්ති ධාතුගබ්භෙ චෙතියෙ කතාය එකිස්සා පූජාය එතං සකලජම්බුදීපෙ සත්තරතනාදිකං සකලං ධනං. කලං නාග්ඝති සොළසින්ති චෙතියෙ කතපූජාය සොළසක්ඛත්තුං විභත්තස්ස සොළසමකොට්ඨාසස්ස න අග්ඝතීති අත්ථො.

3. Um dies zu verdeutlichen, sprach er die Worte beginnend mit „selbst über die vier Kontinente“. Darin bedeutet „selbst über die vier Kontinente“: dass man die Weltherrschaft über das gesamte Innere des Universums ausüben würde, indem man die vier Kontinente – namentlich Jambudīpa, Aparagoyāna, Uttarakuru und Pubbavideha – samt den ihnen zugeordneten zweitausend kleineren Inseln als ein Ganzes beherrscht. „Für eine einzige Verehrung ist dies“ bedeutet: all dieser Reichtum, wie die sieben Juwelen und so weiter auf der gesamten Rosenapfel-Insel, im Vergleich zu einer einzigen Verehrung, die an einem Reliquienschrein dargebracht wurde. „Kommt nicht einmal einem sechzehnten Teil gleich“ bedeutet: Er reicht nicht einmal an einen winzigen Teil heran, selbst wenn man den Wert der am Schrein dargebrachten Verehrung sechzehnmal nacheinander in sechzehn Teile zerlegen würde.

4. සිද්ධත්ථස්ස…පෙ… [Pg.115] ඵලිතන්තරෙති නරානං අග්ගස්ස සෙට්ඨස්ස සිද්ධත්ථස්ස භගවතො චෙතියෙ ධාතුගබ්භම්හි සුධාකම්මෙ කරීයමානෙ පරිච්ඡෙදානං උභින්නමන්තරෙ වෙමජ්ඣෙ, අථ වා පුප්ඵදානට්ඨානානං අන්තරෙ ඵලන්තියා මයා සුධාපිණ්ඩො දින්නො මක්ඛිතොති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

4. „Des Siddhattha ... [usw.] ... im Spalt“ bedeutet: Während am Schrein des erhabenen Siddhattha, des Höchsten und Vortrefflichsten unter den Menschen, an der Reliquienkammer Verputzarbeiten durchgeführt wurden, wurde von mir ein Klumpen Kalkmörtel inmitten zweier Abschnitte oder aber in einen Spalt zwischen den Stellen für Blumenopfer gegeben und aufgetragen; so ist die syntaktische Verknüpfung herzustellen. Der Rest ist überall von leicht verständlicher Bedeutung.

සුධාපිණ්ඩියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Sudhāpiṇḍiya-Thera ist abgeschlossen.

2. සුචින්තිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Sucintika-Thera

තිස්සස්ස ලොකනාථස්සාතිආදිකං ආයස්මතො සුචින්තිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු නිබ්බානාධිගමාය පුඤ්ඤං උපචිනිත්වා තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා සත්ථු නිසීදනත්ථාය පරිසුද්ධං සිලිට්ඨං කට්ඨමයමනග්ඝපීඨමදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන සුගතිසුඛමනුභවිත්වා තත්ථ තත්ථ සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit den Worten „Des Tissa, des Weltenhüters“ beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Sucintika-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Nachdem er in vielen Geburten heilsame Taten für das Erreichen des Nirwana angesammelt hatte, wurde er zur Zeit des erhabenen Tissa in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, gewann er Vertrauen zum Meister und spendete dem Meister als Sitzgelegenheit einen reinen, glatten, aus Holz gefertigten, unschätzbar wertvollen Thronsessel. Durch diese heilsame Tat genoss er das Glück der glücklichen Daseinsbereiche. Während er hier und dort im Kreislauf der Wiedergeburten wanderte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, gewann er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

8. සො පත්තඅරහත්තඵලො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිස්සස්ස ලොකනාථස්සාතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

8. Nachdem er die Frucht der Arahantschaft erlangt hatte, erinnerte sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Taten seines früheren Lebens zu verkünden, die Worte beginnend mit „Des Tissa, des Weltenhüters“. All dieser Inhalt ist von ganz offensichtlicher Bedeutung.

සුචින්තිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Sucintika-Thera ist abgeschlossen.

3. අඩ්ඪචෙළකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Aḍḍhaceḷaka-Thera

තිස්සස්සාහං භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො අඩ්ඪචෙළකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකෙනාකුසලෙන කම්මෙන දුග්ගතකුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධම්මදෙසනං ඤත්වා පසන්නමානසො චීවරත්ථාය අඩ්ඪභාගං එකං දුස්සමදාසි. සො [Pg.116] තෙනෙව පීතිසොමනස්සෙන කාලං කත්වා සග්ගෙ නිබ්බත්තො ඡ කාමාවචරසම්පත්තිමනුභවිත්වා තතො චුතො මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තීනං අග්ගභූතං චක්කවත්තිසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං අද්ධකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit den Worten „Des erhabenen Tissa...“ beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Aḍḍhaceḷaka-Thera. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erreichen des Nirwana darstellen, wurde er zur Zeit des erhabenen Tissa aufgrund einer unheilsamen Tat in einer armen Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, vernahm er die Verkündigung der wahren Lehre. Von Vertrauen erfüllt, spendete er ein halbes Stück Tuch zur Herstellung eines Mönchsgewandes. Mit genau dieser Freude und diesem Entzücken verstarb er und wurde im Himmel wiedergeboren. Nachdem er das sechsfache Glück der Sinnenwelt genossen hatte, schied er aus jenem Dasein und genoss unter den Menschen das Glück eines Weltenherrschers, welches das höchste aller menschlichen Glücksgüter darstellt. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, die Lehrrede des Meisters gehört hatte, von Vertrauen erfüllt und in den Orden eingetreten war, wurde er nach nicht langer Zeit ein Arahant.

14. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිස්සස්සාහං භගවතොතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

14. Als er später an seine eigene frühere Tat dachte, war er von Freude erfüllt, und während er das Apadāna seines früheren Wandels verkündete, sprach er die Strophe beginnend mit: „Tissassāhaṃ bhagavato“. All dies hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

අඩ්ඪචෙළකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Aḍḍhaceḷaka ist abgeschlossen.

4. සූචිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Elders Sūcidāyaka

කම්මාරොහං පුරෙ ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො සූචිදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අන්තරන්තරා කුසලබීජානි පූරෙන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ අන්තරන්තරා කතෙන එකෙන කම්මච්ඡිද්දෙන කම්මාරකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සකසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො චීවරසිබ්බනත්ථාය සූචිදානමදාසි, තෙන පුඤ්ඤෙන දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සෙසු උප්පන්නො චක්කවත්තාදයො සම්පත්තියො ච අනුභවන්තො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ තික්ඛපඤ්ඤො වජීරඤාණො අහොසි. සො කමෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො මහද්ධනො සද්ධාජාතො තික්ඛපඤ්ඤො අහොසි. සො එකදිවසං සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා ධම්මානුසාරෙන ඤාණං පෙසෙත්වා නිසින්නාසනෙයෙව අරහා අහොසි.

„Kammārohaṃ pure āsiṃ“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Sūcidāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und füllte von Zeit zu Zeit die heilsamen Samen auf. Zur Zeit des Erhabenen Vipassī wurde er aufgrund eines zwischenzeitlich begangenen einzelnen Fehltritts in einer Schmiedefamilie geboren. Nach dem Heranwachsen erlangte er Vollendung in seinen eigenen Künsten. Als er die Lehrrede des Meisters hörte, schenkte er mit gläubigem Herzen Nadeln zum Nähen von Gewändern. Durch dieses Verdienst genoss er göttliches Glück, wurde später unter den Menschen geboren und erlebte Wohlstand als Weltenherrscher und anderes mehr, wobei er in jeder einzelnen Existenz, in der er geboren wurde, von scharfem Verstand und diamantengleicher Erkenntnis war. Im Laufe der Zeit wurde er in der Ära des gegenwärtigen Buddha-Erscheinens geboren, wuchs heran, wurde sehr wohlhabend, war voller Glauben und von scharfem Verstand. Eines Tages hörte er die Lehrrede des Meisters, richtete seine Erkenntnis gemäß dem Dhamma aus und wurde noch auf seinem Sitz sitzend zum Arahant.

19. සො අරහා සමානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො කම්මාරොහං පුරෙ ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ කම්මාරොති අයොකම්මලොහකම්මාදිනා කම්මෙන ජීවති රුහති වුද්ධිං විරූළ්හිං ආපජ්ජතීති කම්මාරො, පුබ්බෙ පුඤ්ඤකරණකාලෙ කම්මාරො ආසිං අහොසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

19. Als er Arahant war, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, während er das Apadāna seines früheren Wandels verkündete, die Strophe beginnend mit: „Kammārohaṃ pure āsiṃ“. Darin bedeutet „kammāro“: Wer durch Arbeit wie Eisenarbeit, Kupferarbeit usw. lebt, gedeiht, wächst und zu Fülle gelangt, ist ein „kammāro“. „Früher“, zur Zeit des Vollbringens von Verdiensten, „war ich ein Schmied“, das ist die Bedeutung von „ahosiṃ“. Der Rest ist überall von ganz offensichtlicher Bedeutung.

සූචිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Sūcidāyaka ist abgeschlossen.

5. ගන්ධමාලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Elders Gandhamāliya

සිද්ධත්ථස්ස [Pg.117] භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො ගන්ධමාලියත්ථෙරස්ස අපදාන. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො මහද්ධනො මහාභොගො අහොසි. සො සත්ථරි පසීදිත්වා චන්දනාගරුකප්පූරකස්සතුරාදීනි අනෙකානි සුගන්ධානි වඩ්ඪෙත්වා සත්ථු ගන්ධථූපං කාරෙසි. තස්සුපරි සුමනපුප්ඵෙහි ඡාදෙසි, බුද්ධඤ්ච අට්ඨඞ්ගනමක්කාරං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Siddhatthassa bhagavato“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Gandhamāliya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und wurde zur Zeit des Erhabenen Siddhattha in einem vornehmen Haus geboren; er war sehr wohlhabend und besaß großen Reichtum. Nachdem er Vertrauen zum Meister gefasst hatte, vermehrte er zahlreiche Wohlgerüche wie Sandelholz, Aloeholz, Kampfer, Moschus usw. und ließ einen duftenden Hügel für den Meister errichten. Darüber breitete er Jasminblüten aus und erwies dem Buddha die Ehrerbietung mit der achtfachen Niederwerfung. Durch diese verdienstvolle Tat genoss er glückliche Schicksale unter Göttern und Menschen, wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einem wohlhabenden Haus geboren, wuchs heran, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit zum Arahant.

24. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

24. Als er später an seine eigene frühere Tat dachte, war er von Freude erfüllt, und während er das Apadāna seines früheren Wandels verkündete, sprach er die Strophe beginnend mit: „Siddhatthassa bhagavato“. All dies hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

ගන්ධමාලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Gandhamāliya ist abgeschlossen.

6. තිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Elders Tipupphiya

මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො තිපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අන්තරා කෙනචි අකුසලච්ඡිද්දෙන විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ නෙසාදකුලෙ නිබ්බත්තො මිගලුද්දො හුත්වා අරඤ්ඤෙ විහරති. තදා විපස්සිස්ස භගවතො පාටලිබොධිං සම්පුණ්ණපත්තපල්ලවං හරිතවණ්ණං නීලොභාසං මනොරමං දිස්වා තීහි පුප්ඵෙහි පූජෙත්වා පුරාණපත්තං ඡඩ්ඩෙත්වා භගවතො සම්මුඛා විය පාටලිමහාබොධිං වන්දි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන තතො චුතො දෙවලොකෙ උප්පන්නො තත්ථ දිබ්බසම්පත්තිං අපරාපරං අනුභවිත්වා තතො චුතො මනුස්සෙසු ජාතො තත්ථ චක්කවත්තිසම්පත්තිආදයො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසොමනස්සහදයො ගෙහං පහාය පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Migaluddo pure āsiṃ“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Tipupphiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, wurde jedoch aufgrund eines zwischenzeitlich begangenen unheilsamen Fehltritts zur Zeit des Erhabenen Vipassī in einer Jägerfamilie geboren und lebte als Wildjäger im Wald. Damals sah er den Pāṭali-Bodhibaum des Erhabenen Vipassī, der voll von Blättern und Trieben war, von grüner Farbe, dunkelblauem Glanz und herzerfreuend, verehrte ihn mit drei Blüten, entfernte die alten Blätter und erwies dem großen Pāṭali-Bodhibaum Ehrerbietung wie in der Gegenwart des Erhabenen selbst. Durch dieses Verdienst schied er aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt geboren. Nachdem er dort wiederholt göttliches Glück genossen hatte, schied er von dort und wurde unter den Menschen geboren. Nachdem er dort Wohlstand als Weltenherrscher und anderes mehr genossen hatte, wurde er in diesem Buddha-Zeitalter in einem vornehmen Haus geboren, wuchs heran, hörte die Lehrrede des Meisters, woraufhin sein Herz von Freude erfüllt wurde, verließ das Haus, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit zum Arahant.

31. සො [Pg.118] එවං සිද්ධිප්පත්තො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ මරණාය ගච්ඡති පාපුණාතීති මිගො, අථ වා මගයමානො ඉහති පවත්තතීති මිගො, මිගානං මාරණෙ ලුද්දො ලොභී ගෙධොති මිගලුද්දො, පුරෙ මය්හං පුඤ්ඤකරණසමයෙ කානනසඞ්ඛාතෙ මහාඅරඤ්ඤෙ මිගලුද්දො ආසින්ති සම්බන්ධො. පාටලිං හරිතං දිස්වාති තත්ථ පකාරෙන තලෙන රත්තවණ්ණෙන භවතීති පාටලි, පුප්ඵානං රත්තවණ්ණතාය පාටලීති වොහාරො, පත්තානං හරිතතාය හරිතං නීලවණ්ණං පාටලිබොධිං දිස්වාති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

31. Als er so die Vollendung erlangt hatte, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, während er das Apadāna seines früheren Wandels verkündete, die Strophe beginnend mit: „Migaluddo pure āsiṃ“. Darin bedeutet „migo“: Was in den Tod geht oder gelangt, ist ein „migo“; oder aber: Was suchend umherstreift und existiert, ist ein „migo“. „Migaluddo“ bedeutet: Jemand, der grausam, gierig und lüstern beim Töten von Wild ist. Der Satzzusammenhang ist wie folgt herzustellen: „Früher“, zur Zeit meines Vollbringens von Verdiensten, „war ich ein Wildjäger“ in dem als Kānana bezeichneten großen Wald. Zu der Phrase „pāṭaliṃ haritaṃ disvā“: Darin bezeichnet „pāṭali“ den Baum, weil er auf seiner Oberfläche in besonderer Weise von rötlicher Farbe ist; wegen der rötlichen Farbe der Blüten wird er gewöhnlich „Pāṭali“ genannt. „Grün“ bedeutet wegen der Grüntöne der Blätter „den grünen, dunkelblauen Pāṭali-Bodhibaum gesehen habend“, das ist die Bedeutung. Der Rest ist überall von ganz offensichtlicher Bedeutung.

තිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Tipupphiya ist abgeschlossen.

7. මධුපිණ්ඩිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Elders Madhupiṇḍika

විවනෙ කානනෙ දිස්වාතිආදිකං ආයස්මතො මධුපිණ්ඩිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ නෙසාදයොනියං නිබ්බත්තො මහාඅරඤ්ඤෙ පටිවසති. තදා විවෙකාභිරතියා සම්පත්තං සිද්ධත්ථං භගවන්තං දිස්වා සමාධිතො වුට්ඨිතස්ස තස්ස සුමධුරං මධුමදාසි. තත්ථ ච පසන්නමානසො වන්දිත්වා පක්කාමි. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන සම්පත්තිං අනුභවන්තො දෙවමනුස්සෙසු සංසරිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Vivane kānane disvā“ und so weiter ist das Apadāna des ehrwürdigen Madhupiṇḍika. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen Verdienste angesammelt, die zur Befreiung hinführen. Zur Zeit des Erhabenen Siddhattha wurde er in einer Jägerfamilie geboren und lebte in einem großen Wald. Damals sah er den Erhabenen Siddhattha, der dorthin gekommen war, um die Einsamkeit zu genießen, und reichte ihm, als er aus der meditativen Vertiefung aufstand, sehr süßen Honig. Mit gläubigem Herzen erwies er ihm dort Ehrerbietung und ging fort. Durch eben dieses Verdienst genoss er Glückseligkeit, wanderte durch die Welten der Götter und Menschen, wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einem vornehmen Haus geboren, wuchs heran, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit zum Arahant.

37. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විවනෙ කානනෙ දිස්වාතිආදිමාහ. තත්ථ විවනෙති විසෙසෙන වනං පත්ථටං විවනං, හත්ථිඅස්සරථසද්දෙහි භෙරිසද්දෙහි ච වත්ථුකාමකිලෙසකාමෙහි ච විගතං බ්‍යාපගතන්ති අත්ථො, කානනසඞ්ඛාතෙ මහාඅරඤ්ඤෙ විවනෙති සම්බන්ධො. ඔසධිංව විරොචන්තන්ති භවවඩ්ඪකිජනානං ඉච්ඡිතිච්ඡිතං නිප්ඵාදෙතීති ඔසධං. ඔජානිබ්බත්තිකාරණං පටිච්ච යාය තාරකාය උග්ගතාය උද්ධරන්ති ගණ්හන්තීති සා ඔසධි. ඔසධිතාරකා [Pg.119] ඉව විරොචන්තීති වත්තබ්බෙ ගාථාබන්ධසුඛත්ථං ‘‘ඔසධිංව විරොචන්ත’’න්ති ච වුත්තං. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

37. Später erinnerte er sich an sein eigenes früheres Kamma, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken (Apadāna) zu offenbaren, die Worte beginnend mit: „Als ich ihn im weglosen Wald erblickte“ (vivane kānane disvā). Darin bedeutet „im weglosen Wald“ (vivane): ein besonders weites, ausgedehntes Unterholz (visesena patthaṭaṃ vanaṃ). Der Sinn ist: frei und fern von den Geräuschen von Elefanten, Pferden und Wagen, von Trommelklängen sowie von den Objekten des Verlangens und den Befleckungen des Verlangens (vatthukāma-kilesakāma). Die Verbindung (sambandho) ist so zu verstehen: „in dem großen Wald, der als Waldland bezeichnet wird“ (kānanasaṅkhāte mahāaraññe). „Leuchtend wie der Heilstern“ (osadhiṃva virocantaṃ): „Heilmittel“ (osadha) heißt es, weil es das von den nach Daseinsförderung strebenden Menschen jeweils Gewünschte hervorbringt. Aufgrund der Ursache des Entstehens von Nährkraft (ojānibbattikāraṇaṃ) ziehen oder nehmen die Menschen [Heilkräuter], wenn jener Stern aufgeht; darum wird dieser Stern „Osadhī“ genannt. Während man eigentlich sagen müsste „wie der Stern Osadhī leuchtend“ (osadhitārakā iva virocanti), wurde um des leichteren Versmaßes willen (gāthābandhasukhatthaṃ) „wie der Heilstern leuchtend“ (osadhiṃva virocantaṃ) gesagt. Der Rest ist überall von ganz klarer Bedeutung.

මධුපිණ්ඩිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Madhupiṇḍika ist abgeschlossen.

8. සෙනාසනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Senāsanadāyaka

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො සෙනාසනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා අත්තනො වසනට්ඨානං වනන්තරං සම්පත්තස්ස භගවතො පණාමං කත්වා පණ්ණසන්ථරං සන්ථරිත්වා අදාසි. භගවතො නිසින්නට්ඨානස්ස සමන්තතො භිත්තිපරිච්ඡෙදං කත්වා පුප්ඵපූජමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Siddhatthassa bhagavato“ ist das des ehrwürdigen Thera Senāsanadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten an, die eine starke Stütze für das Freiseinen vom Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭūpanissaya) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Herangewachsen gewann er Vertrauen zum Meister, verneigte sich vor dem Erhabenen, der in den Wald, seinen Wohnort, gekommen war, bereitete ihm ein Lager aus Blättern (paṇṇasanthara) und dargebot es ihm. Rings um den Platz, an dem der Erhabene saß, errichtete er eine Wandbegrenzung und brachte ein Blumenopfer dar. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen umher, genoss das Glück in beiden Welten, wurde bei der hiesigen Buddha-Erscheinung in einer angesehenen Familie wiedergeboren, wuchs heran, gewann Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

45. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං දස්සෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

45. Später erinnerte er sich an sein eigenes früheres Kamma, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken aufzuzeigen, die Worte beginnend mit „Siddhatthassa bhagavato“. All dies ist aufgrund der bereits oben dargelegten Weise von ganz klarer Bedeutung.

සෙනාසනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Senāsanadāyaka ist abgeschlossen.

9. වෙය්‍යාවච්චකරත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Veyyāvaccakara

විපස්සිස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො වෙය්‍යාවච්චකරත්ථෙරස්ස අපදානං. තස්ස උප්පත්තිආදයො හෙට්ඨා වුත්තනියාමෙනෙව දට්ඨබ්බා.

Das Apadāna beginnend mit „Vipassissa bhagavato“ ist das des ehrwürdigen Thera Veyyāvaccakara. Seine Wiedergeburt und weitere Lebensumstände sind genau in der oben beschriebenen Weise zu verstehen.

වෙය්‍යාවච්චකරත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Veyyāvaccakara ist abgeschlossen.

10. බුද්ධුපට්ඨාකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Buddhupaṭṭhāka

විපස්සිස්ස [Pg.120] භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො බුද්ධුපට්ඨාකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ සඞ්ඛධමකකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය අත්තනො සිප්පෙ සඞ්ඛධමනෙ ඡෙකො අහොසි, නිච්චකාලං භගවතො සඞ්ඛං ධමෙත්වා සඞ්ඛසද්දෙනෙව පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ පාකටො මහාඝොසො මහානාදී මධුරස්සරො අහොසි, ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං පාකටකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො මධුරස්සරොති පාකටො, සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි, අපරභාගෙ මධුරස්සරත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna beginnend mit „Vipassissa bhagavato“ ist das des ehrwürdigen Thera Buddhupaṭṭhāka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten an, die eine starke Stütze für das Freiseinen vom Kreislauf der Wiedergeburten bildeten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer Familie von Muschelbläsern (saṅkhadhamakakule) geboren. Herangewachsen erlangte er Meisterschaft in seiner Kunst des Muschelblasens. Er blies beständig die Muschel für den Erhabenen und ehrte ihn mit dem Klang der Muschel. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher und wurde überall bekannt mit einer mächtigen Stimme, einem gewaltigen Klang und einer lieblichen Stimme. Bei der hiesigen Buddha-Erscheinung wurde er in einer bekannten Familie geboren, wuchs heran, wurde bekannt als einer mit einer lieblichen Stimme (madhurassara), gewann Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant. Später wurde er als Thera Madhurassara bekannt.

51. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විපස්සිස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තමෙව. අහොසිං සඞ්ඛධමකොති සං සුට්ඨු ඛනන්තො ගච්ඡතීති සඞ්ඛො, සමුද්දජලපරියන්තෙ චරමානො ගච්ඡති විචරතීති අත්ථො. තං සඞ්ඛං ධමති ඝොසං කරොතීති සඞ්ඛධමකො, සොහං සඞ්ඛධමකොව අහොසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

51. Eines Tages erinnerte er sich an sein früheres Kamma, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Worte beginnend mit „Vipassissa bhagavato“. Dies wurde bereits oben erklärt. „Ich war ein Muschelbläser“ (ahosiṃ saṅkhadhamako): Eine Muschel (saṅkha) heißt so, weil sie gut grabend (suṭṭhu khananto) vorankommt; das bedeutet, sie bewegt sich am Rande des Meereswassers umher. Jemand, der diese Muschel bläst und einen Ton erzeugt, ist ein Muschelbläser (saṅkhadhamako). Der Sinn ist: „Eben dieser Muschelbläser war ich.“ Der Rest ist überall von ganz klarer Bedeutung.

බුද්ධුපට්ඨාකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Buddhupaṭṭhāka ist abgeschlossen.

දසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des zehnten Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

11. භික්ඛදායිවග්ගො

11. Das Kapitel über den Spender von Almosenspeise (Bhikkhadāyivagga)

1. භික්ඛාදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Bhikkhādāyaka

සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො භික්ඛාදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය විභවසම්පන්නො සද්ධාජාතො විහාරතො නික්ඛමිත්වා පිණ්ඩාය චරමානං සිද්ධත්ථං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො ආහාරමදාසි. භගවා තං පටිග්ගහෙත්වා අනුමොදනං වත්වා [Pg.121] පක්කාමි. සො තෙනෙව කුසලෙන යාවතායුකං ඨත්වා ආයුපරියොසානෙ දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො තත්ථ ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච මනුස්සසම්පත්තිමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ“ ist das des ehrwürdigen Thera Bhikkhādāyaka. Auch dieser hatte unter den früheren hervorragenden Siegern (buddhas) Verdienste erworben, häufte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten an, die eine starke Stütze für das Freiseinen vom Kreislauf der Wiedergeburten bildeten. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Herangewachsen besaß er großen Wohlstand, war von Vertrauen erfüllt und erblickte den erhabenen Siddhattha, wie dieser das Kloster verließ und für Almosen umherging. Da schenkte er mit gläubigem Herzen Speise. Der Erhabene nahm diese an, sprach Worte der Wertschätzung (anumodana) und ging seines Weges. Durch eben dieses heilsame Werk verweilte er bis an sein Lebensende, wurde am Ende des Lebens in der Götterwelt wiedergeboren, genoss dort das sechsfache Glück der Sinnenwelt (cha kāmāvacarasampattiyo) sowie auch unter den Menschen menschliches Glück, wurde bei der hiesigen Buddha-Erscheinung in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, wurde von Vertrauen erfüllt, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

1. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං අනුස්සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයමෙව. පවරා අභිනික්ඛන්තන්ති පකාරෙන වරිතබ්බං පත්ථෙතබ්බන්ති පවරං, රම්මභූතතො විවෙකභූතතො සකවිහාරතො අභි විසෙසෙන නික්ඛන්තන්ති අත්ථො. වානා නිබ්බානමාගතන්ති වානං වුච්චති තණ්හා, තතො නික්ඛන්තත්තා නිබ්බානං, වානනාමං තණ්හං පධානං කත්වා සබ්බකිලෙසෙ පහාය නිබ්බානං පත්තන්ති අත්ථො.

1. Später erinnerte er sich an sein eigenes früheres Kamma, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Worte beginnend mit „Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ“. All das ist genau in der oben beschriebenen Weise zu verstehen. „Hervorragend ausgezogen“ (pavarā abhinikkhantaṃ): „hervorragend“ (pavara) bedeutet „auf vielfältige Weise erstrebenswert, begehrenswert“; „ausgezogen“ (abhinikkhantaṃ) bedeutet, dass er aus seinem eigenen Kloster, welches voller Freude und Abgeschiedenheit ist, ganz besonders ausgezogen ist. „Aus dem Dickicht ins Nibbāna gelangt“ (vānā nibbānamāgataṃ): Unter „vāna“ versteht man das Begehren (taṇhā). Da er daraus entkommen ist, heißt es Nibbāna. Der Sinn ist: Er hat das Begehren namens „vāna“ als das Wichtigste [von allen Fesseln] aufgegeben, alle Befleckungen abgelegt und das Nibbāna erreicht.

2. කටච්ඡුභික්ඛං දත්වානාති කරතලෙන ගහෙතබ්බා දබ්බි කටච්ඡු, භික්ඛීයති ආයාචීයතීති භික්ඛා, අභි විසෙසෙන ඛාදිතබ්බා භක්ඛිතබ්බාති වා භික්ඛා, කටච්ඡුනා ගහෙතබ්බා භික්ඛා කටච්ඡුභික්ඛා, දබ්බියා භත්තං දත්වාති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

2. „Nachdem er eine Löffelportion Almosenspeise gegeben hatte“ (kaṭacchubhikkhaṃ datvānāti): Ein Löffel (kaṭacchu) ist eine Kelle (dabbi), die man mit der Handfläche hält. Als „Almosenspeise“ (bhikkhā) bezeichnet man das, worum gebeten oder gefleht wird, oder das, was ganz besonders zu essen bzw. zu verzehren ist. Eine mit dem Löffel entnommene Almosenspeise ist eine Löffel-Almosenportion (kaṭacchubhikkhā). Der Sinn ist: „nachdem er mit der Kelle Speise dargeboten hatte“. Der Rest ist überall von ganz klarer Bedeutung.

භික්ඛාදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Bhikkhādāyaka ist abgeschlossen.

2. ඤාණසඤ්ඤිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ñāṇasaññika

සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො ඤාණසඤ්ඤිකත්ථෙරස්ස අපදානං. කා උප්පත්ති? අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො සද්ධම්මස්සවනෙ සාදරො සාලයො භගවතො ධම්මදෙසනානුසාරෙන ඤාණං පෙසෙත්වා ඝොසපමාණත්තා භගවතො ඤාණෙ පසන්නො පඤ්චඞ්ගඅට්ඨඞ්ගනමක්කාරවසෙන පණාමං කත්වා පක්කාමි. සො තතො චුතො දෙවලොකෙසු උප්පන්නො තත්ථ ඡ කාමාවචරෙ දිබ්බසම්පත්තිමනුභවන්තො තතො චවිත්වා මනුස්සලොකෙ ජාතො තත්ථග්ගභූතා චක්කවත්තිසම්පදාදයො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං [Pg.122] බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Ñāṇasaññika. Was ist seine Entstehungsgeschichte? Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen darstellen, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Herangewachsen, von Glauben erfüllt, voller Ehrfurcht und Hingabe beim Hören der wahren Lehre, richtete er seinen Geist im Einklang mit der Lehrverkündigung des Erhabenen aus. Da er die Stimme als Maßstab nahm, vertraute er auf das Wissen des Erhabenen, erwies ihm mit der fünf- bzw. achtgliedrigen Niederwerfung die Ehre und ging davon. Nach dem Tod in jener Existenz wurde er in den Deva-Welten wiedergeboren und genoss dort in den sechs Sinnes-Himmelswelten himmlischen Wohlstand. Nach dem Verscheiden von dort wurde er in der Menschenwelt wiedergeboren. Nachdem er dort die vorzüglichen Errungenschaften eines Weltenherrschers erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen fasste er Vertrauen zum Lehrer, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

7. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිමාහ. තං වුත්තත්ථමෙව. නිසභාජානියං යථාති ගවසතසහස්සජෙට්ඨො නිසභො, නිසභො ච සො ආජානියො සෙට්ඨො උත්තමො චෙති නිසභාජානියො. යථා නිසභාජානියො, තථෙව භගවාති අත්ථො. ලොකවිසයසඤ්ඤාතං පඤ්ඤත්තිවසෙන එවං වුත්තං. අනුපමෙය්‍යො හි භගවා. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

7. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Strophe, die mit „Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ“ beginnt. Dies ist bereits wie erklärt zu verstehen. Zu „Nisabhājāniyaṃ yathā“: Der Anführer von einhunderttausend Rindern ist ein „nisabha“ (Leitstier). Er ist sowohl ein „nisabha“ als auch von edler Abstammung (ājāniya), hervorragend und erhaben; daher heißt er „nisabhājāniyo“. Wie ein edler Leitstier, ebenso ist der Erhabene – das ist die Bedeutung. Dies wurde im Sinne einer in der Welt weithin bekannten Bezeichnung so ausgedrückt. Denn der Erhabene ist unvergleichlich. Der Rest ist überall von ganz offensichtlicher Bedeutung.

ඤාණසඤ්ඤිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Ñāṇasaññika ist abgeschlossen.

3. උප්පලහත්ථියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Uppalahatthiya

තිවරායං නිවාසීහන්තිආදිකං ආයස්මතො උප්පලහත්ථකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතකුසලො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ මාලාකාරකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය මාලාකාරකම්මෙන අනෙකානි පුප්ඵානි වික්කිණන්තො ජීවති. අථෙකදිවසං පුප්ඵානි ගහෙත්වා චරන්තො භගවන්තං රතනග්ඝිකමිව චරමානං දිස්වා රත්තුප්පලකලාපෙන පූජෙසි. සො තතො චුතො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන සුගතීසු පුඤ්ඤමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Tivarāyaṃ nivāsī“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Uppalahatthaka. Auch dieser hatte unter den früheren edlen Siegern heilsame Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen darstellen, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in der Familie eines Blumenhändlers geboren. Herangewachsen verdiente er seinen Lebensunterhalt, indem er durch das Handwerk des Blumenhändlers zahlreiche Blumen verkaufte. Als er nun eines Tages mit Blumen umherging, sah er den Erhabenen, der wie ein juwelenbesetztes Ehrentor umherwandelte, und verehrte ihn mit einem Strauß roter Seerosen. Nach dem Tod in jener Existenz erfuhr er durch ebendieses Verdienst Glückseligkeit in glücklichen Gefilden, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, wurde von Glauben erfüllt, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

13. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිවරායං නිවාසීහන්තිආදිමාහ. තත්ථ තිවරාති තීහි වාරෙහි කාරිතං සඤ්චරිතං පටිච්ඡන්නං නගරං, තස්සං තිවරායං නිවාසී, වසනසීලො නිවාසනට්ඨානගෙහෙ වා වසන්තො අහන්ති අත්ථො. අහොසිං මාලිකො තදාති තදා නිබ්බානත්ථාය පුඤ්ඤසම්භාරකරණසමයෙ මාලිකො මාලාකාරොව පුප්ඵානි කයවික්කයං කත්වා ජීවන්තො අහොසින්ති අත්ථො.

13. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Strophe, die mit „Tivarāyaṃ nivāsī“ beginnt. Darin bedeutet „Tivarā“ eine Stadt, die mit drei Schutzmauern erbaut, umschlossen und geschützt ist. „Tivarāyaṃ nivāsī“ (Bewohner in Tivarā) bedeutet: in jener Stadt Tivarā wohnend, die Gewohnheit habend dort zu leben, oder „ich lebte in einem Wohnhaus“ – das ist die Bedeutung. „Ahosiṃ māliko tadā“ (Damals war ich ein Blumenhändler) bedeutet: Damals, zur Zeit des Anhäufens von Verdiensten zum Zwecke des Nibbāna, lebte ich als Blumenhändler, indem ich Handel mit Blumen trieb – das ist die Bedeutung.

14. පුප්ඵහත්ථමදාසහන්ති [Pg.123] සිද්ධත්ථං භගවන්තං දිස්වා උප්පලකලාපං අදාසිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

14. Zu „Pupphahatthamadāsaṃ“: Dies bedeutet: „Ich sah den erhabenen Siddhattha und gab ihm eine Handvoll Blumen (einen Seerosenstrauß) bzw. verehrte ihn damit“ – das ist die Bedeutung. Der Rest ist überall von ganz offensichtlicher Bedeutung.

උප්පලහත්ථකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Uppalahatthaka ist abgeschlossen.

4. පදපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Padapūjaka

සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො පදපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසන්නො සුමනපුප්ඵෙන පාදමූලෙ පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සක්කසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තඵලෙ පතිට්ඨාසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Siddhatthassa bhagavato“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Padapūjaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Herangewachsen fasste er Vertrauen zum Lehrer und verehrte ihn mit einer Jasminblüte (sumanapuppha) zu seinen Füßen. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Devas und Menschen umher, erlebte die Herrlichkeit von Sakka und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen fasste er Vertrauen zum Lehrer, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsicht (vipassanā) und erlangte die Frucht der Arahantschaft.

19. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතොතිආදිමාහ. ජාතිපුප්ඵමදාසහන්ති ජාතිසුමනපුප්ඵං අදාසිං අහන්ති වත්තබ්බෙ ගාථාබන්ධසුඛත්ථං සුමනසද්දස්ස ලොපං කත්වා වුත්තං. තත්ථ ජාතියා නිබ්බත්තො විකසමානොයෙව සුමනං ජනානං සොමනස්සං කරොතීති සුමනං, පුප්ඵනට්ඨෙන විකසනට්ඨෙන පුප්ඵං, සුමනඤ්ච තං පුප්ඵඤ්චාති සුමනපුප්ඵං, තානි සුමනපුප්ඵානි සිද්ධත්ථස්ස භගවතො අහං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

19. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Strophe, die mit „Siddhatthassa bhagavato“ beginnt. Zu „Jātipupphamadāsaṃ“: Wo eigentlich zu sagen gewesen wäre: „Ich gab eine Jasminblüte (jātisumanapuppha)“, wurde zur Erleichterung des Versmaßes das Wort „sumana“ ausgelassen. Darin bedeutet „sumana“ (Jasmin): am Strauch (jāti) gewachsen und gerade im Aufblühen begriffen, erfreut sie den Geist (sumana) der Menschen. Wegen der Eigenschaft des Blühens und Entfaltens heißt sie „puppha“ (Blüte). Sie ist sowohl „sumana“ als auch „puppha“; daher heißt sie „sumanapuppha“. Der Sinn ist: „Ich habe jene Jasminblüten dem erhabenen Siddhattha dargebracht“. Der Rest ist überall offensichtlich.

පදපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Padapūjaka ist abgeschlossen.

5. මුට්ඨිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Muṭṭhipupphiya

සුදස්සනො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො මුට්ඨිපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ මාලාකාරකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සකසිප්පෙ නිප්ඵත්තිං පත්තො එකදිවසං [Pg.124] භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො ජාතිසුමනපුප්ඵානි උභොහි හත්ථෙහි භගවතො පාදමූලෙ ඔකිරිත්වා පූජෙසි. සො තෙන කුසලසම්භාරෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභො සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො පුබ්බවාසනාවසෙන සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Sudassano nāma nāmena“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Muṭṭhipupphiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen darstellen, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Familie eines Blumenhändlers geboren. Herangewachsen erlangte er Meisterschaft in seinem Handwerk. Als er eines Tages den Erhabenen sah, wurde er von Vertrauen erfüllt, streute Jasminblüten mit beiden Händen zu den Füßen des Erhabenen hin und verehrte ihn so. Durch dieses heilsame Verdienst wanderte er im Kreislauf unter Devas und Menschen umher, erlebte beide Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren. Herangewachsen fasste er kraft seiner früheren Neigungen Vertrauen zum Lehrer, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

14-25. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං අනුස්සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුදස්සනො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ සුදස්සනොති ආරොහපරිණාහරූපසණ්ඨානයොබ්බඤ්ඤසොභනෙන සුන්දරො දස්සනොති සුදස්සනො, නාමෙන සුදස්සනො නාම මාලාකාරො හුත්වා ජාතිසුමනපුප්ඵෙහි පදුමුත්තරං භගවන්තං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

14-25. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Strophe, die mit „Sudassano nāma nāmena“ beginnt. Darin bedeutet „Sudassana“: einer, der wegen der Schönheit seiner Statur, Gestalt, äußeren Form und Jugendlichkeit ein schöner Anblick (sundaro dassano) ist; daher „Sudassana“. Der Sinn ist: „Unter dem Namen Sudassana wurde ich ein Blumenhändler und verehrte mit Jasminblüten den erhabenen Padumuttara“. Der Rest ist überall offensichtlich.

මුට්ඨිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Muṭṭhipupphiya ist abgeschlossen.

6. උදකපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Udakapūjaka

සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො උදකපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු පූරිතකුසලසඤ්චයො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි පරිපූරියමානො පුදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය කුසලාකුසලං ජානන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො ආකාසෙ ගච්ඡතො නික්ඛන්තඡබ්බණ්ණබුද්ධරංසීසු පසන්නො උභොහි හත්ථෙහි උදකං ගහෙත්වා පූජෙසි. තෙන පූජිතං උදකං රජතබුබ්බුලං විය ආකාසෙ අට්ඨාසි. සො අභිප්පසන්නො තෙනෙව සොමනස්සෙන තුසිතාදීසු නිබ්බත්තො දිබ්බසම්පත්තියො අනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සසම්පත්තියො ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit den Worten 'Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ' ('Den goldfarbenen vollkommen Erwachten') beginnt, ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des Ehrwürdigen Udakapūjaka Thera. Auch dieser hat unter früheren edlen Siegern heilsame Verdienste angesammelt, indem er in dieser und jener Existenz Verdienste erfüllte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen (vivaṭṭa) darstellen. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Herangewachsen und imstande, Heilsames und Unheilsames zu unterscheiden, war er voller Vertrauen angesichts der sechsfarbigen Buddha-Strahlen, die vom erhabenen Padumuttara ausgingen, als dieser durch die Luft schritt. Er nahm mit beiden Händen Wasser und brachte es als Gabe dar. Das von ihm dargebrachte Wasser verweilte in der Luft wie eine silberne Blase. Überaus gläubig gestimmt, wurde er eben durch diese Freude in der Tusita-Welt und anderen Himmelswelten wiedergeboren. Nachdem er göttliche Herrlichkeit erfahren hatte und später auch menschliche Herrlichkeit erfahren hatte, wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren. Als er zur reifen Einsicht gelangte, fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald darauf ein Arahant.

29. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තමෙව. ඝතාසනංව ජලිතන්ති ඝතං වුච්චති සප්පි, ඝතස්ස ආසනං ආධාරන්ති ඝතාසනං, අග්ගි, අථ වා තං අසති භුඤ්ජතීති ඝතාසනං[Pg.125], අග්ගියෙව. යථා ඝතෙ ආසිත්තෙ අග්ගිම්හි අග්ගිසිඛා අතීව ජලති, එවං අග්ගික්ඛන්ධං ඉව ජලමානං භගවන්තන්ති අත්ථො. ආදිත්තංව හුතාසනන්ති හුතං වුච්චති පූජාසක්කාරෙ, හුතස්ස පූජාසක්කාරස්ස ආසනන්ති හුතාසනං, ජලමානං සූරියං ඉව ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණෙහි බ්‍යාමප්පභාමණ්ඩලෙහි විජ්ජොතමානං සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධං අනිලඤ්ජසෙ ආකාසෙ ගච්ඡන්තං අද්දසන්ති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

29. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Strophen, die mit 'Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ' beginnen. Dies wurde bereits zuvor erklärt. Zu 'Ghatāsanaṃva jalitaṃ' ('wie ein entflammtes Butteropfer/Feuer'): Ghee wird 'ghata' genannt; die Stätte oder der Träger des Ghee ist 'ghatāsana', was Feuer bedeutet. Oder aber: Weil es jenes Ghee verzehrt (asati bhuñjati), heißt es 'ghatāsana', was eben das Feuer ist. So wie die Flamme im Feuer überaus stark brennt, wenn Ghee hineingegossen wird, ebenso ist damit der Erhabene gemeint, der wie ein gewaltiges Feuermeer erstrahlt. Zu 'Ādittaṃva hutāsanaṃ' ('wie ein brennendes Opferfeuer'): Mit 'huta' bezeichnet man Opfergaben und Ehrungen; die Stätte des Opferns, der Opfergaben und Ehrungen ist 'hutāsana', das Feuer. Der Satzzusammenhang ist wie folgt herzustellen: 'Ich sah den vollkommen Erwachten von goldener Farbe, der wie die strahlende Sonne leuchtete, geschmückt mit den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes und umgeben von einer fadenbreiten Aura von Lichtstrahlen, wie er auf dem Pfad des Windes durch den Himmel schritt.' Der Rest ist an allen Stellen von ganz offensichtlicher Bedeutung.

උදකපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna-Erklärung) des Ehrwürdigen Udakapūjaka Thera ist abgeschlossen.

7. නළමාලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Ehrwürdigen Naḷamāliya Thera

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො නළමාලියත්ථෙරස්ස අපදානං. එසොපි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු විවට්ටූපනිස්සයානි කුසලකම්මානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා කාමෙ ආදීනවං දිස්වා ගෙහං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ වසන්තො තත්ථාගතං භගවන්තං දිස්වා පසන්නො වන්දිත්වා තිණසන්ථරං සන්ථරිත්වා තත්ථ නිසින්නස්ස භගවතො නළමාලෙහි බීජනිං කත්වා බීජෙත්වා අදාසි. පටිග්ගහෙසි භගවා තස්සානුකම්පාය, අනුමොදනඤ්ච අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ පරිළාහසන්තාපවිවජ්ජිතො කායචිත්තචෙතසිකසුඛප්පත්තො අනෙකසුඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය පුබ්බවාසනාබලෙන සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit 'Padumuttarabuddhassa' ('Des Buddha Padumuttara') beginnt, ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des Ehrwürdigen Naḷamāliya Thera. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in vielen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen (vivaṭṭa) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand, erkannte jedoch das Elend der sinnlichen Begierden, verließ sein Heim und trat in das asketische Eremitenleben ein. Als er im Himalayagebirge lebte, erblickte er den dort herbeigekommenen Erhabenen. Voller Vertrauen erwies er ihm Ehrfurcht, breitete ein Grassitzkissen aus und fertigte für den dort sitzenden Erhabenen einen Fächer aus Schilfblüten an, fächelte ihm damit Luft zu und bot ihn ihm dar. Aus Mitgefühl mit ihm nahm der Erhabene diesen an und sprach Worte des Dankes und Segenwunsches (Anumodanā). Durch dieses Verdienst wanderte er durch die Welten der Götter und Menschen. In jeder einzelnen Existenz, in der er wiedergeboren wurde, blieb er von fieberhafter Hitze und Qual verschont, erlangte körperliche und geistige Glückseligkeit und erfuhr vielfältiges Glück. In dieser gegenwärtigen Buddha-Ära wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er durch die Kraft seiner früheren Prägungen Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald darauf ein Arahant.

36. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තමෙව.

36. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Strophen, die mit 'Padumuttarabuddhassa' beginnen. Dies wurde bereits zuvor erklärt.

37. නළමාලං ගහෙත්වානාති නළති අසාරො නිස්සාරො හුත්වා වෙළුවංසතොපි තනුකො සල්ලහුකො ජාතොති නළො, නළස්ස මාලා [Pg.126] පුප්ඵං නළමාලං, තෙන නළමාලෙන බීජනිං කාරෙසින්ති සම්බන්ධො. බීජිස්සති ජනිස්සති වාතො අනෙනාති බීජනී, තං බීජනිං බුද්ධස්ස උපනාමෙසිං, පටිග්ගහෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

37. Zu den Worten 'Naḷamālaṃ gahetvāna' ('Nachdem ich die Schilfblüte genommen hatte'): Was biegsam ('naḷati'), kernlos, ohne festen Gehalt und sogar noch dünner und leichter als ein Bambusrohr ist, das nennt man Schilfrohr ('naḷo'). Die Blüte ('mālā', 'pupphaṃ') des Schilfrohrs ist die Schilfblüte ('naḷamāla'). Der Satzzusammenhang lautet: 'Mit dieser Schilfblüte ließ ich einen Fächer herstellen.' Ein Gegenstand, mit dem Wind erzeugt oder herbeigefächelt wird ('bījissati', 'janissati vāto anena'), wird Fächer ('bījanī') genannt. 'Diesen Fächer reichte ich dem Buddha dar, und er nahm ihn an' – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist an allen Stellen von ganz offensichtlicher Bedeutung.

නළමාලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna-Erklärung) des Ehrwürdigen Naḷamāliya Thera ist abgeschlossen.

සත්තමභාණවාරවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des siebten Rezitationsabschnitts (Bhāṇavāra) ist abgeschlossen.

8. ආසනුපට්ඨාහකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Ehrwürdigen Āsanupaṭṭhāhaka Thera

කානනං වනමොග්ගය්හාතිආදිකං ආයස්මතො ආසනුපට්ඨාහකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ඝරාවාසං වසන්තො තත්ථ දොසං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ වසන්තො තත්ථ සම්පත්තං භගවන්තං දිස්වා පසන්නො සීහාසනං අදාසි, තත්ථ නිසින්නං භගවන්තං මාලාකලාපං ගහෙත්වා පූජෙත්වා තං පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො නිබ්බත්තනිබ්බත්තභවෙ උච්චකුලිකො විභවසම්පන්නො අහොසි. සො කාලන්තරෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit 'Kānanaṃ vanamoggayha' ('In den dichten Wald eindringend') beginnt, ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des Ehrwürdigen Āsanupaṭṭhāhaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz Verdienste anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen (vivaṭṭa) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Leben im Haus führte und dessen Mängel erkannte, gab er das häusliche Leben auf, trat in das asketische Eremitenleben ein und lebte im Himalayagebirge. Als er den dort eingetroffenen Erhabenen erblickte, reichte er ihm voller Vertrauen einen Löwen-Thron (sīhāsana) dar. Er nahm ein Bouquet von Blumen, ehrte damit den dort sitzenden Erhabenen, umwandelte ihn ehrerbietig rechtsherum (padakkhiṇa) und ging von dannen. Durch dieses Verdienst wanderte er durch die Welten der Götter und Menschen und war in jeder einzelnen Existenz, in der er wiedergeboren wurde, von vornehmer Herkunft und im Besitz großen Wohlstands. Im Laufe der Zeit wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald darauf ein Arahant.

47. සො අරහා සමානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො කානනං වනමොග්ගය්හාතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙවාති.

47. Als er ein Arahant geworden war, erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Strophen, die mit 'Kānanaṃ vanamoggayha' beginnen. All dies hat genau die zuvor dargelegte Bedeutung.

ආසනුපට්ඨාහකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna-Erklärung) des Ehrwürdigen Āsanupaṭṭhāhaka Thera ist abgeschlossen.

9. බිළාලිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Ehrwürdigen Biḷālidāyaka Thera

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො බිළාලිදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ [Pg.127] නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං වසන්තො තත්ථාදීනවං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ වසන්තො අතීව අප්පිච්ඡසන්තුට්ඨො ආලුවාදීහි යාපෙන්තො වසති. තදා පදුමුත්තරො භගවා තස්ස අනුකම්පාය තං හිමවන්තං අගමාසි. තං දිස්වා පසන්නො වන්දිත්වා බිළාලියො ගහෙත්වා පත්තෙ ඔකිරි. තං තථාගතො තස්සානුකම්පාය සොමනස්සුප්පාදයන්තො පරිභුඤ්ජි. සො තෙන කම්මෙන තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසන්නො සාසනෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Erzählung, die mit 'Himavantassāvidūre' ('Nicht weit vom Himalayagebirge entfernt') beginnt, ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des Ehrwürdigen Biḷālidāyaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz Verdienste anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen (vivaṭṭa) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er zur reifen Einsicht gelangte, führte er das häusliche Leben, erkannte jedoch dessen Elend, gab das häusliche Leben auf, trat in das asketische Eremitenleben ein und lebte im Himalayagebirge. Er war überaus wunschlos und genügsam und fristete sein Dasein, indem er sich von Knollen (wie Yams und anderen wilden Wurzeln) ernährte. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Padumuttara aus Mitgefühl mit jenem Asketen in jenes Himalayagebirge. Als dieser ihn erblickte, erwies er ihm voller Vertrauen Ehrfurcht, nahm wilde Knollen (biḷāli) und legte sie in die Almosenschale des Buddha. Der Tathāgata verzehrte sie aus Mitgefühl mit ihm, um in ihm Freude zu erwecken. Durch dieses Kamma schied er aus jenem Dasein, erfuhr beide Arten von Herrlichkeit (die göttliche und die menschliche) in den Welten der Götter und Menschen und wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er Vertrauen zum Meister, trat in der Lehre (Sāsana) in den Orden ein und wurde schon bald darauf ein Arahant.

53. සො අපරභාගෙ අත්තනො කුසලකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙව. ආලුවකරම්භාදයො තෙසං තෙසං කන්දජාතීනං නාමානෙවාති.

53. Später erinnerte er sich an seine eigene heilsame Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Legende seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'Himavantassāvidūre' ('Nicht weit vom Himavanta entfernt'). All dies ist aufgrund der oben dargelegten Weise von leicht verständlicher Bedeutung. 'Āluva' (eine Knollenart), 'Karambha' (Bananen) und so weiter sind lediglich die Namen der jeweiligen Knollen- und Wurzelarten.

බිළාලිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Biḷālidāyaka ist abgeschlossen.

10. රෙණුපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Reṇupūjaka

සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො රෙණුපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසන්නො විඤ්ඤුතං පත්තො අග්ගික්ඛන්ධං විය විජ්ජොතමානං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො නාගපුප්ඵකෙසරං ගහෙත්වා පූජෙසි. අථ භගවා අනුමොදනමකාසි.

Die Legende beginnend mit 'Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ' ist die Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Reṇupūjaka. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht, indem er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als starke Stütze für das Entrinnen aus dem Kreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, Vertrauen in den Meister gefasst hatte und verständig geworden war, erblickte er den Erhabenen, der wie eine lodernde Feuersäule erstrahlte. Mit von Vertrauen erfülltem Herzen nahm er Blütenstaub der Nāga-Blume und verehrte ihn damit. Daraufhin sprach der Erhabene Worte des Dankes.

62-3. සො තෙන පුඤ්ඤෙන තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා උප්පන්නුප්පන්නභවෙ සබ්බත්ථ පූජිතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො පුබ්බවාසනාබලෙන සත්ථරි පසන්නො සාසනෙ පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා දිබ්බචක්ඛුනා අත්තනො පුබ්බකම්මං දිස්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණං සම්බුද්ධන්තිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. සතරංසිංව භාණුමන්ති සතමත්තා සතප්පමාණා රංසි පභා යස්ස සූරියස්ස [Pg.128] සො සතරංසි, ගාථාබන්ධසුඛත්ථං සතරංසීති වුත්තං, අනෙකසතස්ස අනෙකසතසහස්සරංසීති අත්ථො. භාණු වුච්චති පභා, භාණු පභා යස්ස සො භාණුමා, භාණුමසඞ්ඛාතං සූරියං ඉව විපස්සිං භගවන්තං දිස්වා සකෙසරං නාගපුප්ඵං ගහෙත්වා අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානමෙවාති.

62-3. Durch diese verdienstvolle Tat schied er aus jenem Leben und wanderte unter Göttern und Menschen umher. Nachdem er beide Arten von Wohlstand (himmlischen und menschlichen) erfahren hatte, wurde er in jeder einzelnen Existenz überall geehrt. In dieser gegenwärtigen Buddha-Ära wurde er in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Unterscheidungsfähigkeit und fasste aufgrund der Kraft seiner früheren Neigungen Vertrauen in den Meister. Er wurde in der Lehre ordiniert und wurde bald darauf ein Arahant. Mit dem göttlichen Auge sah er seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Legende seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'Suvaṇṇavaṇṇaṃ sambuddhaṃ'. Dies hat dieselbe Bedeutung wie bereits oben dargelegt. Zu den Worten 'Sataraṃsiṃva bhāṇumanti' (wie die Sonne mit hundert Strahlen): 'Sataraṃsi' bezeichnet die Sonne, die etwa hundert Strahlen des Lichts besitzt. Um des Versmaßes willen wurde 'Sataraṃsī' gesagt; die Bedeutung ist eine Sonne mit vielen Hundert- und Hunderttausenden von Strahlen. Unter 'Bhāṇu' versteht man Glanz; wer diesen Glanz besitzt, wird 'Bhāṇumā' (der Strahlende) genannt. Die Bedeutung ist: 'Wie die Sonne, die als der strahlende Himmelskörper bekannt ist, sah ich den erhabenen Vipassī, nahm eine Nāga-Blüte mitsamt ihren Staubfäden und brachte sie ihm dar.' Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

රෙණුපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Reṇupūjaka ist abgeschlossen.

එකාදසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des elften Kapitels ist abgeschlossen.

12. මහාපරිවාරවග්ගො

12. Das Mahāparivāra-Kapitel (Die Gruppe mit großem Gefolge)

1. මහාපරිවාරකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Mahāparivāra

විපස්සී නාම භගවාතිආදිකං ආයස්මතො මහාපරිවාරකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො උප්පන්නසමයෙ යක්ඛයොනියං නිබ්බත්තො අනෙකයක්ඛසතසහස්සපරිවාරො එකස්මිං ඛුද්දකදීපෙ දිබ්බසුඛමනුභවන්තො විහරති. තස්මිඤ්ච දීපෙ චෙතියාභිසොභිතො විහාරො අත්ථි, තත්ථ භගවා අගමාසි. අථ සො යක්ඛසෙනාධිපති තං භගවන්තං තත්ථ ගතභාවං දිස්වා දිබ්බවත්ථානි ගහෙත්වා ගන්ත්වා භගවන්තං වන්දිත්වා දිබ්බවත්ථෙහි පූජෙසි, සපරිවාරො සරණමගමාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා තත්ථ ඡ කාමාවචරසුඛමනුභවිත්වා තතො චුතො මනුස්සෙසු අග්ගචක්කවත්තිආදිසුඛමනුභවිත්වා අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit 'Vipassī nāma bhagavā' ist die Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Mahāparivāra. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht, indem er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als Stütze für das Entrinnen aus dem Kreislauf dienten. Zur Zeit des Erscheinens des erhabenen Vipassī wurde er als Yakkha geboren. Mit einem Gefolge von vielen Hunderttausenden von Yakkhas lebte er auf einer kleinen Insel und genoss himmlische Freuden. Auf jener Insel gab es ein durch ein Cetiya verschönertes Kloster; dorthin begab sich der Erhabene. Da sah der Yakkha-Heerführer, dass der Erhabene dorthin gelangt war, nahm göttliche Gewänder mit, ging zu ihm, verneigte sich vor dem Erhabenen und verehrte ihn mit den göttlichen Gewändern. Zusammen mit seinem Gefolge nahm er Zuflucht. Durch diese heilsame Tat schied er aus jenem Leben und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort das Glück der sechs Sinneshimmel erfahren hatte, schied er von dort und erfuhr unter den Menschen das Glück eines obersten Weltenherrschers und Ähnliches. Später wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Unterscheidungsfähigkeit, gewann Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

1-2. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විපස්සී නාම භගවාතිආදිමාහ. තත්ථ විසෙසං පරමත්ථං නිබ්බානං පස්සතීති විපස්සී, විවිධෙ සතිපට්ඨානාදයො සත්තතිංසබොධිපක්ඛියධම්මෙ පස්සතීති වා විපස්සී, විවිධෙ [Pg.129] අනෙකප්පකාරෙ බොධනෙය්‍යසත්තෙ විසුං විසුං පස්සතීති වා විපස්සී, සො විපස්සී භගවා දීපචෙතියං දීපෙ පූජනීයට්ඨානං විහාරමගමාසීති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

1-2. Später erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Legende seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'Vipassī nāma bhagavā'. Darin bedeutet 'Vipassī': Er sieht das Besondere, die höchste Wahrheit, nämlich das Nibbāna; oder aber: Er sieht die vielfältigen siebenunddreißig dem Erwachen förderlichen Qualitäten wie die Grundlagen der Achtsamkeit und so weiter; oder aber: Er sieht die vielfältigen, in vielerlei Weise gearteten zu belehrenden Wesen jeweils einzeln an. Die Bedeutung von 'Er ging zum Schrein auf der Insel' ist: Jener erhabene Vipassī begab sich zu dem Kloster, das eine verehrungswürdige Stätte auf der Insel war. Der Rest ist überall von leicht verständlicher Bedeutung.

මහාපරිවාරකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Mahāparivāra ist abgeschlossen.

2. සුමඞ්ගලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Sumaṅgala

අත්ථදස්සී ජිනවරොතිආදිකං ආයස්මතො සුමඞ්ගලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං තළාකසමීපෙ රුක්ඛදෙවතා හුත්වා නිබ්බත්ති. තස්මිං සමයෙ භගවා විහාරතො නික්ඛමිත්වා නහායිතුකාමො තස්ස තළාකස්ස තීරං ගන්ත්වා තත්ථ න්හත්වා එකචීවරො ජලමානො බ්‍රහ්මා විය සූරියො විය සුවණ්ණබිම්බං විය අට්ඨාසි. අථ සො දෙවපුත්තො සොමනස්සජාතො පඤ්ජලිකො ථොමනමකාසි, අත්තනො දිබ්බගීතතූරියෙහි උපහාරඤ්ච අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවිත්වා අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit 'Atthadassī jinavaro' ist die Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Sumaṅgala. Auch dieser hatte bei früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, indem er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als Stütze für das Entrinnen aus dem Kreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Atthadassī wurde er nahe einem künstlichen Teich als Baumgottheit geboren. Zu jener Zeit verließ der Erhabene das Kloster, und da er zu baden wünschte, begab er sich an das Ufer jenes Teiches. Nachdem er dort gebadet hatte, verweilte er, nur mit einem Gewand bekleidet, strahlend wie Brahma, wie die Sonne, wie eine goldene Statue. Da wurde jener Göttersohn von Freude erfüllt, faltete die Hände und brachte ihm Lobpreisungen dar. Auch erwies er ihm mit seinen himmlischen Gesängen und Musikinstrumenten Verehrung. Durch diese heilsame Tat erfuhr er die Freuden unter Göttern und Menschen. Später wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren, erlangte Unterscheidungsfähigkeit, gewann Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

11. සො පච්ඡා පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අත්ථදස්සී ජිනවරොතිආදිමාහ. තත්ථ පරමත්ථං නිබ්බානං දක්ඛති පස්සතීති අත්ථදස්සී, අථ වා සබ්බසත්තානං චතුරාරියසච්චසඞ්ඛාතං අත්ථපයොජනං දස්සනසීලොති අත්ථදස්සී, කිලෙසෙ අජිනි ජිනාති ජිනිස්සතීති ජිනො. වරිතබ්බො පත්ථෙතබ්බො සබ්බසත්තෙහීති වරො, අත්ථදස්සී ජිනො ච සො වරො චාති අත්ථදස්සී ජිනවරො. ලොකජෙට්ඨොති ලුජ්ජති පලුජ්ජතීති ලොකො, ලොකීයති පස්සීයති බුද්ධාදීහි පාරප්පත්තොති වා ලොකො, ලොකො ච ලොකො ච ලොකො චාති ලොකො. එකසෙසසමාසවසෙන ‘‘ලොකා’’ති වත්තබ්බෙ ‘‘ලොකො’’ති වුත්තො. ලොකස්ස ජෙට්ඨො ලොකජෙට්ඨො, සො ලොකජෙට්ඨො නරාසභොති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

11. Später erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Legende seines früheren Wandels zu verkünden, die Strophe beginnend mit 'Atthadassī jinavaro'. Darin bedeutet 'Atthadassī': Er sieht die höchste Wahrheit, das Nibbāna; oder aber: Er pflegt den wahren Nutzen aller Wesen zu sehen, welcher in den vier edlen Wahrheiten besteht. Er besiegte die Befleckungen, besiegt sie und wird sie besiegen, darum heißt er 'Jino' (der Sieger). Weil er von allen Wesen erstrebt und ersehnt werden sollte, heißt er 'Varo' (der Edle). Er ist sowohl Atthadassī als auch der Sieger und der Edle, darum heißt er 'Atthadassī jinavaro'. Zum Wort 'Lokajeṭṭho' (das Oberhaupt der Welt): 'Loko' (die Welt) heißt sie, weil sie zerfällt (lujjati) und zugrunde geht (palujjati). Oder aber sie heißt 'Loko', weil sie von den Buddhas und anderen, die das jenseitige Ufer erreicht haben, geschaut (lokīyati) und gesehen wird. Es gibt die Welt der Formationen, die Welt der Wesen und die Welt des Raumes, darum wird sie 'Loko' genannt. Aufgrund der grammatikalischen Regel des Ekasesa-Kompositums wurde anstelle des Plurals 'lokā' der Singular 'loko' gebraucht. Die Bedeutung von 'Er, der Höchste der Menschen, ist das Oberhaupt der Welt' ist: Jener, der das Oberhaupt der dreifachen Welt ist. Der Rest ist überall von leicht verständlicher Bedeutung.

සුමඞ්ගලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Sumaṅgala ist abgeschlossen.

3. සරණගමනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung der Apadāna-Legende des Ehrwürdigen Saraṇagamaniya

උභින්නං [Pg.130] දෙවරාජූනන්ත්‍යාදිකං ආයස්මතො සරණගමනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරෙ භගවති උප්පන්නෙ අයං හිමවන්තෙ දෙවරාජා හුත්වා නිබ්බත්ති, තස්මිං අපරෙන යක්ඛදෙවරඤ්ඤා සද්ධිං සඞ්ගාමත්ථාය උපට්ඨිතෙ ද්වෙ අනෙකයක්ඛසහස්සපරිවාරා ඵලකාවුධාදිහත්ථා සඞ්ගාමත්ථාය සමුපබ්‍යූළ්හා අහෙසුං. තදා පදුමුත්තරො භගවා තෙසු සත්තෙසු කාරුඤ්ඤං උප්පාදෙත්වා ආකාසෙන තත්ථ ගන්ත්වා සපරිවාරානං ද්වින්නං දෙවරාජූනං ධම්මං දෙසෙසි. තදා තෙ සබ්බෙ ඵලකාවුධානි ඡඩ්ඩෙත්වා භගවන්තං ගාරවබහුමානෙන වන්දිත්වා සරණමගමංසු. තෙසං අයං පඨමං සරණමගමාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Passage beginnend mit „Ubhinnaṃ devarājūnaṃ“ ist das Apadāna des ehrwürdigen Saraṇagamaniya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste ansammelte, die eine starke Unterstützung für die Befreiung vom Daseinskreislauf darstellten, wurde er, als der erhabene Padumuttara in der Welt erschienen war, als Götterkönig im Himavanta-Gebirge geboren. Später, als er mit einem anderen Yakkh-Götterkönig zum Kampf bereitstand, stellten sich beide Parteien, die von vielen tausend Yakkhas begleitet wurden und Schilde, Waffen usw. in ihren Händen hielten, zum Kampfe auf. Da erweckte der erhabene Padumuttara Mitgefühl mit diesen Wesen, reiste durch die Luft dorthin und verkündete den beiden Götterkönigen samt ihrem Gefolge die Lehre. Da warfen sie alle ihre Schilde und Waffen weg, verehrten den Erhabenen mit tiefer Ehrfurcht und großer Wertschätzung und nahmen Zuflucht. Dies war ihre erste Zufluchtnahme. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, genoss das Glück beider Welten, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer edlen Familie geboren, erlangte nach dem Heranwachsen Vertrauen zum Meister, wurde Mönch und wurde schon bald ein Arahant.

20. සො අපරභාගෙ පුබ්බකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො උභින්නං දෙවරාජූනන්තිආදිමාහ. තත්ථ සුචිලොමඛරලොමආළවකකුම්භීරකුවෙරාදයො විය නාමගොත්තෙන අපාකටා ද්වෙ යක්ඛරාජානො අඤ්ඤාපදෙසෙන දස්සෙන්තො ‘‘උභින්නං දෙවරාජූන’’න්තිආදිමාහ. සඞ්ගාමො සමුපට්ඨිතොති සං සුට්ඨු ගාමො කලහත්ථාය උපගමනන්ති සඞ්ගාමො, සො සඞ්ගාමො සං සුට්ඨු උපට්ඨිතො, එකට්ඨානෙ උපගන්ත්වා ඨිතොති අත්ථො. අහොසි සමුපබ්‍යූළ්හොති සං සුට්ඨු උපසමීපෙ රාසිභූතොති අත්ථො.

20. Er erinnerte sich später an sein früheres heilsames Wirken und sprach, von Freude erfüllt, um sein früheres Leben zu verkünden, die Worte beginnend mit „Ubhinnaṃ devarājūnaṃ“. Darin zeigt er, indem er sich indirekt auf zwei Yakkha-Könige bezieht, die nicht namentlich oder durch ihre Sippe bekannt sind – im Gegensatz zu Suciloma, Kharaloma, Āḷavaka, Kumbhīra, Kuvera und anderen –, mit den Worten „Ubhinnaṃ devarājūnaṃ“ diese an. „Der Kampf stand bevor“ (saṅgāmo samupaṭṭhito): Ein Kampf (saṅgāmo) ist das Hinzutreten zum Zwecke des Streites. Dass dieser Kampf nahe bevorstand, bedeutet, dass sie an einem Ort zusammengekommen waren und dort standen. „Es wurde aufgestellt“ (samupabyūḷho) bedeutet, dass sie sich ganz in der Nähe angesammelt hatten.

21. සංවෙජෙසි මහාජනන්ති තෙසං රාසිභූතානං යක්ඛානං ආකාසෙ නිසින්නො භගවා චතුසච්චධම්මදෙසනාය සං සුට්ඨු වෙජෙසි, ආදීනවදස්සනෙන ගණ්හාපෙසි විඤ්ඤාපෙසි බොධෙසීති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

21. „Er erschreckte die große Menge“ (saṃvejesi mahājanaṃ) bedeutet: Der Erhabene, der in der Luft saß, erschütterte jene versammelten Yakkhas zutiefst durch die Verkündigung der Lehre von den Vier Edlen Wahrheiten; indem er ihnen die Mängel aufzeigte, ließ er sie diese erfassen, verstehen und erkennen. Der Rest ist überall ganz offensichtlich.

සරණගමනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Saraṇagamaniya ist abgeschlossen.

4. එකාසනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekāsaniya

වරුණො [Pg.131] නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො එකාසනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ වරුණො නාම දෙවරාජා හුත්වා නිබ්බත්ති. සො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො ගන්ධමාලාදීහි ගීතවාදිතෙහි ච උපට්ඨයමානො සපරිවාරො පූජෙසි. තතො අපරභාගෙ භගවති පරිනිබ්බුතෙ තස්ස මහාබොධිරුක්ඛං බුද්ධදස්සනං විය සබ්බතූරියතාළාවචරෙහි සපරිවාරො උපහාරමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන තතො කාලඞ්කත්වා නිම්මානරතිදෙවලොකෙ උප්පජ්ජි. එවං දෙවසම්පත්තිමනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච මනුස්සභූතො චක්කවත්තිසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු සාසනෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Passage beginnend mit „Varuṇo nāma nāmena“ ist das Apadāna des ehrwürdigen Ekāsaniya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und sammelte in den verschiedenen Existenzen Verdienste an, die eine Unterstützung für die Befreiung vom Daseinskreislauf darstellten. Zur Zeit des erhabenen Atthadassī wurde er als ein Götterkönig namens Varuṇa geboren. Als er den Erhabenen sah, verehrte er ihn mit gläubigem Herzen samt seinem Gefolge, indem er ihm mit Duftstoffen, Blumen usw. sowie mit Gesang und Instrumentalmusik diente. Danach, als der Erhabene völlig erloschen war, erwies er dessen großem Bodhi-Baum – gerade so, als würde er den Buddha selbst sehen – mit allen Arten von Musikinstrumenten samt seinem Gefolge Ehrerbietung. Durch dieses Verdienst verstarb er aus jenem Leben und wurde in der Nimmānarati-Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er so göttliches Glück genossen und auch unter den Menschen das Glück eines Weltenherrschers erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer edlen Familie geboren, erlangte die reife Einsicht, wurde in der Lehre des Meisters Mönch und wurde schon bald ein Arahant.

31. සො පච්ඡා සකකම්මං සරිත්වා තං තථතො ඤත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො වරුණො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ යදා අහං සම්බොධනත්ථාය බුද්ධං බොධිඤ්ච පූජෙසිං, තදා වරුණො නාම දෙවරාජා අහොසින්ති සම්බන්ධො.

31. Später erinnerte er sich an seine eigene Tat, erkannte sie der Wirklichkeit entsprechend und sprach, von Freude erfüllt, um sein früheres Leben zu verkünden, die Worte beginnend mit „Varuṇo nāma nāmena“. Darin ist die Verknüpfung wie folgt herzustellen: „Als ich zum Zwecke des Erlangens der vollkommenen Erleuchtung den Buddha und den Bodhi-Baum verehrte, da war ich ein Götterkönig namens Varuṇa.“

34. ධරණීරුහපාදපන්ති එත්ථ රුක්ඛලතාපබ්බතසත්ථරතනාදයො ධාරෙතීති ධරණී, තස්මිං රුහති පතිට්ඨහතීති ධරණීරුහො. පාදෙන පිවතීති පාදපො, සිඤ්චිතසිඤ්චිතොදකං පාදෙන මූලෙන පිවති රුක්ඛක්ඛන්ධසාඛාවිටපෙහි ආපොරසං පත්ථරියතීති අත්ථො, තං ධරණීරුහපාදපං බොධිරුක්ඛන්ති සම්බන්ධො.

34. „Dharaṇīruhapādapaṃ“: Hierbei bezeichnet „dharaṇī“ (die Erde) das, was Bäume, Schlingpflanzen, Berge, die sieben Schätze usw. trägt. Was auf ihr wächst und feststeht, ist ein „dharaṇīruha“ (Erdentsprossener, d.h. Baum). Was mit dem Fuß trinkt, ist ein „pādapo“; das bedeutet, dass er das jeweils ausgegossene Wasser mit dem Fuß, das heißt mit der Wurzel, trinkt und den Wassersaft durch den Baumstamm, die Äste und Zweige verteilt. Die Verknüpfung ist so herzustellen, dass dieses „auf der Erde wachsende, mit den Wurzeln trinkende Gewächs“ sich auf den Bodhi-Baum bezieht.

35. සකකම්මාභිරද්ධොති අත්තනො කුසලකම්මෙන අභිරද්ධො පසන්නො උත්තමෙ බොධිම්හි පසන්නොති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

35. „Sakakammābhiraddho“ (erfreut über die eigene Tat) bedeutet: erfreut und voller Vertrauen durch sein eigenes heilsames Wirken. Die Verknüpfung lautet: „voller Vertrauen in den erhabenen Bodhi-Baum“. Der Rest ist überall ganz offensichtlich.

එකාසනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekāsaniya ist abgeschlossen.

5. සුවණ්ණපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Suvaṇṇapupphiya

විපස්සී [Pg.132] නාම භගවාතිආදිකං ආයස්මතො සුවණ්ණපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං ඨානෙ භූමට්ඨකදෙවපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්තො තස්ස භගවතො ධම්මං සුත්වා පසන්නමානසො චතූහි සුවණ්ණපුප්ඵෙහි පූජෙසි. තානි පුප්ඵානි ආකාසෙ සුවණ්ණවිතානං හුත්වා ඡාදෙසුං, සුවණ්ණපභා ච බුද්ධස්ස සරීරපභා ච එකතො හුත්වා මහාඔභාසො අහොසි. සො අතිරෙකතරං පසන්නො සකභවනං ගතොපි සරතියෙව. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තුසිතභවනාදිසුගතීසුයෙව සංසරන්තො දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සාසනෙ උරං දත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Passage beginnend mit „Vipassī nāma bhagavā“ ist das Apadāna des ehrwürdigen Suvaṇṇapupphiya Thera. Auch dieser hatte unter den früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht und sammelte in den verschiedenen Existenzen Verdienste an, die eine Unterstützung für die Befreiung vom Daseinskreislauf darstellten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er an einem bestimmten Ort als ein erdenbewohnender Göttersohn geboren. Als er die Lehre jenes Erhabenen hörte, verehrte er ihn mit gläubigem Herzen mit vier goldenen Blumen. Diese Blumen bildeten am Himmel einen goldenen Baldachin und bedeckten ihn, und der goldene Glanz der Blumen sowie das Körperlicht des Buddha verschmolzen miteinander zu einer großen Ausstrahlung. Er war über die Maßen erfreut, und selbst als er in seinen eigenen Palast zurückkehrte, erinnerte er sich stets daran. Durch diese verdienstvolle Tat wanderte er nur in glücklichen Welten wie der Tusita-Welt umher, genoss göttliches Glück und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer edlen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erlangte, hörte er die Lehrrede des Meisters, verschrieb sich ganz der Lehre, wurde Mönch und wurde schon bald ein Arahant.

40. සො අපරභාගෙ පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විපස්සී නාම භගවාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව.

40. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Leben zu verkünden, die Worte beginnend mit „Vipassī nāma bhagavā“. Dies hat genau dieselbe Bedeutung, wie sie oben bereits erklärt wurde.

44. පාමොජ්ජං ජනයිත්වානාති බලවපීතිං උප්පාදෙත්වා ‘‘පාමොජ්ජං ආමොදනා පමොදනා හාසො පහාසො විත්ති ඔදග්‍යං අත්තමනතා චිත්තස්සා’’තිආදීසු (ධ. ස. 9, 86; මහානි. 1) විය අත්තමනතා සකභාවං උප්පාදෙත්වාති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

44. „Freude erzeugend“ (pāmojjaṃ janayitvāna) bedeutet: eine starke Verzückung hervorrufend. Es bedeutet, wie in den Passagen „Heiterkeit, Freude, Frohsinn, Gelächter, Jubel, Wonne, Hochstimmung, Zufriedenheit des Geistes“ usw., dass er einen Zustand der Zufriedenheit und ein Gefühl des Wohlbehagens in sich entstehen ließ. Der Rest ist überall ganz offensichtlich.

සුවණ්ණපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Suvaṇṇapupphiya ist abgeschlossen.

6. චිතකපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Citakapūjaka

වසාමි රාජායතනෙතිආදිකං ආයස්මතො චිතකපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තතො පරං උප්පන්නුප්පන්නභවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ රාජායතනරුක්ඛදෙවතා හුත්වා නිබ්බත්තො අන්තරන්තරා දෙවතාහි සද්ධිං ධම්මං [Pg.133] සුත්වා පසන්නො භගවති පරිනිබ්බුතෙ සපරිවාරො ගන්ධදීපධූපපුප්ඵභෙරිආදීනි ගාහාපෙත්වා භගවතො ආළහනට්ඨානං ගන්ත්වා දීපාදීනි පූජෙත්වා අනෙකෙහි තූරියෙහි අනෙකෙහි වාදිතෙහි තං පූජෙසි. තතො පට්ඨාය සකභවනං උපවිට්ඨොපි භගවන්තමෙව සරිත්වා සම්මුඛා විය වන්දති. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන තෙන චිත්තප්පසාදෙන රාජායතනතො කාලං කතො තුසිතාදීසු නිබ්බත්තො දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො භගවති උප්පන්නචිත්තප්පසාදො භගවතො සාසනෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Vasāmi rājāyatane“ („Ich wohne am Rājāyatana-Baum“) und so weiter ist das Apadāna des Ehrwürdigen Citakapūjakatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und danach in verschiedenen folgenden Existenzformen heilsame Verdienste angesammelt, die als Stütze für das Freisein vom Daseinskreislauf (vivaṭṭa) dienten. Zur Zeit des erhabenen Sikhin wurde er als Baumgottheit eines Rājāyatana-Baumes geboren. Von Zeit zu Zeit hörte er gemeinsam mit anderen Gottheiten die Lehre (Dhamma) und gewann tiefes Vertrauen. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, ließ er, begleitet von seinem Gefolge, Duftstoffe, Lampen, Räucherwerk, Blumen, Trommeln und anderes herbeibringen, begab sich zur Stätte der Feuerbestattung des Erhabenen, verehrte diesen mit Lampen und anderem und ehrte ihn mit zahlreichen Musikinstrumenten und vielfältigem Spiel. Von da an verneigte er sich, selbst wenn er in seinem eigenen Palast weilte, stets im Gedenken an den Erhabenen, so als stünde er ihm von Angesicht zu Angesicht gegenüber. Durch eben dieses Verdienst und diese geistige Klarheit verstarb er an jenem Rājāyatana-Baum und wurde in der Tusita-Welt und anderen himmlischen Welten wiedergeboren. Nachdem er göttliches Glück erfahren hatte und danach menschliches Glück unter den Menschen genossen hatte, wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer edlen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte und in ihm tiefes Vertrauen zum Erhabenen erwachte, trat er in den Orden des Erhabenen ein und wurde schon bald ein Arahant.

49. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො වසාමි රාජායතනෙතිආදිමාහ. රාජායතනෙති දෙවරාජූනං ආයතනං රාජායතනං, තස්ස රුක්ඛස්ස නාමධෙය්‍යො වා. පරිනිබ්බුතෙ භගවතීති පරිසමන්තතො කිඤ්චි අනවසෙසෙත්වා ඛන්ධපරිනිබ්බානකාලෙ පරිනිබ්බානසමයෙ පරිනිබ්බානප්පත්තස්ස සිඛිනො ලොකබන්ධුනොති සම්බන්ධො.

49. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken (Apadāna) zu verkünden, die Strophen, die mit „Vasāmi rājāyatane“ beginnen. Mit „Rājāyatane“ ist die Wohnstätte (āyatana) der Deva-Könige gemeint, oder es ist der Name jenes Baumes. Die Verbindung „parinibbute bhagavati“ („als der Erhabene vollkommen erloschen war“) bezieht sich auf die Zeit des Erlöschens der Daseinsgruppen (khandha-parinibbāna), ohne dass auch nur das Geringste übrig blieb, also zur Zeit des Parinibbāna des Sikhin, des Freundes der Welt (lokabandhu), welcher das vollkommene Erlöschen erreicht hatte.

50. චිතකං අගමාසහන්ති චන්දනාගරුදෙවදාරුකප්පූරතක්කොලාදිසුගන්ධදාරූහි චිතං රාසිගතන්ති චිතං, චිතමෙව චිතකං, බුද්ධගාරවෙන චිතකං පූජනත්ථාය චිතකස්ස සමීපං අහං අගමාසින්ති අත්ථො. තත්ථ ගන්ත්වා කතකිච්චං දස්සෙන්තො තූරියං තත්ථ වාදෙත්වාතිආදිමාහ. තං සබ්බං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

50. „Citakaṃ agamāsaṃ“ („Ich ging zum Scheiterhaufen“) bedeutet: Mit wohlriechenden Hölzern wie Sandelholz, Aloeholz, Deodar-Kiefer, Kampfer, Takkola und anderen aufgeschichtet (cita) und zu einem Haufen aufgetürmt, daher „cita“; „cita“ selbst ist der Scheiterhaufen (citaka). Der Sinn ist: „Aus Ehrfurcht vor dem Buddha ging ich in die Nähe des Scheiterhaufens, um diesen zu verehren.“ Um zu zeigen, was er dort getan hatte, sprach er die Worte beginnend mit „tūriyaṃ tattha vādetvā“ („dort Musikinstrumente spielend“). All das ist leicht verständlich.

චිතකපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Citakapūjakatthera ist abgeschlossen.

7. බුද්ධසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Buddhasaññakatthera

යදා විපස්සී ලොකග්ගොතිආදිකං ආයස්මතො බුද්ධසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං භූමට්ඨකවිමානෙ දෙවපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති. තදා විපස්සී භගවා ආයුසඞ්ඛාරං වොස්සජ්ජි. අථ සකලදසසහස්සිලොකධාතු සසාගරපබ්බතා පකම්පිත්ථ. තදා තස්ස දෙවපුත්තස්ස භවනම්පි කම්පිත්ථ. තස්මිං ඛණෙ සො දෙවපුත්තො [Pg.134] සංසයජාතො – ‘‘කිං නු ඛො පථවීකම්පාය නිබ්බත්තී’’ති චින්තෙත්වා බුද්ධස්ස ආයුසඞ්ඛාරවොස්සජ්ජභාවං ඤත්වා මහාසොකං දොමනස්සං උප්පාදෙසි. තදා වෙස්සවණො මහාරාජා ආගන්ත්වා ‘‘මා චින්තයිත්ථා’’ති අස්සාසෙසි. සො දෙවපුත්තො තතො චුතො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං පහාය පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Yadā vipassī lokaggo“ („Als Vipassī, der Höchste der Welt“) und so weiter ist das Apadāna des Ehrwürdigen Buddhasaññakatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste angesammelt, die als Stütze für die Befreiung dienten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er als Göttersohn in einem auf der Erde befindlichen Himmelspalast (bhūmaṭṭhakavimāna) geboren. Zu jener Zeit gab der erhabene Vipassī die Lebenskraft (āyusaṅkhāra) auf. Daraufhin erbebte das gesamte zehntausendfache Weltsystem mitsamt seinen Ozeanen und Bergen. Da bebte auch der Palast jenes Göttersohnes. In diesem Augenblick kamen dem Göttersohn Zweifel, und er dachte: „Was wohl ist die Ursache für dieses Erdbeben?“ Als er erkannte, dass der Buddha die Lebenskraft aufgegeben hatte, empfand er großen Kummer und tiefen geistigen Schmerz. Da kam der Großkönig Vessavaṇa herbei und tröstete ihn mit den Worten: „Sorge dich nicht!“ Nach seinem Tod in jenem Dasein wanderte dieser Göttersohn aufgrund jenes Verdienstes durch göttliche und menschliche Welten, wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer edlen Familie geboren, erreichte das Alter der Vernunft, verließ das Hausleben, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

57. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො යදා විපස්සී ලොකග්ගොතිආදිමාහ. ආයුසඞ්ඛාරමොස්සජ්ජීති ආ සමන්තතො යුනොති පාලෙති සත්තෙති ආයු, ආයුස්ස සඞ්ඛාරො රාසිභාවො ආයුසඞ්ඛාරො, තං ආයුසඞ්ඛාරං ඔස්සජ්ජි පරිච්චජි ජහාසීති අත්ථො. තස්මිං ආයුසඞ්ඛාරවොස්සජ්ජනෙ. ජලමෙඛලාසාගරොදකමෙඛලාසහිතා සකලදසසහස්සචක්කවාළපථවී කම්පිත්ථාති සම්බන්ධො.

57. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu verkünden, die Strophen beginnend mit „yadā vipassī lokaggo“. Zu dem Wort „āyusaṅkhāramossajjī“ („er gab die Lebenskraft auf“): Das, was Lebewesen von allen Seiten schützt und erhält (pāleti), ist „āyu“ (Lebenszeit). Die Gestaltung oder das Zusammenwirken, welches der Lebenszeit dient, ist „āyusaṅkhāra“ (Lebenskraft). Diese Lebenskraft gab er auf (ossajji), überließ er (pariccaji), ließ er los (jahāsi) – das ist die Bedeutung. „Tasmiṃ āyusaṅkhāravossajjene“ bedeutet: Bei diesem Aufgeben der Lebenskraft. Die Verbindung lautet: „Die Erde des gesamten zehntausendfachen Weltsystems mitsamt ihrem Gürtel aus Wasser und dem Gürtel aus Ozeanwasser erbebte.“

58. ඔතතං විත්ථතං මය්හන්ති මය්හං භවනං ඔතතං විත්ථතං චිත්තං විචිත්තං සුචි සුපරිසුද්ධං චිත්තං අනෙකෙහි සත්තහි රතනෙහි විචිත්තං සොභමානං පකම්පිත්ථ පකාරෙන කම්පිත්ථාති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

58. Zu den Worten „otataṃ vitthataṃ mayhaṃ“ („mein ausgedehnter, weitläufiger...“): Mein Palast (bhavana), der ausgedehnt (otata), weitläufig (vitthata), kunstvoll (citta), mannigfaltig (vicitta), rein (suci), vollkommen geläutert, mit den sieben Arten von Kostbarkeiten reich verziert und prachtvoll war, erbebte heftig (pakampittha), das heißt, er bebte auf vielfältige Weise. Dies ist die Bedeutung. Der Rest ist überall ganz offensichtlich.

බුද්ධසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Buddhasaññakatthera ist abgeschlossen.

8. මග්ගසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Maggasaññakatthera

පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිකං ආයස්මතො මග්ගසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තතො ඔරං තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තෙ දෙවපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්තො අරඤ්ඤං ගන්ත්වා මග්ගමූළ්හානං මග්ගං ගවෙසන්තානං තස්ස සාවකානං භොජෙත්වා මග්ගං ආචික්ඛි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සසම්පත්තිමනුභවිත්වා උප්පන්නුප්පන්නභවෙ සබ්බත්ථ අමූළ්හො සඤ්ඤවා අහොසි. අථ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසෙ අනල්ලීනො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

„Padumuttarabuddhassa“ („Des Buddhas Padumuttara“) und so weiter ist das Apadāna des Ehrwürdigen Maggasaññakatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und danach in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste angesammelt, die eine Stütze für die Befreiung bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er als Göttersohn im Himālaya-Gebirge geboren. Er begab sich in den Wald, gab den Jüngern jenes Erhabenen, die den Weg verloren hatten und nach dem Pfad suchten, Speise zu essen und wies ihnen den Weg. Durch dieses Verdienst genoss er das Glück unter Göttern und Menschen und war in jeder folgenden Existenz in allen Dingen unverwirrt (amūḷho) und besaß ein gutes Wahrnehmungsvermögen (saññavā). Danach wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära in einer edlen Familie geboren. Als er heranwuchs, blieb er dem Hausleben gegenüber ungebunden, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

66. සො [Pg.135] අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරබුද්ධස්සාතිආදිමාහ. සාවකා වනචාරිනොති භගවතො වුත්තවචනං සම්මා ආදරෙන සුණන්තීති සාවකා, අථ වා භගවතො දෙසනානුසාරෙන ඤාණං පෙසෙත්වා සද්ධම්මං සුණන්තීති සාවකා. වනචාරිනො වනෙ විචරණකා සාවකා විප්පනට්ඨා මග්ගමූළ්හා මහාඅරඤ්ඤෙ අන්ධාව චක්ඛුවිරහිතාව අනුසුය්‍යරෙ විචරන්තීති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

66. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, war von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu verkünden, die Strophen beginnend mit „padumuttarabuddhassa“. Zu den Worten „sāvakā vanacārino“: „Sāvakā“ (Hörer/Schüler) heißen sie, weil sie die Worte des Erhabenen gut und mit tiefer Achtung hören (suṇanti). Oder sie heißen „sāvakā“, weil sie im Einklang mit der Verkündigung des Erhabenen ihre Erkenntnis ausrichten (ñāṇaṃ pesetvā) und die wahre Lehre vernehmen. „Vanacārino“ bedeutet, im Wald umherzuwandern. Die Verbindung lautet: Die im Wald umherwandernden Schüler, die den Weg verloren hatten und irregegangen waren, irrten im großen Wald umher wie Blinde, gleichsam wie Menschen ohne Augenlicht. Der Rest ist überall ganz offensichtlich.

මග්ගසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Maggasaññakatthera ist abgeschlossen.

9. පච්චුපට්ඨානසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Paccupaṭṭhānasaññakatthera

අත්ථදස්සිම්හි සුගතෙතිආදිකං ආයස්මතො පච්චුපට්ඨානසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ යක්ඛයොනියං නිබ්බත්තො භගවති ධරමානෙ දස්සනස්ස අලද්ධත්තා පච්ඡා පරිනිබ්බුතෙ මහාසොකප්පත්තො විහාසි. තදා හිස්ස භගවතො සාගතො නාම අග්ගසාවකො අනුසාසන්තො භගවතො සාරීරිකධාතුපූජා භගවති ධරමානෙ කතපූජා විය චිත්තප්පසාදවසා මහප්ඵලං භවතී’’ති වත්වා ‘‘ථූපං කරොහී’’ති නියොජිතො ථූපං කාරෙසි, තං පූජෙත්වා තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සක්කචක්කවත්තිසම්පත්තිමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Atthadassimhi sugata“ („Unter [dem Buddha] Atthadassī, dem Wohlgegangenen“) ist das des ehrwürdigen Paccupaṭṭhānasaññaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī im Schoß eines Yakkha (Geisterwesen) geboren. Da er keine Gelegenheit erhielt, den Erhabenen zu Lebzeiten zu sehen, geriet er später, als jener völlig erloschen (parinibbute) war, in tiefe Trauer und lebte so. Damals ermahnte ihn der Hauptschüler jenes Erhabenen namens Sāgata und sprach: „Die Verehrung der körperlichen Reliquien (sārīrikadhātu) des Erhabenen bringt aufgrund der Geistestrübungsfreiheit (cittappasāda) ebenso große Frucht wie eine Verehrung, die dem noch lebenden Erhabenen dargebracht wird. Errichte einen Stupa!“ Auf diese Weise angetrieben, ließ er einen Stupa errichten. Nachdem er diesen verehrt hatte, schied er aus jenem Leben, genoss unter Göttern und Menschen das Glück eines Sakka und eines Weltherrschers, wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren, erlangte die Mündigkeit, gewann Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

72. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුඤ්ඤකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අත්ථදස්සිම්හි සුගතෙතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තමෙව. යක්ඛයොනිං උපපජ්ජින්ති එත්ථ පන අත්තනො සකාසං සම්පත්තසම්පත්තෙ ඛාදන්තා යන්ති ගච්ඡන්තීති යක්ඛා, යක්ඛානං යොනි ජාතීති යක්ඛයොනි, යක්ඛයොනියං නිබ්බත්තොති අත්ථො.

72. Als er sich zu einer späteren Zeit an seine eigene verdienstvolle Tat erinnerte, sprach er voller Freude, um sein früheres Wirken (Apadāna) zu verkünden, die Strophe beginnend mit „Atthadassimhi sugata“. Dies wurde bereits oben erklärt. Zu „yakkhayoniṃ upapajjin“ (ich wurde im Schoße eines Yakkha wiedergeboren): „Yakkhas“ heißen sie, weil sie umherwandern (yanti, gacchanti) und jene Wesen fressen (khādantā), die in ihre Nähe kommen. „Yakkhayoni“ bedeutet die Geburtsklasse (jāti) der Yakkhas. Die Bedeutung ist: „einer, der im Schoß der Yakkhas geboren wurde“.

73. දුල්ලද්ධං වත මෙ ආසීති මෙ මයා ලද්ධයසං දුල්ලද්ධං, බුද්ධභූතස්ස සත්ථුනො සක්කාරං අකතත්තා විරාධෙත්වා ලද්ධන්ති අත්ථො. දුප්පභාතන්ති දුට්ඨු [Pg.136] පභාතං රත්තියා පභාතකරණං, මය්හං න සුට්ඨුං පභාතන්ති අත්ථො. දුරුට්ඨිතන්ති දුඋට්ඨිතං, සූරියස්ස උග්ගමනං මය්හං දුඋග්ගමනන්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

73. „Dulladdhaṃ vata me āsi“ („Schlecht erlangt war es mir wahrlich“) bedeutet: Der Ruhm (yasa), den ich erlangt hatte, war schlecht erlangt; denn weil ich dem zum Buddha gewordenen Meister keine Ehrerbietung erwiesen hatte, erlangte ich ihn nur, nachdem ich das Wesentliche verfehlt hatte – dies ist die Bedeutung. „Duppabhātan“ („ein schlechtes Tagen“) bedeutet ein schlechtes Erhellen der Nacht; die Bedeutung ist: „Für mich war es kein gutes Tagen (kein schöner Morgen)“. „Duruṭṭhitan“ („ein schlechtes Aufgehen“) bedeutet ein schlechtes Aufgehen; die Bedeutung ist: „Das Aufgehen der Sonne war für mich ein schlechtes Aufgehen“. Der Rest ist überall von selbst klar.

පච්චුපට්ඨානසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Paccupaṭṭhānasaññaka ist abgeschlossen.

10. ජාතිපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Jātipūjaka

ජායං තස්ස විපස්සිස්සාතිආදිකං ආයස්මතො ජාතිපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො නක්ඛත්තපාඨකෙහි විපස්සිබොධිසත්තස්ස වුත්තලක්ඛණනිමිත්තං සුත්වා ‘‘අයං කිර කුමාරො බුද්ධො හුත්වා සකලලොකස්ස අග්ගො සෙට්ඨො සුත්වා සබ්බසත්තෙ සංසාරතො උද්ධරිස්සතී’’ති සුත්වා තං භගවන්තං කුමාරකාලෙයෙව බුද්ධස්ස විය මහාපූජමකාසි. පච්ඡා කමෙන කුමාරකාලං රාජකුමාරකාලං රජ්ජකාලන්ති කාලත්තයමතික්කම්ම බුද්ධෙ ජාතෙපි මහාපූජං කත්වා තතො චුතො තුසිතාදීසු නිබ්බත්තො දිබ්බසුඛමනුභවිත්වා පච්ඡා මනුස්සෙසු චක්කවත්තාදිමනුස්සසුඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්තට්ඨවස්සකාලෙයෙව භගවති පසන්නො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Jāyaṃ tassa vipassissa“ ist das des ehrwürdigen Jātipūjaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer angesehenen Familie geboren. Als er die Mündigkeit erlangt hatte, hörte er von den Astrologen (nakkhattapāṭhaka) über die Merkmale und Zeichen (lakkhaṇanimitta), die für den Bodhisatta Vipassī prophezeit worden waren: „Dieser Prinz wird fürwahr ein Buddha werden, der Höchste und Beste der ganzen Welt, und er wird alle Wesen aus dem Kreislauf der Wiedergeburten (saṃsāra) erretten.“ Als er dies gehört hatte, brachte er dem Erhabenen bereits in dessen Kindheit eine große Verehrung dar, so als ob dieser schon ein Buddha wäre. Später schritt er der Reihe nach durch die drei Lebensabschnitte – die Kindheit, die Zeit als Kronprinz und die Zeit der Herrschaft. Auch als der Buddha vollkommen erwacht war, brachte er ihm große Verehrung dar. Nach seinem Scheiden aus jener Existenz wurde er im Tusita-Himmel und in anderen Daseinsbereichen wiedergeboren, genoss göttliches Glück und danach unter den Menschen das Glück eines Weltherrschers und anderes menschliches Glück. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren, gewann schon im Alter von sieben oder acht Jahren Vertrauen in den Erhabenen, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsicht (vipassanā) und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

82. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ජායං තස්ස විපස්සිස්සාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව.

82. Als er sich zu einer späteren Zeit an seine eigene frühere Tat erinnerte, sprach er voller Freude, um sein früheres Wirken (Apadāna) zu verkünden, die Strophe beginnend mit „Jāyaṃ tassa vipassissa“. Deren Bedeutung ist genau wie bereits oben dargelegt.

84. නෙමිත්තානං සුණිත්වානාති එත්ථ නිමිත්තං කාරණං සුඛදුක්ඛප්පත්තිහෙතුං ජානන්තීති නෙමිත්තා, තෙසං නෙමිත්තානං නක්ඛත්තපාඨකානං වචනං සුණිත්වාති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

84. „Nemittānaṃ suṇitvāna“ („Nachdem ich von den Zeichendeutern gehört hatte“): Hierbei sind „nemittā“ diejenigen, die die Zeichen (nimitta), d. h. die Ursache für das Erlangen von Glück oder Leid, kennen. Die Bedeutung ist: „nachdem er die Worte jener Zeichendeuter, der Astrologen (nakkhattapāṭhaka), gehört hatte“. Der Rest ist überall von selbst klar.

ජාතිපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Jātipūjaka ist abgeschlossen.

ද්වාදසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des zwölften Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

13. සෙරෙය්‍යවග්ගො

13. Das Sereyya-Kapitel

1. සෙරෙය්‍යකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sereyyaka

අජ්ඣායකො [Pg.137] මන්තධරොතිආදිකං ආයස්මතො සෙරෙය්‍යකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තතො පරෙසු අත්තභාවසහස්සෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා තිණ්ණං වෙදානං පාරං ගන්ත්වා ඉතිහාසාදිසකලබ්‍රාහ්මණධම්මෙසු කොටිප්පත්තො එකස්මිං දිවසෙ අබ්භොකාසෙ සපරිවාරො ඨිතො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො සෙරෙය්‍යපුප්ඵං ගහෙත්වා ආකාසෙ ඛිපන්තො පූජෙසි. තානි පුප්ඵානි ආකාසෙ විතානං හුත්වා සත්තාහං ඨත්වා පච්ඡා අන්තරධායිංසු. සො තං අච්ඡරියං දිස්වා අතීව පසන්නමානසො තෙනෙව පීතිසොමනස්සෙන කාලං කත්වා තුසිතාදීසු නිබ්බත්තො තත්ථ දිබ්බසුඛමනුභවිත්වා තතො මනුස්සසුඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පාපුණිත්වා පුබ්බවාසනාබලෙන සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna beginnend mit „Ajjhāyako mantadharo“ ist das des ehrwürdigen Sereyyaka Thera. Auch dieser hatte unter den früheren edlen Siegern (Jinavara) verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in tausend nachfolgenden Existenzen heilsame Taten anhäufte, die eine Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er heranreifte, gelangte er ans jenseitige Ufer der drei Veden und erreichte den Gipfel (koṭippatta) in allen brahmanischen Wissenschaften wie den Itihāsas (Geschichtswerken) und anderen. Eines Tages stand er mit seinem Gefolge im Freien, sah den Erhabenen und brachte ihm mit von Vertrauen erfülltem Herzen eine Verehrung dar, indem er eine Sereyyaka-Blüte nahm und sie in die Luft warf. Diese Blüten bildeten am Himmel einen Baldachin, verblieben dort sieben Tage lang und verschwanden danach. Als er dieses Wunder sah, war sein Herz überaus von Vertrauen erfüllt; mit ebendieser Freude und Heiterkeit (pītisomanassa) verschied er und wurde im Tusita-Himmel und in anderen Welten wiedergeboren, genoss dort göttliches Glück und danach menschliches Glück. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren, erlangte die Mündigkeit, gewann durch die Kraft seiner früheren Neigungen Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

1. සො අපරභාගෙ පුරාකතකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අජ්ඣායකො මන්තධරොතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව.

1. Als er sich zu einer späteren Zeit an sein früher gewirktes Heilsames erinnerte, sprach er voller Freude, um sein früheres Wirken (Apadāna) zu verkünden, die Strophe beginnend mit „Ajjhāyako mantadharo“. Deren Bedeutung ist genau wie bereits oben dargelegt.

3. සෙරෙය්‍යකං ගහෙත්වානාති සිරිසෙ භවං ජාතිපුප්ඵං සෙරෙය්‍යං, සෙරෙය්‍යමෙව සෙරෙය්‍යකං, තං සෙරෙය්‍යකං ගහෙත්වානාති සම්බන්ධො. භගවති පසන්නො ජාතිසුමනමකුළචම්පකාදීනි පුප්ඵානි පතිට්ඨපෙත්වා පූජෙතුං කාලං නත්ථිතාය තත්ථ සම්පත්තං තං සෙරෙය්‍යකං පුප්ඵං ගහෙත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

3. „Sereyyakaṃ gahetvāna“ („eine Sereyyaka-Blüte nehmend“): „Sereyya“ ist eine am Sereyya-Strauch (Barleria) wachsende Blüte; „sereyya“ selbst bezeichnet man auch als „sereyyaka“. Der syntaktische Bezug lautet: „diese Sereyyaka-Blüte nehmend“. Die Bedeutung ist: Voller Vertrauen in den Erhabenen hatte er keine Zeit, um erlesene Blüten wie Jāti-Jasminknospen, Campaka-Blüten und andere herzurichten und darzubringen; daher nahm er die dort gerade gefundene Sereyyaka-Blüte und brachte sie als Verehrung dar. Der Rest ist überall von selbst klar.

සෙරෙය්‍යකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sereyyaka ist abgeschlossen.

2. පුප්ඵථූපියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pupphathūpiya

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං [Pg.138] ආයස්මතො පුප්ඵථූපියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිබුද්ධස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සකසිප්පෙ නිප්ඵත්තිං පත්තො තත්ථ සාරං අපස්සන්තො ගෙහං පහාය හිමවන්තං පවිසිත්වා අත්තනා සහගතෙහි පඤ්චසිස්සසහස්සෙහි සද්ධිං පඤ්චාභිඤ්ඤා අට්ඨ සමාපත්තියො නිබ්බත්තෙත්වා කුක්කුරනාමපබ්බතසමීපෙ පණ්ණසාලං කාරෙත්වා පටිවසති. තදා බුද්ධුප්පාදභාවං සුත්වා සිස්සෙහි සහ බුද්ධස්ස සන්තිකං ගන්තුකාමො කෙනචි බ්‍යාධිනා පීළිතො පණ්ණසාලං පවිසිත්වා සිස්සසන්තිකා බුද්ධස්සානුභාවං ලක්ඛණඤ්ච සුත්වා පසන්නමානසො හිමවන්තතො චම්පකාසොකතිලකකෙටකාද්‍යනෙකෙ පුප්ඵෙ ආහරාපෙත්වා ථූපං කත්වා බුද්ධං විය පූජෙත්වා කාලං කත්වා බ්‍රහ්මලොකූපගො අහොසි. අථ තෙ සිස්සා තස්ස ආළහනං කත්වා බුද්ධසන්තිකං ගන්ත්වා තං පවත්තිං ආරොචෙසුං. අථ භගවා බුද්ධචක්ඛුනා ඔලොකෙත්වා අනාගතංසඤාණෙන පාකටීකරණමකාසි. සො අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො පුබ්බවාසනාබලෙන සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das mit den Worten „Himavantassāvidūre“ beginnende Werk ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Pupphathūpiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, indem er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die als unterstützende Bedingungen für das Freisein vom Kreislauf der Wiedergeburten (Nibbāna) dienten. Zur Zeit des erhabenen Buddha Vipassī wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, erlangte er Meisterschaft in seinen eigenen Künsten. Da er darin jedoch keinen wahren Kern sah, verließ er das Hausleben, begab sich in den Himālaya und erlangte dort zusammen mit seinen fünftausend Schülern, die ihm gefolgt waren, die fünf Arten des höheren Wissens (Abhiññā) und die acht geistigen Errungenschaften (Samāpatti). Nahe dem Kukkura-Berg ließ er eine Blätterhütte errichten und lebte dort. Als er zu jener Zeit vom Erscheinen eines Buddha hörte, wollte er zusammen mit seinen Schülern in die Gegenwart des Buddha eilen. Doch von einer Krankheit geplagt, zog er sich in seine Blätterhütte zurück. Als er aus dem Munde seiner Schüler von der Erhabenheit und den körperlichen Merkmalen des Buddha hörte, war sein Geist von Vertrauen erfüllt. Er ließ zahlreiche Blumen wie Campaka-, Asoka-, Tilaka- und Ketaka-Blumen aus dem Himālaya herbeibringen, errichtete daraus einen Hügel (einen Blumenschrein) und verehrte diesen wie den Buddha selbst. Nach seinem Tod wurde er in der Brahma-Welt wiedergeboren. Daraufhin vollzogen jene Schüler seine Bestattung (Kremation), begaben sich zum Buddha und berichteten ihm von diesem Ereignis. Der Erhabene blickte daraufhin mit dem Buddha-Auge und offenbarte dies kraft seines Wissens über die Zukunft. In dieser jetzigen Buddha-Ära wurde er in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren, erreichte das Alter der Verständigkeit, fasste aufgrund der Kraft seiner früheren Neigungen Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

10. අථ සො අත්තනො පුබ්බකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. කුක්කුරො නාම පබ්බතොති පබ්බතස්ස සිඛරං කුක්කුරාකාරෙන සුනඛාකාරෙන සණ්ඨිතත්තා ‘‘කුක්කුරපබ්බතො’’ති සඞ්ඛ්‍යං ගතො, තස්ස සමීපෙ පණ්ණසාලං කත්වා පඤ්චතාපසසහස්සෙහි සහ වසමානොති අත්ථො. නයානුසාරෙන සෙසං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

10. Als er sich nun an sein früheres heilsames Wirken erinnerte, entstand in ihm große Freude, und um das Apadāna seiner früheren Taten zu verkünden, sprach er die Verse, die mit „Himavantassāvidūre“ beginnen. Deren Bedeutung ist genau so, wie bereits oben dargelegt. Mit den Worten „Kukkuro nāma pabbatoti“ (der Berg namens Kukkura) ist gemeint, dass der Gipfel dieses Berges die Gestalt eines Hundes (kukkura / sunakha) hatte und daher den Namen „Kukkura-Berg“ erhielt. Die Worte „tassa samīpe paṇṇasālaṃ katvā pañcatāpasasahassehi saha vasamāno“ bedeuten, dass er in der Nähe dieses Berges eine Blätterhütte errichtete und dort zusammen mit fünftausend Asketen lebte. Der gesamte übrige Text ist dem logischen Verlauf entsprechend in seiner Bedeutung leicht verständlich.

පුප්ඵථූපියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Pupphathūpiya ist abgeschlossen.

3. පායසදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pāyasadāyaka

සුවණ්ණවණ්ණො සම්බුද්ධොතිආදිකං ආයස්මතො පායසදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං [Pg.139] විභවසම්පන්නෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා ඝරාවාසං වසන්තො හත්ථිඅස්සධනධඤ්ඤසත්තරතනාදිවිභවසම්පන්නො සද්ධාසම්පන්නො කම්මඵලං සද්දහිත්වා සහස්සමත්තා සුවණ්ණපාතියො කාරෙත්වා තස්මිං ඛීරපායසසහස්සස්ස පූරෙත්වා තා සබ්බා ගාහාපෙත්වා සිම්බලිවනං අගමාසි. තස්මිං සමයෙ විපස්සී භගවා ඡබ්බණ්ණරංසියො විස්සජ්ජෙත්වා ආකාසෙ චඞ්කමං මාපෙත්වා චඞ්කමති. සො පන සෙට්ඨි තං අච්ඡරියං දිස්වා අතීව පසන්නො පාතියො ඨපෙත්වා වන්දිත්වා ආරොචෙසි පටිග්ගහණාය. අථ භගවා අනුකම්පං උපාදාය පටිග්ගහෙසි, පටිග්ගහෙත්වා ච පන තස්ස සොමනුස්සුප්පාදනත්ථං සහස්සමත්තෙහි භික්ඛුසඞ්ඝෙහි සද්ධිං පරිභුඤ්ජි, තදවසෙසං අනෙකසහස්සභික්ඛූ පරිභුඤ්ජිංසු. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුගතීසුයෙව සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das mit den Worten „Suvaṇṇavaṇṇo sambuddho“ beginnende Werk ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Pāyasadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, indem er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die als unterstützende Bedingungen für das Freisein vom Kreislauf der Wiedergeburten dienten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer wohlhabenden Familie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte und das Hausleben führte, war er mit Reichtümern wie Elefanten, Pferden, Schätzen, Getreide und den sieben Juwelen gesegnet. Er besaß tiefes Vertrauen, glaubte an das Gesetz von Kamma und dessen Wirkung, ließ etwa tausend goldene Schalen anfertigen, füllte diese mit tausend Portionen köstlichem Milchreis, ließ sie alle tragen und begab sich zum Simbalī-Wald. Zu jener Zeit sandte der erhabene Vipassī sechsfarbige Lichtstrahlen aus, erschuf einen Wandelpfad am Himmel und wandelte darauf auf und ab. Als der Kaufmann dieses Wunder sah, war er überaus erfreut, stellte die Schalen nieder, erwies ihm Ehrfurcht und bat den Erhabenen, die Gabe anzunehmen. Aus Mitgefühl nahm der Erhabene sie an. Und um in ihm noch größere Freude zu wecken, speiste er davon gemeinsam mit einer Gemeinschaft von etwa tausend Mönchen. Den Rest verzehrten viele tausend andere Mönche. Durch diese heilsame Tat wanderte er fortan nur in glücklichen Daseinsbereichen umher, wurde in dieser jetzigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren, erreichte das Alter der Verständigkeit, fasste tiefes Vertrauen, trat in den Orden ein und wurde schon bald ein Arahant.

26. සො අපරභාගෙ අත්තනො කුසලං පච්චවෙක්ඛමානො තං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණො සම්බුද්ධොතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තමෙව.

26. Als er später sein eigenes heilsames Kamma betrachtete, erinnerte er sich daran, und von Freude erfüllt sprach er, um das Apadāna seiner früheren Taten zu offenbaren, die Verse, die mit „Suvaṇṇavaṇṇo sambuddho“ beginnen. Dies ist bereits wie oben dargelegt zu verstehen.

28. චඞ්කමං සුසමාරූළ්හොති චදිනන්තො පදවික්ඛෙපං කරොන්තො කමති ගච්ඡතීති චඞ්කමං, චඞ්කමස්ස පදවික්ඛෙපස්ස ආධාරභූතපථවිපදෙසො චඞ්කමං නාමාති අත්ථො, එතං චඞ්කමංසු විසෙසෙන ආරූළ්හොති සම්බන්ධො. අම්බරෙ අනිලායනෙති වරීයති ඡාදියති අනෙනාති වරං, න බරන්ති අම්බරං, සෙතවත්ථසදිසං ආකාසන්ති අත්ථො. නත්ථි නිලීයනං ගොපනං එත්ථාති අනිලං, ආ සමන්තතො යන්ති ගච්ඡන්ති අනෙන ඉද්ධිමන්තොති ආයනං, අනිලඤ්ච තං ආයනඤ්චෙති අනිලායනං, තස්මිං අම්බරෙ අනිලායනෙ චඞ්කමං මාපයින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

28. Bezüglich der Worte „caṅkamaṃ susamārūḷho“: Ein Wandelpfad (caṅkama) wird so genannt, weil man dort hin- und hergeht und Schritte macht. Das bedeutet, dass der Wandelpfad der Bodenbereich ist, der als Stütze für das Gehen und das Machen von Schritten dient. Die Verbindung der Wörter lautet: „Er betrat diesen Wandelpfad auf ganz besondere Weise.“ Zu den Worten „ambare anilāyane“: „Vara“ bedeutet das, womit etwas bedeckt oder verhüllt wird. „Ambara“ bezeichnet den wolkenlosen, weiten Himmel, der einem weißen Gewand gleicht. Da es dort keinen Ort zum Verstecken oder Verbergen gibt, heißt es „anila“ (offen, ungeschützt). „Āyana“ bezeichnet den Luftraum, durch den jene, die über übernatürliche Kräfte (Iddhi) verfügen, allseitig reisen. „Anilāyana“ bedeutet also der freie Luftraum ohne Hindernisse oder Verstecke. Die Bedeutung ist demnach: „Er erschuf einen Wandelpfad im weiten Himmel, im freien Luftraum.“ Alles Übrige ist überall in seiner Bedeutung leicht verständlich.

පායසදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Pāyasadāyaka ist abgeschlossen.

4. ගන්ධොදකියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Gandhodakiya

නිසජ්ජ පාසාදවරෙතිආදිකං ආයස්මතො ගන්ධොදකියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ නිබ්බානූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සීභගවතො කාලෙ සෙට්ඨිකුලෙ නිබ්බත්තො [Pg.140] විඤ්ඤුතං පත්වා මහද්ධනො මහාභොගො දිබ්බසුඛමනුභවන්තො විය මනුස්සසුඛමනුභවන්තො එකස්මිං දිවසෙ පාසාදවරෙ නිසින්නො හොති. තදා භගවා සුවණ්ණමහාමෙරු විය වීථියා විචරති, තං විචරමානං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො ගන්ත්වා වන්දිත්වා සුගන්ධොදකෙන භගවන්තං ඔසිඤ්චමානො පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසෙන අනල්ලීනො සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das mit den Worten „Nisajja pāsādavare“ beginnende Werk ist das Apadāna des ehrwürdigen Theras Gandhodakiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, indem er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die als unterstützende Bedingungen für das Erreichen des Nibbāna dienten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer wohlhabenden Kaufmannsfamilie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, war er im Besitz großen Reichtums und erlesener Genüsse und erfreute sich des menschlichen Glücks, gleichsam als wäre es göttliches Glück. Eines Tages saß er auf seinem prächtigen Palast. Zu dieser Zeit wandelte der Erhabene die Straße entlang, majestätisch wie der goldene Berg Meru. Als er den Erhabenen so wandeln sah, war sein Geist von Vertrauen erfüllt; er ging hin, erwies ihm Ehrfurcht und verehrte den Erhabenen, indem er ihn mit duftendem Wasser übergoss. Durch diese heilsame Tat wanderte er durch die Welten der Götter und Menschen, wurde in dieser jetzigen Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren, erreichte das Alter der Verständigkeit, blieb unberührt vom Hausleben, trat in der Gegenwart des Meisters in den Orden ein, nahm ein Meditationsobjekt (Kammaṭṭhāna) an, entfaltete die Einsicht (Vipassanā) und wurde schon bald ein Arahant.

35. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිසජ්ජ පාසාදවරෙතිආදිමාහ. තත්ථ පාසාදොති පසාදං සොමනස්සං ජනෙති උප්පාදෙතීති පාසාදො, මාලාකම්මචිත්තකම්මසුවණ්ණකම්මාද්‍යනෙකවිචිත්තං දිස්වා තත්ථ පවිට්ඨානං ජනානං පසාදං ජනයතීති අත්ථො. පාසාදො ච සො පත්ථෙතබ්බට්ඨෙන වරො චාති පාසාදවරො, තස්මිං පාසාදවරෙ නිසජ්ජ නිසීදිත්වා විපස්සිං ජිනවරං අද්දසන්ති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

35. Als er sich später an sein früheres heilsames Kamma erinnerte, hat sich in ihm große Freude entfaltet, und um das Apadāna seiner früheren Taten zu verkünden, sprach er die Verse, die mit „Nisajja pāsādavare“ beginnen. Darin bedeutet das Wort „pāsāda“ (Palast) das, was Heiterkeit (pasāda) und Freude (somanassa) erzeugt. Es bedeutet, dass der Anblick der vielfältigen Verzierungen wie Blumenmuster, bunte Malereien und Goldarbeiten bei den Menschen, die diesen Palast betreten, Freude und Heiterkeit hervorruft. Der Palast ist „vara“ (herrlich/edel), weil er in jeder Hinsicht erstrebenswert ist; daher sagt man „pāsādavara“ (prächtiger Palast). Die Verbindung lautet: „Auf diesem prächtigen Palast sitzend (nisajja / nisīditvā), erblickte ich Vipassī, den edlen Sieger (jinavara).“ Alles Übrige ist an allen Stellen in seiner Bedeutung leicht verständlich.

ගන්ධොදකියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Gandhodakiya ist abgeschlossen.

5. සම්මුඛාථවිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sammukhāthavika

ජායමානෙ විපස්සිම්හීතිආදිකං ආයස්මතො සම්මුඛාථවිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො සත්තවස්සිකකාලෙයෙව සකසිප්පෙ නිප්ඵත්තිං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො විපස්සිම්හි බොධිසත්තෙ උප්පන්නෙ සබ්බබුද්ධානං ලක්ඛණානි වෙදත්තයෙ දිස්සමානානි තානි රාජප්පමුඛස්ස ජනකායස්ස විපස්සීබොධිසත්තස්ස ලක්ඛණඤ්ච බුද්ධභාවඤ්ච බ්‍යාකරිත්වා ජනානං මානසං නිබ්බාපෙසි, අනෙකානි ච ථුතිවචනානි නිවෙදෙසි. සො තෙන කුසලකම්මෙන ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි. කතකුසලනාමෙන සම්මුඛාථවිකත්ථෙරොති පාකටො.

Das Apadāna, das mit „Jāyamāne vipassimhi“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Sammukhāthavika. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Handlungen anhäufte, die als unterstützende Bedingungen für das Freiseinen vom Daseinskreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Schon im Alter von sieben Jahren erlangte er vollkommene Meisterschaft in seinen Wissenschaften. Als er herangewachsen war, einen Hausstand gegründet hatte und darin lebte, wurde der Bodhisatta Vipassī geboren. Da erklärte er der Volksmenge, an deren Spitze der König stand, jene in den drei Veden beschriebenen Merkmale aller Buddhas, deutete die körperlichen Merkmale des Bodhisatta Vipassī sowie dessen zukünftige Buddhaschaft, beruhigte so den Geist der Menschen und sprach zahlreiche Lobesworte aus. Durch diese heilsame Tat genoss er den sechsfachen Wohlstand in den Himmelswelten des Sinnesbereiches und den Wohlstand eines Weltenherrschers unter den Menschen. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren, gelangte zur Unterscheidungskraft, fasste Vertrauen, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant. Aufgrund des Namens seiner vollbrachten heilsamen Tat wurde er als der Thera Sammukhāthavika bekannt.

41. සො [Pg.141] අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ජායමානෙ විපස්සිම්හීතිආදිමාහ. විපස්සිම්හි සම්මාසම්බුද්ධෙ ජායමානෙ උප්පජ්ජමානෙ මාතුකුච්ඡිතො නික්ඛන්තෙ අහං පාතුභූතං නිමිත්තං කාරණං බුද්ධභාවස්ස හෙතුං බ්‍යාකරිං කථෙසිං, අනෙකානි අච්ඡරියානි පාකටානි අකාසින්ති අත්ථො. සෙසං වුත්තනයානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

41. Als er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Lebenswirken zu verkünden, die Strophe, die mit „Jāyamāne vipassimhi“ beginnt. Die Bedeutung ist: Als der vollkommen erleuchtete Vipassī geboren wurde – d. h. als er aus dem Mutterleib heraustrat –, habe ich das erschienene Zeichen, die Ursache und den Grund für seine Buddhaschaft erklärt und verkündet und habe zahlreiche Wunder offenkundig gemacht. Der Rest ist in der bereits dargelegten Weise leicht verständlich.

සම්මුඛාථවිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sammukhāthavika ist abgeschlossen.

6. කුසුමාසනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kusumāsaniya

නගරෙ ධඤ්ඤවතියාතිආදිකං ආයස්මතො කුසුමාසනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො මහද්ධනො මහාභොගො තිණ්ණං වෙදානං පාරං ගතො බ්‍රාහ්මණසිප්පෙසු කොටිප්පත්තො සකපරසමයකුසලො මාතාපිතරො පූජෙතුකාමො පඤ්ච උප්පලකලාපෙ අත්තනො සමීපෙ ඨපෙත්වා නිසින්නො භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතං විපස්සිං භගවන්තං ආගච්ඡන්තං දිස්වා නීලපීතාදිඝනබුද්ධරස්මියො ච දිස්වා පසන්නමානසො ආසනං පඤ්ඤාපෙත්වා තත්ථ තානි පුප්ඵානි සන්ථරිත්වා භගවන්තං තත්ථ නිසීදාපෙත්වා සකඝරෙ මාතු අත්ථාය පටියත්තානි සබ්බානි ඛාදනීයභොජනීයානි ගහෙත්වා සපරිවාරං භගවන්තං සහත්ථෙන සන්තප්පෙන්තො භොජෙසි. භොජනාවසානෙ එකං උප්පලහත්ථං අදාසි. තෙන සොමනස්සජාතො පත්ථනං අකාසි. භගවාපි අනුමොදනං කත්වා පකාමි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු ද්වෙ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො භොගයසෙහි වඩ්ඪිතො කාමෙසු ආදීනවං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, das mit „Nagare dhaññavatiyā“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Kusumāsaniya. Auch dieser hatte unter früheren edlen Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Handlungen anhäufte, die als unterstützende Bedingungen für das Freiseinen vom Daseinskreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Er wuchs heran, besaß großen Reichtum sowie reichlich Genussmittel, drang zum anderen Ufer der drei Veden vor, erreichte den Gipfel der brahmanischen Wissenschaften und war in den eigenen wie auch in fremden Lehren wohlbewandert. In dem Wunsch, seine Eltern zu ehren, saß er einst da und hatte pfünf Bündel blauer Lotusblumen neben sich gelegt. Als er den erhabenen Vipassī, umgeben von der Mönchsgemeinde, herannahen sah und zudem die dichten blauen, gelben und andersfarbigen Buddha-Lichtstrahlen erblickte, wurde sein Geist von tiefem Vertrauen erfüllt. Er ließ einen Sitz herrichten, breitete jene Blumen darauf aus, bat den Erhabenen, darauf Platz zu nehmen, nahm alle festen und weichen Speisen, die in seinem Haus für seine Mutter zubereitet worden waren, und bewirtete und sättigte den Erhabenen samt dessen Gefolge eigenhändig. Am Ende des Mahles überreichte er ihm einen Strauß blauer Lotusblumen. Von Freude erfüllt, legte er aufgrund dieses Geschenks ein feierliches Gelübde ab. Auch der Erhabene sprach die Worte des Dankes und zog weiter. Durch dieses Verdienst genoss jener den zweifachen Wohlstand unter Göttern und Menschen. In dieser Buddha-Epoche wurde er in Sāvatthī in einer überaus wohlhabenden Familie geboren. Er gelangte zur Jahre der Vernunft, wuchs inmitten von Wohlstand und Ansehen auf, erkannte das Elend in den Sinnengenüssen, verließ das Hausleben, um das Ordensleben aufzunehmen, und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant.

65. සො අපරභාගෙ පුබ්බෙ කතකුසලං පුබ්බෙනිවාසඤාණෙන සරිත්වා සොමනස්සප්පත්තො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නගරෙ ධඤ්ඤවතියාතිආදිමාහ. ධඤ්ඤානං පුඤ්ඤවන්තානං ඛත්තියබ්‍රාහ්මණගහපතිමහාසාලානං අනෙකෙසං කුලානං ආකරත්තා ධඤ්ඤවතී, අථ වා මුත්තාමණිආදිසත්තරතනානං [Pg.142] සත්තවිධධඤ්ඤානං උපභොගපරිභොගානං ආකරත්තා ධඤ්ඤවතී, අථ වා ධඤ්ඤානං බුද්ධපච්චෙකබුද්ධඛීණාසවානං වසනට්ඨානං ආරාමවිහාරාදීනං ආකරත්තා ධඤ්ඤවතී, තස්සා ධඤ්ඤවතියා. නගරන්ති පත්ථෙන්ති එත්ථ උපභොගපරිභොගත්ථිකා ජනාති නගරං, න ගච්ඡතීති වා නගං, රාජයුවරාජමහාමත්තාදීනං වසනට්ඨානං. නගං රාති ආදදාති ගණ්හාතීති නගරං, රාජාදීනං වසනට්ඨානසමූහභූතං පාකාරපරිඛාදීහි පරික්ඛිත්තං පරිච්ඡින්නට්ඨානං නගරං නාමාති අත්ථො. නගරෙ යදා අහං විපස්සිස්ස භගවතො සන්තිකෙ බ්‍යාකරණං අලභිං, තදා තස්මිං ධඤ්ඤවතියා නගරෙ බ්‍රාහ්මණො අහොසින්ති සම්බන්ධො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

65. Später erinnerte er sich durch das Wissen um frühere Existenzen an das ehemals vollbrachte Heilsame, gelangte zu großer Freude und sprach, um sein früheres Lebenswirken zu verkünden, die Worte, die mit „Nagare dhaññavatiyā“ beginnen. [Erklärung zu Dhaññavatī:] Sie wird „Dhaññavatī“ (die Reiche) genannt, weil sie eine Quelle (ākara) für wohlhabende, verdienstvolle Angehörige aus den Familien der Khattiyas, Brahmanen und reichen Hausväter sowie für zahlreiche andere Sippen war. Oder aber: Sie heißt Dhaññavatī, weil sie eine Quelle von den sieben Arten von Schätzen wie Perlen und Juwelen, von sieben Arten von Getreide sowie von allerlei Gebrauchs- und Konsumgütern ist. Oder aber: Sie heißt Dhaññavatī, weil sie eine Quelle für Parks, Klöster und andere Wohnstätten der gesegneten Buddhas, Paccekabuddhas und triebversiegten Arahants ist; [die Rede ist also] von jener Stadt Dhaññavatī. [Erklärung zu Nagara:] Die Menschen, die nach Gebrauchs- und Konsumgütern begehren, ersehnen (patthenti) diesen Ort, darum heißt er „Nagara“ (Stadt). Oder: Es bewegt sich nicht (na gacchati), darum wird es „Naga“ genannt, welches der Wohnort von Königen, Thronfolgern, hohen Ministern und anderen ist. Weil es diesen Wohnsitz (naga) in sich aufnimmt (rati) und umfasst, heißt es „Nagara“. Die Bedeutung ist: Ein abgegrenzter Ort, der eine Ansammlung von Wohnstätten für Könige und andere bildet und mit Mauern, Gräben usw. umgeben ist, wird „Nagara“ (Stadt) genannt. Die syntaktische Verknüpfung lautet: „Als ich in jener Stadt Dhaññavatī in der Gegenwart des erhabenen Vipassī die Prophezeiung erhielt, da war ich dort ein Brahmane.“ Der Rest ist in jeder Hinsicht völlig klar.

කුසුමාසනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kusumāsaniya ist abgeschlossen.

7. ඵලදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Phaladāyaka

අජ්ඣායකො මන්තධරොතිආදිකං ආයස්මතො ඵලදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා වෙදත්තයාදිසකසිප්පෙසු පාරප්පත්තො අනෙකෙසං බ්‍රාහ්මණසහස්සානිං පාමොක්ඛො ආචරියො සකසිප්පානං පරියොසානං අදිස්වා තත්ථ ච සාරං අපස්සන්තො ඝරාවාසං පහාය ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තස්ස අවිදූරෙ අස්සමං කාරෙත්වා සහ සිස්සෙහි වාසං කප්පෙසි, තස්මිං සමයෙ පදුමුත්තරො භගවා භික්ඛාය චරමානො තස්සානුකම්පාය තං පදෙසං සම්පාපුණි. තාපසො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො අත්තනො අත්ථාය පුටකෙ නික්ඛිපිත්වා රුක්ඛග්ගෙ ලග්ගිතානි මධුරානි පදුමඵලානි මධුනා සහ අදාසි. භගවා තස්ස සොමනස්සුප්පාදනත්ථං පස්සන්තස්සෙව පරිභුඤ්ජිත්වා ආකාසෙ ඨිතො ඵලදානානිසංසං කථෙත්වා පක්කාමි.

Das Apadāna, das mit „Ajjhāyako mantadharo“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thera Phaladāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht, indem er in vielen Existenzen heilsame Handlungen anhäufte, die als unterstützende Bedingungen für das Freiseinen vom Daseinskreislauf dienten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er heranwuchs, erlangte er vollkommene Meisterschaft in den drei Veden und in seinen sonstigen Wissenschaften und wurde ein führender Lehrer für viele tausende Brahmanen. Da er jedoch kein Ende seiner Wissenschaften sah und keinen wahren Wesenskern darin erblickte, verließ er das Hausleben, nahm die Lebensweise eines einsiedlerischen Sehers an, ließ unweit des Himavanta-Gebirges eine Einsiedelei errichten und schlug dort zusammen mit seinen Schülern seinen Wohnsitz auf. Zu jener Zeit wanderte der erhabene Padumuttara auf Almosengang umher und erreichte aus Mitgefühl mit ihm jene Gegend. Als der Einsiedler den Erhabenen erblickte, wurde sein Geist von tiefem Vertrauen erfüllt. Er nahm süße Lotusfrüchte, die er für den eigenen Bedarf gesammelt und in einer Blatttasche an den Wipfeln der Bäume aufgehängt hatte, und dargebracht sie ihm zusammen mit Honig. Um in dem Einsiedler Freude zu erwecken, genoss der Erhabene diese vor dessen Augen, verweilte in der Luft stehend, verkündete den Segen der Gabe von Früchten und zog weiter.

75. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්තවස්සිකොයෙව අරහත්තං පත්වා පුබ්බෙ කතකුසලකම්මං [Pg.143] සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අජ්ඣායකො මන්තධරොතිආදිමාහ. තත්ථ අජ්ඣෙති චින්තෙතීති අජ්ඣායි, අජ්ඣායියෙව අජ්ඣායකො. එත්ථ හි අකාරො ‘‘පටිසෙධෙ වුද්ධිතබ්භාවෙ…පෙ… අකාරො විරහප්පකෙ’’ති එවං වුත්තෙසු දසසු අත්ථෙසු තබ්භාවෙ වත්තති. සිස්සානං සවනධාරණාදිවසෙන හිතං අජ්ඣෙති චින්තෙති සජ්ඣායං කරොතීති අජ්ඣායකො, චින්තකොති අත්ථො. ආචරියස්ස සන්තිකෙ උග්ගහිතං සබ්බං මන්තං මනෙන ධාරෙති පවත්තෙතීති මන්තධරො. තිණ්ණං වෙදාන පාරගූති වෙදං වුච්චති ඤාණං, වෙදෙන වෙදිතබ්බා බුජ්ඣිතබ්බාති වෙදා, ඉරුවෙදයජුවෙදසාමවෙදසඞ්ඛාතා තයො ගන්ථා, තෙසං වෙදානං පාරං පරියොසානං කොටිං ගතො පත්තොති පාරගූ. සෙසං පාකටමෙවාති

75. Durch dieses Verdienst wanderte jener Asket unter Göttern und Menschen, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Ära in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren. Im Alter von nur sieben Jahren erlangte er die Arhatschaft, erinnerte sich an seine in der Vergangenheit vollbrachten heilsamen Taten und sprach voller Freude, um sein früheres Lebenswerk (Apadāna) zu verkünden, die Strophe beginnend mit: "Ajjhāyako mantadharo...". Darin gilt: Wer nachdenkt (cinteti) und studiert (ajjheti), ist ein "ajjhāyi"; und eben jener "ajjhāyi" ist ein "ajjhāyako". Denn hier bezieht sich der Buchstabe "a" unter den zehn genannten Bedeutungen wie "Verneinung" (paṭisedha), "Wachstum" (vuddhi), "Zustand" (tabbhāva) etc. auf den Zustand (tabbhāva). Wer über das Wohl der Schüler durch das Hören, Bewahren usw. nachdenkt und reflektiert sowie die Rezitation (sajjhāya) pflegt, ist ein "ajjhāyako", was "Denker" (cintako) bedeutet. Wer alle Mantras, die er in der Gegenwart des Lehrers gelernt hat, im Geist bewahrt und anwendet, ist ein "mantadharo" (Bewahrer der Mantras). "Tiṇṇaṃ vedāna pāragū" (der das andere Ufer der drei Veden erreicht hat): Wissen (ñāṇa) wird "veda" genannt; das, was durch Wissen erkannt und begriffen werden muss, sind die Veden. Dies sind die drei Schriften namens Iruveda, Yajuveda und Sāmaveda. Wer an deren anderes Ufer, deren Ende, deren Höhepunkt gelangt ist, ist ein "pāragū" (Meister). Der Rest ist offensichtlich.

ඵලදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Phaladāyaka ist abgeschlossen.

8. ඤාණසඤ්ඤිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ñāṇasaññika

පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිකං ආයස්මතො ඤාණසඤ්ඤිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තස්මිං තස්මිං උප්පන්නුප්පන්නෙ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තස්ස අවිදූරෙ පබ්බතන්තරෙ පණ්ණසාලං කාරෙත්වා පඤ්චාභිඤ්ඤාඅට්ඨසමාපත්තියො නිබ්බත්තෙත්වා වසන්තො එකදිවසං පරිසුද්ධං පණ්ඩරං පුලිනතලං දිස්වා ‘‘ඊදිසා පරිසුද්ධා බුද්ධා, ඊදිසංව පරිසුද්ධං බුද්ධඤාණ’’න්ති බුද්ධඤ්ච තස්ස ඤාණඤ්ච අනුස්සරි ථොමෙසි ච.

Die Strophe beginnend mit "Pabbate himavantamhi" ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Ñāṇasaññika. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und häufte in den verschiedenen Existenzen, in denen er wiedergeboren wurde, Verdienste an, die eine Stütze für das Freisein vom Daseinskreislauf (vivaṭṭa) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, verließ er das Hausleben, ergriff das Hauslosenleben eines Asketen, ließ in einem Gebirgstal unweit des Himalajas eine Blätterhütte errichten, entfaltete die fünf höheren Geisteskräfte sowie die acht Vertiefungen und lebte dort. Eines Tages sah er eine völlig reine, weiße Sandfläche und dachte: "Ebenso rein sind die Buddhas, ebenso rein ist das Wissen des Buddha." So erinnerte er sich an den Buddha sowie an sein Wissen und lobpries sie.

84. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සාසනෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්තො පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤං අනුස්සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ‘‘පබ්බතෙ හිමවන්තම්හී’’තිආදිමාහ. පුලිනං සොභනං දිස්වාති පරිපුණ්ණකතං විය පුලාකාරෙන පරිසොධිතාකාරෙන පවත්තං ඨිතන්ති පුලිනං, සොභනං [Pg.144] වාලුකං දිස්වා සෙට්ඨං බුද්ධං අනුස්සරින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

84. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Ära in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er das Alter des Verstehens erreicht hatte, trat er in den Orden ein und erlangte nach kurzer Zeit die Arhatschaft. Er erinnerte sich an sein in der Vergangenheit vollbrachtes Verdienst und sprach voller Freude, um sein früheres Lebenswerk (Apadāna) zu verkünden, die Strophe beginnend mit "Pabbate himavantamhi". "Pulinaṃ sobhanaṃ disvā" (als ich den schönen Sand sah): "Pulina" (Sandbank) bezieht sich auf das, was wie vollkommen hergerichtet daliegt, sei es in Form einer weiten Anhäufung (pulākāra) oder in gereinigter Form (parisodhitākāra). Die Bedeutung ist: "Als ich den schönen Sand sah, erinnerte ich mich an den erhabenen Buddha". Der Rest ist leicht verständlich.

ඤාණසඤ්ඤිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Ñāṇasaññika ist abgeschlossen.

9. ගණ්ඨිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Gaṇṭhipupphiya

සුවණ්ණවණ්ණො සම්බුද්ධොතිආදිකං ආයස්මතො ගණ්ඨිපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු කතපුඤ්ඤසඤ්චයො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො උපභොගපරිභොගෙහි අනූනො එකදිවසං විපස්සිං භගවන්තං සගණං දිස්වා පසන්නමානසො ලාජාපඤ්චමෙහි පුප්ඵෙහි පූජෙසි. සො තෙනෙව චිත්තප්පසාදෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා අපරභාගෙ මනුස්සෙසු මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Die Strophe beginnend mit "Suvaṇṇavaṇṇo sambuddho" ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Gaṇṭhipupphiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in vielen Leben eine Fülle an Verdiensten angesammelt. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer Familie geboren, der es an inneren und äußeren Gebrauchsgütern nicht mangelte. Eines Tages sah er den erhabenen Vipassī mit seiner Jüngerschar und verehrte ihn mit gläubigem Herzen mit Blumen, unter denen gerösteter Reis an fünfter Stelle stand. Aufgrund dieser reinen Geisteszustandes verblieb er dort bis an sein Lebensende, wurde danach in der Götterwelt wiedergeboren und genoss himmlischen Wohlstand. Später genoss er unter den Menschen menschlichen Wohlstand, wurde in dieser Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren, trat voller Glauben in den Orden ein und erlangte nach kurzer Zeit die Arhatschaft.

91. සො එකදිවසං පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤං සරිත්වා සොමනස්සජාතො ‘‘ඉමිනා කුසලෙනාහං නිබ්බානං පත්තො’’ති පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවණ්ණවණ්ණො සම්බුද්ධොතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

91. Eines Tages erinnerte er sich an sein in der Vergangenheit vollbrachtes Verdienst und sprach voller Freude: "Durch dieses heilsame Verdienst habe ich das Nirwana erlangt." Um sein früheres Lebenswerk (Apadāna) zu verkünden, sprach er die Strophe beginnend mit "Suvaṇṇavaṇṇo sambuddho". All dies ist, da die Methode bereits oben dargelegt wurde, von leicht verständlicher Bedeutung.

ගණ්ඨිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Gaṇṭhipupphiya ist abgeschlossen.

10. පදුමපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Padumapūjaka

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො පදුමපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සකසිප්පෙ නිප්ඵත්තිං පත්වා තත්ථ සාරං අපස්සන්තො බුද්ධුප්පත්තිතො පුරෙතරං උප්පන්නත්තා ඔවාදානුසාසනං අලභිත්වා ඝරාවාසං පහාය ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තස්ස අවිදූරෙ ගොතමකං [Pg.145] නාම පබ්බතං නිස්සාය අස්සමං කාරෙත්වා පඤ්චාභිඤ්ඤා අට්ඨ සමාපත්තියො නිබ්බත්තෙත්වා ඣානසුඛෙනෙව විහාසි. තදා පදුමුත්තරො භගවා බුද්ධො හුත්වා සත්තෙ සංසාරතො උද්ධරන්තො තස්සානුකම්පාය හිමවන්තං අගමාසි. තාපසො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො සකසිස්සෙ සමානෙත්වා තෙහි පදුමපුප්ඵානි ආහරාපෙත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සද්ධො පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit "Himavantassa avidūre" ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Padumapūjaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in den verschiedenen Existenzen Verdienste angehäuft, die eine Stütze für das Freisein vom Daseinskreislauf (vivaṭṭa) darstellten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er das Alter des Verstehens erreicht und die Meisterschaft in den eigenen Künsten erlangt hatte, sah er darin keinen wahren Kern. Da er vor dem Auftreten des Buddha geboren war, erhielt er keine Unterweisung oder Führung. Er verließ das Hausleben, ergriff das Hauslosenleben eines Asketen, ließ unweit des Himalajas im Schutz eines Berges namens Gotamaka eine Einsiedelei errichten, entfaltete die fünf höheren Geisteskräfte sowie die acht Vertiefungen und verweilte im Glück der Vertiefung (jhānasukha). Damals war der erhabene Padumuttara als Buddha in der Welt erschienen, befreite die Wesen aus dem Daseinskreislauf und begab sich aus Mitgefühl mit jenem Asketen zum Himalaja. Als der Asket den Erhabenen sah, versammelte er mit gläubigem Herzen seine Schüler, ließ sie Lotusblüten herbeibringen und verehrte ihn damit. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen, genoss beide Arten von Wohlstand, wurde in dieser Buddha-Ära in einer angesehenen Familie in Sāvatthī geboren, trat gläubig und vertrauensvoll in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arhat.

97. සො අත්තනො පුඤ්ඤකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. ගොතමො නාම පබ්බතොති අනෙකෙසං යක්ඛදෙවතානං ආවාසභාවෙන අධිට්ඨානවසෙන ගොතමස්ස භවනත්තා ගොතමොති පාකටො අහොසි. පවත්තති තිට්ඨතීති පබ්බතො. නාගරුක්ඛෙහි සඤ්ඡන්නොති රුහති තිට්ඨතීති රුක්ඛො. අථ වා පථවිං ඛනන්තො උද්ධං රුහතීති රුක්ඛො, නානා අනෙකප්පකාරා චම්පකකප්පූරනාගඅගරුචන්දනාදයො රුක්ඛාති නානාරුක්ඛා, තෙහි නානාරුක්ඛෙහි සඤ්ඡන්නො පරිකිණ්ණො ගොතමො පබ්බතොති සම්බන්ධො. මහාභූතගණාලයොති භවන්ති ජායන්ති උප්පජ්ජන්ති වඩ්ඪන්ති චාති භූතා, මහන්තා ච තෙ භූතා චාති මහාභූතා, මහාභූතානං ගණො සමූහොති මහාභූතගණො, මහාභූතගණස්ස ආලයො පතිට්ඨාති මහාභූතගණාලයො.

97. Er erinnerte sich an seine eigene verdienstvolle Tat und sprach voller Freude, um sein früheres Lebenswerk (Apadāna) zu verkünden, die Strophe beginnend mit "Himavantassa avidūre". "Gotamo nāma pabbato" (der Berg namens Gotama): Da er die Wohnstätte (āvāsa) von zahlreichen Yakkhas und Gottheiten war und aufgrund seiner Bestimmung die Wohnstätte (bhavana) des Gotama-Yakkha war, wurde er als "Gotama" bekannt. "Pabbato" (Berg) bedeutet das, was sich erhebt und feststeht. "Nāgarukkhehi sañchanno" (bedeckt mit Eisenholzbäumen): Was wächst und feststeht, ist ein "rukkho" (Baum). Oder: Was die Erde durchbricht und nach oben wächst, ist ein "rukkho". Verschiedene, vielfältige Bäume wie Champaka, Kampfer, Nāga (Eisenholz), Agaru (Adlerholz) und Sandelholz sind "nānārukkhā" (verschiedene Bäume). Die syntaktische Verbindung ist wie folgt herzustellen: Der Berg Gotama, der von diesen verschiedenen Bäumen bedeckt und umgeben ist. "Mahābhūtagaṇālayo" (die Zuflucht der Schar von Großwesen): "bhūtā" (Wesen) sind jene, die entstehen, geboren werden, erscheinen und wachsen. Da sie groß (mahantā) und Wesen (bhūtā) sind, werden sie "mahābhūtā" genannt. Die Schar oder Menge (samūha) dieser Großwesen ist ein "mahābhūtagaṇo". Der Zufluchtsort oder die Stütze dieser Schar von Großwesen ist ein "mahābhūtagaṇālayo" (die Zuflucht der Schar von Großwesen).

98. වෙමජ්ඣම්හි ච තස්සාසීති තස්ස ගොතමස්ස පබ්බතස්ස වෙමජ්ඣෙ අබ්භන්තරෙ අස්සමො අභිනිම්මිතො නිප්ඵාදිතො කතොති අත්ථො. සෙසං උත්තානමෙවාති.

98. Die Passage „Vemajjhamhi ca tassā“ bedeutet: In der Mitte, im Inneren jenes Berges des Gotama, wurde eine Einsiedelei erschaffen, errichtet, erbaut. Das Übrige ist leicht verständlich.

පදුමපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Padumapūjaka ist abgeschlossen.

තෙරසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des dreizehnten Kapitels ist abgeschlossen.

14. සොභිතවග්ගො

14. Das Sobhita-Kapitel

1. සොභිතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sobhita

පදුමුත්තරො [Pg.146] නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො සොභිතත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා එකදිවසං සත්ථාරා ධම්මෙ දෙසියමානෙ සොමනස්සෙන පසන්නමානසො නානප්පකාරෙහි ථොමෙසි. සො තෙනෙව සොමනස්සෙන කාලං කත්වා දෙවෙසු නිබ්බත්තො තත්ථ දිබ්බසුඛං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච මනුස්සසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්තවස්සිකොව පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව ඡළභිඤ්ඤො අරහා අහොසි.

Die Passage „Padumuttaro nāma jino“ („Ein Sieger namens Padumuttara“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Sobhita. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, gründete er einen Hausstand. Als der Meister eines Tages die Lehre verkündete, war er von Freude erfüllt und pries ihn mit gläubigem Geist auf vielfältige Weise. Er starb mit eben dieser Freude, wurde in der Götterwelt wiedergeboren, genoss dort göttliches Glück, genoss auch unter den Menschen menschliches Glück, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie in Sāvatthī geboren, wurde im Alter von nur sieben Jahren ordiniert und wurde bald darauf ein Arahant mit den sechs höheren Geisteskräften.

1. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

1. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Verhalten und sprach die Worte: „Padumuttaro nāma jino“ und so weiter. All dies ist aufgrund der bereits zuvor erklärten Weise leicht zu verstehen.

සොභිතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sobhita ist abgeschlossen.

2. සුදස්සනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sudassana

විත්ථතාය නදීතීරෙතිආදිකං ආයස්මතො සුදස්සනත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ කතපුඤ්ඤූපචයො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො විත්ථතාය නාම ගඞ්ගාය සමීපෙ පිලක්ඛුඵලිතං පරියෙසන්තො තස්සා තීරෙ නිසින්නං ජලමානඅග්ගිසිඛං ඉව සිඛිං සම්මාසම්බුද්ධං දිස්වා පසන්නමානසො කෙතකීපුප්ඵං වණ්ටෙනෙව ඡින්දිත්වා පූජෙන්තො එවමාහ – ‘‘භන්තෙ, යෙන ඤාණෙන ත්වං එවං මහානුභාවො සබ්බඤ්ඤුබුද්ධො ජාතො, තං ඤාණං අහං පූජෙමී’’ති. අථ භගවා අනුමොදනමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු ජාතො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Passage „Vitthatāya nadītīre“ („Am Ufer des Flusses Vitthatā“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Sudassana. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste ansammelte, wurde er zur Zeit des erhabenen Sikhi in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand. Während er in der Nähe des Flusses Ganges namens Vitthatā nach Früchten des Pilakkhu-Baumes suchte, sah er den vollkommen Erleuchteten Sikhi am Ufer sitzen, der wie eine lodernde Flamme strahlte. Mit gläubigem Geist schnitt er eine Ketakī-Blüte mitsamt ihrem Stiel ab, verehrte ihn damit und sprach: „Herr, durch welche Erkenntnis bist du so machtvoll geworden und als allwissender Buddha erschienen, diese Erkenntnis verehre ich.“ Daraufhin vollzog der Erhabene die Segnung. Durch dieses Verdienst wurde er unter Göttern und Menschen geboren, genoss beide Arten von Wohlstand, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie geboren, fasste Vertrauen zum Meister, wurde ordiniert und wurde bald darauf ein Arahant.

10. [Pg.147] සො අත්තනො කතකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විත්ථතාය නදීතීරෙතිආදිමාහ. තත්ථ විත්ථතායාති විත්ථරති පත්ථරති විත්ථිණ්ණා හොතීති විත්ථතා, නදන්ති සද්දං කරොන්ති ඉතා ගතා පවත්තාති නදී, නදිං තරන්තා එතං පත්වා තිණ්ණා නාම හොන්තීති තීරං, තස්සා විත්ථතාය නදියා තීරෙ තීරසමීපෙති අත්ථො. කෙතකිං පුප්ඵිතං දිස්වාති කුච්ඡිතාකාරෙන ගණ්හන්තානං හත්ථං කණ්ඩකො ඡින්දති විජ්ඣතීති කෙතං, කෙතස්ස එසා කෙතකීපුප්ඵං, තං දිස්වා වණ්ටං ඡින්දිත්වාති සම්බන්ධො.

10. Er erinnerte sich an sein vollbrachtes heilsames Werk, und von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Verhalten und sprach die Worte: „Vitthatāya nadītīre“ und so weiter. Darin bedeutet „vitthatāya“: sie dehnt sich aus, breitet sich aus, ist breit, daher „vitthatā“ (die Ausgedehnte). „nadanti“ (sie rauschen): sie machen ein Geräusch, fließen dahin, daher „nadī“ (Fluss). Diejenigen, die den Fluss überqueren, erreichen dies und werden „tiṇṇā“ (Hinübergegangene) genannt, daher „tīraṃ“ (Ufer). „vitthatāya nadītīre“ bedeutet: am Ufer jenes Flusses Vitthatā, nahe dem Ufer. Bezüglich „Ketakiṃ pupphitaṃ disvā“: für diejenigen, die sie auf unsachgemäße Weise ergreifen, schneidet oder sticht der Dorn in die Hand; was zu diesem Keta-Dornstrauch gehört, ist die Ketakī-Blüte. Die Verknüpfung lautet: „Als er sie sah, schnitt er den Stiel ab“.

11. සිඛිනො ලොකබන්ධුනොති සිඛී වුච්චති අග්ගි, සිඛීසදිසා නීලපීතාදිභෙදා ජලමානා ඡබ්බණ්ණඝනරංසියො යස්ස සො සිඛී, ලොකස්ස සකලලොකත්තයස්ස බන්ධු ඤාතකොති ලොකබන්ධු, තස්ස සිඛිනො ලොකබන්ධුනො කෙතකීපුප්ඵං වණ්ටෙ ඡින්දිත්වා පූජෙසින්ති සම්බන්ධො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

11. Bezüglich „Sikhino lokabandhuno“: Als „Sikhī“ wird das Feuer bezeichnet; derjenige, der wie das Feuer leuchtende, sechsfarbige, dichte Strahlen in den Farben Blau, Gelb und so weiter besitzt, ist „Sikhī“. Der Freund und Verwandte der gesamten drei Welten ist „lokabandhu“ (Weltfreund). Die Verknüpfung lautet: „Ich schnitt die Ketakī-Blüte am Stiel ab und verehrte jenen Sikhi, den Freund der Welt.“ Das Übrige hat eine leicht verständliche Bedeutung.

සුදස්සනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sudassana ist abgeschlossen.

3. චන්දනපූජනකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Candanapūjanaka

චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිකං ආයස්මතො චන්දනපූජනකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තෙ චන්දභාගානදියා සමීපෙ කින්නරයොනියං නිබ්බත්තො පුප්ඵභක්ඛො පුප්ඵනිවසනො චන්දනඅගරුආදීසු ගන්ධවිභූසිතො හිමවන්තෙ භුම්මදෙවතා විය උය්‍යානකීළජලකීළාදිඅනෙකසුඛං අනුභවන්තො වාසං කප්පෙසි. තදා අත්ථදස්සී භගවා තස්සානුකම්පාය හිමවන්තං ගන්ත්වා ආකාසතො ඔරුය්හ සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤාපෙත්වා නිසීදි. සො කින්නරො තං භගවන්තං විජ්ජොතමානං තත්ථ නිසින්නං දිස්වා පසන්නමානසො සුගන්ධචන්දනෙන පූජෙසි. තස්ස භගවා අනුමොදනං අකාසි.

Die Passage „Candabhāgānadītīre“ („Am Ufer des Flusses Candabhāgā“) und so weiter ist die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Candanapūjanaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī im Himavanta-Gebirge in der Nähe des Flusses Candabhāgā im Schoße der Kinnaras geboren. Er ernährte sich von Blüten, kleidete sich in Blüten, war mit dem Duft von Sandelholz, Adlerholz und so weiter geschmückt und verbrachte sein Leben im Himavanta-Gebirge wie eine Erdgöttin, indem er vielfältiges Glück wie Gartenspiele, Wasserspiele und so weiter genoss. Damals ging der erhabene Atthadassī aus Mitgefühl mit diesem Kinnara in das Himavanta-Gebirge, stieg vom Himmel herab, breitete seine doppelte Robe aus und setzte sich nieder. Jener Kinnara sah den Erhabenen dort strahlend sitzen, bekam einen gläubigen Geist und verehrte ihn mit wohlriechendem Sandelholz. Der Erhabene sprach daraufhin die Segnung.

17. සො තෙන පුඤ්ඤෙන තෙන සොමනස්සෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො අපරාපරං ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු චක්කවත්තිරජ්ජපදෙසරජ්ජසම්පත්තියො අනුභවිත්වා [Pg.148] ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිමාහ. තත්ථ චන්දං මනං රුචිං අජ්ඣාසයං ඤත්වා විය ජාතොති චන්දො. චන්දමණ්ඩලෙන පසන්නනිම්මලොදකෙන උභොසු පස්සෙසු මුත්තාදලසදිසසන්ථරධවලපුලිනතලෙන ච සමන්නාගතත්තා චන්දෙන භාගා සදිසාති චන්දභාගා, තස්සා චන්දභාගාය නදියා තීරෙ සමීපෙති අත්ථො. සෙසං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

17. Er verweilte durch dieses Verdienst und diese Freude bis zum Ende seiner Lebenszeit dort, schied von dort ab und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nacheinander genoss er die sechs Arten des Wohlstands der Sinnesphäre und unter den Menschen den Wohlstand einer Weltherrschaft sowie einer regionalen Königsherrschaft. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren, erreichte das Alter der Vernunft, wurde ordiniert, erlangte bald darauf die Arahantschaft, erinnerte sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Verhalten und sprach die Worte: „Candabhāgānadītīre“ und so weiter. Darin bedeutet „cando“: gleichsam als ob er das Begehren, den Geist, das Gefallen und die Absicht kennt, so entsteht er, daher „cando“. Weil er dem Mond gleicht – aufgrund des Mondkreises, des klaren und reinen Wassers sowie der weißen Sandflächen an beiden Ufern, die wie verstreute Perlenmuscheln glänzen –, wird er „Candabhāgā“ genannt. „tassā candabhāgāya nadiyā tīre“ bedeutet nahe dem Ufer. Alles Übrige ist aufgrund der bereits zuvor erklärten Weise leicht zu verstehen.

චන්දනපූජනකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Candanapūjanaka ist abgeschlossen.

අට්ඨමභාණවාරවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der achten Rezitationsportion ist abgeschlossen.

4. පුප්ඵච්ඡදනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pupphacchadaniya

සුනන්දො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො පුප්ඵච්ඡදනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සකසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො මහාභොගො මහායසො දානාභිරතො අහොසි. එකදිවසං සො ‘‘සකලජම්බුදීපෙ ඉමෙ යාචකා නාම ‘අහං දානං න ලද්ධොස්මී’ති වත්තුං මා ලභන්තූ’’ති මහාදානං සජ්ජෙසි. තදා පදුමුත්තරො භගවා සපරිවාරො ආකාසෙන ගච්ඡති. බ්‍රාහ්මණො තං දිස්වා පසන්නචිත්තො සකසිස්සෙ පක්කොසාපෙත්වා පුප්ඵානි ආහරාපෙත්වා ආකාසෙ උක්ඛිපිත්වා පූජෙසි. තානි සකලනගරං ඡාදෙත්වා සත්ත දිවසානි අට්ඨංසු.

Die mit „Sunando nāma nāmena“ beginnende Erzählung ist das Apadāna des ehrwürdigen Pupphacchadaniyatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht. Während er in vielen Existenzen heilsame Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Brahmanenfamilie geboren. Nachdem er heranwachsen war, erlangte er Meisterschaft in seinen Künsten; er war von großem Reichtum, genoss hohes Ansehen und war der Freigiebigkeit zugetan. Eines Tages veranstaltete er eine große Gabe, indem er dachte: „Möge im gesamten Jambudīpa niemand unter den Bettlern die Gelegenheit haben zu sagen: ‚Ich habe keine Gabe erhalten!‘“ Damals reiste der erhabene Padumuttara mit seinem Gefolge durch die Luft. Als der Brahmane ihn erblickte, war sein Geist von Vertrauen erfüllt; er ließ seine Schüler herbeirufen, Blumen herbeischaffen, warf diese in die Luft empor und verehrte ihn damit. Diese Blumen bedeckten die gesamte Stadt und blieben sieben Tage lang so bestehen.

26. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා ඛුරග්ගෙයෙව අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුනන්දො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

26. Nachdem er durch diese verdienstvolle Tat Glück unter Göttern und Menschen erfahren hatte, wurde er bei dem Erscheinen des jetzigen Buddha in einer angesehenen Familie in Sāvatthī geboren. Vom Glauben erfüllt trat er in den Orden ein und erlangte noch auf dem Schersessel die Arahatschaft. Als er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt und verkündete sein früheres Lebenswerk, indem er die Verse beginnend mit „Sunando nāma nāmena“ sprach. Dies ist aufgrund der zuvor dargelegten Weise leicht zu verstehen.

පුප්ඵච්ඡදනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadānas des Ehrwürdigen Pupphacchadaniya ist abgeschlossen.

5. රහොසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadānas des Ehrwürdigen Rahosaññaka

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං [Pg.149] ආයස්මතො රහොසඤ්ඤකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො එකස්මිං බුද්ධසුඤ්ඤකාලෙ මජ්ඣිමදෙසෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සකසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්වා තත්ථ සාරං අපස්සන්තො කෙවලං උදරං පූරෙත්වා කොධමදමානාදයො අකුසලෙයෙව දිස්වා ඝරාවාසං පහාය හිමවන්තං පවිසිත්වා ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා අනෙකතාපසසතපරිවාරො වසභපබ්බතසමීපෙ අස්සමං මාපෙත්වා තීණි වස්සසහස්සානි හිමවන්තෙයෙව වසමානො ‘‘අහං එත්තකානං සිස්සානං ආචරියොති සම්මතො ගරුට්ඨානියො ගරුකාතබ්බො වන්දනීයො, ආචරියො මෙ නත්ථී’’ති දොමනස්සප්පත්තො තෙ සබ්බෙ සිස්සෙ සන්නිපාතෙත්වා බුද්ධානං අභාවෙ නිබ්බානාධිගමාභාවං පකාසෙත්වා සයං එකකො රහො විවෙකට්ඨානෙව නිසින්නො බුද්ධස්ස සම්මුඛා නිසින්නො විය බුද්ධසඤ්ඤං මනසි කරිත්වා බුද්ධාරම්මණං පීතිං උප්පාදෙත්වා සාලායං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා නිසින්නො කාලං කත්වා බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්ති.

Die mit „Himavantassāvidūre“ beginnende Erzählung ist das Apadāna des ehrwürdigen Rahosaññakatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er in einer Ära ohne Buddhas im Mittelland in einer Brahmanenfamilie geboren. Nach dem Heranwachsen erlangte er Meisterschaft in seinen Künsten, sah darin jedoch keinen wahren Kern. Da er erkannte, dass dies nur den Magen füllte und unheilsame Zustände wie Zorn, Berauschung und Stolz hervorrief, verließ er das Hausleben, begab sich in den Himavanta und trat in das Einsiedlerleben ein. Umgeben von vielen Hunderten von Asketen errichtete er eine Einsiedelei in der Nähe des Vasabha-Berges und lebte dreitausend Jahre lang im Himavanta. Als er dachte: „Ich bin als Lehrer von so vielen Schülern anerkannt, respektiert, hochgeschätzt und verehrungswürdig, doch ich selbst habe keinen Lehrer“, wurde er von Niedergeschlagenheit ergriffen. Er versammelte all seine Schüler, legte ihnen dar, dass es in Abwesenheit von Buddhas kein Erlangen des Nibbānas gibt, und setzte sich selbst allein an einem verborgenen, einsamen Ort nieder. Als säße er direkt vor dem Buddha, rief er die Wahrnehmung des Buddha in seinem Geist hervor, erzeugte Verzückung mit dem Buddha als Objekt, setzte sich mit gekreuzten Beinen in der Halle nieder und verstarb, woraufhin er in der Brahma-Welt wiedergeboren wurde.

34. සො තත්ථ ඣානසුඛෙන චිරං වසිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො කාමෙසු අනල්ලීනො සත්තවස්සිකො පබ්බජිත්වා ඛුරග්ගෙයෙව අරහත්තං පත්වා ඡළභිඤ්ඤො හුත්වා පුබ්බෙනිවාසඤාණෙන අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. වසභො නාම පබ්බතොති හිමවන්තපබ්බතං විනා සෙසපබ්බතානං උච්චතරභාවෙන සෙට්ඨතරභාවෙන වසභොති සඞ්ඛං ගතො පබ්බතොති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

34. Nachdem er dort lange Zeit im Glück der Vertiefung verweilt hatte, wurde er zur Zeit der Entstehung dieses Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Ohne an den Sinnesfreuden zu haften, trat er im Alter von sieben Jahren in den Orden ein und erlangte noch auf dem Schersessel die Arahatschaft, woraufhin er mit den sechs höheren Geisteskräften ausgestattet war. Durch das Wissen um frühere Existenzen erinnerte er sich an seine eigene frühere Tat, wurde von tiefer Freude erfüllt und sprach, sein früheres Lebenswerk verkündend, die Verse beginnend mit „Himavantassāvidūre“. Mit den Worten „der Berg namens Vasabha“ ist ein Berg gemeint, der diesen Namen erhielt, weil er – abgesehen vom Himalaya-Gebirge – höher und edler als die übrigen Berge ist. Der Rest ist überall von offensichtlicher Bedeutung.

රහොසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadānas des Ehrwürdigen Rahosaññaka ist abgeschlossen.

6. චම්පකපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadānas des Ehrwürdigen Campakapupphiya

කණිකාරංව ජොතන්තන්තිආදිකං ආයස්මතො චම්පකපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො වෙස්සභුස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ [Pg.150] නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සකසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්වා තත්ථ සාරං අපස්සන්තො ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා වනන්තරෙ වසන්තො වෙස්සභුං භගවන්තං උද්දිස්ස සිස්සෙහි ආනීතෙහි චම්පකපුප්ඵෙහි පූජෙසි. භගවා අනුමොදනං අකාසි. සො තෙනෙව කුසලෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පාපුණිත්වා පුබ්බවාසනාබලෙන ඝරාවාසෙ අනල්ලීනො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die mit „Kaṇikāraṃva jotantaṃ“ beginnende Erzählung ist das Apadāna des ehrwürdigen Campakapupphiyatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vessabhū in einer Brahmanenfamilie geboren. Nach dem Heranwachsen erlangte er Meisterschaft in seinen Künsten, sah darin jedoch keinen wahren Kern. Er verließ das Hausleben, trat in das asketische Leben ein und lebte im Wald, wo er den erhabenen Vessabhū mit Champaka-Blumen verehrte, die seine Schüler herbeigebracht hatten. Der Erhabene sprach Worte des Dankes. Durch ebendiese heilsame Tat wanderte er durch die Welten der Götter und Menschen, erlebte beide Arten von Wohlstand und wurde zur Zeit dieses Buddhas in einer angesehenen Familie geboren. Als er verständig geworden war, war er aufgrund der Kraft seiner früheren Neigungen nicht an das Hausleben gebunden, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahat.

41. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බපුඤ්ඤකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො කණිකාරංව ජොතන්තන්තිආදිමාහ. තත්ථ කණිකාරන්ති සකලපත්තපලාසානි පරිභජ්ජ පාතෙත්වා පුප්ඵගහණසමයෙ කණ්ණිකාබද්ධො හුත්වා පුප්ඵමකුළානං ගහණතො කණ්ණිකාකාරෙන පකතොති කණිකාරො, ‘‘කණ්ණිකාරො’’ති වත්තබ්බෙ නිරුත්තිනයෙන එකස්ස පුබ්බ ණ-කාරස්ස ලොපං කත්වා ‘‘කණිකාර’’න්ති වුත්තන්ති දට්ඨබ්බං. තං පුප්ඵිතං කණිකාරරුක්ඛං ඉව ජොතන්තං බුද්ධං අද්දසන්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

41. Später erinnerte er sich an seine früheren verdienstvollen Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, sein früheres Lebenswerk verkündend, die Verse beginnend mit „Kaṇikāraṃva jotantaṃ“. Darin bedeutet „Kaṇikāra“ Folgendes: Wenn alle Blätter abgeworfen wurden, bildet er zur Zeit des Blühens eine dichte Krone. Da er von der Entstehung der Blütenknospen an in Form einer Krone erscheint, wird er „kaṇikāra“ genannt. Eigentlich müsste es „kaṇṇikāro“ heißen, doch nach den Regeln der Sprachwissenschaft wurde das erste „ṇ“-Zeichen weggelassen und es entstand das Wort „kaṇikāra“. So ist es zu verstehen. Die Bedeutung ist: „Ich sah den Buddha leuchten wie einen blühenden Kaṇikāra-Baum.“ Der Rest ist von offensichtlicher Bedeutung.

චම්පකපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadānas des Ehrwürdigen Campakapupphiya ist abgeschlossen.

7. අත්ථසන්දස්සකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadānas des Ehrwürdigen Atthasandassaka

විසාලමාළෙ ආසීනොතිආදිකං ආයස්මතො අත්ථසන්දස්සකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු අත්තභාවෙසු කතපුඤ්ඤූපචයො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සකසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො තත්ථ සාරං අපස්සන්තො ගෙහං පහාය හිමවන්තං ගන්ත්වා රමණීයෙ ඨානෙ පණ්ණසාලං කත්වා පටිවසති, තදා සත්තානුකම්පාය හිමවන්තමාගතං පදුමුත්තරභගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො පඤ්චඞ්ගසමන්නාගතො වන්දිත්වා ථුතිවචනෙහි ථොමෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන යාවතායුකං කත්වා කාලඞ්කත්වා බ්‍රහ්මලොකූපගො අහොසි. සො අපරභාගෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Die mit „Visālamāḷe āsīno“ beginnende Erzählung ist das Apadāna des ehrwürdigen Atthasandassakatthera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht und in vielen vergangenen Existenzen eine Ansammlung von heilsamen Verdiensten angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Nach dem Heranwachsen erlangte er Meisterschaft in seinen Künsten, sah darin jedoch keinen wahren Kern, verließ das Haus, ging in den Himavanta und lebte dort, nachdem er an einem lieblichen Ort eine Blätterhütte errichtet hatte. Damals erblickte er den erhabenen Padumuttara, der aus Mitgefühl für die Lebewesen in den Himavanta gekommen war. Erschüttert von Vertrauen verbeugte er sich mit allen fünf Gliedern und lobpreiste ihn mit Worten des Lobs. Durch jenes Verdienst erreichte er nach dem Ende seiner Lebensspanne beim Verscheiden die Brahma-Welt. Später wurde er unter diesem Buddha in einer angesehenen Familie geboren. Als er verständig geworden war, hörte er die Lehrdarlegung des Meisters, erlangte Vertrauen, trat in den Orden ein und erreichte die Arahatschaft.

47. සො [Pg.151] අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විසාලමාළෙ ආසීනොතිආදිමාහ. තත්ථ විසාලමාළෙති විසාලං පත්ථටං විත්ථිණ්ණං මහන්තං මාළං විසාලමාළං, තස්මිං විසාලමාළෙ ආසීනො නිසින්නො අහං ලොකනායකං අද්දසන්ති සම්බන්ධො. තෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

47. Er erinnerte sich an seine eigene frühere Tat, und von Freude erfüllt verkündete er das Apadāna seines früheren Wandels, indem er die Strophe beginnend mit „Auf der großen Terrasse sitzend ...“ sprach. Darin bedeutet „auf der großen Terrasse“ (visālamāḷe): eine große (visālaṃ), ausgedehnte (patthaṭaṃ), weite (vitthiṇṇaṃ) und großartige (mahantaṃ) Terrassenhalle (māḷaṃ) ist eine „große Terrassenhalle“ (visālamāḷaṃ). Der syntaktische Zusammenhang ist wie folgt herzustellen: „Auf jener großen Terrassenhalle sitzend (āsīno), das heißt niedergelassen (nisinno), sah ich (addasaṃ) den Führer der Welt (lokanāyakaṃ).“ Die Bedeutung der übrigen Worte ist leicht verständlich.

අත්ථසන්දස්සකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Atthasandassaka ist abgeschlossen.

8. එකපසාදනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekapasādaniya.

නාරදො ඉති මෙ නාමන්තිආදිකං ආයස්මතො එකපසාදනියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු කතකුසලො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො කෙසවොති පාකටො හුත්වා විඤ්ඤුතං පත්වා ඝරාවාසං පහාය පබ්බජිත්වා වසන්තො එකදිවසං සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අතිවිය පීතිසොමනස්සජාතො පක්කාමි. සො යාවතායුකං ඨත්වා තෙනෙව සොමනස්සෙන කාලං කත්වා දෙවෙසු නිබ්බත්තො තත්ථ දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු උප්පන්නො තත්ථ සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ අඤ්ඤතරස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථරි පසීදිත්වා පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophe beginnend mit „Nārada ist mein Name...“ ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Ekapasādaniya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste erworben und in vielen Existenzen heilsame Taten vollbracht. Zur Zeit des erhabenen Atthadassī wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Als „Kesava“ weithin bekannt, erlangte er das Alter der Mündigkeit, gab das Hausleben auf, weihte sich dem asketischen Leben und verweilte so. Eines Tages hörte er die Lehrrede des Meisters und ging, von reinem Glauben erfüllt, mit ehrfurchtsvoll erhobenen Händen (añjali) und von überaus großer Freude und Heiterkeit ergriffen, von dannen. Er verblieb dort bis zum Ende seiner Lebensspanne, verstarb mit ebendieser freudigen Gesinnung und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort göttliche Herrlichkeit genossen hatte, wurde er unter den Menschen wiedergeboren. Nachdem er auch dort Wohlstand genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Ära in einer bestimmten angesehenen Familie geboren. Herangewachsen gewann er Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

55. සො අපරභාගෙ අත්තනො කතකුසලකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නාරදො ඉති මෙ නාමන්තිආදිමාහ. තත්ථ නාරදොති ජාතිවසෙන සුද්ධසරීරත්තා නත්ථි රජො ධූලි මලං එතස්සාති නාරදො, ජ-කාරස්ස ද-කාරං කත්වා නාරදොති කුලදත්තිකං නාමං. කෙසවොති කිසවච්ඡගොත්තෙ ජාතත්තා කෙසවො නාරදකෙසවො ඉති මං ජනා විදූ ජානන්තීති අත්ථො. සෙසං පාකටමෙවාති.

55. Später erinnerte er sich an seine vollbrachte heilsame Tat und verkündete von Freude erfüllt das Apadāna seines früheren Wandels, indem er sprach: „Nārada ist mein Name...“. Darin bedeutet „Nārada“: Aufgrund seiner Geburt besaß er einen völlig reinen Körper, sodass es für ihn weder Leidenschaft (rajo), Staub (dhūli) noch Schmutz (malaṃ) gab; daher wurde er „Nārada“ genannt. Indem man den Buchstaben „ja“ in „da“ umwandelt, entstand der von der Familie gegebene Name „Nārada“. Bezüglich „Kesava“: Weil er im Kisa-Vaccha-Klan geboren wurde, hieß er Kesava. „Als Nārada Kesava kennen und bezeichnen mich die Menschen“ ist der Sinn. Der Rest ist völlig klar.

එකපසාදනියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Ekapasādaniya ist abgeschlossen.

9. සාලපුප්ඵදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sālapupphadāyaka.

මිගරාජා [Pg.152] තදා ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො සාලපුප්ඵදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ කතකුසලසඤ්චයො කෙනචි කම්මච්ඡිද්දෙන හිමවන්තෙ සීහයොනියං නිබ්බත්තො අනෙකසීහපරිවාරො විහාසි. තදා සිඛී භගවා තස්සානුකම්පාය හිමවන්තං අගමාසි. සීහො තං උපගතං දිස්වා පසන්නමානසො සාඛාභඞ්ගෙන සකණ්ණිකසාලපුප්ඵං ගහෙත්වා පූජෙසි. භගවා තස්ස අනුමොදනං අකාසි.

Die Strophe beginnend mit „König der Tiere war ich damals...“ ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Sālapupphadāyaka. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben und in verschiedenen Existenzen eine Fülle heilsamer Taten angesammelt. Aufgrund einer gewissen karmischen Schwachstelle wurde er jedoch im Himālaya als Löwe wiedergeboren und lebte dort im Gefolge zahlreicher anderer Löwen. Damals begab sich der erhabene Buddha Sikhī aus Mitgefühl mit ihm zum Himālaya. Als der Löwe ihn herankommen sah, war er von gläubigem Vertrauen erfüllt. Er brach einen Ast ab, nahm eine Sāla-Blüte samt ihrem Kelch und verehrte den Erhabenen damit. Der Erhabene sprach daraufhin Worte des Dankes und des Segens für ihn.

60. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා අරහත්තං පත්තො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො මිගරාජා තදා ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ මරණං ගච්ඡන්තීති මිගා, අථ වා ඝාසං මග්ගන්ති ගවෙසන්තීති මිගා, මිගානං රාජා මිගරාජා. සකලචතුප්පදානං රාජභාවෙ සතිපි ගාථාබන්ධසුඛත්ථං මිගෙ ආදිං කත්වා මිගරාජාති වුත්තං. යදා භගවන්තං දිස්වා සපුප්ඵං සාලසාඛං භඤ්ජිත්වා පූජෙසිං, තදා අහං මිගරාජා අහොසින්ති අත්ථො.

60. Aufgrund dieses Verdienstes wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen umher, genoss den Wohlstand beider Welten und wurde in dieser Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren. Als er mündig geworden war, gewann er Vertrauen in den Meister, trat in den Orden ein und erlangte die Arahantschaft. Er erinnerte sich an seine frühere Tat und verkündete von Freude erfüllt das Apadāna seines früheren Wandels, indem er sprach: „König der Tiere war ich damals...“. Darin bedeutet „Tiere“ (migā): „Sie gehen dem Tod (maraṇaṃ) entgegen“; oder aber: „Sie suchen (magganti/gavesanti) nach Nahrung (ghāsaṃ)“, daher heißen sie Tiere. Der König der Tiere ist der „König der Tiere“ (migarājā). Obwohl er der König aller vierbeinigen Tiere war, wurde zum leichteren Verfassen der Strophe, beginnend mit den Wildtieren, der Ausdruck „König der Tiere“ gewählt. Der Sinn ist: „Als ich den Erhabenen erblickte, einen blühenden Sāla-Zweig abbrach und ihn verehrte, war ich damals jener König der Tiere.“

62. සකොසං පුප්ඵමාහරින්ති සකණ්ණිකං සාලපුප්ඵං ආහරිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

62. Der Ausdruck „ich brachte die Blüte samt ihrer Knospe/Kelch dar“ (sakosaṃ pupphamāhariṃ) bedeutet: „Ich brachte die Sāla-Blüte samt ihrem Blütenkelch (sakaṇṇikaṃ) dar und verehrte ihn damit.“ Der Rest hat eine leicht verständliche Bedeutung.

සාලපුප්ඵදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sālapupphadāyaka ist abgeschlossen.

10. පියාලඵලදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Piyālaphaladāyaka.

පරොධකො තදා ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො පියාලඵලදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ නෙසාදකුලෙ නිබ්බත්තො හිමවන්තෙ එකස්මිං පබ්භාරෙ මිගෙ වධිත්වා ජීවිකං කප්පෙත්වා වසති. තස්මිං කාලෙ තත්ථ ගතං සිඛිං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො සායං පාතං නමස්සමානො කඤ්චි දෙය්‍යධම්මං අපස්සන්තො මධුරානි [Pg.153] පියාලඵලානි උච්චිනිත්වා අදාසි. භගවා තානි පරිභුඤ්ජි. සො නෙසාදො බුද්ධාරම්මණාය පීතියා නිරන්තරං ඵුට්ඨසරීරො පාපකම්මෙ විරත්තචිත්තො මූලඵලාහාරො නචිරස්සෙව කාලං කත්වා දෙවලොකෙ නිබ්බත්ති.

Die Strophe beginnend mit „Ein Jäger war ich damals...“ ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Piyālaphaladāyaka. Auch dieser Thera, der unter früheren Buddhas Verdienste erworben und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten angesammelt hatte, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf (vivaṭṭa) bildeten, wurde zur Zeit des erhabenen Sikhī in einer Jägerfamilie geboren. Er lebte in einer Berghöhle im Himālaya, tötete Wildtiere und bestritt so seinen Lebensunterhalt. Zu jener Zeit erblickte er den dorthin gelangten erhabenen Sikhī und war von gläubigem Vertrauen erfüllt. Während er ihn morgens und abends verehrte, sah er jedoch kein geeignetes Opfergut und pflückte daher süße Piyāla-Früchte, die er ihm darbrachte. Der Erhabene verzehrte sie. Jener Jäger, dessen Körper durch die auf den Buddha gerichtete Freude fortlaufend von Entzücken durchdrungen war, hatte einen von sündhaften Taten abgewandten Geist. Er ernährte sich fortan nur noch von Wurzeln und Früchten, verstarb bald darauf und wurde in der Götterwelt wiedergeboren.

66. සො තත්ථ දිබ්බසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච අනෙකවිධසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තත්ථ අනභිරතො ගෙහං පහාය සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්තො අත්තනො කතඵලදානකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පරොධකො තදා ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ යදා අහං පියාලඵලං දත්වා චිත්තං පසාදෙසිං, තදා අහං පරොධකො ආසින්ති සම්බන්ධො. පරොධකොති පරසත්තරොධකො විහෙසකො. ‘‘පරරොධකො’’ති වත්තබ්බෙ පුබ්බස්ස ර-කාරස්ස ලොපං කත්වා ‘‘පරොධකො’’ති වුත්තං.

66. Nachdem er dort göttliche Herrlichkeit und auch unter den Menschen vielfältigen Wohlstand genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Ära in einer Hausvaterfamilie geboren. Als er mündig geworden war, gründete er einen Hausstand, fand darin jedoch keine Erfüllung, gab das häusliche Leben auf und trat vor dem Meister in den Orden ein. Er entfaltete die Einsichtsmeditation (vipassanā) und erlangte bald darauf die Arahantschaft. Er erinnerte sich an seine frühere Tat der Fruchtspende und verkündete von Freude erfüllt das Apadāna seines früheren Wandels, indem er sprach: „Ein Jäger war ich damals...“. Darin ist der Zusammenhang wie folgt herzustellen: „Als ich die Piyāla-Frucht spendete und mein Herz mit Glauben erfüllte, war ich damals ein Jäger (parodhako).“ Das Wort „parodhako“ bedeutet: einer, der andere Wesen fängt (parasattarodhako) und quält (vihesako). Anstelle von „pararodhako“ wurde das erste „ra“ weggelassen und so das Wort „parodhako“ gebildet.

69. පරිචාරිං විනායකන්ති තං නිබ්බානපාපකං සත්ථාරං, ‘‘භන්තෙ, ඉමං ඵලං පරිභුඤ්ජථා’’ති පවාරිං නිමන්තෙසිං ආරාධෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

69. Der Ausdruck „ich bediente den Führer“ (paricāriṃ vināyakaṃ) bedeutet: Ich lud jenen Meister, der zum Nibbāna führt, ein, indem ich sprach: „Ehrwürdiger Herr, bitte verzehrt diese Frucht!“; ich forderte ihn auf und stellte ihn zufrieden. Der Rest ist leicht zu verstehen.

පියාලඵලදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Piyālaphaladāyaka ist abgeschlossen.

චුද්දසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des vierzehnten Kapitels ist abgeschlossen.

15. ඡත්තවග්ගො

15. Das Kapitel über den Schirm (Chattavagga).

1. අතිඡත්තියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Atichattiya.

පරිනිබ්බුතෙ භගවතීතිආදිකං ආයස්මතො අතිඡත්තියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ධරමානස්ස භගවතො අදිට්ඨත්තා පරිනිබ්බුතකාලෙ ‘‘අහො මම පරිහානී’’ති චින්තෙත්වා ‘‘මම ජාතිං සඵලං කරිස්සාමී’’ති කතසන්නිට්ඨානො ඡත්තාධිඡත්තං කාරෙත්වා තස්ස භගවතො සරීරධාතුං නිහිතධාතුගබ්භං පූජෙසි. අපරභාගෙ පුප්ඵච්ඡත්තං කාරෙත්වා තමෙව ධාතුගබ්භං [Pg.154] පූජෙසි. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා වායමන්තො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Parinibbute bhagavati“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Atichattiya-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft und, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī in einer angesehenen Familie geboren. Da er den zu Lebzeiten weilenden Erhabenen nicht geschaut hatte, dachte er zur Zeit von dessen Parinibbāna: „Ach, welch ein Verlust für mich!“ Er fasste den Entschluss: „Ich will mein Leben fruchtbringend machen“, ließ einen mehrstufigen Schirm anfertigen und verehrte die Reliquienkammer, in der die körperlichen Überreste jenes Erhabenen beigesetzt waren. Später ließ er einen Blumenschirm anfertigen und verehrte eben diese Reliquienkammer. Durch ebendieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, genoss das doppelte Glück und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer Hausvaterfamilie geboren. Als er die Jahre des Verstandes erreicht hatte, fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein, nahm ein Meditationsobjekt an, bemühte sich und erlangte schon nach kurzer Zeit die Arahatschaft.

1. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පරිනිබ්බුතෙ භගවතීතිආදිමාහ. තත්ථ ඡත්තාතිඡත්තන්ති ඡාදියති සංවරියති ආතපාදින්ති ඡත්තං, ඡත්තස්ස අතිඡත්තං ඡත්තස්ස උපරි කතඡත්තං ඡත්තාතිඡත්තං, ඡත්තස්ස උපරූපරි ඡත්තන්ති අත්ථො. ථූපම්හි අභිරොපයින්ති ථූපියති රාසිකරීයතීති ථූපො, අථ වා ථූපති ථිරභාවෙන වුද්ධිං විරූළ්හිං වෙපුල්ලං ආපජ්ජමානො පතිට්ඨාතීති ථූපො, තස්මිං ථූපම්හි මයා කාරිතං ඡත්තං උපරූපරි ඨපනවසෙන අභි විසෙසෙන ආරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

1. Indem er sich an seine frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Parinibbute bhagavati“. Darin bedeutet „chattātichatta“ (mehrstufiger Schirm): Ein Schirm (chatta) ist das, wodurch Hitze und dergleichen abgehalten und abgewehrt wird. Ein über einem Schirm angebrachter Schirm ist ein „atichatta“; „chattātichatta“ bedeutet somit ein Schirm über einem anderen Schirm, also Schirme übereinander. Zu „thūpamhi abhiropayiṃ“ (ich brachte auf der Stupa an): Eine Stupa (thūpo) heißt so, weil sie aufgetürmt oder aufgehäuft wird. Oder aber: Eine Stupa ist das, was fest steht, indem es an Beständigkeit, Wachstum, Gedeihen und Fülle zunimmt. Die Bedeutung von „auf jener Stupa [brachte ich an]“ ist: „Ich brachte den von mir angefertigten Schirm auf jener Stupa an, indem ich ihn schrittweise immer höher aufsetzte, und verehrte sie damit im Besonderen.“

2. පුප්ඵච්ඡදනං කත්වානාති විකසිතෙහි සුගන්ධෙහි අනෙකෙහි ඵුප්ඵෙහි ඡදනං ඡත්තුපරි විතානං කත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

2. Zu „pupphacchadanaṃ katvāna“ (indem ich eine Blumenbedeckung machte): Dies bedeutet: „Ich verehrte sie, indem ich aus zahlreichen aufgeblühten, wohlriechenden Blumen eine Bedeckung, einen Baldachin über dem Schirm, errichtete.“ Der Rest ist an allen Stellen von leicht verständlicher Bedeutung.

අතිඡත්තියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Atichattiya ist abgeschlossen.

2. ථම්භාරොපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Thambhāropaka

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො ථම්භාරොපකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ධම්මදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො සද්ධො පසන්නො පරිනිබ්බුතෙ භගවති තස්ස භගවතො ධාතුගබ්භමාළකෙ ථම්භං නිඛනිත්වා ධජං ආරොපෙසි. බහූනි ජාතිසුමනපුප්ඵානි ගන්ථිත්වා නිස්සෙණියා ආරොහිත්වා පූජෙසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Nibbute lokanāthamhi“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Thambhāropaka-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft und, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Dhammadassī in einer angesehenen Familie geboren. Er war gläubig und voller Vertrauen. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, stellte er im Hof der Reliquienkammer jenes Erhabenen eine Säule auf und brachte eine Fahne daran an. Er reihte viele Jasminblüten aneinander, stieg auf einer Leiter empor und verehrte sie damit.

5. සො යාවතායුකං ඨත්වා කාලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා සබ්බත්ථ පූජිතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො දහරකාලතො පභුති පූජනීයො සාසනෙ බද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පත්තො [Pg.155] අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීති සකලලොකස්ස නාථෙ පධානභූතෙ පටිසරණෙ ච සත්ථරි ඛන්ධපරිනිබ්බානෙන නිබ්බුතෙ නිබ්බුතදීපසිඛා විය අදස්සනං ගතෙති අත්ථො. ධම්මදස්සීනරාසභෙති චතුසච්චධම්මං පස්සතීති ධම්මදස්සී, අථ වා සතිපට්ඨානාදිකෙ සත්තතිංසබොධිපක්ඛියධම්මෙ දස්සනසීලො පස්සනසීලොති ධම්මදස්සී, නරානං ආසභො පවරො උත්තමොති නරාසභො, ධම්මදස්සී ච සො නරාසභො චෙති ධම්මදස්සීනරාසභො, තස්මිං ධම්මදස්සීනරාසභෙ. ආරොපෙසිං ධජං ථම්භන්ති චෙතියමාළකෙ ථම්භං නිඛනිත්වා තත්ථ ධජං ආරොපෙසිං බන්ධිත්වා ඨපෙසින්ති අත්ථො.

5. Er lebte bis zum Ende seiner Lebensspanne, verstarb und wanderte unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, wobei er das doppelte Glück genoss und überall verehrt wurde. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Er war von Kindheit an verehrungswürdig, fasste festes Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein und erlangte zusammen mit den analytischen Fähigkeiten die Arahatschaft. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Nibbute lokanāthamhi“. Darin bedeutet „Nibbute lokanāthamhi“ (als der Beschützer der Welt erloschen war): Als der Meister, der der Beschützer, das Oberhaupt und die Zuflucht der ganzen Welt ist, durch das Parinibbāna der Daseinsgruppen erloschen war, also wie eine erloschene Lampenflamme unsichtbar geworden war – so ist die Bedeutung. Zu „Dhammadassīnarāsabhe“: Er heißt „Dhammadassī“ (der die Wahrheit sieht), weil er die Lehre der Vier Edlen Wahrheiten schaut. Oder aber: Er heißt „Dhammadassī“, weil es seine Natur ist, die 37 dem Erwachen förderlichen Dinge, beginnend mit den Grundlagen der Achtsamkeit, zu schauen und zu erkennen. Ein „Stier unter den Menschen“ (narāsabha) bedeutet der Vorzüglichste, der Höchste unter den Menschen. Er ist sowohl Dhammadassī als auch ein Stier unter den Menschen, daher „Dhammadassīnarāsabha“ – an jenem Dhammadassī, dem Stier unter den Menschen. Zu „āropesiṃ dhajaṃ thambhaṃ“ (ich brachte eine Fahne an einer Säule an): Dies bedeutet: „Ich stellte im Hof der Cetiya eine Säule auf, brachte dort eine Fahne an, band sie fest und stellte sie auf.“

6. නිස්සෙණිං මාපයිත්වානාති නිස්සාය තං ඉණන්ති ගච්ඡන්ති ආරොහන්ති උපරීති නිස්සෙණි, තං නිස්සෙණිං මාපයිත්වා කාරෙත්වා බන්ධිත්වා ථූපසෙට්ඨං සමාරුහින්ති සම්බන්ධො. ජාතිපුප්ඵං ගහෙත්වානාති ජායමානමෙව ජනානං සුන්දරං මනං කරොතීති ජාතිසුමනං, ජාතිසුමනමෙව පුප්ඵං ‘‘ජාතිසුමනපුප්ඵ’’න්ති වත්තබ්බෙ ගාථාබන්ධසුඛත්ථං සුමනසද්දස්ස ලොපං කත්වා ‘‘ජාතිපුප්ඵ’’න්ති වුත්තං, තං ජාතිසුමනපුප්ඵං ගහෙත්වා ගන්ථිත්වා ථූපම්හි ආරොපයිං, ආරොපෙත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

6. Zu „nisseṇiṃ māpayitvāna“ (indem ich eine Leiter herstellte): Eine Leiter (nisseṇi) ist das, worauf gestützt man nach oben geht oder steigt. Der syntaktische Zusammenhang ist: „Indem ich jene Leiter herstellen ließ, anfertigte, festmachte, bestieg ich die hervorragende Stupa.“ Zu „jātipupphaṃ gahetvānāna“ (indem ich Jasminblüten nahm): Weil sie sogleich beim Entstehen den Geist der Menschen erfreuen, werden sie „Jātisumana“ (Jasmin) genannt. Da es eigentlich „jātisumanapuppha“ heißen sollte, wurde zur Erleichterung des Versbaus das Wort „sumana“ weggelassen und „jātipuppha“ gesagt. Die Bedeutung ist: „Ich nahm jene Jasminblüten, reihte sie aneinander und brachte sie an der Stupa an, und indem ich sie anbrachte, verehrte ich sie.“ Der Rest ist leicht verständlich.

ථම්භාරොපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Thambhāropaka ist abgeschlossen.

3. වෙදිකාරකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Vedikāraka

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො වෙදිකාරකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පියදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා නිබ්බුතෙ සත්ථරි පසන්නො තස්ස චෙතියෙ වලයං කාරෙසි, සත්තහි රතනෙහි පරිපූරෙත්වා මහාපූජං කාරෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අනෙකෙසු ජාතිසතසහස්සෙසු පූජනීයො මහද්ධනො මහාභොගො උභයසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විභවසම්පන්නො පබ්බජිත්වා වායමන්තො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, das mit den Worten „Nibbute lokanāthamhi“ beginnt, ist das des ehrwürdigen Vedikāraka-Thera. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern Verdienste angehäuft und, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Piyadassī in einer wohlhabenden Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht und einen Hausstand gegründet hatte, fasste er, nachdem der Meister ins Parinibbāna eingegangen war, Vertrauen und ließ an dessen Cetiya eine ringförmige Einfassung anfertigen, füllte diese mit den sieben Arten von Edelsteinen und vollzog eine große Verehrung. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, war in vielen hunderttausend Existenzen verehrungswürdig, besaß großen Reichtum sowie reichlich Genüsse, erfuhr das doppelte Glück und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer wohlhabenden Familie geboren. Er trat in den Orden ein, bemühte sich und wurde schon nach kurzer Zeit ein Arahat.

10. සො [Pg.156] එකදිවසං අත්තනො පුබ්බෙ කතකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. පියදස්සීනරුත්තමෙති පියං සොමනස්සාකාරං දස්සනං යස්ස සො පියදස්සී, ආරොහපරිණාහද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණඅසීතානුබ්‍යඤ්ජනබ්‍යාමප්පභාමණ්ඩලෙහි සාධු මහාජනප්පසාදං ජනයනාකාරදස්සනොති අත්ථො. නරානං උත්තමොති නරුත්තමො, පියදස්සී ච සො නරුත්තමො චෙති පියදස්සීනරුත්තමො, තස්මිං පියදස්සීනරුත්තමෙ නිබ්බුතෙ ධාතුගබ්භම්හි මුත්තවෙදිං අහං අකාසින්ති සම්බන්ධො. පුප්ඵාධාරත්ථාය පරියොසානෙ වෙදිකාවලයං අකාසින්ති අත්ථො.

10. Eines Tages erinnerte er sich an das von ihm in der Vergangenheit vollbrachte heilsame Werk, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Nibbute lokanāthamhi“. Dieses hat genau die bereits oben erklärte Bedeutung. Zu „Piyadassīnaruttame“: „Piyadassī“ (von lieblicher Erscheinung) ist derjenige, dessen Anblick liebenswert und freudenspendend ist. Die Bedeutung ist: Er besaß ein Erscheinungsbild, das durch seine Körpergröße und seinen Umfang, die zweiunddreißig Merkmale eines großen Mannes, die achtzig Nebenmerkmale und die eine Klafter weite Aura das Vertrauen der großen Menschenmenge in hervorragender Weise erweckte. „Naruttama“ bedeutet der Höchste unter den Menschen. Er ist sowohl Piyadassī als auch Naruttama, daher „Piyadassīnaruttama“ – an jenem Piyadassīnaruttama. Der syntaktische Zusammenhang zu „nibbute dhātugabbhamhi muttavediṃ ahaṃ akāsiṃ“ ist: „Als er erloschen war, errichtete ich an der Reliquienkammer ein Perlen-Geländer.“ Zu „vedikāvalayaṃ akāsiṃ“: Dies bedeutet: „Um Blumen darauf abzulegen, fertigte ich schließlich eine ringförmige Einfassung des Geländers an.“

11. මණීහි පරිවාරෙත්වාති මණති ජොතති පභාසතීති මණි, අථ වා ජනානං මනං පූරෙන්තො සොමනස්සං කරොන්තො ඉතො ගතො පවත්තොති මණි, ජාතිරඞ්ගමණිවෙළුරියමණිආදීහි අනෙකෙහි මණීහි කතවෙදිකාවලයං පරිවාරෙත්වා උත්තමං මහාපූජං අකාසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

11. ’Mit Juwelen umgeben’ (maᅆĩhi parivāretvā): ’maᅆati’ bedeutet, es gl$nzt, ’pabhāsati’ bedeutet, es strahlt; darum hei&t es Juwel (maᅆi). Oder anders gesagt: Da es den Geist der Menschen erf$llt, Freude bereitet und von hier aus entsteht, hei&t es Juwel (maᅆi). Die Bedeutung ist: ’Ich umgab das gefertigte Gel$nder-Rund mit zahlreichen Juwelen, wie edlen Rubinen, Katzenaugen-Steinen und anderen, und brachte eine vorz$gliche, gro&e Verehrung dar.’ Der Rest ist von offensichtlicher Bedeutung.

වෙදිකාරකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Vedikāraka ist abgeschlossen.

4. සපරිවාරියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Saparivāriya

පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො සපරිවාරියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො මහද්ධනො මහාභොගො අහොසි. අථ පදුමුත්තරෙ භගවති පරිනිබ්බුතෙ මහාජනො තස්ස ධාතුං නිදහිත්වා මහන්තං චෙතියං කාරෙත්වා පූජෙසි. තස්මිං කාලෙ අයං උපාසකො තස්සුපරි චන්දනසාරෙන චෙතියඝරං කරිත්වා මහාපූජං අකාසි. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය කුසලං කත්වා සද්ධාය සාසනෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Passage beginnend mit ’Der Sieger namens Padumuttara’ (padumuttaro nāma jino) ist das Apadāna des ehrw$rdigen Thera Saparivāriya. Auch dieser [Thera] hatte unter fr$heren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. W$hrend er in vielen Existenzen heilsame Verdienste anh$ufte, die als starke Unterst$tzung f$r die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, besa& er gro&en Reichtum und gro&en Besitz. Als nun der erhabene Padumuttara das Parinibbāna erlangt hatte, setzte die gro&e Volksmenge seine Reliquien bei, lie& ein gro&es Cetiya errichten und verehrte es. Zu jener Zeit errichtete dieser Laienanh$nger $ber jenem [Cetiya] ein Cetiya-Haus aus feinstem Sandelholz-Kernholz und brachte eine gro&e Verehrung dar. Aufgrund eben dieses Verdienstes wanderte er unter G$ttern und Menschen, genoss den Wohlstand beider Welten, wurde in dieser Buddha-ra in einer angesehenen Familie geboren, wuchs heran, wirkte Heilsames, trat mit Vertrauen in die Lehre ein, ordinierte und wurde bald darauf ein Arhat.

15-8. සො [Pg.157] අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තත්ථ ඔමත්තන්ති ලාමකභාවං නීචභාවං දුක්ඛිතභාවං වා න පස්සාමි න ජානාමි, න දිට්ඨපුබ්බො මයා නීචභාවොති අත්ථො. සෙසං පාකටමෙවාති.

15-8. Als er sich zu einer sp$teren Zeit an seine fr$here Tat erinnerte, wurde er von Freude erf$llt, und um sein fr$heres Wirken zu verk$nden, sprach er die Strophe beginnend mit ’Der Sieger namens Padumuttara’ und so weiter. Darin bedeutet ’omattaᅃ’ (geringf$gig): ’Einen elenden Zustand, einen niedrigen Zustand oder einen leidvollen Zustand sehe ich nicht, kenne ich nicht; ein niedriger Zustand wurde von mir noch nie zuvor gesehen.’ Dies ist die Bedeutung. Der Rest ist v$llig klar.

සපරිවාරියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Saparivāriya ist abgeschlossen.

5. උමාපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Umāpupphiya

නිබ්බුතෙ ලොකමහිතෙතිආදිකං ආයස්මතො උමාපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො නිබ්බුතස්ස භගවතො චෙතියමහෙ වත්තමානෙ ඉන්දනීලමණිවණ්ණං උමාපුප්ඵං ගහෙත්වා පූජෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුගතීසුයෙව සංසරන්තො දිබ්බමානුසසම්පත්තියො අනුභවිත්වා උප්පන්නුප්පන්නභවෙ බහුලං නීලවණ්ණො ජාතිසම්පන්නො විභවසම්පන්නො අහොසි. සො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සද්ධාජාතො පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Die Passage beginnend mit ’Als er erloschen war, der von der Welt Verehrte’ (nibbute lokamahite) ist das Apadāna des ehrw$rdigen Thera Umāpupphiya. Auch dieser [Thera] hatte unter fr$heren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. W$hrend er in verschiedenen Existenzen heilsame Verdienste anh$ufte, die als starke Unterst$tzung f$r die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gr$ndete er einen Hausstand und lebte dort. Als das Cetiya-Fest f$r den erloschenen Erhabenen stattfand, nahm er eine saphirblaue Umā-Bl$te (Leinbl$te) und brachte sie als Verehrung dar. Aufgrund dieses Verdienstes wanderte er nur in gl$cklichen Daseinsbereichen, genoss g$ttlichen und menschlichen Wohlstand, und in jeder Existenz, in der er wiedergeboren wurde, besa& er meist ein dunkelblaues [strahlendes] Aussehen, war von edler Abstammung und reich an Wohlstand. In dieser Buddha-ra wurde er in einer wohlhabenden, angesehenen Familie geboren, gelangte zum Alter der Vernunft, wurde von Vertrauen erf$llt, trat in den Orden ein und erlangte bald darauf die Arhatschaft.

21. සො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකමහිතෙතිආදි වුත්තං. තත්ථ ලොකමහිතෙති ලොකෙහි මහිතො පූජිතොති ලොකමහිතො, තස්මිං ලොකමහිතෙ සිද්ධත්ථම්හි භගවති පරිනිබ්බුතෙති සම්බන්ධො. ආහුතීනංපටිග්ගහෙති ආහුතිනො වුච්චන්ති පූජාසක්කාරා, තෙසං ආහුතීනං පටිග්ගහෙතුං අරහතීති ආහුතීනංපටිග්ගහො, අලුත්තකිතන්තසමාසො, තස්මිං ආහුතීනංපටිග්ගහෙ භගවති පරිනිබ්බුතෙති අත්ථො.

21. Als er sich an seine fr$here Tat erinnerte, wurde er von Freude erf$llt, und um sein fr$heres Wirken zu verk$nden, wurde die Passage beginnend mit ’Als er erloschen war, der von der Welt Verehrte’ und so weiter gesprochen. Darin bedeutet ’lokamahite’ (von der Welt verehrt): von der Welt (den Wesen) gesch$tzt und verehrt, daher ’lokamahito’. Die syntaktische Verbindung ist herzustellen mit: ’als jener von der Welt verehrte erhabene Siddhattha das Parinibbāna erlangt hatte’. Zum Begriff ’āhutĩnaᅃpaᅩiggahe’ (dem Empf$nger von Opfergaben): Ehrerbietige Gaben und Ehrenbezeugungen werden als ’āhutĩ’ bezeichnet. Weil er es wert ist, diese Opfergaben entgegenzunehmen, ist er der ’Empf$nger von Opfergaben’ (āhutĩnaᅃpaᅩiggaho). Dies ist ein Genitiv-Tatpuruᅣa-Kompositum mit Beibehaltung der Kasusendung (alutta-samāsa) und einem Prim$rsuffix (kitanta). Die Bedeutung ist: ’als jener erhabene Empf$nger von Opfergaben das Parinibbāna erlangt hatte’.

22. උමාපුප්ඵන්ති උද්ධමුද්ධං නීලපභං මුඤ්චමානං පුප්ඵති විකසතීති උමාපුප්ඵං, තං උමාපුප්ඵං ගහෙත්වා චෙතියෙ පූජං අකාසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

22. ’Eine Umā-Bl$te’ (umāpupphaᅃ): Weil sie bl$ht und sich $ffnet, w$hrend sie nach oben hin einen blauen Glanz verstr$mt, hei&t sie Umā-Bl$te (umāpupphaᅃ). Die Bedeutung ist: ’Ich nahm jene Umā-Bl$te und brachte am Cetiya eine Verehrung dar.’ Der Rest ist leicht verst$ndlich.

උමාපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Umāpupphiya ist abgeschlossen.

6. අනුලෙපදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Anulepadāyaka

අනොමදස්සීමුනිනොතිආදිකං [Pg.158] ආයස්මතො අනුලෙපදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අනොමදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො මහද්ධනො මහාභොගො තස්ස භගවතො බොධිරුක්ඛස්ස වෙදිකාවලයං කාරෙත්වා සුධාකම්මඤ්ච කාරෙත්වා වාලුකසන්ථරණං දද්දළ්හමානං රජතවිමානමිව කාරෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුඛප්පත්තො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ රජතවිමානරජතගෙහරජතපාසාදෙසු සුඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා විපස්සනමනුයුත්තො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Passage beginnend mit ’Dem Weisen Anomadassin’ (anomadassĩmunino) ist das Apadāna des ehrw$rdigen Thera Anulepadāyaka. Auch dieser [Thera] hatte unter fr$heren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. W$hrend er in verschiedenen Existenzen heilsame Verdienste anh$ufte, die als starke Unterst$tzung f$r die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Anomadassin in einer angesehenen Familie geboren und besa& er gro&en Reichtum und gro&en Besitz. Er lie& das Gel$nderrund um den Bodhi-Baum des Erhabenen errichten, Verputzarbeiten mit Gips ausf$hren und Sand ausstreuen, sodass es wie ein gl$nzender, silberner Himmelspalast strahlte. Aufgrund dieses Verdienstes gelangte er zu Gl$ck, genoss in jeder Existenz, in der er wiedergeboren wurde, Gl$ck in silbernen Himmelspal$sten, silbernen H$usern und silbernen Pal$sten, wurde in dieser Buddha-ra in einer angesehenen Familie geboren, gelangte zum Alter der Vernunft, fasste klares Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein, widmete sich der Vipassanā-Meditation und wurde bald darauf ein Arhat.

26. සො අපරභාගෙ ‘‘කිං නු ඛො කුසලං කත්වා මයා අයං විසෙසො අධිගතො’’ති පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණෙන පටිපාටියා අනුස්සරිත්වා පුබ්බෙ කතකුසලං ජානිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අනොමදස්සීමුනිනොතිආදිමාහ. තත්ථ අනොමං අලාමකං දස්සනං දස්සනීයං සරීරං යස්ස සො අනොමදස්සී, ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණඅසීතානුබ්‍යඤ්ජනබ්‍යාමප්පභාසමුජ්ජලවිරාජිතසරීරත්තා සුන්දරදස්සනොති අත්ථො. සුධාය පිණ්ඩං දත්වානාති බොධිඝරෙ වෙදිකාවලයං කාරෙත්වා සකලෙ බොධිඝරෙ සුධාලෙපනං කත්වාති අත්ථො. පාණිකම්මං අකාසහන්ති සාරකට්ඨෙන ඵලකපාණියො කත්වා තාහි පාණීහි මට්ඨකම්මං අකාසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

26. Als er sich zu einer sp$teren Zeit durch das Wissen der Erinnerung an fr$here Leben der Reihe nach zur$ckerinnerte: ’Welche heilsame Tat habe ich wohl vollbracht, um diese besondere Errungenschaft zu erlangen?’, erkannte er seine in der Vergangenheit vollbrachte heilsame Tat. Von Freude erf$llt und um sein fr$heres Wirken zu verk$nden, sprach er die Strophe beginnend mit ’Dem Weisen Anomadassin’ und so weiter. Darin bedeutet ’Anomadassin’ (der ein makelloses Aussehen besitzt): jener, dessen K$rper von makellosem, edlem und bewundernswertem Aussehen ist. Weil sein K$rper durch die zweiunddrei&ig Merkmale eines gro&en Mannes, die achtzig Nebenmerkmale und die eine Klafter weit reichende, strahlende Aura gl$nzte und leuchtete, war er von wundersch$nem Ansehen (sundaradassano); das ist die Bedeutung. Zu ’einen Klumpen Gips gegeben habend’ (sudhāya piᅆᅡaᅃ datvāna): Dies bedeutet, dass er das Gel$nderrund im Bodhi-Haus errichten lie& und das gesamte Bodhi-Haus mit Gips verputzte. Zu ’ich vollbrachte Handarbeit’ (pāᅆikammaᅃ akāsaᅃ): Dies bedeutet: ’Ich stellte h$lzerne Gl$ttwerkzeuge in Handform aus Kernholz her und f$hrte mit diesen H$nden eine Gl$ttungsarbeit aus.’ Der Rest ist leicht zu verstehen.

අනුලෙපදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Anulepadāyaka ist abgeschlossen.

7. මග්ගදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erkl$rung des Apadāna des Thera Maggadāyaka

උත්තරිත්වාන නදිකන්තිආදිකං ආයස්මතො මග්ගදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු නිබ්බානාධිගමත්ථාය පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ ලොකසම්මතෙ කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං වසන්තො එකදිවසං භගවන්තං එකං නදිං උත්තරිත්වා වනන්තරං ගච්ඡන්තං දිස්වා පසන්නමානසො ‘‘ඉදානි මයා භගවතො මග්ගං සමං කාතුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා කුදාලඤ්ච පිටකඤ්ච [Pg.159] ආදාය භගවතො ගමනමග්ගං සමං කත්වා වාලුකං ඔකිරිත්වා භගවතො පාදෙ වන්දිත්වා, ‘‘භන්තෙ, ඉමිනා මග්ගාලඞ්කාරකරණෙන නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ පූජනීයො භවෙය්‍යං, නිබ්බානඤ්ච පාපුණෙය්‍ය’’න්ති පත්ථනං අකාසි. භගවා ‘‘යථාධිප්පායං සමිජ්ඣතූ’’ති අනුමොදනං වත්වා පක්කාමි.

Der Abschnitt beginnend mit 'Uttaritvāna nadikaṃ' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Maggadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht und häufte in vielen Existenzen Verdienste an, um das Nibbāna zu erlangen. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er in einer von der Welt hochgeachteten Familie geboren, wuchs heran und führte das Hausleben. Als er eines Tages den Erhabenen sah, wie dieser einen Fluss überquerte und tiefer in den Wald hineinging, dachte er mit gläubigem Herzen: 'Nun geziemt es sich für mich, den Weg für den Erhabenen eben zu machen.' Er nahm eine Hacke und einen Korb, ebnete den Pfad, den der Erhabene beschritt, streute Sand aus, verehrte die Füße des Erhabenen und sprach folgenden Wunsch aus: 'Ehrwürdiger Herr, möge ich durch dieses Bereiten und Schmücken des Weges an jedem Ort, an dem ich wiedergeboren werde, verehrungswürdig sein und das Nibbāna erreichen!' Der Erhabene sprach die Worte des Dankes und Segens: 'Möge es sich gemäß deinem Wunsch erfüllen!' und zog weiter.

32-3. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ පූජිතො අහොසි. ඉමස්මිං පන බුද්ධුප්පාදෙ පාකටෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං පච්චක්ඛතො ඤත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො උත්තරිත්වාන නදිකන්තිආදිමාහ. තත්ථ නදති සද්දං කරොති ගච්ඡතීති නදී, නදීයෙව නදිකා, තං නදිකං උත්තරිත්වා අතික්කමිත්වාති අත්ථො. කුදාලපිටකමාදායාති කු වුච්චති පථවී, තං විදාලනෙ පදාලනෙ ඡින්දනෙ අලන්ති කුදාලං, පිටකං වුච්චති පංසුවාලිකාදිවාහකං, තාලපණ්ණවෙත්තලතාදීහි කතභාජනං, කුදාලඤ්ච පිටකඤ්ච කුදාලපිටකං, තං ආදාය ගහෙත්වාති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

32-3. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen umher und wurde allseits verehrt. In dieser Buddha-Ära wurde er in einer bekannten Familie wiedergeboren, fasste Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein, entfaltete die Einsichtsmeditation und erlangte nach nicht langer Zeit die Arahatschaft. Da er seine früheren Taten unmittelbar selbst erkannte, war er von Freude erfüllt und verkündete sein Lebenswerk aus früherer Zeit mit den Worten beginnend mit: 'Uttaritvāna nadikaṃ'. Darin bedeutet 'nadī' (Fluss) das, was rauscht, Töne von sich gibt und dahinfließt. 'Nadikā' ist eben dieser Fluss. 'Taṃ nadikaṃ uttaritvā' bedeutet 'nachdem er jenen Fluss überquert hatte'. Zu 'kudālapiṭakamādāya': Die Erde wird 'ku' genannt. Das, was fähig ist, diese aufzubrechen, aufzuspalten und zu durchtrennen, ist ein Spaten bzw. eine Hacke (kudāla). Als Korb (piṭaka) bezeichnet man einen Behälter zum Transport von Staub, Sand und Ähnlichem, hergestellt aus Palmblättern, Rohr, Lianen usw. Hacke und Korb zusammen heißen 'kudālapiṭaka'. 'Taṃ ādāya' bedeutet 'nachdem er dies genommen hatte'. Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

මග්ගදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Maggadāyaka ist abgeschlossen.

8. ඵලකදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Phalakadāyaka

යානකාරො පුරෙ ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො ඵලකදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු අත්තභාවෙසු කතපුඤ්ඤසම්භාරො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ වඩ්ඪකිකුලෙ නිබ්බත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො චන්දනෙන ආලම්බනඵලකං කත්වා භගවතො අදාසි. භගවා තස්සානුමොදනං අකාසි.

Der Textabschnitt beginnend mit 'Yānakāro pure āsiṃ' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Phalakadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Werke vollbracht, in zahlreichen Existenzen die Grundlagen für Verdienste angesammelt, wurde zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer Zimmermannsfamilie geboren, fasste tiefes Vertrauen in das Dreifache Juwel und fertigte aus Sandelholz eine Rückenlehne an, die er dem Erhabenen darbrachte. Der Erhabene dankte ihm mit einer Segnungsrede.

37. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ කාලෙ චිත්තසුඛපීණිතො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සඤ්ජාතප්පසාදො පබ්බජිත්වා වායමන්තො නචිරස්සෙව සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො [Pg.160] යානකාරො පුරෙ ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ යානකාරොති යන්ති එතෙන ඉච්ඡිතිච්ඡිතට්ඨානන්ති යානං, තං කරොතීති යානකාරො, පුරෙ බුද්ධදස්සනසමයෙ අහං යානකාරො ආසිං අහොසින්ති අත්ථො. චන්දනං ඵලකං කත්වාති චන්දති පරිළාහං වූපසමෙතීති චන්දනං. අථ වා චන්දන්ති සුගන්ධවාසනත්ථං සරීරං විලිම්පන්ති එතෙනාති චන්දනං, තං ආලම්බනඵලකං කත්වා. ලොකබන්ධුනොති සකලලොකස්ස බන්ධු ඤාතිභූතොති ලොකබන්ධු, තස්ස ලොකබන්ධුනො සත්ථුස්ස අදාසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

37. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher, war zu allen Zeiten von geistigem Glück und Freude erfüllt, genoss den zweifachen Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Ära in einem vornehmen Hause geboren. Als er die Jahre der Verstandesreife erreicht hatte, hörte er die Lehrdarlegung des Meisters, wodurch tiefes Vertrauen in ihm entstand. Er trat in den Orden ein, strebte eifrig und erlangte bald die Arahatschaft zusammen mit den analytischen Fähigkeiten. Er erinnerte sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und verkündete das Apadāna seines früheren Wandels mit den Worten beginnend mit 'Yānakāro pure āsiṃ'. Darin bedeutet 'yānakāro': Ein Fahrzeug (yāna) ist das, womit man an jeden gewünschten Ort gelangt. Wer dieses herstellt, ist ein Fahrzeugbauer (yānakāra). 'Pure' bedeutet 'früher, zur Zeit des Sehens des Buddhas, war ich ein Fahrzeugbauer'. Zu 'candanaṃ phalakaṃ katvā': Sandelholz (candana) ist das, was kühlt und brennende Hitze lindert. Oder aber: Sandelholz ist das, womit man den Körper einreibt, um ihn mit Wohlgeruch zu beduften; daraus fertigte er eine Rückenlehne an. Zu 'lokabandhuno': 'Lokabandhu' (Freund der Welt) ist einer, der wie ein Verwandter der gesamten Welt ist. Demnach bedeutet es: 'Ich schenkte es jenem Meister, der der Freund der Welt ist'. Der Rest ist ohne Weiteres verständlich.

ඵලකදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Phalakadāyaka ist abgeschlossen.

9. වටංසකියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Vaṭaṃsakiya

සුමෙධො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො වටංසකියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමමුනින්දෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තත්ථ ආදීනවං දිස්වා ගෙහං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා මහාවනෙ විහාසි. තස්මිං සමයෙ සුමෙධො භගවා විවෙකකාමතාය තං වනං සම්පාපුණි. අථ සො තාපසො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො විකසිතං සළලපුප්ඵං ගහෙත්වා වටංසකාකාරෙන ගන්ථෙත්වා භගවතො පාදමූලෙ ඨපෙත්වා පූජෙසි. භගවා තස්ස චිත්තප්පසාදත්ථාය අනුමොදනමකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ කුලෙ ජාතො වුද්ධිමන්වාය සද්ධො පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Der Textabschnitt beginnend mit 'Sumedho nāma nāmena' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Vaṭaṃsakiya. Auch dieser hatte unter früheren Weisenfürsten heilsame Verdienste vollbracht, sammelte in den verschiedenen Existenzen Verdienste an, die das Entkommen aus dem Daseinskreislauf unterstützten, und wurde zur Zeit des erhabenen Sumedha in einer angesehenen Familie geboren. Als er die Verstandesreife erlangt hatte, gründete er einen Hausstand. Doch er erkannte das Elend darin, verließ das Haus, nahm die Weihe eines Asketen an und lebte in einem großen Wald. Zu jener Zeit suchte der erhabene Sumedha aus Verlangen nach Einsamkeit jenen Wald auf. Als der Asket den Erhabenen sah, wurde er von gläubiger Freude erfüllt. Er nahm eine erblühte Kiefernblüte, flocht sie zu einem Kopfschmuck, legte diesen zu den Füßen des Erhabenen nieder und verehrte ihn so. Der Erhabene sprach Worte des Dankes, um seinen Geist zu erfreuen. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf unter Göttern und Menschen umher, genoss den zweifachen Wohlstand, wurde in dieser Buddha-Ära in einer reichen Familie geboren, wuchs heran, war voller Vertrauen und Zuversicht, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

43. සො අපරභාගෙ පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුමෙධො නාම නාමෙනාතිආදි වුත්තං. විවෙකමනුබ්‍රූහන්තොති ජනාකිණ්ණතං පහාය ජනවිවෙකං චිත්තවිවෙකඤ්ච අනුබ්‍රූහන්තො වඩ්ඪෙන්තො බහුලීකරොන්තො මහාවනං අජ්ඣොගාහි පාවිසීති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

43. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und verkündete das Apadāna seines früheren Wandels, indem er die Worte beginnend mit 'Sumedho nāma nāmena' sprach. Zu 'vivekamanubrūhanto' (die Einsamkeit pflegend): Dies bedeutet, dass er das geschäftige Treiben unter Menschen mied, die Einsamkeit von Menschen sowie die Einsamkeit des Geistes pflegte, entfaltete und oft ausübte, und so tief in den großen Wald eindrang. Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

වටංසකියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Vaṭaṃsakiya ist abgeschlossen.

10. පල්ලඞ්කදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pallaṅkadāyaka

සුමෙධස්ස [Pg.161] භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො පල්ලඞ්කදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු නිබ්බානාධිගමත්ථාය කතපුඤ්ඤූපචයො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය මහාභොගසම්පන්නො සත්ථරි පසීදිත්වා ධම්මං සුත්වා තස්ස සත්ථුනො සත්තරතනමයං පල්ලඞ්කං කාරෙත්වා මහන්තං පූජං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ පූජිතො අහොසි. සො අනුක්කමෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්වා පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤනාමෙන පල්ලඞ්කදායකත්ථෙරොති පාකටො අහොසි. හෙට්ඨා විය උපරිපි පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤනාමෙන ථෙරානං නාමානි එවමෙව වෙදිතබ්බානි.

Der Abschnitt beginnend mit 'Sumedhassa bhagavato' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Pallaṅkadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Werke vollbracht und in vielen Existenzen eine Fülle von Verdiensten angesammelt, um das Nibbāna zu erlangen. Zur Zeit des erhabenen Sumedha wurde er in einer Hausvaterfamilie geboren, wuchs heran, besaß großen Wohlstand, fasste Vertrauen zum Meister und hörte die Lehre. Er ließ für jenen Meister einen mit sieben kostbaren Juwelen verzierten Thron anfertigen und brachte ihm große Verehrung dar. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher und wurde überall verehrt. Schließlich wurde er in dieser Buddha-Ära in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren, erlangte die Verstandesreife, gründete einen Hausstand, hörte die Lehrverkündigung des Meisters, fasste Vertrauen, trat in den Orden ein und erreichte bald darauf die Arahatschaft. Wegen seiner früher vollbrachten Verdienste wurde er unter dem Namen Thera Pallaṅkadāyaka bekannt. Wie bereits zuvor dargelegt, sind auch im Folgenden die Namen der Theras gemäß ihren früheren verdienstvollen Werken in genau derselben Weise zu verstehen.

47. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුමෙධස්ස භගවතොතිආදිමාහ. පල්ලඞ්කො හි මයා දින්නොති පල්ලඞ්කං ඌරුබද්ධාසනං කත්වා යත්ථ උපවීසන්ති නිසීදන්ති, සො පල්ලඞ්කොති වුච්චති, සො පල්ලඞ්කො සත්තරතනමයො මයා දින්නො පූජිතොති අත්ථො. සඋත්තරසපච්ඡදොති සහ උත්තරච්ඡදෙන සහ පච්ඡදෙන සඋත්තරසපච්ඡදො, උපරිවිතානං බන්ධිත්වා ආසනං උත්තමවත්ථෙහි අච්ඡාදෙත්වාති අත්ථො. සෙසං පාකටමෙවාති.

47. Als er eines Tages an seine eigene frühere Tat zurückdachte und von Freude erfüllt war, verkündete er das Apadāna seiner früheren Taten und sprach die Worte, die mit „Sumedhassa bhagavato“ beginnen. Bei den Worten „Pallaṅko hi mayā dinno“ (Wahrlich, ein Thron wurde von mir gegeben) ist die Erklärung: Der Ort, an dem man sich niedersetzt (verweilt), nachdem man die Beine gekreuzt hat (den Schenkelsitz eingenommen hat), wird „Pallaṅka“ (Thron) genannt. Dieser aus sieben Juwelen bestehende Thron wurde von mir gegeben, das heißt dargebracht – so ist die Bedeutung. Bei „Sauttarasapacchado“ ist die Bedeutung: zusammen mit einem oberen Baldachin (uttaracchada) und zusammen mit einer Abdeckung (pacchada), also mit einem oberen Baldachin und einer Decke versehen; das bedeutet, dass man einen oberen Baldachin befestigt und den Sitz mit kostbaren Stoffen bedeckt hat. Der Rest ist offensichtlich.

පල්ලඞ්කදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Pallaṅkadāyaka (Thronspender) ist abgeschlossen.

පන්නරසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des fünfzehnten Kapitels ist abgeschlossen.

16. බන්ධුජීවකවග්ගො

16. Das Kapitel über Bandhujīvaka

1. බන්ධුජීවකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Elders Bandhujīvaka

චන්දංව විමලං සුද්ධන්තිආදිකං ආයස්මතො බන්ධුජීවකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො [Pg.162] විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො සිඛිස්ස භගවතො රූපකායසම්පත්තිං දිස්වා පසන්නමානසො බන්ධුජීවකපුප්ඵානි ගහෙත්වා භගවතො පාදමූලෙ පූජෙසි. භගවා තස්ස චිත්තප්පසාදවඩ්ඪනත්ථාය අනුමොදනමකාසි. සො යාවතායුතං ඨත්වා තෙනෙව පුඤ්ඤෙන දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්ස අම්හාකං සම්මාසම්බුද්ධස්ස උප්පන්නකාලෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො රූපග්ගයසග්ගප්පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සද්ධාජාතො ගෙහං පහාය පබ්බජිතො අරහත්තං පාපුණි.

Die Worte, die mit „Candaṃva vimalaṃ suddhaṃ“ (Wie der Mond, makellos, rein) beginnen, sind das Apadāna des ehrwürdigen Bandhujīvaka. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf (Nibbāna) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Sikhi in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Vernunft erreicht hatte, gründete er einen Hausstand. Während er so lebte, erblickte er die Vollkommenheit des physischen Körpers des erhabenen Sikhi. Mit gläubigem Herzen nahm er Bandhujīvaka-Blüten (Schuhblumen) und verehrte damit die Füße des Erhabenen. Der Erhabene sprach Worte des Dankes (Anumodanā), um seine Glaubensfreude weiter zu vermehren. Er lebte dort bis an sein Lebensende und wurde aufgrund ebendieses Verdienstes in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort die sechs Freuden der Sinnesgötterwelten und auch unter den Menschen den Wohlstand eines Weltenherrschers (Cakkavatti) und anderes genossen hatte, wurde er zur Zeit des Erscheinens unseres vollkommen Erwachten (des Buddha Gotama) in einer Hausvaterfamilie geboren. Er erlangte hervorragende körperliche Schönheit und Gefolgschaft, und als er die Lehrverkündigung des Meisters hörte, entstand in ihm Glaube. Er verließ sein Heim, trat in den Mönchsorden ein und erlangte die Arahatschaft.

1. සො පුබ්බෙනිවාසඤාණෙන පුබ්බෙ කතකුසලකම්මං අනුස්සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො චන්දංව විමලං සුද්ධන්තිආදිමාහ. තත්ථ චන්දංව විමලං සුද්ධන්ති අබ්භා, මහිකා, ධුමො, රජො, රාහූති ඉමෙහි උපක්කිලෙසමලෙහි විමුත්තං චන්දං ඉව දියඩ්ඪසහස්සුපක්කිලෙසමලානං පහීනත්තා විමලං නික්කිලෙසත්තා සුද්ධං පසන්නං සිඛිං සම්බුද්ධන්ති සම්බන්ධො. කිලෙසකද්දමානං අභාවෙන අනාවිලං. නන්දීභවසඞ්ඛාතාය බලවස්නෙහාය පරිසමන්තතො ඛීණත්තා නන්දීභවපරික්ඛීණං. තිණ්ණං ලොකෙති ලොකත්තයතො තිණ්ණං උත්තිණ්ණං අතික්කන්තං. විසත්තිකන්ති විසත්තිකං වුච්චති තණ්හා, නිත්තණ්හන්ති අත්ථො.

1. Als er sich mit dem Wissen über frühere Leben an die in der Vergangenheit vollbrachte heilsame Tat erinnerte und von Freude erfüllt war, verkündete er das Apadāna seiner früheren Taten und sprach die Worte, die mit „Candaṃva vimalaṃ suddhaṃ“ beginnen. Darin bedeutet „candaṃva vimalaṃ suddhaṃ“: Wie der Mond, der von den trübenden Makeln wie Wolken, Nebel, Rauch, Staub und Rāhu befreit ist, so ist auch der vollkommen erwachte Sikhi makellos (vimala), weil er die eintausendfünfhundert Trübungen überwunden hat, rein (suddha), weil er frei von Befleckungen ist, und heiter (pasanna) – so ist die grammatikalische Verbindung herzustellen. „Anāvilaṃ“ (ungetrübt) bedeutet: wegen des Fehlens des Schlammes der Befleckungen (kilesakaddama). „Nandībhavaparikkhīṇaṃ“ (dessen Lust am Werden völlig versiegt ist) bedeutet: weil die starke Zuneigung, die als Lust am Dasein (nandībhava) bezeichnet wird, ringsum völlig geschwunden (versiegt) ist. Bei „tiṇṇaṃ loke“ ist die Bedeutung: die drei Welten überschritten, das heißt hinübergegangen. Bei „visattikaṃ“ wird das Begehren (taṇhā) als „visattikā“ (Entfesselung/Giftpflanze) bezeichnet; „nittaṇhaṃ“ (frei von Begehren) ist die Bedeutung.

2. නිබ්බාපයන්තං ජනතන්ති ධම්මවස්සං වස්සන්තො ජනතං ජනසමූහං කිලෙසපරිළාහාභාවෙන නිබ්බාපයන්තං වූපසමෙන්තං. සයං සංසාරතො තිණ්ණං, සබ්බසත්තෙ සංසාරතො තාරයන්තං අතික්කමෙන්තං චතුන්නං සච්චානං මුනනතො ජානනතො මුනිං සිඛිං සම්බුද්ධන්ති සම්බන්ධො. වනස්මිං ඣායමානන්ති ආරම්මණූපනිජ්ඣානලක්ඛණූපනිජ්ඣානෙහි ඣායන්තං චින්තෙන්තං චිත්තෙන භාවෙන්තං වනමජ්ඣෙති අත්ථො. එකග්ගං එකග්ගචිත්තං සුසමාහිතං සුට්ඨු ආරම්මණෙ ආහිතං ඨපිතචිත්තං සිඛිං මුනිං දිස්වාති සම්බන්ධො.

2. „Nibbāpayantaṃ janataṃ“ (die Menschen abkühlend/beruhigend) bedeutet: Während er den Regen des Dhamma herabregnen lässt, kühlt (nibbāpayanta) beziehungsweise beruhigt (vūpasamenta) er die Menschenmenge (janatā) durch das Aufheben des brennenden Fiebers der Befleckungen. Der selbst den Daseinskreislauf (Saṃsāra) überquert hat, alle Wesen über den Daseinskreislauf hinüberführt und sie ihn überschreiten lässt, den Weisen (muni), weil er die vier edlen Wahrheiten erkennt und versteht (munanato/jānanato) – mit diesem vollkommen erwachten Sikhi ist die Verbindung herzustellen. „Vanasmiṃ jhāyamānaṃ“ (im Walde meditierend) bedeutet: der durch die Betrachtung von Objekten (ārammaṇūpanijjhāna) und die Betrachtung von Merkmalen (lakkhaṇūpanijjhāna) meditiert (jhāyanta), nachdenkt (cintenta) und im Geiste entfaltet (bhāventa); „inmitten des Waldes“ ist die Bedeutung. Bei „ekaggaṃ“ (einspitzig) ist die Bedeutung: mit einspitzigem Geist (ekaggacitta). „Susamāhitaṃ“ bedeutet: der Geist ist gut auf das Meditationsobjekt gerichtet beziehungsweise darin gefestigt. Mit „nachdem ich den Weisen Sikhi sah“ (sikhiṃ muniṃ disvā) ist die Verbindung herzustellen.

3. බන්ධුජීවකපුප්ඵානීති බන්ධූනං ඤාතීනං ජීවකං ජීවිතනිස්සයං හදයමංසලොහිතං බන්ධුජීවකං හදයමංසලොහිතසමානවණ්ණං පුප්ඵං බන්ධුජීවකපුප්ඵං ගහෙත්වා සිඛිනො ලොකබන්ධුනො පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

3. Bei „bandhujīvakapupphāni“ ist die Bedeutung: Weil es die Lebensgrundlage der Verwandten (bandhu) darstellt, nämlich das Fleisch und Blut des Herzens (hadayamaṃsalohita), wird die Blüte, die die Farbe des Herzblutes besitzt, Bandhujīvaka-Blüte (Schuhblume) genannt. Nachdem ich diese Blume genommen hatte, verehrte ich damit Sikhi, den Verwandten der Welt (lokabandhu). Der Rest hat eine offensichtliche Bedeutung.

බන්ධුජීවකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Bandhujīvaka ist abgeschlossen.

2. තම්බපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Elders Tambapupphiya

පරකම්මායනෙ [Pg.163] යුත්තොතිආදිකං ආයස්මතො තම්බපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ආයස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පියදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කෙනචි පුරෙ කතෙන අකුසලකම්මෙන දුග්ගතකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො පරෙසං කම්මං කත්වා භතියා ජීවිකං කප්පෙසි. සො එවං දුක්ඛෙන වසන්තො පරෙසං අපරාධං කත්වා මරණභයෙන පලායිත්වා වනං පාවිසි. තත්ථ ගතට්ඨානෙ පාටලිබොධිං දිස්වා වන්දිත්වා සම්මජ්ජිත්වා එකස්මිං රුක්ඛෙ තම්බවණ්ණං පුප්ඵං දිස්වා තං සබ්බං කණ්ණිකෙ ඔචිනිත්වා බොධිපූජං අකාසි. තත්ථ චිත්තං පසාදෙත්වා වන්දිත්වා පල්ලඞ්කමාභුජිත්වා නිසීදි. තස්මිං ඛණෙ තෙ මනුස්සා පදානුපදිකං අනුබන්ධිත්වා තත්ථ අගමංසු. සො තෙ දිස්වා බොධිං ආවජ්ජෙන්තොව පලායිත්වා භයානකෙ ගීරිදුග්ගපපාතෙ පතිත්වා මරි.

Die Worte, die mit „Parakammāyane yuttoti“ (Beschäftigt mit der Arbeit anderer) beginnen, sind das Apadāna des ehrwürdigen Tambapupphiya. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Piyadassi aufgrund einer in der Vergangenheit begangenen unheilsamen Tat in einer armen Familie geboren. Als er herangewachsen war, bestritt er seinen Lebensunterhalt, indem er gegen Lohn die Arbeit anderer verrichtete. Während er in solchem Elend lebte, beging er ein Vergehen gegen andere und floh aus Todesfurcht in den Wald. Dort, an dem Ort, den er erreicht hatte, erblickte er den Pāṭali-Bodhi-Baum, verneigte sich vor ihm und fegte den Platz um ihn herum. Als er an einem Baum eine kupferfarbene (rote) Blüte sah, pflückte er sie ganz mitsamt dem Stiel ab und brachte dem Bodhi-Baum ein Opfer dar. Nachdem er dort seinen Geist gereinigt und sich verneigt hatte, setzte er sich mit gekreuzten Beinen nieder. In diesem Augenblick folgten jene Männer seinen Fußspuren und kamen dorthin in den Wald. Als er sie erblickte, floh er, während er in Gedanken noch immer auf den Bodhi-Baum ausgerichtet war, stürzte in eine schreckliche Bergschlucht und starb.

7. සො බොධිපූජාය අනුස්සරිතත්තා තෙනෙව පීතිසොමනස්සෙන තාවතිංසාදීසු උපපන්නො ඡ කාමාවචරසම්පත්තිං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිආදිසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පරකම්මායනෙ යුත්තොතිආදිමාහ. තත්ථ පරෙසං කම්මානි පරකම්මානි, පරකම්මානං ආයනෙ කරණෙ වාහනෙ ධාරණෙ යුත්තො යොජිතො අහොසින්ති අත්ථො. සෙසං පාකටමෙවාති.

7. Da er sich an das Bodhi-Opfer erinnerte, wurde er durch ebendiese Freude und Fröhlichkeit in der Tāvatiṃsā-Götterwelt und anderen Welten wiedergeboren. Nachdem er die sechs Freuden der Sinnesgötterwelten und unter den Menschen den Wohlstand eines Weltenherrschers und anderes genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Ära in einer wohlhabenden Familie geboren. Als er herangewachsen war, hörte er die Lehrverkündigung des Meisters und erlangte ein gläubiges Herz. Er trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahat. Als er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte und von Freude erfüllt war, verkündete er das Apadāna seiner früheren Taten und sprach die Worte, die mit „parakammāyane yutto“ beginnen. Darin bedeutet „parakammāni“: die Arbeiten anderer. Ich war „yutto“, das heißt beschäftigt beziehungsweise eingesetzt, mit der Ausführung, Verrichtung und Aufrechterhaltung der Arbeiten anderer. Der Rest ist offensichtlich.

තම්බපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Elders Tambapupphiya ist abgeschlossen.

3. වීථිසම්මජ්ජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Elders Vīthisammajaka

උදෙන්තං සතරංසිං වාතිආදිකං ආයස්මතො වීථිසම්මජ්ජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු ජාතිසතෙසු කතපුඤ්ඤසඤ්චයො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ඝරාවාසං වසන්තො නගරවාසීහි සද්ධිං වීථිං සජ්ජෙත්වා නීයමානං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො වීථිං සමං කත්වා ධජං තත්ථ උස්සාපෙසි.

Die Worte, die mit „Udentaṃ sataraṃsiṃ vā“ (Wie die aufgehende Sonne mit ihren hundert Strahlen) beginnen, sind das Apadāna des ehrwürdigen Vīthisammajaka (Straßenfeger). Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in vielen hunderten von Existenzen eine Fülle von Verdiensten angesammelt. Zur Zeit des erhabenen Sikhi wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Leben eines Hausvaters führte, sah er den Erhabenen, der entlang einer von den Stadtbewohnern hergerichteten Straße geleitet wurde. Mit gläubigem Herzen ebnete er die Straße und stellte dort ein Banner auf.

15. සො [Pg.164] තෙනෙව පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො බහුමානහදයො පබ්බජිත්වා ලද්ධූපසම්පදො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං අනුස්සරන්තො පච්චක්ඛතො ජානිත්වා පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො උදෙන්තං සතරංසිං වාතිආදිමාහ. තත්ථ උදෙන්තං උග්ගච්ඡන්තං සතරංසිං සතපභං. සතරංසීති දෙසනාසීසමත්තං, අනෙකසතසහස්සපභං සූරියං ඉවාති අත්ථො. පීතරංසිංව භාණුමන්ති පීතරංසිං සංකුචිතපභං භාණුමං පභාවන්තං චන්දමණ්ඩලං ඉව සම්බුද්ධං දිස්වාති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

15. Durch eben dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Epoche in einer Familie geboren. Als er das Alter der Mündigkeit erreicht hatte, hörte er die Dhamma-Predigt des Meisters, erlangte Vertrauen und besaß ein Herz voller großer Ehrfurcht. Er trat in den Orden ein, erlangte die höhere Ordination und wurde bald darauf ein Arahant. Als er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte und diese direkt erkannte, verkündete er sein früheres Lebensabenteuer und sprach die Strophe beginnend mit „Den aufgehenden [Mond] mit hundert Strahlen“ usw. Darin bedeutet „udentaṃ“: aufsteigend. „Sataraṃsiṃ“ bedeutet: mit hundertfachem Glanz. Das Wort „sataraṃsī“ ist nur ein Hauptbegriff der Lehrverkündigung; die Bedeutung ist: wie die Sonne mit unzähligen Hunderttausenden von Strahlen. „Pītaraṃsiṃva bhāṇumaṃ“ bedeutet: nachdem er den vollkommen Erwachten erblickt hatte, der gleich der Mondscheibe ist, welche goldgelb strahlend – d. h. von sanftem Glanz – und leuchtend ist; dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

වීථිසම්මජ්ජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Vīthisammajjaka ist abgeschlossen.

4. කක්කාරුපුප්ඵපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kakkārupupphapūjaka

දෙවපුත්තො අහං සන්තොතිආදිකං ආයස්මතො කක්කාරුපුප්ඵපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ කතපුඤ්ඤසඤ්චයො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ භුම්මට්ඨකදෙවපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්තො සිඛිං සම්මාසම්බුද්ධං දිස්වා දිබ්බකක්කාරුපුප්ඵං ගහෙත්වා පූජෙසි.

Die Strophe beginnend mit „Ein Göttersohn war ich, ein friedvoller“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Kakkārupupphapūjaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen eine Menge an Verdiensten angesammelt. Zur Zeit des erhabenen Sikhi wurde er als ein auf der Erde verweilender Göttersohn geboren. Als er den vollkommen erwachten Sikhi erblickte, nahm er eine himmlische Kakkāru-Blüte und verehrte ihn damit.

21. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො එකතිංසකප්පබ්භන්තරෙ උභයසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථරි පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං පච්චක්ඛතො ඤත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො දෙවපුත්තො අහං සන්තොතිආදිමාහ. තත්ථ දිබ්බන්ති කීළන්ති පඤ්චහි දිබ්බෙහි කාමගුණෙහීති දෙවා, දෙවානං පුත්තො, දෙවො එව වා පුත්තො දෙවපුත්තො, අහං දෙවපුත්තො සන්තො විජ්ජමානො දිබ්බං කක්කාරුපුප්ඵං පග්ගය්හ පකාරෙන, ගහෙත්වා සිඛිස්ස භගවතො අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

21. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss innerhalb von einunddreißig Äonen beide Arten von Glück und wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er Vertrauen zum Meister, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant. Als er seine eigene frühere Tat direkt erkannte, wurde er von Freude erfüllt, und um sein früheres Lebensabenteuer zu verkünden, sprach er die Strophe beginnend mit „Ein Göttersohn war ich, ein friedvoller“ usw. Darin bedeutet „devā“: jene, die sich mit den fünf himmlischen Sinnengenüssen vergnügen. Ein Sohn der Götter, oder ein Gott selbst als Sohn, ist ein „Göttersohn“ (devaputto). „Ahaṃ devaputto santo“ bedeutet: ich, als ein Göttersohn existierend. „Dibbaṃ kakkārupupphaṃ paggayha“ bedeutet: eine himmlische Kakkāru-Blüte dargebracht habend, das heißt, auf vielfältige Weise genommen habend. „Sikhissa bhagavato abhiropayiṃ“ bedeutet: ich opferte sie dem erhabenen Sikhi, das heißt, ich verehrte ihn; dies ist die Bedeutung. Der Rest hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

කක්කාරුපුප්ඵපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kakkārupupphapūjaka ist abgeschlossen.

5. මන්දාරවපුප්ඵපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Mandāravapupphapūjaka

දෙවපුත්තො [Pg.165] අහං සන්තොතිආදිකං ආයස්මතො මන්දාරවපුප්ඵපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ භුම්මට්ඨකදෙවපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්තො සිඛිං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො දිබ්බමන්දාරවපුප්ඵෙහි පූජෙසි.

Die Strophe beginnend mit „Ein Göttersohn war ich, ein friedvoller“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Mandāravapupphapūjaka. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und sammelte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf bildeten. Zur Zeit des erhabenen Sikhi wurde er als ein auf der Erde verweilender Göttersohn geboren. Als er den erhabenen Sikhi erblickte, war sein Geist von Vertrauen erfüllt, und er verehrte ihn mit himmlischen Mandārava-Blüten.

25. සො තෙන පුඤ්ඤෙනාතිආදිකං සබ්බං අනන්තරත්ථෙරස්ස අපදානවණ්ණනාය වුත්තනයෙනෙව වෙදිතබ්බන්ති.

25. Alles, was mit „Durch dieses Verdienst“ usw. beginnt, ist genau in der Weise zu verstehen, wie es in der Erklärung des Apadāna des unmittelbar vorhergehenden Thera beschrieben wurde.

මන්දාරවපුප්ඵපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Mandāravapupphapūjaka ist abgeschlossen.

6. කදම්බපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kadambapupphiya

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො කදම්බපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සම්මාසම්බුද්ධසුඤ්ඤෙ ලොකෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං වසන්තො තත්ථ ආදීනවං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තසමීපෙ කුක්කුටෙ නාම පබ්බතෙ අස්සමං කත්වා විහාසි. සො තත්ථ සත්ත පච්චෙකබුද්ධෙ දිස්වා පසන්නමානසො පුප්ඵිතං කදම්බපුප්ඵං ඔචිනිත්වා තෙ පච්චෙකබුද්ධෙ පූජෙසි. තෙපි ‘‘ඉච්ඡිතං පත්ථිත’’න්තිආදිනා අනුමොදනං අකංසු.

Die Strophe beginnend mit „Nicht weit vom Himavanta“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Kadambapupphiya. Auch dieser hatte unter den früheren edlen Siegern verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf darstellten, wurde er in einer Welt, die leer von vollkommen Erwachten war, in einer bestimmten Familie geboren. Als er herangewachsen war, lebte er das Hausleben. Als er darin die Mängel sah, gab er das Hausleben auf, trat in das asketische Leben ein und lebte in der Nähe des Himavanta-Gebirges auf dem Berg namens Kukkuṭa, wo er eine Einsiedelei errichtete. Dort erblickte er sieben Einzelbuddhas und sein Geist war von Vertrauen erfüllt. Er pflückte eine blühende Kadamba-Blüte und verehrte diese Einzelbuddhas damit. Auch diese sprachen ihm mit den Worten „Möge das Ersehnte und Gewünschte...“ usw. ihren Segen aus.

30. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තං වුත්තත්ථමෙව. කුක්කුටො නාම පබ්බතොති තස්ස උභොසු පස්සෙසු කුක්කුටචූළාකාරෙන පබ්බතකූටානං විජ්ජමානත්තා කුක්කුටොති සඞ්ඛං ගතො. පකාරෙන තිරො හුත්වා පතිට්ඨහතීති පබ්බතො. තම්හි පබ්බතපාදම්හීති තස්මිං පබ්බතසමීපෙ. සත්ත බුද්ධා වසන්තීති සත්ත පච්චෙකබුද්ධා තස්මිං කුක්කුටපබ්බතපාදෙ පණ්ණසාලායං වසන්තීති අත්ථො.

30. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, hörte er die Dhamma-Predigt des Meisters und erlangte Vertrauen. Er trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant. Als er sich an seine frühere Tat erinnert, wurde er von Freude erfüllt, und um sein früheres Lebensabenteuer zu verkünden, sprach er die Strophe beginnend mit „Nicht weit vom Himavanta“ usw. Dies hat die bereits erklärte Bedeutung. „Der Berg namens Kukkuṭa“ bedeutet: Weil an seinen beiden Seiten Berggipfel in Form eines Hahnenkamms vorhanden sind, erhielt er den Namen „Kukkuṭa“. Weil er sich quer auf vielfältige Weise erstreckt und fest steht, heißt er „Berg“ (pabbata). „Am Fuße dieses Berges“ bedeutet: in der Nähe dieses Berges. „Sieben Buddhas wohnen dort“ bedeutet: Sieben Einzelbuddhas wohnen am Fuße jenes Kukkuṭa-Berges in einer Blätterhütte; dies ist die Bedeutung.

31. දීපරාජංව [Pg.166] උග්ගතන්ති දීපානං රාජා දීපරාජා, සබ්බෙසං දීපානං ජලමානානං තාරකානං රාජා චන්දොති අත්ථො. අථ වා සබ්බෙසු ජම්බුදීපපුබ්බවිදෙහඅපරගොයානඋත්තරකුරුසඞ්ඛාතෙසු චතූසු දීපෙසු ද්විසහස්සපරිත්තදීපෙසු ච රාජා ආලොකඵරණතො චන්දො දීපරාජාති වුච්චති, තං නභෙ උග්ගතං චන්දං ඉව පුප්ඵිතං ඵුල්ලිතං කදම්බරුක්ඛං දිස්වා තතො පුප්ඵං ඔචිනිත්වා උභොහි හත්ථෙහි පග්ගය්හ පකාරෙන ගහෙත්වා සත්ත පච්චෙකබුද්ධෙ සමොකිරිං සුට්ඨු ඔකිරිං, ආදරෙන පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

31. „Wie der König der Lichter aufgestiegen ist“: Der König der Lichter ist der „König der Lichter“ (dīparājā); die Bedeutung ist, dass der Mond der König aller leuchtenden Sterne ist. Oder aber: Weil er sein Licht über alle vier großen Kontinente – Jambudīpa, Pubbavideha, Aparagoyāna und Uttarakuru – sowie über die zweitausend kleineren Nebeninseln verbreitet, wird der Mond, der wie ein König wirkt, als „König der Kontinente“ bezeichnet. Ihm gleich, der am Himmel aufgestiegen ist, erblickte er einen voll erblühten, in voller Pracht stehenden Kadamba-Baum. Er pflückte Blüten von diesem Baum, hob sie mit beiden Händen empor, nahm sie auf ehrerbietige Weise und bestreute die sieben Einzelbuddhas damit, das heißt, er überschüttete sie reichlich und verehrte sie mit tiefer Ehrfurcht; dies ist die Bedeutung. Der Rest hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

කදම්බපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kadambapupphiya ist abgeschlossen.

7. තිණසූලකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Tiṇasūlaka

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො තිණසූලකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමජිනවරෙසු කතපුඤ්ඤසම්භාරො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ කුසලානි උපචිනන්තො සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තත්ථ දොසං දිස්වා තං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා වසන්තො හිමවන්තසමීපෙ භූතගණෙ නාම පබ්බතෙ වසන්තං එකතං විවෙකමනුබ්‍රූහන්තං සිඛිං සම්බුද්ධං දිස්වා පසන්නමානසො තිණසූලපුප්ඵං ගහෙත්වා පාදමූලෙ පූජෙසි. බුද්ධොපි තස්ස අනුමොදනං අකාසි.

Die Strophe beginnend mit „Nicht weit vom Himavanta“ usw. ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Tiṇasūlaka. Auch dieser Thera hatte unter den früheren edlen Siegern eine Fülle an heilsamen Verdiensten angesammelt. Während er in jeder einzelnen Daseinsform, in der er wiedergeboren wurde, heilsame Taten ansammelte, wurde er zur Zeit des erhabenen Sikhi in einer angesehenen Familie geboren. Nachdem er einen Hausstand gegründet hatte, sah er die Nachteile darin, gab diesen auf, trat in das asketische Leben ein und lebte dort. Er erblickte den vollkommen erwachten Sikhi, der in der Nähe des Himavanta-Gebirges auf dem Berg namens Bhūtagaṇa weilte, allein verweilte und die Abgeschiedenheit pflegte. Da war sein Geist von Vertrauen erfüllt; er nahm eine Tiṇasūla-Blüte und verehrte ihn an seinen Füßen. Auch der Buddha sprach ihm seinen Segen aus.

35. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සාසනෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා උපනිස්සයසම්පන්නත්තා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණිත්වා පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සප්පත්තො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. භූතගණො නාම පබ්බතොති භූතගණානං දෙවයක්ඛසමූහානං ආවාසභූතත්තා භවනසදිසත්තා අවිරූළ්හභාවෙන පවත්තත්තා ච භූතගණො නාම පබ්බතො, තස්මිං එකො අදුතියො ජිනො ජිතමාරො බුද්ධො වසතෙ දිබ්බබ්‍රහ්මඅරියඉරියාපථවිහාරෙහි විහරතීති අත්ථො.

35. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen fasste er Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein und erlangte, da er über reiche unterstützende Bedingungen verfügte, nach kurzer Zeit die Arhatschaft. Als er sich an seine frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt, und um seine frühere Lebensgeschichte zu verkünden, sprach er die Verse, die mit „Nicht weit vom Himavanta“ beginnen. Mit „Der Berg namens Bhūtagaṇa“ ist gemeint: Weil er die Wohnstätte von Scharen von Geistern, Göttern und Yakkhas war, weil er einer göttlichen Wohnstatt glich und weil er im Zustand der Wildnis bestand, wird er der Berg namens Bhūtagaṇa genannt. Auf diesem Berg verweilt der Buddha, der einzigartige Sieger, der Māra bezwungen hat; er verweilt in den himmlischen, erhabenen, edlen und körperlichen Verweilungsweisen – dies ist der Sinn.

36. එකූනසතසහස්සං[Pg.167], කප්පං න විනිපාතිකොති තෙන තිණසූලපුප්ඵපූජාකරණඵලෙන නිරන්තරං එකූනසතසහස්සකප්පානං අවිනිපාතකො චතුරාපායවිනිමුත්තො සග්ගසම්පත්තිභවමෙව උපපන්නොති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

36. „Neunundneunzigtausend Äonen lang bin ich nicht in die Verderbnis gestürzt“ bedeutet: Aufgrund der Frucht dieser Opferung von Tiṇasūla-Blüten stürzte er neunundneunzigtausend Äonen lang ununterbrochen nicht in die Tiefe, war frei von den vier niederen Daseinsbereichen und wurde stets nur im glücklichen Dasein der Götter wiedergeboren – dies ist der Sinn. Der Rest ist leicht verständlich.

තිණසූලකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Tiṇasūlaka ist abgeschlossen.

8. නාගපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Nāgapupphiya

සුවච්ඡො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො නාගපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමජිනනිසභෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරභගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො වෙදත්තයාදීසු සකසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්වා තත්ථ සාරං අදිස්වා හිමවන්තං පවිසිත්වා තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා ඣානසමාපත්තිසුඛෙන වීතිනාමෙසි. තස්මිං සමයෙ පදුමුත්තරො භගවා තස්සානුකම්පාය තත්ථ අගමාසි. සො තාපසො තං භගවන්තං දිස්වා ලක්ඛණසත්ථෙසු ඡෙකත්තා භගවතො ලක්ඛණරූපසම්පත්තියා පසන්නො වන්දිත්වා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අට්ඨාසි. ආකාසතො අනොතිණ්ණත්තා පූජාසක්කාරෙ අකතෙයෙව ආකාසෙනෙව පක්කාමි. අථ සො තාපසො සසිස්සො නාගපුප්ඵං ඔචිනිත්වා තෙන පුප්ඵෙන භගවතො ගතදිසාභාගමග්ගං පූජෙසි.

Die Verse, die mit „Mit Namen namens Suvaccho“ beginnen, stellen die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Nāgapupphiya dar. Auch dieser Thera hatte unter den früheren edlen Siegern Verdienste erworben, sammelte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten an, die die unterstützende Bedingung für die Befreiung bildeten, und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er herangewachsen war, erlangte er Meisterschaft in seinen Wissenschaften wie den drei Veden. Da er darin jedoch keinen dauerhaften Kern sah, zog er in den Himālaya-Wald, trat in den Stand eines Asketen ein und verbrachte seine Zeit im Glück der Vertiefungen und geistigen Errungenschaften. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Padumuttara aus Mitgefühl für diesen Asketen dorthin. Als der Asket den Erhabenen sah, war er, da er in der Lehre von den Körpermerkmalen bewandert war, tief beeindruckt von der vollkommenen Gestalt und den Merkmalen des Erhabenen; er verneigte sich, erhob die gefalteten Hände zum Gruß und blieb stehen. Da der Erhabene nicht aus der Luft herabstieg, zog er noch vor einer förmlichen Ehrerbietung sogleich durch die Luft weiter. Daraufhin pflückte der Asket zusammen mit seinen Schülern Nāgapuppha-Blüten und verehrte mit diesen Blüten den Pfad in jener Himmelsrichtung, in die der Erhabene davongezogen war.

39. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවන්තො සබ්බත්ථ පූජිතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාසම්පන්නො පබ්බජිත්වා වත්තපටිපත්තියා සාසනං සොභයමානො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා ‘‘කෙන නු ඛො කුසලකම්මෙන මයා අයං ලොකුත්තරසම්පත්ති ලද්ධා’’ති අතීතකම්මං සරන්තො පුබ්බකම්මං පච්චක්ඛතො ඤත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුවච්ඡො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ වච්ඡගොත්තෙ ජාතත්තා වච්ඡො, සුන්දරො ච සො වච්ඡො චෙති සුවච්ඡො. නාමෙන සුවච්ඡො නාම බ්‍රාහ්මණො මන්තපාරගූ වෙදත්තයාදිසකලමන්තසත්ථෙ කොටිප්පත්තොති අත්ථො. සෙසං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

39. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen, genoss beide Arten von Wohlstand, wurde überall verehrt und wurde schließlich in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einem angesehenen Hause geboren. Herangewachsen und mit Vertrauen ausgestattet, trat er in den Orden ein und verschönte die Lehre durch die gewissenhafte Erfüllung seiner Pflichten und der Praxis. Nach nicht langer Zeit wurde er ein Arhat. Bei dem Gedanken: „Durch welche heilsame Tat wohl habe ich dieses überweltliche Glück erlangt?“, dachte er an seine vergangene Tat zurück. Als er seine frühere Tat unmittelbar vor Augen sah, wurde er von tiefer Freude erfüllt, und um seine einstige Lebensgeschichte zu verkünden, sprach er die Verse, die mit „Mit Namen namens Suvaccho“ beginnen. Darin bedeutet „Vaccho“, dass er im Vaccha-Geschlecht geboren wurde; und da er edel und zugleich ein Vaccho war, wird er „Suvaccho“ genannt. „Ein Brahmane namens Suvaccho mit Namen, ein Meister der Mantren“ bedeutet, dass er in allen Mantra-Wissenschaften wie den drei Veden den Gipfel der Meisterschaft erreicht hatte. Der Rest hat, da er bereits oben in gleicher Weise erklärt wurde, einen leicht verständlichen Sinn.

නාගපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Nāgapupphiya ist abgeschlossen.

9. පුන්නාගපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Punnāgapupphiya

කානනං [Pg.168] වනමොගය්හාතිආදිකං ආයස්මතො පුන්නාගපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ නෙසාදකුලෙ නිබ්බත්තො මහාවනං පවිට්ඨො තත්ථ සුපුප්ඵිතපුන්නාගපුප්ඵං දිස්වා හෙතුසම්පන්නත්තා බුද්ධාරම්මණපීතිවසෙන භගවන්තං සරිත්වා තං පුප්ඵං සහ කණ්ණිකාහි ඔචිනිත්වා වාලුකාහි චෙතියං කත්වා පූජෙසි.

Die Verse, die mit „In den dichten Wald hineingegangen“ beginnen, sind die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Punnāgapupphiya. Auch dieser hatte unter den früheren hervorragenden Siegern heilsame Taten vollbracht, sammelte in verschiedenen Daseinsformen Verdienste an, die als unterstützende Bedingungen zur Befreiung führten, und wurde zur Zeit des erhabenen Phussa in einer Jägerfamilie geboren. Als er einmal in den großen Wald hineingegangen war, erblickte er dort voll erblühte Punnāga-Blüten. Da er mit den heilsamen Bedingungen ausgestattet war, erinnerte er sich in einer vom Buddha erfüllten Verzückung an den Erhabenen, pflückte diese Blüten mitsamt ihren Blütenständen, errichtete einen Schrein aus Sand und brachte diese als Opfer dar.

46. සො තෙන පුඤ්ඤෙන ද්වෙනවුතිකප්පෙ නිරන්තරං දෙවමනුස්සසම්පත්තියොයෙව අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය පුබ්බවාසනාබලෙන සාසනෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා වායමන්තො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා පුබ්බෙ කතකුසලං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො කානනං වනමොගය්හාතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

46. Durch dieses Verdienst genoss er zweiundneunzig Äonen lang ununterbrochen das Glück im Reich der Götter und Menschen und wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer wohlhabenden Familie geboren. Herangewachsen fasste er durch die Kraft seiner früheren Neigungen Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein und wurde durch eifriges Streben nach kurzer Zeit ein Arhat. Als er sich an seine früher vollbrachte heilsame Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt, und um seine frühere Lebensgeschichte zu verkünden, sprach er die Verse, die mit „In den dichten Wald hineingegangen“ beginnen. Dies alles hat, da es bereits oben dargelegt wurde, einen leicht verständlichen Sinn.

පුන්නාගපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Punnāgapupphiya ist abgeschlossen.

10. කුමුදදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Kumudadāyaka

හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො කුමුදදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තස්ස ආසන්නෙ මහන්තෙ ජාතස්සරෙ කුකුත්ථො නාම පක්ඛී හුත්වා නිබ්බත්තො කෙනචි අකුසලෙන පක්ඛී සමානොපි පුබ්බෙ කතසම්භාරෙන බුද්ධිසම්පන්නො පුඤ්ඤාපුඤ්ඤෙසු ඡෙකො සීලවා පාණගොචරතො පටිවිරතො අහොසි. තස්මිං සමයෙ පදුමුත්තරො භගවා ආකාසෙනාගන්ත්වා තස්ස සමීපෙ චඞ්කමති. අථ සො සකුණො භගවන්තං දිස්වා පසන්නචිත්තො කුමුදපුප්ඵං ඩංසිත්වා භගවතො පාදමූලෙ පූජෙසි. භගවා තස්ස සොමනස්සුප්පාදනත්ථං පටිග්ගහෙත්වා අනුමොදනමකාසි.

Die Verse, die mit „Nicht weit vom Himavanta“ beginnen, sind die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Kumudadāyaka. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, sammelte in vielen Existenzen heilsame Taten an, die als unterstützende Bedingungen zur Befreiung dienten, und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara nahe dem Himālaya an einem großen natürlichen See als ein Vogel namens Kukuttha geboren. Obwohl er aufgrund einer unheilsamen Tat als Vogel wiedergeboren worden war, war er dank seiner in der Vergangenheit angesammelten heilsamen Verdienste mit Klugheit ausgestattet, verständig bezüglich des Heilsamen und Unheilsamen, tugendhaft und hielt sich vom Töten von Lebewesen zur Nahrungssuche fern. Zu jener Zeit kam der erhabene Padumuttara durch die Luft herbei und wandelte in seiner Nähe auf und ab. Da sah der Vogel den Erhabenen, fasste tiefes Vertrauen, ergriff mit dem Schnabel eine weiße Seerose und legte sie dem Erhabenen ehrfurchtsvoll zu Füßen. Der Erhabene nahm sie an, um in ihm Freude zu erwecken, und sprach Worte des Segens.

51. සො [Pg.169] තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තිසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං අඤ්ඤතරස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය මහද්ධනො මහාභොගො රතනත්තයෙ පසන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං පච්චක්ඛතො ඤත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. පදුමුප්පලසඤ්ඡන්නොති එත්ථ සතපත්තෙහි සම්පුණ්ණො සෙතපදුමො ච තීණි නීලරත්තසෙතුප්පලානි ච පදුමුප්පලානි තෙහි සඤ්ඡන්නො ගහනීභූතො සම්පුණ්ණො මහාජාතස්සරො අහූති සම්බන්ධො. පුණ්ඩරීකසමොත්ථටොති පුණ්ඩරීකෙහි රත්තපදුමෙහි ඔත්ථටො සම්පුණ්ණොති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

51. Durch dieses Verdienst genoss er unter Göttern und Menschen das Glück beider Arten von Wohlstand und wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer bestimmten Familie geboren. Herangewachsen besaß er großen Reichtum und viele Besitztümer. Er fasste Vertrauen in die Dreifache Zuflucht, hörte die Lehrverkündigung des Meisters und erlangte so gefestigten Glauben. Er trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arhat. Als er seine eigene frühere Tat unmittelbar vor Augen sah, wurde er von Freude erfüllt, und um seine frühere Lebensgeschichte zu verkünden, sprach er die Verse, die mit „Nicht weit vom Himavanta“ beginnen. In diesem Zusammenhang bedeutet „mit Lotos und Seerosen bedeckt“: Der mit hundert Blättern gefüllte weiße Lotos sowie die drei Arten von Seerosen (die blauen, roten und weißen Seerosen) sind die Lotos- und Seerosenblüten; von diesen dicht bewachsen, bedeckt und angefüllt war der große natürliche See – so ist der syntaktische Zusammenhang herzustellen. „Mit Puṇḍarīkas überdeckt“ bedeutet: mit Puṇḍarīkas, das heißt mit roten Lotosblüten, bedeckt und angefüllt – dies ist der Sinn. Der Rest ist leicht verständlich.

කුමුදදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Kumudadāyaka ist abgeschlossen.

සොළසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des sechzehnten Kapitels ist abgeschlossen.

17. සුපාරිචරියවග්ගො

17. Das Supāricariya-Kapitel

1. සුපාරිචරියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Supāricariya Thera.

පදුමො නාම නාමෙනාතිආදිකං ආයස්මතො සුපාරිචරියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමමුනිපුඞ්ගවෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ යක්ඛයොනියං නිබ්බත්තො හිමවති යක්ඛසමාගමං ගතො භගවතො දෙවයක්ඛගන්ධබ්බනාගානං ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො උභො හත්ථෙ ආභුජිත්වා අප්ඵොටෙසි නමස්සි ච. සො තෙන පුඤ්ඤෙන තතො චුතො උපරි දෙවලොකෙ උප්පන්නො තත්ථ දිබ්බසුඛං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවතිආදිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො අඩ්ඪො මහද්ධනො මහාභොගො රතනත්තයෙ පසන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Die mit den Worten „Padumo nāma nāmena“ beginnende Darlegung ist das Apadāna des ehrwürdigen Supāricariya Thera. Auch dieser hatte unter früheren edlen Weisen (Buddhas) Verdienste angehäuft. Indem er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara im Schoß der Yakkhas wiedergeboren. Er begab sich im Himavanta-Gebirge zu einer Versammlung der Yakkhas, und als er die Lehrverkündigung des Erhabenen vor den Göttern, Yakkhas, Gandhabbas und Nāgas hörte, wurde sein Geist von Vertrauen erfüllt; er faltete beide Hände, klatschte Beifall und verehrte ihn. Durch dieses Verdienst schied er aus jenem Dasein und wurde in einer höheren Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort göttliches Glück erfahren und unter den Menschen Herrlichkeiten wie die eines Weltenherrschers genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer wohlhabenden Hausvaterfamilie geboren. Er war reich, besaß großes Vermögen und reichliche Mittel, war den Drei Juwelen zugetan, und nachdem er die Lehrverkündigung des Meisters gehört hatte, erwachte in ihm Vertrauen. Er trat in den Orden ein und erlangte nach nicht langer Zeit die Arhatschaft.

1. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමො නාම නාමෙනාතිආදිමාහ. තත්ථ [Pg.170] පදුමොති යස්ස පාදනික්ඛෙපසමයෙ පථවිං භින්දිත්වා පදුමං උග්ගන්ත්වා පාදතලං සම්පටිච්ඡති, තෙන සඤ්ඤාණෙන සො භගවා පදුමොති සඞ්ඛං ගතො, ඉධ පදුමුත්තරො භගවා අධිප්පෙතො. සො භගවා පවනා වසනවිහාරා අභිනික්ඛම්ම වනමජ්ඣං පවිසිත්වා ධම්මං දෙසෙතීති සම්බන්ධො.

1. Eines Tages erinnerte er sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Wirken, indem er mit den Worten „Padumo nāma nāmena“ anfing. Darunter bedeutet „Padumo“: Jener Erhabene, bei dessen Auftreten die Erde aufbrach, ein Lotus emporstieg und seine Fußsohle aufnahm; aufgrund dieses Zeichens erhielt jener Erhabene den Namen „Paduma“. Hier ist der erhabene Padumuttara gemeint. Jener Erhabene trat aus seinem Wohnsitz im Walde heraus, begab sich in die Mitte des Waldes und verkündete die Lehre – so ist die Verknüpfung herzustellen.

යක්ඛානං සමයොති දෙවානං සමාගමො ආසි අහොසීති අත්ථො. අජ්ඣාපෙක්ඛිංසු තාවදෙති තස්මිං දෙසනාකාලෙ අධිඅපෙක්ඛිංසු, විසෙසෙන පස්සනසීලා අහෙසුන්ති අත්ථො. සෙසං පාකටමෙවාති.

„Yakkhānaṃ samayo“ (Die Versammlung der Yakkhas) bedeutet, dass eine Versammlung der Götter und Yakkhas stattfand. „Ajjhāpekkhiṃsu tāvade“ bedeutet, dass sie zur Zeit dieser Lehrverkündigung aufmerksam hinblickten, das heißt, sie waren ganz besonders darauf bedacht zuzuschauen. Der Rest ist leicht verständlich.

සුපාරිචරියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Supāricariya Thera ist abgeschlossen.

2. කණවෙරපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Kaṇaverapupphiya Thera.

සිද්ධත්ථො නාම භගවාතිආදිකං ආයස්මතො කණවෙරපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ සුද්දකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය රඤ්ඤො අන්තෙපුරපාලකො අහොසි. තස්මිං සමයෙ සිද්ධත්ථො භගවා භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො රාජවීථිං පටිපජ්ජි. අථ සො අන්තෙපුරපාලකො චරමානං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො හුත්වා කණවෙරපුප්ඵෙන භගවන්තං පූජෙත්වා නමස්සමානො අට්ඨාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුගතිසම්පත්තියොයෙව අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වුද්ධිප්පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die mit den Worten „Siddhattho nāma bhagavā“ beginnende Darlegung ist das Apadāna des ehrwürdigen Kaṇaverapupphiya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Siddhattha wurde er in einer einfachen, armen Familie geboren. Nach dem Heranwachsen wurde er zum Wächter des königlichen Harems. Zu jener Zeit begab sich der erhabene Siddhattha, umgeben von der Bhikkhu-Gemeinschaft, auf die Königsstraße. Da erblickte jener Haremshüter den einhergehenden Erhabenen; von Vertrauen erfüllt, verehrte er den Erhabenen mit einer Kaṇavera-Blüte (Oleanderblüte) und verblieb in ehrerbietiger Haltung stehen. Durch dieses Verdienst genoss er ausschließlich die Glückseligkeiten glücklicher Daseinsbereiche. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer Familie geboren, gelangte zum Erwachsenenalter, hörte die Lehrverkündigung des Meisters, gewann Vertrauen, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arhat.

7. සො පත්තඅග්ගඵලො පුබ්බෙ කතකුසලං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සිද්ධත්ථො නාම භගවාතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

7. Als er die höchste Frucht erlangt hatte, erinnerte er sich an das ehedem vollbrachte Heilsame, geriet in helle Freude und verkündete sein früheres Wirken mit den Worten, die mit „Siddhattho nāma bhagavā“ beginnen. All dies ist, da es bereits weiter oben dargelegt wurde, von ganz offensichtlicher Bedeutung.

කණවෙරපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Kaṇaverapupphiya Thera ist abgeschlossen.

3. ඛජ්ජකදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Khajjakadāyaka Thera.

තිස්සස්ස ඛො භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො ඛජ්ජකදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ [Pg.171] සුද්දකුලෙ නිබ්බත්තො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො අම්බජම්බුආදිමනෙකං මධුරඵලාඵලං නාළිකෙරං පූවඛජ්ජකඤ්ච අදාසි. භගවා තස්ස පසාදවඩ්ඪනත්ථාය පස්සන්තස්සෙව පරිභුඤ්ජි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුගතිසම්පත්තියොයෙව අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සඤ්ජාතසද්ධො පසාදබහුමානො පබ්බජිත්වා වත්තපටිපත්තියා සාසනං සොභෙන්තො සීලාලඞ්කාරපටිමණ්ඩිතො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Die mit den Worten „Tissassa kho bhagavato“ beginnende Darlegung ist das Apadāna des ehrwürdigen Khajjakadāyaka Thera. Auch dieser hatte unter den früheren edlen Siegern Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Tissa in einer einfachen, armen Familie geboren. Als er den Erhabenen erblickte, wurde sein Geist von Vertrauen erfüllt, und er schenkte ihm viele süße Früchte wie Mangos und Rosenäpfel, Kokosnüsse sowie Kuchen und Gebäck. Der Erhabene verzehrte diese Gaben direkt vor seinen Augen, um sein Vertrauen zu mehren. Durch dieses Verdienst genoss er ausschließlich die Herrlichkeiten glücklicher Daseinsbereiche. In dieser Buddha-Epoche wurde er in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren. Als er das reife Alter erlangt hatte, hörte er die Lehrverkündigung des Meisters. Davon tiefgläubig und voller Ehrfurcht geworden, trat er in den Orden ein. Während er das Sasana durch das Erfüllen der Pflichten verschönte und reich verziert war mit dem Schmuck der Tugend, erlangte er nach nicht langer Zeit die Arhatschaft.

13. සො පුබ්බකම්මං සරන්තො ‘‘පුබ්බෙ මයා සුඛෙත්තෙ කුසලං කතං සුන්දර’’න්ති සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිස්සස්ස ඛො භගවතොතිආදිමාහ. තත්ථ තිස්සොපි භවසම්පත්තියො දදමානො ජාතොති මාතාපිතූහි කතනාමවසෙන තිස්සො. අථ වා තීහි සරණගමනෙහි අස්සාසෙන්තො ඔවදන්තො හෙතුසම්පන්නපුග්ගලෙ සග්ගමොක්ඛද්වයෙ පතිට්ඨාපෙන්තො බුද්ධො ජාතොති තිස්සො. සමාපත්තිගුණාදීහි භගෙහි යුත්තොති භගවා, තස්ස තිස්සස්ස භගවතො පුබ්බෙ අහං ඵලං අදාසින්ති සම්බන්ධො. නාළිකෙරඤ්ච පාදාසින්ති නාළිකාකාරෙන පවත්තං ඵලං නාළිකෙරං, තඤ්ච ඵලං අදාසින්ති අත්ථො. ඛජ්ජකං අභිසම්මතන්ති ඛාදිතබ්බං ඛජ්ජකං අභි විසෙසෙන මධුසක්කරාදීහි සම්මිස්සං කත්වා නිප්ඵාදිතං සුන්දරං මධුරන්ති සම්මතං ඤාතං අභිසම්මතං ඛජ්ජකඤ්ච අදාසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

13. Als er sich an seine frühere Tat erinnerte: „Ehedem habe ich auf einem guten Feld ein schönes Heilsames vollbracht“, war er von Freude erfüllt, verkündete sein früheres Wirken und sprach die Verse, die mit „Tissassa kho bhagavato“ beginnen. Darunter bedeutet „Tissa“: Jener, der geboren wurde, während er die dreifache Fülle an Herrlichkeiten schenkte – so lautet der von seinen Eltern verliehene Name. Oder alternativ: Ein Buddha, der erschienen ist, um die des Weges würdigen Personen durch die drei Zufluchten aufzurichten und zu unterweisen und sie in den Toren von Himmel und Befreiung zu festigen, wird „Tissa“ genannt. „Bhagavā“ ist jener, der mit glückseligen Eigenschaften wie den Vorzügen der meditativen Errungenschaften (Samāpatti) ausgestattet ist. „Diesem Tissa, dem Erhabenen, spendete ich ehedem Frucht“ – so ist die Verknüpfung herzustellen. „Nāḷikerañca pādāsiṃ“ bedeutet: Eine Frucht, die in Form einer Röhre oder Schale heranwächst, ist die Kokosnuss; und diese Frucht habe ich gespendet. „Khajjakaṃ abhisammataṃ“ bedeutet: Knabberei (Khajjaka) bezeichnet das, was gekaut wird; es ist eine vorzügliche, süße Knabberei, die eigens durch das Vermischen mit Honig, Zucker und Ähnlichem zubereitet wurde; diese allgemein bekannte und besonders geschätzte Knabberei habe ich gespendet. Der Rest ist leicht verständlich.

ඛජ්ජකදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Khajjakadāyaka Thera ist abgeschlossen.

4. දෙසපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Desapūjaka Thera.

අත්ථදස්සී තු භගවාතිආදිකං ආයස්මතො දෙසපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධො පසන්නො බුද්ධමාමකො ධම්මමාමකො සඞ්ඝමාමකො අහොසි. තදා අත්ථදස්සී භගවා භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො චන්දො විය සූරියො විය ච ආකාසෙන ගච්ඡති. සො උපාසකො භගවතො ගතදිසාභාගං ගන්ධමාලාදීහි පූජෙන්තො අඤ්ජලිං පග්ගය්හ නමස්සමානො අට්ඨාසි.

Die mit den Worten „Atthadassī tu bhagavā“ beginnende Darlegung ist das Apadāna des ehrwürdigen Desapūjaka Thera. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī in einer angesehenen Familie geboren. Nach dem Heranwachsen war er gläubig, voller Vertrauen und ein ergebener Verehrer des Buddha, ein ergebener Verehrer der Lehre und ein ergebener Verehrer der Gemeinde. Damals wandelte der erhabene Atthadassī, umgeben von der Bhikkhu-Gemeinschaft, wie der Mond und wie die Sonne durch den Himmel. Jener Laienanhänger verehrte die Himmelsrichtung, in die der Erhabene dahinzog, mit Duftstoffen, Blumen und Ähnlichem, erhob seine gefalteten Hände und verblieb in ehrfurchtsvoller Verehrung stehen.

18. සො [Pg.172] තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො සග්ගසම්පත්තිං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච මනුස්සසම්පත්තිං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො උපභොගපරිභොගසම්පන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො ඝරාවාසෙ අනල්ලීනො පබ්බජිත්වා වත්තසම්පන්නො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අත්ථදස්සී තු භගවාතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. අනිලඤ්ජසෙති ‘‘මග්ගො පන්ථො පථො පජ්ජො, අඤ්ජසං වටුමායන’’න්ති (චූළනි. පාරායනත්ථුතිගාථානිද්දෙස 101) පරියායස්ස වුත්තත්තා අනිලස්ස වාතස්ස අඤ්ජසං ගමනමග්ගොති අනිලඤ්ජසං, තස්මිං අනිලඤ්ජසෙ, ආකාසෙති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

18. Durch dieses Verdienst im Götterreich wiedergeboren, genoss er das himmlische Glück, und nachdem er auch unter den Menschen menschliches Glück erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Ära in einer Familie geboren. Herangewachsen und reichlich ausgestattet mit inneren und äußeren Gebrauchs- und Verbrauchsgütern, hörte er die Lehrrede des Meisters. Von Vertrauen erfüllt und nicht mehr am Hausleben haftend, zog er in die Hauslosigkeit hinaus (ordinierte) und erfüllte alle Pflichten vollkommen. Schon bald wurde er ein Arahant. Als er sich an seine eigene frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt, und um sein früheres Wirken zu offenbaren, sprach er die Verse beginnend mit: 'Atthadassī tu bhagavā...' (Atthadassī aber, der Erhabene...). Dies hat genau dieselbe Bedeutung, wie sie oben bereits erklärt wurde. Bei dem Wort 'Anilañjase' (im Windespfad): Wegen der Verwendung des Synonyms 'maggo pantho patho pajjo, añjasaṃ vaṭumāyanaṃ' (Weg, Pfad, Straße, Gang) bedeutet 'añjasaṃ' der Weg oder Lauf des 'anila' (des Windes, vāta). Daher bedeutet 'anilañjase' in jenem Luftraum (ākāse), der der Pfad des Windes ist. Das Übrige hat eine leicht verständliche Bedeutung.

දෙසපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Desapūjaka ist abgeschlossen.

5. කණිකාරඡත්තියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kaṇikārachattiya

වෙස්සභූ නාම සම්බුද්ධොතිආදිකං ආයස්මතො කණිකාරඡත්තියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො වෙස්සභුස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සද්ධාසම්පන්නො අහොසි. තස්මිං සමයෙ වෙස්සභූ භගවා විවෙකකාමො මහාවනං පවිසිත්වා නිසීදි. අථ සොපි උපාසකො කෙනචිදෙව කරණීයෙන තත්ථ ගන්ත්වා භගවන්තං අග්ගික්ඛන්ධං විය ජලමානං නිසින්නං දිස්වා පසන්නමානසො කණිකාරපුප්ඵං ඔචිනිත්වා ඡත්තං කත්වා භගවතො නිසින්නට්ඨානෙ විතානං කත්වා පූජෙසි, තං භගවතො ආනුභාවෙන සත්තාහං අමිලාතං හුත්වා තථෙව අට්ඨාසි. භගවාපි ඵලසමාපත්තිං නිරොධසමාපත්තිඤ්ච සමාපජ්ජිත්වා විහාසි, සො තං අච්ඡරියං දිස්වා සොමනස්සජාතො භගවන්තං වන්දිත්වා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අට්ඨාසි. භගවා සමාපත්තිතො වුට්ඨහිත්වා විහාරමෙව අගමාසි.

Der Text beginnend mit 'Vessabhū nāma sambuddho' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Kaṇikārachattiya. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für das Entkommen aus dem Daseinskreislauf bilden, wurde er zur Zeit des erhabenen Vessabhū in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, war er von tiefem Vertrauen erfüllt. Zu jener Zeit wünschte der erhabene Vessabhū Einsamkeit, begab sich in den großen Wald und setzte sich dort nieder. Da ging jener Laienanhänger wegen einer bestimmten Angelegenheit dorthin. Als er den Erhabenen erblickte, wie dieser leuchtend wie eine große Feuersbrunst dasaß, war sein Geist von Vertrauen erfüllt. Er pflückte eine Kaṇikāra-Blüte, fertigte einen Sonnenschirm daraus an und verehrte ihn, indem er einen Baldachin über dem Sitzplatz des Erhabenen errichtete. Durch die Geisteskraft des Erhabenen blieb diese Blume sieben Tage lang unverwelkt genau so stehen. Auch der Erhabene verweilte, indem er in die Frucht-Errungenschaft und die Erlöschungs-Errungenschaft eintrat. Als jener Mann dieses Wunder sah, wurde er von großer Freude erfüllt, verehrte den Erhabenen, erhob die Hände zum ehrfurchtsvollen Gruß und blieb so stehen. Der Erhabene erhob sich aus der Errungenschaft und begab sich zum Kloster zurück.

23. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධාසම්පන්නො සත්ථු [Pg.173] ධම්මදෙසනං සුත්වා ඝරාවාසෙ අනල්ලීනො පබ්බජිත්වා වත්තපටිපත්තියා ජිනසාසනං සොභෙන්තො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො වෙස්සභූ නාම සම්බුද්ධොතිආදිමාහ. තත්ථ වෙස්සභූති වෙස්සෙ වෙස්සජනෙ භුනාති අභිභවතීති වෙස්සභූ. අථ වා වෙස්සෙ පඤ්චවිධමාරෙ අභිභුනාති අජ්ඣොත්ථරතීති වෙස්සභූ. සාමංයෙව බුජ්ඣිතා සච්චානීති සම්බුද්ධො, නාමෙන වෙස්සභූ නාම සම්බුද්ධොති අත්ථො. දිවාවිහාරාය මුනීති දිබ්බති පකාසෙති තං තං වත්ථුං පාකටං කරොතීති දිවා. සූරියුග්ගමනතො පට්ඨාය යාව අත්ථඞ්ගමො, තාව පරිච්ඡින්නකාලො, විහරණං චතූහි ඉරියාපථෙහි පවත්තනං විහාරො, දිවාය විහාරො දිවාවිහාරො, තස්ස දිවාවිහාරාය ලොකජෙට්ඨො නරාසභො බුද්ධමුනි මහාවනං ඔගාහිත්වා පවිසිත්වාති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

23. Durch dieses Verdienst genoss er Wohlstand unter Göttern und Menschen. In dieser Buddha-Ära wurde er in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, war er voller Glauben, und nachdem er die Lehrrede des Meisters gehört hatte, haftete er nicht mehr am Hausleben. Er ordiniert, verschönte die Lehre des Siegers durch die Ausübung der Verhaltenspflichten und wurde schon bald ein Arahant. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt, und um sein früheres Wirken zu offenbaren, sprach er die Verse beginnend mit: 'Vessabhū nāma sambuddho' (Ein vollkommen Erwachter namens Vessabhū). Darin bedeutet 'Vessabhū': Er übertrifft die arbeitende Bevölkerung (vesse vessajane), darum heißt er Vessabhū. Oder aber: Er bezwingt die fünffachen Māras (vesse pañcavidhamāre), darum heißt er Vessabhū. 'Sambuddho' (vollkommen Erwacht) bedeutet, dass er die Wahrheiten selbst (sāmaṃyeva) erkannt hat (bujjhitā); somit ist die Bedeutung: 'ein vollkommen Erwachter namens Vessabhū'. 'Divāvihārāya munīti' (Für das Verweilen am Tage, der Weise): Das Wort 'divā' (der Tag) kommt von leuchten oder offenbaren (dibbati/pakāseti), weil es dieses oder jenes Objekt deutlich macht (pākaṭaṃ karoti). Dies bezeichnet die Zeitspanne, die vom Aufgang der Sonne bis zu ihrem Untergang begrenzt ist. 'Vihāra' (Verweilen) ist das Aufrechterhalten der Existenz durch die vier Körperhaltungen. Das Verweilen am Tage ist 'divāvihāro'. Für dieses Verweilen am Tage ist der Älteste der Welt, der Stier unter den Menschen, der Buddha-Weise, in den großen Wald hinabgestiegen und hineingegangen; das ist die Bedeutung. Das Übrige hat eine leicht verständliche Bedeutung.

කණිකාරඡත්තියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kaṇikārachattiya ist abgeschlossen.

6. සප්පිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Sappidāyaka

ඵුස්සො නාමාථ භගවාතිආදිකං ආයස්මතො සප්පිදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො අහොසි. තදා භගවා භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො වීථියං චරමානො තස්ස උපාසකස්ස ගෙහද්වාරං සම්පාපුණි. අථ සො උපාසකො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො වන්දිත්වා පත්තපූරං සප්පිතෙලං අදාසි, භගවා අනුමොදනං කත්වා පක්කාමි. සො තෙනෙව සොමනස්සෙන යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවලොකෙ උප්පන්නො තත්ථ දිබ්බසුඛං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච නිබ්බත්තො උප්පන්නුප්පන්නභවෙ සප්පිතෙලමධුඵාණිතාදිමධුරාහාරසමඞ්ගී සුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධො බුද්ධිසම්පන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා වත්තසම්පන්නො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Der Text beginnend mit 'Phusso nāmātha bhagavā' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Sappidāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in vielen Existenzen heilsame Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für das Entkommen aus dem Daseinskreislauf bilden, wurde er zur Zeit des erhabenen Phussa in einer angesehenen Familie geboren. Damals ging der Erhabene, umgeben von der Mönchsgemeinde, auf der Straße umher und erreichte die Haustür dieses Laienanhängers. Da erblickte dieser Laienanhänger den Erhabenen, war voll Vertrauen, verehrte ihn und spendete eine Almosenschale voll geklärter Butter (Ghee) und Öl. Der Erhabene sprach Worte der Wertschätzung und zog weiter. Jener Mann verweilte mit eben dieser Freude bis an sein Lebensende, schied aus jenem Dasein und wurde durch dieses Verdienst im Götterreich wiedergeboren. Dort genoss er himmlisches Glück und wurde wieder unter den Menschen geboren. In jeder einzelnen Existenz, in der er wiedergeboren wurde, war er reichlich mit köstlichen Speisen wie Ghee, Öl, Honig und Melasse ausgestattet und genoss großes Glück. In dieser Buddha-Ära wurde er in Sāvatthī in einer Familie geboren, wuchs heran, war gläubig und mit Weisheit ausgestattet. Nachdem er die Lehrrede des Meisters gehört hatte, wurde sein Geist voller Vertrauen; er ordiniert, erfüllte alle Pflichten vollkommen und wurde schon bald ein Arahant.

28. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඵුස්සො නාමාථ භගවාතිආදිමාහ. තත්ථ ඵුස්සොති [Pg.174] ඵුස්සනක්ඛත්තයොගෙන ජාතත්තා මාතාපිතූහි කතනාමධෙය්‍යෙන ඵුස්සො. අථ වා නිබ්බානං ඵුසි පස්සි සච්ඡි අකාසීති ඵුස්සො. අථ වා සමතිංසපාරමිතාසත්තතිංසබොධිපක්ඛියධම්මෙ සකලෙ ච තෙපිටකෙ පරියත්තිධම්මෙ ඵුසි පස්සි අඤ්ඤාසීති ඵුස්සො. භග්ගවා භග්‍යවා යුත්තොතිආදිපුඤ්ඤකොට්ඨාසසමඞ්ගිතාය භගවා. ආහුතීනං පටිග්ගහොති ආහුතිනො වුච්චන්ති පූජාසක්කාරා, තෙසං ආහුතීනං පටිග්ගහෙතුං අරහතීති ආහුතීනං පටිග්ගහො. මහාජනං නිබ්බාපෙන්තො වීරො ඵුස්සො නාම භගවා වීථියං අථ තදා ගච්ඡතෙති සම්බන්ධො. සෙසං පාකටමෙවාති.

28. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt, und um sein früheres Wirken zu offenbaren, sprach er die Verse beginnend mit: 'Phusso nāmātha bhagavā' (Phussa hieß damals der Erhabene). Darin bedeutet 'Phussa': Weil er unter der Konjunktion mit dem Phussa-Sternbild geboren wurde, gaben ihm seine Eltern den Namen 'Phussa'. Oder aber: Er berührte (phusi), sah und verwirklichte das Nibbāna, darum heißt er Phussa. Oder aber: Er berührte, sah und erkannte die dreißig Vollkommenheiten, die siebenunddreißig zur Erleuchtung beitragenden Dinge sowie die gesamte theoretische Lehre des dreifachen Korb-Kanons (Tepiṭaka pariyattidhamma), darum heißt er Phussa. 'Bhagavā' (der Erhabene) wegen seiner Ausstattung mit einem Anteil an Verdiensten wie dem Besitz von weltlicher und überweltlicher Glückseligkeit. 'Āhutīnaṃ paṭiggaho' (Empfänger der Opfergaben): Als 'āhutī' werden Verehrungen und Ehrungen (pūjā-sakkārā) bezeichnet. Weil er es verdient, diese Opfergaben zu empfangen, ist er der 'Empfänger von Opfergaben'. Die syntaktische Verbindung lautet: 'Damals ging der erhabene Phussa, der Held, der die Volksmenge zur Erlöschung/Kühlung (Nibbāna) führte, auf der Straße.' Das Übrige ist völlig klar.

සප්පිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Sappidāyaka ist abgeschlossen.

7. යූථිකාපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Yūthikāpupphiya

චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිකං ආයස්මතො යූථිකාපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ආයස්මා පුරිමමුනින්දෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු ච ජාතිසතෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඵුස්සස්සෙව භගවතො කාලෙ සුද්දකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො චන්දභාගාය නදියා තීරෙ කෙනචිදෙව කරණීයෙන අනුසොතං චරමානො ඵුස්සං භගවන්තං න්හායිතුකාමං අග්ගික්ඛන්ධං විය ජලමානං දිස්වා සොමනස්සජාතො තත්ථ ජාතං යූථිකාපුප්ඵං ඔචිනිත්වා භගවන්තං පූජෙසි. භගවා තස්ස අනුමොදනමකාසි.

Der Text beginnend mit 'Candabhāgānadītīre' ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Yūthikāpupphiya. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Fürsten der Weisen verdienstvolle Taten vollbracht. In Hunderten von Existenzen häufte er Verdienste an, die eine starke Stütze für das Entkommen aus dem Daseinskreislauf bilden, und wurde zur Zeit eben dieses erhabenen Phussa in einer Sudda-Familie (einer einfachen Arbeiterfamilie) geboren. Als er herangewachsen war, ging er am Ufer des Flusses Candabhāgā wegen einer bestimmten Angelegenheit flussabwärts umher. Er erblickte den erhabenen Phussa, der ein Bad nehmen wollte und wie eine große Feuersbrunst leuchtete. Von Freude erfüllt, pflückte er eine dort gewachsene Yūthikā-Blume und verehrte den Erhabenen damit. Der Erhabene sprach Worte der Wertschätzung für ihn.

33. සො තත්ථ තෙන පුඤ්ඤකොට්ඨාසෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො භගවතො ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා වත්තපටිපත්තියා සාසනං සොභෙන්තො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො චන්දභාගානදීතීරෙතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

33. Er wanderte dort aufgrund dieses Anteils an Verdiensten unter Göttern und Menschen umher, genoss beide Arten von Wohlstand und wurde zur Zeit des Erscheinens dieses Buddhas in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Herangewachsen hörte er die Lehrverkündigung des Erhabenen, war von gläubigem Vertrauen erfüllt, trat in den Orden ein, zierte die Lehre durch die treue Ausübung der Pflichten und wurde nach kurzer Zeit ein Arahat. Da er sich an seine frühere Tat erinnerte, wurde er von Freude erfüllt und sprach, um die Geschichte seines früheren Wandels darzulegen, die Strophen beginnend mit: „Am Ufer des Flusses Candabhāgā...“ (Candabhāgānadītīre...). All dies hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

යූථිකාපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Yūthikāpupphiya ist abgeschlossen.

8. දුස්සදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Dussadāyaka

තිවරායං [Pg.175] පුරෙ රම්මෙතිආදිකං ආයස්මතො දුස්සදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ රාජකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තකාලෙ යුවරාජභාවං පත්වා පාකටො එකං ජනපදං ලභිත්වා තත්‍රාධිපතිභූතො සකලජනපදවාසිනො දානපියවචනඅත්ථචරියාසමානත්ථතාසඞ්ඛාතෙහි චතූහි සඞ්ගහවත්ථූහි සඞ්ගණ්හාති. තස්මිං සමයෙ සිද්ධත්ථො භගවා තං ජනපදං සම්පාපුණි. අථ සො යුවරාජා පණ්ණාකාරං ලභිත්වා තත්ථ සුඛුමවත්ථෙන භගවන්තං පූජෙසි. භගවා තං වත්ථං හත්ථෙන පරාමසිත්වා ආකාසං පක්ඛන්දි. තම්පි වත්ථං භගවන්තමෙව අනුබන්ධි. අථ සො යුවරාජා තං අච්ඡරියං දිස්වා අතීව පසන්නො අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අට්ඨාසි. භගවතො සම්පත්තසම්පත්තට්ඨානෙ සබ්බෙ ජනා තං අච්ඡරියං දිස්වා අච්ඡරියබ්භුතචිත්තා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අට්ඨංසු. භගවා විහාරමෙව අගමාසි. යුවරාජා තෙනෙව කුසලකම්මෙන තතො චුතො දෙවලොකෙ උප්පන්නො තත්ථ දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා රතනත්තයෙ පසන්නො භගවතො ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා වායමන්තො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Die Strophen beginnend mit „Tivarāyaṃ pure ramme“ („In der lieblichen Stadt Tivarā“) bilden das Apadāna des ehrwürdigen Thera Dussadāyaka. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren edlen Siegern heilsame Verdienste angesammelt. Während er in dieser und jener Existenz Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Siddhattha in einer königlichen Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, erlangte er den Rang eines Kronprinzen und wurde berühmt. Er erhielt die Herrschaft über eine bestimmte Provinz und regierte dort als Oberhaupt. Die gesamte Bevölkerung dieser Provinz unterstützte er durch die vier Mittel des Zusammenhalts, nämlich durch Freigebigkeit, liebevolle Rede, gemeinnütziges Handeln und Unparteilichkeit. Zu jener Zeit erreichte der erhabene Siddhattha jene Provinz. Da erhielt jener Kronprinz Ehrerbietungsgaben, und er verehrte den Erhabenen mit einem feinen Gewand aus diesen Gaben. Der Erhabene berührte das Gewand mit der Hand und erhob sich in die Luft. Auch jenes Gewand folgte dem Erhabenen selbst nach. Als der Kronprinz dieses Wunder sah, war er überaus gläubig ergriffen; er erhob die ehrerbietig gefalteten Hände und blieb so stehen. An jedem Ort, den der Erhabene erreichte, sahen alle Menschen dieses Wunder, gerieten in Staunen und Verwunderung, erhoben ihre ehrerbietig gefalteten Hände und blieben so stehen. Der Erhabene begab sich direkt zum Kloster. Der Kronprinz wurde aufgrund ebendieser heilsamen Tat nach dem Abscheiden aus jenem Dasein in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort göttliche Herrlichkeit genossen hatte, und unter den Menschen das Glück eines Weltenherrschers und anderes erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer sehr wohlhabenden Familie geboren. Als er zur Mündigkeit herangewachsen war, gründete er einen Hausstand. Er fasste Vertrauen in das Dreifache Juwel, hörte die Lehrpredigt des Erhabenen, erlangte gefestigten Glauben, trat in den Orden ein, bemühte sich beharrlich und wurde nach kurzer Zeit ein Arahat.

38. සො එකදිවසං අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිවරායං පුරෙ රම්මෙතිආදිමාහ. තත්ථ තිවරනාමකෙ නගරෙ රමණීයෙ අහං රාජපුත්තො හුත්වා සිද්ධත්ථං භගවන්තං වත්ථෙන පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

38. Eines Tages erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von großer Freude erfüllt und sprach, um die Geschichte seines früheren Wandels darzulegen, die Strophen beginnend mit „Tivarāyaṃ pure ramme...“. Darin bedeutet die Passage: „In der lieblichen Stadt namens Tivarā wurde ich ein Königssohn und verehrte den erhabenen Siddhattha mit einem Gewand“ – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht zu verstehen.

දුස්සදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Dussadāyaka ist abgeschlossen.

9. සමාදපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Samādapaka

නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිකං ආයස්මතො සමාදපකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධානං සන්තිකෙ කතකුසලසම්භාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො [Pg.176] කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා පුඤ්ඤානි කරොන්තො වසමානො සද්ධො පසන්නො බහූ උපාසකෙ සන්නිපාතෙත්වා ගණජෙට්ඨකො හුත්වා ‘‘මාළකං කරිස්සාමා’’ති තෙ සබ්බෙ සමාදපෙත්වා එකං මාළකං සමං කාරෙත්වා පණ්ඩරපුලිනං ඔකිරිත්වා භගවතො නිය්‍යාදෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවලොකෙ උප්පන්නො ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො භගවති පසන්නො ධම්මං සුත්වා පසන්නමානසො සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා සීලසම්පන්නො වත්තසම්පන්නො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Die Strophen beginnend mit „Nagare Bandhumatiyā“ („In der Stadt Bandhumatī“) bilden das Apadāna des ehrwürdigen Thera Samādapaka. Auch dieser Thera hatte in der Gegenwart früherer Buddhas heilsame Verdienste angesammelt. Während er in vielen Existenzen Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf waren, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand und vollbrachte während seines Lebens viele heilsame Taten. Er war voller Vertrauen und Hingabe, versammelte viele Laienanhänger um sich und wurde ihr Anführer. Er spornte sie alle an, indem er sagte: „Wir wollen eine Versammlungshalle (Māḷaka) errichten!“ Er ließ eine Versammlungshalle in Gemeinschaftsarbeit errichten, streute feinen weißen Sand aus und weihte sie dem Erhabenen. Aufgrund dieses Verdienstes wurde er in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er den Wohlstand der sechs Götterwelten der Sinnessphäre genossen hatte und auch unter den Menschen die Herrlichkeit eines Weltenherrschers und anderes erfahren hatte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er die Mündigkeit erlangte, fasste er Vertrauen zum Erhabenen. Nachdem er die Lehre gehört hatte, war sein Geist von Vertrauen erfüllt; er trat in den Orden ein, war reich an Tugend und treu im Erfüllen der Pflichten und erlangte nach kurzer Zeit die Arahatschaft.

44. සො අපරභාගෙ අත්තනො කතකුසලං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිමාහ. තත්ථ බන්ධන්ති ඤාතිගොත්තාදිවසෙන එකසම්බන්ධා හොන්ති සකලනගරවාසිනොති බන්ධූ, බන්ධූ එතස්මිං විජ්ජන්තීති බන්ධුමතී, තස්සා බන්ධුමතියා නාම නගරෙ මහාපූගගණො උපාසකසමූහො අහොසීති අත්ථො. මාළං කස්සාම සඞ්ඝස්සාති එත්ථ මාති ගණ්හාති සම්පත්තසම්පත්තජනානං චිත්තන්ති මාළං, අථ වා සම්පත්තයතිගණානං චිත්තස්ස විවෙකකරණෙ අලන්ති මාළං, මාළමෙව මාළකං, භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ඵාසුවිහාරත්ථාය මාළකං කරිස්සාමාති අත්ථො. සෙසං පාකටමෙවාති.

44. Später erinnerte er sich an das von ihm vollbrachte Verdienst, geriet in große Freude und sprach, um das Apadāna seines früheren Wandels darzulegen, die Strophen beginnend mit „Nagare Bandhumatiyā...“. Darin bedeutet die Erklärung: Die Bürger der gesamten Stadt sind durch Verwandtschaft, Sippe usw. miteinander verbunden; daher werden sie „Bandhū“ (Verwandte) genannt. Die Stadt, in der solche Verwandte existieren, heißt „Bandhumatī“. „In jener Stadt namens Bandhumatī“ bedeutet, dass es dort eine große Gemeinschaft, eine Gruppe von Laienanhängern, gab. Zu der Phrase „Māḷaṃ kassāma saṅghassa“ (Wir wollen eine Versammlungshalle für den Orden bauen): „Māḷa“ wird so erklärt, dass sie den Geist der dort eintreffenden Menschen anzieht (mā-gaṇhāti); oder aber sie ist fähig (alaṃ), dem Geist der eintreffenden Mönchsgemeinschaften Abgeschiedenheit (viveka) zu schenken. „Māḷa“ selbst ist dasselbe wie „Māḷaka“. Die Bedeutung ist: „Wir wollen eine Halle (Māḷaka) für das angenehme Verweilen der Mönchsgemeinschaft errichten.“ Der Rest ist offensichtlich.

සමාදපකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Samādapaka ist abgeschlossen.

10. පඤ්චඞ්ගුලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pañcaṅguliya

තිස්සො නාමාසි භගවාතිආදිකං ආයස්මතො පඤ්චඞ්ගුලියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරෙ තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො තිස්සස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා විභවසම්පන්නො සද්ධො පසන්නො වීථිතො විහාරං පටිපන්නං භගවන්තං දිස්වා ජාතිසුමනාදිඅනෙකානි සුගන්ධපුප්ඵානි චන්දනාදීනි ච විලෙපනානි ගාහාපෙත්වා විහාරං ගතො පුප්ඵෙහි භගවන්තං පූජෙත්වා විලෙපනෙහි භගවතො සරීරෙ පඤ්චඞ්ගුලිකං කත්වා වන්දිත්වා පක්කාමි.

Die Strophen beginnend mit „Tisso nāmāsi bhagavā“ („Tissa war Dein Name, o Erhabener“) bilden das Apadāna des ehrwürdigen Thera Pañcaṅguliya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten verrichtet. Während er in dieser und jener Existenz Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf waren, wurde er zur Zeit des erhabenen Tissa in einer Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand. Er war wohlhabend, gläubig und voller Vertrauen. Als er den Erhabenen sah, wie er sich von der Straße auf dem Weg zum Kloster befand, ließ er zahlreiche wohlriechende Blumen wie Jasmin und andere sowie wohlriechende Salben wie Sandelholzpaste und anderes holen und begab sich zum Kloster. Er verehrte den Erhabenen mit den Blumen, trug mit den Salben einen Fünf-Finger-Abdruck (Pañcaṅgulika) auf den Körper des Erhabenen auf, verneigte sich ehrerbietig vor ihm und ging fort.

50. සො [Pg.177] තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වුද්ධිමන්වාය සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා පුබ්බකම්මං සරන්තො පච්චක්ඛතො ඤත්වා ‘‘ඉමං නාම කුසලකම්මං කත්වා ඊදිසං ලොකුත්තරසම්පත්තිං පත්තොම්හී’’ති පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො තිස්සො නාමාසි භගවාතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

50. Aufgrund dieses Verdienstes genoss er beide Arten von Wohlstand unter Göttern und Menschen. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren. Als er herangewachsen war, hörte er die Lehrpredigt des Meisters. Sein Geist war von gläubigem Vertrauen erfüllt; er trat in den Orden ein, entfaltete die Einsicht (Vipassanā) und wurde nach kurzer Zeit ein Arahat. Indem er sich an seine frühere Tat erinnerte und sie unmittelbar selbst erkannte, dachte er: „Nachdem ich diese heilsame Tat vollbracht habe, habe ich solch ein überweltliches Glück erlangt!“ Um das Apadāna seines früheren Wandels darzulegen, sprach er die Strophen beginnend mit „Tisso nāmāsi bhagavā...“. All dies hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

පඤ්චඞ්ගුලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Pañcaṅguliya ist abgeschlossen.

සත්තරසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des siebzehnten Kapitels ist abgeschlossen.

18. කුමුදවග්ගො

18. Das Kumuda-Kapitel

1. කුමුදමාලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kumudamāliya

පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිකං ආයස්මතො කුමුදමාලියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අත්ථදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ හිමවන්තපබ්බතසමීපෙ ජාතස්සරස්ස ආසන්නෙ රක්ඛසො හුත්වා නිබ්බත්තො අත්ථදස්සිං භගවන්තං තත්ථ උපගතං දිස්වා පසන්නමානසො කුමුදපුප්ඵානි ඔචිනිත්වා භගවන්තං පූජෙසි. භගවා අනුමොදනං කත්වා පක්කාමි.

Mit den Worten „Pabbate himavantamhī“ und so weiter beginnt das Apadāna des ehrwürdigen Kumudamāliya Thera. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Atthadassī nahe dem Himavanta-Gebirge, unweit eines natürlichen Sees, als ein Rakkhasa (Dämon) geboren. Als er den erhabenen Atthadassī dorthin kommen sah, wurde sein Geist von Vertrauen erfüllt; er pflückte Kumuda-Blüten (weiße Seerosen) und verehrte den Erhabenen. Der Erhabene sprach Worte des Dankes und der Wertschätzung aus und ging sodann fort.

1. සො තෙන පුඤ්ඤෙන තතො චවිත්වා දෙවලොකං උපපන්නො ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා වායමන්තො බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පබ්බතෙ හිමවන්තම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ තත්ථජො රක්ඛසො ආසින්ති තස්මිං ජාතස්සරසමීපෙ ජාතො නිබ්බත්තො රක්ඛසො පරරුධිරමංසඛාදකො නිද්දයො ඝොරරූපො භයානකසභාවො මහාබලො මහාථාමො කක්ඛළො යක්ඛො ආසිං අහොසින්ති අත්ථො.

1. Aufgrund dieses Verdienstes schied er aus jener Existenz und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er das Glück der sechs Götterwelten der Sinnensphäre sowie unter den Menschen den Wohlstand eines Weltenherrschers und Ähnliches genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Ära in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, fasste er Vertrauen in die Drei Juwelen, trat in den Orden ein, und während er eifrig strebte, erlangte er die Arahatschaft, die Vollendung des heiligen Lebens. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Wirken mit den Worten „Pabbate himavantamhī“ und so weiter. Darin bedeutet „tattha tatthajo rakkhaso āsi“: In der Nähe jener natürlichen Quelle geboren und entstanden, war er ein Rakkhasa (Dämon) – ein Yakkha, der das Fleisch und Blut anderer verzehrte, mitleidlos, von schrecklicher Gestalt und furchterregender Natur, von großer Kraft und gewaltiger Stärke sowie von rauer Art. „Āsiṃ“ bedeutet „ich war“.

කුමුදං [Pg.178] පුප්ඵතෙ තත්ථාති තස්මිං මහාසරෙ සූරියරංසියා අභාවෙ සති සායන්හෙ මකුළිතං කුඤ්චිතාකාරෙන නිප්පභං අවණ්ණං හොතීති ‘‘කුමුද’’න්ති ලද්ධනාමං පුප්ඵං පුප්ඵතෙ විකසතීති අත්ථො. චක්කමත්තානි ජායරෙති තානි පුප්ඵානි රථචක්කපමාණානි හුත්වා ජායන්තීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Die Formulierung „Kumudaṃ pupphate tattha“ bedeutet: In jenem großen See schließt sich die Knospe am Abend bei Abwesenheit von Sonnenstrahlen, krümmt sich zusammen, verliert ihren Glanz und ihre Farbe – daher hat diese Blume den Namen „Kumuda“ (weiße Seerose) erhalten. „Pupphate“ bedeutet „sie blüht“. Die Worte „Cakkamattāni jāyare“ bedeuten: Diese Blumen wachsen so heran, dass sie die Größe von Wagenrädern erreichen. Der Rest ist leicht verständlich.

කුමුදමාලියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Kumudamāliya Thera ist abgeschlossen.

2. නිස්සෙණිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Nisseṇidāyaka

කොණ්ඩඤ්ඤස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො නිස්සෙණිදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො අනෙකාසු ජාතීසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො කොණ්ඩඤ්ඤස්ස භගවතො කාලෙ වඩ්ඪකිකුලෙ නිබ්බත්තො සද්ධො පසන්නො භගවතො ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො භගවතො වසනපාසාදස්සාරොහනත්ථාය සාරකට්ඨමයං නිස්සෙණිං කත්වා උස්සාපෙත්වා ඨපෙසි. භගවා තස්ස පසාදසංවඩ්ඪනත්ථාය පස්සන්තස්සෙව උපරිපාසාදං ආරුහි. සො අතීව පසන්නො තෙනෙව පීතිසොමනස්සෙන කාලං කත්වා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො තත්ථ දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ජායමානො නිස්සෙණිදානනිස්සන්දෙන උච්චකුලෙ නිබ්බත්තො මනුස්සසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සද්ධාජාතො පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Mit den Worten „Koṇḍaññassa bhagavato“ und so weiter beginnt das Apadāna des ehrwürdigen Nisseṇidāyaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren erhabenen Siegern heilsame Verdienste vollbracht. Während er in zahlreichen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Koṇḍañña in einer Zimmermannsfamilie geboren. Er war voller Glauben und Vertrauen. Als er die Lehrverkündung des Erhabenen hörte, wurde sein Geist von Vertrauen erfüllt. Um dem Erhabenen das Hinaufsteigen zu seinem Wohnpalast zu ermöglichen, fertigte er eine Leiter aus Hartholz an, stellte sie auf und brachte sie an. Um sein Vertrauen noch weiter zu mehren, stieg der Erhabene vor seinen Augen zum oberen Stockwerk des Palastes hinauf. Jener war überaus erfreut. Mit eben dieser Freude und diesem Entzücken starb er und wurde in der Götterwelt geboren. Nachdem er dort göttliche Herrlichkeit erfahren hatte und wieder unter den Menschen geboren wurde, kam er als Auswirkung der Gabe dieser Leiter in einer hochangesehenen Familie zur Welt. Nachdem er menschliches Glück genossen hatte, wurde er in dieser Buddha-Ära in einer Familie geboren. Als er die Lehrverkündung des Meisters vernahm, erwachte in ihm der Glaube; er ordinierte und wurde schon bald ein Arahat.

9. සො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො කොණ්ඩඤ්ඤස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තත්ථ කොණ්ඩඤ්ඤස්සාති කුච්ඡිතො හුත්වා ඩෙති පවත්තතීති කොණ්ඩො, ලාමකසත්තො, කොණ්ඩතො අඤ්ඤොති කොණ්ඩඤ්ඤො, අලාමකො උත්තමපුරිසොති අත්ථො. අථ වා බ්‍රාහ්මණගොත්තෙසු කොණ්ඩඤ්ඤගොත්තෙ උප්පන්නත්තා ‘‘කොණ්ඩඤ්ඤො’’ති ගොත්තවසෙන තස්ස නාමං, තස්ස කොණ්ඩඤ්ඤස්ස. සෙසං පාකටමෙවාති.

9. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt, verkündete er sein früheres Wirken mit den Worten „Koṇḍaññassa bhagavato“ und so weiter. Darin bedeutet „Koṇḍaññassa“: Einer, der gemein oder minderwertig ist und so existiert, heißt „Koṇḍa“ – ein minderwertiges Wesen. Wer anders als ein Koṇḍa ist, ist „Koṇḍañño“, was einen nicht-minderwertigen, edlen Menschen bedeutet. Alternativ: Da er unter den Brahmanengeschlechtern im Koṇḍañña-Geschlecht geboren wurde, war dies sein Name gemäß seiner Sippe, also „Koṇḍañña“; „tassa“ bezieht sich auf jenen Koṇḍañña. Der Rest ist offensichtlich.

නිස්සෙණිදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Nisseṇidāyaka Thera ist abgeschlossen.

3. රත්තිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des Thera Rattipupphiya

මිගලුද්දො [Pg.179] පුරෙ ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො රත්තිපුප්ඵියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ නෙසාදකුලෙ උප්පන්නො මිගවධාය අරඤ්ඤෙ විචරමානො තස්ස කාරුඤ්ඤෙන අරඤ්ඤෙ චරමානං විපස්සිං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො පුප්ඵිතං රත්තිකං නාම පුප්ඵං කුටජපුප්ඵඤ්ච සහ වණ්ටෙන ඔචිනිත්වා සොමනස්සචිත්තෙන පූජෙසි. භගවා අනුමොදනං කත්වා පක්කාමි.

Mit den Worten „Migaluddo pure āsiṃ“ und so weiter beginnt das Apadāna des ehrwürdigen Rattipupphiya Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Verdienste anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer Jägerfamilie geboren. Als er im Wald umherstreifte, um Wild zu erlegen, erblickte er den erhabenen Vipassī, der durch den Wald schritt. Von tiefem Mitgefühl und Vertrauen erfüllt, pflückte er eine blühende Blume namens Rattika (Nachtblume) sowie eine Kuṭaja-Blüte mitsamt ihren Stängeln und verehrte den Erhabenen mit freudvollem Herzen. Der Erhabene sprach Worte der Wertschätzung und ging sodann fort.

13. සො තෙනෙව පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා කාමෙසු ආදීනවං දිස්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්තො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා ‘‘නෙසාදභූතෙන මයා කතකුසලං සුන්දර’’න්ති සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ මිගානං ලුද්දො සාහසිකො මාරකොති මිගලුද්දො, මිගෙසු වා ලුද්දො ලොභීති මිගලුද්දො, නෙසාදො ආසිං පුරෙති අත්ථො.

13. Durch eben dieses Verdienst wanderte er in den Welten der Götter und Menschen umher und genoss das Glück beider Welten. In dieser Buddha-Ära wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er zu klarem Verständnis herangewachsen war und Vertrauen in die Drei Juwelen gefasst hatte, hörte er die Lehrverkündung des Meisters. Er erkannte das Elend der Sinneslüste, trat in den Orden ein und erlangte nach kurzer Zeit die Arahatschaft. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt bei dem Gedanken: „Wie vortrefflich ist doch das heilsame Werk, das ich vollbrachte, als ich ein Jäger war!“, verkündete er sein früheres Wirken mit den Worten „Migaluddo pure āsiṃ“ und so weiter. Darin bedeutet „migaluddo“: ein grausamer Töter und Jäger von Wildtieren. Oder „migaluddo“ bedeutet: einer, der gierig auf Wildtiere Jagd macht. „Pure āsiṃ“ bedeutet: „Früher war ich ein Jäger (nesādo)“.

14. රත්තිකං පුප්ඵිතං දිස්වාති පදුමපුප්ඵාදීනි අනෙකානි පුප්ඵානි සූරියරංසිසම්ඵස්සෙන දිවා පුප්ඵන්ති රත්තියං මකුළිතානි හොන්ති. ජාතිසුමනමල්ලිකාදීනි අනෙකානි පුප්ඵානි පන රත්තියං පුප්ඵන්ති නො දිවා. තස්මා රත්තියං පුප්ඵනතො රත්තිපුප්ඵනාමකානි අනෙකානි සුගන්ධපුප්ඵානි ච කුටජපුප්ඵානි ච ගහෙත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

14. Der Ausdruck „Rattikaṃ pupphitaṃ disvā“ bezieht sich auf Folgendes: Viele Blumen, wie etwa Lotosblüten, blühen am Tage durch die Berührung mit den Sonnenstrahlen und schließen sich nachts zu Knospen. Viele andere Blumen jedoch, wie Jasmin (jātisumanamallikā) und ähnliche, blühen nachts und nicht am Tage. Weil sie also in der Nacht blühen, bedeutet es, dass er verschiedene nachts blühende, wohlriechende Blumen sowie Kuṭaja-Blüten nahm und sie als Gabe darbrachte. Der Rest hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

රත්තිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Rattipupphiya Thera ist abgeschlossen.

4. උදපානදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung des Apadāna des Thera Udapānadāyaka

විපස්සිනො භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො උදපානදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමමුනිවරෙසු කතාධිකාරො අනෙකෙසු භවෙසු කතපුඤ්ඤසඤ්චයො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ [Pg.180] නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ‘‘පානීයදානං මයා දාතබ්බං, තඤ්ච නිරන්තරං කත්වා පවත්තෙතුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා එකං කූපං ඛනාපෙත්වා උදකසම්පත්තකාලෙ ඉට්ඨකාහි චිනාපෙත්වා ථිරං කත්වා තත්ථ උට්ඨිතෙන උදකෙන පුණ්ණං තං උදපානං විපස්සිස්ස භගවතො නිය්‍යාදෙසි. භගවා පානීයදානානිසංසදීපකං අනුමොදනං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ පොක්ඛරණීඋදපානපානීයාදිසම්පන්නො සුඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සද්ධො පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das mit den Worten „Vipassino bhagavato“ beginnende Apadāna ist das des ehrwürdigen Theras Udapānadāyaka. Auch dieser Thera hatte unter früheren edlen Weisen heilsame Verdienste erworben und in vielen Existenzen eine Fülle von Verdiensten angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, dachte er: „Ich sollte eine Spende von Trinkwasser geben, und es ist angemessen, dies fortlaufend zu tun.“ Er ließ einen Brunnen graben, und als das Wasser erreicht war, ließ er ihn mit Ziegeln ausmauern, festigen und übergab diesen Brunnen, der mit dem darin aufsteigenden Wasser gefüllt war, dem erhabenen Vipassī. Der Erhabene hielt eine Dankesrede, welche die Heilswirkungen der Gabe von Trinkwasser aufzeigte. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, war an jedem Ort seiner Wiedergeburt reichlich versehen mit Lotusteichen, Brunnen, Trinkwasser und anderem, erfuhr Glück, wurde unter dieser Buddha-Erscheinung in einer Familie geboren, entwickelte Vertrauen und Glauben, als er herangewachsen war, trat in den Orden ein und wurde bald darauf ein Arahant.

18. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විපස්සිනො භගවතොතිආදිමාහ. තත්ථ උදපානො කතො මයාති උදකං පිවන්ති එත්ථාති උදපානො, කූපපොක්ඛරණීතළාකානමෙතං අධිවචනං. සො උදපානො කූපො විපස්සිස්ස භගවතො අත්ථාය කතො ඛනිතොති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

18. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von großer Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Vipassino bhagavato“. Darin bedeutet „udapāno kato mayā“: „Darin trinkt man Wasser, daher heißt es udapāna (Brunnen).“ Dies ist eine Bezeichnung für Brunnen, Lotusteiche und Teiche. Das bedeutet: Jener Brunnen wurde für den erhabenen Vipassī angelegt, das heißt gegraben. Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

උදපානදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Udapānadāyaka ist abgeschlossen.

5. සීහාසනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Theras Sīhāsanadāyaka

නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො සීහාසනදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ නිබ්බානාධිගමත්ථාය කතපුඤ්ඤූපචයො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා රතනත්තයෙ පසන්නො තස්මිං භගවති පරිනිබ්බුතෙ සත්තහි රතනෙහි ඛචිතං සීහාසනං කාරාපෙත්වා බොධිරුක්ඛං පූජෙසි, බහූහි මාලාගන්ධධූපෙහි ච පූජෙසි.

Das mit den Worten „Nibbute lokanāthamhi“ beginnende Apadāna ist das des ehrwürdigen Theras Sīhāsanadāyaka. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste erworben und in verschiedenen Existenzen zum Zwecke des Erlangens des Nibbāna eine Fülle von Verdiensten angehäuft. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Hausvater-Familie geboren. Als er heranwuchs, hörte er die Dhamma-Lehre des Meisters, gewann Vertrauen in die Drei Juwelen und, als dieser Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, ließ er einen mit den sieben Arten von Edelsteinen verzierten Löventhron anfertigen, verehrte den Bodhi-Baum und brachte ihm viele Blumen, Düfte und Räucherwerk dar.

21. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා සබ්බත්ථ පූජිතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ඝරාවාසං වසන්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො ඤාතිවග්ගං පහාය පබ්බජිතො නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා [Pg.181] පුබ්බූපචිතකුසලසම්භාරං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ සීහාසනමදාසහන්ති සීහරූපහිරඤ්ඤසුවණ්ණරතනෙහි ඛචිතං ආසනං සීහාසනං, සීහස්ස වා අභීතස්ස භගවතො නිසින්නාරහං, සීහං වා සෙට්ඨං උත්තමං ආසනන්ති සීහාසනං, තං අහං අදාසිං, බොධිරුක්ඛං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

21. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, genoss die zweifache Fülle und wurde überall verehrt. In dieser Buddha-Epoche wurde er in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war und als Hausvater lebte, hörte er die Dhamma-Lehre des Meisters, wurde im Geist von reinem Vertrauen erfüllt, verließ die Schar seiner Verwandten und trat in den Orden ein. Nach kurzer Zeit wurde er ein Arahant. Er erinnerte sich an seine früher angesammelten heilsamen Bedingungen, wurde von großer Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Nibbute lokanāthamhi“. Darin bezeichnet „sīhāsanamadāsaṃ“ einen Sitz, der mit Löwenfiguren, Silber, Gold und Edelsteinen verziert ist: ein Löventhron. Oder ein Sitz, der des Sitzens des furchtlosen Erhabenen, der wie ein Löwe ist, würdig ist; oder ein hervorragender, bester und erhabenster Sitz ist ein Löventhron. Das bedeutet: „Diesen gab ich hin und verehrte den Bodhi-Baum.“ Der Rest ist leicht zu verstehen.

සීහාසනදායකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Sīhāsanadāyaka ist abgeschlossen.

6. මග්ගදත්තිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Theras Maggadattika

අනොමදස්සී භගවාතිආදිකං ආයස්මතො මග්ගදත්තිකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො අනොමදස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො අනොමදස්සිං භගවන්තං ආකාසෙ චඞ්කමන්තං පාදුද්ධාරෙ පාදුද්ධාරචඞ්කමනට්ඨානෙ පුප්ඵානං විකිරණං අච්ඡරියඤ්ච දිස්වා පසන්නමානසො පුප්ඵානි ආකාසෙ උක්ඛිපි, තානි විතානං හුත්වා අට්ඨංසු.

Das mit den Worten „Anomadassī bhagavā“ beginnende Apadāna ist das des ehrwürdigen Theras Maggadattika. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste erworben und in verschiedenen Existenzen Verdienste angehäuft, die eine starke Stütze für das Freisein vom Daseinskreislauf bilden. Zur Zeit des erhabenen Anomadassī wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand und lebte dort. Als er den erhabenen Anomadassī in der Luft auf und ab schreiten sah und das Wunder erblickte, wie beim Heben der Füße auf dem Wandelpfad Blumen herabregneten, wurde er im Geist von reinem Vertrauen erfüllt, warf Blumen in die Luft, und diese blieben wie ein Baldachin hängen.

26. සො තෙන පුඤ්ඤෙන සුගතීසුයෙව සංසරන්තො සබ්බත්ථ පූජිතො සුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො කමෙන යොබ්බඤ්ඤං පාපුණිත්වා සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා වත්තසම්පන්නො නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්තො චඞ්කමනස්ස පූජිතත්තා මග්ගදත්තිකත්ථෙරොති පාකටො. සො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අනොමදස්සී භගවාතිආදිමාහ. දිට්ඨධම්මසුඛත්ථායාති ඉමස්මිං අත්තභාවෙ චඞ්කමනෙන සරීරසල්ලහුකාදිසුඛං පටිච්චාති අත්ථො. අබ්භොකාසම්හි චඞ්කමීති අබ්භොකාසෙ අඞ්ගණට්ඨානෙ චඞ්කමි, පදවික්ඛෙපං පදසඤ්චාරං අකාසීති අත්ථො.

26. Durch dieses Verdienst wanderte er nur in guten Daseinsbereichen umher, wurde überall verehrt, erfuhr Glück, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer Familie geboren, erreichte allmählich das Jugendalter, entwickelte Glauben, trat in den Orden ein, erfüllte gewissenhaft die Pflichten und erlangte bald darauf die Arahantschaft. Weil er den Wandelpfad verehrt hatte, wurde er als Thera Maggadattika bekannt. Er erinnerte sich an seine frühere Tat, wurde von großer Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Anomadassī bhagavā“. „Diṭṭhadhammasukhatthāya“ bedeutet: in Bezug auf das Wohlbefinden wie die Leichtigkeit des Körpers usw., das durch das Auf-und-ab-Schreiten auf dem Wandelpfad in dieser körperlichen Existenz entsteht. „Abbhokāsamhi caṅkami“ bedeutet: Er schritt im Freien auf einem offenen Platz auf und ab, machte Schritte und bewegte seine Füße fort.

උද්ධතෙ පාදෙ පුප්ඵානීති චඞ්කමන්තෙන පාදෙ උද්ධතෙ පදුමුප්පලාදීනි පුප්ඵානි පථවිතො උග්ගන්ත්වා චඞ්කමෙ විකිරිංසූති අත්ථො. සොභං මුද්ධනි තිට්ඨරෙති බුද්ධස්ස [Pg.182] මුද්ධනි සීසෙ සොභයමානා තානි තිට්ඨන්තීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

„Uddhate pāde pupphāni“ bedeutet: Wenn der auf und ab Schreitende den Fuß hob, stiegen Blumen wie rote und blaue Lotusblumen aus der Erde empor und verstreuten sich auf dem Wandelpfad. „Sobhaṃ muddhani tiṭṭhare“ bedeutet: Jene Blumen blieben auf dem Haupt, dem Scheitel des Buddhas, und schmückten ihn. Der Rest ist leicht zu verstehen.

මග්ගදත්තිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Maggadattika ist abgeschlossen.

7. එකදීපියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Theras Ekadīpiya

පදුමුත්තරස්ස මුනිනොතිආදිකං ආයස්මතො එකදීපියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමජිනසෙට්ඨෙසු කතකුසලසම්භාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සද්ධො පසන්නො භගවතො සලලමහාබොධිම්හි එකපදීපං පූජෙසි, ථාවරං කත්වා නිච්චමෙකපදීපපූජනත්ථාය තෙලවට්ටං පට්ඨපෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ ජලමානො පසන්නචක්ඛුකො උභයසුඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං විභවසම්පන්නෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො රතනත්තයෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පත්තො දීපපූජාය ලද්ධවිසෙසාධිගමත්තා එකදීපියත්ථෙරොති පාකටො.

Das mit den Worten „Padumuttarassa munino“ beginnende Apadāna ist das des ehrwürdigen Theras Ekadīpiya. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren edlen Siegern heilsame Verdienste erworben und in verschiedenen Existenzen Verdienste angehäuft, die eine starke Stütze für das Freisein vom Daseinskreislauf bilden. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer Hausvater-Familie geboren. Als er herangewachsen war, gläubig und vertrauensvoll, brachte er am großen Salala-Bodhi-Baum des Erhabenen eine einzige Lampe dar. Er richtete sie dauerhaft ein und stiftete eine Ölversorgung, damit dort beständig eine Lampe dargebracht werden konnte. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen im Daseinskreislauf umher, leuchtete überall strahlend, hatte klare Augen, erlebte die zweifache Glückseligkeit, wurde in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer wohlhabenden Familie geboren, erlangte die Jahre des Verstandes, gewann Vertrauen in die Drei Juwelen, trat in den Orden ein und erlangte bald darauf die Arahantschaft. Weil er durch das Spenden einer Lampe diese hervorragende Errungenschaft erlangt hatte, wurde er als Thera Ekadīpiya bekannt.

30. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස මුනිනොතිආදිමාහ. තං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

30. Später erinnerte er sich an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit „Padumuttarassa munino“. All das ist von leicht verständlicher Bedeutung.

එකදීපියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Theras Ekadīpiya ist abgeschlossen.

8. මණිපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Theras Maṇipūjaka

ඔරෙන හිමවන්තස්සාතිආදිකං ආයස්මතො මණිපූජකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා තත්ථාදීනවං දිස්වා ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තඔරභාගෙ එකිස්සා නදියා සමීපෙ පණ්ණසාලං කාරෙත්වා වසන්තො විවෙකකාමතාය තස්සානුකම්පාය ච තත්ථ උපගතං පදුමුත්තරං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො මණිපල්ලඞ්කං [Pg.183] භගවතො පූජෙසි. භගවා තස්ස පසාදවඩ්ඪනත්ථාය තත්ථ නිසීදි. සො භිය්‍යොසොමත්තාය පසන්නො නිබ්බානාධිගමත්ථාය පත්ථනං අකාසි. භගවා අනුමොදනං වත්වා පක්කාමි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සබ්බත්ථ පූජිතො සුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තො ඝරාවාසං වසන්තො එකදිවසං සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා අහොසි.

Das Apadāna, welches mit 'Orena himavantassa' beginnt, gehört dem ehrwürdigen Thera Maṇipūjaka. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Kreislauf der Wiedergeburten bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer bestimmten Familie wiedergeboren. Er begründete einen Hausstand, sah jedoch das Elend darin, verließ das Hausleben und trat in den Stand eines asketischen Einsiedlers ein. Auf dieser Seite des Himalaya, nahe an einem Fluss, ließ er sich eine Blätterhütte errichten. Als er dort lebte, sah er den erhabenen Padumuttara, der wegen seines Wunsches nach Abgeschiedenheit und aus Mitgefühl mit ihm dorthin gekommen war. Erfüllt von vertrauensvollem Geist verehrte er dem Erhabenen einen Edelsteinthron. Der Erhabene setzte sich darauf nieder, um sein Vertrauen noch zu mehren. Er, der überaus erfreut war, sprach einen Wunsch zur Erlangung des Nibbāna aus. Der Erhabene verkündete die Segensworte und ging fort. Durch dieses Verdienst wanderte er unter Göttern und Menschen umher, wurde überall verehrt, erlebte Glück und wurde in diesem Buddha-Zeitalter in Sāvatthī in einer wohlhabenden Familie wiedergeboren. Während er das Hausleben führte, hörte er eines Tages die Lehrrede des Meisters, erlangte Glauben, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant.

34. සො එකදිවසං අත්තනා කතකුසලං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඔරෙන හිමවන්තස්සාතිආදිමාහ. තත්ථ ඔරෙනාති හිමවන්තස්ස අපරං භාගං විහාය ඔරෙන, භුම්මත්ථෙ කරණවචනං, ඔරස්මිං දිසාභාගෙති අත්ථො. නදිකා සම්පවත්තථාති අපාකටනාමධෙය්‍යා එකා නදී සංසුට්ඨු පවත්තානී වහානී සන්දමානා අහොසීති අත්ථො. තස්සා චානුපඛෙත්තම්හීති තස්සා නදියා අනුපඛෙත්තම්හි තීරසමීපෙති අත්ථො. සයම්භූ වසතෙ තදාති යදා අහං මණිපල්ලඞ්කං පූජෙසිං, තදා අනාචරියකො හුත්වා සයමෙව බුද්ධභූතො භගවා වසතෙ විහරතීති අත්ථො.

34. Als er sich eines Tages an sein selbst vollbrachtes heilsames Werk erinnerte, entstand in ihm große Freude, und um sein früheres Wirken zu verkünden, sprach er die Worte beginnend mit 'orena himavantassa...'. Darin bedeutet 'orena': unter Auslassung des jenseitigen Teils des Himalaya, auf dieser Seite; der Instrumentalis steht hier im Sinne des Lokativs, mit der Bedeutung 'in der diesseitigen Himmelsgegend'. 'Nadikā sampavattatha' bedeutet: Ein Fluss mit unbekanntem Namen floss reichlich, strömte und ergoss sich. 'Tassā cānupakhettamhi' bedeutet: in der Nähe jenes Flusses, nahe am Ufer. 'Sayambhū vasate tadā' bedeutet: Als ich den Edelsteinthron verehrte, da weilte der Erhabene, der lehrerlos aus sich selbst heraus zum Buddha geworden war.

35. මණිං පග්ගය්හ පල්ලඞ්කන්ති මණින්ති චිත්තං ආරාධෙති සොමනස්සං කරොතීති මණි, අථ වා මාති පමාණං කරොති ආභරණන්ති මණි, අථ වා මරන්තාපි රාජයුවරාජාදයො තං න පරිච්චජන්ති තදත්ථාය සඞ්ගාමං කරොන්තීති මණි, තං මණිං මණිමයං පල්ලඞ්කං මනොරමං සාධු චිත්තං සුට්ඨු විචිත්තං පග්ගය්හ ගහෙත්වා බුද්ධසෙට්ඨස්ස අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

35. Zu 'Maṇiṃ paggayha pallaṅkaṃ': 'Maṇi' (Edelstein) wird es genannt, weil es den Geist erfreut und Freude erzeugt. Oder aber: 'mā' bedeutet, dass es ein Maß setzt oder einen Schmuck bildet. Oder aber: Selbst im Sterben geben Könige, Kronprinzen und andere es nicht auf, sondern führen um dessentwillen Kriege; darum heißt es 'Maṇi'. Nachdem ich diesen aus Edelsteinen gefertigten, geistig erfreuenden, wohlgeformten und kunstvoll verzierten Thron emporgehoben hatte, brachte ich ihn dem erhabensten Buddha dar – dies ist die Bedeutung. Alles Übrige hat eine leicht verständliche Bedeutung.

මණිපූජකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Maṇipūjaka ist abgeschlossen.

9. තිකිච්ඡකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Tikicchaka.

නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිකං ආයස්මතො තිකිච්ඡකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පායස්මා පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ බන්ධුමතීනගරෙ වෙජ්ජකුලෙ නිබ්බත්තො බහුස්සුතො සුසික්ඛිතො වෙජ්ජකම්මෙ ඡෙකො [Pg.184] බහූ රොගිනො තිකිච්ඡන්තො විපස්සිස්ස භගවතො උපට්ඨාකස්ස අසොකනාමත්ථෙරස්ස රොගං තිකිච්ඡි. සො තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු අපරාපරං සුඛං අනුභවන්තො නිබ්බත්තනිබ්බත්තභවෙ අරොගො දීඝායුකො සුවණ්ණවණ්ණසරීරො අහොසි.

Das Apadāna, welches mit 'Nagare bandhumatiyā' beginnt, gehört dem ehrwürdigen Thera Tikicchaka. Auch dieser Ehrwürdige hatte unter früheren edlen Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen Verdienste ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Kreislauf der Wiedergeburten bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in der Stadt Bandhumatī in einer Arztfamilie geboren. Er war sehr gelehrt, wohl ausgebildet und geschickt in der Heilkunst. Während er viele Kranke behandelte, heilte er die Krankheit des Thera namens Asoka, der der Diener des erhabenen Vipassī war. Durch dieses Verdienst genoss er immer wieder Glück unter Göttern und Menschen und war in jeder einzelnen Existenz, in der er geboren wurde, frei von Krankheiten, langlebig und besaß einen goldfarbenen Körper.

39. සො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිමන්වාය සබ්බසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො අරොගො සුඛිතො විභවසම්පන්නො රතනත්තයෙ පසන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො ඝරාවාසං පහාය පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

39. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in Sāvatthī in einer Hausvaterfamilie geboren. Als er heranwuchs, erlangte er Meisterschaft in allen Künsten. Er war gesund, glücklich, wohlhabend und hatte Vertrauen in die Drei Juwelen. Nachdem er die Lehrrede des Meisters gehört hatte, erlangte er Glauben, gab das Hausleben auf, trat in den Orden ein und wurde nach nicht langer Zeit ein Arahant. Da er sich an seine früheren Taten erinnerte, entstand in ihm große Freude. Um sein früheres Wirken zu verkünden, sprach er die Worte beginnend mit 'nagare bandhumatiyā...'. Dies alles hat aus der bereits oben genannten Weise eine leicht verständliche Bedeutung.

තිකිච්ඡකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Tikicchaka ist abgeschlossen.

10. සඞ්ඝුපට්ඨාකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Saṅghupaṭṭhāka.

වෙස්සභුම්හි භගවතීතිආදිකං ආයස්මතො සඞ්ඝුපට්ඨාකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතකුසලසම්භාරො අනෙකෙසු භවෙසු විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො වෙස්සභුස්ස භගවතො කාලෙ තස්සාරාමිකස්ස පුත්තො හුත්වා නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සද්ධො පසන්නො විහාරෙසු ආරාමිකකම්මං කරොන්තො සක්කච්චං සඞ්ඝං උපට්ඨාසි. සො තෙනෙව කුසලකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං ගහපතිකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො විභවසම්පන්නො සුඛප්පත්තො පාකටො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සාසනෙ පසන්නො පබ්බජිත්වා වත්තසම්පන්නො සාසනං සොභයමානො විපස්සනං වඩ්ඪෙන්තො නචිරස්සෙව සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පත්තො ඡළභිඤ්ඤො පුබ්බෙ කතකුසලකම්මවසෙන සඞ්ඝුපට්ඨාකත්ථෙරොති පාකටො අහොසි.

Das Apadāna, welches mit 'Vessabhumhi bhagavati' beginnt, gehört dem ehrwürdigen Thera Saṅghupaṭṭhāka. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas heilsame Taten vollbracht und Häufungen an Verdiensten erworben. Während er in vielen Daseinsformen Verdienste ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Kreislauf der Wiedergeburten bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vessabhū als Sohn von dessen Parkwächter geboren. Als er das Alter des Verstandes erreicht hatte, war er gläubig und vertrauensvoll; er verrichtete die Arbeit eines Parkwächters in den Klöstern und diente der Gemeinde mit großer Ehrerbietung. Durch eben dieses heilsame Kamma wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss die zweifache Fülle und wurde in diesem Buddha-Zeitalter in Sāvatthī in einer Hausvaterfamilie geboren. Er wuchs heran, war wohlhabend, glücklich, weithin bekannt, hörte die Lehrrede des Meisters, gewann Vertrauen in die Lehre, trat in den Orden ein, war vollkommen in den Pflichten und verschönerte die Lehre. Während er die Einsichtsmeditation entfaltete, erlangte er nach nicht langer Zeit das Arahantship zusammen mit den analytischen Fähigkeiten und den sechs höheren Geisteskräften. Aufgrund seines in der Vergangenheit vollbrachten heilsamen Kammas wurde er unter dem Namen 'Saṅghupaṭṭhāka Thera' bekannt.

45. සො එකදිවසං ‘‘පුබ්බෙ මයා කිං නාම කම්මං කත්වා අයං ලොකුත්තරසම්පත්ති ලද්ධා’’ති අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා පච්චක්ඛතො ජානිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පාකටං කරොන්තො වෙස්සභුම්හි භගවතීතිආදිමාහ. තත්ථ අහොසාරාමිකො අහන්ති අහං [Pg.185] වෙස්සභුස්ස භගවතො සාසනෙ ආරාමිකො අහොසින්ති අත්ථො. සෙසං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථත්තා ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

45. Als er sich eines Tages an sein früheres Kamma erinnerte, indem er dachte: 'Was für ein Kamma habe ich wohl in der Vergangenheit getan, um diese überweltliche Vollkommenheit zu erlangen?', und dies direkt vor Augen sah, entstand in ihm große Freude. Um sein früheres Wirken offenkundig zu machen, sprach er die Worte beginnend mit 'vessabhumhi bhagavati...'. Darin bedeutet 'ahosārāmiko ahaṃ': 'Ich war ein Parkwächter in der Lehre des erhabenen Vessabhū' – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist sowohl aufgrund der oben dargelegten Methode als auch wegen seiner Deutlichkeit leicht verständlich.

සඞ්ඝුපට්ඨාකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Saṅghupaṭṭhāka ist abgeschlossen.

අට්ඨාරසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des achtzehnten Kapitels ist abgeschlossen.

19. කුටජපුප්ඵියවග්ගො

19. Das Kapitel der Kuṭajapupphiya-Blüte.

1-10. කුටජපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kuṭajapupphiya und anderer.

ඉතො පරම්පි එකූනවීසතිමවග්ගෙ ආගතානං ඉමෙසං කුටජපුප්ඵියත්ථෙරාදීනං දසන්නං ථෙරානං අපුබ්බං නත්ථි. තෙසඤ්හි ථෙරානං පුරිමබුද්ධානං සන්තිකෙ කතපුඤ්ඤසම්භාරානං වසෙන පාකටනාමානි චෙව නිවාසනගරාදීනි ච හෙට්ඨා වුත්තනයෙනෙව වෙදිතබ්බානීති තං සබ්බං අපදානං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Darüber hinaus gibt es im neunzehnten Kapitel für diese zehn Theras, beginnend mit dem Thera Kuṭajapupphiya, nichts Neues. Denn aufgrund der von diesen Theras im Beisein früherer Buddhas erworbenen Verdienste sind ihre bekannten Namen sowie ihre Wohnorte und so weiter genau in der bereits oben beschriebenen Weise zu verstehen. Somit ist dieses gesamte Apadāna leicht verständlich.

එකූනවීසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des neunzehnten Kapitels ist abgeschlossen.

20. තමාලපුප්ඵියවග්ගො

20. Das Kapitel der Tamālapupphiya-Blüte.

1-10. තමාලපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Tamālapupphiya und anderer.

වීසතිමෙ වග්ගෙ පඨමත්ථෙරාපදානං උත්තානමෙව.

Im zwanzigsten Kapitel ist das Apadāna des ersten Thera ganz offensichtlich.

6. දුතියත්ථෙරාපදානෙ යං දායවාසිකො ඉසීති ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා වනෙ වසනභාවෙන දායවාසිකො ඉසීති සඞ්ඛං ගතො, අත්තනො අනුකම්පාය තං වනං උපගතස්ස සිද්ධත්ථස්ස සත්ථුනො වසනමණ්ඩපච්ඡාදනත්ථාය යං තිණං, තං ලායති ඡින්දතීති අත්ථො. දබ්බඡදනං කත්වා අනෙකෙහි ඛුද්දකදණ්ඩකෙහි මණ්ඩපං කත්වා තං තිණෙන ඡාදෙත්වා සිද්ධත්ථස්ස භගවතො අහං අදාසිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

6. In der Erklärung der Apadāna des zweiten Thera [Tiṇasanthārakatthera]: Der Ausdruck 'dāyavāsiko isī' ('ein im Walde wohnender Seher') bedeutet, dass er, nachdem er die Hauslosigkeit eines Sehers (isipabbajjā) angetreten hatte, aufgrund seines Verweilens im Walde als 'im Walde wohnender Seher' bezeichnet wurde (saṅkhaṃ gato). Um ihm aus Mitgefühl beizustehen, kam der Lehrer Siddhattha in jenen Wald; um das Dach der Wohnhütte des Meisters zu decken, schnitt und mähte er das dortige Gras (yaṃ tiṇaṃ taṃ lāyati chindati) – dies ist die Bedeutung. Die Worte 'Dabbachadanaṃ katvā...' bedeuten: Nachdem er eine Grasbedeckung angefertigt und mit vielen kleinen Hölzern eine Laube gebaut hatte, deckte er diese mit Gras ab und spendete bzw. opferte sie dem erhabenen Siddhattha.

8. සත්තාහං ධාරයුං තත්ථාති තං මණ්ඩපං තත්ථ ඨිතා දෙවමනුස්සා සත්තාහං නිරොධසමාපත්තිං සමාපජ්ජිත්වා නිසින්නස්ස සත්ථුනො ධාරයුං ධාරෙසුන්ති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

8. Die Worte 'Sattāhaṃ dhārayuṃ tattha' bedeuten, dass die dort anwesenden Götter und Menschen jene Laube sieben Tage lang über dem Meister schützend hielten, während dieser im Zustand des Erlöschens (nirodhasamāpatti) verweilte. Der Rest ist von offensichtlicher Bedeutung.

තතියත්ථෙරස්ස [Pg.186] අපදානෙ ඛණ්ඩඵුල්ලියත්ථෙරොති එත්ථ ඛණ්ඩන්ති කට්ඨානං ජිණ්ණත්තා ඡින්නභින්නට්ඨානං, ඵුල්ලන්ති කට්ඨානං ජිණ්ණට්ඨානෙ කණ්ණකිතමහිච්ඡත්තකාදිපුප්ඵනං, ඛණ්ඩඤ්ච ඵුල්ලඤ්ච ඛණ්ඩඵුල්ලානි, ඛණ්ඩඵුල්ලානං පටිසඞ්ඛරණං පුනප්පුනං ථිරකරණන්ති ඛණ්ඩඵුල්ලපටිසඞ්ඛරණං. ඉමස්ස පන ථෙරස්ස සම්භාරපූරණකාලෙ ඵුස්සස්ස භගවතො චෙතියෙ ඡින්නභින්නට්ඨානෙ සුධාපිණ්ඩං මක්ඛෙත්වා ථිරකරණං ඛණ්ඩඵුල්ලපටිසඞ්ඛරණං නාම. තස්මා සො ඛණ්ඩඵුල්ලියො ථෙරොති පාකටො අහොසි. තතියං.

In der Apadāna des dritten Thera [Khaṇḍaphulliyatthera]: Hierbei bezeichnet 'khaṇḍa' eine zerbrochene oder beschädigte Stelle an Holz aufgrund von Verfall. 'Phulla' bezeichnet das Sprießen von Pilzen oder großem Schimmel an den verrotteten Holzstellen. Die Verbindung von 'khaṇḍa' und 'phulla' ergibt 'khaṇḍaphullāni'. Deren Ausbesserung und wiederholte Festigung nennt man 'khaṇḍaphullapaṭisaṅkharaṇa' (Instandsetzung von Brüchen und Rissen). Zur Zeit der Vollbringung von heilsamen Verdiensten dieses Theras bestand das Instandsetzen (khaṇḍaphullapaṭisaṅkharaṇa) darin, die beschädigten Stellen am Schrein (cetiya) des erhabenen Phussa mit Mörtel zu bestreichen und zu festigen. Daher wurde er als der Thera Khaṇḍaphulliya bekannt. Das dritte [Apadāna].

17. චතුත්ථත්ථෙරස්සාපදානෙ රඤ්ඤො බද්ධචරො අහන්ති රඤ්ඤො පරිචාරකො කම්මකාරකො අහොසින්ති අත්ථො.

17. In der Apadāna des vierten Thera [Asokapūjakatthera] bedeuten die Worte 'rañño baddhacaro ahaṃ': 'Ich war ein Diener und Arbeiter des Königs' – dies ist die Bedeutung.

19. ජලජුත්තමනාමිනොති ජලෙ උදකෙ ජාතං ජලජං, කිං තං පදුමං, පදුමෙන සමානනාමත්තා පදුමුත්තරස්ස භගවතොති අත්ථො. උත්තමපදුමනාමස්ස භගවතොති වා අත්ථො. චතුත්ථං.

19. Die Worte 'jalajuttamanāmino' bedeuten: Im Wasser (jale/udake) geboren ist 'jalaja'. Was ist das? Eine Lotusblüte (paduma). Aufgrund der Namensgleichheit mit der Lotusblüte (paduma) bezieht sich dies auf den erhabenen Padumuttara – dies ist die Bedeutung. Alternativ ist die Bedeutung: 'des erhabenen Buddhas, der den Namen der edelsten Lotusblüte trägt'. Das vierte [Apadāna].

පඤ්චමං උත්තානත්ථමෙව.

Das fünfte [Apadāna] ist von offensichtlicher Bedeutung.

28. ඡට්ඨෙ නගරෙ ද්වාරවතියාති මහාද්වාරවාතපානකවාටඵලකාහි වතිපාකාරට්ටාලගොපුරකද්දමොදකපරිඛාහි ච සම්පන්නං නගරන්ති ද්වාරවතීනගරං, ද්වාරං වතිඤ්ච පධානං කත්වා නගරස්ස උපලක්ඛිතත්තා ‘‘ද්වාරවතී නගර’’න්ති වොහරන්තීති නගරෙ ද්වාරවතියාති වුත්තං. මාලාවච්ඡො පුප්ඵාරාමො මම අහොසීති අත්ථො.

28. Im sechsten [Apadāna] bedeutet der Ausdruck 'nagare dvāravatiyā': Eine Stadt, die mit großen Toren, Windfenstern, Türflügeln, Zäunen, Mauern, Wachtürmen, Tortürmen sowie mit Wasser- und Schlammgräben ausgestattet ist, heißt Dvāravatī-Stadt. Da die Stadt vor allem durch ihre Tore (dvāra) und Zäune (vati) charakterisiert und erkannt wird, nennt man sie 'Dvāravatī-Stadt'; daher heißt es 'nagare dvāravatiyā'. Die Phrase 'mālāvaccho pupphārāmo mama ahosi' bedeutet: 'Ich besaß einen Blumengarten' – dies ist die Bedeutung.

31. තෙ කිසලයාති තෙ අසොකපල්ලවා. ඡට්ඨං.

31. Die Worte 'te kisalayā' beziehen sich auf jene jungen Blätter des Asoka-Baumes. Das sechste [Apadāna].

සත්තමට්ඨමනවමානි උත්තානත්ථානෙව. දසමෙපි අපුබ්බං නත්ථීති.

Das siebte, achte und neunte [Apadāna] sind von offensichtlicher Bedeutung. Auch im zehnten gibt es nichts Neues.

වීසතිමවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des zwanzigsten Kapitels [Vagga] ist abgeschlossen.

21-23. කණිකාරපුප්ඵියාදිවග්ගො

21-23. Das Kapitel beginnend mit Kaṇikārapupphiya.

1-30. කණිකාරපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-30. Die Erklärung der Apadāna des Thera Kaṇikārapupphiya und anderer.

ඉතො පරං සබ්බත්ථ අනුත්තානපදවණ්ණනං කරිස්සාම. එකවීසතිමෙ බාවීසතිමෙ තෙවීසතිමෙ ච වග්ගෙ සබ්බෙසං ථෙරානං සයංකතෙන පුඤ්ඤෙන ලද්ධනාමානි, කතපුඤ්ඤානඤ්ච නානත්තං තෙසං බ්‍යාකරණදායකානං බුද්ධානං නාමානි [Pg.187] වසිතනගරානි ච හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා සබ්බානිපි උත්තානානෙව. අපදානගාථානමත්ථො ච නයානුයොගෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යොයෙවාති.

Von hier an werden wir überall die Erläuterung der unklaren Ausdrücke vornehmen. Im einundzwanzigsten, zweiundzwanzigsten und dreiundzwanzigsten Kapitel sind die Namen aller Theras, die sie durch ihre selbst gewirkten heilsamen Taten erhielten, die Vielfalt ihrer vollbrachten heilsamen Taten, die Namen jener Buddhas, die ihnen die Prophezeiung (byākaraṇa) gaben, sowie ihre Wohnorte aus den bereits zuvor dargelegten Gründen allesamt leicht verständlich. Auch der Sinn der Apadāna-Strophen ist durch die entsprechende Anwendung der Methode leicht zu erfassen.

24. උදකාසනවග්ගො

24. Das Udakāsana-Kapitel.

1-10.උදකාසනදායකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung der Apadāna des Thera Udakāsanadāyaka und anderer.

චතුවීසතිමෙ වග්ගෙ පඨමදුතියාපදානානි උත්තානානෙව.

Im vierundzwanzigsten Kapitel sind das erste und das zweite Apadāna von offensichtlicher Bedeutung.

9. තතියාපදානෙ අරුණවතියා නගරෙති ආ සමන්තතො ආලොකං කරොන්තො උණති උග්ගච්ඡතීති අරුණො, සො තස්මිං විජ්ජතීති අරුණවතී, තස්මිං නගරෙ ආලොකං කරොන්තො සූරියො උග්ගච්ඡතීති අත්ථො. සෙසනගරෙසුපි සූරියුග්ගමනෙ විජ්ජමානෙපි විසෙසවචනං සබ්බචතුප්පදානං මහියං සයනෙපි සති මහියං සයතීති මහිංසොති වචනං විය රූළ්හිවසෙන වුත්තන්ති වෙදිතබ්බං. අථ වා පාකාරපාසාදහම්මියාදීසු සුවණ්ණරජතමණිමුත්තාදිසත්තරතනපභාහි අරුණුග්ගමනං විය පභාවතී අරුණවතී නාම, තස්මිං අරුණවතියා නගරෙ, පූපිකො පූපවික්කයෙන ජීවිකං කප්පෙන්තො අහොසින්ති අත්ථො.

9. Im dritten Apadāna: Der Begriff 'aruṇa' (Morgenröte) bezieht sich auf das, was ringsumher Licht verbreitend aufsteigt; die Stadt, in der dies vorhanden ist, heißt Aruṇavatī. Das bedeutet, dass in jener Stadt die Sonne aufsteigt und Licht spendet. Obwohl der Sonnenaufgang auch in allen anderen Städten stattfindet, ist diese spezifische Bezeichnung durch den herkömmlichen Sprachgebrauch (rūḷhivasena) zu verstehen – ähnlich wie das Wort 'mahiṃsa' (Büffel) verwendet wird, weil er auf der Erde schläft, obwohl alle vierbeinigen Tiere auf der Erde schlafen. Alternativ glänzte jene Stadt an ihren Mauern, Palästen und Villen durch das Licht der sieben Juwelen wie Gold, Silber, Edelsteine und Perlen wie die Morgenröte, weshalb sie den Namen Aruṇavatī trug. Die Worte 'aruṇavatiyā nagare...' bedeuten: 'In jener Stadt Aruṇavatī verdiente ich als Bäcker meinen Lebensunterhalt durch den Verkauf von Kuchen' – dies ist die Bedeutung.

14. චතුත්ථාපදානෙ තිවරායං පුරෙ රම්මෙති තීහි පාකාරෙහි පරිවාරිතා පරික්ඛිත්තාති තිවරා, ඛජ්ජභොජ්ජාදිඋපභොගවත්ථාභරණාදිනච්චගීතාදීහි රමණීයන්ති රම්මං, තස්මිං තිවරායං පුරෙ නගරෙ රම්මෙ නළකාරො අහං අහොසින්ති සම්බන්ධො.

14. In der vierten Apadāna bedeuten die Worte 'tivarāyaṃ pure ramme': 'Tivarā' bedeutet 'von drei Festungsmauern umgeben und umschlossen'. 'Ramma' bedeutet 'reizvoll durch Speisen, Getränke, Kleidung, Schmuck, Tanz, Gesang und dergleichen'. Der syntaktische Zusammenhang ist: 'In jener reizvollen Stadt namens Tivarā war ich ein Rohrflechter' – so ist die Verbindung herzustellen.

පඤ්චමාපදානං උත්තානත්ථමෙව.

Das fünfte Apadāna ist von offensichtlicher Bedeutung.

23. ඡට්ඨාපදානෙ වණ්ණකාරො අහං තදාති නීලපීතරත්තාදිවණ්ණවසෙන වත්ථානි කරොති රඤ්ජෙතීති වණ්ණකාරො. වත්ථරජකො හුත්වා චෙතියෙ වත්ථෙහි අච්ඡාදනසමයෙ නානාවණ්ණෙහි දුස්සානි රඤ්ජෙසින්ති අත්ථො.

23. In der sechsten Apadāna bedeuten die Worte 'vaṇṇakāro ahaṃ tadā': Ein 'vaṇṇakāra' (Färber) ist jemand, der Stoffe mit blauen, gelben, roten und anderen Farben färbt. Es bedeutet: Als Kleiderfärber färbte ich Stoffe in verschiedenen Farben, als der Schrein (cetiya) mit Tüchern verhüllt wurde – dies ist die Bedeutung.

27. සත්තමාපදානෙ පියාලං පුප්ඵිතං දිස්වාති සුපුප්ඵිතං පියාලරුක්ඛං දිස්වා. ගතමග්ගෙ ඛිපිං අහන්ති අහං මිගලුද්දො නෙසාදො හුත්වා පියාලපුප්ඵං ඔචිනිත්වා බුද්ධස්ස ගතමග්ගෙ ඛිපිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

27. In der siebten Apadāna bedeuten die Worte 'piyālaṃ pupphitaṃ disvā': nachdem ich einen prächtig blühenden Piyāla-Baum gesehen hatte. Die Worte 'gatamagge khipiṃ ahaṃ' bedeuten: 'Ich war ein Jäger (migaludda/nesāda), pflückte Piyāla-Blüten und streute sie auf den Weg, den der Buddha ging, um ihn zu verehren' – dies ist die Bedeutung.

30. අට්ඨමාපදානෙ [Pg.188] සකෙ සිප්පෙ අපත්ථද්ධොති අත්තනො තක්කබ්‍යාකරණාදිසිප්පස්මිං අපත්ථද්ධො පතිට්ඨිතො ඡෙකො අහං කානනං අගමං ගතො සම්බුද්ධං යන්තං දිස්වානාති වනන්තරෙ ගච්ඡන්තං විපස්සිං සම්බුද්ධං පස්සිත්වා. අම්බයාගං අදාසහන්ති අහං අම්බදානං අදාසින්ති අත්ථො.

30. In der achten Apadāna bedeuten die Worte 'sake sippe apatthaddho': fest gegründet und geschickt (ohne Hochmut) in der eigenen Kunst der Logik, Grammatik usw. Die Worte 'ahaṃ kānanaṃ agamaṃ' bedeuten 'ich ging in den Wald'. 'sambuddhaṃ yantaṃ disvānā' bedeutet: nachdem ich den vollkommen Erwachten Vipassī erblickte, wie er im Wald wandelte. 'Ambayāgaṃ adāsahaṃ' bedeutet: 'Ich gab eine Spende von Mangos' – dies ist die Bedeutung.

33. නවමාපදානෙ ජගතී කාරිතා මය්හන්ති අත්ථදස්සිස්ස භගවතො සරීරධාතුනිධාපිතචෙතියෙ ජගති ඡින්නභින්නආලින්දපුප්ඵාධානසඞ්ඛාතා ජගති මයා කාරිතා කාරාපිතාති අත්ථො.

33. In der neunten Apadāna bedeuten die Worte 'jagatī kāritā mayhaṃ': Am Schrein (cetiya), in dem die körperlichen Reliquien des erhabenen Atthadassī hinterlegt waren, ließ ich eine Plattform (jagati) errichten, was die Reparatur beschädigter Terrassen und das Errichten eines Blumenaltars beinhaltete – dies ist die Bedeutung.

දසමාපදානං උත්තානත්ථමෙවාති.

Das zehnte Apadāna ist von offensichtlicher Bedeutung.

චතුවීසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des vierundzwanzigsten Kapitels [Vagga] ist abgeschlossen.

25. තුවරදායකවග්ගො

25. Das Tuvaradāyaka-Kapitel.

1-10. තුවරදායකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung der Apadāna des Thera Tuvaradāyaka und anderer.

1. පඤ්චවීසතිමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ භරිත්වා තුවරමාදායාති තුවරඅට්ඨිං මුග්ගකලයසදිසං තුවරට්ඨිං භජ්ජිත්වා පුප්ඵෙත්වා භාජනෙන ආදාය සඞ්ඝස්ස වනමජ්ඣොගාහකස්ස අදදිං අදාසින්ති අත්ථො.

1. Im fünfundzwanzigsten Kapitel, im ersten Apadāna, bedeuten die Worte 'bharitvā tuvaramādāya': Nachdem er die Samen der Taubenerbse (tuvara), die Mungbohnen oder Erbsen ähneln, geröstet und zum Aufplatzen gebracht hatte, nahm er sie in einem Gefäß mit und spendete sie der Ordensgemeinschaft (Saṅgha), die sich tief in den Wald begeben hatte – dies ist die Bedeutung.

4-5. දුතියාපදානෙ ධනුං අද්වෙජ්ඣං කත්වානාති මිගාදීනං මාරණත්ථාය ධනුං සන්නය්හිත්වා චරමානො කෙසරං ඔගතං දිස්වාති සුපුප්ඵිතං ඛුද්දකසරං දිස්වා බුද්ධස්ස අභිරොපෙසින්ති අහං චිත්තං පසාදෙත්වා වනං සම්පත්තස්ස තිස්සස්ස භගවතො අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

4-5. In der zweiten Apadāna bedeuten die Worte 'dhanuṃ advejjhaṃ katvānā': während er mit gespanntem Bogen umherstreifte, um Wild und andere Tiere zu erlegen. Die Worte 'kesaraṃ ogataṃ disvā' bedeuten: nachdem er die voll erblühten kleinen Kesara-Blüten [Eisenholzblüten] gesehen hatte. Die Worte 'buddhassa abhiropesiṃ' bedeuten: 'Mit vertrauensvollem Geist brachte ich sie dem erhabenen Tissa dar, der in den Wald gekommen war, um ihn zu verehren' – dies ist die Bedeutung.

9-10. තතියාපදානෙ ජලකුක්කුටොති ජාතස්සරෙ චරමානකුක්කුටො. තුණ්ඩෙන කෙසරිං ගය්හාති පදුමපුප්ඵං මුඛතුණ්ඩෙන ඩංසිත්වා ආකාසෙන ගච්ඡන්තස්ස තිස්සස්ස භගවතො අභිරොපෙසිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

9-10. Im dritten Apadāna bedeutet das Wort 'jalakukkuṭo' (Wasserhuhn) ein Huhn, das in einem natürlichen See umherwandert. Die Passage 'tuṇḍena kesariṃ gayhā' bedeutet: 'Nachdem ich eine Lotusblüte mit der Schnabelspitze gepackt hatte, brachte ich sie dem durch die Luft reisenden erhabenen Tissa dar und verehrte ihn damit' – dies ist die Bedeutung.

14. චතුත්ථාපදානෙ විරවපුප්ඵමාදායාති විවිධං රවති සද්දං කරොතීති විරවං, සද්දකරණවෙලායං විකසනතො ‘‘විරව’’න්ති ලද්ධනාමං පුප්ඵසමූහං ආදාය ගහෙත්වා සිද්ධත්ථස්ස බුද්ධස්ස අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

14. Im vierten Apadāna bedeutet die Passage 'viravapupphamādāya': 'Nachdem ich eine Menge von Blüten mit dem Namen „Virava“ – so genannt, weil sie vielfältig rufen oder Töne erzeugen und genau zur Zeit dieser Tonerzeugung aufblühen – genommen hatte, brachte ich sie dem Buddha Siddhattha dar und verehrte ihn damit' – dies ist die Bedeutung.

17. පඤ්චමාපදානෙ කුටිගොපකොති සෙනාසනපාලකො. කාලෙන කාලං ධූපෙසින්ති සම්පත්තසම්පත්තකාලානුකාලෙ ධූපෙසිං, ධූපෙන සුගන්ධං අකාසින්ති [Pg.189] අත්ථො. සිද්ධත්ථස්ස භගවතො ගන්ධකුටිකාලානුසාරිධූපෙන ධූපෙසිං වාසෙසින්ති අත්ථො.

17. Im fünften Apadāna bedeutet das Wort 'kuṭigopako' der Hüter der Wohnstätte. Die Passage 'kālena kālaṃ dhūpesi' bedeutet: 'Ich räucherte zu den jeweils herangekommenen, passenden Zeiten, d. h. ich machte es durch Weihrauch wohlriechend' – dies ist die Bedeutung. 'Ich räucherte die Gandhakuṭi des erhabenen Siddhattha mit Weihrauch zu den entsprechenden Zeiten und parfümierte sie' – dies ist die Bedeutung.

ඡට්ඨසත්තමාපදානානි උත්තානත්ථානෙව.

Das sechste und das siebte Apadāna haben eine ganz offensichtliche Bedeutung.

27. අට්ඨමාපදානෙ සත්ත සත්තලිපුප්ඵානීති සත්තලිසඞ්ඛාතානි, සත්ත පුප්ඵානි සීසෙනාදාය වෙස්සභුස්ස භගවතො අභිරොපෙසිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

27. Im achten Apadāna bedeutet die Passage 'satta sattalipupphāni': 'Nachdem ich sieben als Sattali bekannte Blüten mit dem Haupte empfangen hatte, brachte ich sie dem erhabenen Vessabhū dar und verehrte ihn damit' – dies ist die Bedeutung.

31. නවමාපදානෙ බිම්බිජාලකපුප්ඵානීති රත්තඞ්කුරවකපුප්ඵානි සිද්ධත්ථස්ස භගවතො පූජෙසින්ති අත්ථො.

31. Im neunten Apadāna bedeutet das Wort 'bimbijālakapupphāni': 'Ich verehrte den erhabenen Siddhattha mit roten Kuravaka-Blüten (oder glänzenden Blüten mit roten Trieben)' – dies ist die Bedeutung.

35. දසමාපදානෙ උද්දාලකං ගහෙත්වානාති ජාතස්සරෙ විහඞ්ගසොබ්භෙ ජාතං උද්දාලකපුප්ඵං ඔචිනිත්වා කකුසන්ධස්ස භගවතො පූජෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

35. Im zehnten Apadāna bedeutet die Passage 'uddālakaṃ gahetvāna': 'Nachdem ich eine Uddālaka-Blüte gepflückt hatte, die in einer Vogelhöhle an einem natürlichen See gewachsen war, verehrte ich den erhabenen Kakusandha damit' – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

පඤ්චවීසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des fünfundzwanzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

26. ථොමකවග්ගො

26. Das Thomaka-Kapitel

1-10. ථොමකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Thomaka und anderer

ඡබ්බීසතිමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානං උත්තානමෙව.

Im sechsundzwanzigsten Kapitel ist das erste Apadāna ganz offensichtlich.

5-6. දුතියාපදානෙ විජහිත්වා දෙවවණ්ණන්ති දෙවතා සරීරං විජහිත්වා ඡඩ්ඩෙත්වා, මනුස්සසරීරං නිම්මිනිත්වාති අත්ථො. අධිකාරං කත්තුකාමොති අධිකකිරියං පුඤ්ඤසම්භාරං කත්තුකාමො දෙවරො නාම අහං දෙවරාජා භරියාය සහ බුද්ධසෙට්ඨස්ස සාසනෙ සාදරතාය ඉධ ඉමස්මිං මනුස්සලොකෙ ආගමිං ආගතොති අත්ථො. තස්ස භික්ඛා මයා දින්නාති පදුමුත්තරස්ස භගවතො යො නාමෙන දෙවලො නාම සාවකො අහොසි, තස්ස සාවකස්ස මයා විප්පසන්නෙන චෙතසා භික්ඛා දින්නා පිණ්ඩපාතො දින්නොති අත්ථො.

5-6. Im zweiten Apadāna bedeutet die Passage 'vijahitvā devavaṇṇaṃ': 'Die Gottheit legte ihren Körper ab und erschuf einen menschlichen Körper' – dies ist die Bedeutung. Die Passage 'adhikāraṃ kattukāmo' bedeutet: 'Ich, ein Götterkönig namens Devara, der eine herausragende Tat, d. h. die Anhäufung von Verdiensten, vollbringen wollte, kam zusammen mit meiner Frau aus tiefer Ehrfurcht vor der Lehre des edelsten Buddha hierher in diese Menschenwelt' – dies ist die Bedeutung. Die Passage 'tassa bhikkhā mayā dinnā' bedeutet: 'Diesem Schüler des erhabenen Padumuttara namens Devala wurde von mir mit gläubigem Herzen Almosenspeise dargebracht' – dies ist die Bedeutung.

9-10. තතියාපදානෙ ආනන්දො නාම සම්බුද්ධොති ආනන්දං තුට්ඨිං ජනනතො ආනන්දො නාම පච්චෙකබුද්ධොති අත්ථො. අමනුස්සම්හි කානනෙති අමනුස්සපරිග්ගහෙ කානනෙ මහාඅරඤ්ඤෙ පරිනිබ්බායි අනුපාදිසෙසනිබ්බානධාතුයා [Pg.190] අන්තරධායි, අදස්සනං අගමාසීති අත්ථො. සරීරං තත්ථ ඣාපෙසින්ති අහං දෙවලොකා ඉධාගන්ත්වා තස්ස භගවතො සරීරං තත්ථ අරඤ්ඤෙ ඣාපෙසිං දහනං අකාසින්ති අත්ථො.

9-10. Im dritten Apadāna bedeutet die Passage 'ānando nāma sambuddho': 'Weil er Freude und Entzücken hervorbrachte, wurde er Ānanda genannt, ein Paccekabuddha' – dies ist die Bedeutung. Die Passage 'amanussamhi kānane' bedeutet: 'In einem großen Wald, der von Nicht-Menschen besetzt war, ging er ins Parinibbāna ein, er schwand dahin durch das Element des Erlöschens ohne Daseinsrückstand (anupādisesa-nibbānadhātu) und entschwand der Sichtbarkeit' – dies ist die Bedeutung. Die Passage 'sarīraṃ tattha jhāpesiṃ' bedeutet: 'Ich kam aus der Götterwelt hierher und verbrannte den Körper dieses Erhabenen dort im Wald, d. h. ich vollzog die Feuerbestattung' – dies ist die Bedeutung.

චතුත්ථපඤ්චමාපදානානි උත්තානානෙව.

Das vierte und das fünfte Apadāna sind ganz offensichtlich.

20. ඡට්ඨාපදානෙ අහොසිං චන්දනො නාමාති නාමෙන පණ්ණත්තිවසෙන චන්දනො නාම. සම්බුද්ධස්සත්‍රජොති පච්චෙකසම්බුද්ධභූතතො පුබ්බෙ තස්ස අත්‍රජො පුත්තො අහං. එකොපාහනො මයා දින්නොති එකං උපාහනයුගං මයා දින්නං. බොධිං සම්පජ්ජ මෙ තුවන්ති තෙන උපාහනයුගෙන මෙ මය්හං සාවකබොධිං තුවං සම්පජ්ජ නිප්ඵාදෙහීති අත්ථො.

20. Im sechsten Apadāna bedeutet die Passage 'ahosiṃ candano nāma': 'Dem Namen und der Bezeichnung nach hieß ich Candana'. 'Sambuddhassatrajo' bedeutet: 'Vor seiner Zeit als Paccekabuddha war ich sein leiblicher Sohn'. 'Ekopāhano mayā dinno' bedeutet: 'Ein Paar Sandalen wurde von mir dargebracht'. 'Bodhiṃ sampajja me tuvaṃ' bedeutet: 'Mögest du mir durch dieses Geschenk eines Paares Sandalen das Erwachen eines Jüngers (sāvakabodhi) gewähren und vollenden' – dies ist die Bedeutung.

23-24. සත්තමාපදානෙ මඤ්ජරිකං කරිත්වානාති මඤ්ජෙට්ඨිපුප්ඵං හරිතචඞ්කොටකං ගහෙත්වා රථියං වීථියා පටිපජ්ජිං අහං තථා පටිපන්නොව භික්ඛුසඞ්ඝපුරක්ඛතං භික්ඛුසඞ්ඝෙන පරිවුතං සමණානග්ගං සමණානං භික්ඛූනං අග්ගං සෙට්ඨං සම්මාසම්බුද්ධං අද්දසන්ති සම්බන්ධො. බුද්ධස්ස අභිරොපයින්ති දිස්වා ච පන තං පුප්ඵං උභොහි හත්ථෙහි පග්ගය්හ උක්ඛිපිත්වා බුද්ධස්ස ඵුස්සස්ස භගවතො අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

23-24. Im siebten Apadāna bedeutet die Passage 'mañjarikaṃ karitvāna': 'Nachdem ich einen grünen Blumenkorb mit Mañjeṭṭhi-Blüten genommen hatte, betrat ich die Straße. Während ich so des Weges ging, erblickte ich den vollkommen Erwachten, den Höchsten und Edelsten der Asketen, der vom Bhikkhu-Saṅgha umgeben war' – so ist die syntaktische Verknüpfung herzustellen. Die Passage 'buddhassa abhiropayiṃ' bedeutet: 'Nachdem ich ihn erblickt hatte, hob ich diese Blüten mit beiden Händen empor, brachte sie dem Buddha Phussa, dem Erhabenen, dar und verehrte ihn damit' – dies ist die Bedeutung.

28-29. අට්ඨමාපදානෙ අලොණපණ්ණභක්ඛොම්හීති ඛීරපණ්ණාදීනි උඤ්ඡාචරියාය ආහරිත්වා ලොණවිරහිතානි පණ්ණානි පචිත්වා භක්ඛාමි, අලොණපණ්ණභක්ඛො අම්හි භවාමීති අත්ථො. නියමෙසු ච සංවුතොති නියමසඤ්ඤිතෙසු පාණාතිපාතාවෙරමණිආදීසු නිච්චපඤ්චසීලෙසු සංවුතො පිහිතොති අත්ථො. පාතරාසෙ අනුප්පත්තෙති පුරෙභත්තකාලෙ අනුප්පත්තෙ. සිද්ධත්ථො උපගච්ඡි මන්ති මම සමීපං සිද්ධත්ථො භගවා උපගඤ්ඡි සම්පාපුණි. තාහං බුද්ධස්ස පාදාසින්ති අහං තං අලොණපණ්ණං තස්ස බුද්ධස්ස අදාසින්ති අත්ථො.

28-29. Im achten Apadāna bedeutet die Passage 'aloṇapaṇṇabhakkhomhi': 'Nachdem ich milchsaftführende Blätter und anderes durch das Almosensammeln herbeigebracht hatte, kochte und verzehrte ich diese salzlosen Blätter; ich bin ein Esser von ungesalzenem Gemüse' – dies ist die Bedeutung. Die Passage 'niyamesu ca saṃvuto' bedeutet: 'Gezügelt, d h. geschützt in den fünf beständigen Sittenregeln (niccapañcasīla) wie dem Enthalt von der Tötung von Lebewesen usw., die als feste Regeln (niyama) bezeichnet werden' – dies ist die Bedeutung. 'Pātarāse anuppatte' bedeutet: 'Als die Zeit vor dem Mittagessen herangekommen war'. 'Siddhattho upagacchi maṃ' bedeutet: 'Der erhabene Siddhattha kam in meine Nähe, er erreichte mich'. 'Tāhaṃ buddhassa pādāsiṃ' bedeutet: 'Ich gab diese ungesalzenen Blätter jenem Buddha' – dies ist die Bedeutung.

නවමාපදානං උත්තානමෙව.

Das neunte Apadāna ist ganz offensichtlich.

37-38. දසමාපදානෙ සිඛිනං සිඛිනං යථාති සරීරතො නික්ඛන්තඡබ්බණ්ණරංසීහි ඔභාසයන්තං ජලන්තං සිඛීනං සිඛීභගවන්තං සිඛීනං යථා ජලමානඅග්ගික්ඛන්ධං විය. අග්ගජං පුප්ඵමාදායාති අග්ගජනාමකං පුප්ඵං ගහෙත්වා බුද්ධස්ස සිඛිස්ස භගවතො අභිරොපයිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

37-38. Im zehnten Apadāna bedeutet die Passage 'sikhinaṃ sikhinaṃ yathā': 'Den erhabenen Sikhī, der durch die aus seinem Körper strömenden sechsfarbigen Lichtstrahlen erleuchtend und strahlend war, gleich einer lodernden Feuersäule'. Die Passage 'aggajaṃ pupphamādāya' bedeutet: 'Nachdem ich die Blume namens Aggaja genommen hatte, brachte ich sie dem Buddha Sikhī, dem Erhabenen, dar und verehrte ihn damit' – dies ist die Bedeutung.

ඡබ්බීසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des sechsundzwanzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

27. පදුමුක්ඛිපවග්ගො

27. Das Padumukkhipa-Kapitel

1-10. ආකාසුක්ඛිපියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ākāsukkhipiya und anderer

1-2. සත්තවීසතිමෙ [Pg.191] වග්ගෙ පඨමාපදානෙ ජලජග්ගෙ දුවෙ ගය්හාති ජලෙ උදකෙ ජාතෙ අග්ගෙ උප්පලාදයො ද්වෙ පුප්ඵෙ ගහෙත්වා බුද්ධස්ස සමීපං ගන්ත්වා එකං පුප්ඵං පාදෙසු නික්ඛිපිං පූජෙසිං, එකං පුප්ඵං ආකාසෙ ඛිපින්ති අත්ථො.

1-2. Im siebenundzwanzigsten Kapitel, im ersten Apadāna, bedeutet die Passage 'jalajagge duve gayhā': 'Nachdem ich zwei im Wasser gewachsene, edle Blüten – wie den blauen Lotus usw. – genommen hatte, ging ich in die Nähe des Buddha, legte eine Blüte an seinen Füßen nieder, um ihn zu verehren, und warf die andere Blüte in die Luft empor' – dies ist die Bedeutung.

දුතියාපදානං පාකටමෙව.

Das zweite Apadāna ist bereits offenkundig.

10. තතියාපදානෙ බොධියා පාදපුත්තමෙති උත්තමෙ බොධිපාදපෙ. අඩ්ඪචන්දං මයා දින්නන්ති තස්මිං බොධිමූලෙ අඩ්ඪචන්දාකාරෙන මයා අනෙකපුප්ඵානි පූජිතානීති අත්ථො. ධරණීරුහපාදපෙති රුක්ඛපබ්බතරතනාදයො ධාරෙතීති ධරණී, පථවී, ධරණියා රුහති පතිට්ඨහතීති ධරණීරුහො, පාදසඞ්ඛාතෙන මූලෙන උදකං පිවති ඛන්ධවිටපාදීසු පත්ථරියතීති පාදපො, ධරණීරුහො ච සො පාදපො චෙති ධරණීරුහපාදපො, තස්මිං ධරණීරුහපාදපෙ පුප්ඵං මයා පූජිතන්ති අත්ථො.

10. Im dritten Apadāna bedeutet die Passage 'bodhiyā pādaputtame': 'Am edlen Bodhi-Baum'. Die Passage 'aḍḍhacandaṃ mayā dinnaṃ' bedeutet: 'An der Wurzel des Bodhi-Baumes wurden von mir zahlreiche Blüten in Form eines Halbmondes dargebracht' – dies ist die Bedeutung. Das Wort 'dharaṇīruhapādapa' wird wie folgt erklärt: 'Sie trägt Bäume, Berge, Juwelen usw., darum heißt sie dharaṇī (die Erde). Was auf der Erde wächst und feststeht, heißt dharaṇīruha (Erdenentsprossenes). Was mit den als „Füße“ bezeichneten Wurzeln Wasser trinkt und es in Stamm, Äste usw. verteilt, heißt pādapa (Baum). Da er sowohl auf der Erde gewachsen als auch ein Baum ist, heißt er dharaṇīruhapādapo. An diesem erdenentsprossenen Baum wurden von mir Blüten dargebracht' – dies ist die Bedeutung.

චතුත්ථාපදානං උත්තානත්ථමෙව.

Das vierte Apadāna hat eine ganz offensichtliche Bedeutung.

18-19. පඤ්චමාපදානෙ හිමවන්තස්සාවිදූරෙති හිමවන්තස්ස ආසන්නෙ. රොමසො නාම පබ්බතොති රුක්ඛලතාගුම්බාභාවා කෙවලං දබ්බතිණාදිසඤ්ඡන්නත්තා රොමසො නාම පබ්බතො අහොසි. තම්හි පබ්බතපාදම්හීති තස්මිං පබ්බතපරියන්තෙ. සමණො භාවිතින්ද්‍රියොති සමිතපාපො වූපසන්තකිලෙසො සමණො වඩ්ඪිතඉන්ද්‍රියො, රක්ඛිතචක්ඛුන්ද්‍රියාදිඉන්ද්‍රියොති අත්ථො. අථ වා වඩ්ඪිතඉන්ද්‍රියො වඩ්ඪිතසද්ධින්ද්‍රියාදිඉන්ද්‍රියොති අත්ථො. තස්ස සමණස්ස අහං බිළාලිආලුවෙ ගහෙත්වා අදාසින්ති අත්ථො.

18-19. Im fünften Apadāna bedeutet 'himavantassāvidūre': in der Nähe des Himavanta. 'Romaso nāma pabbato' (der Berg namens Romasa) bezeichnet einen Berg namens Romasa, der so hieß, weil es dort keine Bäume, Schlingpflanzen oder Gebüsche gab, sondern er lediglich mit Dabba-Gras und ähnlichem bedeckt war. 'Tamhi pabbatapādamhi' bedeutet: am Rande jenes Berges. 'Samaṇo bhāvitindriyo' bedeutet: ein Asket, der das Böse gestillt und die Trübungen besänftigt hat, der seine geistigen Fähigkeiten entfaltet hat, d. h. dessen Augen-Fähigkeit und andere Sinne gezügelt sind. Oder aber 'vaḍḍhitaindriyo' bedeutet: einer, der seine Fähigkeiten entfaltet hat, d. h. dessen Glaubensfähigkeit und andere Fähigkeiten entfaltet sind. 'Tassa samaṇassa ahaṃ biḷāliāluve gahetvā adāsiṃ' bedeutet: 'Ich nahm Biḷāli- und Ālu-Knollen und gab sie jenem Asketen.'

ඡට්ඨසත්තමට්ඨමනවමදසමාපදානානි උත්තානත්ථානෙවාති.

Das sechste, siebte, achte, neunte und zehnte Apadāna haben eine ganz offenkundige Bedeutung.

සත්තවීසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des siebenundzwanzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

28. සුවණ්ණබිබ්බොහනවග්ගො

28. Suvaṇṇabibbohana-Kapitel

1-10. සුවණ්ණබිබ්බොහනියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Suvaṇṇabibbohaniya und anderer.

අට්ඨවීසතිමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානං උත්තානමෙව.

Im achtundzwanzigsten Kapitel ist das erste Apadāna ganz offenkundig.

5. දුතියාපදානෙ මනොමයෙන කායෙනාති යථා චිත්තවසෙන පවත්තකායෙනාති අත්ථො.

5. Im zweiten Apadāna bedeutet 'manomayena kāyena' (mit einem geistgeschaffenen Körper): mit einem Körper, der entsprechend dem Einfluss des Geistes (bzw. der Geisteskraft) in Gang gesetzt wurde.

10. තතියාපදානෙ [Pg.192] මහාසමුද්දං නිස්සායාති මහාසාගරාසන්නෙ ඨිතස්ස පබ්බතස්ස අන්තරෙ පබ්බතලෙණෙති අත්ථො. සිද්ධත්ථො භගවා විවෙකකාමතාය වසති පටිවසතීති අත්ථො. පච්චුග්ගන්ත්වානකාසහන්ති අහං තස්ස භගවතො පටිඋග්ගන්ත්වා සමීපං ගන්ත්වා වන්දනාදිපුඤ්ඤං අකාසින්ති අත්ථො. චඞ්කොටකමදාසහන්ති සිද්ධත්ථස්ස භගවතො අහං පුප්ඵභරිතං චඞ්කොටකං කදම්බං අදාසිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

10. Im dritten Apadāna bedeutet 'mahāsamuddaṃ nissāya': in einer Berghöhle im Inneren eines Berges, der sich nahe dem großen Ozean befindet. 'Siddhattho bhagavā vivekakāmatāya vasati paṭivasati' bedeutet: Der erhabene Siddhattha wohnte dort aufgrund seines Wunsches nach Einsamkeit. 'Paccuggantvānakāsahaṃ' bedeutet: 'Ich ging jenem Erhabenen entgegen, trat in seine Nähe und vollbrachte das Verdienst der Ehrerbietung und anderes.' 'Caṅkoṭakamadāsahaṃ' bedeutet: 'Ich gab und verehrte dem erhabenen Siddhattha ein mit Blumen gefülltes Körbchen (caṅkoṭaka) als Behältnis.'

14. චතුත්ථාපදානෙ අකක්කසචිත්තස්සාථාති අඵරුසචිත්තස්ස, අථ-සද්දො පදපූරණෙ.

14. Im vierten Apadāna bedeutet 'akakkasacittassātha': eines mit unrauem (sanftem) Geist; das Wort 'atha' dient als bloße Satzauffüllung.

19. පඤ්චමාපදානෙ උදුම්බරෙ වසන්තස්සාති උදුම්බරරුක්ඛමූලෙ රුක්ඛච්ඡායාය වසන්තස්ස තිස්සස්ස භගවතො. නියතෙ පණ්ණසන්ථරෙති නියාමිතෙ පටිබද්ධෙ පණ්ණසන්ථරෙ සාඛාභඞ්ගාසනෙ නිසින්නස්ස. වුත්ථොකාසො මයා දින්නොති විවිත්තොකාසෙ මණ්ඩපද්වාරාදීහි පිහිතොකාසො මයා දින්නො සම්පාදිතොති අත්ථො.

19. Im fünften Apadāna bezieht sich 'udumbare vasantassa' auf den erhabenen Tissa, der im Schatten eines Udumbara-Baumes an dessen Fuß verweilte. 'Niyate paṇṇasanthare' bedeutet: auf einem bestimmten, zusammengebundenen Blätterlager, einem Sitz aus gebrochenen Zweigen, sitzend. 'Vutthokāso mayā dinno' bedeutet: 'An einem abgeschiedenen Ort wurde ein durch eine Laube, Tore oder ähnliches umschlossener Raum von mir gegeben, d. h. bereitgestellt.'

24. ඡට්ඨාපදානෙ පොත්ථදානං මයා දින්නන්ති පොත්ථවට්ටිං පොත්ථඡල්ලිං තාළෙත්වා කතං සාටකං විසමං ගොඵාසුකෙන ඝංසිත්වා නිම්මිතං සුත්තං ගහෙත්වා කන්තිත්වා තෙන සුත්තෙන නිසීදනත්ථාය වා භූමත්ථරණත්ථාය වා සාටකං වායාපෙත්වා තං සාටකං මයා රතනත්තයස්ස දින්නන්ති අත්ථො.

24. Im sechsten Apadāna bedeutet 'potthadānaṃ mayā dinnaṃ': Nachdem man Bast- oder Hanffasern und Bastrinde geklopft und ein raues Gewebe hergestellt hatte, glättete man es mit einem Kuhrippenknochen, nahm den so gewonnenen Faden, spann ihn, ließ aus diesem Faden ein Tuch weben – sei es als Sitzunterlage oder als Bodenmatte – und dieses Tuch wurde von mir den Drei Juwelen gespendet.

27. සත්තමාපදානෙ චන්දභාගානදීතීරෙති චන්දභාගාය නාම නදියා තීරතො, නිස්සක්කෙ භුම්මවචනං. අනුසොතන්ති සොතස්ස අනු හෙට්ඨාගඞ්ගං වජාමි ගච්ඡාමි අහන්ති අත්ථො. සත්ත මාලුවපුප්ඵානි, චිතමාරොපයිං අහන්ති අහං මාලුවපුප්ඵානි සත්ත පත්තානි ගහෙත්වා චිතකෙ වාලුකරාසිම්හි වාලුකාහි ථූපං කත්වා පූජෙසින්ති අත්ථො.

27. Im siebten Apadāna bedeutet 'candabhāgānadītīre': vom Ufer des Flusses namens Candabhāgā (wobei die Lokativ-Endung im Sinne des Ablativs steht). 'Anusotaṃ' bedeutet: dem Strom folgend, d. h. 'ich wandere flussabwärts'. 'Satta māluvapupphāni, citamāropayiṃ ahaṃ' bedeutet: 'Ich nahm sieben Māluva-Blütenblätter, errichtete auf einem aufgeschütteten Sandhaufen einen Sand-Stupa und verehrte ihn.'

31-32. අට්ඨමාපදානෙ මහාසින්ධු සුදස්සනාති සුන්දරදස්සනසුන්දරොදකධවලපුලිනොපසොභිතත්තා සුට්ඨු මනොහරා මහාසින්ධු නාම වාරිනදී අහොසි. තත්ථ තිස්සං සින්ධුවාරිනදියං සප්පභාසං පභාය සහිතං සුදස්සනං සුන්දරරූපං පරමොපසමෙ යුත්තං උත්තමෙ උපසමෙ යුත්තං සමඞ්ගීභූතං වීතරාගං අහං අද්දසන්ති අත්ථො. දිස්වාහං විම්හිතාසයොති [Pg.193] ‘‘එවරූපං භයානකං හිමවන්තං කථං සම්පත්තො’’ති විම්හිතඅජ්ඣාසයො අච්ඡරියබ්භුතචිත්තොති අත්ථො. ආලුවං තස්ස පාදාසින්ති තස්ස අරහතො අහං පසන්නමානසො ආලුවකන්දං පාදාසිං ආදරෙන අදාසින්ති අත්ථො.

31-32. Im achten Apadāna bedeutet 'mahāsindhu sudassanā': Es gab einen wasserreichen Fluss namens Mahāsindhu, der überaus lieblich war, da er durch seinen schönen Anblick, sein herrliches Wasser und seinen strahlend weißen Sandstrand bestach. 'Tattha ... vītarāgaṃ ahaṃ addasaṃ' bedeutet: 'Dort, in jenem wasserreichen Fluss Sindhu, erblickte ich jenen leidenschaftslosen Thera, der von strahlendem Lichtglanz umgeben, schön anzusehen (von ehrfurchtgebietender Gestalt), in vollkommenem Frieden gefestigt und vollendet war.' 'Disvāhaṃ vimhitāsayo' bedeutet: 'Wie ist er nur in diesen so furchterregenden Himavanta gelangt?', d. h. einer, dessen Gesinnung in Erstaunen versetzt war und dessen Geist von Verwunderung und Staunen erfüllt war. 'Āluvaṃ tassa pādāsiṃ' bedeutet: 'Diesem ehrwürdigen Arahant gab ich mit reinem, gläubigem Geist voll Ehrfurcht eine Ālu-Knolle.'

නවමදසමාපදානානි උත්තානානෙවාති.

Das neunte und das zehnte Apadāna haben eine ganz offenkundige Bedeutung.

අට්ඨවීසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des achtundzwanzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

29. පණ්ණදායකවග්ගො

29. Paṇṇadāyaka-Kapitel

1-10. පණ්ණදායකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Paṇṇadāyaka und anderer.

1-2. එකූනතිංසතිමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ පණ්ණභොජනභොජනොති ඛීරපණ්ණාදිභොජනස්ස භුඤ්ජනත්ථාය පණ්ණසාලාය නිසින්නො අම්හි භවාමීති අත්ථො. උපවිට්ඨඤ්ච මං සන්තන්ති පණ්ණසාලායං උපවිට්ඨං සන්තං විජ්ජමානං මං. උපාගච්ඡි මහාඉසීති මහන්තෙ සීලාදිඛන්ධෙ එසනතො මහාඉසි. ලොකපජ්ජොතො ලොකපදීපො සිද්ධත්ථො භගවා උපගච්ඡි, මම සමීපං අගමාසීති අත්ථො. නිසින්නස්ස පණ්ණසන්ථරෙති උපගන්ත්වා පණ්ණසන්ථරෙ නිසින්නස්ස ඛාදනත්ථාය සෙදිතං පණ්ණං මයා දින්නන්ති සම්බන්ධො.

1-2. Im neunundzwanzigsten Kapitel, im ersten Apadāna, bedeutet 'paṇṇabhojanabhojano': Ich saß in einer Blätterhütte, um Nahrung wie milchsaftführende Blätter und ähnliches zu verzehren. 'Upaviṭṭhañca maṃ santaṃ' bedeutet: mich, der ich in der Blätterhütte saß und anwesend war. 'Upāgacchi mahāisī' bedeutet: Der erhabene Siddhattha, der als großer Seher (Mahāisi) bezeichnet wird, weil er nach der großen Fülle von Tugend (sīla) und anderem strebt, das Licht der Welt und die Fackel der Welt ist, trat heran, d. h. er kam in meine Nähe. 'Nisinnassa paṇṇasanthare' ist wie folgt zu verknüpfen: 'Dem herangetretenen und auf dem Blätterlager sitzenden Erhabenen wurden gedämpfte Blätter von mir zum Verzehr gegeben.'

5-7. දුතියාපදානෙ සිනෙරුසමසන්තොසො ධරණීසමසාදිසො සිද්ධත්ථො භගවාති සම්බන්ධො. වුට්ඨහිත්වා සමාධිම්හාති නිරොධසමාපත්තිතො වුට්ඨහිත්වා විසුං හුත්වාති අත්ථො. භික්ඛාය මමුපට්ඨිතොති භික්ඛාචාරවෙලාය ‘‘අජ්ජ මම යො කොචි කිඤ්චි දානං දදාති, තස්ස මහප්ඵල’’න්ති චින්තෙත්වා නිසින්නස්ස මම සන්තිකං සමීපං උපට්ඨිතො සමීපමාගතොති අත්ථො. හරීතකං…පෙ… ඵාරුසකඵලානි චාති එවං සබ්බං තං ඵලං සබ්බලොකානුකම්පිනො තස්ස සිද්ධත්ථස්ස මහෙසිස්ස මයා විප්පසන්නෙන චෙතසා දින්නන්ති අත්ථො.

5-7. Im zweiten Apadāna ist die Verknüpfung wie folgt herzustellen: 'Der erhabene Siddhattha, dessen Genügsamkeit dem Sineru-Berg gleicht und dessen Geduld der Erde gleicht'. 'Vuṭṭhahitvā samādhimhā' bedeutet: nachdem er sich aus dem Erreichen des Erlöschens (nirodhasamāpatti) erhoben hatte und für sich war. 'Bhikkhāya mamupaṭṭhito' bedeutet: Er trat vor mich (kam in meine Nähe), der ich zur Zeit des Almosengangs dasaß und dachte: 'Wer auch immer mir heute irgendeine Gabe spendet, dessen Nutzen möge groß sein'. 'Harītakaṃ ... pe ... phārusakaphalāni ca' bedeutet: 'All diese Früchte wurden von mir mit reinem, gläubigem Geist diesem großen Weisen Siddhattha gespendet, der mit der ganzen Welt Mitgefühl hat.'

11-12. තතියාපදානෙ සීහං යථා වනචරන්ති වනෙ චරමානං සීහරාජං ඉව චරමානං සිද්ධත්ථං භගවන්තන්ති සම්බන්ධො. නිසභාජානියං යථාති වසභො, නිසභො, විසභො, ආසභොති චත්තාරො ගවජෙට්ඨකා. තෙසු ගවසතස්ස ජෙට්ඨකො වසභො, ගවසහස්සස්ස ජෙට්ඨකො නිසභො, ගවසතසහස්සස්ස ජෙට්ඨකො විසභො, ගවකොටිසතසහස්සස්ස [Pg.194] ජෙට්ඨකො ආසභො. ඉධ පන ආසභො ‘‘නිසභො’’ති වුත්තො, ආජානීයං අභීතං නිච්චලං උසභරාජං ඉවාති අත්ථො. කකුධං විලසන්තංවාති පුප්ඵපල්ලවෙහි සොභමානං කකුධරුක්ඛං ඉව නරාසභං නරානං ආසභං උත්තමං ආගච්ඡන්තං සිද්ධත්ථං භගවන්තං දිස්වා සද්ධාය සම්පයුත්තත්තා විප්පසන්නෙන චෙතසා පච්චුග්ගමනං අකාසින්ති අත්ථො.

11-12. Im dritten Apadāna ist 'sīhaṃ yathā vanacaraṃ' wie folgt zu verknüpfen: 'den erhabenen Siddhattha, der wie ein im Walde umherstreifender Löwenkönig einherging'. 'Nisabhājāniyaṃ yathā' bezieht sich auf die vier Arten von Anführern von Rinderherden: Vasabha, Nisabha, Visabha und Āsabha. Unter diesen ist der Anführer von hundert Rindern ein Vasabha, der von tausend ein Nisabha, der von hunderttausend ein Visabha und der von einhundert Milliarden ein Āsabha. Hier jedoch wird ein edler Āsabha-Stier als 'Nisabha' bezeichnet, was bedeutet: wie ein edler, furchtloser und unerschütterlicher König der Stiere. 'Kakudhaṃ vilasantaṃva' bedeutet: Als ich den heranschreitenden erhabenen Siddhattha sah – der dem edelsten unter den Menschen (narāsabha) gleicht und wie ein mit Blüten und jungen Trieben prachtvoller Kakudha-Baum strahlte –, ging ich ihm, erfüllt von tiefem Vertrauen, mit reinem und gläubigem Geist entgegen.

චතුත්ථාපදානාදීනි දසමාවසානානි සුවිඤ්ඤෙය්‍යානෙවාති.

Vom vierten Apadāna an bis zum zehnten und letzten sind sie ganz leicht verständlich.

එකූනතිංසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des neunundzwanzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

30. චිතකපූජකවග්ගො

30. Citakapūjaka-Kapitel

1-10. චිතකපූජකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Citakapūjaka und anderer.

1-2. තිංසතිමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ ආහුතිං යිට්ඨුකාමොහන්ති පූජාසක්කාරං කාරෙතුකාමො අහං. නානාපුප්ඵං සමානයින්ති නානා අනෙකවිධං චම්පකසලලාදිපුප්ඵං සං සුට්ඨු ආනයිං, රාසිං අකාසින්ති අත්ථො. සිඛිනො ලොකබන්ධුනොති සකලලොකත්තයබන්ධුස්ස ඤාතකස්ස සිඛිස්ස භගවතො පරිනිබ්බුතස්ස චිතකං ආළාහනචිතකං දාරුරාසිං ජලන්තං ආදිත්තං දිස්වා තඤ්ච මයා රාසීකතං පුප්ඵං ඔකිරිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

1-2. Im ersten Apadāna des dreißigsten Kapitels bedeutet die Passage „āhutiṃ yiṭṭhukāmo'haṃ“ (opferwillig): „Ich, der ich eine Ehrerbietung und Verehrung darzubringen wünschte“. Die Passage „nānāpupphaṃ samānayiṃ“ (brachte verschiedene Blumen herbei) bedeutet: „Ich brachte verschiedene, vielfältige Blumen wie Campaka- und Salala-Blumen in bester Weise herbei und machte einen Haufen daraus“. Die Passage „sikhino lokabandhuno“ (des Sikhi, des Freundes der Welt) bedeutet: „Als ich den brennenden, lodernden Scheiterhaufen (den Verbrennungshaufen, den Holzstoß) des erhabenen Sikhi sah – des Verwandten der gesamten dreifachen Welt, der das Parinibbāna erreicht hatte –, verstreute und opferte ich auf diesen jene von mir angehäuften Blumen“.

6-7. දුතියාපදානෙ අජිනුත්තරවාසනොති අජිනමිගචම්මං උත්තරාසඞ්ගං කත්වා නිවාසිනො අච්ඡාදනොති අත්ථො. අභිඤ්ඤා පඤ්ච නිබ්බත්තාති ඉද්ධිවිධාදයො පඤ්ච අභිඤ්ඤායො පඤ්ච ඤාණානි නිබ්බත්තා උප්පාදිතා නිප්ඵාදිතා. චන්දස්ස පරිමජ්ජකොති චන්දමණ්ඩලස්ස සමන්තතො මජ්ජකො, ඵුට්ඨො අහොසින්ති අත්ථො. විපස්සිං ලොකපජ්ජොතන්ති සකලලොකත්තයෙ පදීපසදිසං විපස්සිං භගවන්තං මම සන්තිකං අභිගතං විසෙසෙන සම්පත්තං ආගතං. දිස්වා පාරිච්ඡත්තකපුප්ඵානීති දෙවලොකතො පාරිච්ඡත්තකපුප්ඵානි ආහරිත්වා විපස්සිස්ස සත්ථුනො මත්ථකෙ ඡත්තාකාරෙන අහං ධාරෙසින්ති අත්ථො.

6-7. Im zweiten Apadāna bedeutet das Wort „ajinuttaravāsano“ (ein Antilopenfell tragend): „einer, der ein Antilopenfell als Obergewand trägt und sich damit bedeckt“. Die Passage „abhiññā pañca nibbattā“ (fünf höhere Geisteskräfte entstanden) bedeutet, dass die fünf höheren Geisteskräfte wie die magischen Kräfte (iddhividha) usw. – d. h. die fahrigen Erkenntnisse – hervorgebracht, erzeugt und vollendet wurden. Die Passage „candassa parimajjako“ (den Mond berührend) bedeutet: „Ich war einer, der die Mondscheibe ringsherum berühren und abtasten konnte“. Die Passage „vipassiṃ lokapajjotaṃ“ (Vipassi, das Licht der Welt) bezieht sich auf den erhabenen Vipassi, der wie eine Lampe in der gesamten dreifachen Welt ist und der in meine Nähe gelangte, d. h. herbeigekommen war. Die Passage „disvā pāricchattakapupphāni“ (nachdem ich die Pāricchattaka-Blumen sah) bedeutet: „Nachdem ich Pāricchattaka-Blumen aus der Götterwelt herbeigeholt hatte, hielt ich sie schirmförmig über dem Haupt des Meisters Vipassi“.

11-13. තතියාපදානෙ පුත්තො මම පබ්බජිතොති මය්හං පුත්තො සද්ධාය පබ්බජිතො. කාසායවසනො තදාති තස්මිං පබ්බජිතකාලෙ කාසායනිවත්ථො, න බාහිරකපබ්බජ්ජාය පබ්බජිතොති අත්ථො. සො [Pg.195] ච බුද්ධත්තං සම්පත්තොති සො මය්හං පුත්තො චතූසු බුද්ධෙසු සාවකබුද්ධභාවං සං සුට්ඨු පත්තො, අරහත්තං පත්තොති අත්ථො. නිබ්බුතො ලොකපූජිතොති සකලලොකෙහි කතසක්කාරො ඛන්ධපරිනිබ්බානෙන පරිනිබ්බුතොති අත්ථො. විචිනන්තො සකං පුත්තන්ති අහං තස්ස ගතදෙසං පුච්ඡිත්වා සකං පුත්තං විචිනන්තො පච්ඡතො අගමං, අනුගතො අස්මීති අත්ථො. නිබ්බුතස්ස මහන්තස්සාති මහන්තෙහි සීලක්ඛන්ධාදීහි යුත්තත්තා මහන්තස්ස තස්ස මම පුත්තස්ස අරහතො ආදහනට්ඨානෙ චිතකං චිතකට්ඨානං අහං අගමාසින්ති අත්ථො. පග්ගය්හ අඤ්ජලිං තත්ථාති තස්මිං ආදහනට්ඨානෙ අඤ්ජලිං දසඞ්ගුලිසමොධානං පග්ගහෙත්වා සිරසි කත්වා අහං චිතකං දහනදාරුරාසිං වන්දිත්වා පණාමං කත්වා සෙතච්ඡත්තඤ්ච පග්ගය්හාති න කෙවලමෙව වන්දිත්වා ධවලච්ඡත්තඤ්ච පග්ගය්හ උක්ඛිපිත්වා අහං ආරොපෙසිං පතිට්ඨපෙසින්ති අත්ථො.

11-13. Im dritten Apadāna bedeutet die Passage „putto mama pabbajito“ (mein Sohn ist in die Hauslosigkeit hinausgezogen): „Mein Sohn ist voller Vertrauen (saddhā) in die Hauslosigkeit hinausgezogen“. Die Passage „kāsāyavasano tadā“ (damals trug er gelbe Gewänder) bedeutet: „Zur Zeit seines Hinausziehens trug er die safrangelben Gewänder; er war nicht in eine außerbuddhistische Ordensgemeinschaft eingetreten“. Die Passage „so ca buddhattaṃ sampatto“ (und er erlangte die Buddhaschaft) bedeutet: „Dieser mein Sohn erlangte unter den vier Arten von Buddhas in vollkommener Weise den Zustand eines Hörer-Buddhas (Sāvakabuddha), das heißt, er erlangte die Arahatschaft“. Die Passage „nibbuto lokapūjito“ (erloschen und von der Welt verehrt) bedeutet: „Er, dem von allen Welten Ehrerbietung erwiesen wurde, erlosch durch das Erlöschen der Daseinsgruppen (khandhaparinibbāna)“. Die Passage „vicinanto sakaṃ puttaṃ“ (meinen eigenen Sohn suchend) bedeutet: „Ich erkundigte mich nach dem Ort, wohin er gegangen war, suchte nach meinem eigenen Sohn und folgte ihm nach“. Die Passage „nibbutassa mahantassa“ (des erloschenen Großen) bedeutet: „Ich ging zum Verbrennungsplatz, dem Scheiterhaufen dieses erhabenen Arahats, meines Sohnes, der aufgrund seiner Ausstattung mit den großen Tugendgruppen (sīlakkhandha) usw. großartig war“. Die Passage „paggayha añjaliṃ tattha“ (dort die gefalteten Hände erhebend) bedeutet: „An jener Verbrennungsstätte erhob ich die ehrerbietig zusammengelegten Hände (die Vereinigung der zehn Finger) über mein Haupt, verehrte den Scheiterhaufen – den brennenden Holzstoß – und verbeugte mich“. Und die Passage „setacchattañca paggayha“ (und einen weißen Schirm emporhaltend) bedeutet: „Nicht nur, dass ich ihn verehrte, sondern ich erhob und spannte auch einen weißen Schirm auf und brachte ihn dort dar“.

17-18. චතුත්ථාපදානෙ අනුග්ගතම්හි ආදිච්චෙති සූරියෙ අනුග්ගතෙ අනුට්ඨිතෙ පච්චූසකාලෙති අත්ථො. පසාදො විපුලො අහූති රොගපීළිතස්ස මය්හං චිත්තප්පසාදො විපුලො අතිරෙකො බුද්ධානුස්සරණෙන අහු අහොසි. මහෙසිනො බුද්ධසෙට්ඨස්ස ලොකම්හි පාතුභාවො පාකටභාවො අහොසීති සම්බන්ධො. ඝොසමස්සොසහං තත්ථාති තස්මිං පාතුභාවෙ සති ‘‘අහං ගිලානො බුද්ධො උප්පන්නො’’ති ඝොසං අස්සොසිං. න ච පස්සාමි තං ජිනන්ති තං ජිතපඤ්චමාරං සම්මාසම්බුද්ධං න පස්සාමි, බාළ්හගිලානත්තා ගන්ත්වා පස්සිතුං න සක්කොමීති අත්ථො. මරණඤ්ච අනුප්පත්තොති මරණාසන්නකාලං අනුප්පත්තො, ආසන්නමරණො හුත්වාති අත්ථො. බුද්ධසඤ්ඤමනුස්සරින්ති බුද්ධොතිනාමං අනුස්සරිං, බුද්ධාරම්මණං මනසි අකාසින්ති අත්ථො.

17-18. Im vierten Apadāna bedeutet die Passage „anuggatamhi ādicce“ (als die Sonne noch nicht aufgegangen war): „Als die Sonne noch nicht aufgegangen und noch nicht emporgestiegen war, zur Zeit der Morgendämmerung“. Die Passage „pasādo vipulo ahū“ (große Freude entstand) bedeutet: „Bei mir, der ich von Krankheit gequält wurde, entstand durch die Vergegenwärtigung des Buddha (buddhānussaraṇa) eine unermessliche, überragende Geistesklarheit“. Der syntaktische Bezug zu „mahesino“ (des großen Weisen) lautet: „Das Erscheinen, das Offenbarwerden des erhabensten Buddha in der Welt fand statt“. Die Passage „ghosamassosaṃ tattha“ (dort hörte ich die Stimme) bedeutet: „Als dieses Erscheinen stattfand, hörte ich den Ruf: ‚Ich bin krank, doch ein Buddha ist in der Welt erschienen!‘“. Die Passage „na ca passāmi taṃ jinaṃ“ (und ich sah jenen Sieger nicht) bedeutet: „Ich konnte jenen vollkommen Erwachten, der die fünf Māras besiegt hat, nicht sehen; wegen meiner schweren Erkrankung war ich nicht in der Lage, hinzugehen und ihn zu erblicken“. Die Passage „maraṇañca anuppatto“ (und der Tod nahte) bedeutet: „Ich war am Zeitpunkt des nahenden Todes angelangt, d. h. ich befand mich im Zustand des nahenden Todes“. Die Passage „buddhasaññamanussariṃ“ (ich erinnerte mich an die Vorstellung des Buddha) bedeutet: „Ich besann mich auf den Namen ‚Buddha‘ und machte das Objekt des Buddha in meinem Geist gegenwärtig“.

21-23. පඤ්චමාපදානෙ ආරාමද්වාරා නික්ඛම්මාති ආරාමද්වාරතො සඞ්ඝස්ස නික්ඛමනද්වාරමග්ගෙහි අත්ථො. ගොසීසං සන්ථතං මයාති තස්මිං නික්ඛමනද්වාරමග්ගෙ ‘‘භගවතො භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච පාදා මා කද්දමං අක්කමන්තූ’’ති අක්කමනත්ථාය ගොසීසට්ඨිං මයා සන්ථරිතන්ති අත්ථො. අනුභොමි සකං කම්මන්ති අත්තනො ගොසීසඅත්ථරණකම්මස්ස බලෙන ආජානීයා වාතජවා සින්ධවා සීඝවාහනාදීනි විපාකඵලානි අනුභොමීති අත්ථො. අහො [Pg.196] කාරං පරමකාරන්ති සුඛෙත්තෙ සඞ්ඝෙ මයා සුට්ඨු කතං කාරං අප්පකම්පි කිච්චං මහප්ඵලදානතො පරමකාරං උත්තමකිච්චං අහො විම්හයන්ති අත්ථො. යථා තිණදොසාදිවිරහිතෙසු ඛෙත්තෙසු වප්පිතං සාලිබීජං මහප්ඵලං දෙති, එවමෙව රාගදොසාදිදොසරහිතෙ පරිසුද්ධකායවචීසමාචාරෙ සඞ්ඝඛෙත්තෙ ගොසීසඅත්ථරණකම්මං මයා කතං, ඉදං මහප්ඵලං දෙතීති වුත්තං හොති. න අඤ්ඤං කලමග්ඝතීති අඤ්ඤං බාහිරසාසනෙ කතං කම්මං සඞ්ඝෙ කතස්ස කාරස්ස පූජාසක්කාරස්ස කලං සොළසිං කලං කොට්ඨාසං න අග්ඝතීති සම්බන්ධො.

21-23. Im fünften Apadāna bedeutet die Passage „ārāmadvārā nikkhammā“ (beim Verlassen des Klostertors): „Vom Klostertor aus, auf dem Weg, der dem Saṅgha als Ausgang dient“. Die Passage „gosīsaṃ santhataṃ mayā“ (von mir wurden Rinderkopfknochen ausgelegt) bedeutet: „Auf jenem Weg am Ausgangstor dachte ich mir: ‚Mögen die Füße des Erhabenen und der Bhikkhu-Gemeinschaft nicht in den Schlamm treten!‘, und legte zu diesem Zweck Rinderkopfknochen (gosīsa) aus“. Die Passage „anubhomi sakaṃ kammaṃ“ (ich genieße mein eigenes Werk) bedeutet: „Durch die Kraft meiner heilsamen Tat des Auslegens der Rinderkopfknochen genieße ich die Früchte der Vergeltung, wie edle Sindhu-Pferde, die so schnell wie der Wind sind, und schnelle Fahrzeuge“. Die Passage „aho kāraṃ paramakāraṃ“ (Oh, welch eine edle Tat!) bedeutet: „Ein im guten Feld des Saṅgha von mir vortrefflich vollbrachtes Werk, sei es auch noch so gering, bringt aufgrund seiner großen Wirkung die höchste Frucht und ist eine unübertreffliche Tat. Oh, wie erstaunlich!“. Dies besagt folgendes: So wie ein Sāli-Reissamen, der auf Feldern ausgesät wird, die frei von Unkraut und anderen Mängeln sind, reiche Frucht trägt, ebenso bringt diese von mir vollbrachte Tat des Auslegens von Rinderkopfknochen auf dem Feld des Saṅgha, der frei von Gier, Hass und anderen Fehlern ist und eine reine körperliche und sprachliche Lebensführung besitzt, reiche Frucht. Die Passage „na aññaṃ kalamagghati“ (keine andere Tat reicht daran heran) steht in folgendem syntaktischen Bezug: „Eine andere Tat, die außerhalb der Lehre vollbracht wird, hat nicht einmal den Wert eines Sechzehntels – eines sechzehntel Teils – jener Ehrerbietung und Verehrung, die dem Saṅgha erwiesen wird“.

ඡට්ඨසත්තමට්ඨමනවමදසමාපදානානි උත්තානානෙවාති.

Das sechste, siebte, achte, neunte und zehnte Apadāna sind leicht verständlich.

තිංසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des dreißigsten Kapitels ist abgeschlossen.

31. පදුමකෙසරවග්ගො

31. Das Padumakesara-Kapitel.

1-10. පදුමකෙසරියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Padumakesariya und anderer.

1-2. එකතිංසතිමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ ඉසිසඞ්ඝෙ අහං පුබ්බෙති අහං පුබ්බෙ බොධිසම්භාරපූරණකාලෙ ඉසිසඞ්ඝෙ පච්චෙකබුද්ධඉසිසමූහෙ තෙසං සමීපෙ හිමවන්තපබ්බතෙ මාතඞ්ගහත්ථිකුලෙ වාරණො චණ්ඩහත්ථී අහොසින්ති සම්බන්ධො. මනුස්සාදයො වාරෙතීති වාරණො, අථ වා වාචාය රවති කොඤ්චනාදං නදතීති වාරණො. මහෙසීනං පසාදෙනාති පච්චෙකබුද්ධමහෙසීනං පසාදෙන. පච්චෙකජිනසෙට්ඨෙසු, ධුතරාගෙසු තාදිසූති ලොකධම්මෙහි නිච්චලෙසු පච්චෙකබුද්ධෙසු පද්මකෙසරං පදුමරෙණුං ඔකිරිං අවසිඤ්චින්ති සම්බන්ධො.

1-2. Im ersten Apadāna des einunddreißigsten Kapitels lautet der syntaktische Bezug der Passage „isisaṅghe ahaṃ pubbe“ (ich war einst in der Gemeinschaft der Seher): „In der Vergangenheit, zur Zeit der Erfüllung der Bodhi-Voraussetzungen (bodhisambhāra), war ich nahe der Gemeinschaft der Seher – der Schar der Paccekabuddhas – im Himavanta-Gebirge, geboren in der Mātaṅga-Elefantenfamilie, ein mächtiger Elefantenbulle (vāraṇa), ein wilder Elefant“. Das Wort „vāraṇa“ bedeutet, dass er Menschen und andere abwehrt (vāreti); oder aber er brüllt laut mit seiner Stimme, d. h. er lässt einen Trompetenstoß (koñcanāda) ertönen, weshalb er „vāraṇa“ genannt wird. Die Passage „mahesīnaṃ pasādena“ bedeutet: „durch das Vertrauen zu den Paccekabuddhas, den großen Weisen“. Der Bezug zu den Passagen „paccekajinaseṭṭhesu“ (über die besten Paccekajinas) und „dhutarāgesu tādisū“ (über jene, die die Gier abgeschüttelt haben) lautet: „Ich verstreute und goss Lotusstaubfäden (padumareṇu) über jene Paccekabuddhas, die gegenüber den Weltläufen (lokadhamma) unerschütterlich waren“.

දුතියතතියාපදානානි උත්තානානි.

Das zweite und dritte Apadāna sind leicht verständlich.

13-16. චතුත්ථාපදානෙ මහාබොධිමහො අහූති විපස්සිස්ස භගවතො චතුමග්ගඤාණාධාරභාවතො ‘‘බොධී’’ති ලද්ධනාමස්ස රුක්ඛස්ස පූජා අහොසීති අත්ථො. රුක්ඛට්ඨස්සෙව සම්බුද්ධොති අස්ස බොධිපූජාසමයෙ සන්නිපතිතස්ස මහාජනස්ස සම්බුද්ධො ලොකජෙට්ඨො නරාසභො රුක්ඛට්ඨො ඉව රුක්ඛෙ ඨිතො විය පඤ්ඤායතීති අත්ථො. භගවා තම්හි සමයෙති තස්මිං බොධිපූජාකරණකාලෙ භගවා භික්ඛුසඞ්ඝපුරක්ඛතො භික්ඛුසඞ්ඝෙන පරිවුතො. වාචාසභිමුදීරයන්ති මුදුසිලිට්ඨමධුරඋත්තමඝොසං උදීරයං කථයන්තො නිච්ඡාරෙන්තො චතුසච්චං පකාසෙසි, දෙසෙසීති අත්ථො. සංඛිත්තෙන [Pg.197] ච දෙසෙන්තොති වෙනෙය්‍යපුග්ගලජ්ඣාසයානුරූපෙන දෙසෙන්තො සංඛිත්තෙන ච විත්ථාරෙන ච දෙසයීති අත්ථො. විවට්ටච්ඡදොති රාගො ඡදනං, දොසො ඡදනං, මොහො ඡදනං, සබ්බකිලෙසා ඡදනා’’ති එවං වුත්තා ඡදනා විවටා උග්ඝාටිතා විද්ධංසිතා අනෙනාති විවට්ටච්ඡදො, සම්බුද්ධො. තං මහාජනං දෙසනාවසෙන නිබ්බාපෙසි පරිළාහං වූපසමෙසීති අත්ථො. තස්සාහං ධම්මං සුත්වානාති තස්ස භගවතො දෙසෙන්තස්ස ධම්මං සුත්වා.

13-16. Im vierten Apadāna bedeutet „mahābodhimaho ahū“: Es fand eine Verehrung des Baumes statt, der den Namen „Bodhi“ erhalten hatte, weil er der Träger des Wissens der vier Pfade des erhabenen Vipassī war. „Rukkhaṭṭhasseva sambuddho“ bedeutet: Für die große Volksmenge, die sich zur Zeit der Bodhi-Verehrung versammelt hatte, erschien der Sambuddha, der Welthöchste, der Stier unter den Menschen, gleichsam auf dem Baum stehend, wie auf einem Baum verweilend. „Bhagavā tamhi samaye“ bedeutet: Zur Zeit dieser Bodhi-Verehrung war der Erhabene, an der Spitze der Bhikkhu-Gemeinschaft, von der Bhikkhu-Gemeinschaft umgeben. „Vācāsabhimudīrayanti“ bedeutet: Er ließ eine sanfte, glatte, süße und hervorragende Stimme ertönen, während er sprach und verkündete, und offenbarte die vier Wahrheiten, das heißt, er lehrte sie. „Saṃkhittena ca desento“ bedeutet: Entsprechend den Neigungen der zu bekehrenden Personen lehrend, lehrte er sowohl in Kürze als auch ausführlich. „Vivaṭṭacchado“: „Gier ist eine Verhüllung, Hass ist eine Verhüllung, Verblendung ist eine Verhüllung, alle Befleckungen sind Verhüllungen“ – jener Sambuddha, von dem diese so genannten Verhüllungen geöffnet, weggenommen und vernichtet wurden, wird „der die Verhüllung weggeschoben hat“ genannt. „Taṃ mahājanaṃ desanāvasena nibbāpesi“ bedeutet: Er kühlte jene große Volksmenge am Ende der Lehrrede ab, das heißt, er beruhigte die Fieberglut. „Tassāhaṃ dhammaṃ sutvāna“ bedeutet: Nachdem er die Lehre des predigenden Erhabenen gehört hatte.

20. පඤ්චමාපදානෙ ඵලහත්ථො අපෙක්ඛවාති විපස්සිං භගවන්තං දිස්වා මධුරානි ඵලානි ගහෙත්වා අපෙක්ඛවා අතුරිතො සණිකං අස්සමං ගඤ්ඡින්ති අත්ථො.

20. Im fünften Apadāna bedeutet „phalahattho apekkhavā“: Als er den erhabenen Vipassī sah, nahm er süße Früchte und ging, rücksichtsvoll und ohne Eile, langsam zur Einsiedelei.

ඡට්ඨසත්තමාපදානානි උත්තානානෙව.

Das sechste und das siebte Apadāna sind vollkommen klar.

40. අට්ඨමාපදානෙ නිට්ඨිතෙ නවකම්මෙ චාති සීමාය නවකම්මෙ නිට්ඨං ගතෙ සති. අනුලෙපමදාසහන්ති අනුපච්ඡා සුධාලෙපං අදාසිං, සුධාය ලෙපාපෙසින්ති අත්ථො.

40. Im achten Apadāna bedeutet „niṭṭhite navakamme ca“: Als das neue Werk an der Grenze vollendet war. „Anulepamadāsahaṃ“ bedeutet: Danach gab ich einen Verputz, das heißt, ich ließ mit Stuck verputzen.

නවමදසමාපදානානි උත්තානානියෙවාති.

Das neunte und das zehnte Apadāna sind vollkommen klar.

එකතිංසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des einunddreißigsten Kapitels ist abgeschlossen.

32. ආරක්ඛදායකවග්ගො

32. Das Kapitel über den Spender von Schutz (Ārakkhadāyakavagga).

1-10. ආරක්ඛදායකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Ārakkhadāyaka und anderer.

බාත්තිංසතිමවග්ගෙ පඨමදුතියතතියාපදානානි සුවිඤ්ඤෙය්‍යානෙව.

Im zweiunddreißigsten Kapitel sind das erste, zweite und dritte Apadāna leicht zu verstehen.

16. චතුත්ථාපදානෙ ජලජග්ගෙහි ඔකිරින්ති ජලජෙහි උත්තමෙහි උප්පලපදුමාදීහි පුප්ඵෙහි ඔකිරිං පූජෙසින්ති අත්ථො.

16. Im vierten Apadāna bedeutet „jalajaggehi okiriṃ“: Ich streute und verehrte mit im Wasser geborenen, edlen Blumen wie blauen und roten Lotusblüten.

පඤ්චමාපදානං උත්තානමෙව.

Das fünfte Apadāna ist vollkommen klar.

26-27. ඡට්ඨාපදානෙ චෙතියං උත්තමං නාම, සිඛිනො ලොකබන්ධුනොති සකලලොකත්තයස්ස බන්ධුනො ඤාතකස්ස සිඛිස්ස භගවතො උත්තමං චෙතියං. ඉරීණෙ ජනසඤ්චරවිරහිතෙ වනෙ මනුස්සානං කොලාහලවිරහිතෙ මහාඅරඤ්ඤෙ අහොසීති සම්බන්ධො. අන්ධාහිණ්ඩාමහං තදාති තස්මිං කාලෙ වනෙ මග්ගමූළ්හභාවෙන අන්ධො, න චක්ඛුනා [Pg.198] අන්ධො, අහං ආහිණ්ඩාමි මග්ගං පරියෙසාමීති අත්ථො. පවනා නික්ඛමන්තෙනාති මහාවනතො නික්ඛමන්තෙන මයා සීහාසනං උත්තමාසනං, සීහස්ස වා භගවතො ආසනං දිට්ඨන්ති අත්ථො. එකංසං අඤ්ජලිං කත්වාති එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කත්වා සිරසි අඤ්ජලිං ඨපෙත්වාති අත්ථො. සන්ථවිං ලොකනායකන්ති සකලලොකත්තයනයං තං නිබ්බානං පාපෙන්තං ථොමිතං ථුතිං අකාසින්ති අත්ථො.

26-27. Im sechsten Apadāna bedeutet „cetiyaṃ uttamaṃ nāma, sikhino lokabandhuno“: das hervorragende Cetiya des erhabenen Sikhī, der wie ein Verwandter der ganzen dreifachen Welt ist. Der Bezug zu „irīṇe“ ist herzustellen als: in einem großen Wald, der frei von menschlicher Bewegung und frei vom Lärm der Menschen war. „Andhāhiṇḍāmahaṃ tadā“ bedeutet: Zu jener Zeit irrte ich im Wald umher und suchte den Weg, wie ein Blinder aufgrund der Verwirrung bezüglich des Weges, nicht jedoch blind an den Augen. „Pavanā nikkhamantena“ bedeutet: Von mir, der aus dem großen Wald heraustrat, wurde der Löventhron, der hervorragende Sitz, oder der Sitz des Erhabenen, der wie ein Löwe ist, gesehen. „Ekaṃsaṃ añjaliṃ katvā“ bedeutet: Nachdem ich das Obergewand über eine Schulter gelegt und die ehrerbietig zusammengelegten Hände an das Haupt gelegt hatte. „Santhaviṃ lokanāyakaṃ“ bedeutet: Ich lobte und pries jenen Führer der ganzen dreifachen Welt, der zum Nibbāna führt.

34. සත්තමාපදානෙ සුදස්සනො මහාවීරොති සුන්දරදස්සනො ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණසම්පන්නසරීරත්තා මනොහරදස්සනො මහාවීරියො සිද්ධත්ථො භගවාති සම්බන්ධො. වසතිඝරමුත්තමෙති උත්තමෙ විහාරෙ වසතීති අත්ථො.

34. Im siebten Apadāna ist „sudassano mahāvīro“ wie folgt zu beziehen: der erhabene Siddhattha, der von schöner Erscheinung war, weil sein Körper mit den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes ausgestattet war, von herzentzückendem Ansehen und von großer Tatkraft. „Vasatigharamuttame“ bedeutet: Er weilt in einem hervorragenden Kloster.

අට්ඨමනවමදසමාපදානානි උත්තානානෙවාති.

Das achte, neunte und zehnte Apadāna sind vollkommen klar.

බාත්තිංසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des zweiunddreißigsten Kapitels ist abgeschlossen.

33. උමාපුප්ඵියවග්ගො

33. Das Kapitel über den Spender von Umā-Blüten (Umāpupphiyavagga).

1-10. උමාපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Umāpupphiya und anderer.

තෙත්තිංසතිමෙ වග්ගෙ පඨමදුතියතතියචතුත්ථපඤ්චමඡට්ඨාපදානානි උත්තානානියෙව.

Im dreiunddreißigsten Kapitel sind das erste, zweite, dritte, vierte, fünfte und sechste Apadāna vollkommen klar.

55. සත්තමාපදානෙ සමයං අගමාසහන්ති සමූහං සමාගමට්ඨානං අහං අගමාසින්ති අත්ථො.

55. Im siebten Apadāna bedeutet „samayaṃ agamāsahaṃ“: Ich ging zur Versammlung, zum Ort der Zusammenkunft.

62. අබ්බුදනිරබ්බුදානීති ‘‘පකොටිසතසහස්සානං සතං අබ්බුදං, අබ්බුදසතසහස්සානං සතං නිරබ්බුද’’න්ති වුත්තත්තා ආයුනා අබ්බුදනිරබ්බුදානි ගතමහාආයුවන්තා මනුජාධිපා චක්කවත්තිනො ඛත්තියා අට්ඨ අට්ඨ හුත්වා කප්පානං පඤ්චවීසසහස්සම්හි ආසිංසු අහෙසුන්ති අත්ථො. අට්ඨමනවමදසමාපදානානි පාකටානෙවාති.

62. „Abbudanirabbudāni“: Weil gesagt wurde: „Einhundert Pakoti-Hunderttausende ist ein Abbuda, einhundert Abbuda-Hunderttausende ist ein Nirabbuda“, bedeutet dies: Die Herrscher der Menschen, die das Rad drehenden Khattiyas, die ein langes Leben besaßen, welches Abbuda- und Nirabbuda-Zeiträume erreichte, wurden jeweils achtmal Könige und existierten fünfundzwanzigtausend Äonen lang. Das achte, neunte und zehnte Apadāna sind ganz offensichtlich.

තෙත්තිංසතිමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des dreiunddreißigsten Kapitels ist abgeschlossen.

34-38. ගන්ධොදකාදිවග්ගො

34-38. Das Kapitel über Duftwasser und anderes (Gandhodakavagga).

1-50. ගන්ධධූපියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-50. Die Erklärung des Apadāna des Thera Gandhadhūpiya und anderer.

චතුතිංසතිමවග්ගපඤ්චතිංසතිමවග්ගඡත්තිංසතිමවග්ගසත්තතිංසතිමවග්ගඅට්ඨතිංසතිමවග්ගා [Pg.199] උත්තානත්ථායෙව.

Das vierunddreißigste, fünfunddreißigste, sechsunddreißigste, siebenunddreißigste und achtunddreißigste Kapitel sind von leicht verständlicher Bedeutung.

එකූනචත්තාලීසමවග්ගෙපි පඨමාපදානාදීනි අට්ඨමාපදානන්තානි උත්තානානෙවාති.

Auch im neununddreißigsten Kapitel sind das erste Apadāna und die folgenden bis zum achten Apadāna vollkommen klar.

39. අවටඵලවග්ගො

39. Das Kapitel über die Gruben-Frucht (Avaṭaphalavagga).

9. සොණකොටිවීසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Soṇakoṭivīsa.

නවමාපදානෙ පන විපස්සිනො පාවචනෙතිආදිකං ආයස්මතො සොණස්ස කොටිවීසත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ මහාවිභවෙ සෙට්ඨිකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො සෙට්ඨි හුත්වා උපාසකෙහි සද්ධිං විහාරං ගන්ත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො භගවතො චඞ්කමනට්ඨානෙ සුධාය පරිකම්මං කාරෙත්වා එකඤ්ච ලෙණං කාරෙත්වා නානාවිරාගවත්ථෙහි ලෙණභූමියා සන්ථරිත්වා උපරි විතානඤ්ච කත්වා චාතුද්දිසස්ස සඞ්ඝස්ස නිය්‍යාදෙත්වා සත්තාහං මහාදානං දත්වා පණිධානං අකාසි. සත්ථා අනුමොදනං අකාසි. සො තෙන කුසලකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං කප්පෙ පරිනිබ්බුතෙ කස්සපදසබලෙ අනුප්පන්නෙ අම්හාකං භගවති බාරාණසියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො ගඞ්ගාතීරෙ පණ්ණසාලං කරිත්වා වසන්තං එකං පච්චෙකබුද්ධං තෙමාසං චතූහි පච්චයෙහි සක්කච්චං උපට්ඨහි. පච්චෙකබුද්ධො වුට්ඨවස්සො පරිපුණ්ණපරික්ඛාරො ගන්ධමාදනමෙව අගමාසි. සොපි කුලපුත්තො යාවජීවං තත්ථ පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අම්හාකං භගවතො කාලෙ චම්පානගරෙ අග්ගසෙට්ඨිස්ස ගෙහෙ පටිසන්ධිං ගණ්හි. තස්ස පටිසන්ධිග්ගහණකාලතො පට්ඨාය සෙට්ඨිස්ස මහාභොගක්ඛන්ධො අභිවඩ්ඪි. තස්ස මාතුකුච්ඡිතො නික්ඛමනදිවසෙ සකලනගරෙ මහාලාභසක්කාරසම්මානො අහොසි, තස්ස පුබ්බෙ පච්චෙකබුද්ධස්ස සතසහස්සග්ඝනිකරත්තකම්බලපරිච්චාගෙන සුවණ්ණවණ්ණො සුඛුමාලතරො ච අත්තභාවො අහොසි, තෙනස්ස සොණොති නාමං අකංසු. සො [Pg.200] මහතා පරිවාරෙන අභිවඩ්ඪි. තස්ස හත්ථපාදතලානි බන්ධුජීවකපුප්ඵවණ්ණානි අහෙසුං, තෙසං සතවාරං විහතකප්පාසං විය මුදුසම්ඵස්සො අහොසි. පාදතලෙසු මණිකුණ්ඩලාවට්ටවණ්ණලොමානි ජායිංසු. වයප්පත්තස්ස තස්ස තිණ්ණං උතූනං අනුච්ඡවිකෙ තයො පාසාදෙ කාරාපෙත්වා නාටකිත්ථියො උපට්ඨාපෙසුං. සො තත්ථ මහතිං සම්පත්තිං අනුභවන්තො දෙවකුමාරො විය පටිවසති.

In der Erklärung der neunten Apadāna-Erzählung ist der Abschnitt beginnend mit 'Vipassino pāvacane' die Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Soṇa Koṭivīsa. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste ansammelte, die eine starke Stütze für das Entkommen aus dem Kreislauf der Wiedergeburten (vivaṭṭa) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassī in einer sehr wohlhabenden Kaufmannsfamilie (seṭṭhikule) geboren. Nachdem er herangewachsen war und selbst ein Großkaufmann geworden war, ging er zusammen mit den Laienanhängern (upāsakas) zum Kloster, hörte die Lehrrede des Meisters und erlangte einen vertrauensvollen Geist. Er ließ den Wandelgang (caṅkamanaṭṭhāna) des Erhabenen mit feinem Stuck glätten, ließ eine Wohnhöhle (leṇa) errichten, legte den Boden dieser Höhle mit Tüchern aus, die in verschiedenen leuchtenden Farben gefärbt waren, spannte darüber einen Baldachin, übergab dies der Sangha der vier Himmelsrichtungen, gab sieben Tage lang eine große Gabe (mahādāna) und legte ein Gelübde (paṇidhāna) ab. Der Meister sprach die Segensworte (anumodana). Aufgrund dieser heilsamen Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher, genoss die Herrlichkeit beider Welten, wurde in diesem Weltalter, nachdem der Zehnkräftige Kassapa ins Parinibbāna eingegangen war und bevor unser Erhabener erschienen war, in einer angesehenen Familie in Bārāṇasī geboren. Als er das Alter der Einsicht erreicht hatte, baute er am Ufer des Ganges eine Blätterhütte und diente einem dort lebenden Paccekabuddha drei Monate lang während der Regenzeit ehrerbietig mit den vier Requisiten. Nachdem der Paccekabuddha die Regenzeit beendet hatte und mit allen Requisiten vollständig ausgestattet war, begab er sich zum Berge Gandhamādana. Auch dieser edle Sohn vollbrachte dort zeit seines Lebens Verdienste, schied aus jenem Leben und wanderte unter Göttern und Menschen umher, bis er zur Zeit unseres Erhabenen im Haus des obersten Großkaufmanns in der Stadt Campā wiedergeboren wurde. Von der Zeit seiner Empfängnis an wuchs der große Reichtum des Kaufmanns beträchtlich. Am Tag seiner Geburt aus dem Mutterleib gab es in der ganzen Stadt großen Gewinn, Ehrung und Verehrung. Weil er in einer früheren Existenz dem Paccekabuddha eine rote Decke im Wert von einhunderttausend (Münzen) dargebracht hatte, besaß er einen goldfarbenen und überaus zarten Körper. Daher gaben sie ihm den Namen Soṇa. Er wuchs inmitten einer großen Gefolgschaft auf. Seine Handflächen und Fußsohlen hatten die Farbe der Bandhujīvaka-Blüte, und ihre Berührung war so weich wie hundertfach geschlagene Baumwolle. Auf seinen Fußsohlen wuchsen feine Haare, die wie goldene Ohrringe geringelt waren. Als er das Mannesalter erreicht hatte, ließ man für ihn drei Paläste erbauen, die für die drei Jahreszeiten geeignet waren, und stellte Tänzerinnen zu seinen Diensten auf. Er genoss dort großen Wohlstand und lebte wie ein Göttersohn (devakumāro).

අථ අම්හාකං භගවති සබ්බඤ්ඤුතං පත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කෙ රාජගහං උපනිස්සාය විහරන්තෙ බිම්බිසාරරඤ්ඤා පක්කොසාපිතො තෙහි අසීතියා ගාමිකසහස්සෙහි සද්ධිං රාජගහං ආගතො සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො මාතාපිතරො අනුජානාපෙත්වා භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා ලද්ධූපසම්පදො සත්ථු සන්තිකෙ කම්මට්ඨානං ගහෙත්වා ජනසංසග්ගපරිහරණත්ථං සීතවනෙ විහාසි. සො තත්ථ වසන්තො ‘‘මම සරීරං සුඛුමාලං, න ච සක්කා සුඛෙනෙව සුඛං අධිගන්තුං, කායං කිලමෙත්වාපි සමණධම්මං කාතුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා ඨානචඞ්කමමෙව අධිට්ඨාය පධානමනුයුඤ්ජන්තො පාදතලෙසු ඵොටෙසු උට්ඨිතෙසුපි වෙදනං අජ්ඣුපෙක්ඛිත්වා දළ්හං වීරියං කරොන්තො අච්චාරද්ධවීරියතාය විසෙසං නිබ්බත්තෙතුං අසක්කොන්තො ‘‘එවං අහං වායමන්තොපි මග්ගඵලානි නිබ්බත්තෙතුං න සක්කොමි, කිං මෙ පබ්බජ්ජාය, හීනායාවත්තිත්වා භොගෙ ච භුඤ්ජාමි, පුඤ්ඤානි ච කරිස්සාමී’’ති චින්තෙසි. අථ සත්ථා තස්ස චිත්තාචාරං ඤත්වා තත්ථ ගන්ත්වා වීණොපමොවාදෙන (මහාව. 243) ඔවදිත්වා වීරියසමතායොජනවිධිං දස්සෙන්තො කම්මට්ඨානං සොධෙත්වා ගිජ්ඣකූටං ගතො. සොණොපි ඛො සත්ථු සන්තිකා ඔවාදං ලභිත්වා වීරියසමතං යොජෙත්වා විපස්සනං උස්සුක්කාපෙත්වා අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි.

Als nun unser Erhabener die Allwissenheit erlangt, das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt hatte und in der Nähe von Rājagaha verweilte, kam der Jüngling Soṇa, der vom König Bimbisāra herbeigerufen worden war, zusammen mit jenen achtzigtausend Dorfvorstehern nach Rājagaha. Er begab sich zum Meister, hörte die Lehre, erlangte Glauben, bat seine Eltern um Erlaubnis, trat vor dem Erhabenen in den Orden ein und empfing die höhere Weihe (upasampadā). Er empfing ein Meditationsobjekt (kammaṭṭhāna) beim Meister und lebte im Sītavana-Wald, um den Umgang mit Menschen zu vermeiden. Während er dort lebte, dachte er: 'Mein Körper ist zart, und es ist nicht möglich, das Glück allein durch Glück zu erlangen. Es ist angemessen, die mönchische Praxis (samaṇadhamma) auszuüben, selbst wenn man den Körper dabei anstrengt.' Er entschloss sich, nur noch zu stehen und auf und ab zu gehen, und bemühte sich beharrlich um die Meditation. Selbst als Blasen auf seinen Fußsohlen entstanden, ignorierte er den Schmerz, übte feste Willenskraft aus und strengte sich übermäßig an. Da er jedoch aufgrund dieses übermäßigen Eifers keine besondere Errungenschaft erzielen konnte, dachte er: 'Obwohl ich mich so anstrenge, kann ich die Pfade und Früchte nicht verwirklichen. Was nützt mir das Mönchsleben? Ich will in den niederen Stand des Laien zurückkehren, Sinnesfreuden genießen und Verdienste erwerben.' Da erkannte der Meister die Regung seines Geistes, begab sich dorthin, belehrte ihn mit der Unterweisung durch das Gleichnis von der Laute (vīṇopamavāda), zeigte ihm die Methode, die Tatkraft im Gleichgewicht zu halten, reinigte sein Meditationsobjekt und begab sich zum Gijjhakūṭa-Berg. Auch Soṇa erhielt die Unterweisung aus der Gegenwart des Meisters, brachte seine Tatkraft ins Gleichgewicht, spornte die Einsichtsmeditation (vipassanā) an und festigte sich in der Arahatschaft.

49. සො අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො විපස්සිනො පාවචනෙතිආදිමාහ. තත්ථ විපස්සීති විසෙසෙන, විවිධං වා පස්සතීති විපස්සී. පාවචනෙති පකාරෙන වුච්චතීති පාවචනං, පිටකත්තයං. තස්ස විපස්සිනො තස්මිං පාවචනෙති අත්ථො. ලෙණන්ති ලිනන්තෙ නිලීයන්තෙ එත්ථාති ලෙණං විහාරං. බන්ධුමාරාජධානියාති බන්ධන්ති කුලපරම්පරාය වසෙන අඤ්ඤමඤ්ඤං සම්බජ්ඣන්තීති බන්ධූ, ඤාතකා. තෙ එත්ථ පටිවසන්තීති බන්ධුමා, බන්ධු අස්ස අත්ථීති [Pg.201] වා බන්ධුමා. රාජූනං වසනට්ඨානන්ති රාජධානී, බන්ධුමා ච සා රාජධානී චෙති බන්ධුමාරාජධානී, තස්සා බන්ධුමාරාජධානියා, ලෙණං මයා කතන්ති සම්බන්ධො. සෙසමෙත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

49. Nachdem er ein Arahant geworden war, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um seine früheren Taten zu verkünden, die Verse beginnend mit 'Vipassino pāvacane'. Darin bedeutet 'Vipassī': einer, der in besonderer Weise (visesena) oder auf vielfältige Weise (vividhaṃ) sieht. 'Pāvacane' bedeutet: das, was in hervorragender Weise verkündet wird; dies bezieht sich auf den Dreikorb (piṭakattaya). Der Sinn ist: 'In jener Lehre dieses Vipassī'. 'Leṇa' bedeutet: ein Ort, an dem man sich verbirgt oder Zuflucht sucht, d. h. ein Wohnhöhlen-Kloster. Zu 'Bandhumārājadhāniyā': Sie binden sich, d. h. sie sind aufgrund der Generationenfolge untereinander verbunden, daher nennt man sie 'bandhū' (Verwandte). Da sie hier wohnen, heißt es 'Bandhumatī', oder weil jener König Verwandte hat, heißt er 'Bandhumant'. Der Wohnort der Könige wird 'Rājadhānī' (Residenzstadt) genannt. Diese Stadt ist sowohl mit Verwandten besiedelt (bandhumā) als auch eine königliche Residenz (rājadhānī), daher heißt sie 'Bandhumārājadhānī'. Die syntaktische Verknüpfung lautet: 'In jener Residenzstadt Bandhumatī wurde die Höhle von mir errichtet'. Der Rest an dieser Stelle hat eine leicht verständliche Bedeutung.

සොණකොටිවීසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des Thera Soṇa Koṭivīsa ist abgeschlossen.

10. පුබ්බකම්මපිලොතිකබුද්ධඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung der Apadāna-Erzählung über die früheren Taten des Buddha (Pubbakammapilotika).

64. දසමාපදානෙ අනොතත්තසරාසන්නෙති පබ්බතකූටෙහි පටිච්ඡන්නත්තා චන්දිමසූරියානං සන්තාපෙහි ඔතත්තං උණ්හං උදකං එත්ථ නත්ථීති අනොතත්තො. සරන්ති ගච්ඡන්ති පභවන්ති සන්දන්ති එතස්මා මහානදියොති සරො. සීහමුඛාදීහි නික්ඛන්තා මහානදියො තික්ඛත්තුං තික්ඛත්තුං පදක්ඛිණං කත්වා නික්ඛන්තනික්ඛන්තදිසාභාගෙන සරන්ති ගච්ඡන්තීති අත්ථො. අනොතත්තො ච සො සරො චාති අනොතත්තසරො. තස්ස ආසන්නං සමීපට්ඨානන්ති අනොතත්තසරාසන්නං, තස්මිං අනොතත්තසරාසන්නෙ, සමීපෙති අත්ථො. රමණීයෙති දෙවදානවගන්ධබ්බකින්නරොරගබුද්ධපච්චෙකබුද්ධාදීහි රමිතබ්බං අල්ලීයිතබ්බන්ති රමණීයං, තස්මිං රමණීයෙ. සිලාතලෙති එකග්ඝනපබ්බතසිලාතලෙති අත්ථො. නානාරතනපජ්ජොතෙති පදුමරාගවෙළුරියාදිනානාඅනෙකෙහි රතනෙහි පජ්ජොතෙ පකාරෙන ජොතමානෙ. නානාගන්ධවනන්තරෙති නානප්පකාරෙහි චන්දනාගරුකප්පූරතමාලතිලකාසොකනාගපුන්නාගකෙතකාදීහි අනෙකෙහි සුගන්ධපුප්ඵෙහි ගහනීභූතවනන්තරෙ සිලාතලෙති සම්බන්ධො.

64. In der zehnten Apadāna-Erzählung bedeutet 'anotattasarāsanne': 'Anotatta' (der Unaufgewärmte) heißt er, weil er durch Bergkuppen verdeckt ist und es dort kein durch die Hitze von Mond und Sonne erhitztes, heißes Wasser gibt. 'Saro' (der See) heißt er, weil von ihm große Flüsse fließen (saranti), ausgehen (gacchanti), entspringen (pabhavanti) und strömen (sandanti). Der Sinn ist: Die großen Flüsse, die aus dem Löwenmaul und anderen Öffnungen austreten, fließen, nachdem sie den See dreimal im Uhrzeigersinn umkreist haben, in die jeweiligen Himmelsrichtungen ab, aus denen sie ausgetreten sind. Er ist sowohl 'Anotatta' als auch ein See ('saro'), daher 'Anotattasaro'. Seine Nähe bedeutet 'samīpaṭṭhāna' (naher Ort), daher 'anotattasarāsanna'; der Sinn von 'tasmiṃ anotattasarāsanne' ist 'in dessen Nähe'. 'Ramaṇīye' (am lieblichen Ort) bedeutet: ein Ort, an dem sich Götter, Dämonen, himmlische Musiker, Kinnaras, Schlangengottheiten, Buddhas, Paccekabuddhas und andere erfreuen (ramitabbaṃ) und den sie aufsuchen (allīyitabbaṃ); an jenem lieblichen Ort. 'Silātale' bedeutet auf einer massiven Felsplatte eines Berges. 'Nānāratanapajjote' bedeutet: leuchtend und in vielfältiger Weise erstrahlend durch zahlreiche verschiedene Edelsteine wie Rubine (padumarāga), Katzenaugen (veḷuriya) und andere. 'Nānāgandhavanantareti' bezieht sich auf das Innere eines dichten Waldes, das durch zahlreiche wohlriechende Blumen von verschiedenen Arten wie Sandelholz (candana), Adlerholz (agaru), Kampfer (kappūra), Tamāla, Tilaka, Asoka, Nāgapuppha, Punnāga, Ketaka und anderen dicht bewachsen ist. Dies ist mit 'silātale' (auf der Felsplatte) zu verknüpfen.

65. ගුණමහන්තතාය සඞ්ඛ්‍යාමහන්තතාය ච මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන, පරෙතො පරිවුතො ලොකනායකො ලොකත්තයසාමිසම්මාසම්බුද්ධො තත්ථ සිලාසනෙ නිසින්නො අත්තනො පුබ්බානි කම්මානි බ්‍යාකරී විසෙසෙන පාකටමකාසීති අත්ථො. සෙසමෙත්ථ හෙට්ඨා බුද්ධාපදානෙ (අප. ථෙර 1.1.1 ආදයො) වුත්තත්තා උත්තානත්ථත්තා ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව. බුද්ධාපදානෙ අන්තොගධම්පි ඉධාපදානෙ කුසලාකුසලං කම්මසංසූචකත්තා වග්ගසඞ්ගහවසෙන ධම්මසඞ්ගාහකත්ථෙරා සඞ්ගායිංසූති.

65. Das bedeutet: Umgeben und begleitet von der großen Mönchsgemeinde, die sowohl an Tugenden als auch an Zahl groß war, verkündete der Führer der Welt, der vollkommen Erleuchtete und Herr der drei Welten, auf jener Steinplatte sitzend, seine eigenen früheren Taten und machte sie besonders deutlich. Das Übrige hierbei ist leicht verständlich, da es bereits unten im Buddhāpadāna dargelegt wurde und die Bedeutung offensichtlich ist. Obwohl es im Buddhāpadāna enthalten ist, haben die das Dhamma rezitierenden Theras es in diesem Apadāna – aufgrund seiner Eigenschaft, heilsame und unheilsame Taten aufzuzeigen – im Wege einer Zusammenfassung in Abschnitten (Vaggas) rezitiert.

පුබ්බකම්මපිලොතිකබුද්ධඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Buddhāpadāna über die Verbindung mit früheren Taten (Pubbakammapilotika) ist abgeschlossen.

එකූනචත්තාලීසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des neununddreißigsten Kapitels ist abgeschlossen.

40. පිලින්දවච්ඡවග්ගො

40. Das Kapitel über Pilindavaccha

1. පිලින්දවච්ඡත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Pilindavaccha

චත්තාලීසමවග්ගෙ [Pg.202] අපදානෙ නගරෙ හංසවතියාතිආදිකං ආයස්මතො පිලින්දවච්ඡත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ දොවාරිකකුලෙ නිබ්බත්තො මහද්ධනො මහාභොගො අහොසි. සො කොටිසන්නිචිතධනරාසිං ඔලොකෙත්වා රහො නිසින්නො ‘‘ඉමං සබ්බධනං මයා සම්මා ගහෙත්වා ගන්තුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා ‘‘බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස සබ්බපරික්ඛාරදානං දාතුං වට්ටතී’’ති සන්නිට්ඨානං කත්වා ඡත්තසතසහස්සං ආදිං කත්වා සබ්බපරිභොගපරික්ඛාරානිපි සතසහස්සවසෙන කාරෙත්වා පදුමුත්තරං භගවන්තං නිමන්තෙත්වා බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මහාදානං අදාසි. එවං සත්තාහං දානං දත්වා පරියොසානදිවසෙ නිබ්බානාධිගමං පත්ථෙත්වා යාවජීවං පුඤ්ඤානි කත්වා ජීවිතපරියොසානෙ දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො ඡ කාමාවචරෙ දිබ්බසම්පත්තියො අනුභවිත්වා මනුස්සෙසු ච චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො සබ්බසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො ගොත්තවසෙන පිලින්දවච්ඡොති පාකටො අහොසි.

Im vierzigsten Kapitel ist das Apadāna, das mit den Worten „nagare haṃsavatiyā“ beginnt, die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thera Pilindavaccha. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (Nibbāna) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer Torhüterfamilie geboren und besaß großen Reichtum und großen Wohlstand. Als er den angehäuften Reichtum von vielen Millionen erblickte, saß er an einem einsamen Ort und dachte: „Es ist angemessen, dass ich all diesen Reichtum rechtmäßig mitnehme.“ Er fasste den Entschluss: „Es ist richtig, der Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze eine Spende aller Gebrauchsgegenstände darzubringen.“ Er ließ angefangen mit einhunderttausend Schirmen auch alle anderen Gebrauchsgegenstände jeweils in einer Anzahl von einhunderttausend herstellen, lud den erhabenen Padumuttara ein und gab der Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze eine große Spende. Nachdem er so sieben Tage lang Almosen gegeben hatte, strebte er am letzten Tag nach der Erlangung des Nibbāna, vollbrachte zeit seines Lebens gute Taten, wurde am Ende seines Lebens in der Götterwelt wiedergeboren, genoss die himmlischen Freuden in den sechs sinnesgebundenen Götterwelten, genoss unter den Menschen den Wohlstand eines Weltherrschers und anderer hoher Stellungen, wurde in dieser Buddha-Epoche in einer Brahmanenfamilie geboren, erlangte Meisterschaft in allen Künsten und wurde aufgrund seines Sippennamens als Pilindavaccha bekannt.

1. සො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො උදානවසෙන තං පකාසෙන්තො නගරෙ හංසවතියාතිආදිමාහ. තස්සත්ථො හෙට්ඨා වුත්තොව. ආසිං දොවාරිකො අහන්ති අහං හංසවතීනගරෙ රඤ්ඤො ගෙහද්වාරෙ ද්වාරපාලකො ආසිං අහොසින්ති අත්ථො. අක්ඛොභං අමිතං භොගන්ති රඤ්ඤො වල්ලභත්තා අඤ්ඤෙහි ඛොභෙතුං චාලෙතුං අසක්කුණෙය්‍යං අමිතං අපරිමාණභොගං ධනං මම ඝරෙ සන්නිචිතං රාසීකතං අහොසීති අත්ථො.

1. Als er eines Tages in der Gegenwart des Meisters eine Dhamma-Lehrrede hörte, erlangte er Vertrauen, trat in den Orden ein und wurde nach kurzer Zeit ein Arahant. Da er sich an seine früheren Taten erinnerte und von Freude erfüllt war, sprach er, um dies in Form eines feierlichen Ausspruchs (Udāna) zu verkünden, die Verse beginnend mit „nagare haṃsavatiyā“. Deren Bedeutung wurde bereits oben erklärt. „Ich war ein Torhüter“ bedeutet: Ich war ein Torwächter am Palasttor des Königs in der Stadt Haṃsavatī. „Unerschütterlichen, unermesslichen Reichtum“ bedeutet: Aufgrund meiner Vertrautheit mit dem König war dies ein Reichtum, den andere weder stören noch erschüttern konnten; ein unermesslicher, unbegrenzter Besitz an Gütern war in meinem Haus aufgehäuft und angesammelt.

3. බහූ මෙධිගතා භොගාති අනෙකා භොගා මෙ මයා අධිගතා පත්තා පටිලද්ධාති අත්ථො. සත්ථවාසිආදීනං පරික්ඛාරානං නාමානි නයානුයොගෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යානි. පරික්ඛාරදානානිසංසානි ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යානෙවාති.

3. „Viele Besitztümer wurden von mir erlangt“ bedeutet: Zahlreiche Reichtümer wurden von mir erlangt, erreicht und empfangen. Die Namen der Gebrauchsgegenstände wie Messer, Beile usw. sind entsprechend der Methode leicht zu verstehen. Auch die heilsamen Wirkungen des Spendens von Gebrauchsgegenständen sind ebenso leicht zu verstehen.

පිලින්දවච්ඡත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Pilindavaccha ist abgeschlossen.

දුතියතතියචතුත්ථපඤ්චමාපදානානි උත්තානානෙවාති.

Das zweite, dritte, vierte und fünfte Apadāna sind ebenso leicht verständlich.

6. බාකුලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Bākula

ඡට්ඨාපදානෙ [Pg.203] හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං බාකුලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයං කිර ථෙරො අතීතෙ ඉතො කප්පසතසහස්සාධිකස්ස අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යස්ස මත්ථකෙ අනොමදස්සිස්ස භගවතො උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා තත්ථ සාරං අපස්සන්තො ‘‘සම්පරායිකත්ථං ගවෙසිස්සාමී’’ති ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා පබ්බතපාදෙ විහරන්තො පඤ්චාභිඤ්ඤාඅට්ඨසමාපත්තීනං ලාභී හුත්වා විහරන්තො බුද්ධුප්පාදං සුත්වා සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුත්වා සරණෙසු පතිට්ඨිතො සත්ථු වාතාබාධෙ උප්පන්නෙ අරඤ්ඤතො භෙසජ්ජානි ආනෙත්වා තං වූපසමෙත්වා තං පුඤ්ඤං ආරොග්‍යත්ථාය පරිණාමෙත්වා තතො චුතො බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්තො එකං අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යං දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො පදුමුත්තරබුද්ධකාලෙ හංසවතීනගරෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සත්ථාරං එකං භික්ඛුං අප්පාබාධානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයං තං ඨානන්තරං ආකඞ්ඛන්තො පණිධානං කත්වා යාවජීවං කුසලකම්මං උපචිනිත්වා සුගතීසුයෙව සංසරන්තො විපස්සිස්ස භගවතො උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව බන්ධුමතීනගරෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො සබ්බසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං පත්තො තත්ථ සාරං අපස්සන්තො ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා ඣානාභිඤ්ඤාලාභී හුත්වා පබ්බතපාදෙ වසන්තො බුද්ධුප්පාදං සුත්වා සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා සරණෙසු පතිට්ඨාය භික්ඛූනං තිණපුප්ඵකරොගෙ උප්පන්නෙ තං වූපසමෙත්වා තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා තතො එකනවුතිකප්පෙ දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො කස්සපස්ස භගවතො කාලෙ බාරාණසියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා ඝරාවාසං වසන්තො එකං ජිණ්ණං විනස්සමානං මහාවිහාරං දිස්වා තත්ථ උපොසථාගාරාදිකං සබ්බං ආවසථං කාරාපෙත්වා තත්ථ භික්ඛුසඞ්ඝස්ස සබ්බං භෙසජ්ජං පටියාදෙත්වා යාවජීවං කුසලං කත්වා එකං බුද්ධන්තරං දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අම්හාකං භගවතො උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව කොසම්බියං සෙට්ඨිකුලෙ නිබ්බත්ති.

Im sechsten Apadāna ist die mit den Worten „himavantassāvidūre“ beginnende Lebensgeschichte die des Thera Bākula. Dieser Thera, so wird berichtet, wurde in der Vergangenheit, ein unzählbares Weltalter plus einhunderttausend Äonen vor diesem Weltalter, noch vor dem Erscheinen des erhabenen Anomadassī in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er herangewachsen war, erlernte er die drei Veden. Da er darin keinen wahren Kern sah, dachte er: „Ich will das Wohl im jenseitigen Leben suchen“, trat in den Stand eines Einsiedlers ein, lebte am Fuße eines Berges, erlangte die fünf höheren Geisteskräfte und die acht geistigen Sammlungen. Während er dort lebte, hörte er vom Erscheinen eines Buddha, begab sich in die Gegenwart des Meisters, hörte das Dhamma und festigte sich in den Zufluchten. Als beim Meister eine Wind-Erkrankung auftrat, brachte er Heilmittel aus dem Wald, linderte die Krankheit und weihte dieses Verdienst dem Erlangen von Gesundheit. Nach dem Scheiden aus jenem Leben wurde er in der Brahma-Welt wiedergeboren. Ein unzählbares Weltalter lang wanderte er unter Göttern und Menschen umher und wurde zur Zeit des Buddha Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer Familie geboren. Als er herangewachsen war, hörte er die Lehrrede des Meisters. Als er sah, wie der Meister einen Mönch, der frei von Krankheiten war, in die höchste Position einsetzte, strebte er selbst nach diesem Rang, legte ein feierliches Gelübde ab, häufte zeit seines Lebens heilsames Karma an, wanderte nur in glücklichen Daseinsbereichen umher, wurde noch vor dem Erscheinen des erhabenen Vipassī in der Stadt Bandhumatī in einer Brahmanenfamilie geboren, erlangte Meisterschaft in allen Künsten, sah darin keinen wahren Kern, trat in den Stand eines Einsiedlers ein, erlangte die Vertiefungen und höheren Geisteskräfte, lebte am Fuße eines Berges, hörte vom Erscheinen des Buddha, ging zum Meister, festigte sich in den Zufluchten, und als bei den Mönchen eine durch Graspollen verursachte Fiebererkrankung auftrat, linderte er diese. Er verblieb dort bis zum Ende seiner Lebensspanne, wurde nach dem Scheiden in der Brahma-Welt wiedergeboren, wanderte danach einundneunzig Weltzeitalter lang unter Göttern und Menschen umher, wurde zur Zeit des erhabenen Kassapa in Bārāṇasiya in einem Familienhaus geboren, erblickte während seines Lebens als Hausvater ein altes, verfallendes großes Kloster, ließ dort die gesamte Wohnstätte inklusive der Uposatha-Halle und anderer Gebäude errichten, stellte dort der Mönchsgemeinde jegliche Heilmittel bereit, vollbrachte zeit seines Lebens heilsame Taten, wanderte während eines Zwischen-Buddha-Zeitalters unter Göttern und Menschen umher und wurde noch vor dem Erscheinen unseres erhabenen Buddhas in Kosambī in einer wohlhabenden Kaufmannsfamilie geboren.

සො මාතුකුච්ඡිතො නික්ඛමිත්වා ධාතීහි අරොගභාවාය යමුනායං න්හාපියමානො තාසං හත්ථතො මුච්චිත්වා මච්ඡෙන ගිලිතො අහොසි. කෙවට්ටා තං මච්ඡං ජාලාය ගහෙත්වා බාරාණසියං සෙට්ඨිභරියාය වික්කිණිංසු. සා තං ගහෙත්වා ඵාලයමානා පුබ්බෙ කතපුඤ්ඤඵලෙන අරොගං [Pg.204] දාරකං දිස්වා ‘‘පුත්තො මෙ ලද්ධො’’ති ගහෙත්වා පොසෙසි. සො ජනකෙහි මාතාපිතූහි තං පවත්තිං සුත්වා ආගන්ත්වා ‘‘අයං අම්හාකං පුත්තො, දෙථ නො පුත්ත’’න්ති අනුයොගෙ කතෙ රඤ්ඤා ‘‘උභයෙසම්පි සාධාරණො හොතූ’’ති ද්වින්නං කුලානං දායාදභාවෙන විනිච්ඡයං කත්වා ඨපිතත්තා බාකුලොති ලද්ධනාමො වයප්පත්තො මහාසම්පත්තිං අනුභවන්තො ද්වීසු සෙට්ඨිකුලෙසු එකෙකස්මිං ඡමාසං ඡමාසං වසති. තෙ අත්තනො වාරෙ සම්පත්තෙ නාවාසඞ්ඝාටං බන්ධිත්වා තත්‍රූපරි රතනමණ්ඩපං කාරෙත්වා පඤ්චඞ්ගිකතූරියෙ නිප්ඵාදෙත්වා කුමාරං තත්ථ නිසීදාපෙත්වා උභයනගරමජ්ඣට්ඨානං ගඞ්ගාය ආගච්ඡන්ති, අපරසෙට්ඨිමනුස්සාපි එවමෙව සජ්ජෙත්වා තං ඨානං ගන්ත්වා කුමාරං තත්ථ ආරොපෙත්වා ගච්ඡන්ති. සො එවං වඩ්ඪමානො ආසීතිකො හුත්වා උභයසෙට්ඨිපුත්තොති පාකටො. සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා සත්තාහං වායමන්තො අට්ඨමෙ දිවසෙ සහ පටිසම්භිදාය අරහත්තං පාපුණි.

Als er aus dem Mutterleib hervorgekommen war und von den Ammen zur Vorbeugung von Krankheiten im Fluss Yamunā gebadet wurde, entglitt er deren Händen und wurde von einem Fisch verschluckt. Fischer fingen diesen Fisch mit einem Netz und verkauften ihn der Ehefrau des Schatzmeisters in Bārāṇasī. Als diese ihn nahm und aufschnitt, erblickte sie aufgrund der Frucht des in der Vergangenheit angehäuften Verdienstes ein gesundes Kind; sie dachte: „Ich habe einen Sohn erhalten!“, nahm ihn an sich und zog ihn auf. Als seine leiblichen Eltern von diesem Vorfall hörten, kamen sie und erhoben den Anspruch: „Dies ist unser Sohn, gebt uns unseren Sohn zurück!“ Nach diesem Streitfall traf der König die Entscheidung: „Er soll beiden gemeinsam gehören!“, und setzte ihn als Erben beider Familien ein. Weil er so eingesetzt worden war, erhielt er den Namen Bākula. Als er das Erwachsenenalter erreicht hatte, genoss er großen Wohlstand und wohnte abwechselnd jeweils sechs Monate in der einen und sechs Monate in der anderen der beiden Kaufmannsfamilien. Wenn die Reihe an einer der Familien war, banden sie zwei Boote zusammen, ließen darauf einen juwelengeschmückten Pavillon errichten, ließen die fünfteilige Musik spielen, setzten den Knaben hinein und fuhren auf dem Ganges zu der Stelle in der Mitte zwischen den beiden Städten. Auch die Leute des anderen Schatzmeisters bereiteten alles auf ebendiese Weise vor, begaben sich an jenen Ort, nahmen den Knaben an Bord und fuhren davon. So heranwachsend wurde er achtzig Jahre alt und war als der „Sohn zweier Schatzmeister“ weithin bekannt. Er begab sich in die Gegenwart des Meisters, hörte die Lehre, erlangte Glauben, trat in den Orden ein und erlangte, nachdem er sich sieben Tage lang bemüht hatte, am achten Tag die Arahatschaft zusammen mit den analytischen Fähigkeiten (Paṭisambhidā).

386. සො අරහා හුත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිමාහ. තස්සත්ථො හෙට්ඨා වුත්තොව. අපදානපාළිඅත්ථොපි සුවිඤ්ඤෙය්‍යොව. සො අරහත්තං පත්වා විමුත්තිසුඛෙන විහරන්තො සට්ඨිවස්සසතායුකො හුත්වා පරිනිබ්බායීති.

386. Nachdem er ein Arahat geworden war, erinnerte er sich an seine früheren Taten und sprach voller Freude, um sein früheres Lebenswerk (Apadāna) zu verkünden, die Verse, die mit „himavantassāvidūre“ beginnen. Deren Bedeutung wurde bereits weiter oben erklärt. Auch der Sinn des Apadāna-Pāli-Textes ist leicht verständlich. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, verweilte er im Glück der Befreiung, erreichte ein Lebensalter von einhundertsechzig Jahren und ging schließlich ins Parinibbāna ein.

බාකුලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Bākula ist abgeschlossen.

7. ගිරිමානන්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Girimānanda

සත්තමාපදානෙ භරියා මෙ කාලඞ්කතාතිආදිකං ආයස්මතො ගිරිමානන්දත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වයප්පත්තො ඝරාවාසං සණ්ඨපෙත්වා වසන්තො අත්තනො භරියාය ච පුත්තෙ ච කාලඞ්කතෙ සොකසල්ලසමප්පිතො අරඤ්ඤං පවිසිත්වා පවත්තඵලභොජනො රුක්ඛමූලෙ විහාසි. තදා සුමෙධො භගවා තස්සානුකම්පාය තත්ථ ගන්ත්වා ධම්මං දෙසෙත්වා සොකසල්ලං අබ්බූළ්හෙසි. සො ධම්මං සුත්වා පසන්නමානසො සුගන්ධපුප්ඵෙහි භගවන්තං පූජෙත්වා පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දිත්වා සිරසි අඤ්ජලිං කත්වා අභිත්ථවි.

Im siebten Apadāna ist der Text, der mit „bhariyā me kālaṅkatā“ beginnt, das Apadāna des ehrwürdigen Thera Girimānanda. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas gute Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste angesammelt, die als starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf (Nirvana) dienten. Zur Zeit des erhabenen Sumedha wurde er in einer angesehenen Familie geboren. Als er herangewachsen war, gründete er einen Hausstand und lebte darin. Als jedoch seine Ehefrau und sein Kind starben, wurde er vom Pfeil des Kummers durchbohrt, zog sich in den Wald zurück, ernährte sich von herabfallenden Früchten und lebte am Fuße eines Baumes. Damals begab sich der erhabene Sumedha aus Mitgefühl zu ihm, verkündete die Lehre und zog den Pfeil des Kummers heraus. Als er die Lehre gehört hatte, war sein Geist voller Vertrauen; er verehrte den Erhabenen mit wohlriechenden Blumen, verneigte sich vor ihm mit der Fünf-Punkte-Ehrerbietung (pañcapatiṭṭhita), erhob die zusammengelegten Hände über sein Haupt und lobpreiste ihn.

සො [Pg.205] තෙන පුඤ්ඤෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයත්ථ සුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ රාජගහෙ බිම්බිසාරරඤ්ඤො පුරොහිතස්ස පුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති, ගිරිමානන්දොතිස්ස නාමං අහොසි. සො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු රාජගහාගමනෙ බුද්ධානුභාවං දිස්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා සමණධම්මං කරොන්තො කතිපයං දිවසං ගාමකාවාසෙ වසිත්වා සත්ථාරං වන්දිතුං රාජගහං අගමාසි. බිම්බිසාරමහාරාජා තස්ස ආගමනං සුත්වා තං උපසඞ්කමිත්වා ‘‘ඉධෙව, භන්තෙ, වසථ, අහං චතූහි පච්චයෙහි උපට්ඨහාමී’’ති සම්පවාරෙත්වා ගතොපි බහුකිච්චත්තා තං න සරි. ‘‘ථෙරො අබ්භොකාසෙයෙව වසතී’’ති. දෙවතා ථෙරස්ස තෙමනභයෙන වස්සධාරං වාරෙසුං. රාජා අවස්සනකාරණං උපධාරෙත්වා ඤත්වා ථෙරස්ස කුටිකං කාරාපෙසි. ථෙරො කුටිකායං වසන්තො සෙනාසනසප්පායලාභෙන චිත්තසමාධානං ලභිත්වා වීරියසමතං යොජෙත්වා විපස්සනං උස්සුක්කාපෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen umher, erfuhr in beiden Welten Glück und wurde in dieser Buddha-Ära in Rājagaha als Sohn des Hofpriesters des Königs Bimbisāra geboren; sein Name war Girimānanda. Als er das Alter der Einsicht erreicht hatte, sah er bei der Ankunft des Meisters in Rājagaha die erhabene Macht des Buddhas, erlangte Glauben und trat in den Orden ein. Während er die asketischen Pflichten ausübte, lebte er einige Tage in einem dörflichen Kloster und begab sich dann nach Rājagaha, um dem Meister seine Ehrerbietung zu erweisen. Als der große König Bimbisāra von seiner Ankunft hörte, suchte er ihn auf, lud ihn ein mit den Worten: „Ehrwürdiger Herr, wohnt doch genau hier, ich werde Euch mit den vier Lebensbedürfnissen versorgen!“, vergaß jedoch nach seinem Weggang diese Einladung wieder, da er viele Geschäfte zu erledigen hatte. Da der Thera unter freiem Himmel lebte, hielten die Gottheiten aus Sorge, er könnte nass werden, die Regengüsse über jenem Ort zurück. Als der König den Grund für das Ausbleiben des Regens untersuchte und erkannte, ließ er für den Thera eine kleine Hütte errichten. Während der Thera in dieser Hütte wohnte, erlangte er durch den Erhalt einer zuträglichen Unterkunft geistige Sammlung, glich seine Willenskraft aus, entfaltete die Vipassanā-Einsicht und erreichte die Arahatschaft.

419. සො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො භරියා මෙ කාලඞ්කතාතිආදිමාහ. තං භගවතො නිවෙදනඤ්ච භගවතා කතානුසාසනඤ්ච මග්ගං ඵලාධිගමාපදානඤ්ච පාඨානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

419. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat und sprach voller Freude, um sein früheres Lebenswerk zu verkünden, die Verse, die mit „bhariyā me kālaṅkatā“ beginnen. Seine Mitteilung an den Erhabenen, die vom Erhabenen erteilte Unterweisung, der Pfad sowie das Apadāna über das Erreichen der Frucht sind gemäß dem Wortlaut des kanonischen Textes leicht verständlich.

ගිරිමානන්දත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Girimānanda ist abgeschlossen.

අට්ඨමනවමදසමාපදානානි උත්තානත්ථානෙවාති.

Das achte, neunte und zehnte Apadāna haben eine ganz offensichtliche Bedeutung.

චත්තාලීසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des vierzigsten Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

41. මෙත්තෙය්‍යවග්ගො

41. Das Metteyya-Kapitel (Metteyyavagga)

1. තිස්සමෙත්තෙය්‍යත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Thera Tissa Metteyya

1. එකචත්තාලීසමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ පබ්භාරකූටං නිස්සායාතිආදිකං තිස්සමෙත්තෙය්‍යත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා පදුමුත්තරස්ස භගවතො අජිනචම්මං නිසීදනත්ථාය දින්නමෙව නානං. සෙසං අපදානපාළියා සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

1. Im ersten Apadāna des einundvierzigsten Kapitels ist der Text, der mit „pabbhārakūṭaṃ nissāya“ beginnt, das Apadāna des Thera Tissa Metteyya. Die einzige Besonderheit darin besteht darin, dass er das Leben eines Asketen annahm und dem erhabenen Padumuttara ein Fell einer schwarzen Antilope als Sitzunterlage darbrachte. Das Übrige ist aus dem Pāli-Text des Apadāna leicht verständlich.

2. පුණ්ණකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Puṇṇaka

29. දුතියාපදානෙ [Pg.206] පබ්භාරකූටං නිස්සායාතිආදිකං ආයස්මතො පුණ්ණකත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ හිමවන්තෙ යක්ඛසෙනාපති හුත්වා පරිනිබ්බුතස්ස පච්චෙකබුද්ධස්ස ආළහනකරණමෙව නානත්තං. සෙසං පාඨානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

29. Im zweiten Apadāna ist der Text, der mit „pabbhārakūṭaṃ nissāya“ beginnt, das Apadāna des ehrwürdigen Thera Puṇṇaka. Die Besonderheit darin besteht darin, dass er als ein Yakkha-Feldherr im Himavanta-Gebirge die Brandbestattung für einen ins Parinibbāna eingegangenen Paccekabuddha vollzog. Das Übrige ist gemäß dem Wortlaut des Textes leicht verständlich.

45. තතියාපදානෙ හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො මෙත්තගුත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ හිමවන්තසමීපෙ අසොකපබ්බතෙ සො තාපසො හුත්වා පණ්ණසාලායං වසන්තො සුමෙධසම්බුද්ධං දිස්වා පත්තං ගහෙත්වා සප්පිපූරණං විසෙසො. සෙසං පුඤ්ඤඵලානි ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යානෙව. අපදානගාථානං අත්ථො ච පාකටොයෙව.

45. Im dritten Apadāna ist der Text, der mit „himavantassāvidūre“ beginnt, das Apadāna des ehrwürdigen Thera Mettagū. Die Besonderheit darin besteht darin, dass er als Asket am Berge Asoka unweit des Himavanta-Gebirges in einer Blätterhütte lebte, den vollkommen erwachten Sumedha erblickte, dessen Almosenschale nahm und sie mit reinem Butterschmalz (Ghee) füllte. Das Übrige sowie die Früchte des Verdienstes sind leicht verständlich, und auch die Bedeutung der Apadāna-Verse ist ganz offensichtlich.

72. චතුත්ථාපදානෙ ගඞ්ගා භාගීරථී නාමාතිආදිකං ආයස්මතො ධොතකත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්‍රාපි බ්‍රාහ්මණො හුත්වා භාගීරථීගඞ්ගාය තරමානෙ භික්ඛූ දිස්වා පසන්නමානසො සෙතුං කාරාපෙත්වා බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස නිය්‍යාදිතභාවොයෙව විසෙසො. පුඤ්ඤඵලපරිදීපනගාථානං අත්ථො නයානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යොව.

72. Im vierten Apadāna ist der Text, der mit „gaṅgā bhāgīrathī nāma“ beginnt, das Apadāna des ehrwürdigen Thera Dhotaka. Die Besonderheit darin liegt darin, dass er als ein Brāhmane die Mönche sah, die den Ganges (Bhāgīrathī) überquerten, und von Vertrauen erfüllt eine Brücke errichten ließ, die er der vom Buddha angeführten Mönchsgemeinschaft übergab. Die Bedeutung der Verse, welche die Früchte des Verdienstes aufzeigen, ist anhand des Textzusammenhangs leicht verständlich.

100. පඤ්චමාපදානෙ හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො උපසිවත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො ඝරාවාසං පහාය ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ පදුමුත්තරං භගවන්තං දිස්වා තිණසන්ථරං සන්ථරිත්වා තත්ථ නිසින්නස්ස භගවතො සාලපුප්ඵපූජං අකාසීති අයං විසෙසො, සෙසමුත්තානමෙව.

100. Im fünften Apadāna ist die mit den Worten „Himavantassāvidūre“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Upasīva-Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Verdienste angesammelt. Während er in dieser und jener Existenz Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für das Entkommen aus dem Kreislauf der Wiedergeburten (Vivaṭṭa) bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, verließ er das Hausleben, trat in das asketische Leben ein und sah im Himavant-Gebirge den erhabenen Padumuttara. Er breitete ein Lager aus Gras aus und brachte dem dort sitzenden Erhabenen eine Verehrung mit Sāla-Blüten dar. Dies ist das besondere Merkmal; der Rest ist leicht verständlich.

161. ඡට්ඨාපදානෙ මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිකං ආයස්මතො නන්දකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයං කිර පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කරවිකසකුණො හුත්වා මධුරකූජිතං කරොන්තො සත්ථාරං පදක්ඛිණං අකාසි. අපරභාගෙ මයූරො හුත්වා අඤ්ඤතරස්ස පච්චෙකබුද්ධස්ස වසනගුහාද්වාරෙ පසන්නමානසො දිවසස්ස තික්ඛත්තුං මධුරෙන වස්සිතං වස්සි. එවං තත්ථ තත්ථ භවෙ පුඤ්ඤානි කත්වා අම්හාකං භගවතො කාලෙ සාවත්ථියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො නන්දකොති ලද්ධනාමො සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං [Pg.207] සුත්වා පබ්බජිත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. සො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො මිගලුද්දො පුරෙ ආසින්තිආදිමාහ. තත්ථ පච්චෙකබුද්ධස්ස මණ්ඩපං කත්වා පදුමපුප්ඵෙහි ඡදනමෙව විසෙසො.

161. Im sechsten Apadāna ist die mit den Worten „Migaluddo pure āsiṃ“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Nandaka-Thera. Dieser war, so heißt es, zur Zeit des erhabenen Padumuttara als Karavika-Vogel geboren worden, stieß süße Gesänge aus und umrundete den Meister ehrfurchtsvoll. Später wurde er als Pfau geboren; mit von Vertrauen erfülltem Geist rief er am Eingang der Wohnhöhle eines bestimmten Paccekabuddha dreimal täglich mit lieblicher Stimme. Nachdem er so in verschiedenen Existenzen Verdienste erworben hatte, wurde er zur Zeit unseres Erhabenen in Sāvatthī in einer angesehenen Familie geboren und erhielt den Namen Nandaka. Nachdem er die Lehre in der Gegenwart des Meisters gehört hatte, trat er in den Orden ein, entfaltete die Einsicht (Vipassanā) und erlangte die Arahatschaft. Später erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse beginnend mit „Migaluddo pure āsiṃ“. Die Besonderheit darin liegt im Errichten eines Pavillons für den Paccekabuddha und dessen Bedecken mit Lotusblüten.

183. සත්තමාපදානෙ පබ්භාරකූටං නිස්සායාතිආදිකං ආයස්මතො හෙමකත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථාපි ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා හිමවන්තෙ වසන්තො පියදස්සිං භගවන්තං උපගතං දිස්වා රතනමයං පීඨං අත්ථරිත්වා අට්ඨාසි. තත්ථ නිසින්නස්ස කුම්භමත්තං ජම්බුඵලං ආහරිත්වා අදාසි. භගවා තස්ස චිත්තප්පසාදත්ථාය තං ඵලං පරිභුඤ්ජි. එත්තකමෙව විසෙසො.

183. Im siebten Apadāna ist die mit den Worten „Pabbhārakūṭaṃ nissāya“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Hemaka-Thera. Auch in dieser Geschichte lebte er, nachdem er das asketische Leben angetreten hatte, im Himavant-Gebirge. Als er den herannahenden erhabenen Piyadassin sah, bereitete er einen aus Juwelen gefertigten Sitz vor und blieb stehen. Dem dort sitzenden Erhabenen brachte er eine Jambu-Frucht von der Größe eines Wasserkruges und bot sie ihm dar. Der Erhabene verzehrte diese Frucht, um in dessen Geist Vertrauen und Freude zu erwecken. Nur dies ist die Besonderheit.

224. අට්ඨමාපදානෙ රාජාසි විජයො නාමාතිආදිකං ආයස්මතො තොදෙය්‍යත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ රාජාසි විජයො නාමාති දහරකාලතො පට්ඨාය සබ්බසඞ්ගාමෙසු ජිනතො, චතූහි සඞ්ගහවත්ථූහි ජනං රඤ්ජනතො අල්ලීයනතො විජයො නාම රාජා අහොසීති අත්ථො. කෙතුමතීපුරුත්තමෙති කෙතු වුච්චන්ති ධජපටාකා. අථ වා නගරසොභනත්ථාය නගරමජ්ඣෙ උස්සාපිතරතනතොරණානි, තෙ කෙතූ නිච්චං උස්සාපිතා සොභයමානා අස්සා අත්ථීති කෙතුමතී. පූරෙති ධනධඤ්ඤෙහි සබ්බජනානං මනන්ති පුරං. කෙතුමතී ච සා පුරඤ්ච සෙට්ඨට්ඨෙන උත්තමඤ්චෙති කෙතුමතීපුරුත්තමං, තස්මිං කෙතුමතීපුරුත්තමෙ. සූරො වික්කමසම්පන්නොති අභීතො වීරියසම්පන්නො විජයො නාම රාජා අජ්ඣාවසීති සම්බන්ධො. ඉත්ථං භූතං පුරඤ්ච සබ්බවත්ථුවාහනඤ්ච ඡඩ්ඩෙත්වා හිමවන්තං පවිසිත්වා ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා වසන්තො සුමෙධභගවන්තං දිස්වා සොමනස්සං උප්පාදෙත්වා චන්දනෙන පූජාකරණමෙව විසෙසො.

224. Im achten Apadāna ist die mit den Worten „Rājāsi vijayo nāma“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Todeyya-Thera. Darin hat die Formulierung „rājāsi vijayo nāma“ folgende Bedeutung: Weil er von Jugend an in allen Schlachten siegreich war und die Menschen durch die vier Grundlagen des Mitgefühls (saṅgahavatthu) erfreute und an sich band, gab es einen König namens Vijaya. Zum Ausdruck „Ketumatīpuruttama“: Als „ketu“ werden Flaggen und Banner bezeichnet. Oder aber: Zur Verschönerung der Stadt wurden in ihrer Mitte mit Juwelen besetzte Torbögen und Banner aufgestellt; weil diese Banner dort ständig aufgerichtet waren und sie schmückten, heißt die Stadt „Ketumatī“. Sie wird „pura“ (Stadt) genannt, weil sie das Herz aller Menschen mit Wohlstand und Getreide erfüllt. Da sie sowohl Ketumatī als auch eine Stadt (pura) ist und aufgrund ihrer Vortrefflichkeit die edelste (uttama), nennt man sie „Ketumatīpuruttama“ – in dieser hervorragenden Stadt Ketumatī. Die Worte „sūro vikkamasampanno“ bedeuten: Der furchtlose und tatkräftige König namens Vijaya herrschte dort – so ist der Zusammenhang herzustellen. Die Besonderheit liegt darin, dass er eine solche glanzvolle Stadt sowie jeglichen Besitz und alle Fahrzeuge zurückließ, das Himavant-Gebirge betrat, das Leben eines Einsiedlers annahm und dort lebend den erhabenen Sumedha sah, Freude in sich aufsteigen ließ und ihn mit Sandelholz verehrte.

276. නවමාපදානෙ නගරෙ හංසවතියාතිආදිකං ආයස්මතො ජතුකණ්ණිත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ සෙට්ඨිපුත්තො හුත්වා සුවණ්ණපාසාදෙ වසනභාවො ච පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමඞ්ගී හුත්වා වසනභාවො ච සබ්බදෙසවාසීනං සබ්බසිප්පවිඤ්ඤූනඤ්ච ආගන්ත්වා සෙවනභාවො ච විසෙසො.

276. Im neunten Apadāna ist die mit den Worten „Nagare haṃsavatiyā“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Jatukaṇṇi-Thera. Darin besteht die Besonderheit darin, dass er als Sohn eines wohlhabenden Kaufmanns in einem goldenen Palast wohnte, dass er im Genuss der fùnf Arten von Sinnengenüssen lebte und dass Bewohner aus allen Ländern sowie Meister aller Künste zu ihm kamen, um ihm aufzuwarten.

330. දසමාපදානෙ හිමවන්තස්සාවිදූරෙතිආදිකං ආයස්මතො උදෙනත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ හිමවන්තසමීපෙ පදුමපබ්බතං නිස්සාය තාපසපබ්බජ්ජං [Pg.208] පබ්බජිත්වා වසන්තෙන පදුමුත්තරස්ස භගවතො පදුමපුප්ඵං ගහෙත්වා පූජිතභාවොව විසෙසො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානමෙවාති.

330. Im zehnten Apadāna ist die mit den Worten „Himavantassāvidūre“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Udena-Thera. Die Besonderheit darin besteht darin, dass er, während er nahe dem Himavant-Gebirge am Paduma-Berg als ordinierter Asket lebte, eine Lotusblüte nahm und damit den erhabenen Padumuttara verehrte. Der Rest ist an allen Stellen leicht verständlich.

එකචත්තාලීසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des einundvierzigsten Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

42. භද්දාලිවග්ගො

42. Das Bhaddāli-Kapitel (Vagga).

1-10. භද්දාලිත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Thera Bhaddāli und anderer.

බාචත්තාලීසමවග්ගෙ පඨමාපදානඤ්ච දුතියාපදානඤ්ච තතියාපදානඤ්ච නයානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

Im zweiundvierzigsten Kapitel sind das erste, das zweite und das dritte Apadāna gemäß der dargelegten Methode leicht verständlich.

106. චතුත්ථාපදානෙ නගරෙ බන්ධුමතියාතිආදිකං ආයස්මතො මධුමංසදායකත්ථෙරස්ස අපදානං. තත්ථ සූකරිකොති සූකරමංසං වික්කිණිත්වා ජීවිකං කප්පෙන්තො. උක්කොටකං රන්ධයිත්වාති පිහකපප්ඵාසමංසං පචිත්වා මධුමංසම්හි ඔකිරිං පක්ඛිපිං. තෙන මංසෙන පත්තං පූරෙත්වා භික්ඛුසඞ්ඝස්ස දත්වා තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ අරහත්තං පාපුණින්ති අත්ථො.

106. Im vierten Apadāna ist die mit den Worten „Nagare bandhumatiyā“ beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Madhumaṃsadāyaka-Thera. Darin bezeichnet das Wort „sūkariko“ jemanden, der seinen Lebensunterhalt durch den Verkauf von Schweinefleisch bestreitet. Der Ausdruck „ukkoṭakaṃ randhayitvā“ bedeutet: Nachdem er Milz- und Lungenfleisch gekocht hatte, mischte er es unter das wohlschmeckende Fleisch. Die Bedeutung ist: Nachdem er mit diesem Fleisch die Almosenschale gefüllt und sie der Mönchsgemeinschaft gespendet hatte, erlangte er durch diese heilsame Tat während des Erscheinens des gegenwärtigen Buddha die Arahatschaft.

නාගපල්ලවත්ථෙරස්ස පඤ්චමාපදානම්පි එකදීපියත්ථෙරස්ස ඡට්ඨාපදානම්පි උච්ඡඞ්ගපුප්ඵියත්ථෙරස්ස සත්තමාපදානම්පි යාගුදායකත්ථෙරස්ස අට්ඨමාපදානම්පි පත්ථොදනදායකත්ථෙරස්ස නවමාපදානම්පි මඤ්චදායකත්ථෙරස්ස දසමාපදානම්පි සබ්බං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Auch das fünfte Apadāna des ehrwürdigen Nāgapallava-Thera, das sechste Apadāna des ehrwürdigen Ekadīpiya-Thera, das siebte Apadāna des ehrwürdigen Ucchaṅgapupphiya-Thera, das achte Apadāna des ehrwürdigen Yāgudāyaka-Thera, das neunte Apadāna des ehrwürdigen Patthodanadāyaka-Thera sowie das zehnte Apadāna des ehrwürdigen Mañcadāyaka-Thera – all dies ist leicht verständlich.

බාචත්තාලීසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des zweiundvierzigsten Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

43-48. සකිංසම්මජ්ජකාදිවග්ගො

43-48. Das Sakiṃsammajjakā-Kapitel (Vagga) und andere.

1-60. සකිංසම්මජ්ජකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-60. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Thera Sakiṃsammajjaka und anderer.

තෙචත්තාලීසමවග්ගෙ සබ්බථෙරාපදානානි උත්තානානෙව. කෙවලං ථෙරානං නාමනානත්තං පුඤ්ඤනානත්තඤ්ච විසෙසො.

Im dreiundvierzigsten Kapitel sind alle Lebensgeschichten (Apadānas) der Theras leicht verständlich. Die einzige Besonderheit liegt in den unterschiedlichen Namen der Theras und der Verschiedenartigkeit ihrer verdienstvollen Taten.

චතුචත්තාලීසමෙ වග්ගෙපි සබ්බානි අපදානානි පාකටානෙව. කෙවලං පුඤ්ඤනානත්තං ඵලනානත්තඤ්ච විසෙසො.

Auch im vierundvierzigsten Kapitel sind alle Lebensgeschichten (Apadānas) ganz offensichtlich. Die einzige Besonderheit besteht in der Verschiedenartigkeit ihrer verdienstvollen Taten und den unterschiedlichen Früchten ihrer Wirkungen.

1. පඤ්චචත්තාලීසමවග්ගෙ පඨමාපදානෙ කකුසන්ධො මහාවීරොතිආදිකං ආයස්මතො විභීටකමිඤ්ජියත්ථෙරස්ස අපදානං.

1. Im fünfundvierzigsten Kapitel ist das erste Apadāna, welches mit den Worten „Kakusandho mahāvīro“ beginnt, die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Vibhīṭakamiñjiya-Thera.

2. තත්ථ [Pg.209] බීජමිඤ්ජමදාසහන්ති විභීටකඵලානි ඵාලෙත්වා බීජානි මිඤ්ජානි ගහෙත්වා මධුසක්කරාහි යොජෙත්වා කකුසන්ධස්ස භගවතො අදාසින්ති අත්ථො. දුතියාපදානාදීනි සබ්බානි සුවිඤ්ඤෙය්‍යානෙව, ථෙරානං නාමනානත්තාදීනිපි පාඨානුසාරෙන වෙදිතබ්බානි.

2. Darin bedeutet der Ausdruck „bījamiñjamadāsaṃ“: Nachdem er die Früchte des Vibhīṭaka-Baumes gespalten, die Samen und Kerne entnommen und diese mit Honig und Zucker vermischt hatte, bot er sie dem erhabenen Kakusandha dar – so ist die Bedeutung. Das zweite Apadāna und alle folgenden sind leicht verständlich; auch die unterschiedlichen Namen der Theras und weitere Details sind in Übereinstimmung mit dem kanonischen Text zu verstehen.

1. ඡචත්තාලීසමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ ජගතිං කාරයිං අහන්ති උත්තමබොධිරුක්ඛස්ස සමන්තතො ආළින්දං අහං කාරයින්ති අත්ථො. සෙසානි දුතියාපදානාදීනි සබ්බානිපි උත්තානානෙව.

1. Im sechsundvierzigsten Kapitel bedeutet im ersten Apadāna der Ausdruck „jagatiṃ kārayiṃ ahaṃ“: „Ich ließ rings um den erhabenen Bodhi-Baum eine Terrasse errichten“ – so ist die Bedeutung. Alle übrigen, angefangen beim zweiten Apadāna, sind leicht verständlich.

සත්තචත්තාලීසමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානාදීනි පාළිඅනුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යානෙව.

Im siebenundvierzigsten Kapitel sind das erste Apadāna und die darauffolgenden in Übereinstimmung mit dem kanonischen Text leicht verständlich.

අට්ඨචත්තාලීසමෙ වග්ගෙ පඨමදුතියාපදානානි උත්තානානෙව.

Im achtundvierzigsten Kapitel sind das erste und das zweite Apadāna leicht verständlich.

30. තතියාපදානෙ කොසියො නාම භගවාති කොසියගොත්තෙ ජාතත්තා කොසියො නාම පච්චෙකබුද්ධොති අත්ථො. චිත්තකූටෙති චිත්තකූටකෙලාසකූටසානුකූටාදීසු අනොතත්තදහං පටිච්ඡාදෙත්වා ඨිතපබ්බතකූටෙසු නානාරතනඔසධාදීහි විචිත්තෙ චිත්තකූටපබ්බතෙ සො පච්චෙකබුද්ධො වසීති අත්ථො.

30. Im dritten Apadāna bedeutet [die Passage] 'der Erhabene namens Kosiya': Weil er in der Kosiya-Sippe geboren wurde, ist er ein Einzelbuddha namens Kosiya. [Das Wort] 'auf dem Cittakūṭa' bedeutet: Jener Einzelbuddha wohnte auf dem Cittakūṭa-Berg, welcher durch verschiedene Juwelen, Heilkräuter und anderes bunt glänzt, unter jenen Berggipfeln wie dem Cittakūṭa, Kelāsa und Sānu, die den Anotatta-See bedeckend emporragen.

චතුත්ථපඤ්චමාපදානානි උත්තානානෙව.

Das vierte und das fünfte Apadāna sind ganz und gar leicht verständlich.

56. ඡට්ඨාපදානෙ කුසට්ඨකමදාසහන්ති පක්ඛිකභත්තඋපොසථිකභත්තධුරභත්තසලාකභත්තාදීසු කුසපණ්ණවසෙන දාතබ්බං අට්ඨසලාකභත්තං අහං අදාසින්ති අත්ථො.

56. Im sechsten Apadāna bedeutet [die Passage] 'ich gab ein Kusa-Achtfaches': Unter den Mahlzeiten für die zwei Monatshälften, den Uposatha-Mahlzeiten, den ständigen Mahlzeiten, den Los-Mahlzeiten und so weiter, gab ich die achtfache Los-Mahlzeit, die mittels Kusa-Grasblättern zu geben war.

61. සත්තමාපදානෙ සොභිතො නාම සම්බුද්ධොති ආරොහපරිණාහද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණබ්‍යාමප්පභාදීහි සොභමානසරීරත්තා සොභිතො නාම සම්මාසම්බුද්ධොති අත්ථො.

61. Im siebten Apadāna bedeutet [die Phrase] 'der vollkommen Erleuchtete namens Sobhita': Er ist ein vollkommen Erleuchteter namens Sobhita, weil sein Körper aufgrund seiner Körpergröße, seines Umfangs, den zweiunddreißig Merkmalen eines großen Mannes, der eine Klafter weit reichenden Ausstrahlung und so weiter glanzvoll erstrahlte.

66. අට්ඨමාපදානෙ තක්කරායං වසී තදාති තං දසපුඤ්ඤකිරියවත්ථුං කරොන්තා ජනා පටිවසන්ති එත්ථාති තක්කරා, රාජධානී. තිස්සං තක්කරායං, තදා වසීති අත්ථො.

66. Im achten Apadāna bedeutet [die Passage] 'damals wohnte er in Takkarā': Takkarā ist die königliche Residenzstadt, in der die Menschen wohnen, welche die zehn Grundlagen verdienstvollen Wirkens ausführen. Die Bedeutung ist: Er wohnte damals in jener Residenzstadt namens Takkarā.

72. නවමාපදානෙ [Pg.210] පානධිං සුකතං ගය්හාති උපාහනයුගං සුන්දරාකාරෙන නිප්ඵාදිතං ගහෙත්වාති අත්ථො. දසමාපදානං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

72. Im neunten Apadāna bedeutet [die Passage] 'nachdem er die wohlgefertigten Schuhe genommen hatte': Nachdem er ein auf vortreffliche Weise hergestelltes Paar Sandalen genommen hatte. Das zehnte Apadāna ist ganz und gar leicht verständlich.

අට්ඨචත්තාලීසමවග්ගවණ්ණනා නිට්ඨිතා.

Die Erklärung des achtundvierzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

49. පංසුකූලවග්ගො

49. Das Paṃsukūla-Kapitel.

1-10. පංසුකූලසඤ්ඤකත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-10. Die Erklärung des Apadāna des Thera Paṃsukūlasaññaka und anderer.

එකූනපඤ්ඤාසමවග්ගෙ පඨමාපදානං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

Im neunundvierzigsten Kapitel ist das erste Apadāna ganz und gar leicht verständlich.

14. දුතියාපදානෙ අධිච්චුප්පත්තිකා බුද්ධාති අධිච්චෙන අකාරණෙන උප්පත්තිකා සයම්භූතා, අඤ්ඤෙහි දෙවබ්‍රහ්මමාරාදීහි උපදෙසදායකෙහි රහිතා සයම්භූඤාණෙන උප්පන්නා ජාතා පාතුභූතාති අත්ථො.

14. Im zweiten Apadāna bedeutet [die Passage] 'die Buddhas, die ohne äußere Ursache entstanden sind': Sie sind aus sich selbst heraus entstanden, ohne eine äußere Ursache; sie sind frei von Unterweisern wie Devas, Brahmas, Māras und so weiter, und sie sind durch das Wissen der Selbst-Erleuchtung entstanden, geboren und in Erscheinung getreten.

16. ඔදුම්බරිකපුප්ඵං වාති උදුම්බරරුක්ඛෙ පුප්ඵං දුල්ලභං දුල්ලභුප්පත්තිකං ඉව. චන්දම්හි සසකං යථාති චන්දමණ්ඩලෙ සසලෙඛාය රූපං දුල්ලභං යථා. වායසානං යථා ඛීරන්ති කාකානං නිච්චං රත්තින්දිවං ඛුද්දාපීළිතභාවෙන ඛීරං දුල්ලභං යථා, එවං දුල්ලභං ලොකනායකං චතුරාසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යං වා අට්ඨාසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යං වා සොළසාසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යං වා කප්පසතසහස්සං පාරමියො පූරෙත්වා බුද්ධභාවතො දුල්ලභො ලොකනායකොති අත්ථො.

16. [Die Phrase] 'Wie die Blüte des Udumbara-Baumes' bedeutet: Wie eine Blüte am Udumbara-Feigenbaum schwer zu finden und ihr Entstehen äußerst selten ist. 'Wie der Hase im Mond': Wie das Bild der Hasenzeichnung auf der Mondsichel schwer zu erlangen ist. 'Wie Milch für Krähen': Wie Milch für Krähen, die ständig Tag und Nacht vom Hunger geplagt werden, schwer zu erlangen ist. Ebenso ist der Führer der Welt schwer zu erlangen; die Bedeutung ist, dass der Führer der Welt schwer zu erlangen ist, da er die Vollkommenheiten über vier, acht oder sechzehn unzählbare Zeitalter sowie über hunderttausend Äonen hinweg erfüllt und so die Buddhaschaft verwirklicht hat.

30. තතියාපදානෙ මධුං භිසෙහි සවතීති පොක්ඛරමධුපදුමකෙසරෙහි සවති පග්ඝරති. ඛීරං සප්පිං මුළාලිභීති ඛීරඤ්ච සප්පිරසඤ්ච පදුමමුළාලෙහි සවති පග්ඝරති. තස්මා තදුභයං මම සන්තකං බුද්ධො පටිග්ගණ්හතූති අත්ථො.

30. Im dritten Apadāna bedeutet [die Passage] 'Honig fließt aus den Lotuswurzeln': Lotus-Honig fließt und quillt aus den Staubfäden der Lotusblüten. 'Milch und Butter aus den Stängeln': Milch und der Geschmack von geklärter Butter fließen und quellen aus den Lotusstängeln. Die Bedeutung ist: Möge der Buddha daher diese beiden Dinge, die sich in meinem Besitz befinden, annehmen.

චතුත්ථපඤ්චමඡට්ඨාපදානානි උත්තානානෙව.

Das vierte, fünfte und sechste Apadāna sind ganz und gar leicht verständlich.

119. සත්තමාපදානෙ චත්තාලීසදිජාපි චාති ද්වික්ඛත්තුං ජාතාති දිජා. කුමාරවයෙ උට්ඨිතදන්තානං පතිතත්තා පුන උට්ඨිතදන්තා දිජා, තෙ ච දන්තා. බ්‍යාකරණඤ්ච හෙට්ඨා නිදානකථායං වුත්තමෙව.

119. Im siebten Apadāna bedeutet [die Phrase] 'auch die vierzig Zweimalgeborenen': Sie werden zweimal geboren, daher heißen sie 'Zweimalgeborene'. Weil die in der Kindheit gewachsenen Zähne ausfallen und wieder neue Zähne wachsen, nennt man sie 'Zweimalgeborene'; und dies bezieht sich auf jene Zähne. Die Prophezeiung wurde bereits weiter unten in der Einleitungserzählung dargelegt.

අට්ඨමාපදානං උත්තානමෙවාති.

Das achte Apadāna ist ganz und gar leicht verständlich.

171. නවමාපදානෙ තදාහං මාණවො ආසින්ති යදා සුමෙධපණ්ඩිතො දීපඞ්කරභගවතො සන්තිකා බ්‍යාකරණං ලභි, තදා අහං මෙඝො නාම බ්‍රාහ්මණමාණවො [Pg.211] හුත්වා සුමෙධතාපසෙන සහ ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා සික්ඛාපදෙසු සික්ඛිතො කෙනචි පාපසහායෙන සංසට්ඨො සංසග්ගදොසෙන පාපවිතක්කාදිවසං ගතො මාතුඝාතකම්මවසෙන නරකෙ අග්ගිජාලාදිදුක්ඛමනුභවිත්වා තතො චුතො සමුද්දෙ තිමිඞ්ගලමහාමච්ඡො හුත්වා නිබ්බත්තො, සමුද්දමජ්ඣෙ ගච්ඡන්තං මහානාවං ගිලිතුකාමො ගතො. දිස්වා මං වාණිජා භීතා ‘‘අහො ගොතමො භගවා’’ති සද්දමකංසු. අථ මහාමච්ඡො පුබ්බවාසනාවසෙන බුද්ධගාරවං උප්පාදෙත්වා තතො චුතො සාවත්ථියං විභවසම්පන්නෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො සද්ධො පසන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පබ්බජිත්වා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණිත්වා දිවසස්ස තික්ඛත්තුං උපට්ඨානං ගන්ත්වා සරමානො වන්දති. තදා භගවා ‘‘චිරං ධම්මරුචී’’ති මං ආහ.

171. Im neunten Apadāna bedeutet [die Passage] 'Damals war ich ein Jüngling': Als der weise Sumedha von dem erhabenen Dīpaṅkara die Prophezeiung erhielt, wurde ich damals zu einem Brahmanenjüngling namens Megha, trat zusammen mit dem Asketen Sumedha in das asketische Leben ein und war in den Übungsregeln geschult. Durch die Verbindung mit einem schlechten Gefährten und aufgrund des Fehlers dieser schlechten Verbindung geriet ich unter den Einfluss von bösen Gedanken und anderen unheilsamen Dingen. Aufgrund des Karmas des Muttermordes erlitt ich in der Hölle die Qualen von Feuersbrünsten und so weiter. Als ich von dort verschieden war, wurde ich im Ozean als ein riesiger Timiṅgala-Fisch wiedergeboren und schwamm herbei, begierig, ein großes Schiff zu verschlingen, das inmitten des Ozeans fuhr. Als die Kaufleute mich erblickten und erschraken, riefen sie aus: 'O Gotama, Erhabener!' Da erweckte der große Fisch aufgrund von Eindrücken aus früheren Leben Ehrfurcht vor dem Buddha. Nachdem er aus jenem Dasein verschieden war, wurde er in Sāvatthī in einer wohlhabenden Brahmanenfamilie geboren. Voller Vertrauen und Hingabe hörte er die Lehrdarlegung des Meisters, trat in den Orden ein, erlangte die Arahatschaft zusammen mit den analytischen Fähigkeiten (Paṭisambhidā) und suchte täglich dreimal die Stätte der Aufwartung auf, um den Buddha in dankbarer Erinnerung zu verehren. Damals sprach der Erhabene zu mir: 'Lange Zeit erfreust du dich an der Lehre (Dhammaruci)'.

184. අථ සො ථෙරො ‘‘සුචිරං සතපුඤ්ඤලක්ඛණ’’න්තිආදීහි ගාථාහි ථොමෙසි. භන්තෙ, සතපුඤ්ඤලක්ඛණධර ගොතම. පතිපුබ්බෙන විසුද්ධපච්චයන්ති පුබ්බෙ දීපඞ්කරපාදමූලෙ පරිපුණ්ණපාරමීපච්චයසම්භාරො සුට්ඨු චිරං කාලං මයා න දිට්ඨො අසීති අත්ථො. අහමජ්ජසුපෙක්ඛනන්ති අජ්ජ ඉමස්මිං දිවසෙ අහං සුපෙක්ඛනං සුන්දරදස්සනං, සුන්දරදිට්ඨං වා නිරුපමං විග්ගහං උපමාරහිතසරීරං ගොතමං වත එකන්තෙන පස්සාමි දක්ඛාමීති අත්ථො.

184. Da pries jener Thera ihn mit Versen wie: 'Für lange Zeit, o Träger von hundert Verdienstmerkmalen...' [Das Wort] 'Herr, Gotama, Träger von hundert Verdienstmerkmalen' [bezieht sich auf den Buddha]. 'Aufgrund der reinen Bedingungen aus der Vergangenheit' bedeutet: 'Dich, dessen Grundlagen für die vollendeten Vollkommenheiten bereits früher zu den Füßen des Buddhas Dīpaṅkara vollkommen waren, habe ich für eine sehr lange Zeit nicht gesehen.' 'Heute erblicke ich den Schönanzusehenden' bedeutet: 'Heute, an diesem Tag, erblicke ich wahrlich ganz gewiss den Gotama von wunderschönem Ansehen und unvergleichlicher Gestalt, der einen mit nichts zu vergleichenden Körper besitzt.'

185-186. සුචිරං විහතතමො මයාති විසෙසෙන හතතමො විද්ධංසිතමොහො ත්වං මයාපි සුට්ඨු චිරං ථොමිතොති අත්ථො. සුචිරක්ඛෙන නදී විසොසිතාති එසා තණ්හානදී සුන්දරරක්ඛෙන ගොපනෙන විසෙසෙන සොසිතා, අභබ්බුප්පත්තිකතා තයාති අත්ථො. සුචිරං අමලං විසොධිතන්ති සුට්ඨු චිරං දීඝෙන අද්ධුනා අමලං නිබ්බානං විසෙසෙන සොධිතං, සුට්ඨු කතං අධිගතං තයාති අත්ථො. නයනං ඤාණමයං මහාමුනෙ. චිරකාලසමඞ්ගිතොති මහාමුනෙ මහාසමණ ඤාණමයං නයනං දිබ්බචක්ඛුං චිරකාලං සමධිගතො සම්පත්තො ත්වන්ති අත්ථො. අවිනට්ඨො පුනරන්තරන්ති අහං පුන අන්තරං අන්තරාභවෙ මජ්ඣෙ පරිනට්ඨො පරිහීනො අහොසින්ති අත්ථො. පුනරජ්ජසමාගතො තයාති අජ්ජ ඉමස්මිං කාලෙ තයා සද්ධිං පුනපි සමාගතො එකීභූතො සහ වසාමීති අත්ථො. න හි නස්සන්ති කතානි ගොතමාති ගොතම සබ්බඤ්ඤුබුද්ධ, තයා සද්ධිං කතානි සමාගමාදීනි [Pg.212] න හි නස්සන්ති යාව ඛන්ධපරිනිබ්බානා න විනා භවිස්සන්තීති අත්ථො. සෙසං උත්තානමෙවාති.

185-186. 'Lange Zeit wurde die Dunkelheit durch mich vernichtet' bedeutet: Du, dessen Dunkelheit der Unwissenheit besonders vertrieben und wessen Verblendung zerstört ist, wurdest auch von mir für eine sehr lange Zeit ausgiebig gepriesen. 'Durch hervorragenden Schutz wurde der Fluss ausgetrocknet' bedeutet: Dieser Strom des Begehrens wurde durch die hervorragende Bewahrung und den Schutz von dir völlig ausgetrocknet, sodass er unmöglich wieder entstehen kann. 'Für lange Zeit wurde das Makellose gereinigt' bedeutet: Über eine sehr lange, weite Zeitspanne hinweg wurde das makellose Nirwana von dir besonders gereinigt, vorzüglich verwirklicht und erlangt. 'Das aus Erkenntnis bestehende Auge, o großer Weiser, für lange Zeit erlangt' bedeutet: O großer Weiser, o großer Asket, du hast das aus Erkenntnis bestehende Auge, das himmlische Auge, für lange Zeit vollkommen erlangt und erreicht. 'Nicht verloren im Zwischenzustand' bedeutet: Ich bin nicht wieder im Zwischenzustand, inmitten [des Daseinskreislaufs], verloren gegangen oder davon abgekommen. 'Heute wieder mit dir vereint' bedeutet: Heute, zu dieser Zeit, bin ich wiederum mit dir zusammengetroffen, mit dir eins geworden und lebe nun mit dir zusammen. 'Nicht vergehen die Taten, o Gotama' bedeutet: O Gotama, allwissender Buddha, die mit dir geteilten Begegnungen und Taten werden bis zum vollkommenen Erlöschen der Daseinsgruppen (Khandhaparinibbāna) gewiss nicht vergehen; sie werden nicht ohne Wirkung bleiben. Der Rest ist ganz und gar leicht verständlich.

ධම්මරුචියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Dhammaruci ist abgeschlossen.

දසමාපදානං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Das zehnte Apadāna ist ganz und gar leicht verständlich.

එකූනපඤ්ඤාසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des neunundvierzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

50-53. කිඞ්කණිපුප්ඵාදිවග්ගො

50-53. Das Kiṅkaṇipuppha-Kapitel und andere.

1-40. කිඞ්කණිපුප්ඵියත්ථෙරඅපදානාදිවණ්ණනා

1-40. Die Erklärung des Apadāna des Thera Kiṅkaṇipupphiya und anderer.

පඤ්ඤාසමවග්ගෙ ච එකපඤ්ඤාසමවග්ගෙ ච ද්වෙපඤ්ඤාසමවග්ගෙ ච තෙපඤ්ඤාසමවග්ගෙ ච සබ්බානි අපදානානි උත්තානානෙවාති.

Sowohl im fünfzigsten Kapitel als auch im einundfünfzigsten Kapitel, im zweiundfünfzigsten Kapitel und im dreiundfünfzigsten Kapitel sind alle Apadānas ganz und gar leicht verständlich.

54. කච්චායනවග්ගො

54. Das Kaccāyana-Kapitel.

1. මහාකච්චායනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Mahākaccāyana.

චතුපඤ්ඤාසමවග්ගෙ පඨමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො මහාකච්චායනත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ ගහපතිමහාසාලකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වුද්ධිප්පත්තො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරා සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං විභජන්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපියමානං එකං භික්ඛුං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො පණිධානං කත්වා දානාදීනි පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ විජ්ජාධරො හුත්වා ආකාසෙන ගච්ඡන්තො එකස්මිං වනසණ්ඩෙ නිසින්නං භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො කණිකාරපුප්ඵෙහි පූජං අකාසි.

Die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thera Mahākaccāyana im ersten Apadāna des vierundfünfzigsten Kapitels beginnt mit den Worten "Padumuttaro nāma jino" ("Ein Sieger namens Padumuttara..."). Auch dieser Mönch hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Werke vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer wohlhabenden Familie eines Groß-Hausvaters geboren und wuchs heran. Als er eines Tages in der Gegenwart des Meisters der Lehre lauschte, sah er einen Mönch, den der Meister in die höchste Stellung derer einsetzte, die den Sinn des im Kürze Gesagten ausführlich darlegen. Da er sich selbst nach diesem Amt sehnte, fasste er einen tiefen Entschluss, vollbrachte gute Taten wie Freigebigkeit und andere Verdienste, und wanderte im Kreislauf der Götter und Menschen umher. Zur Zeit des erhabenen Sumedha wurde er als Zauberkundiger (Vijjādhara) geboren; als er einst durch die Luft reiste, erblickte er den Erhabenen, der in einem Waldgebiet saß, und brachte ihm mit reinem Herzen eine Opfergabe aus Kaṇikāra-Blüten dar.

සො තෙන පුඤ්ඤෙන අපරාපරං සුගතීසුයෙව පරිවත්තෙන්තො කස්සපදසබලස්ස කාලෙ බාරාණසියං කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා පරිනිබ්බුතෙ භගවති සුවණ්ණචෙතියකම්මට්ඨානෙ සතසහස්සග්ඝනිකාය සුවණ්ණිට්ඨකාය පූජං කත්වා ‘‘ඉමස්ස නිස්සන්දෙන නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ සරීරං මෙ සුවණ්ණවණ්ණං හොතූ’’ති [Pg.213] පත්ථනං අකාසි. තතො යාවජීවං කුසලකම්මං කත්වා එකං බුද්ධන්තරං දෙවමනුස්සෙසු සංසරිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ උජ්ජෙනියං රඤ්ඤො චණ්ඩපජ්ජොතස්ස පුරොහිතගෙහෙ නිබ්බත්ති, තස්ස නාමග්ගහණදිවසෙ මාතා ‘‘මය්හං පුත්තො සුවණ්ණවණ්ණො, අත්තනො නාමං ගහෙත්වා ආගතො’’ති කඤ්චනමාණවොත්වෙව නාමං අකාසි. සො වුද්ධිමන්වාය තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා පිතු අච්චයෙන පුරොහිතට්ඨානං ලභි. සො ගොත්තවසෙන කච්චායනොති පඤ්ඤායිත්ථ. අථ රාජා චණ්ඩපජ්ජොතො බුද්ධුප්පාදං සුත්වා, ‘‘ආචරිය, තුම්හෙ තත්ථ ගන්ත්වා සත්ථාරං ඉධානෙථා’’ති පෙසෙසි. සො අත්තට්ඨමො සත්ථු සන්තිකං උපගතො තස්ස සත්ථා ධම්මං දෙසෙසි, දෙසනාපරියොසානෙ සත්තහි ජනෙහි සද්ධිං සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි.

Durch dieses Verdienst kreiste er immer wieder nur in glücklichen Daseinsbereichen umher und wurde zur Zeit des Zehnkräftigen Kassapa in Bārāṇasī in einer angesehenen Familie geboren. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, brachte er am Bauplatz des goldenen Schreins ein Opfer mit einem goldenen Ziegel im Wert von einhunderttausend Münzen dar und äußerte den Wunsch: "Möge mein Körper als Frucht dieser Tat an jedem Ort, an dem ich wiedergeboren werde, von goldener Farbe sein." Danach vollbrachte er zeitlebens heilsame Handlungen, wanderte für die Dauer eines Buddha-Zwischenraums unter Göttern und Menschen umher und wurde in dieser Buddha-Ära in Ujjenī im Haus des Hofpriesters des Königs Caṇḍapajjota geboren. Am Tag seiner Namensgebung sagte seine Mutter: "Mein Sohn hat eine goldene Hautfarbe; er ist gekommen und hat seinen eigenen Namen mitgebracht", und so gab sie ihm den Namen Kañcanamāṇava (goldener Jüngling). Als er herangewachsen war, erlernte er die drei Veden und erhielt nach dem Hinscheiden seines Vaters das Amt des Hofpriesters. Nach seinem Clannamen wurde er als Kaccāyana bekannt. Als König Caṇḍapajjota vom Erscheinen eines Buddha hörte, sandte er ihn aus und sprach: "Meister, reist dorthin und bringt den Lehrer hierher." Er begab sich als achter in der Gruppe in die Gegenwart des Meisters, und der Meister verkündete ihm die Lehre. Am Ende der Lehrrede erlangte er zusammen mit den anderen sieben Personen die Arahatschaft mitsamt den analytischen Wissenszweigen.

1. සො එවං පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. අථ සත්ථා ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති හත්ථං පසාරෙසි. තෙ තාවදෙව ද්වඞ්ගුලමත්තකෙසමස්සුඉද්ධිමයපත්තචීවරධරා වස්සසට්ඨිකත්ථෙරා විය අහෙසුං. එවං ථෙරො සදත්ථං නිප්ඵාදෙත්වා, ‘‘භන්තෙ, රාජා පජ්ජොතො තුම්හාකං පාදෙ වන්දිතුං ධම්මඤ්ච සොතුං ඉච්ඡතී’’ති ආරොචෙසි. සත්ථා ‘‘ත්වංයෙව, කච්චාන, තත්ථ ගච්ඡ, තයි ගතෙ රාජා පසීදිස්සතී’’ති ආහ. ථෙරො සත්ථු ආණාය අත්තට්ඨමො තත්ථ ගන්ත්වා රාජානං පසාදෙත්වා අවන්තීසු සාසනං පතිට්ඨාපෙත්වා පුන සත්ථු සන්තිකමෙව ආගතො. අත්තනො පුබ්බපත්ථනාවසෙන කච්චායනප්පකරණං මහානිරුත්තිප්පකරණං නෙත්තිප්පකරණන්ති පකරණත්තයං සඞ්ඝමජ්ඣෙ බ්‍යාකාසි. අථ සන්තුට්ඨෙන භගවතා ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං විභජන්තානං යදිදං මහාකච්චානො’’ති (අ. නි. 1.188, 197) එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො අග්ගඵලසුඛෙන විහාසීති.

1. Nachdem er so die Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Worte: "Padumuttaro nāma jino..." usw. Deren Bedeutung wurde bereits oben erklärt. Da streckte der Meister seine Hand aus und sprach: "Kommt, ihr Mönche!" Im selben Augenblick trugen sie Haare und Bart von zwei Fingernbreiten Länge und besaßen durch Geisteskraft erschaffene Almosenschalen und Gewänder, ganz wie sechzigjährige Theras. Nachdem der Thera so sein eigenes Ziel verwirklicht hatte, sprach er zum Erhabenen: "Ehrwürdiger Herr, König Pajjota wünscht, Eure Füße zu verehren und die Lehre zu hören." Der Meister sprach: "Gehe du selbst dorthin, Kaccāna. Wenn du gehst, wird der König Vertrauen fassen." Auf Geheiß des Meisters reiste der Thera als achter dorthin, flößte dem König Vertrauen ein, festigte die Lehre im Land Avanti und kehrte wieder in die Gegenwart des Meisters zurück. Aufgrund seines früheren Wunsches legte er inmitten der Sangha das dreifache Werk dar, nämlich die Kaccāyana-Abhandlung, die Mahānirutti-Abhandlung und die Netti-Abhandlung. Daraufhin wurde er vom erfreuten Erhabenen mit den Worten: "Dies ist der Höchste meiner Jünger, ihr Mönche, die den Sinn des in Kürze Gesagten im Detail darlegen, nämlich Mahākaccāna" in diese höchste Stellung eingesetzt, und er verweilte im Glück der höchsten Frucht der Arahatschaft.

මහාකච්චායනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Mahākaccāyana ist abgeschlossen.

2. වක්කලිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Vakkali.

දුතියාපදානෙ [Pg.214] ඉතො සතසහස්සම්හීතිආදිකං ආයස්මතො වක්කලිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි ථෙරො පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු සන්තිකං ගච්ඡන්තෙහි උපාසකෙහි සද්ධිං විහාරං ගන්ත්වා පරිසපරියන්තෙ ඨිතො ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරා එකං භික්ඛුං සද්ධාධිමුත්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපිතං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මහාදානං දත්වා පණිධානං අකාසි. සත්ථා තස්ස අනන්තරායං දිස්වා බ්‍යාකරි.

Die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thera Vakkali im zweiten Apadāna beginnt mit den Worten "ito satasahassamhi" ("Vor einhunderttausend Äonen von hier..."). Auch dieser Thera hatte unter früheren edlen Buddhas heilsame Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie in der Stadt Haṃsavatī geboren und erlangte das Alter der Vernunft. Er ging zusammen mit Laienanhängern, die sich zum Meister begaben, zum Kloster, stand am Rande der Versammlung und lauschte der Lehre. Als er sah, wie der Meister einen Mönch in die höchste Stellung derer einsetzte, die im Vertrauen befreit sind, sehnte er sich selbst nach diesem Amt, gab der Mönchsgemeinschaft mit dem Buddha an der Spitze sieben Tage lang eine große Gabe und fasste den festen Entschluss. Der Meister sah, dass ihm kein Hindernis im Wege stand, und verkündete ihm die Weissagung.

සො යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අම්හාකං භගවතො කාලෙ සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්ති, තස්ස වක්කලීති නාමං කරිංසු. තත්ථ කලීති අපරාධතිලකාළකාදිදොසස්ස අධිවචනං. නිද්ධන්තසුවණ්ණපිණ්ඩසදිසතාය අපගතො බ්‍යපගතො කලි දොසො අස්සාති ව-කාරාගමං කත්වා වක්කලීති වුච්චති. සො වුද්ධිප්පත්තො තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා බ්‍රාහ්මණසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං ගතො, සත්ථාරං දිස්වා රූපකායසම්පත්තිදස්සනෙන අතිත්තො සත්ථාරා සද්ධිංයෙව විචරති. ‘‘අගාරමජ්ඣෙ වසන්තො නිච්චකාලං සත්ථු දස්සනං න ලභිස්සාමී’’ති සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා ඨපෙත්වා භොජනකාලං සරීරකිච්චකාලඤ්ච සෙසකාලෙ යත්ථ ඨිතෙන සක්කා දසබලං පස්සිතුං, තත්ථ ඨිතො අඤ්ඤං කිච්චං පහාය භගවන්තං ඔලොකෙන්තොයෙව විහරති. සත්ථා තස්ස ඤාණපරිපාකං ආගමෙන්තො බහුකාලං තස්මිං රූපදස්සනෙනෙව විචරන්තෙ කිඤ්චි අවත්වා පුනෙකදිවසං – ‘‘කිං තෙ, වක්කලි, ඉමිනා පූතිකායෙන දිට්ඨෙන? යො ඛො, වක්කලි, ධම්මං පස්සති, සො මං පස්සති; යො මං පස්සති, සො ධම්මං පස්සති. ධම්මඤ්හි, වක්කලි, පස්සන්තො මං පස්සතී’’ති (සං. නි. 3.87) ආහ. සත්ථරි එවං වදන්තෙපි ථෙරො සත්ථු දස්සනං පහාය අඤ්ඤත්ථ ගන්තුං න සක්කොති. තතො සත්ථා, ‘‘නායං භික්ඛු සංවෙගං අලභිත්වා බුජ්ඣිස්සතී’’ති වස්සූපනායිකදිවසෙ – ‘‘අපෙහි, වක්කලී’’ති ථෙරං පණාමෙසි. සො සත්ථාරා පණාමිතො සත්ථු සම්මුඛෙ ඨාතුං අසක්කොන්තො – ‘‘කිං මය්හං ජීවිතෙන, යොහං සත්ථාරං දට්ඨුං න ලභාමී’’ති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ පපාතට්ඨානං [Pg.215] අභිරුහි? සත්ථා තස්ස තං පවත්තිං ඤත්වා – ‘‘අයං භික්ඛු මම සන්තිකා අස්සාසං අලභන්තො මග්ගඵලානං උපනිස්සයං නාසෙය්‍යා’’ති අත්තානං දස්සෙත්වා ඔභාසං විස්සජ්ජෙන්තො –

Nachdem jener sein Leben lang heilsame Taten vollbracht hatte und im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen gewandert war, wurde er zur Zeit unseres Erhabenen in Sāvatthī in einer Brahmanenfamilie wiedergeboren; man gab ihm den Namen Vakkali. Dabei ist das Wort „kali“ eine Bezeichnung für Vergehen, Flecken wie schwarze Muttermale oder Fehler. Weil er einem gereinigten Goldklumpen glich, war bei ihm jeglicher Makel (kali) bzw. Fehler (doso) gewichen oder verschwunden. Indem man den Konsonanten „va“ als Einschub hinzufügte, wurde er „Vakkali“ genannt. Als er herangewachsen war, erlernte er die drei Veden und erlangte Meisterschaft in den brahmanischen Künsten. Nachdem er den Lehrer erblickt hatte, konnte er sich an dem Anblick der Vollkommenheit seiner physischen Gestalt nicht sattsehen und wanderte stets nur mit dem Lehrer umher. Er dachte: „Wenn ich mitten im Hause wohne, werde ich nicht allzeit den Anblick des Lehrers erhalten können.“ So trat er in der Gegenwart des Lehrers in den Orden ein. Mit Ausnahme der Zeit der Mahlzeiten und der Zeit für die Verrichtung der körperlichen Bedürfnisse verbrachte er die übrige Zeit dort stehend, von wo aus man den Zehnfachmächtigen sehen konnte; er gab jede andere Beschäftigung auf und verweilte, indem er den Erhabenen unablässig anstarrte. Der Lehrer, der das Reifen seiner Erkenntnis abwartete, sagte lange Zeit nichts, während jener nur umherging, um seine Gestalt anzuschauen. Doch eines Tages sprach er: „Was nützt dir, Vakkali, dieser gesehene stinkende Körper? Wer, Vakkali, die Lehre sieht, der sieht mich; wer mich sieht, der sieht die Lehre. Denn wer, Vakkali, die Lehre sieht, der sieht mich.“ Obwohl der Lehrer dies so ausdrückte, vermochte der Thera nicht, den Anblick des Lehrers aufzugeben und anderswohin zu gehen. Daraufhin dachte der Lehrer: „Dieser Mönch wird ohne das Erlangen von Erschütterung die Wahrheiten nicht durchdringen.“ So wies er am Tag des Beginns der Regenzeit-Klausur den Thera fort mit den Worten: „Geh weg, Vakkali!“ Da er, vom Lehrer fortgewiesen, nicht in der Lage war, vor den Augen des Lehrers zu verbleiben, dachte er: „Was nützt mir mein Leben, wenn ich den Lehrer nicht mehr sehen darf?“, und stieg auf dem Berg Gijjhakūṭa zu einem Abgrund hinauf. Der Lehrer erkannte seine Absicht und dachte: „Wenn dieser Mönch von mir keinen Trost erhält, könnte er die starke Stütze für die Pfade und Früchte zerstören.“ Daher zeigte er sich ihm selbst und sandte ein strahlendes Licht aus, während er...

‘‘පාමොජ්ජබහුලො භික්ඛු, පසන්නො බුද්ධසාසනෙ;

අධිගච්ඡෙ පදං සන්තං, සඞ්ඛාරූපසමං සුඛ’’න්ති. (ධ. ප. 381) –

„Ein Mönch, der reich an Freude ist und Vertrauen in die Lehre des Buddha hat, mag die friedvolle Stätte erreichen, das Glück der Befriedung der Gestaltungen (Saṅkhāra).“ (Dhp. 381)

ගාථං වත්වා ‘‘එහි, වක්කලී’’ති (ධ. ප. අට්ඨ. 2.381) හත්ථං පසාරෙසි. ථෙරො ‘‘දසබලො මෙ දිට්ඨො, ‘එහී’ති අව්හායනම්පි ලද්ධ’’න්ති බලවපීතිසොමනස්සං උප්පාදෙත්වා ‘‘කුතො ගච්ඡාමී’’ති අත්තනො ගමනභාවං අජානිත්වාව සත්ථු සම්මුඛෙ ආකාසෙ පක්ඛන්දිත්වා පඨමෙන පාදෙන පබ්බතෙ ඨිතොයෙව සත්ථාරා වුත්තගාථායො ආවජ්ජෙන්තො ආකාසෙයෙව පීතිං වික්ඛම්භෙත්වා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණීති අඞ්ගුත්තරට්ඨකථායං (අ. නි. අට්ඨ. 1.1.208) ධම්මපදවණ්ණනායඤ්ච (ධ. ප. අට්ඨ. 2.381 වක්කලිත්ථෙරවත්ථු) ආගතං.

Nachdem er diese Strophe gesprochen hatte, streckte er die Hand aus und sagte: „Komm, Vakkali!“ Der Thera dachte: „Ich habe den Zehnfachmächtigen gesehen, und sogar den Ruf ‚Komm!‘ habe ich erhalten.“ Er erzeugte eine mächtige Freude und Heiterkeit. Ohne zu wissen, wie er sich überhaupt vorwärtsbewegen sollte („Wohin gehe ich?“), sprang er vor den Augen des Lehrers in die Luft empor. Während er noch mit dem ersten Fuß auf dem Berg stand, dachte er über die vom Lehrer gesprochenen Verse nach, unterdrückte noch in der Luft die Verzückung und erlangte zusammen mit den analytischen Wissensarten (Paṭisambhidā) die Arhatschaft. So ist es im Anguttara-Kommentar und im Dhammapada-Kommentar überliefert.

ඉධ පන එවං වෙදිතබ්බං – ‘‘කිං තෙ, වක්කලී’’තිආදිනා සත්ථාරා ඔවදිතො ගිජ්ඣකූටෙ විහරන්තො විපස්සනං පට්ඨපෙසි, තස්ස සද්ධාය බලවභාවතො එව විපස්සනා වීථිං න ඔතරති? භගවා තං ඤත්වා කම්මට්ඨානං සොධෙත්වා අදාසි. සො පුන විපස්සනං මත්ථකං පාපෙතුං නාසක්ඛියෙව. අථස්ස ආහාරවෙකල්ලෙන වාතාබාධො උප්පජ්ජි, තං වාතාබාධෙන පීළියමානං ඤත්වා භගවා තත්ථ ගන්ත්වා පුච්ඡන්තො –

Hierbei aber ist Folgendes zu wissen: Der Thera, der vom Lehrer mit den Worten „Was nützt dir, Vakkali ...“ ermahnt worden war, verweilte auf dem Gijjhakūṭa-Berg und leitete die Einsichtsmeditation (Vipassanā) ein. Doch gerade wegen der übermäßigen Stärke seines Glaubens drang seine Einsicht nicht in den Pfad-Prozess ein. Der Erhabene erkannte dies, reinigte sein Meditationsobjekt und gab es ihm. Doch jener war wiederum nicht in der Lage, die Einsicht zur Vollendung zu führen. Da entstand bei ihm aufgrund von Nahrungsmangel eine Wind-Erkrankung. Als der Erhabene erkannte, dass jener von der Wind-Erkrankung geplagt wurde, ging er dorthin und fragte ihn:

‘‘වාතරොගාභිනීතො ත්වං, විහරං කානනෙ වනෙ;

පවිද්ධගොචරෙ ලූඛෙ, කථං භික්ඛු කරිස්සසී’’ති. (ථෙරගා. 350) –

„Geplagt von einer Wind-Erkrankung, in einem dichten Wald verweilend, der frei von Menschen und rau (entbehrungsreich) ist – wie, o Mönch, wirst du da zurechtkommen?“ (Thag. 350)

ආහ. තං සුත්වා ථෙරො –

So sprach er. Als der Thera dies hörte, sprach er:

‘‘පීතිසුඛෙන විපුලෙන, ඵරමානො සමුස්සයං;

ලූඛම්පි අභිසම්භොන්තො, විහරිස්සාමි කානනෙ.

„Indem ich meinen Körper mit reichlicher Verzückung und Glückseligkeit durchdringe und selbst das Raue (die Entbehrungen) ertrage, werde ich im Walde verweilen.

‘‘භාවෙන්තො සතිපට්ඨානෙ, ඉන්ද්‍රියානි බලානි ච;

බොජ්ඣඞ්ගානි ච භාවෙන්තො, විහරිස්සාමි කානනෙ.

„Indem ich die Grundlagen der Achtsamkeit entfalte, auch die Fähigkeiten und die Kräfte sowie die Erleuchtungsglieder entfalte, werde ich im Walde verweilen.

‘‘ආරද්ධවීරියෙ පහිතත්තෙ, නිච්චං දළ්හපරක්කමෙ;

සමග්ගෙ සහිතෙ දිස්වා, විහරිස්සාමි කානනෙ.

„Wenn ich die Gefährten sehe, die tatkräftig, entschlossen, stets von festem Streben erfüllt, einträchtig und vereint sind, werde ich im Walde verweilen.

‘‘අනුස්සරන්තො [Pg.216] සම්බුද්ධං, අග්ගං දන්තං සමාහිතං;

අතන්දිතො රත්තින්දිවං, විහරිස්සාමි කානනෙ’’ති. (ථෙරගා. 351-354) –

„Unermüdlich bei Tag und bei Nacht des vollkommen Erwachten gedenkend – des Höchsten, des Gezähmten, des Konzentrierten –, werde ich im Walde verweilen.“ (Thag. 351–354)

චතස්සො ගාථායො අභාසි. තාසං අත්ථො ථෙරගාථාවණ්ණනායං (ථෙරගා. අට්ඨ. 2.351-354) වුත්තොයෙව. එවං ථෙරො විපස්සනං උස්සුක්කාපෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Diese vier Strophen sprach er. Deren Sinn ist bereits im Kommentar zu den Theragāthās erklärt worden. Auf diese Weise spornte der Thera seine Einsicht an und erreichte die Arhatschaft.

28. සො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඉතො සතසහස්සම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ ඉතොති කකුසන්ධාදීනං උප්පන්නභද්දකප්පතො හෙට්ඨා කප්පසතසහස්සමත්ථකෙති අත්ථො.

28. Nachdem er die Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine frühere Tat, und von Freude erfüllt sprach er, um sein früheres Leben (Apadāna) darzulegen, die Worte beginnend mit „Vor einhunderttausend Weltzeitaltern von hier an...“ (ito satasahassamhi). Darin bedeutet das Wort „von hier“ (ito): einhunderttausend Weltzeitalter zurück, vor dem gegenwärtigen glücklichen Weltzeitalter, in dem Kakusandha und die anderen Buddhas erschienen sind.

29. පදුමාකාරවදනොති සුපුප්ඵිතපදුමසස්සිරීකමුඛො. පදුමපත්තක්ඛොති සෙතපදුමපුප්ඵපණ්ණසදිසඅක්ඛීති අත්ථො.

29. „Padumākāravadano“ (mit einem Antlitz wie eine Lotusblüte) bedeutet: Er besaß einen Mund von der Pracht einer voll erblühten Lotusblüte. „Padumapattakkho“ (mit lotosblattartigen Augen) bedeutet: Er hatte Augen, die den Blütenblättern eines weißen Lotus glichen.

30. පදුමුත්තරගන්ධොවාති පදුමගන්ධමුඛොති අත්ථො.

30. „Padumuttaragandho vā“ (oder duftend wie ein blauer Lotus) bedeutet: Er besaß einen Mund, der den Duft eines Lotus verströmte.

31. අන්ධානං නයනූපමොති චක්ඛුවිරහිතානං සත්තානං නයනසදිසො, ධම්මදෙසනාය සබ්බසත්තානං පඤ්ඤාචක්ඛාදිචක්ඛුදායකොති අත්ථො. සන්තවෙසොති සන්තසභාවො සන්තඉරියාපථො. ගුණනිධීති ගුණානං නිධි, සබ්බගුණගණානං නිධානට්ඨානභූතොති අත්ථො. කරුණාමතිආකරොති සාධූනං චිත්තකම්පනසඞ්ඛාතාය කරුණාය ච අත්ථානත්ථමිනනපරිච්ඡින්නමතියා ච ආකරො ආධාරභූතො.

31. „Andhānaṃ nayanūpamo“ (wie das Auge für die Blinden) bedeutet: Er glich dem Auge für Wesen, die des Sehvermögens beraubt sind; durch seine Lehrverkündigung schenkte er allen Wesen das Auge der Weisheit und andere Augen. „Santaveso“ bedeutet: Er besaß ein friedvolles Wesen und ein friedvolles, ruhiges Auftreten. „Guṇanidhi“ bedeutet: Er war ein Hort der Tugenden, d. h. er war der wahre Ort der Verwahrung aller Tugendscharen. „Karuṇāmatiākaro“ bedeutet: Er war eine Fundgrube des Mitgefühls (karuṇā) – welches das Erbeben des Herzens der Guten bei fremdem Leid ist – sowie der Erkenntnis (mati), welche Nutzen und Schaden abwägt und unterscheidet.

32. බ්‍රහ්මාසුරසුරච්චිතොති බ්‍රහ්මෙහි ච අසුරෙහි ච දෙවෙහි ච අච්චිතො පූජිතොති අත්ථො.

32. „Brahmāsurasuraccito“ (verehrt von Brahmas, Asuras und Göttern) bedeutet: Er war von den Brahmas, Asuras und Göttern verehrt und geehrt.

33. මධුරෙන රුතෙන චාති කරවීකරුතමධුරෙන සද්දෙන සකලං ජනං රඤ්ජයන්තීති සම්බන්ධො. සන්ථවී සාවකං සකන්ති අත්තනො සාවකං මධුරධම්මදෙසනාය සන්ථවී, ථුතිං අකාසීති අත්ථො.

33. „Madhurena rutena ca“ (und mit süßer Stimme) ist im Satzgefüge so zu verbinden: „indem er alle Menschen mit einer Stimme erfreute, die so süß wie der Gesang des Karavīka-Vogels war“. „Santhavī sāvakaṃ sakaṃ“ (er pries seinen eigenen Jünger) bedeutet: Er rühmte seinen eigenen Jünger durch eine süße Verkündigung des Dhamma, d. h. er spendete ihm Lob.

34. සද්ධාධිමුත්තොති සද්දහනසද්ධාය සාසනෙ අධිමුත්තො පතිට්ඨිතොති අත්ථො. මම දස්සනලාලසොති මය්හං දස්සනෙ බ්‍යාවටො තප්පරො.

34. „Saddhādhimutto“ (vom Glauben getragen) bedeutet: Er war durch gläubiges Vertrauen (saddhā) in der Lehre fest begründet und ihr hingegeben. „Mama dassanalālaso“ (begierig, mich zu sehen) bedeutet: Er war eifrig darauf bedacht und ganz darauf ausgerichtet, mich zu sehen.

35. තං [Pg.217] ඨානමභිරොචයින්ති තං සද්ධාධිමුත්තට්ඨානන්තරං අභිරොචයිං, ඉච්ඡිං පත්ථෙසින්ති අත්ථො.

35. „Taṃ ṭhānamabhirocayiṃ“ (ich erfreute mich an jenem Zustand) bedeutet: Ich fand großen Gefallen an jenem Rang des im Glauben gefestigten Jüngers (saddhādhimutta-ṭṭhāna), ich ersehnte ihn und strebte danach.

40. පීතමට්ඨනිවාසනන්ති සිලිට්ඨසුවණ්ණවණ්ණවත්ථෙ නිවත්ථන්ති අත්ථො. හෙමයඤ්ඤොපචිතඞ්ගන්ති සුවණ්ණපාමඞ්ගලග්ගිතගත්තන්ති අත්ථො.

40. Mit „pītamaṭṭhanivāsana“ (gelb-glatte Kleidung tragend) ist gemeint, dass er mit glatten, goldfarbenen Gewändern bekleidet ist. Mit „hemayaññopacitaṅga“ (dessen Glieder mit Goldschmuck behängt sind) ist gemeint, dass sein Körper mit einem goldenen Brustband geschmückt ist.

47-48. නොනීතසුඛුමාලං මන්ති නවනීතමිව මුදුතලුණහත්ථපාදං. ජාතපල්ලවකොමලන්ති අසොකපල්ලවපත්තකොමලමිව මුදුකන්ති අත්ථො. පිසාචීභයතජ්ජිතාති තදා එවංභූතං කුමාරං මං අඤ්ඤා පිසාචී එකා රක්ඛසී භයෙන තජ්ජෙසි භිංසාපෙසීති අත්ථො. තදා මහෙසිස්ස සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාදමූලෙ මං සායෙසුං නිපජ්ජාපෙසුං. දීනමානසා භීතචිත්තා මම මාතාපිතරො ඉමං දාරකං තෙ දදාම, ඉමස්ස සරණං පතිට්ඨා හොතු නාථ නායකාති සම්බන්ධො.

47-48. Mit „nonītasukhumālaṃ maṃ“ ist gemeint: mich, der ich so zarte Hände und Füße wie frische Butter hatte. Mit „jātapallavakomalaṃ“ ist gemeint: zart wie ein frisch sprossendes, junges Asoka-Blatt. Mit „pisācībhayatajjitā“ ist gemeint: Damals bedrohte und erschreckte eine andere Pisācī, eine Rakkhasī (Dämonin), mich, der ich ein solcher auf dem Rücken liegender kleiner Knabe war, mit einer furchterregenden Erscheinung. Damals legten sie mich zu den Füßen des großen Sehers, des vollkommen Erwachten, nieder. Der Textzusammenhang ist wie folgt herzustellen: Meine verzagten, von Furcht erfüllten Eltern [sprachen]: „Dieses Kind geben wir dir; o Schützer, o Führer, sei du die Zuflucht und Stütze dieses Kindes!“

49. තදා පටිග්ගහි සො මන්ති සො භගවා තදා තස්මිං මම මාතුයා දින්නකාලෙ ජාලිනා ජාලයුත්තෙන සඞ්ඛාලකෙන චක්කලක්ඛණාදීහි ලක්ඛිතෙන මුදුකොමලපාණිනා මුදුකෙන විසුද්ධෙන හත්ථතලෙන මං අග්ගහෙසීති අත්ථො.

49. Mit „tadā paṭiggahi so maṃ“ (damals nahm er mich an) ist gemeint: Jener Erhabene nahm mich damals, als meine Mutter mich ihm darbrachte, mit seiner weichen und zarten Hand auf, die netzartige Finger besaß, mit muschelartigen Windungen und dem Rad-Merkmal sowie anderen Zeichen versehen war, und zwar mit seiner weichen, reinen Handfläche.

52. සබ්බපාරමිසම්භූතන්ති සබ්බෙහි දානපාරමිතාදීහි සම්භූතං ජාතං. නීලක්ඛිනයනං වරං පුඤ්ඤසම්භාරජං උත්තමනීලඅක්ඛිවන්තං. සබ්බසුභාකිණ්ණං සබ්බෙන සුභෙන වණ්ණෙන සණ්ඨානෙන ආකිණ්ණං ගහනීභූතං රූපං භගවතො හත්ථපාදසීසාදිරූපං දිස්වාති අත්ථො, තිත්තිං අපත්තො විහරාමි අහන්ති සම්බන්ධො.

52. Mit „sabbapāramisambhūtaṃ“ ist gemeint: entstanden und hervorgebracht durch alle Vollkommenheiten wie die Freigebigkeit (dānapāramitā) und die anderen. „Nīlakkhinayanaṃ varaṃ“ bedeutet: der hervorragende Besitzer tiefblauer Augen, die aus der Anhäufung von Verdiensten entstanden sind. Mit „sabbasubhākiṇṇaṃ... disvā“ ist gemeint: nachdem ich die Gestalt des Erhabenen – Seine Hände, Füße, das Haupt und so weiter – erblickt hatte, die von aller Schönheit der Farbe und der Form durchdrungen und dicht erfüllt war. Der Textzusammenhang ist herzustellen mit: „verweile ich, ohne Sättigung zu finden“.

61. තදා මං චරණන්තගොති තස්මිං මය්හං අරහත්තං පත්තකාලෙ සීලාදිපන්නරසන්නං චරණධම්මානං අන්තගො, පරියොසානප්පත්තො පරිපූරකාරීති අත්ථො. ‘‘මරණන්තගො’’තිපි පාඨො. තස්ස මරණස්ස අන්තං නිබ්බානං පත්තොති අත්ථො. සද්ධාධිමුත්තානං අග්ගං පඤ්ඤපෙසීති සම්බන්ධො. අථ සත්ථා භික්ඛුසඞ්ඝමජ්ඣෙ නිසින්නො ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං සද්ධාධිමුත්තානං යදිදං, වක්කලී’’ති (අ. නි. 1.198, 208) මං එතදග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසීති වුත්තං හොති. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

61. Mit „tadā maṃ caraṇantago“ ist gemeint: Damals, zur Zeit meines Erreichens der Arahatschaft, [erklärte mich] derjenige, der das Ende der fünfzehn Wandel-Eigenschaften (caraṇadhamma) wie der Tugend (sīla) usw. erreicht hat, der an deren Ende gelangt ist und sie vollkommen verwirklicht hat. Es gibt auch die Lesart „maraṇantago“; deren Bedeutung ist: der das Nibbāna, welches das Ende des Todes ist, erreicht hat. Der Satzanschluss lautet: „Er erklärte mich zum Höchsten derer, die im Vertrauen gefestigt sind (saddhādhimutta)“. Daraufhin saß der Meister inmitten der Mönchsgemeinschaft und setzte mich auf den Rang des Vorzüglichsten, indem er sprach: „Mönche, dies ist der Vorzüglichste unter meinen Jüngern, die im Vertrauen gefestigt sind, nämlich Vakkali.“ Dies ist damit gemeint. Der Rest ist leicht verständlich.

වක්කලිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des Thera Vakkali ist abgeschlossen.

3. මහාකප්පිනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des Thera Mahākappina

පදුමුත්තරො [Pg.218] නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො කප්පිනත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මදෙසනං සුණන්තො සත්ථාරා එකං භික්ඛුං ඔවාදකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපිතං දිස්වා අධිකාරකම්මං කත්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙසි.

Die Erzählung, die mit den Worten „Padumuttaro nāma jino“ (Der Sieger namens Padumuttara) beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Kappina. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Werke vollbracht, häufte in dieser und jener Existenz heilsame Taten an, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf (vivaṭṭa) darstellten, und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie in der Stadt Haṃsavatī geboren. Als er das Alter des Verstandes erreicht hatte, hörte er in der Gegenwart des Meisters der Darlegung der Lehre zu. Dabei sah er, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Rang derer setzte, die Unterweisung erteilen (ovādaka). Er vollbrachte eine herausragende verdienstvolle Tat und strebte nach diesem Amt.

සො තත්ථ යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො බාරාණසිතො අවිදූරෙ එකස්මිං පෙසකාරගාමෙ ජෙට්ඨපෙසකාරගෙහෙ නිබ්බත්තො තදා සහස්සමත්තා පච්චෙකබුද්ධා හිමවන්තෙ අට්ඨ මාසෙ වසිත්වා වස්සිකෙ චත්තාරො මාසෙ ජනපදෙ වසන්ති. තෙ එකවාරං බාරාණසියා අවිදූරෙ ඔතරිත්වා ‘‘සෙනාසනං කරණත්ථාය හත්ථකම්මං යාචථා’’ති රඤ්ඤො සන්තිකං අට්ඨ පච්චෙකබුද්ධෙ පහිණිංසු. තදා පන රඤ්ඤො වප්පමඞ්ගලං අහොසි. සො ‘‘පච්චෙකබුද්ධා කිර ආගතා’’ති සුත්වා නික්ඛමිත්වා ආගතකාරණං පුච්ඡිත්වා ‘‘අජ්ජ, භන්තෙ, ඔකාසො නත්ථි ස්වෙ අම්හාකං වප්පමඞ්ගලං, තතියදිවසෙ කරිස්සාමා’’ති වත්වා පච්චෙකබුද්ධෙ අනිමන්තෙත්වාව පාවිසි. පච්චෙකබුද්ධා ‘‘අඤ්ඤං ගාමං පවිසිස්සාමා’’ති පක්කමිංසු.

Nachdem er dort sein Leben lang Heilsames gewirkt hatte und unter Göttern und Menschen gewandert war, wurde er in einem Weberdorf unweit von Bārāṇasī im Hause des Oberwebers geboren. Zu jener Zeit lebten etwa tausend Paccekabuddhas acht Monate lang im Himalaya-Gebirge und verbrachten die vier Monate der Regenzeit im bewohnten Land. Einmal stiegen sie unweit von Bārāṇasī herab und sandten acht Paccekabuddhas zum König mit den Worten: „Bittet um manuelle Hilfe zur Errichtung von Unterkünften.“ Damals fand jedoch das königliche Pflügefest (vappamaṅgala) statt. Als der König hörte: „Die Paccekabuddhas sind angekommen“, ging er hinaus, fragte nach dem Grund ihres Kommens und sagte: „Ehrwürdige Herren, heute gibt es keine Gelegenheit. Morgen ist unser Pflügefest; am dritten Tag werden wir es tun.“ Ohne die Paccekabuddhas einzuladen, ging er wieder hinein. Die Paccekabuddhas zogen ab und dachten: „Wir wollen in ein anderes Dorf gehen.“

තස්මිං සමයෙ ජෙට්ඨපෙසකාරස්ස භරියා කෙනචිදෙව කරණීයෙන බාරාණසිං ගච්ඡන්තී තෙ පච්චෙකබුද්ධෙ දිස්වා වන්දිත්වා, ‘‘කිං, භන්තෙ, අවෙලාය අය්‍යා ආගතා’’ති පුච්ඡි. තෙ ආදිතො පට්ඨාය කථෙසුං. තං සුත්වා සද්ධාසම්පන්නා බුද්ධිසම්පන්නා ඉත්ථී ‘‘ස්වෙ, භන්තෙ, අම්හාකං භික්ඛං ගණ්හථා’’ති නිමන්තෙසි. ‘‘බහුකා මයං, භගිනී’’ති. ‘‘කිත්තකා, භන්තෙ’’ති? ‘‘සහස්සමත්තා, භගිනී’’ති. ‘‘භන්තෙ, ඉමස්මිං නො ගාමෙ සහස්සමත්තා වසිම්හා, එකෙකො එකෙකස්ස භික්ඛං දස්සති, භික්ඛං අධිවාසෙථ, අහමෙව වො වසනට්ඨානං කාරාපෙස්සාමී’’ති ආහ. පච්චෙකබුද්ධා අධිවාසෙසුං.

Zu dieser Zeit ging die Ehefrau des Oberwebers wegen eines bestimmten Geschäfts nach Bārāṇasī. Als sie die Paccekabuddhas sah, verneigte sie sich vor ihnen und fragte: „Ehrwürdige Herren, warum sind die Edlen zu einer so ungewöhnlichen Zeit gekommen?“ Sie erzählten ihr alles von Anfang an. Als die gläubige und kluge Frau dies hörte, lud sie sie ein: „Ehrwürdige Herren, nehmt morgen unsere Almosenspeise an!“ – „Wir sind sehr viele, Schwester“, erwiderten sie. – „Wie viele seid ihr, ehrwürdige Herren?“ fragte sie. – „Etwa tausend, Schwester“, antworteten sie. Sie sagte: „Ehrwürdige Herren, in diesem unserem Dorf wohnen etwa tausend Menschen. Jeder Einzelne wird einem von euch Almosenspeise spenden. Bitte nehmt die Speise an; ich selbst werde für euch eine Wohnstätte errichten lassen.“ Die Paccekabuddhas stimmten zu.

සා ගාමං පවිසිත්වා උග්ඝොසෙසි – ‘‘අම්මතාතා, අහං සහස්සමත්තෙ පච්චෙකබුද්ධෙ දිස්වා නිමන්තෙසිං, අය්‍යානං නිසීදනට්ඨානං සංවිදහථ, යාගුභත්තාදීනි සම්පාදෙථා’’ති ගාමමජ්ඣෙ මණ්ඩපං කාරාපෙත්වා ආසනානි පඤ්ඤාපෙත්වා පුනදිවසෙ පච්චෙකබුද්ධෙ නිසීදාපෙත්වා පණීතෙන ඛාදනීයෙන භොජනීයෙන පරිවිසිත්වා භත්තකිච්චපරියොසානෙ තස්මිං ගාමෙ සබ්බා ඉත්ථියො [Pg.219] ආදාය තාහි සද්ධිං පච්චෙකබුද්ධෙ වන්දිත්වා තෙමාසං වසනත්ථාය පටිඤ්ඤං ගණ්හිත්වා පුන ගාමෙ උග්ඝොසෙසි – ‘‘අම්මතාතා, එකෙකකුලතො එකෙකපුරිසො වාසිඵරසුආදීනි ගහෙත්වා අරඤ්ඤං පවිසිත්වා දබ්බසම්භාරෙ ආහරිත්වා අය්‍යානං වසනට්ඨානං කරොතූ’’ති. ගාමවාසිනො තස්සායෙව වචනං සුත්වා එකෙකො එකෙකං කත්වා සද්ධිං රත්තිදිවාට්ඨානෙහි පණ්ණසාලසහස්සං නිට්ඨාපෙත්වා අත්තනො අත්තනො පණ්ණසාලායං උපගතං පච්චෙකබුද්ධං ‘‘අහං සක්කච්චං උපට්ඨහිස්සාමි, අහං සක්කච්චං උපට්ඨහිස්සාමී’’ති වත්වා උපට්ඨහිංසු. සා වස්සංවුට්ඨකාලෙ ‘‘අත්තනො අත්තනො පණ්ණසාලාය වස්සංවුට්ඨානං පච්චෙකබුද්ධානං චීවරසාටකෙ සජ්ජෙථා’’ති සමාදපෙත්වා එකෙකස්ස සහස්ස සහස්සමූලං චීවරං දාපෙසි. පච්චෙකබුද්ධා වුට්ඨවස්සා අනුමොදනං කත්වා පක්කමිංසු. ගාමවාසිනොපි ඉදං පුඤ්ඤකම්මං කත්වා තතො චුතො තාවතිංසදෙවලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා ගණදෙවතා නාම අහෙසුං.

Sie betrat das Dorf und rief aus: „Ihr Mütter und Väter! Ich habe etwa tausend Paccekabuddhas gesehen und eingeladen. Richtet einen Sitzplatz für die Edlen ein und bereitet Reisschleim, Speise und anderes vor!“ Sie ließ in der Mitte des Dorfes eine Halle (Pavillon) errichten, Sitze herrichten, ließ am folgenden Tag die Paccekabuddhas Platz nehmen und bewirtete sie mit erlesenen festen und weichen Speisen. Nach Beendigung des Mahls nahm sie alle Frauen des Dorfes mit sich, verneigte sich gemeinsam mit ihnen vor den Paccekabuddhas und erwirkte deren Zusage, für die dreimonatige Regenzeit dort zu verweilen. Daraufhin rief sie erneut im Dorf aus: „Ihr Mütter und Väter! Aus jeder Familie soll ein Mann Beile, Äxte und dergleichen nehmen, in den Wald gehen, Bauholz herbeischaffen und eine Wohnstätte für die Edlen errichten!“ Die Dorfbewohner hörten auf ihr Wort, und jeder baute eine Hütte, sodass sie insgesamt tausend Blätterhütten samt Aufenthaltsplätzen für Tag und Nacht fertigstellten. Sie dienten dem Paccekabuddha, der in ihre jeweilige Blätterhütte eingezogen war, indem sie sagten: „Ich werde Euch ehrerbietig dienen, ich werde Euch ehrerbietig dienen.“ Nach Beendigung der Regenzeit spornte sie die Dorfbewohner an: „Bereitet Gewänder und Tücher für die Paccekabuddhas vor, die in euren jeweiligen Blätterhütten die Regenzeit verbracht haben!“ So ließ sie jedem einzelnen Paccekabuddha ein Gewand im Wert von jeweils tausend [Münzen] darbringen. Nachdem sie die Regenzeit verbracht hatten, sprachen die Paccekabuddhas Worte des Segens und zogen fort. Auch die Dorfbewohner wurden, nachdem sie dieses verdienstvolle Werk vollbracht hatten und aus jenem Leben geschieden waren, in der Tāvatiṃsa-Götterwelt wiedergeboren und wurden als eine Gemeinschaft von Göttern (Gaṇadevatā) bekannt.

තෙ තත්ථ දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා කස්සපසම්මාසම්බුද්ධකාලෙ කුටුම්බිකගෙහෙසු නිබ්බත්තිංසු. පුබ්බෙ ජෙට්ඨකපෙසකාරො ජෙට්ඨකකුටුම්බිකස්ස පුත්තො අහොසි. භරියාපිස්ස එකස්ස ජෙට්ඨකකුටුම්බිකස්ස ධීතා අහොසි. සෙසානං භරියායො සෙසකුටුම්බිකානං ධීතරො අහෙසුං, තා සබ්බාපි වයප්පත්තා පරකුලං ගච්ඡන්තියො තෙසං තෙසංයෙව ගෙහානි අගමංසු. අථෙකදිවසං විහාරෙ ධම්මස්සවනෙ සඞ්ඝුට්ඨෙ ‘‘සත්ථා ධම්මං දෙසෙස්සතී’’ති සුත්වා තෙ සබ්බෙපි කුටුම්බිකා ‘‘ධම්මං සොස්සාමා’’ති භරියාහි සද්ධිං විහාරං අගමංසු. තෙසං විහාරමජ්ඣං පවිට්ඨක්ඛණෙ වස්සං වස්සි. යෙසං කුලූපකා වා ඤාතිසාමණෙරාදයො වා අත්ථි, තෙ තෙසං පරිවෙණාදීනි පවිසිංසු. තෙ පන තථාරූපානං නත්ථිතාය කත්ථචි පවිසිතුං අවිසහන්තා විහාරමජ්ඣෙයෙව අට්ඨංසු. අථ නෙ ජෙට්ඨකකුටුම්බිකො ආහ – ‘‘පස්සථ, භො, අම්හාකං විප්පකාරං, කුලපුත්තෙහි නාම එත්තකෙන ලජ්ජිතුං යුත්ත’’න්ති. ‘‘අය්‍ය, කිං කරොමා’’ති? ‘‘මයං විස්සාසිකට්ඨානස්ස අභාවෙන ඉමං විප්පකාරං පත්තා, සබ්බෙ ධනං සංහරිත්වා පරිවෙණං කරිස්සාමා’’ති. ‘‘සාධු, අය්‍යා’’ති ජෙට්ඨකො සහස්සං අදාසි. සෙසා පඤ්ච පඤ්ච සතානි. ඉත්ථියො අඩ්ඪතෙය්‍යානි අඩ්ඪතෙය්‍යානි සතානි. තෙ තං ධනං ආහරිත්වා සහස්සකූටාගාරපරිවාරං සත්ථු වසනත්ථාය මහාපරිවෙණං නාම [Pg.220] කාරාපෙසුං. නවකම්මස්ස මහන්තතාය ධනෙ අප්පහොන්තෙ පුබ්බෙ දින්නධනතො පුන උපඩ්ඪූපඩ්ඪං අදංසු. නිට්ඨිතෙ පරිවෙණෙ විහාරමහං කරොන්තා බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස සත්තාහං මහාදානං දත්වා වීසතියා භික්ඛුසහස්සානං චීවරානි සජ්ජයිංසු.

Nachdem sie dort himmlische Freuden genossen hatten, wurden sie zur Zeit des vollkommen erwachten Kassapa-Buddhas in den Häusern von Hausvätern wiedergeboren. Zuvor war der oberste Weber der Sohn des ältesten Hausvaters gewesen. Auch seine Ehefrau war die Tochter eines ältesten Hausvaters. Die Ehefrauen der übrigen Weber waren die Töchter der übrigen Hausväter; als sie alle das heiratsfähige Alter erreicht hatten und in eine andere Familie zogen, gingen sie in die Häuser eben jener Gatten. Eines Tages nun, als im Kloster das Ausrufen zum Hören der Lehre erschallte, hörten sie: „Der Meister wird die Lehre verkünden“, und alle diese Hausväter sagten sich: „Wir wollen die Lehre hören“, und gingen zusammen mit ihren Ehefrauen zum Kloster. Im selben Augenblick, als sie die Mitte des Klosters betraten, begann es zu regnen. Diejenigen, die ihnen vertraute Mönche oder verwandte Novizen und dergleichen hatten, betraten deren Wohnhöfe und Unterkünfte. Jene Hausväter jedoch, die keine solchen Beziehungen hatten, wagten es nicht, irgendwo einzutreten, und blieben mitten im Kloster stehen. Da sprach der älteste Hausvater zu ihnen: „Seht, ihr Lieben, unsere missliche Lage! Es geziemt sich für Edelleute, sich über ein solches Vorkommnis zu schämen.“ Sie fragten: „Herr, was sollen wir tun?“ Er antwortete: „Weil wir keinen vertrauten Zufluchtsort haben, sind wir in diese missliche Lage geraten. Lasst uns alle Geld zusammenlegen und einen Wohnhof errichten!“ „Sehr wohl, Herr!“, sagten sie. Der Älteste gab tausend Münzen, die Übrigen jeweils fünfhundert. Die Frauen gaben jeweils zweihundertfünfzig Münzen. Sie brachten dieses Geld zusammen und ließen als Wohnstätte für den Meister einen großen Wohnhof namens Mahāpariveṇa errichten, der von tausend Giebelhäusern umgeben war. Da das Geld aufgrund der Größe des Neubaus nicht ausreichte, spendeten sie von der zuvor gegebenen Summe nochmals jeweils die Hälfte dazu. Als der Wohnhof fertiggestellt war, veranstalteten sie ein Einweihungsfest für das Kloster, gaben der Sangha der Mönche mit dem Buddha an der Spitze sieben Tage lang eine große Gabe und bereiteten Mönchsroben für zwanzigtausend Mönche vor.

ජෙට්ඨකකුටුම්බිකස්ස පන භරියා අත්තනො පඤ්ඤාය ඨිතා අහං තෙහි සමකං අකත්වා අතිරෙකතරං කත්වා ‘‘සත්ථාරං පූජෙස්සාමී’’ති අනොජපුප්ඵවණ්ණෙන සහස්සමූලෙන සාටකෙන සද්ධිං අනොජපුප්ඵචඞ්කොටකං ගහෙත්වා සත්ථාරං අනොජපුප්ඵෙහි පූජෙත්වා තං සාටකං සත්ථු පාදමූලෙ ඨපෙත්වා, ‘‘භන්තෙ, නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ අනොජපුප්ඵවණ්ණංයෙව මෙ සරීරං හොතු, අනොජාත්වෙව ච නාමං හොතූ’’ති පත්ථනං අකාසි. සත්ථා ‘‘එවං හොතූ’’ති අනුමොදනං අකාසි. තෙ සබ්බෙපි යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිංසු. තෙ ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ දෙවලොකා චවිත්වා ජෙට්ඨකො කුක්කුටවතීනගරෙ රාජකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො මහාකප්පිනරාජා නාම අහොසි. සෙසා අමච්චකුලෙසු නිබ්බත්තිංසු. ජෙට්ඨකස්ස භරියා මද්දරට්ඨෙ සාකලනගරෙ රාජකුලෙ නිබ්බත්ති අනොජපුප්ඵවණ්ණමෙවස්සා සරීරං අහොසි, තෙන අනොජාත්වෙවස්සා නාමං අකංසු, සා වයප්පත්තා මහාකප්පිනරඤ්ඤො ගෙහං ගන්ත්වා අනොජාදෙවීති පාකටා අහොසි.

Die Ehefrau des ältesten Hausvaters jedoch, geleitet von ihrer eigenen Weisheit, dachte sich: „Ich will mein Opfer nicht dem der anderen gleichmachen, sondern es weit übertreffen und so den Meister verehren.“ Sie nahm ein Körbchen voll Anojā-Blüten zusammen mit einem Gewand im Wert von tausend Münzen, das die Farbe von Anojā-Blüten hatte, verehrte den Meister mit den Anojā-Blüten, legte das Gewand zu den Füßen des Meisters nieder und sprach folgenden Wunsch aus: „Ehrwürdiger Herr, in jeder künftigen Existenz, in der ich wiedergeboren werde, möge mein Körper die Farbe der Anojā-Blüte haben und mein Name ebenfalls bloß ‚Anojā‘ lauten!“ Der Meister sprach: „Möge es so sein!“, und sprach die Worte des Segens. Sie alle lebten bis zum Ende ihrer Lebensspanne, verschieden aus jenem Dasein und wurden in der Götterwelt wiedergeboren. Zur Zeit des Erscheinens des jetzigen Buddhas verschieden sie aus der Götterwelt; der Älteste von ihnen wurde in der Stadt Kukkuṭavatī in einer königlichen Familie geboren, erlangte das Alter der Verständigkeit und wurde der König namens Mahākappina. Die Übrigen wurden in den Familien der Minister wiedergeboren. Die Ehefrau des ältesten Hausvaters wurde im Madda-Reich in der Stadt Sākala in einer königlichen Familie geboren; ihr Körper hatte die Farbe von Anojā-Blüten, weshalb man ihr den Namen „Anojā“ gab. Als sie das heiratsfähige Alter erreicht hatte, zog sie in den Palast von König Mahākappina ein und wurde als Königin Anojā bekannt.

සෙසිත්ථියොපි අමච්චකුලෙසු නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තා තෙසංයෙව අමච්චපුත්තානං ගෙහානි අගමංසු. තෙ සබ්බෙපි රඤ්ඤො සම්පත්තිසදිසං සම්පත්තිං අනුභවිංසු. යදා හි රාජා අලඞ්කාරපටිමණ්ඩිතො හත්ථිං අභිරුහිත්වා විචරති, තදාපි තෙ තථෙව විචරන්ති. තස්මිං අස්සෙන වා රථෙන වා විචරන්තෙ තෙපි තථෙව විචරන්ති. එවං තෙ එකතො හුත්වා කතානං පුඤ්ඤානං බලෙන එකතොව සම්පත්තිං අනුභවිංසු. රඤ්ඤො පන වාලො, වාලවාහනො, පුප්ඵො, පුප්ඵවාහනො, සුපත්තොති පඤ්චෙව අස්සා හොන්ති. තෙසු රාජා සුපත්තං අස්සං සයං ආරොහති, ඉතරෙ චත්තාරො අස්සෙ අස්සාරොහානං සාසනාහරණත්ථාය අදාසි. රාජා තෙ පාතොව භොජෙත්වා ‘‘ගච්ඡථ, භණෙ, ද්වෙ වා තීණි වා යොජනානි ආහිණ්ඩිත්වා බුද්ධස්ස වා ධම්මස්ස වා සඞ්ඝස්ස වා උප්පන්නභාවං සුත්වා මය්හං සුඛසාසනං [Pg.221] ආරොචෙථා’’ති පෙසෙසි. තෙ චතූහි ද්වාරෙහි නික්ඛමිත්වා ද්වෙ තීණි යොජනානි ආහිණ්ඩිත්වා කිඤ්චි සාසනං අලභිත්වාව පච්චාගමිංසු.

Auch die übrigen Frauen wurden in Ministerfamilien geboren; als sie herangereift waren, zogen sie in die Häuser eben jener Ministersöhne ein. Sie alle genossen einen Reichtum, der dem Reichtum des Königs glich. Denn wenn der König, festlich geschmückt, auf einem Elefanten ritt und umherzog, taten auch jene genau dasselbe. Wenn er auf einem Pferd oder auf einem Wagen fuhr, taten sie ebenfalls genau dasselbe. So genossen sie, vereint durch die Kraft der von ihnen gemeinsam vollbrachten Verdienste, auch gemeinsam jenen Reichtum. Der König besaß jedoch nur fünf Pferde, namens Vāla, Vālavāhano, Puppha, Pupphavāhano und Supatta. Von diesen bestieg der König das Pferd Supatta selbst; die anderen vier Pferde gab er den Reitern, um Nachrichten zu überbringen. Der König ließ sie schon am frühen Morgen speisen und sandte sie aus mit den Worten: „Geht, ihr Männer, durchstreift das Land zwei oder drei Yojanas weit; wenn ihr hört, dass ein Buddha, das Dhamma oder der Sangha erschienen ist, so bringt mir diese frohe Botschaft!“ Sie ritten durch die vier Tore hinaus, durchstreiften ein Gebiet von zwei bis drei Yojanas, kehrten jedoch zurück, ohne irgendeine Nachricht erhalten zu haben.

අථෙකදිවසං රාජා සුපත්තං ආරුහිත්වා අමච්චසහස්සපරිවුතො උය්‍යානං ගච්ඡන්තො කිලන්තරූපෙ පඤ්චසතමත්තෙ වාණිජකෙ නගරං පවිසන්තෙ දිස්වා ‘‘ඉමෙ අද්ධානකිලන්තා, අද්ධො ඉමෙසං සන්තිකා එකං භද්දකං සාසනං සොස්සාමී’’ති තෙ පක්කොසාපෙත්වා ‘‘කුතො ආගතත්ථා’’ති පුච්ඡි. ‘‘අත්ථි, දෙව, ඉතො වීසතියොජනසතමත්ථකෙ සාවත්ථි නාම නගරං, තතො ආගතම්හා’’ති. ‘‘අත්ථි පන වො දෙසෙ කිඤ්චි සාසනං උප්පන්න’’න්ති. ‘‘දෙව, අඤ්ඤං කිඤ්චි නත්ථි, සම්මාසම්බුද්ධො උප්පන්නො’’ති. රාජා තාවදෙව බලවපීතියා ඵුට්ඨසරීරො කිඤ්චි සල්ලක්ඛෙතුං අසක්කොන්තො මුහුත්තං වීතිනාමෙත්වා පන, ‘‘තාතා, කිං වදෙථා’’ති පුච්ඡි. ‘‘බුද්ධො, දෙව, උප්පන්නො’’ති. රාජා දුතියම්පි තතියම්පි තථෙව වීතිනාමෙත්වා චතුත්ථවාරෙ ‘‘කිං වදෙථ, තාතා’’ති පුච්ඡිත්වා ‘‘බුද්ධො උප්පන්නො’’ති වුත්තෙ, ‘‘තාතා, සුඛසාසනසවනාය සතසහස්සං වො දම්මී’’ති වත්වා ‘‘අපරම්පි කිඤ්චි සාසනං අත්ථි, තාතා’’ති පුච්ඡි. ‘‘අත්ථි, දෙව, ධම්මො උප්පන්නො’’ති. රාජා තම්පි සුත්වා පුරිමනයෙනෙව තයො වාරෙ වීතිනාමෙත්වා චතුත්ථවාරෙ ‘‘ධම්මො උප්පන්නො’’ති වුත්තෙ – ‘‘ඉධාපි වො සතසහස්සං දම්මී’’ති වත්වා ‘‘අපරම්පි කිඤ්චි සාසනං අත්ථි, තාතා’’ති පුච්ඡි. ‘‘අත්ථි, දෙව, සඞ්ඝො උප්පන්නො’’ති. රාජා තම්පි සුත්වා තථෙව තයො වාරෙ වීතිනාමෙත්වා චතුත්ථවාරෙ ‘‘සඞ්ඝො උප්පන්නො’’ති වුත්තෙ – ‘‘ඉධාපි වො සතසහස්සං දම්මී’’ති වත්වා අමච්චසහස්සං ඔලොකෙත්වා, ‘‘තාතා, කිං කරිස්සාමා’’ති පුච්ඡි. ‘‘දෙව, තුම්හෙ කිං කරිස්සථා’’ති? ‘‘අහං, තාතා, ‘බුද්ධො උප්පන්නො ධම්මො උප්පන්නො සඞ්ඝො උප්පන්නො’ති සුත්වා න පුන නිවත්තිස්සාමි, භගවන්තං උද්දිස්ස ගන්ත්වා තස්ස සන්තිකෙ පබ්බජිස්සාමී’’ති. ‘‘මයම්පි, දෙව, තුම්හෙහි සද්ධිං පබ්බජිස්සාමා’’ති. රාජා සුවණ්ණපට්ටෙ අක්ඛරානි ලිඛාපෙත්වා වාණිජකානං දත්වා ‘‘ඉමං අනොජාය නාම දෙවියා දෙථ, සා තුම්හාකං තීණි සතසහස්සානි දස්සති, එවඤ්ච පන නං වදෙය්‍යාථ ‘රඤ්ඤා කිර තෙ ඉස්සරියං විස්සට්ඨං, යථාසුඛං සම්පත්තිං පරිභුඤ්ජාහී’ති, සචෙ පන ‘වො රාජා කහ’න්ති පුච්ඡති, ‘සත්ථාරං උද්දිස්ස පබ්බජිස්සාමී’ති වත්වා ගතොති ආරොචෙය්‍යාථා’’ති ආහ. අමච්චාපි අත්තනො අත්තනො භරියානං තථෙව [Pg.222] සාසනං පහිණිංසු. රාජා වාණිජකෙ උය්‍යොජෙත්වා අස්සං අභිරුය්හ අමච්චසහස්සපරිවුතො තංඛණඤ්ඤෙව නික්ඛමි.

Als der König eines Tages auf das Pferd Supatta stieg, umgeben von tausend Ministern, und zum Park ging, sah er etwa fünfhundert erschöpfte Kaufleute, die in die Stadt einzogen. Er dachte: „Diese Menschen sind von der Reise ermüdet. Sicherlich werde ich von ihnen eine gute Nachricht hören.“ Er ließ sie rufen und fragte: „Woher kommt ihr?“ Sie antworteten: „Es gibt, o Herr, in einer Entfernung von einhundertundzwanzig Yojanas von hier eine Stadt namens Sāvatthī. Von dort kommen wir.“ Er fragte: „Gibt es denn in eurem Land irgendeine Nachricht, die dort aufgekommen ist?“ Sie antworteten: „O Herr, sonst gibt es keine andere; der vollkommen Erleuchtete ist erschienen.“ Da war der Körper des Königs sogleich von starker Verzückung durchdrungen. Unfähig, irgendetwas zu erfassen, ließ er eine Weile vergehen und fragte dann erneut: „Ihr Lieben, was sagt ihr?“ Sie sagten: „Der Buddha, o Herr, ist erschienen.“ Nachdem der König auch ein zweites und drittes Mal ebenso eine Weile verstreichen ließ, fragte er beim vierten Mal: „Was sagt ihr, ihr Lieben?“ Als sie antworteten: „Der Buddha ist erschienen“, sagte er: „Ihr Lieben, für das Hören dieser glückbringenden Nachricht gebe ich euch einhunderttausend Münzen“, und fragte: „Gibt es noch eine andere Nachricht, ihr Lieben?“ Sie antworteten: „Ja, o Herr, die Lehre ist erschienen.“ Als der König auch dies gehört hatte, ließ er in genau gleicher Weise drei Male verstreichen, und als beim vierten Mal gesagt wurde: „Die Lehre ist erschienen“, sagte er: „Auch hierfür gebe ich euch einhunderttausend“, und fragte: „Gibt es noch eine andere Nachricht, ihr Lieben?“ Sie antworteten: „Ja, o Herr, die Gemeinschaft ist erschienen.“ Als der König auch dies gehört hatte, ließ er ebenso drei Male verstreichen, und als beim vierten Mal gesagt wurde: „Die Gemeinschaft ist erschienen“, sagte er: „Auch hierfür gebe ich euch einhunderttausend.“ Dann blickte er seine tausend Minister an und fragte: „Ihr Lieben, was wollen wir tun?“ Sie fragten zurück: „O Herr, was werdet Ihr tun?“ Da sagte er: „Ihr Lieben, da ich gehört habe: ‚Der Buddha ist erschienen, die Lehre ist erschienen, die Gemeinschaft ist erschienen‘, werde ich nicht wieder umkehren. Ich werde mich auf den Weg machen, um des Erhabenen willen, und in seiner Gegenwart die Hauslosigkeit antreten.“ Sie sagten: „O Herr, auch wir wollen zusammen mit Euch die Hauslosigkeit antreten.“ Der König ließ Schriftzeichen auf eine Goldplatte schreiben, gab sie den Kaufleuten und sagte: „Gebt diese der Königin namens Anojā; sie wird euch dreihunderttausend Münzen geben. Und sagt ihr ferner: ‚Der König hat dir die Herrschaft überlassen; genieße den Wohlstand nach deinem Belieben.‘ Wenn sie aber fragt: ‚Wo ist euer König?‘, so berichtet ihr: ‚Er ist gegangen, nachdem er sagte, er werde um des Meisters willen die Hauslosigkeit antreten.‘“ Auch die Minister sandten ihren jeweiligen Ehefrauen genau dieselbe Nachricht. Der König verabschiedete die Kaufleute, bestieg sein Pferd und zog, umgeben von seinen tausend Ministern, augenblicklich fort.

සත්ථාපි තංදිවසං පච්චූසකාලෙ ලොකං වොලොකෙන්තො මහාකප්පිනරාජානං සපරිවාරං දිස්වා ‘‘අයං මහාකප්පිනො වාණිජකානං සන්තිකා තිණ්ණං රතනානං උප්පන්නභාවං සුත්වා තෙසං වචනං තීහි සතසහස්සෙහි පූජෙත්වා රජ්ජං පහාය අමච්චසහස්සපරිවුතො මං උද්දිස්ස පබ්බජිතුකාමො ස්වෙ නික්ඛමිස්සති, සො සපරිවාරො සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණිස්සති, පච්චුග්ගමනං කරිස්සාමී’’ති පුනදිවසෙ චක්කවත්තී විය ඛුද්දකගාමභොජකං රාජානං පච්චුග්ගච්ඡන්තො සයමෙව පත්තචීවරමාදාය වීසයොජනසතං මග්ගං පච්චුග්ගන්ත්වා චන්දභාගාය නදියා තීරෙ නිග්‍රොධරුක්ඛමූලෙ ඡබ්බණ්ණබුද්ධරස්මියො විස්සජ්ජෙත්වා නිසීදි. රාජාපි ආගච්ඡන්තො එකං නදිං පත්වා ‘‘කා නාමාය’’න්ති පුච්ඡි. ‘‘අපරච්ඡා නාම, දෙවා’’ති. ‘‘කිමස්සා පරිමාණං, තාතා’’ති? ‘‘ගම්භීරතො ගාවුතං, පුථුලතො ද්වෙ ගාවුතානි, දෙවා’’ති. ‘‘අත්ථි පනෙත්ථ නාවා වා උළුම්පො වා’’ති? ‘‘නත්ථි, දෙවා’’ති. ‘‘නාවාදීනි ඔලොකෙන්තෙ අම්හෙ ජාති ජරං උපනෙති, ජරා මරණං. අහං නිබ්බෙමතිකො හුත්වා තීණි රතනානි උද්දිස්ස නික්ඛන්තො, තෙසං මෙ ආනුභාවෙන ‘ඉදං උදකං උදකං විය මා හොතූ’ති රතනත්තයස්ස ගුණං ආවජ්ජෙත්වා ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො’’’ති බුද්ධගුණං අනුස්සරන්තො සපරිවාරො අස්සසහස්සෙන උදකපිට්ඨෙ පක්ඛන්දි. සින්ධවා පිට්ඨිපාසාණෙ විය පක්ඛන්දිංසු. ඛුරානං අග්ගට්ඨානෙව තෙමිංසු.

Auch der Meister betrachtete an jenem Tag in der Morgendämmerung die Welt und sah den König Mahākappina samt seinem Gefolge. Er dachte: „Dieser Mahākappina hat von den Kaufleuten erfahren, dass die drei Juwelen erschienen sind. Er hat ihre Worte mit dreihunderttausend Münzen geehrt, sein Königreich aufgegeben und wird morgen, umgeben von tausend Ministern, in der Absicht, um meinetwillen die Hauslosigkeit anzutreten, aufbrechen. Er wird samt seinem Gefolge zusammen mit den vier analytischen Wissensarten die Arahatschaft erlangen. Ich werde ihm entgegengehen.“ Am folgenden Tag ging er ihm entgegen – so wie ein Weltherrscher einem kleinen Dorfvorsteher-König entgegengehen würde. Er nahm selbst Almosenschale und Gewand, legte den einhundertundzwanzig Yojanas langen Weg zurück, und setzte sich am Ufer des Flusses Candabhāgā am Fuße eines Banyanbaumes nieder, während er die sechsfarbigen Buddha-Strahlen aussandte. Auch der König kam des Weges, erreichte einen Fluss und fragte: „Wie heißt dieser?“ Sie antworteten: „Er heißt Aparacchā, o Herr.“ Er fragte: „Welches Ausmaß hat er, ihr Lieben?“ Sie antworteten: „In der Tiefe ein Gāvuta, in der Breite zwei Gāvutas, o Herr.“ Er fragte: „Gibt es hier denn ein Boot oder ein Floß?“ Sie antworteten: „Nein, o Herr.“ Da dachte er: „Während wir nach Booten und Ähnlichem Ausschau halten, führt uns die Geburt zum Alter und das Alter zum Tod. Ich bin ohne jeden Zweifel aufgebrochen, um der drei Juwelen willen. Durch ihre Macht soll dieses Wasser für mich nicht wie Wasser sein!“ Nachdem er die Tugenden der Dreifachen Juwelen erwogen hatte und sich der Tugenden des Buddha mit den Worten „So ist er, der Erhabene, würdig, vollkommen erwacht...“ erinnerte, sprang er samt seinem Gefolge mit den tausend Pferden auf die Wasseroberfläche. Die edlen Rosse galoppierten darüber wie auf einer Steinplatte. Nur die äußersten Spitzen ihrer Hufe wurden nass.

සො තං උත්තරිත්වා පුරතො ගච්ඡන්තො අපරම්පි නදිං දිස්වා ‘‘අයං කා නාමා’’ති පුච්ඡි. ‘‘නීලවාහා නාම, දෙවා’’ති. ‘‘කිමස්සා පරිමාණ’’න්ති? ‘‘ගම්භීරතොපි පුථුලතොපි අඩ්ඪයොජනං, දෙවා’’ති. සෙසං පුරිමසදිසමෙව. තං පන නදිං දිස්වා ‘‘ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො’’ති ධම්මානුස්සතිං අනුස්සරන්තො පක්ඛන්දි. තම්පි අතික්කමිත්වා ගච්ඡන්තො අපරම්පි නදිං දිස්වා ‘‘අයං කා නාමා’’ති පුච්ඡි. ‘‘චන්දභාගා නාම, දෙවා’’ති. ‘‘කිමස්සා පරිමාණ’’න්ති? ‘‘ගම්භීරතොපි පුථුලතොපි යොජනං, දෙවා’’ති. සෙසං පුරිමසදිසමෙව. තං පන නදිං දිස්වා ‘‘සුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො’’ති සඞ්ඝානුස්සතිං අනුස්සරන්තො [Pg.223] පක්ඛන්දි. තම්පි නදිං අතික්කමිත්වා ගච්ඡන්තො සත්ථු සරීරතො නික්ඛන්තා ඡබ්බණ්ණබුද්ධරස්මියො නිග්‍රොධරුක්ඛස්ස සාඛාවිටපපලාසානි ඔභාසයමානා දිස්වා චින්තෙසි – ‘‘අයං ඔභාසො නෙව චන්දස්ස, න සූරියස්ස, න දෙවමාරබ්‍රාහ්මණසුපණ්ණනාගානං අඤ්ඤතරස්ස, අද්ධා අහං සත්ථාරං උද්දිස්ස ආගච්ඡන්තො සම්මාසම්බුද්ධෙන දිට්ඨො භවිස්සාමී’’ති. සො තාවදෙව අස්සපිට්ඨිතො ඔතරිත්වා ඔනතසරීරො රස්මියානුසාරෙන සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා මනොසිලාරසෙ නිමුජ්ජන්තො විය බුද්ධරස්මීනං අන්තො පාවිසි. සො සත්ථාරං වන්දිත්වා එකමන්තං නිසීදි සද්ධිං අමච්චසහස්සෙන. සත්ථා තෙසං අනුපුබ්බිං කථං කථෙසි. දෙසනාපරියොසානෙ සපරිවාරො රාජා සොතාපත්තිඵලෙ පතිට්ඨහි.

Nachdem er diesen überquert hatte und weiterzog, sah er einen weiteren Fluss und fragte: „Wie heißt dieser?“ Sie antworteten: „Er heißt Nīlavāhā, o Herr.“ Er fragte: „Welches Ausmaß hat er?“ Sie antworteten: „Sowohl in der Tiefe als auch in der Breite ein halbes Yojana, o Herr.“ Der Rest ist genau wie zuvor. Doch als er diesen Fluss sah, lenkte er seine Achtsamkeit mit den Worten „Wohl verkündet ist die Lehre des Erhabenen...“ auf die Lehre und sprang hinein. Nachdem er auch diesen überquert hatte und weiterzog, sah er einen weiteren Fluss und fragte: „Wie heißt dieser?“ Sie antworteten: „Er heißt Candabhāgā, o Herr.“ Er fragte: „Welches Ausmaß hat er?“ Sie antworteten: „Sowohl in der Tiefe als auch in der Breite ein Yojana, o Herr.“ Der Rest ist genau wie zuvor. Doch als er diesen Fluss sah, lenkte er seine Achtsamkeit mit den Worten „Gut gewandelt ist die Jüngerschar des Erhabenen...“ auf die Gemeinschaft und sprang hinein. Als er auch diesen Fluss überquert hatte und weiterzog, sah er die sechsfarbigen Buddha-Strahlen, die aus dem Körper des Meisters drangen und die Äste, Zweige und Blätter des Banyanbaumes erleuchteten, und dachte: „Dieser Glanz stammt weder vom Mond noch von der Sonne, noch von irgendeinem Deva, Māra, Brahmā, Supaṇṇa oder Nāga. Gewiss, da ich auf dem Weg bin, um des Meisters willen, werde ich dem vollkommen Erleuchteten begegnen!“ Er stieg sogleich vom Pferderücken herab, neigte ehrfurchtsvoll seinen Körper, ging im Schein der Strahlen auf den Meister zu und trat, als würde er in flüssiges Zinnoberrot eintauchen, in das Innere der Buddha-Strahlen ein. Er verneigte sich vor dem Meister und setzte sich zusammen mit den tausend Ministern an einer Seite nieder. Der Meister hielt für sie eine stufenweise Lehrrede. Am Ende der Lehrrede etablierte sich der König samt seinem Gefolge in der Frucht des Stromeintritts.

අථ සබ්බෙ උට්ඨහිත්වා පබ්බජ්ජං යාචිංසු. සත්ථා ‘‘ආගමිස්සති නු ඛො ඉමෙසං කුලපුත්තානං ඉද්ධිමයපත්තචීවර’’න්ති උපධාරෙන්තො ‘‘ඉමෙ කුලපුත්තා පච්චෙකබුද්ධසහස්සානං චීවරසහස්සං අදංසු, කස්සපබුද්ධකාලෙ වීසතියා භික්ඛුසහස්සානං වීසතිචීවරසහස්සානිපි අදංසු, අනච්ඡරියං ඉමෙසං කුලපුත්තානං ඉද්ධිමයපත්තචීවරාගමන’’න්ති ඤත්වා දක්ඛිණහත්ථං පසාරෙත්වා ‘‘එථ, භික්ඛවො, චරථ බ්‍රහ්මචරියං සම්මා දුක්ඛස්ස අන්තකිරියායා’’ති ආහ. තෙ තාවදෙව අට්ඨපරික්ඛාරධරා වස්සසට්ඨිකත්ථෙරා විය හුත්වා වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා පච්චොරොහිත්වා සත්ථාරං වන්දිත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු.

Daraufhin standen alle auf und baten um die Ordination. Der Meister überlegte: „Werden wohl die durch übernatürliche Kraft erschaffenen Almosenschalen und Gewänder dieser Söhne aus gutem Hause erscheinen?“, und als er erkannte: „Diese Söhne aus gutem Hause haben einst tausend Paccekabuddhas tausend Gewänder gespendet, und zur Zeit des Buddha Kassapa haben sie zwanzigtausend Mönchen ebenso zwanzigtausend Gewänder gespendet; es ist also kein Wunder, dass diese durch übernatürliche Kraft erschaffenen Almosenschalen und Gewänder für sie erscheinen“, streckte er seine rechte Hand aus und sprach: „Kommt, ihr Mönche! Führt das heilige Leben zur vollkommenen Beendigung des Leidens.“ Sofort wurden sie wie Theras mit sechzig Jahren im Orden, die die acht Utensilien trugen, stiegen in die Luft empor, stiegen wieder herab, erwiesen dem Meister ihre Ehrerbietung und setzten sich an eine Seite nieder.

තෙ පන වාණිජකා රාජගෙහං ගන්ත්වා දෙවියා රඤ්ඤා පහිතසාසනං ආරොචෙත්වා දෙවියා ‘‘ආගච්ඡන්තූ’’ති වුත්තෙ පවිසිත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. අථ නෙ දෙවී පුච්ඡි – ‘‘තාතා, කිංකාරණා ආගතත්ථා’’ති? ‘‘මයං රඤ්ඤා තුම්හාකං සන්තිකං පෙසිතා, තීණි කිර නො සතසහස්සානි දෙථා’’ති. ‘‘බහුං, භණෙ, භණථ, කිං තුම්හෙහි රඤ්ඤො සන්තිකෙ කතං, කිස්මිං වො රාජා පසන්නො එත්තකං ධනං දාපෙතී’’ති? ‘‘දෙවි, න අඤ්ඤං කිඤ්චි කතං, එකං පන සාසනං ආරොචයිම්හා’’ති. ‘‘සක්කා පන, තාතා, මය්හම්පි තං ආරොචෙතු’’න්ති. ‘‘සක්කා, දෙවී’’ති සුවණ්ණභිඞ්ගාරෙන මුඛං වික්ඛාලෙත්වා ‘‘දෙවි, බුද්ධො ලොකෙ උප්පන්නො’’ති. සාපි තං සුත්වා පීතියා ඵුට්ඨසරීරා තික්ඛත්තුං කිඤ්චි අසල්ලක්ඛෙත්වා චතුත්ථවාරෙ ‘‘බුද්ධො උප්පන්නො’’ති සුත්වා ‘‘කිං, තාතා, ඉමස්මිං පදෙ රඤ්ඤා දින්න’’න්ති? ‘‘සතසහස්සං, දෙවී’’ති. ‘‘තාතා, අනනුච්ඡවිකං රඤ්ඤා කතං එවරූපං සාසනං [Pg.224] සුත්වා තුම්හාකං සතසහස්සදදමානෙන, අහං වො මම දුග්ගතපණ්ණාකාරෙ තීණි සතසහස්සානි දම්මි. අපරං කිඤ්චි තුම්හෙහි ආරොචිත’’න්ති? තෙ ඉදඤ්ච ඉදඤ්චාති ඉතරානිපි ද්වෙ සාසනානි ආරොචෙසුං. දෙවී පුරිමනයෙනෙව තයො තයො වාරෙ අසල්ලක්ඛෙත්වා චතුත්ථචතුත්ථවාරෙ තීණි තීණි සතසහස්සානි අදාසි. එවං තෙ සබ්බානි ද්වාදසසතසහස්සානි ලභිංසු.

Die Kaufleute gingen nun zum Königspalast, teilten der Königin die vom König gesandte Botschaft mit, und als die Königin sagte: „Sie sollen hereinkommen“, traten sie ein und stellten sich an eine Seite. Da fragte die Königin sie: „Liebe Freunde, aus welchem Grund seid ihr gekommen?“ — „Wir wurden vom König zu Euch gesandt; er lässt ausrichten, dass Ihr uns dreihunderttausend Münzen geben sollt.“ — „Ihr sprecht viel, meine Herren! Was habt ihr beim König getan? Worüber hat sich der König so gefreut, dass er euch so viel Reichtum geben lässt?“ — „O Königin, wir haben nichts anderes getan, sondern ihm nur eine einzige Botschaft überbracht.“ — „Ist es möglich, meine Freunde, auch mir diese Botschaft mitzuteilen?“ — „Es ist möglich, o Königin“, antworteten sie, wuschen sich mit einem goldenen Krug den Mund aus und sagten: „O Königin, ein Buddha ist in der Welt erschienen!“ Als sie dies hörte, wurde ihr Körper von so tiefer Freude durchdrungen, dass sie dreimal die Worte vor Entzücken nicht recht erfassen konnte; erst beim vierten Mal erfasste sie „Ein Buddha ist erschienen“ und fragte: „Liebe Freunde, was hat der König für diese Botschaft gegeben?“ — „Einhunderttausend, o Königin“, antworteten sie. „Liebe Freunde, es war unangemessen vom König, euch nach dem Hören einer solchen Botschaft nur einhunderttausend zu geben. Ich gebe euch als meine bescheidene Gabe dreihunderttausend. Habt ihr ihm noch eine andere Botschaft überbracht?“ Da teilten sie ihr auch die zweite und die dritte Botschaft mit. Die Königin verfehlte auf genau dieselbe Weise jeweils dreimal das Verständnis vor Freude, und beim jeweils vierten Mal gab sie ihnen jeweils dreihunderttausend. So erhielten sie insgesamt eine Million zweihunderttausend Münzen.

අථ නෙ දෙවී පුච්ඡි – ‘‘රාජා කහං, තාතා’’ති? ‘‘දෙවි, රාජා ‘සත්ථාරං උද්දිස්ස පබ්බජිස්සාමී’ති වත්වා ගතො’’ති. ‘‘මය්හං තෙන කිං සාසනං දින්න’’න්ති? ‘‘සබ්බං කිර ඉස්සරියං තුම්හාකං විස්සට්ඨං, ‘තුම්හෙ කිර යථාසුඛං සම්පත්තිං අනුභවථා’’’ති. ‘‘අමච්චා පන කුහිං, තාතා’’ති? ‘‘තෙපි රඤ්ඤා සද්ධිං ‘පබ්බජිස්සාමා’ති ගතා, දෙවී’’ති. සා තෙසං භරියායො පක්කොසාපෙත්වා, ‘‘අම්මා, තුම්හාකං සාමිකා රඤ්ඤා සද්ධිං ‘පබ්බජිස්සාමා’ති ගතා, තුම්හෙ කිං කරිස්සථා’’ති? ‘‘කිං පන තෙහි අම්හාකං සාසනං පහිතං, දෙවී’’ති? ‘‘තෙහි කිර අත්තනො සම්පත්ති තුම්හාකං විස්සට්ඨා ‘තුම්හෙ කිර සම්පත්තිං යථාසුඛං පරිභුඤ්ජථා’’’ති. ‘‘තුම්හෙ පන, දෙවි, කිං කරිස්සථා’’ති? ‘‘අම්හාකං සො තාව රාජා මග්ගෙ ඨිතො තීහි සතසහස්සෙහි තීණි රතනානි පූජෙත්වා ඛෙළපිණ්ඩං විය සම්පත්තිං පහාය ‘පබ්බජිස්සාමී’ති නික්ඛන්තො, මයාපි තිණ්ණං රතනානං සාසනං සුත්වා තානි නවහි සතසහස්සෙහි පූජිතානි, න ඛො පනෙසා සම්පත්ති නාම රඤ්ඤොයෙව දුක්ඛා, මය්හම්පි දුක්ඛා එව. කො රඤ්ඤා ඡඩ්ඩිතඛෙළපිණ්ඩං ජණ්ණුකෙහි භූමියං පතිට්ඨහිත්වා මුඛෙන ගණ්හිස්සති, න මය්හං සම්පත්තියා අත්ථො, සත්ථාරං උද්දිස්ස පබ්බජිස්සාමී’’ති. ‘‘දෙවි, මයම්පි තුම්හෙහි සද්ධිං පබ්බජිස්සාමා’’ති. ‘‘සචෙ සක්කොථ, සාධූ’’ති. ‘‘සක්කොම, දෙවී’’ති. තෙන හි ‘‘එථා’’ති රථසහස්සං යොජාපෙත්වා රථං ආරුය්හ තාහි සද්ධිං නික්ඛමිත්වා අන්තරාමග්ගෙ පඨමං නදිං දිස්වා යථා රඤ්ඤා පඨමං පුච්ඡිතා, තථෙව පුච්ඡිත්වා සබ්බං පවත්තිං සුත්වා ‘‘රඤ්ඤා ගතමග්ගං ඔලොකෙථා’’ති වත්වා ‘‘සින්ධවානං පදවලඤ්ජං න පස්සාමා’’ති වුත්තෙ රාජා ‘‘තීණි රතනානි උද්දිස්ස නික්ඛන්තොස්මී’’ති සච්චකිරියං කරිත්වා තිණ්ණං රතනානං ගුණෙ අනුස්සරිත්වා ගතො භවිස්සති, අහම්පි තීණි රතනානි උද්දිස්ස නික්ඛන්තා, තෙසං මෙ ආනුභාවෙන ‘‘ඉදං උදකං උදකං විය මා හොතූ’’ති තිණ්ණං රතනානං ගුණෙ අනුස්සරන්තී රථසහස්සං [Pg.225] පෙසෙසි. උදකං පිට්ඨිපාසාණසදිසං අහොසි, චක්කානං අග්ගට්ඨානෙව තෙමිංසු. එතෙනෙව උපායෙන ඉතරා ද්වෙපි නදියො උත්තරිංසු.

Daraufhin fragte die Königin sie: „Wo ist der König, liebe Freunde?“ — „O Königin, der König ist gegangen, nachdem er sagte: ‚Ich werde mich dem Meister weihen und das hauslose Leben erwählen‘.“ — „Welche Botschaft hat er mir hinterlassen?“ — „Er hat angeblich alle Herrschaft an Euch abgetreten und lässt sagen: ‚Genießt den Reichtum ganz nach eurem Belieben!‘“ — „Wo aber sind die Minister, liebe Freunde?“ — „Auch sie sind mit dem König gegangen, da sie sagten: ‚Wir werden das hauslose Leben erwählen‘, o Königin.“ Sie ließ deren Ehefrauen rufen und sprach: „Liebe Frauen, eure Ehemänner sind mit dem König gegangen, um das hauslose Leben zu erwählen. Was werdet ihr tun?“ — „Welche Botschaft haben sie uns denn hinterlassen, o Königin?“ — „Sie haben angeblich ihren eigenen Besitz an euch abgetreten und lassen sagen: ‚Nutzt und genießt den Wohlstand ganz nach eurem Belieben!‘“ — „Und Ihr, o Königin, was werdet Ihr tun?“ — „Unser König hat zuerst auf dem Weg stehend mit dreihunderttausend die Drei Juwelen verehrt, hat dann seinen Wohlstand wie einen Speichelklumpen weggeworfen und ist mit den Worten ausgezogen: ‚Ich werde das hauslose Leben erwählen!‘ Auch ich habe die Nachricht von den Drei Juwelen gehört und sie mit neunhunderttausend verehrt. Dieser sogenannte Wohlstand ist wahrlich nicht nur für den König ein Leidbringer, sondern auch für mich ein reines Leiden. Wer würde schon auf den Knien am Boden liegend einen vom König ausgespuckten Speichelklumpen mit dem Mund aufheben? Ich habe kein Verlangen nach Wohlstand, ich werde mich dem Meister weihen und das hauslose Leben erwählen.“ — „O Königin, auch wir wollen gemeinsam mit Euch das hauslose Leben erwählen!“ — „Wenn ihr dazu in der Lage seid, ist es gut“, sagte sie. „Wir sind dazu in der Lage, o Königin“, antworteten sie. „Wenn dem so ist, kommt!“ Sie ließ tausend Wagen anspannen, bestieg einen Wagen, zog mit ihnen aus und erblickte auf dem Weg den ersten Fluss. Genau wie zuvor der König gefragt hatte, so fragte auch sie und hörte die ganze Begebenheit. Dann sagte sie: „Sucht nach dem Weg, den der König gegangen ist!“ Als man ihr antwortete: „Wir sehen keine Hufspuren der edlen Sindhu-Pferde“, vollzog sie einen Wahrheitsakt und dachte: „Der König muss gegangen sein, indem er sprach: ‚Ich bin den Drei Juwelen geweiht ausgezogen‘, und sich an die Tugenden der Drei Juwelen erinnerte. Auch ich bin den Drei Juwelen geweiht ausgezogen. Möge durch deren Macht dieses Wasser für mich nicht wie Wasser sein!“ Während sie sich an die Tugenden der Drei Juwelen erinnerte, trieb sie die tausend Wagen voran. Das Wasser wurde wie eine flache Felsoberfläche, und nur die äußersten Ränder der Räder wurden nass. Auf ebendiese Weise überquerten sie auch die beiden anderen Flüsse.

සත්ථා තාසං ආගතභාවං ඤත්වා යථා තා අත්තනො සන්තිකෙ නිසින්නෙ සාමිකෙ භික්ඛූ න පස්සන්ති, තථා අධිට්ඨාසි. දෙවීපි ආගච්ඡන්තී සත්ථු සරීරතො නික්ඛන්තා රස්මියො දිස්වා තථෙව චින්තෙත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා, වන්දිත්වා එකමන්තං ඨිතා පුච්ඡි – ‘‘භන්තෙ, මහාකප්පිනො රාජා තුම්හෙ උද්දිස්ස නික්ඛමිත්වා ගතො, කහං නු ඛො සො, අම්හාකං තං දස්සෙථා’’ති. ‘‘නිසීදථ තාව, ඉධෙව නං පස්සිස්සථා’’ති. තා සබ්බාපි හට්ඨතුට්ඨා ‘‘ඉධෙව කිර නිසින්නා සාමිකෙ නො පස්සිස්සාමා’’ති නිසීදිංසු. සත්ථා අනුපුබ්බිං කථං කථෙසි. අනොජාදෙවී දෙසනාපරියොසානෙ තාහි සද්ධිං සොතාපත්තිඵලං පාපුණි. මහාකප්පිනො ථෙරො තාසං දෙසියමානං ධම්මදෙසනං සුත්වා සපරිවාරො සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණි. තස්මිං ඛණෙ සත්ථා තාසං තෙ භික්ඛූ දස්සෙසි. තාසඤ්හි ආගතක්ඛණෙයෙව අත්තනො සාමිකෙ කාසාවධරෙ මුණ්ඩසීසෙ දිස්වා චිත්තං එකග්ගං න භවෙය්‍ය, මග්ගඵලං නිබ්බත්තෙතුං සක්කා න භවෙය්‍ය. තස්මා අචලසද්ධාය පතිට්ඨිතකාලතො පට්ඨාය තාසං තෙ භික්ඛූ අරහත්තප්පත්තෙ දස්සෙසි. තාපි තෙ දිස්වා පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දිත්වා, ‘‘භන්තෙ, තුම්හාකං පබ්බජිතකිච්චං මත්ථකප්පත්ත’’න්ති වත්වා සත්ථාරං වන්දිත්වා එකමන්තං ඨත්වා පබ්බජ්ජං යාචිංසු.

Als der Meister von ihrer Ankunft erfuhr, traf er eine solche Willensentscheidung, dass sie ihre Ehemänner, die Mönche, die sich in ihrer Nähe niedergelassen hatten, nicht sehen konnten. Als auch die Königin herankam, sah sie die Strahlen, die dem Körper des Meisters entströmten, dachte ebenso wie zuvor, näherte sich dem Meister, verneigte sich vor ihm, stellte sich an eine Seite und fragte: „Herr, König Mahākappina ist ihretwegen ausgezogen und fortgegangen. Wo ist er wohl? Zeigt ihn uns!“ – „Setzt euch zuerst nieder, genau hier werdet ihr ihn sehen.“ Sie alle setzten sich hocherfreut nieder in dem Gedanken: „Hier sitzend werden wir also unsere Ehemänner sehen!“ Der Meister hielt eine stufenweise Lehrrede. Am Ende der Predigt erlangte Königin Anojā gemeinsam mit jenen Frauen die Frucht des Stromeintritts. Der ehrwürdige Mahākappina aber erlangte, während er der Lehrrede lauschte, die jenen Frauen gehalten wurde, zusammen mit seinem Gefolge die Arhatschaft samt den analytischen Wissensarten. In diesem Moment machte der Meister jene Mönche für sie sichtbar. Denn hätten sie gleich im Augenblick ihrer Ankunft ihre Ehemänner mit geschorenem Haupt und im gelb-roten Gewand erblickt, wäre ihr Geist nicht einspitzig gewesen, und sie hätten die Pfade und Früchte nicht verwirklichen können. Deshalb zeigte er ihnen jene Mönche, die bereits die Arhatschaft erlangt hatten, erst ab dem Zeitpunkt, als sie in unerschütterlichem Vertrauen gefestigt waren. Auch jene Frauen sahen sie, verneigten sich mit den fünf Berührungspunkten vor ihnen und sagten: „Ehrwürdige Herren, euer Mönchswerk hat den Gipfel erreicht!“ Dann verneigten sie sich vor dem Meister, stellten sich an eine Seite und baten um die Ordination.

එවං වුත්තෙ සත්ථා උප්පලවණ්ණාය ථෙරියා ආගමනං චින්තෙසි. සා සත්ථු චින්තිතක්ඛණෙයෙව ආකාසෙනාගන්ත්වා තා සබ්බා ඉත්ථියො ගහෙත්වා ආකාසෙන භික්ඛුනුපස්සයං නෙත්වා පබ්බාජෙසි. තා සබ්බා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණිංසු. සත්ථා භික්ඛුසහස්සං ආදාය ආකාසෙන ජෙතවනං අගමාසි. තත්‍ර සුදං ආයස්මා මහාකප්පිනො රත්තිට්ඨානාදීසු ‘‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’න්ති උදානං උදානෙන්තො විචරති. භික්ඛූ භගවතො ආරොචෙසුං – ‘‘භන්තෙ, මහාකප්පිනො ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’න්ති උදානං උදානෙන්තො විචරති, අත්තනො රජ්ජසුඛං ආරබ්භ උදානෙති මඤ්ඤෙ’’ති. සත්ථා තං පක්කොසාපෙත්වා – ‘‘සච්චං කිර ත්වං, කප්පින, කාමසුඛං ආරබ්භ උදානං උදානෙසී’’ති? ‘‘භගවා මෙ, භන්තෙ, තං ආරබ්භ උදානභාවං වා අඤ්ඤං ආරබ්භ උදානභාවං වා ජානාතී’’ති. අථ සත්ථා – ‘‘න, භික්ඛවෙ, මම පුත්තො කාමසුඛං රජ්ජසුඛං ආරබ්භ උදානං උදානෙති, පුත්තස්ස [Pg.226] පන මෙ ධම්මං චරතො ධම්මපීති නාම උප්පජ්ජති, සො අමතමහානිබ්බානං ආරබ්භ එවං උදානං උදානෙසී’’ති අනුසන්ධිං ඝටෙත්වා ධම්මං දෙසෙන්තො ඉමං ගාථමාහ –

Als dies so gesagt worden war, dachte der Meister an das Erscheinen der Nonne Uppalavaṇṇā. Genau in dem Augenblick, als der Meister daran dachte, kam sie durch die Luft herbei, nahm all jene Frauen mit sich, brachte sie durch die Luft zum Nonnenkloster und ordinierte sie. Sie alle erlangten schon bald die Arhatschaft. Der Meister nahm tausend Mönche mit sich und begab sich durch die Luft zum Jetavana-Kloster. Dort pflegte der ehrwürdige Mahākappina an seinen Nachtlagern und anderen Orten umhergehen und den feierlichen Ausruf auszustoßen: „O welches Glück! O welches Glück!“ Die Mönche berichteten dem Erhabenen: „Herr, Mahākappina geht umher und ruft aus: ‚O welches Glück! O welches Glück!‘ Wir glauben, er ruft dies im Gedenken an sein königliches Glück aus.“ Der Meister ließ ihn rufen und fragte ihn: „Ist es wahr, Kappina, dass du diesen feierlichen Ausruf im Gedenken an das Glück der Sinnlichkeit ausstößt?“ – „Herr, der Erhabene weiß, ob es sich um einen feierlichen Ausruf im Gedenken an jenes [Sinnenglück] oder im Gedenken an etwas anderes [das Erreichen der Arhatschaft] handelt.“ Da sprach der Meister: „Mönche, mein Sohn Kappina stößt diesen feierlichen Ausruf weder im Gedenken an das Glück der Sinnlichkeit noch an das Glück des Königtums aus. In meinem Sohn jedoch, der den Dhamma praktiziert, entsteht die sogenannte Dhamma-Freude. Er hat diesen feierlichen Ausruf im Gedenken an das todlose, große Nibbāna ausgestoßen.“ Nachdem er so den Zusammenhang hergestellt hatte, verkündete er die Lehre und sprach folgenden Vers:

‘‘ධම්මපීති සුඛං සෙති, විප්පසන්නෙන චෙතසා;

අරියප්පවෙදිතෙ ධම්මෙ, සදා රමති පණ්ඩිතො’’ති. (ධ. ප. 79);

„Wer die Freude am Dhamma trinkt, lebt glücklich mit geläutertem Geist; an der von den Edlen verkündeten Lehre erfreut sich der Weise allezeit.“

අථෙකදිවසං සත්ථා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘කච්චි, භික්ඛවෙ, කප්පිනො භික්ඛූනං ධම්මං දෙසෙතී’’ති? ‘‘අප්පොස්සුක්කො, භන්තෙ, දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරං අනුයුත්තො විහරති, ඔවාදමත්තම්පි න දෙතී’’ති. සත්ථා ථෙරං පක්කොසාපෙත්වා – ‘‘සච්චං කිර ත්වං, කප්පින, අන්තෙවාසිකානං ඔවාදමත්තම්පි න දෙසී’’ති? ‘‘සච්චං, භගවා’’ති. ‘‘බ්‍රාහ්මණ, මා එවං අකාසි, අජ්ජ පට්ඨාය උපගතානං භික්ඛූනං ධම්මං දෙසෙහී’’ති. ‘‘සාධු, භන්තෙ’’ති ථෙරො භගවතො වචනං සිරසා සම්පටිච්ඡිත්වා එකොවාදෙනෙව සමණසහස්සං අරහත්තෙ පතිට්ඨාපෙසි. තෙන නං සත්ථා පටිපාටියා අත්තනො සාවකෙ ඨානන්තරෙ ඨපෙන්තො ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛුඔවාදකානං යදිදං මහාකප්පිනො’’ති (අ. නි. 1.219, 231) එතදග්ගෙ ඨපෙසි.

Eines Tages sprach der Meister zu den Mönchen: „Mönche, lehrt Kappina den Mönchen den Dhamma?“ – „Herr, er ist wunschlos und verweilt hingegeben an das glückliche Verweilen im gegenwärtigen Leben [die Frucht-Errungenschaft], und er gibt nicht einmal eine bloße Ermahnung.“ Der Meister ließ den Thera rufen und fragte: „Stimmt es, Kappina, dass du deinen Schülern nicht einmal eine bloße Ermahnung erteilst?“ – „Es stimmt, Erhabener.“ – „Edler, handle nicht so! Lehre von heute an den herbeigekommenen Mönchen den Dhamma!“ Mit den Worten „Sehr wohl, Herr“ nahm der Thera die Worte des Erhabenen ehrfurchtsvoll mit dem Haupte an und etablierte mit einer einzigen Unterweisung tausend Asketen in der Arhatschaft. Deshalb setzte ihn der Meister, als er der Reihe nach seine Jünger in besonderen Ämtern einsetzte, in diese höchste Stellung ein und sprach: „Mönche, unter meinen Jünger-Mönchen, die den Mönchen Unterweisungen erteilen, ist Mahākappina der Vorzüglichste.“

66. එවං ථෙරො පත්තඅරහත්තඵලො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. උදිතො අජටාකාසෙති සකලාකාසෙ උදිතො උට්ඨිතො පාකටභූතො. සරදම්බරෙ සරදකාලෙ ආකාසෙ රවීව සූරියො ඉවාති අත්ථො.

66. Nachdem der Thera so die Frucht der Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an sein früheres Karma und sprach voller Freude, um die Legende seines früheren Wandels (Apadāna) darzulegen: „Der Sieger namens Padumuttara...“ und so weiter. „Am wolkenlosen Himmel aufgegangen“ bedeutet: am gesamten Firmament aufgegangen, emporgekommen, weithin sichtbar geworden. „Am Herbsthimmel“ bedeutet: wie die Sonne am herbstlichen Himmel – so ist die Bedeutung.

70. අක්ඛදස්සො තදා ආසින්ති තස්මිං පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ සාරදස්සී හිතදස්සී ආචරියො පාකටො අහොසින්ති අත්ථො.

70. „Damals war ich ein Richter (oder Kenner des Wesentlichen)“ bedeutet: Zur Zeit jenes erhabenen Padumuttara war ich ein bekannter Lehrer, der auf das Wesentliche und den Nutzen blickte – so ist die Bedeutung.

71. සාවකස්ස කතාවිනොති තස්ස භගවතො මෙ මනං මම චිත්තං, තප්පයන්තස්ස තොසයන්තස්ස සාවකස්ස ඔවාදකස්ස ගුණං පකාසයතො අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තස්ස කතාවිනො සාතච්චකිච්චයුත්තස්ස වචනං සුත්වාති සම්බන්ධො.

71. „Des Jüngers, der sein Werk vollbracht hat“: Die syntaktische Verknüpfung lautet: Nachdem ich das Wort jenes Erhabenen gehört hatte, der meinen Geist erfreute, der die Vorzüge des mahnenden Jüngers pries und ihn in die höchste Stellung einsetzte – eines Jüngers, der sein Werk vollbracht hatte und stets mit unermüdlicher Anstrengung befasst war.

73. හංසසමභාගොති [Pg.227] හංසසදිසගාමි. හංසදුන්දුභිනිස්සනොති හංසරවො දුන්දුභිභෙරිසද්දසදිසවචනො ‘‘එතං මහාමත්තං පස්සථ, භික්ඛවො’’ති ආහාති සම්බන්ධො.

73. „Der dem Schwan Gleichende“ bedeutet: mit einem majestätischen Gang gleich dem eines Königs-Schwans. „Mit dem Ruf eines Schwans und dem Schall einer Trommel“ bedeutet: von schwanengleicher Stimme und einer Sprache gleich dem Ton einer großen Pauke. Die syntaktische Verknüpfung lautet: Er [der Erhabene] sprach: „Seht diesen großen Minister, ihr Mönche!“

74. සමුග්ගතතනූරුහන්ති සුට්ඨු උග්ගතලොමං උද්ධග්ගලොමං, උදග්‍යමනං වා. ජීමූතවණ්ණන්ති මුත්තඵලසමානවණ්ණං සුන්දරසරීරපභන්ති අත්ථො. පීණංසන්ති පරිපුණ්ණං අංසං. පසන්නනයනානනන්ති පසන්නඅක්ඛිපසන්නමුඛන්ති අත්ථො.

74. „Mit emporgestiegenen Körperhaaren“ bedeutet: mit gut aufgerichteten Haaren, oder: mit freudig erregtem Gemüt. „Von der Farbe einer Gewitterwolke“ bedeutet: glänzend wie eine reife Frucht, mit einer schönen körperlichen Ausstrahlung. „Mit fülligen Schultern“ bedeutet: mit wohlgerundeten Schultern. „Mit klarem Blick und Antlitz“ bedeutet: mit klaren Augen und einem heiteren Gesicht – so ist die Bedeutung.

75. කතාවිනොති කතාධිකාරස්ස එතදග්ගෙ ඨිතස්ස භික්ඛුනො ඨානං සො එසො මුදිතාය පහට්ඨචිත්තතාය පත්ථෙතීති සම්බන්ධො.

75. „Des Vollbringers“: Die syntaktische Verknüpfung lautet: Jener [Minister] strebte voller Mitfreude und mit heiterem Geist nach der Stellung eines solchen verdienstvollen Mönchs, der in dieser höchsten Position steht.

81. සතසො අනුසාසියාති ධම්මෙන සමෙන වචනෙන කාරණවසෙන අනුසාසිත්වාති අත්ථො. බාරාණසියමාසන්නෙති බාරාණසියා සමීපෙ පෙසකාරගාමෙ. ජාතො කෙනියජාතියන්ති තන්තවායජාතියා පෙසකාරකුලෙ ජාතොති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

81. „Nachdem er sie hunderte Male ermahnt hatte“ bedeutet: nachdem er sie mit gerechten, unparteilichen und begründeten Worten ermahnt hatte – so ist die Bedeutung. „Nahe bei Bārāṇasī“ bedeutet: in einem Weberdorf in der Nähe von Bārāṇasī. „Geboren in der Kenia-Klasse“ bedeutet: geboren in der Kaste der Weber, in einer Weberfamilie – so ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

මහාකප්පිනත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Legende (Apadāna-Erklärung) des ehrwürdigen Mahākappina ist abgeschlossen.

4. දබ්බමල්ලපුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung der Legende des ehrwürdigen Dabba Mallaputta

චතුත්ථාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො දබ්බමල්ලපුත්තත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ සෙට්ඨිපුත්තො හුත්වා ජාතො විභවසම්පන්නො අහොසි, සත්ථරි පසන්නො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං සෙනාසනපඤ්ඤාපකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා පසන්නමානසො බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං නිමන්තෙත්වා සත්තාහං මහාදානං දත්වා සත්තාහච්චයෙන භගවතො පාදමූලෙ නිපතිත්වා තං ඨානං පත්ථෙසි. භගවාපිස්ස සමිජ්ඣනභාවං ඤත්වා බ්‍යාකාසි. සො යාවජීවං කුසලං කත්වා තතො චුතො තුසිතාදීසු දෙවෙසු දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවිත්වා තතො චුතො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො අසප්පුරිසසංසග්ගෙන තස්ස සාවකං භික්ඛුං අරහාති ජානන්තොපි අබ්භූතෙන අබ්භාචික්ඛි. තස්සෙව සාවකානං ඛීරසලාකභත්තං අදාසි. සො යාවතායුකං [Pg.228] පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා කස්සපදසබලස්ස කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො ඔසානකාලෙ සාසනෙ පබ්බජිතො පරිනිබ්බුතෙ භගවති සකලලොකෙ කොලාහලෙ ජාතෙ සත්ත භික්ඛවො පබ්බජිතො පච්චන්තජනපදෙ වනමජ්ඣෙ එකං පබ්බතං අභිරුහිත්වා ‘‘ජීවිතාසා ඔරොහන්තු නිරාලයා නිසීදන්තූ’’ති නිස්සෙණිං පාතෙසුං. තෙසං ඔවාදදායකො ජෙට්ඨකත්ථෙරො සත්ථාහබ්භන්තරෙ අරහා අහොසි. තදනන්තරත්ථෙරො අනාගාමී, ඉතරෙ පඤ්ච පරිසුද්ධසීලා තතො චුතා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තා. තත්ථ එකං බුද්ධන්තරං දිබ්බසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ පුක්කුසාති (ම. නි. 3.342), සභියො (සු. නි. සභියසුත්ත), බාහියො (උදා. 10), කුමාරකස්සපොති (ම. නි. 1.249) ඉමෙ චත්තාරො තත්ථ තත්ථ නිබ්බත්තිංසු. අයං පන මල්ලරට්ඨෙ අනුපියනගරෙ නිබ්බත්ති. තස්මිං මාතුකුච්ඡිතො අනික්ඛන්තෙයෙව මාතා කාලමකාසි, අථෙකො තස්සා සරීරං ඣාපනත්ථාය චිතකස්මිං ආරොපෙත්වා කුමාරං දබ්බන්තරෙ පතිතං ගහෙත්වා ජග්ගාපෙසි. දබ්බෙ පතිතත්තා දබ්බො මල්ලපුත්තොති පාකටො අහොසි. අපරභාගෙ පුබ්බසම්භාරවසෙන පබ්බජි, සො කම්මට්ඨානමනුයුත්තො නචිරස්සෙව සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණි.

Im vierten Apadāna ist die mit „Padumuttaro nāma jino“ beginnende Passage die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thera Dabba Mallaputta. Auch dieser Thera hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Kreislauf der Wiedergeburten darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Buddha Padumuttara als Sohn eines reichen Kaufmanns in der Stadt Haṃsavatī geboren und war sehr vermögend. Dem Meister ergeben, hörte er dessen Lehrrede. Als er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch unter denjenigen, die die Unterkünfte herrichten, auf den höchsten Rang setzte, war sein Herz von Vertrauen erfüllt. Er lud die Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze ein, spendete sieben Tage lang ein großes Almosen und warf sich nach Ablauf der sieben Tage zu den Füßen des Erhabenen nieder, um für sich diese Stellung zu erbitten. Auch der Erhabene erkannte, dass sein Wunsch in Erfüllung gehen würde, und verkündete es ihm. Nachdem er zeit seines Lebens heilsame Taten vollbracht hatte, schied er aus jenem Leben und genoss die himmlische Pracht unter den Göttern im Tusita-Himmel und anderen Bereichen. Nach dem Scheiden von dort wurde er zur Zeit des erhabenen Buddha Vipassī in einer angesehenen Familie geboren. Durch den Umgang mit schlechten Menschen verleumdete er einen Mönch, der ein Jünger jenes Buddhas war, mit einer unwahren Anschuldigung, obwohl er wusste, dass dieser ein Arahant war. Doch er spendete den Jüngern desselben Buddhas eine Speise aus Milchreis-Losen. Nachdem er zeit seines Lebens Verdienste erworben hatte, wanderte er unter Göttern und Menschen umher, erfuhr beide Arten von Glück und wurde zur Zeit des Kassapa-Zehnkräftigen in einem angesehenen Haus geboren. In seiner letzten Existenz trat er zur Zeit der Lehre in den Orden ein. Als der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war und in der ganzen Welt ein großer Aufruhr entstand, traten sieben Mönche in den Orden ein; sie bestiegen im Landesinneren inmitten eines Waldes einen Berg und stießen die Leiter hinab mit den Worten: „Wer noch am Leben hängt, soll hinabsteigen! Wer frei von Anhaften ist, soll hier sitzen bleiben!“ Ihr Unterweiser, der älteste Thera, wurde innerhalb von sieben Tagen ein Arahant. Der Thera direkt nach ihm wurde ein Anāgāmī. Die übrigen fünf, die von reinem Tugendverhalten waren, schieden aus jenem Leben und wurden in der Götterwelt wiedergeboren. Dort genossen sie während eines Zwischenraums zwischen zwei Buddhas göttliches Glück. Bei der gegenwärtigen Erscheinung eines Buddhas wurden diese vier an verschiedenen Orten wiedergeboren: Pukkusāti, Sabhiya, Bāhiya und Kumārakassapa. Dieser (Dabba) jedoch wurde im Reich der Mallas in der Stadt Anupiya geboren. Noch bevor er aus dem Mutterleib hervorgegangen war, verstarb seine Mutter. Da legte jemand ihren Körper zur Verbrennung auf den Scheiterhaufen, nahm den Knaben, der zwischen das Brennholz gefallen war, heraus und zog ihn auf. Weil er auf das Brennholz (Dabba) gefallen war, wurde er als „Dabba Mallaputta“ bekannt. Später trat er aufgrund seiner früheren heilsamen Voraussetzungen in den Orden ein. Er widmete sich der Meditation und erlangte nach kurzer Zeit zusammen mit den analytischen Fähigkeiten die Arahantschaft.

අථ නං සත්ථා මජ්ඣත්තභාවෙන ආනුභාවසම්පන්නභාවෙන ච භික්ඛූනං සෙනාසනං පඤ්ඤාපනෙ භත්තුද්දෙසනෙ ච නියොජෙසි. සබ්බො ච භික්ඛුසඞ්ඝො තං සමන්නෙසි. තං විනයඛන්ධකෙ (චූළව. 189-190) ආගතමෙව. අපරභාගෙ ථෙරො එකස්ස වරසලාකදායකස්ස සලාකභත්තං මෙත්තියභූමජකානං භික්ඛූනං උද්දිසි. තෙ හට්ඨතුට්ඨා ‘‘ස්වෙ මය්හං මුග්ගඝතමධුමිස්සකභත්තං භුඤ්ජිස්සාමා’’ති උස්සාහජාතා අහෙසුං. සො පන උපාසකො තෙසං වාරප්පත්තභාවං සුත්වා දාසිං ආණාපෙසි – ‘‘යෙ, ජෙ, භික්ඛූ ස්වෙ ඉධ ආගමිස්සන්ති, තෙ කණාජකෙන බිලඞ්ගදුතියෙන පරිවිසාහී’’ති. සාපි තථෙව තෙ භික්ඛූ ආගතෙ කොට්ඨකපමුඛෙ නිසීදාපෙත්වා භොජෙසි. තෙ භික්ඛූ අනත්තමනා කොපෙන තටතටායන්තා ථෙරෙ ආඝාතං බන්ධිත්වා ‘‘මධුරභත්තදායකං අම්හාකං අමධුරභත්තං දාපෙතුං එසොව නියොජෙසී’’ති දුක්ඛී දුම්මනා නිසීදිංසු. අථ තෙ මෙත්තියා නාම භික්ඛුනී ‘‘කිං, භන්තෙ, දුම්මනා’’ති පුච්ඡි. තෙ, ‘‘භගිනි, කිං අම්හෙ දබ්බෙන [Pg.229] මල්ලපුත්තෙන විහෙඨියමානෙ අජ්ඣුපෙක්ඛසී’’ති ආහංසු. ‘‘කිං, භන්තෙ, මයා සක්කා කාතු’’න්ති? ‘‘තස්ස දොසං ආරොපෙහී’’ති. සා තත්ථ තත්ථ ථෙරස්ස අභූතාරොපනං අකාසි. තං සුත්වා භික්ඛූ භගවතො ආරොචෙසුං. අථ භගවා දබ්බං මල්ලපුත්තං පක්කොසාපෙත්වා – ‘‘සච්චං කිර ත්වං, දබ්බ, මෙත්තියාය භික්ඛුනියා විප්පකාරමකාසී’’ති පුච්ඡි. ‘‘යථා මං, භන්තෙ, භගවා ජානාතී’’ති. ‘‘න ඛො, දබ්බ, දබ්බා එවං නිබ්බෙඨෙන්ති, කාරකභාවං වා අකාරකභාවං වා වදෙහී’’ති. ‘‘අකාරකො අහං, භන්තෙ’’ති. භගවා – ‘‘මෙත්තියං භික්ඛුනිං නාසෙත්වා තෙ භික්ඛූ අනුයුඤ්ජථා’’ති ආහ. උපාලිත්ථෙරප්පමුඛා භික්ඛූ තං භික්ඛුනිං උප්පබ්බාජෙත්වා මෙත්තියභූමජකෙ භික්ඛූ අනුයුඤ්ජිත්වා තෙහි ‘‘අම්හෙහි නියොජිතා සා භික්ඛුනී’’ති වුත්තෙ භගවතො එකමත්ථං ආරොචෙසුං. භගවා මෙත්තියභූමජකානං භික්ඛූනං අමූලකසඞ්ඝාදිසෙසං පඤ්ඤපෙසි.

Daraufhin betraute der Meister ihn wegen seiner Unparteilichkeit und seiner großen Geistesmacht mit dem Zuweisen der Unterkünfte und der Speisen für die Mönche. Und die gesamte Mönchsgemeinde stimmte dem zu. Dies ist im Vinayakkhandhaka überliefert. Später wies der Thera das vorzügliche Los-Almosen eines Spenders den Mettiyabhūmajaka-Mönchen zu. Diese freuten sich sehr und dachten voller Vorfreude: „Morgen werden wir eine Speise essen, die mit Mungbohnen, Ghee und Honig zubereitet ist!“ Jener Laienanhänger jedoch erfuhr, dass die Reihe an sie gekommen war, und wies seine Magd an: „He, Mädchen! Bewirte die Mönche, die morgen hierher kommen werden, mit Bruchreisspeise und saurem Reistrank als Beilage!“ Sie tat genau so, ließ die angekommenen Mönche am Eingang des Torwegs niedersitzen und bewirtete sie. Jene Mönche waren unzufrieden und knirschten vor Zorn mit den Zähnen. Sie hegten Groll gegen den Thera und saßen traurig und niedergeschlagen da, indem sie dachten: „Nur dieser Dabba hat den Spender der wohlschmeckenden Speise dazu gedrängt, uns die schlechte Speise geben zu lassen!“ Da fragte sie die Nonne namens Mettiyā: „Ehrwürdige, warum seid ihr so niedergeschlagen?“ Sie sagten: „Schwester, warum schaust du einfach zu, wie wir von Dabba Mallaputta schikaniert werden?“ — „Ehrwürdige, was kann ich denn tun?“ — „Beschuldige ihn eines Vergehens!“ Da erhob sie hier und da eine völlig unwahre Anschuldigung gegen den Thera. Als die Mönche dies hörten, berichteten sie es dem Erhabenen. Daraufhin ließ der Erhabene Dabba Mallaputta rufen und fragte: „Ist es wahr, Dabba, dass du dich an der Nonne Mettiyā vergangen hast?“ Er antwortete: „Wie der Erhabene mich kennt, o Herr, genau so möge er mich betrachten.“ — „Dabba, Weise weisen Anschuldigungen nicht auf diese Weise ab. Sag, ob du es getan hast oder nicht!“ — „Ich habe es nicht getan, o Herr.“ Der Erhabene sprach: „Schließt die Nonne Mettiyā aus dem Orden aus und befragt diese Mönche gründlich!“ Die Mönche mit dem Thera Upāli an der Spitze schlossen jene Nonne aus, befragten die Mettiyabhūmajaka-Mönche, und als diese gestanden: „Wir haben jene Nonne dazu angestiftet“, berichteten sie dem Erhabenen diesen Sachverhalt. Der Erhabene legte daraufhin für die Mettiyabhūmajaka-Mönche das Vergehen des Saṅghādisesa wegen einer grundlosen Anschuldigung fest.

තෙන ච සමයෙන දබ්බත්ථෙරො භික්ඛූනං සෙනාසනං පඤ්ඤාපෙන්තො වෙළුවනවිහාරස්ස සාමන්තා අට්ඨාරසමහාවිහාරෙ සභාගෙ භික්ඛූ පෙසෙන්තො රත්තිභාගෙ අන්ධකාරෙ අඞ්ගුලියා පදීපං ජාලෙත්වා තෙනෙවාලොකෙන අනිද්ධිමන්තෙ භික්ඛූ පෙසෙසි. එවං ථෙරස්ස සෙනාසනපඤ්ඤාපනභත්තුද්දෙසනකිච්චෙ පාකටෙ ජාතෙ සත්ථා අරියගණමජ්ඣෙ දබ්බත්ථෙරං ඨානන්තරෙ ඨපෙන්තො ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං සෙනාසනපඤ්ඤාපකානං යදිදං දබ්බො මල්ලපුත්තො’’ති (අ. නි. 1.209, 214) එතදග්ගෙ ඨපෙසි.

Zu jener Zeit wies der Thera Dabba den Mönchen ihre Unterkünfte zu. Er sandte die Mönche in die achtzehn großen Klöster in der Umgebung des Veḷuvana-Klosters, wobei er zueinander passende Mönche zusammen verschickte. In der Dunkelheit der Nacht ließ er mit seiner Fingerspitze ein Licht aufleuchten und wies mit diesem Lichtschein jenen Mönchen den Weg, die keine übernatürlichen Kräfte besaßen. Als das Wirken des Thera beim Herrichten der Unterkünfte und beim Zuweisen der Speisen auf diese Weise weithin bekannt geworden war, wollte der Erhabene den Thera Dabba inmitten der Schar der Edlen auf einen besonderen Ehrenplatz setzen und verlieh ihm den höchsten Rang mit den Worten: „Mönche, unter meinen jüngernden Mönchen, die Unterkünfte herrichten, ist Dabba Mallaputta der Beste.“

108. ථෙරො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තත්ථමෙව. ඉතො එකනවුතෙ කප්පෙ විපස්සී නාම නායකො ලොකෙ උප්පජ්ජීති සම්බන්ධො.

108. Der Thera erinnerte sich an seine eigenen früheren Taten, war von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken und Leben darzulegen, die Worte, die mit „Padumuttaro nāma jino“ beginnen. All das hat dieselbe Bedeutung, wie sie bereits oben dargelegt wurde. Die Verknüpfung ist wie folgt herzustellen: „Vor einundneunzig Äonen erschien der Weltenführer namens Vipassī in der Welt.“

125. දුට්ඨචිත්තොති දූසිතචිත්තො අසාධුසඞ්ගමෙන අපසන්නචිත්තොති අත්ථො. උපවදිං සාවකං තස්සාති තස්ස භගවතො ඛීණාසවං සාවකං උපවදිං, උපරි අභූතං වචනං ආරොපෙසිං, අබ්භක්ඛානං අකාසින්ති අත්ථො.

125. „Duṭṭhacitto“ (mit bösem Sinn) bedeutet: einen verdorbenen Geist habend, einen Geist, der aufgrund des Umgangs mit schlechten Menschen nicht von Vertrauen erfüllt ist. Dies ist die Bedeutung. „Upavadiṃ sāvakaṃ tassa“ (ich verleumdete seinen Jünger) bedeutet: Ich verleumdete den triebversiegten Jünger jenes Erhabenen; ich erhob eine unwahre Anschuldigung gegen ihn, ich beging eine Verleumdung. Dies ist die Bedeutung.

132. දුන්දුභියොති [Pg.230] දුන්දුං ඉති සද්දායනතො දුන්දුභිසඞ්ඛාතා භෙරියො. නාදයිංසූති සද්දං කරිංසු. සමන්තතො අසනියොති සබ්බදිසාභාගතො අසනෙ විනාසනෙ නියුත්තොති අසනියො, දෙවදණ්ඩා භයාවහා ඵලිංසූති සම්බන්ධො.

132. Mit dem Wort „dundubhiyo“ sind die großen Trommeln gemeint, die so genannt werden, weil sie das Geräusch „dunduṃ“ erzeugen. „Nādayiṃsu“ bedeutet, dass sie ein Geräusch machten. „Samantato asaniyo“ bezieht sich auf die furchterregenden Donnerkeile (Deva-Strafen), die aus allen Himmelsrichtungen herabstürzend barsten (phaliṃsu), da sie mit der Zerstörung (asane/vināsane) verbunden sind; so ist die Verbindung herzustellen.

133. උක්කා පතිංසු නභසාති ආකාසතො අග්ගික්ඛන්ධා ච පතිංසූති අත්ථො. ධූමකෙතු ච දිස්සතීති ධූමරාජිසහිතො අග්ගික්ඛන්ධො ච දිස්සති පඤ්ඤායතීති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

133. „Ukkā patiṃsu nabhasā“ bedeutet, dass große Feuerbälle vom Himmel herabfielen. „Dhūmaketu ca dissati“ bedeutet, dass ein von Rauchstreifen begleiteter großer Feuerball sichtbar war (oder erschien). Der Rest ist leicht zu verstehen.

දබ්බමල්ලපුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erläuterung der Apadāna des Thera Dabba Mallaputta ist abgeschlossen.

5. කුමාරකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erläuterung der Apadāna des Thera Kumārakassapa

පඤ්චමාපදානෙ ඉතො සතසහස්සම්හීතිආදිකං ආයස්මතො කුමාරකස්සපත්ථෙරස්ස අපදානං. අයං කිර පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා එකදිවසං සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං චිත්තකථිකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො පණිධානං කත්වා තදනුරූපානි පුඤ්ඤානි කරොන්තො යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා කස්සපස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො තස්ස භගවතො සාසනෙ පබ්බජිත්වා සමණධම්මං කත්වා සුගතීසුයෙව සංසරන්තො දිබ්බසුඛං මානුසසුඛඤ්ච අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ රාජගහෙ එකිස්සා සෙට්ඨිධීතාය කුච්ඡිම්හි නිබ්බත්තො. සා කිර කුමාරිකාකාලෙයෙව පබ්බජිතුකාමා මාතාපිතරො යාචිත්වා පබ්බජ්ජං අලභමානා පතිකුලං ගන්ත්වා ගබ්භං ගණ්හිත්වා තං අජානිත්වා ‘‘සාමිකං ආරාධෙත්වා පබ්බජ්ජං අනුජානාපෙස්සාමී’’ති චින්තෙසි. සා සාමිකං ආරාධෙන්තී, අය්‍යපුත්ත –

Im fünften Apadāna ist der Abschnitt, der mit „ito satasahassamhī“ beginnt, die Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Kumārakassapa. Dieser wurde, wie berichtet wird, zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er herangewachsen war (viññutaṃ patvā), hörte er eines Tages in der Gegenwart des Meisters die Lehre. Dabei sah er, wie der Meister einen bestimmten Mönch in die höchste Position (aggaṭṭhāne) derer einsetzte, die eine kunstvolle, gewandte Lehrrede halten (cittakathikānaṃ). Er wünschte sich selbst diese herausragende Stellung, legte ein feierliches Gelübde (paṇidhānaṃ) ab und vollbrachte dementsprechende verdienstvolle Taten. Er lebte bis zum Ende seiner Lebensspanne, schied aus jenem Leben und wanderte in den Welten der Devas und Menschen umher, wobei er das Glück beider Welten erfuhr. Zur Zeit des erhabenen Kassapa wurde er in einer angesehenen Familie geboren, trat unter der Lehre jenes Erhabenen in den Orden ein, übte sich im mönchischen Verhalten (samaṇadhammaṃ) und wanderte fortan nur in glücklichen Daseinsbereichen (sugatīsuyeva) umher, wobei er göttliches und menschliches Glück genoss. In dieser gegenwärtigen Buddha-Epoche wurde er in Rājagaha im Schoß der Tochter eines reichen Kaufmanns geboren. Diese wollte schon in ihrer Jugendzeit in den Orden eintreten, und da sie von ihren Eltern keine Erlaubnis zur Ordination erhielt, ging sie in das Haus ihres Ehemannes, wo sie schwanger wurde. Ohne diese Schwangerschaft zu bemerken, dachte sie: „Ich werde meinen Ehemann erfreuen (ārādhetvā) und ihn dann um die Erlaubnis bitten, in den Orden einzutreten.“ Um ihren Ehemann zu erfreuen, sprach sie: „Edler Herr (ayyaputta) –“

‘‘සචෙ ඉමස්ස කායස්ස, අන්තො බාහිරකො සියා;

දණ්ඩං නූන ගහෙත්වාන, කාකෙ සොණෙ නිවාරයෙ’’ති. (විසුද්ධි. 1.122) –

„Wenn das Innere dieses Körpers nach außen gekehrt wäre, müsste man wahrlich einen Stock nehmen, um Krähen und Hunde abzuwehren.“

ආදිනා සරීරස්ස දොසං දස්සෙන්තී තං ආරාධෙසි.

Mit diesen Worten wies sie auf die Mängel des Körpers hin und stellte ihn (ihren Ehemann) zufrieden.

සා [Pg.231] සාමිකෙන අනුඤ්ඤාතා ගබ්භිනිභාවං අජානන්තී දෙවදත්තපක්ඛියාසු භික්ඛුනීසු පබ්බජි. තස්සා ගබ්භිනිභාවං දිස්වා භික්ඛුනියො දෙවදත්තං පුච්ඡිංසු. සො ‘‘අස්සමණී’’ති ආහ. සා ‘‘නාහං දෙවදත්තං උද්දිස්ස පබ්බජිතා, භගවන්තං උද්දිස්ස පබ්බජිතා’’ති භගවතො සන්තිකං ගන්ත්වා දසබලං පුච්ඡි. සත්ථා උපාලිත්ථෙරං පටිච්ඡාපෙසි. ථෙරො සාවත්ථිනගරවාසීනි කුලානි විසාඛඤ්ච උපාසිකං පක්කොසාපෙත්වා සරාජිකාය පරිසාය තං විනිච්ඡිනන්තො ‘‘පුරෙ ලද්ධො ගබ්භො, අරොගා පබ්බජ්ජා’’ති ආහ. තං සුත්වා සත්ථා ‘‘සාධු සුවිනිච්ඡිතං උපාලිනා අධිකරණ’’න්ති ථෙරස්ස සාධුකාරං අදාසි.

Von ihrem Ehemann die Erlaubnis erhalten habend, trat sie, ohne von ihrer Schwangerschaft zu wissen, in den Orden unter den Nonnen ein, die der Fraktion Devadattas angehörten. Als die Nonnen ihren Zustand der Schwangerschaft bemerkten, befragten sie Devadatta. Dieser erklärte: „Sie ist keine wahre Nonne mehr.“ Da sagte sie: „Ich bin nicht im Namen Devadattas in den Orden eingetreten, sondern im Namen des Erhabenen.“ Sie begab sich in die Gegenwart des Erhabenen und befragte den Zehnkräftigen (dasabala). Der Meister übertrug die Angelegenheit dem Thera Upāli. Der Thera rief die in Sāvatthi ansässigen Familien und die Laienanhängerin Visākhā herbei und entschied den Fall in einer Versammlung, in der auch der König anwesend war: „Die Schwangerschaft wurde bereits vor dem Eintritt in den Orden empfangen; ihre Ordination ist daher fehlerfrei (arogā).“ Als der Meister dies hörte, sprach er dem Thera sein Lob (sādhukāra) aus und sagte: „Vortrefflich! Der Streitfall wurde von Upāli hervorragend entschieden.“

සා භික්ඛුනී සුවණ්ණබිම්බසදිසං පුත්තං විජායි. තං රාජා පසෙනදි කොසලො ‘‘දාරකපරිහරණං භික්ඛුනීනං පලිබොධො’’ති ධාතීනං දාපෙත්වා පොසාපෙසි, කස්සපොතිස්ස නාමං කරිංසු. අපරභාගෙ අලඞ්කරිත්වා සත්ථු සන්තිකං නෙත්වා පබ්බාජෙසි. කුමාරකාලෙ පබ්බජිතත්තා පන භගවතා ‘‘කස්සපං පක්කොසථ, ඉදං ඵලං වා ඛාදනීයං වා කස්සපස්ස දෙථා’’ති වුත්තෙ ‘‘කතරකස්සපස්සා’’ති ‘‘කුමාරකස්සපස්සා’’ති එවං ගහිතනාමත්තා රඤ්ඤා පොසාවනීයපුත්තත්තා ච වුද්ධකාලෙපි කුමාරකස්සපොත්වෙව පඤ්ඤායිත්ථ.

Diese Nonne gebar einen Sohn, der einem goldenen Bildnis glich. Der König Pasenadi von Kosala dachte: „Das Aufziehen eines Kindes ist für Nonnen ein Hindernis“, übergab das Kind Ammen und ließ es aufziehen. Sie gaben ihm den Namen Kassapa. Später schmückte er ihn festlich, brachte ihn in die Gegenwart des Meisters und ließ ihn ordinieren. Weil er jedoch bereits in seiner Kindheit (kumārakāle) ordiniert worden war, fragte man, wenn der Erhabene sagte: „Ruft Kassapa, gebt diese Frucht oder Speise Kassapa“, stets: „Welchem Kassapa?“, worauf geantwortet wurde: „Kumāra-Kassapa (dem jungen Kassapa)“. Aufgrund dieser Namensgebung und weil er das vom König aufgezogene Ziehkind war, blieb er selbst im Erwachsenenalter nur als Kumārakassapa bekannt.

සො පබ්බජිතකාලතො පට්ඨාය විපස්සනාය කම්මං කරොති, බුද්ධවචනඤ්ච උග්ගණ්හාති. අථ තෙන සද්ධිං පබ්බතමත්ථකෙ සමණධම්මං කත්වා අනාගාමී හුත්වා සුද්ධාවාසෙ නිබ්බත්තමහාබ්‍රහ්මා ‘‘විපස්සනාය මුඛං දස්සෙත්වා මග්ගඵලුප්පත්තියා උපායං කරිස්සාමී’’ති පඤ්චදසපඤ්හෙ අභිසඞ්ඛරිත්වා අන්ධවනෙ වසන්තස්ස ථෙරස්ස ‘‘ඉමෙ පඤ්හෙ සත්ථාරං පුච්ඡෙය්‍යාසී’’ති ආචික්ඛි. තතො සො තෙ පඤ්හෙ භගවන්තං පුච්ඡි. භගවාපිස්ස විස්සජ්ජෙසි. ථෙරො භගවතා කථිතනියාමෙනෙව තෙ උග්ගණ්හිත්වා විපස්සනං ගබ්භං ගාහාපෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Von der Zeit seiner Ordination an übte er sich in der Einsichtsmeditation (vipassanā) und studierte das Buddha-Wort (buddhavacana). Später dachte ein großer Brahma-Gott, der in den Suddhāvāsa-Himmelswelten wiedergeboren worden war – nachdem er zuvor mit ihm zusammen auf einem Berggipfel die mönchische Praxis ausgeübt und die Stufe des Nie-Wiederkehrenden (anāgāmī) erreicht hatte –: „Ich werde ihm einen Ansatzpunkt für die Einsichtsmeditation aufzeigen und ihm ein Mittel an die Hand geben, um Pfad und Frucht (magga-phala) zu erlangen.“ Er verfasste fünfzehn Fragen und wies den im Andhavana-Wald lebenden Thera an: „Diese Fragen solltest du dem Meister stellen.“ Daraufhin stellte der Thera dem Erhabenen jene Fragen, und der Erhabene beantwortete sie ihm. Der Thera nahm sich diese Antworten genau so an, wie sie vom Erhabenen dargelegt worden waren, vertiefte sich ganz in die Einsichtsmeditation und erlangte die Arahatschaft (arahatta).

150. සො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඉතො සතසහස්සම්හීතිආදිමාහ. තත්ථ යං හෙට්ඨා වුත්තනයඤ්ච උත්තානත්ථඤ්ච, තං සබ්බං න වණ්ණයිස්සාම. අනුත්තානපදමෙව වණ්ණයිස්සාම.

150. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken (pubbacaritāpadāna) zu offenbaren, die Worte, die mit „ito satasahassamhī“ beginnen. Was darin bereits zuvor erklärt wurde oder eine offensichtliche Bedeutung hat, das alles werden wir hier nicht erläutern. Wir werden nur jene Begriffe erklären, deren Sinn nicht sogleich offenkundig ist.

169. ආපන්නසත්තා මෙ මාතාති මය්හං මාතා ගරුගබ්භා ගබ්භිනී පසුතාසන්නගබ්භාති අත්ථො.

169. „Āpannasattā me mātā“ bedeutet: Meine Mutter war schwanger, hochschwanger, d. h. ihre Schwangerschaft war weit fortgeschritten.

173. වම්මිකසදිසං [Pg.232] කායන්ති සරීරං නාම වම්මිකසදිසං යථා වම්මිකො ඉතො චිතො ච ඡිද්දාවඡිද්දො ඝරගොළිකඋපචිකාදීනං ආසයො, එවමෙව අයං කායො නවඡිද්දො ධුවස්සවොති බුද්ධෙන භගවතා දෙසිතං පකාසිතං තං සුත්වා මෙ චිත්තං ආසවෙ අග්ගහෙත්වා අසෙසෙත්වා කිලෙසතො විමුච්චි, අරහත්තෙ පතිට්ඨාසීති අත්ථො. අපරභාගෙ තත්ථ තත්ථ භික්ඛූනං විචිත්තධම්මකථිකභාවං සුත්වා සත්ථා ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං චිත්තකථිකානං යදිදං කුමාරකස්සපො’’ති (අ. නි. 1.209, 217) එතදග්ගෙ ඨපෙසීති.

173. „Vammikasadisaṃ kāyaṃ“ bedeutet: Der physische Körper gleicht einem Ameisenhügel. So wie ein Ameisenhügel überall von großen und kleinen Löchern durchsetzt ist und Geckos, Termiten und anderen Tieren als Zuflucht dient, ebenso hat dieser Körper neun Öffnungen, aus denen ständig Unreinheiten fließen. Als ich diese vom Buddha, dem Erhabenen, verkündete und dargelegte Lehre vernahm, ergriff mein Geist die Triebe (āsavas) nicht mehr und wurde restlos von allen Befleckungen (kilesa) befreit, so dass er fest in der Arahatschaft verankert wurde. Später, als der Meister an verschiedenen Orten von seiner Fähigkeit hörte, kunstvolle und tiefgründige Lehrreden zu halten, setzte er ihn mit den Worten: „Dies ist der Höchste unter meinen Jünger-Mönchen, die kunstvoll predigen (cittakathika), nämlich Kumārakassapa“, in diese höchste Stellung (etadagga) ein.

කුමාරකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erläuterung der Apadāna des Thera Kumārakassapa ist abgeschlossen.

6. බාහියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erläuterung der Apadāna des Thera Bāhiya

ඡට්ඨාපදානෙ ඉතො සතසහස්සම්හීතිආදිකං ආයස්මතො බාහියස්ස දාරුචීරියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො බ්‍රාහ්මණසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං ගන්ත්වා වෙදඞ්ගෙසු අනවයො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුණන්තො පසන්නමානසො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං ඛිප්පාභිඤ්ඤානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා තං ඨානං පත්තුකාමො සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මහාදානං දත්වා සත්තාහස්ස අච්චයෙන භගවතො පාදමූලෙ නිපන්නො ‘‘භගවා, භන්තෙ, ඉතො සත්තමෙ දිවසෙ යං භික්ඛුං ඛිප්පාභිඤ්ඤානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි, සො විය අහම්පි අනාගතෙ එකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ ඛිප්පාභිඤ්ඤානං අග්ගො භවෙය්‍ය’’න්ති පත්ථනං අකාසි. භගවා අනාගතංසඤාණෙන ඔලොකෙත්වා සමිජ්ඣනභාවං ඤත්වා ‘‘අනාගතෙ ගොතමස්ස භගවතො සාසනෙ පබ්බජිත්වා ඛිප්පාභිඤ්ඤානං අග්ගො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො තත්ථ ඡ කාමාවචරසම්පත්තියො අනුභවිත්වා පුන මනුස්සෙසු චක්කවත්තිආදිසම්පත්තියො අනෙකකප්පකොටිසතෙසු අනුභවිත්වා කස්සපස්ස භගවතො කාලෙ එකස්මිං කුලෙ නිබ්බත්තො, භගවති පරිනිබ්බුතෙ පබ්බජිතො යදා සාසනෙ ඔසක්කමානෙ සත්ත භික්ඛූ චතුන්නං පරිසානං අජ්ඣාචාරං [Pg.233] දිස්වා සංවෙගප්පත්තා අරඤ්ඤං පවිසිත්වා ‘‘යාව සාසනස්ස අන්තරධානං න හොති, තාව අත්තනො පතිට්ඨං කරිස්සාමා’’ති සුවණ්ණචෙතියං වන්දිත්වා තත්ථ අරඤ්ඤෙ එකං පබ්බතං දිස්වා ‘‘ජීවිතසාලයා නිවත්තන්තු, නිරාලයා ඉමං පබ්බතං අභිරුහන්තූ’’ති නිස්සෙණිං බන්ධිත්වා සබ්බෙ තං පබ්බතං අභිරුය්හ නිස්සෙණිං පාතෙත්වා සමණධම්මං කරිංසු. තෙසු සඞ්ඝත්ථෙරො එකරත්තාතික්කමෙන අරහත්තං පාපුණි. සො අනොතත්තදහෙ නාගලතාදන්තකට්ඨං ඛාදිත්වා මුඛං ධොවිත්වා උත්තරකුරුතො පිණ්ඩපාතං ආහරිත්වා තෙ භික්ඛූ ආහ – ‘‘ආවුසො, ඉමං පිණ්ඩපාතං භුඤ්ජථා’’ති. තෙ ආහංසු – ‘‘කිං, භන්තෙ, අම්හෙහි එවං කතිකා කතා ‘යො පඨමං අරහත්තං පාපුණාති, තෙනාභතං පිණ්ඩපාතං අවසෙසා පරිභුඤ්ජන්තූ’’’ති? ‘‘නො හෙතං, ආවුසො’’ති. ‘‘තෙන හි සචෙ මයම්පි තුම්හෙ විය විසෙසං නිබ්බත්තෙස්සාම, සයං ආහරිත්වා භුඤ්ජිස්සාමා’’ති න ඉච්ඡිංසු.

Im sechsten Apadāna ist die mit "Ito satasahassamhi" beginnende Schilderung die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Bāhiya Dārucīriya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, häufte in dieser und jener Existenz heilsame Taten auf, die eine starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf bildeten, und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Brahmanenfamilie geboren. Er erlangte Meisterschaft in den brahmanischen Künsten, war vollkommen bewandert in den Hilfswissenschaften der Veden und ging eines Tages in die Gegenwart des Meisters. Während er die Lehre hörte, wurde sein Geist voller Vertrauen. Als er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch in die höchste Stellung unter jenen mit schneller höherer Geisteskraft einsetzte, wünschte er, diese Stellung zu erlangen, gab der vom Buddha angeführten Mönchsgemeinde sieben Tage lang eine große Gabe, warf sich nach Ablauf der sieben Tage zu den Füßen des Erhabenen nieder und sprach: "Herr, Erhabener! Welchen Mönch der Erhabene am siebten Tage von heute an in die höchste Stellung unter jenen mit schneller Geisteskraft gesetzt hat, wie dieser möchte auch ich in der Zukunft in der Lehre eines Buddhas der Höchste unter jenen mit schneller höherer Geisteskraft werden." So äußerte er diesen Wunsch. Der Erhabene blickte mit dem Wissen um die Zukunft voraus, erkannte die Erfüllung dieses Wunsches und verkündete: "In der Zukunft wirst du in der Lehre des erhabenen Gotama das Hausleben verlassen und der Höchste unter jenen mit schneller höherer Geisteskraft werden." Er tat sein ganzes Leben lang heilsame Taten, schied aus jener Existenz und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Dort genoss er über viele Hunderte von Millionen von Weltzeitaltern hinweg das Glück der sechs Götterwelten des Sinnenbereichs und unter den Menschen das Glück eines Weltherrschers und anderes mehr, und wurde zur Zeit des erhabenen Kassapa in einer bestimmten Familie geboren. Nach dem Parinibbāna des Erhabenen wurde er ein Ordinierter. Als die Lehre im Verfall begriffen war, sahen sieben Mönche das Fehlverhalten der vier Gruppen von Anhängern, wurden von heilsamem Erschrecken ergriffen, gingen in den Wald und sprachen: "Solange das Verschwinden der Lehre noch nicht eingetreten ist, wollen wir uns eine eigene Zuflucht schaffen." Sie verehrten eine goldene Pagode, sahen in jenem Wald einen Berg und sprachen: "Diejenigen, die noch am Leben hängen, mögen umkehren; die Verlangenlosen mögen diesen Berg besteigen!" Sie bauten eine Leiter, stiegen alle auf den Berg, stießen die Leiter hinab und widmeten sich der mönchischen Praxis. Unter ihnen erlangte der älteste Mönch nach dem Vergehen einer einzigen Nacht die Arahantschaft. Er kaute am Anotatta-See ein Nāgalatā-Zahnholz, wusch sein Gesicht, holte Almosenspeise aus Uttarakuru, brachte sie und sprach zu jenen Mönchen: "Brüder, esst diese Almosenspeise!" Sie sagten: "Ehrwürdiger Herr, haben wir etwa solch eine Vereinbarung getroffen: 'Wer zuerst die Arahantschaft erlangt, dessen herbeigebrachte Almosenspeise sollen die Übrigen essen'?" "Nein, das ist nicht so, Brüder." "Wenn dem so ist, und wenn auch wir wie Ihr eine besondere spirituelle Stufe verwirklichen, werden wir sie uns selbst holen und essen." So wollten sie es nicht annehmen.

දුතියදිවසෙ දුතියත්ථෙරො අනාගාමී හුත්වා තථෙව පිණ්ඩපාතං ආහරිත්වා ඉතරෙ නිමන්තෙසි. තෙ එවමාහංසු – ‘‘කිං පනාවුසො, කතිකා කතා, ‘මහාථෙරෙන ආභතං පිණ්ඩපාතං අභුඤ්ජිත්වා අනුථෙරෙන ආභතං භුඤ්ජිස්සාමා’’’ති? ‘‘නො හෙතං, ආවුසො’’ති. ‘‘එවං සන්තෙ තුම්හෙ විය මයම්පි විසෙසං නිබ්බත්තෙත්වා අත්තනො අත්තනො පුරිසකාරෙන භුඤ්ජිතුං සක්කොන්තා භුඤ්ජිස්සාමා’’ති න ඉච්ඡිංසු. තෙසු අරහත්තප්පත්තත්ථෙරො පරිනිබ්බායි, දුතියො අනාගාමී බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්ති, ඉතරෙ පඤ්ච විසෙසං නිබ්බත්තෙතුං අසක්කොන්තා සුස්සිත්වා සත්තමෙ දිවසෙ කාලං කත්වා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිංසු. තත්ථ දිබ්බසුඛං අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ තතො චවිත්වා මනුස්සෙසු නිබ්බත්තිංසු. තෙසු එකො පුක්කුසාති රාජා අහොසි, එකො ගන්ධාරරට්ඨෙ තක්කසිලායං කුමාරකස්සපො, එකො බාහියො දාරුචීරියො, එකො දබ්බො මල්ලපුත්තො, එකො සභියො පරිබ්බාජකොති. තෙසු අයං බාහියො දාරුචීරියො සුප්පාරකපට්ටනෙ වාණිජකුලෙ නිබ්බත්තො වාණිජකම්මෙ නිප්ඵත්තිං ගතො මහද්ධනො මහාභොගො, සො සුවණ්ණභූමිං ගච්ඡන්තෙහි වාණිජෙහි සද්ධිං නාවමාරුය්හ විදෙසං ගච්ඡන්තො කතිපාහං ගන්ත්වා භින්නාය නාවාය සෙසෙසු මච්ඡකච්ඡපභක්ඛෙසු ජාතෙසු එකොයෙව අවසිට්ඨො එකං ඵලකං ගහෙත්වා වායමන්තො සත්තමෙ දිවසෙ සුප්පාරකපට්ටනතීරං ඔක්කමි. තස්ස නිවාසනපාරුපනං නත්ථි, සො අඤ්ඤං කිඤ්චි අපස්සන්තො සුක්ඛකට්ඨදණ්ඩකෙ වාකෙහි [Pg.234] පලිවෙඨෙත්වා නිවාසෙත්වා පාරුපිත්වා ච දෙවකුලතො කපාලං ගහෙත්වා සුප්පාරකපට්ටනං අගමාසි. මනුස්සා තං දිස්වා යාගුභත්තාදීනි දත්වා ‘‘අයං එකො අරහා’’ති සම්භාවෙසුං. සො වත්ථෙසු උපනීතෙසු ‘‘සචාහං නිවාසෙමි, පාරුපාමි වා, ලාභසක්කාරො මෙ පරිහායිස්සතී’’ති තානි පටික්ඛිපිත්වා දාරුචීරානෙව පරිහරි.

Am zweiten Tag wurde der zweite Thera ein Nie-Wiederkehrender, brachte auf genau dieselbe Weise Almosenspeise und lud die anderen ein. Diese sprachen so: "Aber Brüder, haben wir etwa eine Vereinbarung getroffen: 'Ohne die vom ältesten Thera gebrachte Almosenspeise zu essen, wollen wir die vom zweitältesten Thera gebrachte essen'?" "Nein, das ist nicht so, Brüder." "Wenn dem so ist, werden auch wir wie Ihr eine besondere Stufe verwirklichen; wenn wir fähig sind, durch unsere eigene Tatkraft zu essen, werden wir essen." So wollten sie es nicht. Unter ihnen ging der Thera, der die Arahantschaft erlangt hatte, ins Parinibbāna ein, der zweite, der ein Nie-Wiederkehrender geworden war, wurde in der Brahma-Welt wiedergeboren, die übrigen fūnf, die nicht in der Lage waren, eine besondere Stufe zu verwirklichen, magerten aus, starben am siebten Tag und wurden in der Götterwelt wiedergeboren. Dort genossen sie himmlisches Glück, schieden zur Zeit des Erscheinens dieses Buddhas aus jener Existenz und wurden unter den Menschen wiedergeboren. Unter ihnen wurde einer König Pukkusāti, einer Kumāra-Kassapa im Lande Gandhāra in Takkasilā, einer Bāhiya Dārucīriya, einer Dabba Mallaputta und einer der Wanderbettler Sabhiya. Unter diesen wurde dieser Bāhiya Dārucīriya im Hafen von Suppāraka in einer Kaufmannsfamilie geboren, erlangte Meisterschaft im Handelsgeschäft und besaß großen Reichtum und Wohlstand. Als er mit Kaufleuten, die nach Suvaṇṇabhūmi reisten, an Bord eines Schiffes ging, um ins Ausland zu reisen, erlitt das Schiff nach einigen Tagen Fahrt Schiffbruch. Während die übrigen zur Nahrung für Fische und Schildkröten wurden, blieb er als einziger übrig, ergriff eine Holzplanke, strengte sich an und erreichte am siebten Tag die Küste beim Hafen von Suppāraka. Da er kein Unter- oder Übergewand hatte und kein anderes Kleidungsstück sah, umwickelte er trockene Holzstücke mit Bastfasern, legte sie als Unter- und Übergewand an, nahm eine Opferschale aus einem Schrein und begab sich zum Hafen von Suppāraka. Die Menschen sahen ihn, gaben ihm Reisschleim, Speise und anderes und priesen ihn: "Dies ist ein Arahant!" Als ihm Kleider dargeboten wurden, dachte er: "Wenn ich diese anlege oder umwerfe, wird mein Gewinn und meine Verehrung schwinden." Daher wies er sie zurück und trug weiterhin nur die Kleidung aus Holzrinde.

අථස්ස ‘‘අරහා, අරහා’’ති බහූහි සම්භාවියමානස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි ‘‘යෙ කෙචි ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා, අහං තෙසං අඤ්ඤතරො’’ති සො තෙන නියාමෙන කුහනකම්මෙන ජීවිකං කප්පෙති.

Als er daraufhin von vielen mit den Worten "ein Arahant, ein Arahant" gepriesen wurde, stieg in seinem Geist folgender Gedanke auf: "Wer auch immer in der Welt ein Arahant ist oder den Pfad der Arahantschaft betreten hat – ich bin einer von ihnen." Auf diese Weise, durch dieses heuchlerische Verhalten, bestritt er seinen Lebensunterhalt.

කස්සපදසබලස්ස සාසනෙ සත්තසු ජනෙසු පබ්බතං ආරුය්හ සමණධම්මං කරොන්තෙසු එකො අනාගාමී හුත්වා සුද්ධාවාසබ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා අත්තනො බ්‍රහ්මසම්පත්තිං ඔලොකෙන්තො ආගතට්ඨානං ආවජ්ජෙන්තො පබ්බතමාරුය්හ සමණධම්මං කරණට්ඨානං දිස්වා සෙසානං නිබ්බත්තනට්ඨානං ආවජ්ජෙන්තො එකස්ස පරිනිබ්බුතභාවං ඉතරෙසඤ්ච පඤ්චන්නං කාමාවචරදෙවලොකෙ නිබ්බත්තභාවං ඤත්වා තෙ කාලානුකාලං ආවජ්ජෙසි ‘‘ඉමස්මිං පන කාලෙ කහං නු ඛො තෙ’’ති ආවජ්ජෙන්තො දාරුචීරියං සුප්පාරකපට්ටනං නිස්සාය කුහනකම්මෙන ජීවිතං කප්පෙන්තං දිස්වා ‘‘නට්ඨො වතායං බාලො, පුබ්බෙ සමණධම්මං කරොන්තො අතිඋක්කට්ඨභාවෙන අරහතාපි ආභතං පිණ්ඩපාතං අපරිභුඤ්ජිත්වා ඉදානි උදරහෙතු අනාරහාව සමානො අරහත්තං පටිජානිත්වා ලොකං වඤ්චෙන්තො විචරති, දසබලස්ස උප්පන්නභාවං න ජානාති, ගච්ඡාමි නං සංවෙජෙත්වා බුද්ධුප්පාදං ජානාපෙස්සාමී’’ති ඛණෙනෙව බ්‍රහ්මලොකතො ඔතරිත්වා සුප්පාරකපට්ටනෙ රත්තිභාගසමනන්තරෙ දාරුචීරියස්ස සම්මුඛෙ පාතුරහොසි. සො අත්තනො වසනට්ඨානෙ ඔභාසං දිස්වා බහි නික්ඛමිත්වා මහාබ්‍රහ්මානං දිස්වා අඤ්ජලිං පග්ගය්හ ‘‘කෙ තුම්හෙ’’ති පුච්ඡි. ‘‘අහං තුම්හාකං පොරාණකසහායො අනාගාමිඵලං පත්වා බ්‍රහ්මලොකෙ නිබ්බත්තො, අම්හාකං සබ්බජෙට්ඨකො අරහා හුත්වා පරිනිබ්බුතො, තුම්හෙ පන පඤ්චජනා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තා. ස්වාහං දානි තං ඉමස්මිං ඨානෙ කුහනකම්මෙන ජීවිකං කප්පෙන්තං දිස්වා දමිතුං ආගතො’’ති වත්වා ඉදං කාරණං ආහ – ‘‘නෙව ඛො ත්වං, බාහිය, අරහා නාපි අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නො, සාපි තෙ පටිපදා නත්ථි, යාය ත්වං අරහා වා අස්ස අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නො’’ති. අථස්ස සත්ථු උප්පන්නභාවං සාවත්ථියං වසනභාවඤ්ච [Pg.235] ආචික්ඛිත්වා ‘‘සත්ථු සන්තිකං ගච්ඡා’’ති තං උය්‍යොජෙත්වා බ්‍රහ්මලොකමෙව අගමාසි.

In der Lehre des Buddha Kassapa, der die zehn Kräfte besitzt, bestiegen sieben Personen (Mönche) einen Berg, um die Pflichten eines Asketen (Samaṇa-Dhamma) zu praktizieren. Einer von ihnen wurde ein Nie-Wiederkehrender (Anāgāmī), wurde in der reinen Brahma-Welt (Suddhāvāsa) wiedergeboren und blickte auf seine eigene Brahma-Herrlichkeit. Als er über den Ort nachsuchte, von dem er gekommen war, sah er die Stelle auf dem Berg, an der sie die Pflichten eines Asketen praktiziert hatten. Als er über die Orte der Wiedergeburt der übrigen nachdachte, erkannte er, dass einer das vollkommene Verlöschen (Parinibbāna) erlangt hatte und die anderen fünf in den Deva-Welten der Sinnensphäre (Kāmāvacaradevaloka) wiedergeboren worden waren. Er dachte von Zeit zu Zeit an sie: „Wo befinden sie sich wohl zu dieser Zeit?“ Während er nachforschte, sah er Bāhiya Dārucīriya, der in Abhängigkeit vom Hafen Suppāraka lebte und seinen Lebensunterhalt durch betrügerische Heuchelei bestritt. Da dachte er: „Ach, dieser Tor ist wahrlich verloren! Als er früher die Pflichten eines Asketen mit äußerster Hingabe praktizierte, aß er nicht einmal die Almosenspeise, die selbst von einem Arahant dargebracht worden war. Nun aber geht er, bloß um seines Bauches willen, obwohl er kein Arahant ist, umher, gibt sich als Arahant aus und betrügt die Menschen. Er weiß nicht, dass der Zehnkraft-Besitzer in der Welt erschienen ist. Ich werde hingehen, ihn aufrütteln (saṃvega in ihm erwecken) und ihn wissen lassen, dass ein Buddha erschienen ist.“ Augenblicklich stieg er aus der Brahma-Welt herab und erschien am Hafen von Suppāraka am Ende der Nacht direkt vor Dārucīriya. Als dieser das helle Licht an seiner Wohnstätte sah, trat er heraus, erblickte den Großen Brahma, erhob die gefalteten Hände (Añjali) und fragte: „Wer seid ihr?“ Er antwortete: „Ich bin dein einstiger Gefährte. Ich habe die Frucht der Nie-Wiederkehr (Anāgāmiphala) erlangt und wurde in der Brahma-Welt wiedergeboren. Der Älteste von uns allen wurde ein Arahant und ist vollkommen verloschen (parinibbuto). Ihr fünf aber seid in der Deva-Welt wiedergeboren worden. Und so bin ich jetzt gekommen, um dich zu weisen, da ich sah, wie du hier an diesem Ort deinen Lebensunterhalt durch Heuchelei bestreitest.“ Nach diesen Worten erklärte er den Sachverhalt: „O Bāhiya, du bist weder ein Arahant, noch hast du den Pfad zur Arahantschaft (Arahattamagga) betreten. Du besitzt auch nicht jene Praxis (paṭipadā), durch die du ein Arahant werden oder den Pfad zur Arahantschaft betreten könntest.“ Daraufhin teilte er ihm mit, dass der Meister erschienen sei und in Sāvatthī verweile, und sandte ihn mit den Worten fort: „Gehe hin zum Meister!“ Danach kehrte er in die Brahma-Welt zurück.

බාහියො පන ආකාසෙ ඨත්වා කථෙන්තං මහාබ්‍රහ්මානං ඔලොකෙත්වා චින්තෙසි – ‘‘අහො භාරියං කම්මං මයා කතං, අනරහං අරහා අහන්ති චින්තෙසිං, අයඤ්ච මං ‘න ත්වං අරහා, නාපි අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නාසී’ති වදති, අත්ථි නු ඛො ලොකෙ අඤ්ඤො අරහා’’ති. අථ නං පුච්ඡි – ‘‘අථ කෙ චරහි සදෙවකෙ ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා’’ති. අථස්ස දෙවතා ආචික්ඛි – ‘‘අත්ථි, බාහිය, උත්තරෙසු ජනපදෙසු සාවත්ථි නාම නගරං, තත්ථ සො භගවා එතරහි විහරති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. සො හි, බාහිය, භගවා අරහා චෙව අරහත්තාය ච ධම්මං දෙසෙසී’’ති. බාහියො රත්තිභාගෙ දෙවතාය කථං සුත්වා සංවිග්ගමානසො තංඛණංයෙව සුප්පාරකා නික්ඛමිත්වා එකරත්තිවාසෙන සාවත්ථිං අගමාසි, ගච්ඡන්තො ච පන දෙවතානුභාවෙන බුද්ධානුභාවෙන ච වීසයොජනසතිකං මග්ගං අතික්කමිත්වා සාවත්ථිං අනුප්පත්තො, තස්මිං ඛණෙ සත්ථා සාවත්ථියං පිණ්ඩාය පවිට්ඨො හොති. සො ජෙතවනං පවිසිත්වා අබ්භොකාසෙ චඞ්කමන්තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ පුච්ඡි – ‘‘කුහිං එතරහි සත්ථා’’ති? භික්ඛූ ‘‘සාවත්ථියං පිණ්ඩාය පවිට්ඨො’’ති වත්වා ‘‘ත්වං පන කුතො ආගතොසී’’ති පුච්ඡිංසු. ‘‘සුප්පාරකා ආගතොම්හී’’ති. ‘‘කදා නික්ඛන්තොසී’’ති? ‘‘හිය්‍යො සායන්හසමයෙ නික්ඛන්තොම්හී’’ති. ‘‘දූරතොපි ආගතො, නිසීද තාව පාදෙ ධොවිත්වා තෙලෙන මක්ඛෙත්වා ථොකං විස්සමාහි, ආගතකාලෙ සත්ථාරං දක්ඛිස්සතී’’ති ආහංසු. ‘‘අහං, භන්තෙ, සත්ථු වා අත්තනො වා ජීවිතන්තරායං න ජානාමි, කත්ථචි අට්ඨත්වා අනිසීදිත්වා එකරත්තෙනෙව වීසයොජනසතිකං මග්ගං ආගතො, සත්ථාරං පස්සිත්වාව විස්සමිස්සාමී’’ති ආහ. සො එවං වත්වා තරමානරූපො සාවත්ථිං පවිසිත්වා භගවන්තං අනොපමාය බුද්ධසිරියා චරන්තං දිස්වා ‘‘චිරස්සං වත මෙ ගොතමො සම්මාසම්බුද්ධො දිට්ඨො’’ති දිට්ඨට්ඨානතො පට්ඨාය ඔනතසරීරො ගන්ත්වා අන්තරවීථියං පඤ්චපතිට්ඨිතෙන වන්දිත්වා ගොප්ඵකෙසු දළ්හං ගහෙත්වා එවමාහ – ‘‘දෙසෙතු, භන්තෙ භගවා, ධම්මං, දෙසෙතු සුගතො ධම්මං, යං මමස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. අථ නං සත්ථා ‘‘අකාලො ඛො තාව, බාහිය, අන්තරඝරං පවිට්ඨම්හා පිණ්ඩායා’’ති පටික්ඛිපි.

Bāhiya aber blickte zu dem Großen Brahma empor, der im Himmel stehend sprach, und dachte: „Ach, welch eine schwere Tat habe ich begangen! Obwohl ich kein Arahant bin, dachte ich: ‚Ich bin ein Arahant‘. Und dieser hier sagt zu mir: ‚Du bist kein Arahant, noch hast du den Pfad zur Arahantschaft betreten.‘ Gibt es denn überhaupt einen anderen Arahant in der Welt?“ Dann fragte er ihn: „Wer aber sind dann in dieser Welt samt ihren Devas Arahants oder haben den Pfad zur Arahantschaft betreten?“ Daraufhin erklärte ihm die Gottheit: „O Bāhiya, im Norden gibt es eine Stadt namens Sāvatthī. Dort verweilt jetzt jener Erhabene (Bhagavā), der Arahant, der vollkommen Erwachte (Sammāsambuddho). Denn jener Erhabene, Bāhiya, ist wahrlich ein Arahant, und er lehrt die Lehre (Dhamma) zur Erlangung der Arahantschaft.“ Als Bāhiya in der Nacht die Worte der Gottheit vernahm, geriet er in tiefe Erschütterung (saṃvega), verließ noch in demselben Augenblick Suppāraka und reiste in einer einzigen Nacht nach Sāvatthī. Auf dem Weg überwand er durch die Macht der Devas und die Macht des Buddha eine Strecke von einhundertzwanzig Yojanas und erreichte Sāvatthī. In jenem Moment war der Meister gerade nach Sāvatthī hineingegangen, um Almosen zu sammeln. Er betrat das Jetavana-Kloster und fragte mehrere Mönche, die im Freien auf und ab gingen: „Wo befindet sich der Meister jetzt?“ Die Mönche antworteten: „Er ist zum Almosensammeln nach Sāvatthī hineingegangen“, und fragten: „Woher aber kommst du?“ Er erwiderte: „Ich komme aus Suppāraka.“ – „Wann bist du aufgebrochen?“ – „Gestern Abend zur Zeit der Dämmerung bin ich aufgebrochen.“ Sie sagten zu ihm: „Du bist von weit hergekommen. Setz dich erst einmal hin, wasch deine Füße, salbe sie mit Öl und ruhe dich ein wenig aus. Wenn der Meister zurückkehrt, wirst du ihn sehen.“ Er sprach: „Ehrwürdige Herren, ich kenne die Lebensgefahr weder des Meisters noch meiner selbst. Ohne irgendwo haltzumachen oder mich hinzusetzen, habe ich in nur einer Nacht eine Strecke von einhundertzwanzig Yojanas zurückgelegt. Erst wenn ich den Meister gesehen habe, werde ich mich ausruhen.“ Nachdem er dies gesagt hatte, eilte er hastig nach Sāvatthī hinein. Als er den Erhabenen sah, wie er in unvergleichlicher Buddha-Pracht einherging, dachte er: „Nach langer Zeit wahrlich habe ich Gotama, den vollkommen Erwachten, erblickt!“ Von dem Ort an, an dem er ihn erblickt hatte, ging er mit geneigtem Körper auf ihn zu, warf sich mitten auf der Straße mit der Fünfpunkt-Niederwerfung ehrerbietig nieder, umfasste fest seine Knöchel und sprach: „Möge der Erhabene, o Herr, die Lehre verkünden! Möge der Sugata die Lehre verkünden, die mir für lange Zeit zum Heil und zum Segen gereichen möge!“ Da wies ihn der Meister ab: „Es ist jetzt nicht die rechte Zeit, Bāhiya. Wir sind mitten unter die Häuser gegangen, um Almosen zu sammeln.“

තං [Pg.236] සුත්වා බාහියො, ‘‘භන්තෙ, සංසාරෙ සංසරන්තෙන කබළීකාරාහාරො න අලද්ධපුබ්බො, තුම්හාකං වා මය්හං වා ජීවිතන්තරායං න ජානාමි, දෙසෙතු මෙ, භන්තෙ භගවා, ධම්මං, දෙසෙතු සුගතො ධම්ම’’න්ති පුන යාචි. සත්ථා දුතියම්පි තථෙව පටික්ඛිපි. එවං කිරස්ස අහොසි – ‘‘ඉමස්ස දිට්ඨකාලතො පට්ඨාය සකලසරීරං පීතියා නිරන්තරං අජ්ඣොත්ථටං හොති, බලවපීතිවෙගො ධම්මං සුත්වාපි න සක්ඛිස්සති පටිවිජ්ඣිතුං, මජ්ඣත්තුපෙක්ඛාය තාව තිට්ඨතු, එකරත්තෙනෙව වීසයොජනසතිකං මග්ගං ආගතස්සපි චස්ස දරථො බලවා සොපි තාව පටිප්පස්සම්භතූ’’ති. තස්මා ද්වික්ඛත්තුං පටික්ඛිපිත්වා තතියං යාචිතො අන්තරවීථියං ඨිතොව ‘‘තස්මාතිහ තෙ, බාහිය, එවං සික්ඛිතබ්බං, දිට්ඨෙ දිට්ඨමත්තං භවිස්සතී’’තිආදිනා (උදා. 10) නයෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මං දෙසෙසි. සො සත්ථු ධම්මං සුණන්තොයෙව සබ්බාසවෙ ඛෙපෙත්වා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණි.

Als Bāhiya dies hörte, bat er erneut: „Herr, für jemanden, der im Daseinskreislauf (Saṃsāra) umherwandert, ist materielle Nahrung (kabaḷīkārāhāra) nichts, was er nicht schon zuvor erhalten hätte. Ich kenne die Lebensgefahr weder von Euch noch von mir. Möge der Erhabene, o Herr, mir die Lehre verkünden, möge der Sugata die Lehre verkünden!“ Der Meister wies ihn auch ein zweites Mal in gleicher Weise ab. Es heißt, dem Erhabenen ging dabei folgendes durch den Sinn: „Seit dem Augenblick, als er mich erblickte, ist sein ganzer Körper ununterbrochen von Verzückung (pīti) durchdrungen. Unter dem Einfluss dieses starken Stroms von Verzückung wird er, selbst wenn er die Lehre hört, nicht imstande sein, sie tief zu durchdringen. Lass ihn sich erst einmal in neutralem Gleichmut (majjhattupekkhā) niederlassen. Zudem ist seine Erschöpfung (daratha) groß, da er in einer einzigen Nacht eine Strecke von einhundertzwanzig Yojanas zurückgelegt hat; lass auch diese sich erst einmal legen.“ Darum wies er ihn zweimal ab. Als er zum dritten Mal gebeten wurde, verkündete er ihm, mitten auf der Straße stehend, auf vielfältige Weise die Lehre, beginnend mit den Worten: „Darum, Bāhiya, solltest du dich so üben: Im Gesehenen soll nur das Gesehene sein...“ (Udāna 1.10). Noch während er der Lehre des Meisters lauschte, vernichtete er alle Triebe (āsava) und erlangte die Arahantschaft zusammen mit den analytischen Wissenszweigen (paṭisambhidā).

178. සො අරහත්තං පත්තක්ඛණෙයෙව පුබ්බකම්මං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඉතො සතසහස්සම්හීතිආදිමාහ. තං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙව. අනුත්තානපදවණ්ණනමෙව කරිස්සාම.

178. Im selben Moment, als er die Arahantschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an sein früheres Karma. Erfüllt von tiefer Freude (Somanassa) und im Bestreben, seine früheren Taten (Apadāna) offenzulegen, sprach er die Verse, die mit „Vor hunderttausend Äonen...“ (ito satasahassambi) beginnen. Dies hat, da die Methode bereits weiter oben erklärt wurde, eine ganz offensichtliche Bedeutung. Wir werden daher nur die Auslegung jener Begriffe (pada) vornehmen, deren Bedeutung nicht sogleich offenkundig ist.

181. හසනං පච්චවෙක්ඛණන්ති පරිපුණ්ණසොමනස්සජාතං පච්චවෙක්ඛණං, කොමාරවණ්ණං අතිකොමලන්ති අත්ථො.

181. „Hasanaṃ paccavekkhaṇaṃ“ (die Betrachtung des Lachens) bedeutet eine Betrachtung, die von vollkommener Freude erfüllt ist, von jugendlicher Erscheinung und äußerst zart ist.

182. හෙමයඤ්ඤොපචිතඞ්ගන්ති සුවණ්ණසුත්තයඤ්ඤොපචිතසුත්තඅවයවං සරීරං දෙහන්ති අත්ථො. පලම්බබිම්බතම්බොට්ඨන්ති ඔලම්බිතබිම්බඵලසදිසං රත්තවණ්ණං ඔට්ඨද්වයසමන්නාගතන්ති අත්ථො. සෙතතිණ්හසමං දිජන්ති සුනිසිතතිඛිණඅයලොහඝංසනෙන ඝංසිත්වා සමං කතං විය සමදන්තන්ති අත්ථො.

182. „Hemayaññopacitaṅgaṃ“ bedeutet einen Körper (Physis), dessen Glieder mit einer goldenen Opferschnur geschmückt sind. „Palambabimbatamboṭṭhaṃ“ bedeutet ausgestattet mit einem Paar roter Lippen, die einer herabhängenden reifen Bimba-Frucht gleichen. „Setatiṇhasamaṃ dijaṃ“ bedeutet gleichmäßige Zähne habend, als wären sie durch das Reiben mit gut geschärftem, scharfen Eisen oder Kupfer glatt und gleichmäßig gemacht worden.

183. පීතිසම්ඵුල්ලිතානනන්ති පීතියා සුට්ඨු ඵුල්ලිතං විකසිතං ආනනං මුඛං ආදාසතලසදිසමුඛවන්තන්ති අත්ථො.

183. „Pītisamphullitānanaṃ“ bedeutet ein Gesicht (Antlitz) habend, das vor Freude wohl erblüht (geöffnet) ist, ein Antlitz ähnlich einer reinen Spiegeloberfläche.

184. ඛිප්පාභිඤ්ඤස්ස භික්ඛුනොති ඛිප්පං දෙසනාය සමුග්ඝාටිතක්ඛණෙයෙව අභිවිසෙසෙන ඤාතුං සමත්ථස්ස භික්ඛුනොති අත්ථො.

184. „Khippābhiññassa bhikkhuno“ bedeutet für einen Mönch, der in der Lage ist, die Lehre schnell, genau in dem Augenblick ihrer Verkündung (Enthüllung), auf außergewöhnlich tiefe Weise zu verstehen.

186. සග්ගං අගං සභවනං යථාති අත්තනො ගෙහං විය සග්ගං ලොකං අගමාසින්ති අත්ථො.

186. „Saggaṃ agaṃ sabhavanaṃ yathā“ bedeutet „Ich ging in die himmlische Welt wie in mein eigenes Heim“.

196. න [Pg.237] ත්වං උපායමග්ගඤ්ඤූති ත්වං නිබ්බානාධිගමූපායභූතමග්ගඤ්ඤූ න අහොසීති අත්ථො.

196. „Na tvaṃ upāyamaggaññū“ bedeutet: „Du warst kein Kenner des Weges, der das Mittel zur Erlangung des Nibbāna ist.“

200. සත්ථුනො සදා ජිනන්ති සදා සබ්බකාලං ජිනං ජිනන්තො පරාජිතකොපො සත්ථුනො සම්මාසම්බුද්ධස්ස විමලානනං ආදාසතලසදිසමුඛං පස්සිස්සාමි පස්සිතුං නික්ඛමාමීති යොජනා. දිජෙ අපුච්ඡිං කුහිං ලොකනන්දනොති කුහිං ඨානෙ ලොකපසාදකරො සත්ථාති දිජෙ බ්‍රාහ්මණෙ අහං භික්ඛූ අපුච්ඡින්ති අත්ථො.

200. Die syntaktische Verknüpfung zu „Satthuno sadā jinaṃ“ lautet: „Ich werde das makellose Antlitz des Meisters, des vollkommen Erleuchteten, das einer Spiegeloberfläche gleicht – der allzeit siegreich ist und allen Zorn (Heuchelei) überwunden hat –, sehen; um ihn zu sehen, breche ich auf.“ „Dije apucchiṃ kuhiṃ lokanandano“ bedeutet: „An welchem Ort weilt der Meister, der der Welt Freude bringt?“ So fragte ich die Brahmanen (Dija), d. h. die im Geiste edlen Mönche.

201. සසොව ඛිප්පං මුනිදස්සනුස්සුකොති මුනිදස්සනෙ තථාගතදස්සනෙ උස්සුකො උස්සාහජාතො සසො ඉව ඛිප්පං පාපුණාතීති අත්ථො.

201. „Sasova khippaṃ munidassanussuko“ bedeutet: Voll Eifer und Tatendrang, den Weisen (Muni) zu sehen, d. h. den Tathāgata zu sehen, eilt er so schnell herbei wie ein Hase.

202. තුවටං ගන්ත්වාති සීඝං ගන්ත්වා. පිණ්ඩත්ථං අපිහාගිධන්ති පිණ්ඩපාතං පටිච්ච අපිහං අපගතපිහං අගිධං නිත්තණ්හං.

202. „Tuvaṭaṃ gantvā“ bedeutet rasch gehend. „Piṇḍatthaṃ apihāgidhaṃ“ bedeutet in Bezug auf das Almosenessen frei von Verlangen (begehrenslos), gierlos und ohne Durst (Taṇhā).

203. අලොලක්ඛන්ති ඉතො චිතො ච අනොලොකයමානං උත්තමෙ සාවත්ථිනගරෙ පිණ්ඩාය විචරන්තං අදක්ඛින්ති සම්බන්ධො. සිරීනිලයසඞ්කාසන්ති සිරියා ලක්ඛණානුබ්‍යඤ්ජනසොභාය නිලයං සඞ්කාසං ජලමානතොරණසදිසං. රවිදිත්තිහරානනන්ති විජ්ජොතමානසූරියමණ්ඩලං විය විජ්ජොතමානමුඛමණ්ඩලං.

203. Der Zusammenhang von „Alolakkhaṃ“ ist: „Ich sah [den Erhabenen], wie er, ohne nach links oder rechts zu blicken, in der edlen Stadt Sāvatthī auf Almosengang umherging.“ „Sirīnilayasaṅkāsaṃ“ bedeutet dem Wohnsitz der Herrlichkeit gleichend durch den Glanz der Haupt- und Nebenmerkmale, ähnlich einem strahlenden Torbogen. „Ravidittiharānanaṃ“ bedeutet einen strahlenden Antlitzkreis besitzend, gleich der leuchtenden Sonnenscheibe.

204. කුපථෙ විප්පනට්ඨස්සාති කුච්ඡිතපථෙ සොපද්දවමග්ගෙ මූළ්හස්ස මිච්ඡාපටිපන්නස්ස මෙ සරණං හොහි පතිට්ඨා හොහි. ගොතමාති භගවන්තං ගොත්තෙන ආලපති.

204. „Kupathe vippanaṭṭhassa“ bedeutet: „Sei mir, der auf verwerflichem Pfad und gefahrenvollem Weg verwirrt ist und sich auf dem Irrweg befindet, eine Zuflucht und eine Stütze.“ Mit „Gotama“ spricht er den Erhabenen bei seinem Sippennamen an.

218. න තත්ථ සුක්කා ජොතන්තීති සුක්කපභාසම්පන්නා ජොතමානඔසධිතාරකාදයො න ජොතන්ති නප්පභාසන්ති. සෙසං උත්තානත්ථමෙව. සො එවං පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙත්වා තාවදෙව ච භගවන්තං පබ්බජ්ජං යාචි. ‘‘පරිපුණ්ණං තෙ පත්තචීවර’’න්ති ච පුට්ඨො ‘‘න පරිපුණ්ණ’’න්ති ආහ. අථ නං සත්ථා ‘‘තෙන හි පත්තචීවරං පරියෙසාහී’’ති වත්වා පක්කාමි. සො කිර වීසතිවස්සසහස්සානි සමණධම්මං කරොන්තො ‘‘භික්ඛුනා නාම අත්තනා පච්චයෙ ලභිත්වා අඤ්ඤං අනොලොකෙත්වා සයමෙව පරිභුඤ්ජිතුං වට්ටතී’’ති වත්වා එකභික්ඛුස්සාපි පත්තෙන වා චීවරෙන වා සඞ්ගහං නාකාසි, ‘‘න තෙනස්ස [Pg.238] ඉද්ධිමයං පත්තචීවරං උප්පජ්ජිස්සතී’’ති ඤත්වා භගවා එහිභික්ඛුභාවෙන පබ්බජ්ජං නාදාසි. තම්පි පත්තචීවරං පරියෙසමානමෙව සඞ්කාරට්ඨානතො චොළක්ඛණ්ඩානි සංකඩ්ඪෙන්තං පුබ්බවෙරිකො අමනුස්සො එකිස්සා තරුණවච්ඡාය ගාවියා සරීරෙ අධිමුච්චිත්වා වාමඌරුම්හි පහරිත්වා ජීවිතක්ඛයං පාපෙසි. සත්ථා පිණ්ඩාය චරිත්වා කතභත්තකිච්චො සම්බහුලෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං නික්ඛමන්තො බාහියස්ස සරීරං සඞ්කාරට්ඨානෙ පතිතං දිස්වා ‘‘ගණ්හථ, භික්ඛවෙ, එතං බාහියං දාරුචීරියන්ති එකස්මිං ගෙහද්වාරෙ ඨත්වා මඤ්චකං ආහරාපෙත්වා ඉමං සරීරං නගරද්වාරතො නීහරිත්වා ඣාපෙත්වා ධාතුයො ගහෙත්වා ථූපං කරොථා’’ති භික්ඛූ ආණාපෙසි.

218. „Na tattha sukkā jotanti“ bedeutet: Die mit weißem Glanz versehenen, leuchtenden Sterne wie der Morgenstern und andere leuchten und strahlen dort nicht. Der Rest hat eine offensichtliche Bedeutung. Nachdem er so seine früheren Taten dargelegt hatte, bat er den Erhabenen sogleich um die Ordination (pabbajjā). Auf die Frage: „Sind deine Almosenschale und deine Roben vollständig?“, antwortete er: „Nein, sie sind nicht vollständig.“ Da sprach der Meister zu ihm: „Wenn dem so ist, dann suche nach Almosenschale und Roben“, und ging fort. Es heißt, dass er während seiner zwanzigtausendjährigen Praxis des Asketentums (samaṇadhamma) dachte: „Ein Mönch wahrlich sollte seine Requisiten selbst erhalten, ohne auf andere zu blicken, und sie selbst gebrauchen.“ So hatte er keinem einzigen Mönch eine Gabe in Form einer Schale oder Robe dargebracht. Da der Erhabene wusste: „Aus diesem Grund werden ihm keine durch Geisteskraft erschaffenen Schalen und Roben erscheinen“, gewährt er ihm nicht die Ordination durch das Wort „Komm, Mönch“ (ehibhikkhubhāva). Während jener auf der Suche nach Schale und Robe Lumpen von einer Müllhalde hervorzog, ergriff ein nicht-menschliches Wesen (Amanussa) – ein Feind aus einem früheren Leben – Besitz vom Körper einer Kuh mit einem jungen Kalb, stieß ihn in den linken Oberschenkel und tötete ihn. Nachdem der Meister den Almosengang beendet und sein Mahl eingenommen hatte, trat er mit einer großen Schar von Mönchen heraus. Als er den Körper Bāhiyas auf der Müllhalde liegen sah, befahl er den Mönchen: „Mönche, nehmt diesen Bāhiya Dārucīriya. Bringt ein Tragbett, stellt es an ein Haustor, tragt diesen Körper aus dem Stadttor hinaus, verbrennt ihn, sammelt seine Reliquien und errichtet einen Stupa.“

තෙ භික්ඛූ ධාතුං මහාපථෙ ථූපං කාරෙත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා අත්තනො කතකම්මං ආරොචෙසුං. තතො සඞ්ඝමජ්ඣෙ කථා උදපාදි – ‘‘තථාගතො භික්ඛුසඞ්ඝෙන සරීරඣාපනකිච්චං කාරෙසි, ධාතුයො ච ගාහාපෙත්වා චෙතියං කාරාපෙසි, කතරමග්ගො නු ඛො තෙන සමධිගතො, සාමණෙරො නු ඛො සො, භික්ඛු නු ඛො’’ති. සත්ථා තං අට්ඨුප්පත්තිං කත්වා ‘‘පතිට්ඨිතො, භික්ඛවෙ, බාහියො දාරුචීරියො අරහත්තො’’ති උපරි ධම්මදෙසනං වඩ්ඪෙති. තස්ස පරිනිබ්බුතභාවඤ්ච ආචික්ඛිත්වා ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං ඛිප්පාභිඤ්ඤානං යදිදං බාහියො දාරුචීරියො’’ති (අ. නි. 1.209, 216) එතදග්ගෙ ඨපෙසි.

Jene Mönche errichteten auf einer Hauptstraße einen Stupa für die Reliquien, traten an den Meister heran und berichteten ihm von ihrer getanen Arbeit. Daraufhin entstand inmitten der Sangha folgendes Gespräch: „Der Tathāgata ließ durch die Mönchsgemeinde die Einäscherung des Körpers vollziehen, ließ die Reliquien sammeln und einen Schrein (Cetiya) errichten. Welchen Pfad wohl hat er erlangt? War er ein Novize (Sāmaṇera) oder ein Mönch (Bhikkhu)?“ Der Meister nahm diesen Vorfall zum Anlass und führte die Lehrverkündung fort mit den Worten: „Mönche, Bāhiya Dārucīriya ist im Arahanttum gefestigt.“ Nachdem er sein vollkommenes Verlöschen (Parinibbāna) verkündet hatte, setzte er ihn in den höchsten Rang ein mit den Worten: „Dies, o Mönche, ist der Vorzüglichste unter meinen Jüngern, den Mönchen mit schneller Auffassungsgabe, nämlich Bāhiya Dārucīriya.“

අථ නං භික්ඛූ පුච්ඡිංසු – ‘‘තුම්හෙ, භන්තෙ, ‘බාහියො දාරුචීරියො අරහත්තං පත්තො’ති වදෙථ, කදා සො අරහත්තං පත්තො’’ති? ‘‘මම ධම්මං සුතකාලෙ, භික්ඛවෙ’’ති. ‘‘කදා පනස්ස, භන්තෙ, තුම්හෙහි ධම්මො කථිතො’’ති? ‘‘භික්ඛාය චරන්තෙන අන්තරවීථියං ඨිතෙනා’’ති. ‘‘අප්පමත්තකො, භන්තෙ, තුම්හෙහි අන්තරවීථියං ඨත්වා කථිතධම්මො; කථං සො තාවත්තකෙන විසෙසං නිබ්බත්තෙසී’’ති? අථ නෙ සත්ථා, ‘‘භික්ඛවෙ, මම ධම්මං ‘අප්පං’ වා ‘බහුං වා’ති මා චින්තයිත්ථ. අනෙකානිපි හි අනත්ථපදසංහිතානි ගාථාසහස්සානි න සෙය්‍යො, අත්ථනිස්සිතං පන එකම්පි ගාථාපදං සෙය්‍යො’’ති වත්වා අනුසන්ධිං ඝටෙත්වා ධම්මං දෙසෙන්තො ඉමං ගාථමාහ –

Daraufhin fragten ihn die Mönche: „Ehrwürdiger Herr, Ihr sagt: ‚Bāhiya Dārucīriya hat das Arahanttum erlangt.‘ Wann hat er das Arahanttum erlangt?“ – „Mönche, zu der Zeit, als er meine Lehre hörte.“ – „Aber wann, ehrwürdiger Herr, wurde die Lehre von Euch verkündet?“ – „Als ich auf dem Almosengang war und mitten auf der Straße stand.“ – „Ehrwürdiger Herr, die von Euch mitten auf der Straße im Stehen dargelegte Lehre war doch nur minimal; wie konnte er in so kurzer Zeit das außergewöhnliche Ziel verwirklichen?“ Daraufhin sprach der Meister zu den Mönchen: „Mönche, denkt über meine Lehre nicht als ‚wenig‘ oder ‚viel‘. Denn selbst tausend Strophen, die mit nutzlosen Worten gefüllt sind, sind nicht heilsam. Eine einzige Strophe jedoch, die auf dem heilsamen Ziel beruht, ist besser.“ Nachdem er so den Zusammenhang hergestellt hatte, sprach er bei der Verkündung der Lehre diese Strophe:

‘‘සහස්සමපි චෙ ගාථා, අනත්ථපදසංහිතා;

එකං ගාථාපදං සෙය්‍යො, යං සුත්වා උපසම්මතී’’ති. (ධ. ප. 101) –

„Selbst wenn eine Strophe tausendfach wäre, zusammengesetzt aus nutzlosen Worten – besser ist eine einzige Strophe, nach deren Hören man zur Ruhe gelangt.“

දෙසනාපරියොසානෙ [Pg.239] චතුරාසීතියා පාණසහස්සානං ධම්මාභිසමයො අහොසීති.

Am Ende der Lehrverkündung fand für vierundachtzigtausend Lebewesen die Durchdringung der Wahrheit (Dhammābhisamaya) statt.

බාහියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Bāhiya ist abgeschlossen.

7. මහාකොට්ඨිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Mahākoṭṭhika.

සත්තමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො මහාකොට්ඨිකත්ථෙරස්ස අපදානං. කා උප්පත්ති? අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ මහාභොගකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො මාතාපිතූනං අච්චයෙන කුටුම්බං සණ්ඨපෙත්වා ඝරාවාසං වසන්තො එකදිවසං පදුමුත්තරස්ස භගවතො ධම්මදෙසනාකාලෙ හංසවතීනගරවාසිනො ගන්ධමාලාදිහත්ථෙ යෙන බුද්ධො යෙන ධම්මො යෙන සඞ්ඝො, තන්නින්නෙ තප්පොණෙ තප්පබ්භාරෙ ගච්ඡන්තෙ දිස්වා තෙහි සද්ධිං භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා, සත්ථාරං එකං භික්ඛුං පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා ‘‘අයං ඉමස්මිං සාසනෙ පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගො, යංනූනාහම්පි එකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ අයං විය පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගො භවෙය්‍ය’’න්ති චින්තෙත්වා සත්ථු දෙසනාපරියොසානෙ වුට්ඨිතාය පරිසාය භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා, ‘‘භන්තෙ, ස්වෙ මය්හං ගෙහෙ භික්ඛං ගණ්හථා’’ති නිමන්තෙසි. සත්ථා අධිවාසෙසි. සො භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා සකනිවෙසනං ගන්ත්වා සබ්බරත්තිං බුද්ධස්ස ච භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච නිසජ්ජට්ඨානං ගන්ධමාලාදීහි අලඞ්කරිත්වා ඛාදනීයභොජනීයං පටියාදාපෙත්වා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන සකනිවෙසනෙ භික්ඛුසතසහස්සපරිවාරං සත්ථාරං විවිධයාගුඛජ්ජකපරිවාරං සසූපබ්‍යඤ්ජනං ගන්ධසාලිභොජනං භොජාපෙත්වා භත්තකිච්චපරියොසානෙ චින්තෙසි – ‘‘මහන්තං ඛො අහං ඨානන්තරං පත්ථෙමි, න පන යුත්තං මයා එකදිවසමෙව දානං දත්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙතුං, අනුපටිපාටියා සත්තාහං දානං දත්වා පත්ථෙස්සාමී’’ති. සො තෙනෙව නියාමෙන සත්තාහං මහාදානං දත්වා භත්තකිච්චපරියොසානෙ දුස්සකොට්ඨාගාරං විවරාපෙත්වා උත්තමං තිචීවරප්පහොනකං සුඛුමවත්ථං බුද්ධස්ස පාදමූලෙ ඨපෙත්වා භික්ඛුසතසහස්සස්ස ච තිචීවරං දත්වා තථාගතං උපසඞ්කමිත්වා, ‘‘භන්තෙ, යො සො භික්ඛු තුම්හෙහි ඉතො සත්තමෙ දිවසමත්ථකෙ [Pg.240] පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපිතො, අහම්පි සො භික්ඛු විය අනාගතෙ උප්පජ්ජනකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ පබ්බජිත්වා පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගො භවෙය්‍ය’’න්ති සත්ථු පාදමූලෙ නිපජ්ජිත්වා පත්ථනං අකාසි. සත්ථා තස්ස සමිජ්ඣනභාවං ඤත්වා ‘‘අනාගතෙ ඉතො කප්පසතසහස්සමත්ථකෙ ගොතමො නාම බුද්ධො ලොකෙ උප්පජ්ජිස්සති, තස්ස සාසනෙ තව පත්ථනා සමිජ්ඣිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො තත්ථ යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චුතො දෙවසම්පත්තිං අනුභවිත්වා අපරාපරං දෙවමනුස්සෙසු පරිබ්භමි.

Im siebten Apadāna ist die Passage beginnend mit „Padumuttaro nāma jino“ die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thera Mahākoṭṭhika. Was ist die Vorgeschichte? Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Grundlagen gelegt, sammelte in verschiedenen Existenzen Verdienste an, die eine starke Stütze für das Entkommen aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer sehr wohlhabenden Familie geboren und erlangte das Alter der Mündigkeit. Nach dem Tod seiner Eltern ordnete er das Familienvermögen und führte das Leben eines Hausvaters. Eines Tages, zur Zeit einer Lehrverkündigung des erhabenen Padumuttara, sah er die Einwohner von Haṃsavatī, die mit Duftstoffen, Blumen und Ähnlichem in den Händen dorthin gingen, wo der Buddha, das Dhamma und der Sangha waren – ganz dorthin geneigt, dorthin gewandt und dorthin ausgerichtet. Zusammen mit ihnen suchte er den Erhabenen auf und als er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch unter jenen, die die analytischen Wissenszweige erlangt hatten, auf die höchste Position setzte, dachte er: „Dieser ist in dieser Lehre der Höchste unter jenen, die die analytischen Wissenszweige erlangt haben. Möge doch auch ich in der Lehre eines Buddhas wie dieser Mönch der Höchste unter jenen werden, die die analytischen Wissenszweige erlangen.“ Nach dem Ende der Lehrverkündigung des Meisters, als sich die Versammlung erhob, trat er an den Erhabenen heran und lud ihn ein: „Herr, möget Ihr morgen in meinem Haus Almosenspeise annehmen.“ Der Meister stimmte durch Schweigen zu. Er verneigte sich vor dem Erhabenen, umrundete ihn ehrerbietig, ging zu seinem eigenen Haus, schmückte die ganze Nacht hindurch die Sitzplätze für den Buddha und die Mönchsgemeinschaft mit Duftstoffen, Blumen und Ähnlichem, ließ feste und weiche Speisen zubereiten, und nach dem Vergehen jener Nacht bewirtete er in seinem Haus den Meister, der von einhunderttausend Mönchen umgeben war, mit duftendem Sāli-Reis nebst verschiedenen Suppen und Beilagen sowie einer Fülle von verschiedenen Schleimsuppen und Gebäcken. Nach Beendigung des Mahls dachte er: „Ich erstrebe wahrlich eine große, herausragende Stellung. Es ist jedoch nicht angemessen, dass ich diese hohe Stellung erstrebe, indem ich nur an einem einzigen Tag eine Gabe darbringe. Ich will sieben Tage lang ununterbrochen Gaben spenden und es dann erstreben.“ Auf ebendiese Weise spendete er sieben Tage lang eine große Gabe. Am Ende des Mahls ließ er das Gewandlager öffnen, legte feinste Gewänder, die für ein Dreigewand ausreichten, zu den Füßen des Buddhas nieder, und spendete auch der Schar von einhunderttausend Mönchen je ein Dreigewand. Er trat an den Tathāgata heran, warf sich zu den Füßen des Meisters nieder und sprach den Wunsch aus: „Herr, jener Mönch, den Ihr vor sieben Tagen auf den höchsten Platz unter jenen gesetzt habt, die die analytischen Wissenszweige erlangt haben – möge auch ich wie jener Mönch in der Zukunft in der Lehre eines künftigen Buddhas, nachdem ich ordiniert bin, der Höchste unter jenen werden, die die analytischen Wissenszweige erlangen.“ Der Meister erkannte, dass sein Wunsch in Erfüllung gehen würde, und prophezeite ihm: „In der Zukunft, einhunderttausend Äonen von jetzt an, wird ein Buddha namens Gotama in der Welt erscheinen. In seiner Lehre wird dein Wunsch in Erfüllung gehen.“ Er vollbrachte in jenem Leben bis an sein Lebensende heilsame Taten, schied von dort ab, genoss göttliches Glück und wanderte wieder und wieder im Kreislauf der Götter und Menschen umher.

එවං සො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො තත්ථ තත්ථ භවෙ පුඤ්ඤඤාණසම්භාරෙ සම්භරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණමහාසාලකුලෙ නිබ්බත්ති, කොට්ඨිකොතිස්ස නාමං අකංසු. කස්මා මාතුයා වා අය්‍යකපය්‍යකාදීනං වා නාමං අග්ගහෙත්වා එවං නාමං කරිංසූති චෙ? අත්තනො පඤ්ඤවන්තතාය වෙදඞ්ගෙසු සතක්කපරතක්කෙසු සනිඝණ්ඩුකෙටුභෙසු සාක්ඛරප්පභෙදෙසු සකලබ්‍යාකරණෙසු ච ඡෙකභාවෙන ච දිට්ඨදිට්ඨෙ ජනෙ මුඛසත්තීහි කොට්ඨෙන්තො පක්කොට්ඨෙන්තො විතුදන්තො විචරතීති අන්වත්ථනාමං කරිංසූති වෙදිතබ්බං. සො වයප්පත්තො තයො වෙදෙ උග්ගහෙත්වා බ්‍රාහ්මණසිප්පෙ නිප්ඵත්තිං පත්තො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා උපසම්පන්නකාලතො පට්ඨාය විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පත්වා පටිසම්භිදාසු චිණ්ණවසී හුත්වා අභීතො මහාථෙරෙ උපසඞ්කමිත්වා පඤ්හං පුච්ඡන්තොපි දසබලං උපසඞ්කමිත්වා පටිසම්භිදාසුයෙව පඤ්හං පුච්ඡි. එවමයං ථෙරො තත්ථ කතාධිකාරතාය තත්ථ චිණ්ණවසීභාවෙන ච පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගො ජාතො. අථ නං සත්ථා මහාවෙදල්ලසුත්තං අට්ඨුප්පත්තිං කත්වා පටිසම්භිදාප්පත්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි, ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං පටිසම්භිදාප්පත්තානං යදිදං මහාකොට්ඨිකො’’ති (අ. නි. 1.209, 218).

Während er so im Kreislauf von Göttern und Menschen wanderte und in dieser und jener Existenz die Voraussetzungen für Verdienst und Weisheit ansammelte, wurde er in dieser Buddha-Epoche in Sāvatthī in einer sehr wohlhabenden Brahmanenfamilie geboren. Sie gaben ihm den Namen Koṭṭhika. Wenn man fragt: „Warum gaben sie ihm einen solchen Namen, ohne den Namen seiner Mutter oder seiner Großväter und Urgroßväter anzunehmen?“, so sollte man wissen: Wegen seiner eigenen Weisheit und weil er in den Hilfswissenschaften der Veden, den eigenen und fremden Debattierwerken, den Lexika und Ritualhandbüchern, den phonetischen und linguistischen Analysen und in der gesamten Grammatik geschickt war, zog er umher, indem er jeden Menschen, den er sah, mit den Lanzen des Mundes [scharfen Worten] schlug, zermalmte und quälte. Deshalb gaben sie ihm diesen bezeichnenden Namen [Koṭṭhika]. Als er herangewachsen war, erlernte er die drei Veden und erlangte Vollkommenheit in den Künsten der Brahmanen. Eines Tages ging er zum Meister, hörte das Dhamma, erlangte Glauben, ordinierte und übte sich von der Zeit seiner höheren Weihe an in der Einsichtsmeditation. Er erreichte die Arahatschaft zusammen mit den analytischen Wissenszweigen und erlangte vollkommene Meisterschaft in den analytischen Wissenszweigen. Furchtlos suchte er die großen Theras auf, um ihnen Fragen zu stellen, und suchte auch den Zehnfach-Kraftvollen auf, um ihn eben über die analytischen Wissenszweige zu befragen. So wurde dieser Thera, weil er in Bezug darauf in der Vergangenheit herausragende Verdienste erworben hatte und Meisterschaft darin besaß, der Höchste unter jenen, die die analytischen Wissenszweige erlangt haben. Daraufhin nahm der Meister das Mahāvedalla-Sutta als Anlass und setzte ihn auf die höchste Position unter jenen, die die analytischen Wissenszweige erlangt haben, indem er sprach: „Dies ist der Höchste, ihr Mönche, unter meinen Mönchsjüngern, die die analytischen Wissenszweige erlangt haben, nämlich Mahākoṭṭhika.“

221. සො අපරෙන සමයෙන විමුත්තිසුඛං පටිසංවෙදෙන්තො සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙව.

221. Zu einer späteren Zeit sprach er, während er das Glück der Befreiung erlebte, voller Freude, um sein eigenes früheres Wirken darzulegen, die Worte beginnend mit „Padumuttaro nāma jino“. All dies hat eine ganz offensichtliche Bedeutung, da die Methode bereits weiter oben erklärt wurde.

ඉත්ථං [Pg.241] සුදමායස්මා මහාකොට්ඨිකොති එත්ථ සුදන්ති නිදස්සනෙ නිපාතො. ආයස්මාති ගාරවාධිවචනං, යථා තං ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානොති.

In der Passage „Itthaṃ sudamāyasmā mahākoṭṭhiko“ ist das Wort „sudaṃ“ eine Partikel, die zur Veranschaulichung dient. „Āyasmā“ ist eine respektvolle Bezeichnung, wie in dem Ausdruck „der ehrwürdige Mahāmoggallāna“ (āyasmā mahāmoggallāno).

මහාකොට්ඨිකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Mahākoṭṭhika ist abgeschlossen.

8. උරුවෙලකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thera Uruvelakassapa.

අට්ඨමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො උරුවෙලකස්සපත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො වයප්පත්තො සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා සත්ථාරං එකං භික්ඛුං මහාපරිවාරානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො මහාදානං දත්වා පණිධානං අකාසි. භගවා චස්ස අනන්තරායතං දිස්වා ‘‘අනාගතෙ ගොතමබුද්ධස්ස සාසනෙ මහාපරිවාරානං අග්ගො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො තත්ථ යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉතො ද්වෙනවුතිකප්පමත්ථකෙ ඵුස්සස්ස භගවතො වෙමාතිකකනිට්ඨභාතා හුත්වා නිබ්බත්තො, අඤ්ඤෙපිස්ස ද්වෙ කනිට්ඨභාතරො අහෙසුං. තෙ තයො බුද්ධප්පමුඛභික්ඛුසඞ්ඝං නිමන්තෙත්වා පරමාය පූජාය පූජෙත්වා යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අම්හාකං භගවතො උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව බාරාණසියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ තයො භාතරො හුත්වා නිබ්බත්තා ගොත්තවසෙන තයොපි කස්සපාති එවං නාමකා අහෙසුං. තෙ තයො වයප්පත්තා තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිංසු. තෙසං ජෙට්ඨභාතිකස්ස පඤ්චමාණවකසතානි පරිවාරා, මජ්ඣිමස්ස තීණි, කනිට්ඨස්ස ද්වෙ, තෙ අත්තනො ගන්ථෙසු සාරං ඔලොකෙන්තා දිට්ඨධම්මිකමෙව අත්ථං දිස්වා පබ්බජ්ජං රොචෙසුං. තෙසු ජෙට්ඨභාතා අත්තනො පරිවාරෙන සද්ධිං උරුවෙලං ගන්ත්වා ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා උරුවෙලකස්සපො නාම ජාතො, මජ්ඣිමො ගඞ්ගානදීවඞ්කෙ පබ්බජිතො නදීකස්සපො නාම ජාතො, කනිට්ඨො ගයාසීසෙ පබ්බජිතො ගයාකස්සපො නාම ජාතො. එවං තෙසු ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා තත්ථ තත්ථ වසන්තෙසු බහූනං දිවසානං අච්චයෙන අම්හාකං බොධිසත්තො මහාභිනික්ඛමනං නික්ඛමිත්වා [Pg.242] පටිවිද්ධසබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණො අනුක්කමෙන ධම්මචක්කං පවත්තෙත්වා පඤ්චවග්ගියත්ථෙරෙ අරහත්තෙ පතිට්ඨාපෙත්වා යසකුලපුත්තප්පමුඛෙ පඤ්චපඤ්ඤාසජනෙ සහායකෙ විනෙත්වා සට්ඨි අරහන්තෙ ‘‘චරථ, භික්ඛවෙ, චාරික’’න්ති (මහාව. 32) විස්සජ්ජෙත්වා තිංසභද්දවග්ගියෙ විනෙත්වා උරුවෙලකස්සපස්ස වසනට්ඨානං ගන්ත්වා වසනත්ථාය අග්‍යාගාරං පවිසිත්වා තත්ථ ගතනාගදමනාදීහි අඩ්ඪුඩ්ඪසහස්සෙහි පාටිහාරියෙහි උරුවෙලකස්සපං සපරිවාරං විනෙත්වා පබ්බාජෙසි. තස්ස පබ්බජ්ජාවිධානඤ්ච ඉද්ධිපාටිහාරියකරණඤ්ච සබ්බං නදීකස්සපස්ස අපදානට්ඨකථායං ආවි භවිස්සති. තස්ස පබ්බජිතභාවං සුත්වා ඉතරෙපි ද්වෙ භාතරො සපරිසා ආගන්ත්වා සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිංසු. සබ්බෙව තෙ ඉද්ධිමයපත්තචීවරධරා එහිභික්ඛුකා අහෙසුං. සත්ථා තං සමණසහස්සං ආදාය ගයාසීසං ගන්ත්වා පිට්ඨිපාසාණෙ නිසින්නො ආදිත්තපරියායදෙසනාය (මහාව. 54) තෙ සබ්බෙ අරහත්තෙ පතිට්ඨාපෙසි.

Im achten Apadāna beginnt es mit „Padumuttaro nāma jino“ (Der Sieger namens Padumuttara usw.). Dies ist die Lebensbeschreibung (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Uruvela-Kassapa. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Heilsames anhäufte, das als starke Unterstützung für die Befreiung vom Daseinskreislauf (vivaṭṭūpanissaya) diente, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Familie von gutem Stand geboren. Als er das Erwachsenenalter erreichte, hörte er in der Gegenwart des Meisters die Lehre. Als er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch aus der Reihe derjenigen mit großem Gefolge in die höchste Position erhob, wünschte er sich selbst diese hervorragende Stellung. Er spendete eine große Gabe und legte ein feierliches Gelübde ab. Der Erhabene sah, dass ihm kein Hindernis im Weg stand, und prophezeite: „In der Zukunft, in der Lehre des Gotama-Buddha, wirst du der Höchste unter jenen mit großem Gefolge sein.“ Er tat dort zeitlebens heilsame Taten, schied aus jenem Leben, wanderte unter Göttern und Menschen umher, und wurde vor zweiundneunzig Äonen zur Zeit des erhabenen Phussa als dessen jüngerer Halbbruder (von einer anderen Mutter) geboren. Er hatte noch zwei weitere jüngere Brüder. Diese drei luden die Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze ein, ehrten sie mit höchster Verehrung, taten ihr Leben lang Heilsames und wanderten unter Göttern und Menschen umher. Noch vor dem Erscheinen unseres Erhabenen wurden sie in Bārāṇasī in einer Brahmanenfamilie als drei Brüder geboren. Aufgrund ihrer Familienlinie erhielten alle drei den Namen Kassapa. Als sie das Erwachsenenalter erreichten, erlernten die drei die drei Veden. Der älteste Bruder hatte ein Gefolge von fünfhundert Jünglingen, der mittlere dreihundert und der jüngste zweihundert. Als sie in ihren eigenen Schriften nach dem Wesentlichen suchten, sahen sie nur den Nutzen für das gegenwärtige Leben und fanden Gefallen an der Hauslosigkeit. Unter ihnen ging der älteste Bruder mit seinem Gefolge in den Wald von Uruvelā, nahm die Ordination der Seher an und wurde als Uruvela-Kassapa bekannt. Der mittlere wurde an einer Biegung des Flusses Ganges ordiniert und wurde als Nadī-Kassapa bekannt. Der jüngste wurde bei Gayāsīsa ordiniert und wurde als Gayā-Kassapa bekannt. Während sie so als Asketen ordiniert an ihren jeweiligen Orten lebten, verließ unser Bodhisatta nach Ablauf vieler Tage im großen Auszug die Welt. Er erlangte die allumfassende Allwissenheit, setzte nach und nach das Rad der Lehre in Bewegung, etablierte die fünf Mönche der ersten Gruppe in der Arhatschaft, zähmte die fünfundfünfzig Gefährten mit Yasa, dem Sohn aus guter Familie, an der Spitze, sandte die sechzig Arhats mit den Worten aus: „Wandert aus, ihr Mönche, auf Wanderung“, zähmte die dreißig der glücklichen Gruppe, ging zum Wohnort von Uruvela-Kassapa, betrat dort das Feuerhaus, um darin zu wohnen, und zähmte Uruvela-Kassapa mitsamt seinem Gefolge durch dreieinhalbtausend Wunderkräfte, wie etwa der Bändigung der dortigen Schlange, und ließ ihn ordinieren. Die Art und Weise seiner Ordination und das Vollbringen von Wunderkräften wird alles im Kommentar zur Lebensbeschreibung von Nadī-Kassapa deutlich werden. Als die anderen beiden Brüder von seiner Ordination hörten, kamen sie mitsamt ihrem Gefolge und ordinierten in der Gegenwart des Meisters. Sie alle wurden Ehi-Bhikkhu-Mönche, die durch übernatürliche Kraft entstandene Almosenschalen und Gewänder trugen. Der Meister nahm diese tausend Mönche mit, ging nach Gayāsīsa, setzte sich auf eine flache Felsplatte und etablierte sie alle durch die Predigt über das Brennen in der Arhatschaft.

251. සො එවං අරහත්තං පත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. අනුත්තානපදමෙව වණ්ණයිස්සාම.

251. Als er so die Arhatschaft erlangt hatte, sprach er von Freude erfüllt, um seine früheren Taten darzulegen, die Worte beginnend mit: „Der Sieger namens Padumuttara...“ Wir wollen nun nur die unklaren Begriffe erläutern.

268. සො ච සබ්බං තමං හන්ත්වාති සො ඵුස්සො භගවා රාගදොසමොහාදිකිලෙසන්ධකාරං විද්ධංසෙත්වා. විජටෙත්වා මහාජටන්ති තණ්හාමානාදීහි දියඩ්ඪසහස්සෙහි කිලෙසගණෙහි මහාබ්‍යාකුලං ජටං විජටෙත්වා පදාලෙත්වා ඵාලෙත්වාති අත්ථො. සදෙවකං දෙවලොකසහිතං සකලං ලොකසන්නිවාසංතප්පයන්තො සන්තප්පයන්තො පීණෙන්තො අමතං වුට්ඨිං මහානිබ්බානවුට්ඨිධාරං වස්සතෙ පග්ඝරාපෙතීති යොජනා.

268. „Und er vertrieb alle Dunkelheit“ (so ca sabbaṃ tamaṃ hantvā) bedeutet: Jener erhabene Phussa vertrieb die Dunkelheit der Befleckungen wie Gier, Hass und Verblendung. „Das große Gewirr entwirrend“ (vijaṭetvā mahājaṭaṃ) bedeutet: Er entwirrte, spaltete und zerbrach das durch die eineinhalbtausend Befleckungen wie Begehren und Stolz verworrene Dickicht (des Begehrens). Dies ist die Bedeutung. Die syntaktische Verbindung lautet: „Indem er die gesamte Welt mitsamt der Götterwelt erfreute, überaus zufriedenstellte und beglückte, ließ er den Regen des Unsterblichen, den großen Strom des Nibbāna-Regens, herabregnen und fließen.“

269. තදා හි බාරාණසියන්ති ‘‘බාරස මනුස්සා’’තිආදීසු විය බාරස ද්වාදසරාසී හුත්වා පුරා, හිමවන්තතො ඉසයො ච පච්චෙකමුනිසඞ්ඛාතා ඉසයො ච ගන්ධමාදනතො ආකාසෙනාගන්ත්වා එත්ථ ගච්ඡන්ති ඔතරන්ති පවිසන්තීති බාරාණසී, අථ වා සම්මාසම්බුද්ධසඞ්ඛාතානං අනෙකසතසහස්සානං ධම්මචක්කපවත්තනත්ථාය ඔතරට්ඨානං නගරං ලිඞ්ගවිපල්ලාසං කත්වා ඉත්ථිලිඞ්ගවසෙන බාරාණසීති වුච්චති, තිස්සං බාරාණසියං.

269. „Damals in Bārāṇasī“ (tadā hi bārāṇasiyaṃ): Wie im Ausdruck „zwölf Menschen“ (bārasa manussā) bezeichnet es eine Stadt mit zwölf (Monaten bzw. Tierkreiszeichen). Weil dorthin Weise vom Himavanta und als Paccekabuddhas bezeichnete Weise vom Berg Gandhamādana durch die Luft zu kommen, herabzusteigen und einzutreten pflegten, wird sie Bārāṇasī genannt. Oder aber sie ist die Stadt, die als Ort des Herabsteigens für viele hunderttausende vollkommen Erwachte dient, um das Rad der Lehre in Bewegung zu setzen. Nach einer Genusänderung wird sie in weiblicher Form „Bārāṇasī“ genannt. In eben diesem Bārāṇasī.

273. නික්ඛිත්තසත්ථං [Pg.243] පච්චන්තන්ති ඡඩ්ඩිතසත්ථං පාතිතආවුධං පච්චන්තජනපදං නිබ්බිසෙවනං කත්වා පුනරුපච්චතන්ති පුනරපි තං නගරං උපෙච්ච උපගම්ම සම්පත්තාති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

273. „An die Grenzregion, wo die Waffen niedergelegt sind“ (nikkhittasatthaṃ paccantaṃ) bedeutet: Er machte das Grenzgebiet waffenlos, indem die Waffen weggeworfen und abgelegt wurden, sodass es frei von Bedrohung war. „Wiederkehrend“ (punarupacca) bedeutet: Erneut zu jener Stadt gelangend und dort angekommen. Dies ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

උරුවෙලකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Thera Uruvela-Kassapa ist abgeschlossen.

9. රාධත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Thera Rādha.

296. නවමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො රාධත්ථෙරස්ස අපදානං. තං සබ්බං පාඨානුසාරෙන නයානුචින්තනෙන විඤ්ඤූහි සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව. කෙවලං පුඤ්ඤනානත්තමෙවාති.

296. Im neunten Apadāna beginnt es mit „Padumuttaro nāma jino“; dies ist die Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Thera Rādha. All dies ist für die Weisen durch das Folgen des Wortlautes und das logische Nachdenken über die Methode leicht verständlich. Es unterscheidet sich lediglich in den jeweiligen verdienstvollen Taten.

රාධත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Thera Rādha ist abgeschlossen.

දසමං මොඝරාජත්ථෙරඅපදානං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Das zehnte, die Lebensbeschreibung des Thera Mogharāja, ist ebenfalls leicht verständlich.

චතුපඤ්ඤාසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des vierundfünfzigsten Kapitels (Vagga) ist abgeschlossen.

55. භද්දියවග්ගො

55. Das Bhaddiya-Kapitel.

1. ලකුණ්ඩකභද්දියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Thera Lakuṇḍaka-Bhaddiya.

පඤ්චපඤ්ඤාසමවග්ගෙ පඨමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො ලකුණ්ඩකභද්දියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ මහාභොගකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මං සුණන්තො නිසින්නො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං මඤ්ජුස්සරානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙන්තො බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස සප්පිසක්ඛරාදිමධුරරසසම්මිස්සං මහාදානං දත්වා ‘‘අහම්පි, භන්තෙ, අනාගතෙ අයං භික්ඛු විය එකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ මඤ්ජුස්සරානං අග්ගො භවෙය්‍ය’’න්ති පණිධානං අකාසි. භගවා තස්ස අනන්තරායං දිස්වා බ්‍යාකරිත්වා පක්කාමි.

In der ersten Hagiographie des fünfundfünfzigsten Kapitels ist das mit den Worten „Padumuttaro nāma jino“ beginnende Apadāna die Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Thera Lakuṇḍaka-Bhaddiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer sehr wohlhabenden Familie geboren und erlangte das Alter der Mündigkeit. Als er dasaß und der Lehre des Meisters lauschte, sah er, wie der Meister einen Mönch in die höchste Stellung derer mit lieblicher Stimme erhob. Da er sich selbst nach diesem Rang sehnte, gab er der Sangha mit dem Buddha an der Spitze eine große Gabe, die reich an geklärter Butter, Rohrzucker und anderen süßen Köstlichkeiten war, und fasste den Entschluss: „Möge auch ich, o Herr, in der Zukunft in der Lehre eines Buddhas der Höchste unter den Mönchen mit lieblicher Stimme werden, genau wie dieser Mönch.“ Der Erhabene sah, dass diesem Wunsch kein Hindernis im Wege stand, verkündete die Prophezeiung und reiste weiter.

සො [Pg.244] යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඵුස්සභගවතො කාලෙ චිත්‍රකොකිලො හුත්වා නිබ්බත්තො රාජුය්‍යානතො මධුරං අම්බඵලං තුණ්ඩෙනාදාය ගච්ඡන්තො සත්ථාරං දිස්වා පසන්නමානසො ‘‘දස්සාමි බුද්ධස්සා’’ති චිත්තං උප්පාදෙසි. සත්ථා තස්ස චිත්තාචාරං ඤත්වා පත්තං ගහෙත්වා නිසීදි. කොකිලො දසබලස්ස පත්තෙ අම්බපක්කං ඨපෙසි. සත්ථා තස්ස සොමනස්සුප්පාදනත්ථං තස්ස පස්සන්තස්සෙව තං පරිභුඤ්ජි. අථ සො කොකිලො පසන්නමානසො තෙනෙව පීතිසුඛෙන සත්තාහං වීතිනාමෙසි. තෙනෙව පුඤ්ඤකම්මෙන උප්පන්නුප්පන්නභවෙ මඤ්ජුස්සරො අහොසි. කස්සපසම්මාසම්බුද්ධකාලෙ වඩ්ඪකිකුලෙ නිබ්බත්තෙත්වා ජෙට්ඨකවඩ්ඪකී හුත්වා පාකටො අහොසි. පරිනිබ්බුතෙ භගවති තස්ස සරීරධාතුයො නිදහිතුං සත්තයොජනප්පමාණෙ ථූපෙ ආරද්ධෙ සො ආහ – ‘‘යොජනාවට්ටං යොජනුබ්බෙධං කරොමා’’ති. තෙ සබ්බෙ තස්ස වචනෙ අට්ඨංසු. ඉති අප්පමාණස්ස බුද්ධස්ස ඔරප්පමාණං චෙතියං කාරෙසි, තෙන කම්මෙන නිබ්බත්තට්ඨානෙ අඤ්ඤෙහි හීනප්පමාණො අහොසි. සො අම්හාකං භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා අතිරස්සතාය ච සුවණ්ණපටිමා විය සුන්දරසරීරතාය ච ලකුණ්ඩකභද්දියොති පඤ්ඤායිත්ථ. සො අපරභාගෙ සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා බහුස්සුතො ධම්මකථිකො හුත්වා මධුරෙන සරෙන පරෙසං ධම්මං කථෙසි.

Er tat sein Leben lang Gutes, wanderte im Kreislauf von Göttern und Menschen umher, erfuhr den Wohlstand beider Welten und wurde zur Zeit des erhabenen Phussa als bunter Kuckuck geboren. Als er eine süße Mango aus dem königlichen Garten mit seinem Schnabel davontrug, sah er den Meister und dachte mit von Vertrauen erfülltem Herzen: „Ich will dies dem Buddha darbringen.“ Der Meister erkannte seine Absicht, nahm seine Almosenschale und setzte sich nieder. Der Kuckuck legte die reife Mango in die Schale des Zehnkräftigen. Um ihm Freude zu bereiten, verzehrte der Meister sie direkt vor seinen Augen. Da verbrachte der Kuckuck mit von Vertrauen erfülltem Geist sieben Tage in eben dieser Freude und diesem Glück. Durch genau diese heilsame Tat hatte er in jeder Existenz, in der er wiedergeboren wurde, eine liebliche Stimme. Zur Zeit des vollkommen erwachten Kassapa wurde er in einer Zimmermannsfamilie geboren, wurde der Oberzimmermann und erlangte Berühmtheit. Als nach dem Parinibbāna des Erhabenen damit begonnen wurde, eine sieben Yojanas hohe Stupa zu errichten, um seine körperlichen Reliquien darin aufzubewahren, sagte er: „Lasst uns sie mit einem Umfang von einer Yojana und einer Höhe von einer Yojana bauen!“ Alle stimmten seinen Worten zu. So ließ er für den unermesslichen Buddha einen Schrein von geringerem Maß bauen; aufgrund dieser Tat war er an seinen Geburtsorten im Vergleich zu anderen von geringerem Körperwuchs. Er wurde zur Zeit unseres Erhabenen in einer angesehenen Familie geboren. Wegen seiner extremen Kleinwüchsigkeit einerseits und seines wunderschönen Körpers wie eine goldene Statue andererseits wurde er als „Lakuṇḍaka-Bhaddiya“ bekannt. Später hörte er die Lehrrede des Meisters, erlangte Vertrauen, trat in den Orden ein, wurde sehr gelehrt, ein fähiger Verkünder der Lehre und predigte anderen das Dhamma mit seiner lieblichen Stimme.

අථෙකස්මිං උස්සවදිවසෙ එකෙන බ්‍රාහ්මණෙන සද්ධිං රථෙන ගච්ඡන්තී එකා ගණිකා ථෙරං දිස්වා දන්තවිදංසකං හසි. ථෙරො තස්සා දන්තට්ඨිකෙ නිමිත්තං ගහෙත්වා ඣානං උප්පාදෙත්වා තං පාදකං කත්වා විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අනාගාමී අහොසි, සො අභිණ්හං කායගතාය සතියා විහරන්තො එකදිවසං ආයස්මතා ධම්මසෙනාපතිනා ඔවදියමානො අනුසාසියමානො අරහත්තෙ පතිට්ඨහි. එකච්චෙ භික්ඛූ ච සාමණෙරා ච තස්ස අරහත්තප්පත්තභාවං අජානන්තො කණ්ණෙසු ගහෙත්වා කඩ්ඪන්ති, සීසෙ බාහාය හත්ථපාදාදීසු වා ගහෙත්වා චාලෙත්වා කීළන්තා විහෙඨෙසුං. අථ භගවා සුත්වා – ‘‘මා, භික්ඛවෙ, මම පුත්තං විහෙඨෙථා’’ති ආහ. තතො පට්ඨාය තං ‘‘අරහා’’ති ජානිත්වා න විහෙඨෙසුං.

Eines Tages, an einem Festtag, fuhr eine Kurtisane zusammen mit einem Brahmanen auf einem Wagen vorbei. Sie sah den Thera und lachte mit entblößten Zähnen. Der Thera nahm die Knochenstruktur ihrer Zähne als Meditationsobjekt, erlangte meditative Vertiefung, nutzte diese als Grundlage, entfaltete die Einsicht und wurde zu einem Nie-Wiederkehrenden. Während er beständig in der Achtsamkeit auf den Körper verweilte, wurde er eines Tages vom ehrwürdigen Feldherrn des Dhamma ermahnt und unterwiesen und gründete sich in der Heiligkeit. Einige Mönche und Novizen, die nicht wussten, dass er die Arahatschaft erlangt hatte, fassten ihn an den Ohren und zogen ihn herbei; sie packten ihn am Kopf, an den Armen oder an Händen und Füßen, schüttelten ihn und quälten ihn im Spiel. Als der Erhabene davon hörte, sagte er: „Mönche, quält meinen Sohn nicht!“ Von da an erkannten sie ihn als Arahat an und quälten ihn nicht mehr.

12. සො [Pg.245] අරහා හුත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. මඤ්ජුනාභිනිකූජහන්ති මධුරෙන පෙමනියෙන සරෙන අභිනිකූජිං සද්දං නිච්ඡාරෙසිං අහන්ති අත්ථො. සෙසමෙත්ථ සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

12. Als er ein Arahat geworden war und große Freude empfand, sprach er, um seine eigenen früheren Taten zu offenbaren, die Verse beginnend mit: „Padumuttaro nāma jino“. Das Wort „Mañjunābhinikūjaṃ“ bedeutet: „Ich rief mit einer süßen, lieblichen Stimme, ich ließ meinen Ton erschallen.“ Der Rest ist hierin leicht verständlich.

ලකුණ්ඩකභද්දියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Thera Lakuṇḍaka-Bhaddiya ist abgeschlossen.

2. කඞ්ඛාරෙවතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Thera Kaṅkhā-Revata

34. දුතියාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො කඞ්ඛාරෙවතත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො, තං සබ්බං පාඨානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

34. In der zweiten Hagiographie ist das mit „Padumuttaro nāma jino“ beginnende Apadāna die Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Thera Kaṅkhā-Revata. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Brahmanenfamilie geboren. All dies ist gemäß dem kanonischen Text leicht verständlich.

කඞ්ඛාරෙවතත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Thera Kaṅkhā-Revata ist abgeschlossen.

3. සීවලිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung des Apadāna des ehrwürdigen Thera Sīvali

තතියාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො සීවලිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො හෙට්ඨා වුත්තනයෙන විහාරං ගන්ත්වා පරිසාය පරියන්තෙ ඨිතො ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං ලාභීනං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා ‘‘මයාපි අනාගතෙ එවරූපෙන භවිතුං වට්ටතී’’ති දසබලං නිමන්තෙත්වා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛසඞ්ඝස්ස මහාදානං දත්වා, ‘‘භන්තෙ, ඉමිනා අධිකාරකම්මෙන න අඤ්ඤං සම්පත්තිං පත්ථෙමි, අනාගතෙ පන එකස්ස බුද්ධස්ස සාසනෙ අහම්පි තුම්හෙහි සො එතදග්ගෙ ඨපිතභික්ඛු විය ලාභීනං අග්ගො භවෙය්‍ය’’න්ති පත්ථනං අකාසි. සත්ථා තස්ස අනන්තරායතං දිස්වා ‘‘අයං තෙ පත්ථනා අනාගතෙ ගොතමස්ස බුද්ධස්ස සන්තිකෙ සමිජ්ඣිස්සතී’’ති බ්‍යාකරිත්වා පක්කාමි. සො කුලපුත්තො යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා විපස්සිස්ස [Pg.246] භගවතො කාලෙ බන්ධුමතීනගරතො අවිදූරෙ එකස්මිං ගාමකෙ නිබ්බත්ති, තස්මිං සමයෙ බන්ධුමතීනගරවාසිනො රඤ්ඤා සද්ධිං සාකච්ඡිත්වා දසබලස්ස දානං අදංසු.

In der dritten Hagiographie ist das mit „Padumuttaro nāma jino“ beginnende Apadāna die Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Thera Sīvali. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung vom Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie geboren. Auf die oben beschriebene Weise ging er zum Kloster, stand am Rande der Versammlung und lauschte der Lehre. Als er sah, wie der Meister einen Mönch in die höchste Stellung derer einsetzte, die reich an Gaben sind, dachte er: „Auch für mich wäre es gut, in der Zukunft so zu werden.“ Er lud den Zehnkräftigen ein, spendete der Sangha mit dem Buddha an der Spitze sieben Tage lang eine große Gabe und sprach den Wunsch aus: „O Herr, durch diese außerordentliche heilsame Tat ersehne ich keinen anderen Wohlstand. Doch möge ich in der Zukunft in der Lehre eines Buddhas der Höchste unter jenen sein, die reich an Gaben sind, genau wie jener Mönch, den Ihr in diese höchste Stellung erhoben habt.“ Der Meister sah, dass diesem Wunsch kein Hindernis im Wege stand, verkündete: „Dieser dein Wunsch wird in der Zukunft in Gegenwart des erhabenen Gotama in Erfüllung gehen“, und reiste weiter. Dieser edle Sohn tat sein Leben lang Gutes, erfuhr den Wohlstand beider Welten unter Göttern und Menschen und wurde zur Zeit des erhabenen Vipassī in einem Dorf unweit der Stadt Bandhumatī geboren. Zu jener Zeit beratschlagten sich die Einwohner der Stadt Bandhumatī mit dem König und gaben dem Zehnkräftigen eine Spende.

එකදිවසං සබ්බෙ එකතො හුත්වා දානං දෙන්තා ‘‘කිං නු ඛො අම්හාකං දානග්ගෙ නත්ථී’’ති (අ. නි. අට්ඨ. 1.1.207; ථෙරගා. අට්ඨ. 1.59 සීවලිත්ථෙරගාථාවණ්ණනා) ඔලොකෙන්තා මධුඤ්ච ගුළදධිඤ්ච නාද්දසංසු. තෙ ‘‘යතො කුතොචි ආහරිස්සාමා’’ති ජනපදතො නගරපවිසනමග්ගෙසු පුරිසෙ ඨපෙසුං. තදා එස කුලපුත්තො අත්තනො ගාමතො ගුළදධිවාරකං ගහෙත්වා ‘‘කිඤ්චිදෙව ආහරිස්සාමී’’ති නගරං ගච්ඡන්තො ‘‘මුඛං ධොවිත්වා ධොතහත්ථපාදො පවිසිස්සාමී’’ති ඵාසුකට්ඨානං ඔලොකෙන්තො නඞ්ගලසීසප්පමාණං නිම්මක්ඛිකදණ්ඩකමධුං දිස්වා ‘‘පුඤ්ඤෙන මෙ ඉදං උප්පන්න’’න්ති ගහෙත්වා නගරං පාවිසි. නාගරෙහි ඨපිතපුරිසො තං දිස්වා, ‘‘මාරිස, කස්ස ඉමං හරසී’’ති පුච්ඡි. ‘‘න කස්සචි, සාමි, වික්කායිකං මෙ ඉද’’න්ති. ‘‘තෙන හි ඉමං කහාපණං ගහෙත්වා එතං මධුඤ්ච ගුළදධිඤ්ච දෙහී’’ති.

Eines Tages, als alle zusammengekommen waren und Almosen gaben, schauten sie umher und dachten: „Gibt es wohl etwas, das in unserer Spendenhalle fehlt?“ Da bemerkten sie, dass weder Honig noch sirupartiger Quark vorhanden waren. Sie dachten: „Wir wollen dies von irgendwoher beschaffen“, und postierten Männer aus dem Umland auf den Wegen, die in die Stadt führten. Zu jener Zeit nahm dieser Sohn aus gutem Hause einen Topf mit sirupartigem Quark aus seinem eigenen Dorf mit und ging in die Stadt, indem er dachte: „Ich will irgendetwas mitnehmen.“ Unterwegs dachte er: „Ich will mein Gesicht waschen und mit gewaschenen Händen und Füßen die Stadt betreten.“ Als er Ausschau nach einem geeigneten Ort hielt, erblickte er eine bienenfreie Honigwabe von der Größe eines Pflughauptes, die an einem Ast hing. Er dachte: „Durch mein Verdienst ist mir dies erschienen“, nahm sie an sich und betrat die Stadt. Der von den Stadtbürgern postierte Mann sah ihn und fragte: „Werter Freund, für wen bringst du diese Honigwabe und diesen Quarktopf?“ Er antwortete: „Für niemanden, Herr, dies ist meine Ware zum Verkauf.“ Der Mann sagte: „Wenn dem so ist, nimm diese Münze (Kahāpaṇa) und gib mir jenen Honig und jenen sirupartigen Quark.“

සො චින්තෙසි – ‘‘ඉදං මෙ න බහුං අග්ඝති, අයඤ්ච එකප්පහාරෙනෙව බහුං දෙති, වීමංසිස්සාමී’’ති. තතො නං ආහ – ‘‘නාහං එකකහාපණෙන දෙමී’’ති. ‘‘යදි එවං ද්වෙ කහාපණෙ ගහෙත්වා දෙහී’’ති. ‘‘ද්වීහිපි න දෙමී’’ති. එතෙනුපායෙන වඩ්ඪෙත්වා යාව සහස්සං පාපුණි, සො චින්තෙසි – ‘‘අතිඅඤ්ඡිතුං න වට්ටති, හොතු තාව ඉමිනා කත්තබ්බකම්මං පුච්ඡිස්සාමී’’ති. අථ නං ආහ – ‘‘න ඉදං බහුඅග්ඝනකං, ත්වං පන බහුං දෙසි, කෙන කම්මෙන ඉදං ගණ්හසී’’ති. ‘‘ඉධ, භො, නගරවාසිනො රඤ්ඤා සද්ධිං පටිවිරුජ්ඣිත්වා විපස්සිසම්මාසම්බුද්ධස්ස දානං දෙන්තා ඉදං ද්වයං දානග්ගෙ අපස්සන්තා මං පරියෙසාපෙන්ති. සචෙ ඉදං ද්වයං න ලභිස්සන්ති, නාගරානං පරාජයො භවිස්සති. තස්මා සහස්සං දත්වා ගණ්හාමී’’ති. ‘‘කිං පනෙතං නාගරානං එව වට්ටති, උදාහු අඤ්ඤෙසම්පි දාතුං වට්ටතී’’ති? ‘‘යස්ස කස්සචි දාතුං අවාරිතමෙත’’න්ති. ‘‘අත්ථි පන කොචි නාගරානං දානෙ එකදිවසං සහස්සං දාතා’’ති? ‘‘නත්ථි, සම්මා’’ති. ‘‘ඉමෙසං මෙ ද්වින්නං සහස්සග්ඝනකභාවං ජානාසී’’ති? ‘‘ආම, ජානාමී’’ති. ‘‘තෙන හි ගච්ඡ, නාගරානං ආරොචෙහි – ‘එකො පුරිසො ඉමානි ද්වෙ මූලෙන න දෙති, තුම්හෙහි සද්ධිං සහත්ථෙනෙව දාතුකාමො, තුම්හෙ ඉමෙසං ද්වින්නං කාරණා නිබ්බිතක්කා හොථා’’ති. ‘‘ත්වං ඉමස්මිං දානෙ ජෙට්ඨකභාගස්ස [Pg.247] කායසක්ඛී හොහී’’ති වත්වා ගතො. සො පන කුලපුත්තො ගාමතො පරිබ්බයත්ථං ගහිතකහාපණෙන පඤ්චකටුකං ගහෙත්වා චුණ්ණං කත්වා දධිතො කඤ්චියං වාහෙත්වා තත්ථ මධුපටලං පීළෙත්වා පඤ්චකටුකචුණ්ණෙන යොජෙත්වා පදුමිනිපත්තෙ පක්ඛිපිත්වා තං සංවිදහිත්වා ආදාය දසබලස්ස අවිදූරෙ නිසීදි. මහාජනෙහි ආහරියමානස්ස සක්කාරස්ස අන්තරෙ අත්තනො පත්තවාරං ඔලොකෙන්තො ඔකාසං ඤත්වා සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා, ‘‘භන්තෙ, අයං මෙ දුග්ගතසක්කාරො, ඉමං මෙ අනුකම්පං පටිච්ච පටිග්ගණ්හථා’’ති. සත්ථා තස්සානුකම්පං පටිච්ච චතුමහාරාජෙහි දත්තියෙන සෙලමයපත්තෙන තං පටිග්ගහෙත්වා යථා අට්ඨසට්ඨියා භික්ඛුසතසහස්සස්ස දිය්‍යමානං න ඛීයති, එවං අධිට්ඨාසි.

Er dachte bei sich: „Diese meine Gabe ist eigentlich nicht viel wert, doch dieser Mann bietet mir auf einen Schlag so viel. Ich will ihn auf die Probe stellen.“ Daraufhin sagte er zu ihm: „Für nur eine Münze (Kahāpaṇa) gebe ich sie nicht her.“ Der Mann erwiderte: „Wenn das so ist, nimm zwei Kahāpaṇas und gib sie mir.“ Er entgegnete: „Auch für zwei gebe ich sie nicht.“ Auf diese Weise trieb er den Preis in die Höhe, bis er tausend Kahāpaṇas erreichte. Da dachte der Sohn aus gutem Hause: „Es schickt sich nicht, den Preis noch weiter in die Länge zu ziehen. Es sei nun genug, ich will ihn nach seiner Absicht fragen.“ Da sprach er zu dem Mann: „Dies ist nicht viel wert, du aber bietest so viel dafür. Zu welchem Zweck erwirbst du diese Honigwabe und diesen Quark?“ Der Mann antwortete: „Lieber Freund, hier wetteifern die Stadtbewohner mit dem König darum, wer dem vollkommen erleuchteten Buddha Vipassī die besseren Gaben darbringt. Da sie diese beiden Dinge in der Spendenhalle vermissen, haben sie mich ausgesandt, danach zu suchen. Wenn sie diese beiden Dinge nicht erhalten, werden die Bürger den Wettstreit verlieren. Deshalb erwerbe ich sie, indem ich tausend Kahāpaṇas zahle.“ Er fragte: „Steht dieses Spenden denn nur den Bürgern der Stadt zu, oder ist es auch anderen erlaubt zu spenden?“ Der Mann antwortete: „Es ist jedem freigestellt, niemandem ist das Spenden verboten.“ Er fragte weiter: „Gibt es denn jemanden unter den Stadtbürgern, der an einem einzigen Tag tausend Kahāpaṇas für diese Gabe spenden würde?“ Der Mann erwiderte: „Nein, mein Freund, einen solchen gibt es nicht.“ Er fragte: „Erkennst du an, dass diese beiden Dinge von mir einen Wert von tausend Münzen haben?“ Der Mann antwortete: „Ja, das erkenne ich an.“ Da sagte der Sohn aus gutem Hause: „Wenn dem so ist, dann geh und verkünde den Stadtbürgern: ‚Ein gewisser Mann weigert sich, diese beiden Dinge für Geld abzugeben. Er wünscht vielmehr, sie gemeinsam mit euch mit eigener Hand zu spenden. Seid wegen dieser beiden Dinge ganz unbesorgt.‘“ Er fügte hinzu: „Sei du der Zeuge für meinen Hauptanteil an dieser Spende“, und nachdem er dies gesagt hatte, ging der Mann fort. Der Sohn aus gutem Hause aber kaufte mit der Münze, die er aus seinem Dorf für die Wegzehrung mitgenommen hatte, die fünf scharfen Gewürze (Pañcakaṭuka), pulverisierte sie, filterte die Flüssigkeit aus dem Quark, drückte die Honigwabe darin aus, vermischte alles mit dem Pulver der fünf scharfen Gewürze, goss den Trank in ein Lotosblatt und bereitete ihn so zu. Mit dieser Gabe setzte er sich in die Nähe des Zehnkräftigen (Dasabala). Er wartete inmitten der Gaben, die von der großen Menschenmenge dargebracht wurden, auf seine Reihe, und als er eine günstige Gelegenheit sah, trat er vor den Erhabenen und sprach: „Ehrwürdiger Herr, dies ist die bescheidene Opfergabe eines armen Mannes. Möget Ihr diesen mit fünf scharfen Gewürzen zubereiteten Honig-Quark-Trank aus Mitgefühl für mich annehmen.“ Aus Mitgefühl für ihn nahm der Erhabene die Gabe mit der steinernen Almosenschale an, die ihm von den vier Großkönigen dargebracht worden war, und bestimmte durch seine Willenskraft, dass die Speise beim Austeilen an die sechs Millionen achthunderttausend Mönche nicht zur Neige gehen möge.

සො කුලපුත්තො නිට්ඨිතභත්තකිච්චං භගවන්තං වන්දිත්වා එකමන්තං නිසින්නො ආහ – ‘‘දිට්ඨො මෙ, භන්තෙ භගවා, අජ්ජ බන්ධුමතීනගරවාසීහි තුම්හාකං සක්කාරො ආහරියමානො, අහම්පි ඉමස්ස නිස්සන්දෙන නිබ්බත්තනිබ්බත්තභවෙ ලාභග්ගයසග්ගප්පත්තො භවෙය්‍ය’’න්ති. සත්ථා ‘‘එවං හොතු කුලපුත්තා’’ති වත්වා තස්ස ච නගරවාසීනඤ්ච භත්තානුමොදනං කත්වා පක්කාමි. සො කුලපුත්තො යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සුප්පවාසාය රාජධීතුයා කුච්ඡිම්හි පටිසන්ධිං ගණ්හි. තස්ස පටිසන්ධිග්ගහණකාලතො පට්ඨාය සායං පාතඤ්ච පඤ්චපණ්ණාකාරසතානි සුප්පවාසාය උපනීයන්ති. අථස්ස සා පුඤ්ඤවීමංසනත්ථං හත්ථෙන බීජපච්ඡිං ඵුසාපෙන්තී අට්ඨාසි. එකෙකබීජතො සලාකසතං සලාකසහස්සම්පි නිග්ගච්ඡති, එකෙකකරීසඛෙත්තතො පණ්ණාසම්පි සට්ඨිපි සකටපමාණානි උප්පජ්ජන්ති. කොට්ඨපූරණකාලෙපිස්සා කොට්ඨද්වාරං හත්ථෙන ඵුසන්තියා රාජධීතාය පුඤ්ඤෙන ගණ්හන්තානං ගහිතගහිතං පුන පූරති. පරිපුණ්ණභත්තකුම්භිතොපි ‘‘රාජධීතාය පුඤ්ඤ’’න්ති වත්වා යස්ස කස්සචි දෙන්තා නං යාව න උක්කඩ්ඪන්ති, න තාව භත්තං ඛීයති. දාරකෙ කුච්ඡිගතෙයෙව සත්ත වස්සානි අතික්කමිංසු.

Nachdem der Erhabene sein Mahl beendet hatte, bezeigte ihm der Sohn aus gutem Hause Ehrerbietung, setzte sich an eine Seite und sprach: „Ehrwürdiger Herr, heute habe ich gesehen, wie die Einwohner der Stadt Bandhumatī Gaben für Euch herbeibrachten. Möge auch ich durch die Auswirkung dieses verdienstvollen Werkes in jeder künftigen Existenz, in der ich wiedergeboren werde, den Zustand höchsten Gewinns und höchsten Ruhms erlangen.“ Der Meister sagte: „Sohn aus gutem Hause, so wie du es dir wünschst, möge es geschehen!“, sprach für ihn und für die Stadtbewohner den Segen zur Wertschätzung der Speise und reiste ab. Der Sohn aus gutem Hause verrichtete zeit seines Lebens heilsame Taten, wanderte durch die Welten der Götter und Menschen und nahm schließlich in der Ära des gegenwärtigen Buddhas Empfängnis im Schoß der Königstochter Suppavāsā. Von der Zeit seiner Empfängnis an wurden der Königstochter Suppavāsā jeden Abend und Morgen fünfhundert Geschenke dargebracht. Um das Verdienst des Kindes auf die Probe zu stellen, ließ die Prinzessin einen Korb voller Saatgut mit ihrer Hand berühren und verweilte so. Aus jedem einzelnen Samenkorn gingen hundert oder gar tausend Ähren hervor, und von jedem Karīsa-Feld entstanden Erträge von fünfzig oder sechzig Wagenladungen. Selbst beim Füllen der Kornspeicher füllte sich durch die Verdienstkraft der Königstochter jede Stelle, aus der Getreide entnommen wurde, sogleich wieder auf, wenn sie die Tür der Kornkammer mit ihrer Hand berührte. Auch wenn sie Speise aus einem randvollen Reistopf an wen auch immer austeilten und dabei sprachen: „Dies ist das Verdienst der Königstochter!“, ging die Speise nicht zur Neige, solange sie den Topf nicht wegbewegten. Während das Kind noch im Mutterleib war, vergingen sieben Jahre.

ගබ්භෙ පන පරිපක්කෙ සත්තාහං මහාදුක්ඛං අනුභොසි. සා සාමිකං ආමන්තෙත්වා – ‘‘පුරෙ මරණා ජීවමානා දානං දස්සාමී’’ති සත්ථු සන්තිකං [Pg.248] පෙසෙසි – ‘‘ගච්ඡ, සාමි, ඉමං පවත්තිං සත්ථු ආරොචෙත්වා සත්ථාරං නිමන්තෙහි, යඤ්ච සත්ථා වදති, තං සාධුකං උපලක්ඛෙත්වා ආගන්ත්වා මය්හං කථෙහී’’ති. සො ගන්ත්වා තස්සා සාසනං සත්ථු ආරොචෙසි – ‘‘සත්ථු භන්තෙ, කොළියධීතා පාදෙ වන්දතී’’ති. සත්ථා තස්සා අනුකම්පං පටිච්ච – ‘‘සුඛිනී හොතු සුප්පවාසා කොළියධීතා අරොගා, අරොගං පුත්තං විජායතූ’’ති ආහ. සො තං සුත්වා භගවන්තං වන්දිත්වා අත්තනො ගාමාභිමුඛො පායාසි. තස්ස පුරෙ ආගමනායෙව සුප්පවාසාය කුච්ඡිතො ධම්මකරණතො උදකං විය ගබ්භො නික්ඛමි, පරිවාරෙත්වා නිසින්නජනො අස්සුමුඛො රොදිතුං ආරද්ධො හට්ඨතුට්ඨොව තස්සා සාමිකස්ස තුට්ඨිසාසනං ආරොචෙතුං අගමාසි. සො තෙසං ඉඞ්ගිතං දිස්වා – ‘‘දසබලෙන කථිතකථා නිප්ඵන්නා භවිස්සති මඤ්ඤෙ’’ති චින්තෙසි. සො ආගන්ත්වා සත්ථු කථං රාජධීතාය කථෙසි. රාජධීතා තයා නිමන්තිතං ජීවභත්තමෙව මඞ්ගලභත්තං භවිස්සති, ගච්ඡ සත්තාහං දසබලං නිමන්තෙහීති. සො තථා අකාසි. සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මහාදානං පවත්තයිංසු. සො දාරකො ඤාතීනං සන්තත්තචිත්තං නිබ්බාපෙන්තො සීතලභාවං කුරුමානො ජාතොති, සීවලිත්වෙව නාමං කරිංසු. සො සත්ත වස්සානි ගබ්භෙ වසිතත්තා ජාතකාලතො පට්ඨාය සබ්බකම්මක්ඛමො අහොසි. ධම්මසෙනාපති සාරිපුත්තත්ථෙරො සත්තමෙ දිවසෙ තෙන සද්ධිං කථාසල්ලාපමකාසි. සත්ථාපි ඉමං ගාථං අභාසි –

Als aber die Schwangerschaft ausgereift war, erlitt sie sieben Tage lang großes Leid. Sie rief ihren Ehemann herbei und sandte ihn zum Meister mit den Worten: „Bevor ich sterbe, während ich noch lebe, möchte ich eine Gabe darbringen.“ Und sie sandte ihn mit den Worten: „Gehe, mein Gatte, berichte dem Meister von diesen Umständen und lade den Meister ein. Und was auch immer der Meister sagt, merke es dir gut, komm zurück und erzähle es mir.“ Er ging hin und überbrachte dem Meister ihre Botschaft: „Ehrwürdiger Herr, die Koliyer-Tochter erweist den Füßen des Meisters ihre Verehrung.“ Der Meister sprach aus Mitgefühl mit ihr: „Möge Suppavāsā, die Koliyer-Tochter, glücklich, gesund und frei von Krankheit sein! Möge sie einen gesunden Sohn gebären!“ Als er dies hörte, verneigte er sich vor dem Erhabenen und machte sich auf den Weg zurück zu seinem Dorf. Noch vor seiner Ankunft glitt das Kind aus Suppavāsas Leib wie Wasser aus einem Wasserfilter. Die ringsum sitzenden Menschen, die zuvor mit tränenüberströmten Gesichtern zu weinen begonnen hatten, wurden voller Freude und eilten herbei, um ihrem Ehemann die frohe Botschaft zu verkünden. Als er ihre Mienen sah, dachte er: „Die Worte, die der Zehnkräftebesitzende gesprochen hat, müssen sich wohl erfüllt haben.“ Er kam herbei und erzählte der Königstochter die Worte des Meisters. Die Königstochter sagte: „Das von dir dargebrachte Lebensmahl wird wahrlich ein Festmahl des Segens sein. Geh und lade den Zehnkräftebesitzenden für sieben Tage ein.“ Er tat genau so. Sieben Tage lang gaben sie der Mönchsgemeinschaft mit dem Buddha an der Spitze eine große Gabe. Da dieses Kind geboren wurde, während es die brennenden Herzen der Verwandten abkühlte und ihnen Kühle verschaffte, gaben sie ihm den Namen „Sīvali“. Weil er sieben Jahre lang im Mutterleib verweilt hatte, war er von Geburt an fähig, jede Art von Arbeit zu verrichten. Am siebten Tag führte der Feldherr der Lehre, der ehrwürdige Sāriputta, ein Gespräch mit ihm. Und auch der Meister sprach diesen Vers:

‘‘යොමං පලිපථං දුග්ගං, සංසාරං මොහමච්චගා;

තිණ්ණො පාරඞ්ගතො ඣායී, අනෙජො අකථංකථී;

අනුපාදාය නිබ්බුතො, තමහං බ්‍රූමි බ්‍රාහ්මණ’’න්ති. (ධ. ප. 414;

සු. නි. 643);

„Wer diesen Sumpf, diesen unwegsamen Pfad, den Kreislauf des Daseins und die Verblendung überwunden hat; wer hinübergegangen ist, das jenseitige Ufer erreicht hat, meditierend verweilt, frei von Begehren und frei von Zweifeln ist; wer ohne anzuhaften erloschen ist, den nenne ich einen wahren Brahmanen.“

අථ නං ථෙරො එවමාහ – ‘‘කිං පන තයා එවරූපං දුක්ඛං අනුභවිත්වා පබ්බජිතුං න වට්ටතී’’ති? ‘‘ලභන්තො පබ්බජෙය්‍යං, භන්තෙ’’ති. සුප්පවාසා තං ථෙරෙන සද්ධිං කථෙන්තං දිස්වා – ‘‘කිං නු ඛො මෙ පුත්තො ධම්මසෙනාපතිනා කථෙතී’’ති ථෙරං උපසඞ්කමිත්වා පුච්ඡි – ‘‘මය්හං පුත්තො තුම්හෙහි සද්ධිං කිං කථෙති, භන්තෙ’’ති? අත්තනා අනුභුත්තගබ්භවාසදුක්ඛං කථෙත්වා – ‘‘තුම්හෙහි අනුඤ්ඤාතො පබ්බජිස්සාමී’’ති වදතීති. ‘‘සාධු භන්තෙ, පබ්බාජෙථ න’’න්ති. ථෙරො තං විහාරං නෙත්වා තචපඤ්චකකම්මට්ඨානං දත්වා පබ්බාජෙන්තො, ‘‘සීවලි[Pg.249], තුය්හං අඤ්ඤෙන ඔවාදෙන කම්මං නත්ථි, තයා සත්ත වස්සානි අනුභුත්තදුක්ඛමෙව පච්චවෙක්ඛාහී’’ති. ‘‘භන්තෙ, පබ්බජ්ජායෙව තුම්හාකං භාරො, යං පන මයා සක්කා කාතුං, තමහං ජානිස්සාමී’’ති. සො පන පඨමකෙසවට්ටියා ඔරොපිතක්ඛණෙයෙව සොතාපත්තිඵලෙ පතිට්ඨාසි, දුතියාය ඔරොපිතක්ඛණෙ සකදාගාමිඵලෙ, තතියාය අනාගාමිඵලෙ පතිට්ඨාසි. සබ්බෙසංයෙව කෙසානං ඔරොපනඤ්ච අරහත්තඵලසච්ඡිකිරියා ච අපුරෙ අපච්ඡා අහොසි.

Da sprach der Thera zu ihm: „Geziemt es sich für dich nicht, nach dem Erleiden eines solchen Leids in die Hauslosigkeit zu ziehen?“ „Wenn ich die Erlaubnis erhalte, ehrwürdiger Herr, möchte ich mich ordinieren lassen“, antwortete er. Als Suppavāsā sah, wie er mit dem Thera sprach, dachte sie: „Was bespricht mein Sohn wohl mit dem Feldherrn der Lehre?“ Sie trat an den Thera heran und fragte: „Ehrwürdiger Herr, was bespricht mein Sohn mit Ihnen?“ Der Thera antwortete: „Er sprach über das Leid des Verweilens im Mutterleib, das er selbst erfahren hat, und sagte: ‚Wenn ich von Ihnen die Erlaubnis erhalte, werde ich mich ordinieren lassen.‘“ „Es ist gut, ehrwürdiger Herr, bitte ordinieren Sie ihn!“, sagte sie. Der Thera nahm ihn mit zum Kloster, gab ihm das Meditationsobjekt der furchtbaren fünf Teile des Körpers, die mit der Haut enden, und sprach während der Ordination: „Sīvali, du brauchst keine andere Unterweisung. Betrachte einfach nur das Leid, das du selbst sieben Jahre lang ertragen hast.“ „Ehrwürdiger Herr, die Ordination allein ist eure Aufgabe. Was jedoch von mir getan werden kann, das werde ich selbst wissen“, antwortete er. Sobald die erste Haarlocke abgeschnitten wurde, verwirklichte er die Frucht des Stromeintritts; als die zweite abgeschnitten wurde, die Frucht der Einmalwiederkehr; und als die dritte abgeschnitten wurde, die Frucht der Nichtwiederkehr. Das Abscheren aller seiner Haare und das Verwirklichen der Frucht der Arhatschaft geschahen zur selben Zeit, weder früher noch später.

අථ භික්ඛුසඞ්ඝෙ කථා උදපාදි – ‘‘අහො එවං පුඤ්ඤවාපි ථෙරො සත්තමාසාධිකානි සත්ත සංවච්ඡරානි මාතුගබ්භෙ වසිත්වා සත්ත දිවසානි මූළ්හගබ්භෙ වසී’’ති. සත්ථා ආගන්ත්වා – ‘‘කාය නුත්ථ, භික්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා’’ති පුච්ඡිත්වා – ‘‘ඉමාය නාමා’’ති වුත්තෙ – ‘‘න, භික්ඛවෙ, ඉමිනා කුලපුත්තෙන ඉමාය ජාතියා කතකම්ම’’න්ති වත්වා අතීතං ආහරිත්වා අතීතෙ, භික්ඛවෙ, බුද්ධුප්පාදතො පුරෙතරමෙව එස කුලපුත්තො බාරාණසියං රාජකුලෙ නිබ්බත්තො, පිතු අච්චයෙන රජ්ජෙ පතිට්ඨාය විභවසම්පන්නො පාකටො අහොසි. තදා එකො පච්චන්තරාජා ‘‘රජ්ජං ගණ්හිස්සාමී’’ති ආගන්ත්වා නගරං උපරුන්ධිත්වා ඛන්ධාවාරං කාරෙත්වා විහාසි. අථ රාජා මාතුයා සද්ධිං සමානච්ඡන්දො හුත්වා සත්තාහං ඛන්ධාවාරනගරෙ චතූසු දිසාසු ද්වාරං පිධාපෙසි, නික්ඛමන්තානං පවිසන්තානඤ්ච ද්වාරමූළ්හං අහොසි. අථ මිගදායවිහාරෙ පච්චෙකබුද්ධා උග්ඝොසෙසුං. රාජා සුත්වා ද්වාරං විවරාපෙසීති. පච්චන්තරාජාපි පලායි. සො තෙන කම්මවිපාකෙන නරකාදීසු දුක්ඛමනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ රාජකුලෙ නිබ්බත්තොපි මාතුයා සද්ධිං ඉමං එවරූපං දුක්ඛමනුභවි. තස්ස පන පබ්බජිතකාලතො පට්ඨාය භික්ඛුසඞ්ඝස්ස චත්තාරො පච්චයා යදිච්ඡකං උප්පජ්ජන්ති. එවං එත්ථ වත්ථු සමුට්ඨිතං.

Da entstand unter der Mönchsgemeinschaft folgendes Gespräch: „Oh, wie erstaunlich! Selbst ein so verdienstvoller Thera musste sieben Jahre und sieben zusätzliche Monate im Mutterleib verweilen und sieben Tage lang in einer Querlage im Bauch der Mutter feststecken!“ Als der Meister herbeitrat, fragte er: „Worüber sprecht ihr gerade, ihr Mönche, während ihr hier zusammensitzt?“ Und als sie antworteten: „Über dieses Thema“, sprach er: „Mönche, das ist kein Karma, das dieser edle Sohn in dieser Existenz gewirkt hat.“ Dann brachte er eine Geschichte aus der Vergangenheit herbei und erzählte: „In der Vergangenheit, o Mönche, noch lange vor dem Erscheinen eines Buddhas, wurde dieser edle Sohn in einer königlichen Familie in Bārāṇasī geboren. Nach dem Ableben seines Vaters bestieg er den Thron und war reich an Besitztümern und weithin bekannt. Damals kam ein Grenzkönig mit der Absicht: ‚Ich werde das Königreich einnehmen‘, belagerte die Stadt, errichtete ein Heerlager und verwelkte dort. Da traf der König in Übereinstimmung mit seiner Mutter die Entscheidung, sieben Tage lang die Tore der befestigten Stadt in allen vier Himmelsrichtungen zu schließen, sodass die Ein- und Ausgehenden am Stadttor völlig blockiert waren. Damals erhoben die Paccekabuddhas im Migadāya-Kloster ihre Stimme. Als der König dies hörte, ließ er das Tor öffnen, und auch der Grenzkönig floh. Durch die Reifung jenes Karmas erlitt er großes Leid in den Höllen und anderen niederen Welten, und selbst jetzt, da er in dieser Buddha-Ära in einer königlichen Familie wiedergeboren wurde, musste er zusammen mit seiner Mutter dieses schreckliche Leid erfahren. Seit der Zeit seiner Ordination jedoch entstehen der Mönchsgemeinschaft die vier Requisiten ganz nach Wunsch. Dies ist die Entstehungsgeschichte, die sich hier ereignete.“

අපරභාගෙ සත්ථා සාවත්ථිං අගමාසි. ථෙරො භගවන්තං අභිවාදෙත්වා, ‘‘භන්තෙ, මය්හං පුඤ්ඤබලං වීමංසිස්සාමි, පඤ්චභික්ඛුසතානි දෙථා’’ති. ‘‘ගණ්හ, සීවලී’’ති. සො පඤ්චසතෙ භික්ඛූ ගහෙත්වා හිමවන්තාභිමුඛං ගච්ඡන්තො අටවිමග්ගං ගච්ඡති. තස්ස පඨමං දිට්ඨනිග්‍රොධෙ අධිවත්ථා දෙවතා සත්ත දිවසානි දානං අදාසි. ඉති සො –

Später reiste der Meister nach Sāvatthi. Der Thera verneigte sich vor dem Erhabenen und bat: „Ehrwürdiger Herr, ich möchte die Kraft meines Verdienstes auf die Probe stellen. Bitte gebt mir fünfhundert Mönche mit.“ „Nimm sie mit, Sīvali“, sprach der Erhabene. Er nahm die fūnfhundert Mönche mit sich, reiste in Richtung des Himavanta-Gebirges und schlug einen Pfad durch die Wildnis ein. Als er dort ankam, spendete eine Gottheit, die in einem Banyanbaum wohnte, den er zuerst erblickte, ihm sieben Tage lang großzügig Gaben. So geschah es:

‘‘නිග්‍රොධං පඨමං පස්සි, දුතියං පණ්ඩවපබ්බතං;

තතියං අචිරවතියං, චතුත්ථං වරසාගරං.

„Zuerst sah er den Banyanbaum, als zweites den Paṇḍava-Berg, als drittes den Fluss Aciravatī und als viertes das weite Meer.

‘‘පඤ්චමං [Pg.250] හිමවන්තං සො, ඡට්ඨං ඡද්දන්තුපාගමි;

සත්තමං ගන්ධමාදනං, අට්ඨමං අථ රෙවත’’න්ති. (අ. නි. අට්ඨ. 1.1.207;

ථෙරගා. අට්ඨ. 1.59 සීවලිත්ථෙරගාථාවණ්ණනා) –

Als fünftes erreichte er das Himavanta-Gebirge, als sechstes den Chaddanta-See, als siebtes den Gandhamādana-Berg und als achtes schließlich den Waldtempel des ehrwürdigen Revata.“

සබ්බට්ඨානෙසු සත්ත සත්ත දිවසානෙව දානං අදංසු. ගන්ධමාදනපබ්බතෙ පන නාගදත්තදෙවරාජා සත්තසු දිවසෙසු එකදිවසං ඛීරපිණ්ඩපාතං අදාසි, එකදිවසං සප්පිපිණ්ඩපාතං අදාසි. අථ නං භික්ඛුසඞ්ඝො ආහ – ‘‘ආවුසො, ඉමස්ස දෙවරඤ්ඤො නෙව ධෙනුයො දුය්හමානා පඤ්ඤායන්ති, න දධිනිම්මථනං, කුතො තෙ, දෙවරාජ, ඉදං උප්පජ්ජතී’’ති? ‘‘භන්තෙ, කස්සපදසබලස්ස කාලෙ ඛීරසලාකභත්තදානස්සෙතං ඵල’’න්ති දෙවරාජා ආහ.

„An allen Orten gaben sie jeweils genau sieben Tage lang Gaben. Auf dem Berge Gandhamādana aber gab der Götterkönig Nāgadatta an einem der sieben Tage eine Gabe von Milchspeise und an einem Tag eine Gabe von Butterschmalzspeise. Da sprach die Mönchsgemeinde zu ihm: ‚Freund, von diesem Götterkönig sieht man weder Kühe, die gemolken werden, noch das Schlagen von Dickmilch. Woher, o Götterkönig, entsteht dir dies?‘ Der Götterkönig sprach: ‚Ehrwürdige Herren, dies ist die Frucht der Spende von Milch-Verlosungsspeise zur Zeit des zehnkräftigen Kassapa.‘“

අපරභාගෙ සත්ථා ඛදිරවනියරෙවතත්ථෙරස්ස පච්චුග්ගමනං අකාසි. කථං? අථායස්මා සාරිපුත්තො සත්ථාරං ආහ – ‘‘භන්තෙ, මය්හං කිර කනිට්ඨභාතා රෙවතො පබ්බජිතො, සො අභිරමෙය්‍ය වා න වා, ගන්ත්වා නං පස්සිස්සාමී’’ති. භගවා රෙවතස්ස ආරද්ධවිපස්සකභාවං ඤත්වා ද්වෙ වාරෙ පටික්ඛිපිත්වා තතියවාරෙ යාචිතො අරහත්තප්පත්තභාවං ඤත්වා – සාරිපුත්ත, අහම්පි ගමිස්සාමි භික්ඛූනං ආරොචෙහීති. ථෙරො භික්ඛූ සන්නිපාතාපෙත්වා – ‘‘ආවුසො, සත්ථා චාරිකං චරිතුකාමො, ගන්තුකාමා ආගච්ඡන්තූ’’ති සබ්බෙසංයෙව ආරොචෙසි. දසබලස්ස චාරිකත්ථාය ගමනකාලෙ ඔහිය්‍යමානකභික්ඛූ නාම අප්පකා හොන්ති, ‘‘සත්ථු සුවණ්ණවණ්ණං සරීරං පස්සිස්සාම, මධුරධම්මකථං වා සුණිස්සාමා’’ති යෙභුය්‍යෙන ගන්තුකාමා බහුතරාව හොන්ති. ඉති සත්ථා මහාභික්ඛුසඞ්ඝපරිවාරො ‘‘රෙවතං පස්සිස්සාමා’’ති නික්ඛන්තො.

„In der Folgezeit ging der Meister dem im Akazienwald lebenden Ehrwürdigen Revata entgegen. Wie? Da sprach der Ehrwürdige Sāriputta zum Meister: ‚Ehrwürdiger Herr, mein jüngerer Bruder Revata ist angeblich in die Hauslosigkeit hinausgezogen. Ob er nun Gefallen daran findet oder nicht, ich werde hingehen, um ihn zu sehen.‘ Der Erhabene wusste, dass Revata die Einsichtsmeditation begonnen hatte, lehnte zweimal ab, und als er beim dritten Mal gebeten wurde und wusste, dass dieser das Arahat-Tum erlangt hatte, sprach er: ‚Sāriputta, auch ich werde gehen. Künde es den Mönchen an.‘ Der Ältere ließ die Mönche versammeln und kündigte allen an: ‚Freunde, der Meister möchte auf Wanderschaft gehen. Wer mitzugehen wünscht, soll kommen.‘ Zur Zeit des Aufbruchs des Zehnkräftigen zur Wanderschaft gab es nur wenige Mönche, die zurückblieben. Die weitaus Meisten wollten mitgehen, da sie dachten: ‚Wir wollen den goldfarbenen Körper des Meisters sehen oder seine süße Lehrrede hören.‘ So brach der Meister, von einer großen Mönchsgemeinde begleitet, mit den Worten auf: ‚Wir wollen Revata sehen.‘“

අථෙකස්මිං පදෙසෙ ආනන්දත්ථෙරො ද්වෙධාපථං පත්වා භගවන්තං පුච්ඡි – ‘‘භන්තෙ, ඉමස්මිං ඨානෙ ද්වෙධාපථො, කතරමග්ගෙන භික්ඛුසඞ්ඝො ගච්ඡතූ’’ති? ‘‘කතරමග්ගො, ආනන්ද, උජුකො’’ති? ‘‘භන්තෙ, උජුමග්ගො තිංසයොජනිකො අමනුස්සපථො. පරිහාරමග්ගො පන සට්ඨියොජනිකො ඛෙමො සුභික්ඛො’’ති. ‘‘ආනන්ද, සීවලි, අම්හෙහි සද්ධිං ආගතො’’ති? ‘‘ආම, භන්තෙ, ආගතො’’ති. ‘‘තෙන හි සඞ්ඝො උජුමග්ගමෙව ගච්ඡතු, සීවලිස්ස පුඤ්ඤං වීමංසිස්සාමා’’ති. සත්ථා භික්ඛුසඞ්ඝපරිවාරො සීවලිත්ථෙරස්ස පුඤ්ඤවීමංසනත්ථං තිංසයොජනමග්ගං අභිරුහි (අ. නි. අට්ඨ. 1.1.203).

„Da gelangte der Ehrwürdige Ānanda an einer Stelle an eine Weggabelung und fragte den Erhabenen: ‚Ehrwürdiger Herr, an diesem Ort gibt es eine Weggabelung. Welchen Weg soll die Mönchsgemeinde nehmen?‘ – ‚Welcher Weg, Ānanda, ist der gerade?‘ – ‚Ehrwürdiger Herr, der gerade Weg ist dreißig Yojanas lang, aber es ist ein Weg voller nicht-menschlicher Wesen. Der Ausweichweg hingegen ist sechzig Yojanas lang, sicher und reich an Nahrungsmitteln.‘ – ‚Ānanda, ist Sīvali mit uns gekommen?‘ – ‚Ja, ehrwürdiger Herr, er ist mitgekommen.‘ – ‚Wenn dem so ist, soll die Gemeinde eben den geraden Weg nehmen. Wir wollen das Verdienst Sīvalis auf die Probe stellen.‘ Der Meister schlug, von der Mönchsgemeinde umgeben, den dreißig Yojanas langen Weg ein, um das Verdienst des Ehrwürdigen Sīvali zu prüfen.“

මග්ගං [Pg.251] අභිරුහනට්ඨානතො පට්ඨාය දෙවසඞ්ඝො යොජනෙ යොජනෙ ඨානෙ නගරං මාපෙත්වා බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස වසනත්ථාය විහාරෙ පටියාදෙසි. දෙවපුත්තා රඤ්ඤා පෙසිතකම්මකාරා විය හුත්වා යාගුඛජ්ජකාදීනි ගහෙත්වා – ‘‘කහං, අය්‍යො සීවලී’’ති පුච්ඡන්තා ගච්ඡන්ති. ථෙරො සක්කාරසම්මානං ගාහාපෙත්වා සත්ථු සන්තිකං ගච්ඡති. සත්ථා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පරිභුඤ්ජි. ඉමිනාව නියාමෙන සත්ථා සක්කාරං අනුභවන්තො දෙවසිකං යොජනපරමං ගන්ත්වා තිංසයොජනිකං කන්තාරං අතික්කම්ම ඛදිරවනියරෙවතත්ථෙරස්ස වසනට්ඨානං පත්තො, ථෙරො සත්ථු ආගමනං ඤත්වා අත්තනො වසනට්ඨානෙ බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස පහොනකවිහාරෙ දසබලස්ස ගන්ධකුටිං රත්තිට්ඨානදිවාට්ඨානානි ච ඉද්ධියා මාපෙත්වා තථාගතස්ස පච්චුග්ගමනං ගතො. සත්ථා අලඞ්කතපටියත්තෙන මග්ගෙන විහාරං පාවිසි. අථ තථාගතෙ ගන්ධකුටිං පවිට්ඨෙ භික්ඛූ වස්සග්ගෙන පත්තසෙනාසනානි පවිසිංසු. දෙවතා ‘‘අකාලො ආහාරස්සා’’ති අට්ඨවිධං පානකං ආහරිංසු. සත්ථා සඞ්ඝෙන සද්ධිං පානකං පිවි. ඉමිනා නියාමෙනෙව තථාගතස්ස සක්කාරසම්මානං අනුභවන්තස්සෙව අද්ධමාසො අතික්කන්තො.

„Von der Stelle an, wo sie den Weg eingeschlagen hatten, erschuf die Schar der Götter an jedem einzelnen Yojana eine Stadt und bereitete Klöster für den Aufenthalt der Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze vor. Die Göttersöhne waren wie vom König entsandte Dienstboten; sie nahmen Reisschleim, feste Speisen und anderes und gingen umher, während sie fragten: ‚Wo ist der ehrwürdige Sīvali?‘ Der Ältere ließ die Gaben der Verehrung entgegennehmen und begab sich zum Meister. Der Meister genoss sie zusammen mit der Mönchsgemeinde. Auf eben diese Weise genoss der Meister die Gaben der Verehrung, legte täglich höchstens ein Yojana zurück, überwand die dreißig Yojanas weite Wildnis und erreichte den Aufenthaltsort des im Akazienwald lebenden Ehrwürdigen Revata. Als der Ältere die Ankunft des Meisters erfuhr, erschuf er durch seine Geistesmacht an seinem Aufenthaltsort ausreichend Klöster für die Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze, eine Duftkammer (Gandhakuṭi) für den Zehnkräftigen sowie Nacht- und Tagesunterkünfte und ging dem Tathāgata entgegen. Der Meister betrat das Kloster auf einem geschmückten und hergerichteten Weg. Als der Tathāgata die Duftkammer betreten hatte, bezogen die Mönche gemäß ihrem Weihealter die ihnen zugewiesenen Schlaf- und Sitzplätze. Die Gottheiten dachten: ‚Es ist nicht die Zeit für feste Nahrung‘, und brachten acht Arten von Getränken. Der Meister trank das Getränk zusammen mit der Gemeinde. Auf genau diese Weise verging ein halber Monat, während der Tathāgata die Gaben der Verehrung und Ehrerbietung genoss.“

අථෙකච්චෙ උක්කණ්ඨිතභික්ඛූ එකස්මිං ඨානෙ නිසීදිත්වා කථං උප්පාදයිංසු – ‘‘දසබලො ‘මය්හං අග්ගසාවකස්ස කනිට්ඨභාතා’ති වත්වා එවරූපං නවකම්මිකං භික්ඛුං පස්සිතුං ආගතො, ඉමස්ස විහාරස්ස සන්තිකෙ ජෙතවනවිහාරො වා වෙළුවනවිහාරාදයො වා කිං කරිස්සන්ති? අයම්පි භික්ඛු එවරූපස්ස නවකම්මස්ස කාරකො, කිං නාම සමණධම්මං කරිස්සතී’’ති? අථ සත්ථා චින්තෙසි – ‘‘මයි ඉධ චිරං වසන්තෙ ඉදං ඨානං ආකිණ්ණං භවිස්සති, ආරඤ්ඤකා නාම භික්ඛූ පවිවෙකත්ථිකා හොන්ති, රෙවතස්ස ඵාසුවිහාරො න භවිස්සතී’’ති. තතො ථෙරස්ස දිවාට්ඨානං ගතො. ථෙරොපි එකකොව චඞ්කමනකොටියං ආලම්බනඵලකං නිස්සාය පාසාණඵලකෙ නිසින්නො සත්ථාරං දූරතොව ආගච්ඡන්තං දිස්වා පච්චුග්ගන්ත්වා වන්දි.

„Da setzten sich einige verdrossene Mönche an einem Ort zusammen und begannen folgendes Gespräch: ‚Der Zehnkräftige ist hergekommen, weil er sagte: „Er ist der jüngere Bruder meines Hauptschülers“, um einen solchen mit Bauarbeiten beschäftigten Mönch zu sehen. Was können im Vergleich zu diesem Kloster das Jetavana-Kloster oder das Veḷuvana-Kloster und andere schon ausrichten? Auch dieser Mönch ist ein Verrichter solcher Bauarbeiten; wie soll er da wohl die Pflichten eines Asketen ausüben?‘ Da dachte der Meister: ‚Wenn ich lange hier bleibe, wird dieser Ort von Menschen überfüllt sein. Waldmönche aber streben nach Abgeschiedenheit; Revata wird kein angenehmes Verweilen haben.‘ Daraufhin begab er sich zum Tagesaufenthaltsort des Älteren. Auch der Ältere saß ganz allein am Ende des Wandelpfades, an ein Anlehnbrett gelehnt, auf einer Steinplatte. Als er den Meister von Weitem kommen sah, ging er ihm entgegen und verneigte sich.“

අථ නං සත්ථා පුච්ඡි – ‘‘රෙවත, ඉදං වාළමිගට්ඨානං, චණ්ඩානං හත්ථිඅස්සාදීනං සද්දං සුත්වා කිං කරොසී’’ති? ‘‘තෙසං මෙ, භන්තෙ, සද්දං සුණතො අරඤ්ඤපීති නාම උප්පන්නා’’ති. සත්ථා ඉමස්මිං ඨානෙ රෙවතත්ථෙරස්ස පඤ්චහි ගාථාසතෙහි අරඤ්ඤානිසංසං නාම කථෙත්වා පුනදිවසෙ අවිදූරට්ඨානෙ පිණ්ඩාය [Pg.252] චරිත්වා රෙවතත්ථෙරං ආමන්තෙත්වා යෙහි භික්ඛූහි ථෙරස්ස අවණ්ණො කථිතො, තෙසං කත්තරයට්ඨිඋපාහනතෙලනාළිඡත්තානං පමුස්සනභාවමකාසි. තෙ අත්තනො පරික්ඛාරත්ථාය නිවත්තා ආගතමග්ගෙනෙව ගච්ඡන්තාපි තං ඨානං සල්ලක්ඛෙතුං න සක්කොන්ති. පඨමඤ්හි තෙ අලඞ්කතපටියත්තෙන මග්ගෙන ගන්ත්වා, තංදිවසං පන විසමමග්ගෙන ගච්ඡන්තා තස්මිං තස්මිං ඨානෙ උක්කුටිකං නිසීදන්තා ජණ්ණුකෙහි ගච්ඡන්ති. තෙ ගුම්බෙ ච ගච්ඡෙ ච කණ්ඩකෙ ච මද්දන්තා අත්තනා වසිතසභාගට්ඨානං ගන්ත්වා තස්මිං තස්මිං ඛදිරඛාණුකෙ ලග්ගිතං අත්තනො ඡත්තං සඤ්ජානන්ති, උපාහනං කත්තරයට්ඨිං තෙලනාළිඤ්ච සඤ්ජානන්ති. තෙ තස්මිං සමයෙ ‘‘ඉද්ධිමා අයං භික්ඛූ’’ති ඤත්වා අත්තනො පරික්ඛාරමාදාය ‘‘දසබලස්ස පටියත්තසක්කාරො නාම එවරූපො හොතී’’ති වදන්තා අගමංසු.

„Da fragte ihn der Meister: ‚Revata, dies ist ein Ort wilder Tiere. Was tust du, wenn du den Lärm von wilden Elefanten, Pferden und anderen Tieren hörst?‘ – ‚Ehrwürdiger Herr, wenn ich deren Lärm höre, entsteht in mir die sogenannte Freude am Walde.‘ An diesem Ort verkündete der Meister dem Ehrwürdigen Revata mit fünfhundert Versen den Segen des Waldlebens. Am nächsten Tag ging er in der Nähe auf Almosengang, verabschiedete sich vom Ehrwürdigen Revata und bewirkte, dass jene Mönche, die den Älteren getadelt hatten, ihre Wanderstäbe, Sandalen, Ölbehälter und Schirme vergaßen. Als sie umkehrten, um ihre Utensilien zu holen, konnten sie den Ort nicht wiedererkennen, obwohl sie denselben Weg zurückgingen, auf dem sie gekommen waren. Denn zuerst waren sie auf einem geschmückten und hergerichteten Weg gegangen; an jenem Tag aber gingen sie auf einem unwegsamen Pfad, kauerten sich an verschiedenen Stellen nieder und krochen auf den Knien vorwärts. Während sie auf Gestrüpp, Sträucher und Dornen traten, gelangten sie an eine Stelle, die dem Ort glich, an dem sie gewohnt hatten, und erkannten an diesem und jenem Akazienstumpf ihren eigenen aufgehängten Schirm wieder; auch ihre Sandalen, ihren Wanderstab und ihren Ölbehälter erkannten sie wieder. Da erkannten sie in jenem Augenblick: ‚Dieser Mönch besitzt Geistesmacht!‘, nahmen ihre Utensilien und gingen davon, während sie sagten: ‚Die hergerichtete Ehrung für den Zehnkräftigen ist wahrlich von solcher Art!‘“

පුරතො ආගතෙ භික්ඛූ, විසාඛා උපාසිකා, අත්තනො ගෙහෙ නිසින්නකාලෙ පුච්ඡි – ‘‘මනාපං නු ඛො, භන්තෙ, රෙවතස්ස වසනට්ඨාන’’න්ති? ‘‘මනාපං, උපාසිකෙ, නන්දවනචිත්තලතාවනපටිභාගං තං සෙනාසන’’න්ති. අථ තෙසං පච්ඡතො ආගතෙ භික්ඛූ පුච්ඡි – ‘‘මනාපං, අය්‍යා, රෙවතස්ස වසනට්ඨාන’’න්ති? ‘‘මා පුච්ඡ, උපාසිකෙ, කථෙතුං අයුත්තට්ඨානං, එතං උජ්ජඞ්ගලසක්ඛරපාසාණවිසමඛදිරවනං එව, තත්ථ සො භික්ඛු වසතී’’ති.

Als die Laienanhängerin Visākhā in ihrem eigenen Haus saß, fragte sie die Mönche, die vor ihnen hergegangen waren: „Ehrwürdige Herren, ist der Wohnort des Ehrwürdigen Revata angenehm?“ Sie antworteten: „O Laienanhängerin, jener Wohnsitz ist angenehm; er gleicht dem Nandavana- und dem Cittalatā-Hain.“ Danach fragte sie die Mönche, die nach ihnen kamen: „Ehrwürdige Herren, ist der Wohnort des Ehrwürdigen Revata angenehm?“ Sie antworteten: „Frage nicht, o Laienanhängerin! Es ist ein unpassender Ort, um darüber zu sprechen. Er ist nichts als ein rauer, trockener Akazienwald, uneben und voller Kiesel und Steine. Dort lebt jener Mönch.“

විසාඛා පුරිමානං පච්ඡිමානඤ්ච භික්ඛූනං කථං සුත්වා, ‘‘කෙසං නු ඛො කථා සච්චා’’ති පච්ඡාභත්තං ගන්ධමාලං ආදාය දසබලස්ස උපට්ඨානං ගන්ත්වා වන්දිත්වා එකමන්තං නිසින්නා සත්ථාරං පුච්ඡි – ‘‘භන්තෙ, රෙවතත්ථෙරස්ස වසනට්ඨානං එකච්චෙ අය්‍යා වණ්ණෙන්ති, එකච්චෙ නින්දන්ති, කිමෙතං, භන්තෙ’’ති? ‘‘විසාඛෙ, රමණියං වා හොතු මා වා, යස්මිං ඨානෙ අරියානං චිත්තං රමති, තදෙව ඨානං රමණියං නාමා’’ති වත්වා ඉමං ගාථමාහ –

Als Visākhā die Worte der früheren und der späteren Mönche gehört hatte, dachte sie: „Wessen Rede ist wohl wahr?“ Nach dem Mahl nahm sie Düfte und Blumen mit, ging hin, um dem Zehnkräftigen aufzuwarten, verneigte sich vor ihm, setzte sich auf eine Seite und fragte den Meister: „Ehrwürdiger Herr, einige ehrwürdige Herren loben den Wohnort des Älteren Revata, während andere ihn tadeln. Ehrwürdiger Herr, was hat das zu bedeuten?“ Der Meister sprach: „O Visākhā, es mag lieblich sein oder nicht: An welchem Ort auch immer der Geist der Edlen Freude findet, eben dieser Ort wird wahrlich ‚lieblich‘ genannt.“ Nach diesen Worten sprach er diese Strophe:

‘‘ගාමෙ වා යදි වාරඤ්ඤෙ, නින්නෙ වා යදි වා ථලෙ;

යත්ථ අරහන්තො විහරන්ති, තං භූමිරාමණෙය්‍යක’’න්ති. (ධ. ප. 98;

ථෙරගා. 991;

සං. නි. 1.261);

„Ob im Dorf oder im Wald, ob im Tal oder auf der Höhe – wo immer Arahants verweilen, jener Ort ist wahrlich lieblich.“

අපරභාගෙ භගවා අරියගණමජ්ඣෙ නිසින්නො ථෙරං ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං ලාභීනං යදිදං, සීවලී’’ති (අ. නි. 1.198, 207) එතදග්ගෙ ඨපෙසි.

Später saß der Erhabene inmitten der Schar der Edlen und setzte den Älteren auf den höchsten Posten, indem er sprach: „Ihr Mönche, unter meinen Jüngermönchen, die reich an Gaben sind, ist Sīvali der Herausragendste.“

54. අථායස්මා සීවලිත්ථෙරො අරහත්තං පත්වා පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො [Pg.253] පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. අනුත්තානත්ථපදවණ්ණනමෙව කරිස්සාම.

54. Danach erlangte der ehrwürdige Ältere Sīvali die Arahantschaft, und nachdem er diese höchste Stellung erreicht hatte, erinnerte er sich voller Freude an seine früheren Taten. Um seine frühere Lebensgeschichte zu offenbaren, sprach er die Strophen, die mit ‚Der Sieger namens Padumuttara...‘ beginnen. Wir werden hierbei nur die Erklärung derjenigen Wörter vornehmen, deren Bedeutung unklar ist.

55. සීලං තස්ස අසඞ්ඛෙය්‍යන්ති තස්ස පදුමුත්තරස්ස භගවතො සීලං අසඞ්ඛෙය්‍යං.

55. „Sein Sīla ist unermesslich“ bedeutet, dass das Sīla jenes erhabenen Padumuttara unermesslich ist.

‘‘නව කොටිසහස්සානි, අසීතිසතකොටියො;

පඤ්ඤාසසතසහස්සානි, ඡත්තිංසා ච පුනාපරෙ.

„Neuntausend Kotis, einhundertachtzig Kotis, fünf Millionen und ferner noch sechsunddreißig...“

‘‘එතෙ සංවරවිනයා, සම්බුද්ධෙන පකාසිතා;

පෙය්‍යාලමුඛෙන නිද්දිට්ඨා, සික්ඛාවිනයසංවරෙ’’ති. (විසුද්ධි. 1.20;

පටි. ම. අට්ඨ. 1.1.37) –

„...diese Regeln der Disziplin der Beherrschung wurden vom vollkommen Erwachten dargelegt; sie wurden in geraffter Weise als Übungsregeln in der Disziplin der Beherrschung aufgezeigt.“

එවං වුත්තසික්ඛාපදානි භික්ඛූනං සාවකපඤ්ඤත්තිවසෙන වුත්තානි. භගවතො පන සීලං අසඞ්ඛෙය්‍යමෙව සංඛාතුං ගණෙතුං අසක්කුණෙය්‍යන්ති අත්ථො. සමාධිවජිරූපමො යථා වජිරං ඉන්දනීලමණිවෙළුරියමණිඵලිකමසාරගල්ලාදීනි රතනානි විජ්ඣති ඡිද්දාවඡිද්දං කරොති, එවමෙව පදුමුත්තරස්ස භගවතො ලොකුත්තරමග්ගසමාධි පටිපක්ඛපච්චනීකධම්මෙ විජ්ඣති භින්දති සමුච්ඡින්දතීති අත්ථො. අසඞ්ඛෙය්‍යං ඤාණවරං තස්ස බුද්ධස්ස චත්තාරි සච්චානි සත්තතිංසබොධිපක්ඛියධම්මෙ සඞ්ඛතාසඞ්ඛතධම්මෙ ච ජානිතුං පටිවිජ්ඣිතුං සමත්ථං සයම්භූඤාණසබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණාදිඤාණසමූහං අසඞ්ඛෙය්‍යං, අතීතානාගතපච්චුප්පන්නාදිභෙදෙන සංඛාවිරහිතන්ති අත්ථො. විමුත්ති ච අනොපමාති සංකිලෙසෙහි විමුත්තත්තා සොතාපත්තිඵලාදිකා චතස්සො විමුත්තියො අනුපමා උපමාරහිතා ‘‘ඉමා විය භූතා’’ති උපමෙතුං න සක්කාති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

Die so genannten Übungsregeln wurden im Sinne der für die Jünger-Mönche erlassenen Vorschriften dargelegt. Die Tugend (Sīla) des Erhabenen jedoch ist wahrlich unermesslich; die Bedeutung ist, dass es unmöglich ist, sie zu berechnen oder zu zählen. „Seine Konzentration gleicht einem Diamanten“: Wie ein Diamant Juwelen wie Saphir, Katzenauge, Bergkristall, Masāragalla-Stein usw. durchbohrt und durchlöchert, ebenso durchbohrt, zerschmettert und vernichtet die überweltliche Pfad-Konzentration des erhabenen Padumuttara die gegnerischen und feindlichen Geisteszustände gänzlich – dies ist die Bedeutung. „Seine edle Erkenntnis ist unermesslich“: Die Gesamtheit des Wissens jenes Buddha – wie das selbstentstandene Wissen (Sayambhū-Öāṇa) und das Allwissen (Sabbaññuta-Öāṇa) –, das in der Lage ist, die vier Wahrheiten, die siebenunddreißig dem Erwachen förderlichen Dinge sowie die bedingten und unbedingten Phänomene zu erkennen und zu durchdringen, ist unermesslich; die Bedeutung ist, dass es frei von jeglicher Messbarkeit oder Einteilung nach Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart ist. „Und seine Befreiung ist unvergleichlich“: Wegen der Befreiung von den Befleckungen sind die vier Befreiungen, beginnend mit der Frucht des Stromeintritts, unvergleichlich und ohne jegliches Gleichnis; es ist unmöglich, sie mit den Worten „sie sind wie dieses“ zu vergleichen – dies ist die Bedeutung. Der Rest hat eine offensichtliche Bedeutung.

සීවලිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Älteren Sīvali ist abgeschlossen.

4. වඞ්ගීසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung der Lebensgeschichte (Apadāna) des Älteren Vaṅgīsa

චතුත්ථාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො වඞ්ගීසත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ මහාභොගකුලෙ නිබ්බත්තො වුද්ධිප්පත්තො ධම්මං සොතුං [Pg.254] ගච්ඡන්තෙහි නගරවාසීහි සද්ධිං විහාරං ගන්ත්වා ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරං එකභික්ඛුං පටිභානවන්තානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා සත්ථු අධිකාරකම්මං කත්වා – ‘‘අහම්පි අනාගතෙ පටිභානවන්තානං අග්ගො භවෙය්‍ය’’න්ති පත්ථනං කත්වා සත්ථාරා බ්‍යාකතො යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු උභයසම්පත්තියො අනුභවිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා මාතු පරිබ්බාජිකාභාවෙන අපරභාගෙ පරිබ්බාජකොති පාකටො වඞ්ගීසොති ච ලද්ධනාමො තයො වෙදෙ උග්ගණ්හිත්වා තතො ආචරියං ආරාධෙත්වා ඡවසීසජානනමන්තං නාම සික්ඛිත්වා ඡවසීසං නඛෙන ආකොටෙත්වා – ‘‘අයං සත්තො අසුකයොනියං නිබ්බත්තො’’ති ජානාති.

Im vierten Apadāna ist die mit „Der Sieger namens Padumuttara...“ beginnende Erzählung die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Älteren Vaṅgīsa. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die als starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer sehr wohlhabenden Familie geboren. Als er herangewachsen war, ging er zusammen mit den Stadtbewohnern, die sich aufmachten, um die Lehre zu hören, zum Kloster. Während er der Lehre lauschte, sah er, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Posten derjenigen setzte, die eine rasche Auffassungsgabe besitzen. Da vollbrachte er eine außergewöhnliche Verdiensttat für den Meister und äußerte den Wunsch: „Möge auch ich in der Zukunft der Höchste unter den Mönchen mit rascher Auffassungsgabe sein!“ Nachdem er vom Meister die Prophezeiung erhalten hatte, tat er sein Leben lang Heilsames, genoss das Glück in beiden Welten – unter Göttern und Menschen – und wurde in der Ära des gegenwärtigen Buddhas in Sāvatthī in einer Brahmanenfamilie geboren. Da seine Mutter eine Wanderphilosophin war, wurde er später selbst als Wanderphilosoph bekannt und erhielt den Namen Vaṅgīsa. Er erlernte die drei Veden, stellte seinen Lehrer zufrieden und erlernte die Geheimlehre namens „Erkennen [des Wiedergeburtsortes] durch das Beklopfen von Totenschädeln“. Indem er einen Totenschädel mit dem Fingernagel beklopfte, wusste er: „Dieses Wesen ist in jener bestimmten Geburtsstätte wiedergeboren.“

බ්‍රාහ්මණා ‘‘අයං අම්හාකං ජිවිකාය මග්ගො’’ති වඞ්ගීසං ගහෙත්වා ගාමනිගමරාජධානියො විචරිංසු. වඞ්ගීසො තිවස්සමත්ථකෙ මතානම්පි සීසං ආහරාපෙත්වා නඛෙන ආකොටෙත්වා – ‘‘අයං සත්තො අසුකයොනියං නිබ්බත්තො’’ති වත්වා මහාජනස්ස කඞ්ඛාච්ඡෙදනත්ථං තෙ තෙ ජනෙ ආවාහෙත්වා අත්තනො අත්තනො ගතිං කථාපෙති. තෙන තස්මිං මහාජනො අභිප්පසීදති. සො තං නිස්සාය මහාජනස්ස හත්ථතො සතම්පි සහස්සම්පි ලභති. බ්‍රාහ්මණා වඞ්ගීසං ආදාය යථාරුචි විචරිංසු. වඞ්ගීසො සත්ථු ගුණෙ සුත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිතුකාමො අහොසි. බ්‍රාහ්මණා ‘‘සමණො ගොතමො මායාය තං ආවට්ටෙස්සතී’’ති පටික්ඛිපිංසු.

Die Brahmanen dachten: „Dies ist der Weg für unseren Lebensunterhalt“, nahmen Vaṅgīsa mit und wanderten durch Dörfer, Marktflecken und Hauptstädte. Vaṅgīsa ließ sich die Schädel selbst von solchen bringen, die bereits vor mehr als drei Jahren gestorben waren, beklopfte sie mit dem Fingernagel und sprach: „Dieses Wesen ist in jener bestimmten Geburtsstätte wiedergeboren.“ Um die Zweifel der Menschenmenge zu zerstreuen, rief er die Geister jener Menschen herbei und ließ sie ihre jeweilige Wiedergeburt verkünden. Dadurch gewann das Volk großes Vertrauen in ihn. Durch diese Kunst erhielt er aus den Händen der Menschen hundert oder gar tausend Münzen. Die Brahmanen nahmen Vaṅgīsa mit und reisten umher, wie es ihnen beliebte. Als Vaṅgīsa von den Tugenden des Meisters hörte, wünschte er, sich dem Meister zu nähern. Doch die Brahmanen verboten es ihm und sagten: „Der Asket Gotama wird dich mit seiner Täuschungskunst in seinen Bann ziehen!“

වඞ්ගීසො තෙසං වචනං අනාදියිත්වා, සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා, පටිසන්ථාරං කත්වා, එකමන්තං නිසීදි. සත්ථා තං පුච්ඡි – ‘‘වඞ්ගීස, කිඤ්චි සිප්පං ජානාතී’’ති? ‘‘ආම, භො ගොතම, ඡවසීසමන්තං නාමෙකං ජානාමි, තෙන තිවස්සමත්ථකෙ මතානම්පි සීසං නඛෙන ආකොටෙත්වා නිබ්බත්තට්ඨානං ජානාමී’’ති. අථ සත්ථා තස්ස එකං නිරයෙ නිබ්බත්තස්ස සීසං, එකං මනුස්සෙසු, එකං දෙවෙසු, එකං පරිනිබ්බුතස්ස සීසං ආහරාපෙත්වා දස්සෙසි. සො පඨමසීසං ආකොටෙත්වා, ‘‘භො ගොතම, අයං සත්තො නිරයෙ නිබ්බත්තො’’ති ආහ. සාධු වඞ්ගීස, සුට්ඨු තයා දිට්ඨං, ‘‘අයං සත්තො කුහිං නිබ්බත්තො’’ති පුච්ඡි. ‘‘මනුස්සලොකෙ’’ති. ‘‘අයං කුහි’’න්ති? ‘‘දෙවලොකෙ’’ති. තිණ්ණන්නම්පි නිබ්බත්තට්ඨානං කථෙසි. පරිනිබ්බුතස්ස පන සීසං නඛෙන ආකොටෙන්තො නෙව [Pg.255] අන්තං න කොටිං පස්සි. අථ නං සත්ථා ‘‘න සක්කොසි, වඞ්ගීසා’’ති පුච්ඡි. ‘‘පස්සථ, භො ගොතම, උපපරික්ඛාමි තාවාති පුනප්පුනං පරිවත්තෙත්වාපි බාහිරකමන්තෙන ඛීණාසවස්ස සීසං ජානිතුං න සක්කොති. අථස්ස මත්ථකතො සෙදො මුච්චි. සො ලජ්ජිත්වා තුණ්හී අහොසි’’. අථ නං සත්ථා ‘‘කිලමසි, වඞ්ගීසා’’ති ආහ. ‘‘ආම, භො ගොතම, ඉමස්ස නිබ්බත්තට්ඨානං ජානිතුං න සක්කොමි. සචෙ තුම්හෙ ජානාථ, කථෙථා’’ති. ‘‘වඞ්ගීස, අහං එතම්පි ජානාමි, ඉතො උත්තරිපි ජානාමී’’ති වත්වා –

Vangīsa achtete nicht auf ihre Worte, ging zum Meister, begrüßte ihn höflich und setzte sich an eine Seite nieder. Der Meister fragte ihn: „Vangīsa, verstehst du irgendeine Kunst?“ – „Ja, ehrwürdiger Gotama, ich kenne eine Kunst namens ‚Leichenschädel-Mantra‘. Indem ich damit den Schädel selbst von jenen, die vor bis zu drei Jahren verstorben sind, mit dem Fingernagel beklopfe, erkenne ich deren Wiedergeburtsort.“ Daraufhin ließ der Meister den Schädel eines in der Hölle Wiedergeborenen herbeibringen, einen von einem unter den Menschen Wiedergeborenen, einen von einem unter den Göttern Wiedergeborenen und einen eines völlig Erloschenen und zeigte sie ihm. Jener beklopfte den ersten Schädel und sagte: „Ehrwürdiger Gotama, dieses Wesen ist in der Hölle wiedergeboren.“ – „Gut, Vangīsa, das hast du richtig gesehen. Wo ist dieses Wesen wiedergeboren?“, fragte er. „In der Menschenwelt.“ – „Und dieses, wo?“ – „In der Götterwelt.“ So verkündete er den Wiedergeburtsort von allen dreien. Als er jedoch den Schädel des völlig Erloschenen mit dem Fingernagel beklopfte, sah er weder ein Ende noch eine Grenze. Da fragte ihn der Meister: „Kannst du es nicht, Vangīsa?“ – „Seht, ehrwürdiger Gotama, ich werde es erst einmal prüfen“, sprach er. Doch obwohl er ihn immer wieder umdrehte, konnte er mit seinem außenseiterischen Mantra den Schädel des Triebversiegten nicht erkennen. Da trat ihm der Schweiß auf die Stirn. Beschämt schwieg er. Da sprach der Meister zu ihm: „Bist du erschöpft, Vangīsa?“ – „Ja, ehrwürdiger Gotama, ich vermag den Wiedergeburtsort dieses Mannes nicht zu erkennen. Wenn Ihr es wisst, so sagt es mir.“ Nachdem der Meister gesprochen hatte: „Vangīsa, ich weiß sowohl dies als auch noch weit darüber hinaus“, sprach er:

‘‘චුතිං යො වෙදි සත්තානං, උපපත්තිඤ්ච සබ්බසො;

අසත්තං සුගතං බුද්ධං, තමහං බ්‍රූමි බ්‍රාහ්මණං.

„Wer das Abscheiden der Wesen versteht und ihr Wiederaufleben in jeder Hinsicht; den Unangehafteten, den Wohlgegangenen, den Erwachten – den nenne ich einen Brahmanen.

‘‘යස්ස ගතිං න ජානන්ති, දෙවා ගන්ධබ්බමානුසා;

ඛීණාසවං අරහන්තං, තමහං බ්‍රූමි බ්‍රාහ්මණ’’න්ති. (ධ. ප. 419-420;

සු. නි. 648-649) –

„Dessen Fährte weder Götter, Gandharvas noch Menschen kennen; den Triebversiegten, den Arhat – den nenne ich einen Brahmanen.“ (Dhp 419-420; Sn 648-649)

ඉමා ද්වෙ ගාථායො අභාසි. සො තෙන හි, භො ගොතම, තං විජ්ජං මෙ දෙථාති අපචිතිං දස්සෙත්වා සත්ථු සන්තිකෙ නිසීදි. සත්ථා ‘‘අම්හෙහි සමානලිඞ්ගස්ස දෙමා’’ති ආහ. වඞ්ගීසො ‘‘යං කිඤ්චි කත්වා මයා ඉමං මන්තං ගහෙතුං වට්ටතී’’ති බ්‍රාහ්මණෙ උපගන්ත්වා ආහ – ‘‘තුම්හෙ මයි පබ්බජන්තෙ මා චින්තයිත්ථ, අහං මන්තං උග්ගණ්හිත්වා සකලජම්බුදීපෙ ජෙට්ඨකො භවිස්සාමි, තුම්හාකම්පි තෙන භද්දමෙව භවිස්සතී’’ති සො මන්තත්ථාය සත්ථු සන්තිකං උපසඞ්කමිත්වා පබ්බජ්ජං යාචි. තදා ච ථෙරො නිග්‍රොධකප්පො භගවතො සන්තිකෙ ඨිතො හොති, තං භගවා ආණාපෙසි – ‘‘නිග්‍රොධකප්ප, ඉමං පබ්බාජෙහී’’ති. ථෙරො සත්ථු ආණාය තං පබ්බාජෙත්වා ‘‘මන්තපරිවාරං තාව උග්ගණ්හාහී’’ති ද්වත්තිංසාකාරකම්මට්ඨානං විපස්සනාකම්මට්ඨානඤ්ච ආචික්ඛි. සො ද්වත්තිංසාකාරකම්මට්ඨානං සජ්ඣායන්තොව විපස්සනාය කම්මට්ඨානං පට්ඨපෙසි. බ්‍රාහ්මණා තං උපසඞ්කමිත්වා – ‘‘කිං, භො වඞ්ගීස, සමණස්ස ගොතමස්ස සන්තිකෙ සිප්පං උග්ගහිත’’න්ති පුච්ඡිංසු. ‘‘ආම සික්ඛිතං’’. ‘‘තෙන හි එහි ගමිස්සාමා’’ති. ‘‘කිං සිප්පසික්ඛනෙන, ගච්ඡථ තුම්හෙ න මය්හං තුම්හෙහි කත්තබ්බකිච්ච’’න්ති. බ්‍රාහ්මණා ‘‘ත්වම්පි දානි සමණස්ස ගොතමස්ස වසං ආපන්නො, මායාය ආවට්ටිතො, කිං මයං තව සන්තිකෙ කරිස්සාමා’’ති ආගතමග්ගෙනෙව පක්කමිංසු. වඞ්ගීසො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං සච්ඡාකාසි.

Er sprach diese zwei Strophen. Jener erwies dem Meister Ehrerbietung, setzte sich in seine Nähe und bat: „Wenn dem so ist, ehrwürdiger Gotama, so gebt mir diese Kunst!“ Der Meister sprach: „Wir geben sie nur jemandem mit gleichem Erscheinungsbild.“ Vangīsa dachte sich: „Ich muss dieses Mantra erlernen, was auch immer ich dafür tun muss.“ Er ging zu den Brahmanen und sprach: „Sorgt euch nicht, wenn ich die Hauslosigkeit antrete. Wenn ich das Mantra gelernt habe, werde ich der Höchste auf ganz Jambudīpa sein; das wird auch für euch von reinem Nutzen sein.“ So trat er um des Mantras willen vor den Meister und bat um die Ordination (Pabbajjā). Zu jener Zeit stand der ehrwürdige Thera Nigrodhakappa beim Erhabenen. Der Erhabene befahl ihm: „Nigrodhakappa, gewähre diesem Vangīsa die Ordination.“ Auf Geheiß des Meisters ordinierte ihn der Thera und sprach: „Lerne zunächst die Begleitumstände des Mantras“, und wies ihn an im Meditationsobjekt der zweiunddreißig Körperteile sowie im Meditationsobjekt der Einsicht (Vipassanā). Während er das Meditationsobjekt der zweiunddreißig Körperteile rezitierte, entfaltete er zugleich die Einsichtsmeditation. Die Brahmanen traten an ihn heran und fragten: „Nun, Vangīsa, hast du die Kunst beim Asketen Gotama erlernt?“ – „Ja, ich habe sie gelernt.“ – „Wenn dem so ist, komm, wir wollen gehen!“ – „Was soll mir das Erlernen dieser Kunst? Geht ihr nur; ich habe mit euch nichts mehr zu schaffen.“ Die Brahmanen sprachen: „Nun bist auch du unter die Herrschaft des Asketen Gotama geraten, durch Zauberei verblendet. Was sollen wir noch bei dir?“, und gingen auf demselben Weg fort, auf dem sie gekommen waren. Vangīsa aber entfaltete die Einsicht und verwirklichte die Arhatschaft.

96. එවං [Pg.256] ථෙරො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. අනුත්තානත්ථමෙව වණ්ණයිස්සාම.

96. Als der Thera auf diese Weise die Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein in der Vergangenheit vollbrachtes Lebenswerk darzulegen, die Verse beginnend mit „Der Sieger namens Padumuttara...“ Wir werden nur die tieferen Bedeutungen erklären.

99. පභාහි අනුරඤ්ජන්තොති සො පදුමුත්තරො භගවා නීලපීතාදිඡබ්බණ්ණපභාහි රංසීහි අනුරඤ්ජන්තො ජලන්තො සොභයමානො විජ්ජොතමානොති අත්ථො. වෙනෙය්‍යපදුමානි සොති පදුමුත්තරසූරියො අත්තනො වචනසඞ්ඛාතෙන සූරියරංසියා වෙනෙය්‍යජනසඞ්ඛාතපදුමානි විසෙසෙන බොධෙන්තො පබොධෙන්තො අරහත්තමග්ගාධිගමෙන ඵුල්ලිතානි කරොතීති අත්ථො.

99. „Mit Strahlen erleuchtend“ (pabhāhi anurañjanto) bedeutet: Jener erhabene Padumuttara erleuchtete, glänzte, verschönerte und strahlte mit seinen sechserlei farbigen Lichtstrahlen wie Blau, Gelb usw. „Die Lotosblüten der Bekehrbaren“ (veneyyapadumāni so) bedeutet: Die Sonne namens Padumuttara bringt mit den Sonnenstrahlen seiner Rede die Lotosblüten, welche die bekehrungsfähigen Wesen darstellen, ganz besonders zum Erblühen und Aufblühen, indem er sie den Pfad der Arhatschaft erlangen lässt.

100. වෙසාරජ්ජෙහි සම්පන්නොති –

100. „Ausgestattet mit den Furchtlosigkeiten“ (vesārajjehi sampanno) –

‘‘අන්තරායෙ ච නිය්‍යානෙ, බුද්ධත්තෙ ආසවක්ඛයෙ;

එතෙසු චතුට්ඨානෙසු, බුද්ධො සුට්ඨු විසාරදො’’ති. –

„Bezüglich der Hindernisse und des Auswegs, bezüglich der Buddhaschaft und der Versiegung der Triebe; in diesen vier Bereichen ist der Buddha vollkommen furchtlos.“

එවං වුත්තචතුවෙසාරජ්ජඤාණෙහි සම්පන්නො සමඞ්ගීභූතො සමන්නාගතොති අත්ථො.

Dies bedeutet: Er ist ausgestattet, versehen und im Besitz der so genannten vier Erkenntnisse der Furchtlosigkeit.

105. වාගීසො වාදිසූදනොති වාදීනං පණ්ඩිතජනානං ඊසො පධානො ‘‘වාදීසො’’ති වත්තබ්බෙ ද-කාරස්ස ග-කාරං කත්වා එවං වුත්තන්ති දට්ඨබ්බං. සකත්ථපරත්ථවාදං සූදති පග්ඝරාපෙති පාකටං කරොතීති වාදිසූදනො.

105. „Herr der Rede, Vernichter der Debattierer“ (vāgīso vādisūdano): Er ist der Herr und das Oberhaupt der Debattierer und weisen Menschen. Wo es eigentlich „Vādīsa“ heißen sollte, wurde der Buchstabe „da“ durch „ga“ ersetzt und so als „Vāgīsa“ ausgesprochen; so ist es zu verstehen. Weil er die Doktrinen über den eigenen Nutzen und den Nutzen anderer fließen lässt, das heißt offenlegt und verdeutlicht, wird er „Vādisūdano“ genannt.

110. මාරමසනාති ඛන්ධමාරාදයො පඤ්චමාරෙ මසති පරාමසති විද්ධංසෙතීති මාරමසනො. දිට්ඨිසූදනාති වොහාරපරමත්ථසඞ්ඛාතං දිට්ඨිදස්සනං සූදති පග්ඝරං දීපෙතීති දිට්ඨිසූදනො.

110. „Vernichter Māras“ (māramasano) bedeutet: Er berührt und vernichtet die fünf Māras, wie den Māra der Daseinsgruppen (Khandhamāra) usw.; darum wird er „Māramasano“ genannt. „Vernichter falscher Ansichten“ (diṭṭhisūdano) bedeutet: Er lässt die auf konventioneller und absoluter Wahrheit beruhende Erkenntnis der Ansichten fließen, das heißt, er offenbart deren Fließen; darum heißt er „Diṭṭhisūdano“.

111. විස්සාමභූමි සන්තානන්ති සකලසංසාරසාගරෙ සන්තානං කිලමන්තානං සොතාපත්තිමග්ගාදිඅධිගමාපනෙන විස්සමභූමි විස්සමට්ඨානං වූපසමනට්ඨානන්ති අත්ථො.

111. „Ein Ort der Ruhe für die Ströme der Wesen“ (vissāmabhūmi santānaṃ) bedeutet: Für die Ströme der Wesen, die im gesamten Ozean des Samsāra ermüden, ist er, indem er sie dazu bringt, den Pfad des Stromeintritts usw. zu erlangen, ein Ort der Erholung, ein Ort der Ruhe und ein Ort des Friedens; das ist die Bedeutung.

132. තතොහං විහතාරම්භොති තතො පච්චෙකබුද්ධස්ස සරීරදස්සනෙන අහං විහතාරම්භො විනට්ඨසාරම්භො, විනට්ඨමානො නිම්මදො හුත්වා පබ්බජ්ජං සං සුට්ඨු යාචිං සංයාචිං ආරොචෙසින්ති අත්ථො. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

132. „Daraufhin war meine Anstrengung gebrochen“ (tatohaṃ vihatārambho) bedeutet: Daraufhin war durch das Erblicken des Körpers des Paccekabuddha meine Anstrengung gebrochen, meine heftige Bemühung vernichtet; mein Stolz war vergangen, und frei von Stolz geworden, bat ich inständig um das Hauslosenleben, flehte darum und trug meine Bitte vor; das ist die Bedeutung. Der Rest ist leicht verständlich.

වඞ්ගීසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Legende des Thera Vangīsa ist abgeschlossen.

5. නන්දකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung der Legende des Thera Nandaka

පඤ්චමාපදානෙ [Pg.257] පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො නන්දකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරොතිආදි සබ්බං පාඨානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Im fünften Apadāna ist die Passage beginnend mit „Der Sieger namens Padumuttara...“ die Legende des ehrwürdigen Thera Nandaka. Auch Sätze wie „Dieser hat unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht...“ und alles Übrige sind gemäß dem kanonischen Text leicht verständlich.

නන්දකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Legende des Thera Nandaka ist abgeschlossen.

6. කාළුදායිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung der Legende des Thera Kāḷudāyin

ඡට්ඨාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො කාළුදායිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුණන්තො සත්ථාරං එකං භික්ඛුං කුලප්පසාදකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙන්තං දිස්වා තජ්ජං අභිනීහාරකම්මං කත්වා තං ඨානන්තරං පත්ථෙසි. සත්ථාපි බ්‍යාකාසි. සො යාවජීවං කුසලං කත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො අම්හාකං බොධිසත්තස්ස මාතුකුච්ඡියං පටිසන්ධිග්ගහණදිවසෙ දෙවලොකතො චවිත්වා කපිලවත්ථුස්මිංයෙව අමච්චකුලෙ පටිසන්ධිං ගණ්හි. බොධිසත්තෙන සහ එකදිවසෙයෙව ජාතො, තංදිවසංයෙව නං දුකූලචුම්බටකෙන නිපජ්ජාපෙත්වා බොධිසත්තස්ස උපට්ඨානං නයිංසු. බොධිසත්තෙන හි සද්ධිං බොධිරුක්ඛො, රාහුලමාතා, චත්තාරො නිධී, ආරොහනියහත්ථී, කණ්ඩකො, ඡන්නො, කාළුදායීති ඉමෙ සත්ත එකදිවසෙ ජාතත්තා සහජාතා නාම අහෙසුං. අථස්ස නාමග්ගහණදිවසෙ සකලනගරස්ස උදග්ගචිත්තදිවසෙ ජාතත්තා උදායීත්වෙව නාමං කරිංසු. ථොකං කාළධාතුකත්තා පන කාළුදායීති පඤ්ඤායිත්ථ. සො බොධිසත්තෙන සද්ධිං කුමාරකීළං කීළන්තො වුද්ධිං අගමාසි.

Im sechsten Apadāna ist die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thera Kāḷudāyī, beginnend mit „Padumuttaro nāma jino“. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Verdienste anhäufte, die eine starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer angesehenen Familie in der Stadt Haṃsavatī geboren. Als er herangewachsen war, hörte er die Lehrverkündung des Meisters. Er sah, wie der Meister einen bestimmten Mönch auf den höchsten Rang derer setzte, die das Vertrauen der Familien gewinnen. Er vollbrachte eine entsprechende resolute Tat der Entschlossenheit und strebte nach diesem Rang. Auch der Meister weissagte ihm dies. Er tat zeit seines Lebens Heilsames, wanderte im Kreislauf der Götter und Menschen und schied schließlich am Tag der Empfängnis unseres Bodhisattas im Mutterleib aus der Götterwelt, um in Kapilavatthu in einer Ministerfamilie wiedergeboren zu werden. Er wurde am selben Tag wie der Bodhisatta geboren. Am selben Tag bettete man ihn auf ein Kissen aus feiner Seide und brachte ihn herbei, um dem Bodhisatta zu dienen. Denn zusammen mit dem Bodhisatta entstanden diese sieben am selben Tag, weshalb sie die „Zusammengeborenen“ genannt wurden: der Bodhi-Baum, die Mutter Rāhulas, die vier großen Schatzkammern, der königliche Elefant, das Pferd Kaṇṭhaka, Channa und Kāḷudāyī. Da er an einem Tag geboren wurde, an dem die ganze Stadt von aufgeregter Freude erfüllt war, gaben sie ihm am Tag der Namensgebung den Namen Udāyī. Weil er jedoch eine etwas dunkle Hautfarbe hatte, wurde er als Kāḷudāyī bekannt. Er wuchs heran, während er mit dem Bodhisatta Knabenspiele spielte.

අපරභාගෙ ලොකනාථෙ මහාභිනික්ඛමනං නික්ඛමිත්වා අනුක්කමෙන සබ්බඤ්ඤුතං පත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කෙ රාජගහං උපනිස්සාය වෙළුවනෙ විහරන්තෙ සුද්ධොදනමහාරාජා තං පවත්තිං සුත්වා පුරිසසහස්සපරිවාරං එකං අමච්චං ‘‘පුත්තං මෙ ඉධානෙහී’’ති පෙසෙසි. සො සත්ථු ධම්මදෙසනාවෙලායං සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා පරිසපරියන්තෙ ඨිතො ධම්මං සුත්වා සපරිවාරො [Pg.258] අරහත්තං පාපුණි. අථ නෙ සත්ථා ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති හත්ථං පසාරෙසි. සබ්බෙ තංඛණංයෙව ඉද්ධිමයපත්තචීවරධරා වස්සසට්ඨිකත්ථෙරා විය අහෙසුං. අරහත්තප්පත්තතො පට්ඨාය අරියා නාම මජ්ඣත්තාව හොන්ති, තස්මා රඤ්ඤා පෙසිතසාසනං දසබලස්ස නාරොචෙසි. රාජා නෙව ගතො ආගච්ඡති, න සාසනං සුය්‍යතීති අපරම්පි අමච්චං පුරිසසහස්සපරිවාරං පෙසෙසි. තස්මිම්පි තථා පටිපන්නෙ අපරම්පීති එතෙන නයෙන නවපුරිසසහස්සපරිවාරෙ නව අමච්චෙ පෙසෙසි. සබ්බෙ ගන්ත්වා අරහත්තං පත්වා තුණ්හීභූතා අහෙසුං.

Später, als der Weltenhüter nach dem großen Auszug allmählich die Allwissenheit erlangt und das edle Rad der Lehre in Bewegung gesetzt hatte und nahe Rājagaha im Veḷuvana-Kloster verweilte, hörte der Großkönig Suddhodana davon und sandte einen Minister in Begleitung von tausend Männern mit den Worten: „Bringt meinen Sohn hierher!“ Dieser ging zur Zeit der Lehrverkündung des Meisters in dessen Nähe, lauschte am Rande der Versammlung stehend der Lehre und erlangte zusammen mit seinem Gefolge die Arahatschaft. Da streckte der Meister die Hand aus und sprach zu ihnen: „Kommt, ihr Mönche!“ Im selben Augenblick besaßen sie alle durch übernatürliche Macht entstandene Almosenschalen und Gewänder und sahen aus wie Theras von sechzig Jahren Ordensalter. Da die Edlen ab dem Erreichen der Arahatschaft vollkommen gleichmütig sind, überbrachte er die Botschaft des Königs dem Zehnkräfte-Besitzer nicht. Der König dachte sich: „Der Gesandte kehrt nicht zurück, und man hört keine Nachricht“, und sandte einen weiteren Minister mit tausend Männern im Gefolge. Als dieser ebenso handelte, sandte er nach dieser Methode nacheinander neun weitere Minister mit jeweils tausend Männern im Gefolge. Sie alle gingen hin, erlangten die Arahatschaft und schwiegen.

අථ රාජා චින්තෙසි – ‘‘එත්තකා ජනා මයි සිනෙහාභාවෙන දසබලස්ස ඉධාගමනත්ථාය න කිඤ්චි කථයිංසු, අයං ඛො පන උදායී දසබලෙන සමවයො සහපංසුකීළිකො, මයි ච සිනෙහවා, ඉමං පෙසෙස්සාමී’’ති. අථ තං පක්කොසාපෙත්වා, ‘‘තාත, ත්වං පුරිසසහස්සපරිවාරො ගන්ත්වා දසබලං ඉධානෙහී’’ති වත්වා පෙසෙසි. සො පන ගච්ඡන්තො ‘‘සචාහං, දෙව, පබ්බජිතුං ලභිස්සාමි, එවාහං භගවන්තං ඉධානෙස්සාමී’’ති වත්වා රඤ්ඤා ‘‘පබ්බජිතොපි මම පුත්තං දස්සෙහී’’ති වුත්තො රාජගහං ගන්ත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනාවෙලාය පරිසපරියන්තෙ ඨිතො ධම්මං සුත්වා සපරිවාරො අරහත්තං පත්වා එහිභික්ඛුභාවෙ පතිට්ඨාසි. සො අරහත්තං පත්වා – ‘‘න තාවායං දසබලස්ස කුලනගරං ගන්තුං කාලො, වස්සන්තෙ පන උපගතෙ පබ්බතෙසු වනසණ්ඩෙසු හරිතතිණසඤ්ඡන්නාය භූමියා ගමනකාලො භවිස්සතී’’ති ගමනකාලං ආගමෙන්තො වස්සන්තෙ සම්පත්තෙ සත්ථු කුලනගරං ගන්තුං ගමනවණ්ණං සංවණ්ණෙසි. වුත්තඤ්චෙතං ථෙරගාථාය (ථෙරගා. 527-530) –

Da dachte der König: „So viele Menschen haben mir gegenüber keine Zuneigung gezeigt und nichts unternommen, damit der Zehnkräfte-Besitzer hierherkommt. Dieser Udāyī jedoch ist im gleichen Alter wie der Zehnkräfte-Besitzer, sein Jugendspielgefährte, und er hegt Zuneigung zu mir. Ihn werde ich senden.“ Er ließ ihn rufen und sandte ihn mit den Worten: „Lieber Junge, geh mit tausend Männern im Gefolge und bringe den Zehnkräfte-Besitzer hierher!“ Dieser jedoch sprach vor seinem Aufbruch: „Wenn es mir erlaubt ist, mich weihen zu lassen, o König, dann werde ich den Erhabenen hierher bringen.“ Vom König mit den Worten entlassen: „Selbst wenn du ein Mönch wirst, zeige mir meinen Sohn!“, ging er nach Rājagaha. Er stand am Rande der Versammlung zur Zeit der Lehrverkündung des Meisters, hörte die Lehre, erlangte mit seinem Gefolge die Arahatschaft und wurde in der Ehi-Bhikkhu-Ordination gefestigt. Nach dem Erreichen der Arahatschaft dachte er: „Es ist noch nicht die Zeit für den Zehnkräfte-Besitzer, in seine Heimatstadt zu reisen. Wenn jedoch die Regenzeit naht, die Berge und Waldgebiete mit grünem Gras bedeckt sind, wird die Reisezeit sein.“ So wartete er auf die rechte Reisezeit, und als die Regenzeit herannahte, pries er die Schönheit der Reise, um zur Heimatstadt des Meisters aufzubrechen. Dies wurde auch in den Theragāthās berichtet:

‘‘අඞ්ගාරිනො දානි දුමා භදන්තෙ, ඵලෙසිනො ඡදනං විප්පහාය;

තෙ අච්චිමන්තොව පභාසයන්ති, සමයො මහාවීර භාගී රසානං.

„Wie glühende Kohlen leuchten nun die Bäume, Herr, die nach Früchten streben, nachdem sie ihr altes Laub abgeworfen haben. Sie strahlen wie Flammen; es ist die Zeit, o großer Held, Spender der Köstlichkeiten.“

‘‘දුමානි ඵුල්ලානි මනොරමානි, සමන්තතො සබ්බදිසා පවන්ති;

පත්තං පහාය ඵලමාසසානා, කාලො ඉතො පක්කමනාය වීර.

„Die Bäume stehen in herrlicher Blüte, lieblich anzusehen; ringsum duften sie in alle Himmelsrichtungen. Sie haben das Laub abgeworfen und ersehnen Früchte. Es ist Zeit, o Held, von hier aufzubrechen.“

‘‘නෙවාතිසීතං [Pg.259] න පනාතිඋණ්හං, සුඛා උතු අද්ධනියා භදන්තෙ;

පස්සන්තු තං සාකියා කොළියා ච, පච්ඡාමුඛං රොහිනියං තරන්තං.

„Es ist weder zu kalt noch zu heiß; das Wetter ist angenehm und gut zum Reisen, o Herr. Mögen Dich die Sakyer und Koliyer sehen, wie Du nach Westen gewandt den Fluss Rohiṇī überquerst.“

‘‘ආසාය කසතෙ ඛෙත්තං, බීජං ආසාය වප්පති;

ආසාය වාණිජා යන්ති, සමුද්දං ධනහාරකා;

යාය ආසාය තිට්ඨාමි, සා මෙ ආසා සමිජ්ඣතු.

„Voller Hoffnung pflügt man das Feld, voller Hoffnung sät man den Samen; voller Hoffnung fahren Kaufleute über das Meer, um Reichtum zu erwerben. Möge die Hoffnung, mit der ich hier stehe, in Erfüllung gehen!“

‘‘නාතිසීතං නාතිඋණ්හං, නාතිදුබ්භික්ඛඡාතකං;

සද්දලා හරිතා භූමි, එස කාලො මහාමුනි. (අ. නි. අට්ඨ. 1.1.225);

„Es ist weder zu kalt noch zu heiß, noch herrscht Hungersnot oder Mangel; die Erde ist grün und grasbewachsen. Dies ist die rechte Zeit, o großer Weiser!“

‘‘පුනප්පුනඤ්චෙව වපන්ති බීජං, පුනප්පුනං වස්සති දෙවරාජා;

පුනප්පුනං ඛෙත්තං කසන්ති කස්සකා, පුනප්පුනං ධඤ්ඤමුපෙති රට්ඨං.

„Immer wieder säen sie den Samen, immer wieder lässt der Götterkönig es regnen; immer wieder pflügen die Bauern das Feld, immer wieder gelangt das Getreide ins Reich.“

‘‘පුනප්පුනං යාචනකා චරන්ති, පුනප්පුනං දානපතී දදන්ති;

පුනප්පුනං දානපතී දදිත්වා, පුනප්පුනං සග්ගමුපෙන්ති ඨානං.

„Immer wieder gehen die Bittsteller umher, immer wieder geben die großzügigen Geber; nachdem die großzügigen Geber immer wieder gegeben haben, erlangen sie immer wieder die himmlische Wohnstatt.“

‘‘වීරො හවෙ සත්තයුගං පුනෙති;

යස්මිං කුලෙ ජායති භූරිපඤ්ඤො;

මඤ්ඤාමහං සක්කති දෙවදෙවො, තයා හි ජාතො මුනි සච්චනාමො.

„Ein Held reinigt wahrlich sieben Generationen, wenn in seiner Familie ein von weiser Einsicht Erfüllter geboren wird. Ich glaube, der Gott der Götter vermag dies; denn von Dir wurde der Weise mit dem wahren Namen geboren.“

‘‘සුද්ධොදනො නාම පිතා මහෙසිනො, බුද්ධස්ස මාතා පන මායනාමා;

යා බොධිසත්තං පරිහරිය කුච්ඡිනා, කායස්ස භෙදා තිදිවම්හි මොදති.

„Suddhodana ist der Name des Vaters des großen Sehers, und die Mutter des Buddhas heißt Māyā. Sie trug den Bodhisatta in ihrem Schoß und erfreut sich nach dem Zerfall des Körpers im Himmel der Dreiunddreißig.“

‘‘සා ගොතමී කාලකතා ඉතො චුතා, දිබ්බෙහි කාමෙහි සමඞ්ගිභූතා;

සා මොදති කාමගුණෙහි පඤ්චහි, පරිවාරිතා දෙවගණෙහි තෙහි.

„Diese Gotamid, die von hier geschieden und gestorben ist, ist nun mit himmlischen Sinnesfreuden ausgestattet; umgeben von jener Schar von Göttern erfreut sie sich an den fünf Arten der Sinneslust.“

‘‘බුද්ධස්ස [Pg.260] පුත්තොම්හි අසය්හසාහිනො, අඞ්ගීරසස්සප්පටිමස්ස තාදිනො;

පිතුපිතා මය්හං තුවංසි සක්ක, ධම්මෙන මෙ ගොතම අය්‍යකොසී’’ති. (ථෙරගා. 531-536);

„Ich bin der Sohn des Buddhas, desjenigen, der das Unerträgliche erträgt, des strahlenden Aṅgīrasa, des Unvergleichlichen, des Gleichmütigen. Du, o Sakyer, bist mein Großvater; durch die Lehre, o Gotama, bist Du mein Ahnherr.“

‘‘අම්බා පනසා කපිට්ඨා ච, පුප්ඵපල්ලවලඞ්කතා;

ධුවප්ඵලානි සවන්ති, ඛුද්දාමධුකකූපමා;

සෙවමානො උභො පස්සෙ, ගන්තුකාලො මහායස්ස.

„Mangobäume, Jackfruchtbäume und Holzapfelbäume, geschmückt mit Blüten und jungen Trieben, tragen reichlich Früchte und gleichen winzigen Bienenkörben. Wenn Du den Schatten an beiden Seiten genießt, ist es Zeit zu reisen, o Ruhmreicher.“

‘‘ජම්බූ සුමධුරා නීපා, මධුගණ්ඩිදිවප්ඵලා;

තා උභොසු පජ්ජොතන්ති, ගන්තුකාලො මහායස.

„Süße Jambulbäume und Nīpa-Bäume tragen Früchte, die wie Bienenwaben herabhängen; sie leuchten an beiden Seiten des Weges. Es ist Zeit zu reisen, o Ruhmreicher.“

‘‘තිණ්ඩුකානි පියාලානි, සොණ්ණවණ්ණා මනොරමා;

ඛුද්දකප්පඵලා නිච්චං, ගන්තුකාලො මහායස.

„Ebenholzbäume und Piyāla-Bäume, goldfarben und lieblich, tragen stets kleine Früchte; es ist Zeit zu reisen, o Ruhmreicher.“

‘‘කදලී පඤ්චමොච්චි ච, සුපක්කඵලභූසිතා;

උභොපස්සෙසු ලම්බන්ති, ගන්තුකාලො මහායස.

Bananenstauden [Wild- und Gartenbananen], geschmückt mit wohlreifen Früchten, hängen an beiden Seiten herab; es ist Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘මධුප්ඵලධරා නිච්චං, මොරරුක්ඛා මනොරමා;

ඛුද්දකප්පඵලා නිච්චං, ගන්තුකාලො මහායස.

Die reizvollen Morarukkha-Bäume tragen stets süße Früchte, deren Geschmack allzeit dem Honig kleiner Bienen gleicht; es ist Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘හින්තාලතාලපන්තී ච, රජතක්ඛන්ධොව ජොතරෙ;

සුපක්කඵලසඤ්ඡන්නා, ඛුද්දකප්පා මධුස්සවා;

ඵලානි තානි ඛාදන්තෙ, ගන්තුකාලො මහායස.

Die Reihen von Hintāla- und Palmyrapalmen leuchten wie Stämme aus Silber; bedeckt mit wohlreifen Früchten, die so süß wie Honig fließen. Während [die Mönche] diese Früchte essen, ist es Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘උදුම්බරාරුණාවණ්ණා, සදාසුමධුරප්ඵලා;

උභොපස්සෙසු ලම්බන්ති, ගන්තුකාලො මහායස.

Die Udumbara-Feigenbäume, rötlich schimmernd wie das Morgenrot und stets mit überaus süßen Früchten beladen, hängen an beiden Seiten herab; es ist Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘ඉත්ථම්භූතා අනෙකා තෙ, නානාඵලධරා දුමා;

උභොපස්සෙසු ලම්බන්ති, ගන්තුකාලො මහායස.

Zahllose solcher Bäume, die verschiedene Früchte tragen, hängen an beiden Seiten herab; es ist Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘චම්පකා සලළා නාගා, සුගන්ධා මාලුතෙරිතා;

සුපුප්ඵිතග්ගා ජොතන්ති, සුගන්ධෙනාභිපූජයුං;

සාදරා විනතානෙව, ගන්තුකාලො මහායස.

Die wohlriechenden Campaka-, Salaḷa- und Nāga-Bäume, vom Winde sanft bewegt, leuchten mit ihren voll erblühten Wipfeln; voller Ehrfurcht neigen sie sich herab und huldigen [Dir] mit ihrem süßen Duft; es ist Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘පුන්නාගා ගිරිපුන්නාගා, පුප්ඵිතා ධරණීරුහා;

සුපුප්ඵිතග්ගා ජොතන්ති, සුගන්ධෙනාභිපූජයුං;

සාදරා විනතුග්ගග්ගා, ගන්තුකාලො මහායස.

Die erblühten Punnāga- und Berg-Punnāga-Bäume, die der Erde entspringen, leuchten mit voll erblühten Wipfeln; voller Ehrfurcht neigen sie ihre Zweige herab, während ihre Wipfel emporragen, und huldigen [Dir] mit ihrem Duft; es ist Zeit aufzubrechen, o Ruhmreicher!

‘‘අසොකා [Pg.261] කොවිළාරා ච, සොමනස්සකරා වරා;

සුගන්ධා කණ්ණිකා බන්ධා, රත්තවණ්ණෙහි භූසිතා;

සාදරා විනතුග්ගග්ගා, සමයො තෙ මහායස.

Die erhabenen Asoka- und Koviḷāra-Bäume bringen dem Herzen Freude; sie sind wohlriechend, mit Blütenknospen versehen und mit tiefroten Farben geschmückt. Voller Ehrfurcht neigen sie sich mit emporragenden Wipfeln herab; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘කණ්ණිකාරා ඵුල්ලිතා නිච්චං, සොවණ්ණරංසිජොතකා;

දිබ්බගන්ධා පවායන්ති, දිසා සබ්බානි සොභයං;

සාදරා විනතානෙව, සමයො තෙ මහායස.

Die stets erblühten Kaṇṇikāra-Bäume leuchten in goldenem Glanz; sie verströmen himmlische Düfte, verschönern alle Himmelsrichtungen und neigen sich voller Ehrfurcht gleichsam herab; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘සුපත්තා ගන්ධසම්පන්නා, කෙතකී ධනුකෙතකී;

සුගන්ධා සම්පවායන්ති, දිසා සබ්බාභිගන්ධිනො;

සාදරා පූජයන්තාව, සමයො තෙ මහායස.

Die schön belaubten, duftreichen Ketakī- und Dhanuketakī-Pflanzen verströmen einen wohlriechenden Duft und erfüllen alle Richtungen mit Wohlgeruch; voller Ehrfurcht huldigen sie Dir gleichsam; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘මල්ලිකා ජාතිසුමනා, සුගන්ධා ඛුද්දමල්ලිකා;

දිසා සබ්බා පවායන්ති, උභො මග්ගෙ පසොභයං;

සාදරා තෙ පලම්බන්ති, සමයො තෙ මහායස.

Die wohlriechenden Mallikā-, Jātisumanā- und kleinen Jasmin-Blüten verströmen ihren Duft in alle Richtungen und verschönern beide Seiten des Weges; voller Ehrfurcht hängen sie herab; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘සින්ධුවාරා සීතගන්ධා, සුගන්ධා මාලුතෙරිතා;

දිසා සබ්බාභිපූජෙන්තා, උභො මග්ගෙ පසොභයං;

සාදරා විනතුග්ගග්ගා, සමයො තෙ මහායස.

Die Sindhuvāra-Sträucher, deren kühler Duft vom Wind hergetragen wird, huldigen Dir in allen Richtungen, während sie beide Seiten des Weges verschönern; voller Ehrfurcht neigen sie ihre emporragenden Wipfel herab; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘සීහා කෙසරසීහා ච, චතුප්පදනිසෙවිතා;

අච්ඡම්භීතා සුරාපානෙ, මිගරාජා පතාපිනො.

Dort sind Löwen und Mähnenlöwen, die majestätischen Könige der Tiere, furchtlos und unerschrocken im dichten Wald, der von vielen Vierbeinern aufgesucht wird.

‘‘සීහනාදෙන පූජෙන්ති, සාදරා තෙ මිගාභිභූ;

මග්ගම්හි උභතො වූළ්හා, සමයො තෙ මහායස.

Voller Ehrfurcht huldigen Dir diese Bezwinger der Tiere mit ihrem Löwengebrüll; an beiden Seiten des Weges aufgereiht, [warten sie]; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘බ්‍යග්ඝා සින්ධවා නකුලා, සාධුරූපා භයානකා;

ආකාසෙ සම්පතන්තාව, නිබ්භීතා යෙන කෙනචි;

තෙහි තෙ සාදරා නතා, සමයො තෙ මහායස.

Tiger, Sindhava-Pferde und Mangusten, furchterregend und doch von schöner Gestalt, springen furchtlos vor jeglicher Gefahr umher; voller Ehrfurcht verneigen sie sich vor Dir; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘තිධා පභින්නා ඡද්දන්තා, සුරූපා සුස්සරා සුභා;

සත්තප්පතිට්ඨිතඞ්ගා තෙ, උභො මග්ගෙසු කූජිනො;

සාදරා හාසමානාව, සමයො තෙ මහායස.

Die prächtigen Chaddanta-Elefanten von schöner Gestalt und lieblicher Stimme, deren Schläfensekret dreifach fließt und die auf ihren sieben Gliedern fest stehen, lassen an beiden Seiten des Weges ihre Stimmen ertönen; voller Ehrfurcht und Freude huldigen sie Dir; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘මිගා වරාහා පසදා, චිත්‍රාසාවයවා සුභා;

ආරොහපරිණාහෙන, සුරූපා අඞ්ගසංයුතා;

උභො මග්ගෙ ගායමානාව, සමයො තෙ මහායස.

Die prächtigen Hirsche, Wildschweine und Pasadā-Antilopen mit ihren bunt gemusterten, wohlproportionierten Gliedern besitzen in Höhe und Umfang eine schöne Gestalt; an beiden Seiten des Weges lassen sie gleichsam ihren Gesang ertönen; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘ගොකණ්ණා [Pg.262] සරභා රුරූ, ආරොහපරිණාහිනො;

සුරූපා අඞ්ගසම්පන්නා, සෙවමානාව අච්ඡරුං;

සෙවමානා තෙහි තදා, සමයො තෙ මහායස.

Die Gokaṇṇa-, Sarabha- und Ruru-Hirsche, wohlproportioniert, von schöner Gestalt und mit vollendeten Gliedern, verweilen dort im dichten Wald; von ihnen verehrt und begleitet, ist es die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘දීපී අච්ඡා තරච්ඡා ච, තුදරා වරුණා සදා;

තෙ දානි සික්ඛිතා සබ්බෙ, මෙත්තාය තව තාදිනො;

තෙ පච්චසෙවකා අද්ධා, සමයො තෙ මහායස.

Leoparden, Bären und Hyänen, die sonst stets wild und grausam sind, sind nun alle durch die universelle Liebe von Dir, dem Unerschütterlichen, zahm geworden; sie warten wahrlich ehrfurchtsvoll auf Dich; es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘සසා සිඞ්ගාලා නකුලා, කලන්දකාළකා බහූ;

කස්තුරා සූරා ගන්ධා තෙ, කෙවලා ගායමානාව.

Zahlreiche Hasen, Schakale, Mangusten, schwarze Eichhörnchen und wohlriechende Moschustiere, alle mutig gestimmt, stimmen freudig ihren gemeinsamen Gesang an.

සමයො තෙ මහායස;

Es ist die rechte Zeit für Dich, o Ruhmreicher!

‘‘මයූරා නීලගීවා තෙ, සුසිඛා සුභපක්ඛිකා;

සුපිඤ්ඡා තෙ සුනාදා ච, වෙළුරියමණිසන්නිභා;

නාදං කරොන්තා පූජෙන්ති, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

Die Pfauen mit ihren blau schimmernden Hälsen, prächtigen Federkronen, schönen Flügeln und wundervollen Schwanzfedern, die wie Lapislazuli glänzen, erheben ihre lieblichen Stimmen und huldigen Dir; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘සුවණ්ණචිත්‍රහංසා ච, ජවහංසා විහාචරා;

තෙ සබ්බෙ ආසයා ඡුද්ධා, ජිනදස්සනබ්‍යාවටා;

මධුරස්සරෙන කූජන්ති, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

Die goldenen, bunt gefiederten Gänse und die schnellen Gänse, die durch die Lüfte ziehen, haben alle ihre Nester verlassen, voller Verlangen, den Sieger zu erblicken; mit süßer Stimme rufen sie; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘හංසා කොඤ්චා සුනදා තෙ, චක්කවාකා නදීචරා;

බකා බලාකා රුචිරා, ජලකාකා සරකුක්කුටා;

සාදරාභිනාදිනො එතෙ, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

Die Gänse, Kraniche, in den Flüssen schwimmenden Cakkavāka-Enten, die prächtigen Reiher, weißen Reiher, Kormorane und Wasserhühner rufen alle laut und freudig; voller Ehrfurcht stimmen sie ihre Gesänge an; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘චිත්‍රා සුරූපා සුස්සරා, සාළිකා සුවතණ්ඩිකා;

රුක්ඛග්ගා සම්පතන්තා තෙ, උභො මග්ගෙසු කූජිනො;

තෙසු තෙසු නිකූජන්ති, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

Die bunt gefiederten Sālikā-Vögel und Papageien von schöner Gestalt und wohlklingender Stimme fliegen von den Wipfeln der Bäume herab; an beiden Seiten des Weges lassen sie ihre Stimmen vernehmen und singen auf den verschiedenen Bäumen; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘කොකිලා සකලා චිත්‍රා, සදා මඤ්ජුස්සරා වරා;

විම්හාපිතා තෙ ජනතං, සද්ධිමිත්තාදිකෙ සුරා;

සරෙහි පූජයන්තාව, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

All die bunten Kuckucke mit ihren stets lieblichen und erhabenen Stimmen versetzen die Menschen in Erstaunen; zusammen mit ihren Gefährten huldigen sie Dir mit ihren Melodien; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘භිඞ්කා කුරරා සාරා, පූරිතා කානනෙ සදා;

නින්නාදයන්තා පවනං, අඤ්ඤමඤ්ඤසමඞ්ගිනො;

ගායමානා සරෙනෙව, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

Die Bhiṅka- und Kurara-Vögel, die den Wald bevölkern, lassen den Hain von ihren Stimmen widerhallen; in harmonischer Gemeinschaft singen sie ihre Melodien; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘තිත්තිරා [Pg.263] සුසරා සාරා, සුසරා වනකුක්කුටා;

මඤ්ජුස්සරා රාමණෙය්‍යා, කාලො තෙ පිතුදස්සනෙ.

Die wohlklingenden Rebhühner und die im Haine lebenden Wildhühner mit ihren lieblichen Stimmen sind überaus entzückend; es ist Zeit für Dich, Deinen Vater zu sehen!

‘‘සෙතවාලුකසඤ්ඡන්නා, සුපතිත්ථා මනොරමා;

මධුරොදකසම්පුණ්ණා, සරා ජොතන්ති තෙ සදා;

තත්ථ න්හත්වා පිවිත්වා ච, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ.

Die reizvollen Seen, bedeckt mit weißem Sand, mit trefflichen Badestellen und angefüllt mit süßem Wasser, schimmern allzeit; nach dem Baden und Trinken dort ist es die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

‘‘කුම්භීරාමකරාකිණ්ණා, වලයා මුඤ්ජරොහිතා;

මච්ඡකච්ඡපබ්‍යාවිද්ධා, සරා සීතොදකා සුභා;

Die prächtigen Seen mit kühlem Wasser sind belebt von Krokodilen, Seeungeheuern, Fischen und Schildkröten, die darin munter umherziehen.

තත්ථ න්හත්වා පිවිත්වා ච, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ.

Nach dem Baden und Trinken dort ist es die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

‘‘නීලුප්පලසමාකිණ්ණා, තථා රත්තුප්පලෙහි ච;

කුමුදුප්පලසංකිණ්ණා, සරා සොභන්තිනෙකධා;

තත්ථ සීතලකා තොයා, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ.

Die Seen, übersät mit blauen, roten und weißen Kumuda-Lotusblüten, glänzen auf mannigfache Weise; ihr Wasser ist dort wunderbar kühl; es ist die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

‘‘පුණ්ඩරීකෙහි සඤ්ඡන්නා, පදුමෙහි සමොහතා;

උභො මග්ගෙසු සොභන්ති, පොක්ඛරඤ්ඤො තහිං තහිං;

තත්ථොදකානි න්හායන්ති, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ.

Die Lotusteiche, bedeckt mit weißen Puṇḍarīka- und angefüllt mit roten Paduma-Lotusblüten, prangen hier und dort an beiden Seiten des Weges; [die Mönche] baden im Wasser dort; es ist die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

‘‘සෙතපුලිනසංකිණ්ණා, සුපතිත්ථා මනොරමා;

සීතොදකමහොඝෙහි, සම්පුණ්ණා තා නදී සුභා;

උභො මග්ගෙහි සන්දන්ති, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ.

Die prächtigen, reizvollen Flüsse, reich an weißem Sand und mit trefflichen Ufern, sind angefüllt mit strömendem, kühlem Wasser und fließen entlang beider Seiten des Weges; es ist die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

‘‘මග්ගස්ස උභතොපස්සෙ, ගාමනිගමසමාකුලා;

සද්ධා පසන්නා ජනතා, රතනත්තයමාමකා;

තෙසං සම්පුණ්ණසඞ්කප්පො, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ.

An beiden Seiten des Weges liegen zahlreiche Dörfer und Marktflecken; die gläubigen und vertrauensvollen Menschen sind dem Dreifachen Juwel innig ergeben; um all ihre edlen Wünsche zu erfüllen, ist es die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

‘‘තෙසු තෙසු පදෙසෙසු, දෙවා මානුස්සකා උභො;

ගන්ධමාලාභිපූජෙන්ති, සමයො තෙ ඤාතිදස්සනෙ’’ති.

In den verschiedenen Gegenden huldigen Dir sowohl Götter als auch Menschen mit wohlriechenden Düften und Blumenkränzen; es ist die rechte Zeit für Dich, Deine Verwandten zu sehen!

එවං ථෙරො සට්ඨිමත්තාහි ගාථාහි සත්ථු ගමනවණ්ණං සංවණ්ණෙසි. අථ ඛො භගවා ‘‘කාළුදායී මම ගමනං පත්ථෙති, පූරෙස්සාමිස්ස සඞ්කප්ප’’න්ති තත්ථ ගමනෙ බහූනං විසෙසාධිගමං දිස්වා වීසතිසහස්සඛීණාසවපරිවුතො රාජගහතො අතුරිතචාරිකාවසෙන වුත්තප්පකාරඵලාඵලෙ අනුභවන්තො ද්විපදචතුප්පදාදිසමූහානං සෙවනපූජාය පූජියමානො වුත්තප්පකාරසුගන්ධපුප්ඵගන්ධෙහි ගන්ධියමානො ගාමනිගමවාසීනං සඞ්ගහං කුරුමානො කපිලවත්ථුගාමිමග්ගං [Pg.264] පටිපජ්ජි. ථෙරො ඉද්ධියා කපිලවත්ථුං ගන්ත්වා රඤ්ඤො පුරතො ආකාසෙ ඨිතො අදිට්ඨපුබ්බං වෙසං දිස්වා, රඤ්ඤා – ‘‘කොසි ත්ව’’න්ති පුච්ඡිතො ‘‘සචෙ අමච්චපුත්තං තයා භගවතො සන්තිකෙ පෙසිතං න ජානාසි, එවං ජානාහී’’ති වදන්තො –

So lobte der Thera mit rund sechzig Strophen den Vorzug des Reiseweges des Meisters. Daraufhin dachte der Erhabene: „Kāḷudāyī wünscht sich meine Reise. Ich werde seine Absicht erfüllen.“ Da er sah, dass auf dieser langen Reise viele die besondere Errungenschaft erlangen würden, begab er sich, umgeben von zwanzigtausend triebversiegten Heiligen, von Rājagaha aus auf eine gemächliche Wanderung. Dabei genoss er die verschiedenen zuvor beschriebenen großen und kleinen Früchte, wurde durch das Aufsuchen und Verehren von Scharen von Zweifüßern, Vierfüßern und anderen Wesen geehrt, wurde von den wohlriechenden Düften der zuvor erwähnten duftenden Blumen umweht, erwies den Bewohnern von Dörfern und Marktflecken seine Gunst und schlug den Weg ein, der nach Kapilavatthu führte. Der Thera reiste mit übernatürlicher Kraft nach Kapilavatthu und verweilte vor dem König am Himmel. Als der König diese noch nie zuvor gesehene Gestalt erblickte und fragte: „Wer bist du?“, sprach er: „Wenn du den Sohn des Ministers nicht kennst, den du zum Erhabenen gesandt hast, so erkenne ihn nun!“ Und er sagte:

‘‘බුද්ධස්ස පුත්තොම්හි අසය්හසාහිනො, අඞ්ගීරසස්සප්පටිමස්ස තාදිනො;

පිතුපිතා මය්හං තුවංසි සක්ක, ධම්මෙන මෙ ගොතම අය්‍යකොසී’’ති. (ථෙරගා. 536) – ගාථමාහ;

„Ich bin der Sohn des Buddhas, des Unbezwingbaren, des Strahlenden, des Unvergleichlichen, des Unerschütterlichen; du, o Sakyer, bist der Vater meines Vaters. Der Natur nach, o Gotama, bist du mein Großvater.“

තත්ථ බුද්ධස්ස පුත්තොම්හීති සබ්බඤ්ඤුබුද්ධස්ස උරෙ වායාමජනිතාහි ධම්මදෙසනාහි ජාතතාය ඔරසපුත්තො අම්හි. අසය්හසාහිනොති අභිසම්බොධිතො පුබ්බෙ ඨපෙත්වා මහාබොධිසත්තං අඤ්ඤෙහි සහිතුං අසක්කුණෙය්‍යත්තා අසය්හස්ස සකලබොධිසම්භාරස්ස, මහාකරුණාකරස්ස ච සහනතො තතො පරම්පි අඤ්ඤෙහි සහිතුං අභිභවිතුං අසක්කුණෙය්‍යත්තා අසය්හානං පඤ්චන්නං මාරානං සහනතො අභිභවනතො ආසයානුසයචරිතාධිමුත්තිආදිවිභාගාවබොධෙන යථාරහං වෙනෙය්‍යානං දිට්ඨධම්මිකසම්පරායිකපරමත්ථෙහි අනුසාසනීසඞ්ඛාතස්ස අඤ්ඤෙහි අසය්හස්ස බුද්ධකිච්චස්ස සහනතො තත්ථ වා සාධුකාරීභාවතො අසය්හසාහිනො. අඞ්ගීරසස්සාති අඞ්ගීකතසීලාදිසම්පත්තිකස්ස. ‘‘අඞ්ගමඞ්ගෙහි නිච්ඡරණකඔභාසස්සා’’ති අපරෙ. කෙචි පන ‘‘අඞ්ගීරසො සිද්ධත්ථොති ඉමානි ද්වෙ නාමානි පිතරායෙව ගහිතානී’’ති වදන්ති. අප්පටිමස්සාති අනුපමස්ස ඉට්ඨාදීසු තාදිලඛණසම්පත්තියා තාදිනො. පිතුපිතා මය්හං තුවංසීති අරියජාතිවසෙන මය්හං පිතු සම්මාසම්බුද්ධස්ස ලොකවොහාරවසෙන ත්වං පිතා අසි. සක්කාති වංසෙන රාජානං ආලපති. ධම්මෙනාති සභාවෙන අරියජාතිලොකියජාතීහි ද්වින්නං ජාතීනං සභාවසමොධානෙන. ගොතමාති ගොත්තෙන රාජානං ආලපති. අය්‍යකොසීති පිතාමහො අහොසි. එත්ථ ච ‘‘බුද්ධස්ස පුත්තොම්හී’’තිආදිං වදන්තො ථෙරො අඤ්ඤං බ්‍යාකාසි.

Darin bedeutet „buddhassa puttomhi“ (Ich bin der Sohn des Buddha): Ich bin ein leiblicher Sohn des allwissenden Buddhas, da ich aus den Lehrdarlegungen geboren wurde, die durch die Anstrengung in seiner Brust erzeugt wurden. „Asayhasāhino“ (des Unbezwingbaren) bedeutet: Er konnte die Gesamtheit der Bodhi-Voraussetzungen und das Wirken des großen Mitgefühls ertragen, was vor seiner vollkommenen Erleuchtung – abgesehen von dem großen Bodhisatta – für andere unmöglich zu erbringen gewesen wäre. Auch danach bezwang und ertrug er die fünf Māras, die von anderen nicht bezwungen werden konnten. Zudem vollbrachte er das Buddha-Wirken, das für andere unmöglich war, indem er den zu bekehrenden Wesen entsprechend ihren Neigungen, latenten Tendenzen, Charakteren und Entschlossenheiten auf angemessene Weise die Unterweisung bezüglich des Heils in diesem Leben, im nächsten Leben und des höchsten Ziels darlegte; oder weil er darin trefflich handelte. Daher heißt er „asayhasāhī“. „Aṅgīrasassa“ bedeutet: derjenige, der die Tugendfülle wie seine eigenen Körperteile angenommen hat. Andere sagen: „Dessen Lichtglanz aus all seinen Gliedern und Körperteilen hervorströmt“. Einige jedoch sagen: „Die beiden Namen Aṅgīrasa und Siddhattha wurden ihm von seinem Vater selbst gegeben“. „Appaṭimassa“ bedeutet: des Unvergleichlichen. „Tādino“ bedeutet: des in Bezug auf Erwünschtes und Unerwünschtes unerschütterlichen, aufgrund der Erlangung der Eigenschaften eines solchen Erhabenen. „Pitupitā mayhaṃ tuvaṃsi“ (Du bist der Vater meines Vaters) bedeutet: Kraft der edlen Geburt ist der vollkommen Erleuchtete mein Vater; nach weltlichem Sprachgebrauch bist du sein Vater. Mit „Sakka“ redet er den König nach seiner Abstammung an. „Dhammena“ bedeutet: der Natur nach, durch die Vereinigung der Natur der beiden Geburten – der edlen Geburt und der weltlichen Geburt. Mit „Gotama“ spricht er den König mit seinem Clannamen an. „Ayyako asi“ bedeutet: Du bist mein Großvater. Und hierbei verkündete der Thera, indem er diese Worte wie „buddhassa puttomhi“ sprach, seine eigene Arhatschaft.

එවං [Pg.265] පන අත්තානං ජානාපෙත්වා හට්ඨතුට්ඨෙන රඤ්ඤා මහාරහෙ පල්ලඞ්කෙ නිසීදාපෙත්වා අත්තනො පටියාදිතස්ස නානග්ගරසභොජනස්ස පත්තං පූරෙත්වා පත්තෙ දින්නෙ ගමනාකාරං දස්සෙසි. ‘‘කස්මා ගන්තුකාමත්ථ, භුඤ්ජථා’’ති වුත්තෙ, සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා භුඤ්ජිස්සාමීති. කහං පන සත්ථාති? වීසතිසහස්සභික්ඛුපරිවාරො තුම්හාකං දස්සනත්ථාය මග්ගං පටිපන්නොති. තුම්හෙ ඉමං පිණ්ඩපාතං භුඤ්ජථ, අඤ්ඤං භගවතො හරථ. යාව ච මම පුත්තො ඉමං නගරං පාපුණාති, තාවස්ස ඉතොයෙව පිණ්ඩපාතං හරථාති. ථෙරො භත්තකිච්චං කත්වා රඤ්ඤො ච පරිසාය ච ධම්මං දෙසෙත්වා සත්ථු ආගමනතො පුරෙතරමෙව රාජනිවෙසනං රතනත්තයගුණෙසු අභිප්පසන්නං කරොන්තො සබ්බෙසං පස්සන්තානංයෙව සත්ථු ආහරිතබ්බභත්තපුණ්ණං පත්තං ආකාසෙ විස්සජ්ජෙත්වා සයම්පි වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා පිණ්ඩපාතං උපනෙත්වා සත්ථු හත්ථෙ ඨපෙසි. සත්ථාපි තං පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජි. එවං සට්ඨියොජනං මග්ගං දිවසෙ දිවසෙ යොජනං ගච්ඡන්තස්ස භගවතො රාජගෙහතො භත්තං ආහරිත්වා අදාසි. භගවා කමෙන කපිලවත්ථුනගරං පත්වා පුනදිවසෙ රාජවීථියං පිණ්ඩාය චරති. තං සුත්වා සුද්ධොදනමහාරාජා තත්ථ ගන්ත්වා, ‘‘මා එවං කත්තබ්බං මඤ්ඤි, නයිදං රාජවංසප්පවෙණී’’ති. ‘‘අයං තුම්හාකං, මහාරාජ, වංසො, ඊදිසො අම්හාකං පන බුද්ධවංසො’’ති වත්වා –

Nachdem der Thera sich so zu erkennen gegeben hatte, ließ ihn der hocherfreute und glückliche König auf einem kostbaren Thron Platz nehmen. Als der König seine Almosenschale mit erlesenen Speisen verschiedenster Wohlgeschmäcke füllte, die für ihn selbst zubereitet worden waren, und ihm die Schale reichte, zeigte der Thera seine Absicht aufzubrechen. Auf die Frage: „Warum wollt Ihr gehen? Bitte esst hier!“, antwortete er: „Ich werde gehen und in der Gegenwart des Meisters essen.“ „Wo aber ist der Meister?“, fragte der König. „Er hat sich in Begleitung von zwanzigtausend Mönchen auf den Weg gemacht, damit ihr ihn sehen könnt“, erwiderte er. „Esst Ihr diese Almosenspeise, und bringt dem Erhabenen eine andere Speise. Und solange mein Sohn diese Stadt noch nicht erreicht hat, bringt ihm von hier aus die Almosenspeise“, bat der König. Der Thera vollendete sein Mahl, predigte dem König und seinem Gefolge die Lehre und machte den königlichen Palast schon weit vor der Ankunft des Meisters voller Vertrauen in die Vorzüge der Drei Juwelen. Vor den Augen aller warf er die mit Speisen gefüllte Almosenschale, die für den Meister bestimmt war, in die Luft, stieg selbst in den Himmel empor, brachte die Almosenspeise dar und legte sie in die Hand des Meisters. Auch der Meister nahm diese Almosenspeise zu sich. Auf diese Weise brachte der Thera dem Erhabenen, der jeden Tag eine Meile des sechzig Yojana langen Weges zurücklegte, täglich Speise aus dem königlichen Palast. Als der Erhabene allmählich die Stadt Kapilavatthu erreichte, ging er am folgenden Tag auf den Straßen der Stadt auf Almosengang. Als der Großkönig Suddhodana davon hörte, eilte er dorthin und sagte: „Denkt nicht, dass dies so getan werden sollte! Dies ist nicht die Tradition unseres königlichen Geschlechts!“ Der Erhabene entgegnete: „Das, o Großkönig, ist eure Ahnenlinie, aber das hier ist die Ahnenlinie der Buddhas.“ Nachdem er dies gesagt hatte, sprach er:

‘‘උත්තිට්ඨෙ නප්පමජ්ජෙය්‍ය, ධම්මං සුචරිතං චරෙ;

ධම්මචාරී සුඛං සෙති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි ච.

„Man soll beim Almosengang nicht nachlässig sein, man soll die Lehre rechtschaffen leben. Wer die Lehre lebt, weilt glücklich in dieser Welt und in der nächsten.

‘‘ධම්මං චරෙ සුචරිතං, න නං දුච්චරිතං චරෙ;

ධම්මචාරී සුඛං සෙති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි චා’’ති. (ධ. ප. 168-169) –

Man soll die Lehre rechtschaffen leben, man soll sie nicht schlecht leben. Wer die Lehre lebt, weilt glücklich in dieser Welt und in der nächsten.“

ධම්මං දෙසෙසි. රාජා සොතාපත්තිඵලෙ පතිට්ඨහි. තතො රාජා බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං නිමන්තෙත්වා සකමන්දිරෙ භොජෙත්වා සම්පවාරෙත්වා භොජනාවසානෙ ධම්මපාලජාතකං (ජා. 1.10.92 ආදයො) සුත්වා සපරිසො අනාගාමිඵලෙ පතිට්ඨහි. අපරභාගෙ සෙතච්ඡත්තස්ස හෙට්ඨා නිපන්නොව අරහත්තං පත්වා පරිනිබ්බායි.

So predigte er die Lehre. Der König wurde im Fruchtstadium des Stromeintritts gefestigt. Danach lud der König die Gemeinde der Mönche mit dem Buddha an der Spitze ein, bewirtete sie in seinem eigenen Palast mit Speisen und bat sie, als sie gesättigt waren, aufzuhören. Am Ende des Mahles hörte er das Dhammapāla-Jātaka und wurde zusammen mit seinem Gefolge im Fruchtstadium der Nichtwiederkehr gefestigt. Später, als er noch unter dem weißen Schirm lag, erlangte er die Arhatschaft und ging ins Parinibbāna ein.

තතො භගවා රාහුලමාතුයා බිම්බාදෙවියා පාසාදං ගන්ත්වා තස්සා ධම්මං දෙසෙත්වා සොකං විනොදෙත්වා චන්දකින්නරීජාතකදෙසනාය (ජා. 1.14.18 ආදයො) පසාදං ජනෙත්වා නිග්‍රොධාරාමං අගමාසි. අථ බිම්බාදෙවී පුත්තං රාහුලකුමාරං ආහ – ‘‘ගච්ඡ, තව පිතු සන්තකං ධනං යාචාහී’’ති. කුමාරො ‘‘දායජ්ජං[Pg.266], මෙ සමණ, දෙහී’’ති වත්වා භගවන්තං අනුබන්ධිත්වා, ‘‘සුඛා, තෙ සමණ, ඡායා’’ති වදන්තො ගච්ඡති. තං භගවා නිග්‍රොධාරාමං නෙත්වා ‘‘ලොකුතරදායජ්ජං ගණ්හාහී’’ති වත්වා පබ්බාජෙසි. අථ භගවා අරියගණමජ්ඣෙ නිසින්නො ‘‘එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික්ඛූනං කුලප්පසාදකානං යදිදං කාළුදායී’’ති (අ. නි. 1.219, 225) ථෙරං එතදග්ගෙ ඨපෙසි.

Daraufhin begab sich der Erhabene zum Palast der Prinzessin Bimbādevī, der Mutter Rāhulas, predigte ihr die Lehre, vertrieb ihren Kummer, erweckte in ihr Vertrauen durch die Verkündigung des Candakinnarī-Jātakas und begab sich dann zum Nigrodha-Kloster. Da sprach Bimbādevī zu ihrem Sohn, dem Prinzen Rāhula: „Geh und fordere das Erbe, das deinem Vater gehört!“ Der Knabe folgte dem Erhabenen und sagte: „Gib mir mein Erbe, o Asket!“, und während er ging, rief er aus: „Süß ist dein Schatten, o Asket!“ Der Erhabene führte ihn zum Nigrodha-Kloster, sprach zu ihm: „Nimm das überweltliche Erbe an!“, und ließ ihn ordinieren. Daraufhin saß der Erhabene inmitten der Schar der Edlen und setzte den Thera auf den höchsten Ehrenplatz mit den Worten: „Ihr Mönche, unter meinen Jünger-Mönchen, die Vertrauen in die Familien bringen, ist Kāḷudāyī der Vorzüglichste.“

165. ථෙරො පත්තඑතදග්ගට්ඨානො අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිගාථායො අභාසි. තත්ථ අනුත්තානපදමෙව වණ්ණයිස්සාම.

165. Nachdem der Thera diesen höchsten Ehrenplatz erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Taten seines früheren Lebens zu offenbaren, die Strophen, die mit „Padumuttaro nāma jino“ beginnen. Darin werden wir nur die unklaren Begriffe erläutern.

166. ගුණාගුණවිදූති ගුණඤ්ච අගුණඤ්ච ගුණාගුණං, වණ්ණාවණ්ණං, කුසලාකුසලං වා තං ජානාතීති ගුණාගුණවිදූ. කතඤ්ඤූති අඤ්ඤෙහි කතගුණං ජානාතීති කතඤ්ඤූ, එකදිවසම්පි භත්තදානාදිනා කතූපකාරස්ස රජ්ජම්පි දාතුං සමත්ථත්තා කතඤ්ඤූ. කතවෙදීති කතං වින්දති අනුභවති සම්පටිච්ඡතීති කතවෙදී. තිත්ථෙ යොජෙති පාණිනෙති සබ්බසත්තෙ නිබ්බානපවෙසනුපායෙ කුසලපථෙ මග්ගෙ ධම්මදෙසනාය යොජෙති සම්පයොජෙති පතිට්ඨාපෙතීති අත්ථො. සෙසං උත්තානත්ථමෙව. ගමනවණ්ණනගාථානමත්ථො ථෙරගාථායං වුත්තොයෙවාති.

166. „Guṇāguṇavidū“ bedeutet: Er kennt Tugend und Untugend (Fehler), Lob und Tadel, oder Heilsames und Unheilsames; wer dies weiß, wird „Guṇāguṇavidū“ genannt. „Kataññū“ (dankbar) bedeutet: Er erkennt die von anderen erwiesene Wohltat; wer zudem fähig ist, selbst für eine an nur einem einzigen Tag durch Speisespende und dergleichen erwiesene Hilfe sogar das Königtum zu schenken, wird „Kataññū“ genannt. „Katavedī“ (erkenntlich) bedeutet: Er empfängt, erfährt und nimmt die erwiesene Wohltat an. „Titthe yojeti pāṇine“ (er leitet die Lebewesen an die Furt/Stätte) hat folgende Bedeutung: Er leitet alle Wesen durch die Lehrverkündigung auf dem heilsamen Pfad an, welcher das Mittel zum Eintritt ins Nibbāna ist, verbindet sie gut damit und gründet sie darin. Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung. Die Bedeutung der Strophen, die seine Wanderung preisen, ist bereits in der Theragāthā-Erklärung dargelegt worden.

කාළුදායිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kāḷudāyī ist abgeschlossen.

7. අභයත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Die Erklärung des Apadāna des Thera Abhaya

සත්තමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො අභයත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමජිනවරෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විපට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ හංසවතීනගරෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො. සො වුද්ධිමන්වාය වෙදඞ්ගපාරගො සකපරසමයකුසලො එකදිවසං සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පසන්නමානසො භගවන්තං ගාථාහි ථොමෙසි. සො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො අපරාපරං සුගතීසුයෙවං [Pg.267] සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ රාජගහෙ බිම්බිසාරරඤ්ඤො පුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති, අභයොත්වෙවස්ස නාමං කරිංසු. සො වයප්පත්තො නිගණ්ඨෙහි සද්ධිං විස්සාසිකො හුත්වා චරන්තො එකදිවසං නිගණ්ඨෙන නාටපුත්තෙන සත්ථු වාදාරොපනත්ථාය පෙසිතො නිපුණපඤ්හං පුච්ඡිත්වා නිපුණබ්‍යාකරණං සුත්වා පසන්නො සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා කම්මට්ඨානානුරූපං ඤාණං පෙසෙත්වා නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Im siebten Apadāna ist das mit „Padumuttaro nāma jino“ beginnende Werk das Apadāna des ehrwürdigen Thera Abhaya. Auch dieser hatte unter früheren edlen Siegern Verdienste erworben, sammelte in verschiedenen Existenzen Verdienste an, die als starke Bedingungen für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf dienten, und wurde zur Zeit des erhabenen Padumuttara in der Stadt Haṃsavatī in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er herangewachsen war, meisterte er die Vedangas, war bewandert in seinen eigenen und in fremden Lehren und pries eines Tages, nachdem er die Lehrrede des Meisters gehört hatte, mit von Vertrauen erfülltem Geist den Erhabenen in Strophen. Nachdem er dort seine gesamte Lebensspanne verbracht und heilsame Taten vollbracht hatte, schied er von dort und wurde in der Götterwelt geboren. Während er immer wieder nur in glücklichen Daseinsbereichen wanderte, wurde er in dieser Buddha-Ära in Rājagaha als Sohn des Königs Bimbisāra geboren; man gab ihm den Namen Abhaya. Als er das Erwachsenenalter erreicht hatte, war er eng mit den Nigaṇṭhas befreundet und zog mit ihnen umher. Eines Tages wurde er vom Nigaṇṭha Nāṭaputta ausgesandt, um den Meister mit einer These zu konfrontieren. Nachdem er eine feinsinnige Frage gestellt und die feinsinnige Beantwortung vernommen hatte, gewann er Vertrauen, trat in der Gegenwart des Meisters in den Orden ein, richtete seine Erkenntnis gemäß dem Meditationsobjekt aus und erlangte nach nicht langer Zeit die Arahatschaft.

195. සො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තං සබ්බං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

195. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Strophen beginnend mit „Padumuttaro nāma jino“. All dies ist leicht verständlich.

අභයත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Abhaya ist abgeschlossen.

8. ලොමසකඞ්ගියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung des Apadāna des Thera Lomasakaṅgiya

අට්ඨමාපදානෙ ඉමම්හි භද්දකෙ කප්පෙතිආදිකං ආයස්මතො ලොමසකඞ්ගියත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො කස්සපස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තො සද්ධො පසන්නො අහොසි. අපරො චන්දනො නාම තස්ස සහායො චාසි. තෙ ද්වෙපි සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පසන්නමානසා පබ්බජිත්වා යාවජීවං සීලං රක්ඛිත්වා සුපරිසුද්ධසීලා තතො චුතා දෙවලොකෙ නිබ්බත්තිත්වා එකං බුද්ධන්තරං දිබ්බසුඛං අනුභවිංසු. තෙසු අයං ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාකියකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා අපරො චන්දනො දෙවපුත්තො හුත්වා තාවතිංසභවනෙ නිබ්බත්ති. අථ සො සක්‍යකුලප්පසාදකෙන කාළුදායිනා ආරාධිතෙන භගවතා සක්‍යරාජූනං මානමද්දනාය කතං වෙස්සන්තරධම්මදෙසනායං (ජා. 2.22.1655 ආදයො) පොක්ඛරවස්සඉද්ධිපාටිහාරියං දිස්වා පසන්නමානසො පබ්බජිත්වා මජ්ඣිමනිකායෙ වුත්තං භද්දෙකරත්තසුත්තන්තදෙසනං සුත්වා අරඤ්ඤවාසං වසන්තො භද්දෙකරත්තසුත්තන්තදෙසනානුසාසනං (ම. නි. 3.286 ආදයො) සරිත්වා තදනුසාරෙන ඤාණං පෙසෙත්වා කම්මට්ඨානං මනසි කරිත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Im achten Apadāna ist das mit „Imamhi bhaddake kappe“ beginnende Werk das Apadāna des ehrwürdigen Thera Lomasakaṅgiya. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben, sammelte in verschiedenen Existenzen Verdienste an, die als starke Bedingungen für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf dienten, und wurde zur Zeit des erhabenen Kassapa in einer Brahmanenfamilie geboren, gläubig und voll Vertrauen. Ein anderer namens Candana war sein Freund. Diese beiden hörten in der Gegenwart des Meisters die Lehre, wurden von Vertrauen erfüllt, traten in den Orden ein, schützten ihr ganzes Leben lang ihre Tugendregeln und schieden mit vollkommen reiner Tugend von dort. Nachdem sie in der Götterwelt wiedergeboren worden waren, erfuhren sie für die Dauer eines Buddha-Zwischenzeitalters himmlisches Glück. Unter ihnen wurde dieser hier in dieser Buddha-Ära in der Sakya-Familie geboren, während der andere als der Göttersohn Candana im Tāvatiṃsa-Himmel wiedergeboren wurde. Daraufhin sah er das durch den erhabenen Buddha – der von dem die Sakya-Familie erfreuenden Kāḷudāyī gebeten worden war – vollbrachte Lotusregen-Wunder bei der Vessantara-Lehrverkündigung, die zur Beugung des Stolzes der Sakya-Könige gehalten worden war. Davon tief beeindruckt trat er in den Orden ein. Nachdem er die im Majjhima-Nikāya dargelegte Bhaddekaratta-Suttanta-Lehrrede gehört hatte und in der Waldeinsamkeit lebte, erinnerte er sich an die Unterweisung der Bhaddekaratta-Suttanta-Lehrrede, lenkte seine Erkenntnis in Übereinstimmung damit, richtete seine Aufmerksamkeit auf das Meditationsobjekt und erlangte die Arahatschaft.

225. අරහත්තං [Pg.268] පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සඤ්ජාතසොමනස්සො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඉමම්හි භද්දකෙ කප්පෙතිආදිමාහ. තත්ථ කප්පො තාව චතුබ්බිධො – සාරකප්පො, වරකප්පො, මණ්ඩකප්පො, භද්දකප්පොති. තෙසු යස්මිං කප්පෙ එකො බුද්ධො උප්පජ්ජති, අයං සාරකප්පො නාම. යස්මිං ද්වෙ වා තයො වා බුද්ධා උප්පජ්ජන්ති, අයං වරකප්පො නාම. යස්මිං චත්තාරො බුද්ධා උප්පජ්ජන්ති, අයං මණ්ඩකප්පො නාම. යස්මිං පඤ්ච බුද්ධා උප්පජ්ජන්ති, අයං භද්දකප්පො නාම. අඤ්ඤත්ථ පන –

225. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten, wurde von großer Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Strophen beginnend mit „Imamhi bhaddake kappe“. Darin ist das Weltzeitalter zunächst vierfach: das Sāra-Weltzeitalter, das Vara-Weltzeitalter, das Maṇḍa-Weltzeitalter und das Bhadda-Weltzeitalter. Unter diesen ist jenes Weltzeitalter, in dem ein einziger Buddha erscheint, als Sāra-Weltzeitalter bekannt. Jenes, in dem zwei oder drei Buddhas erscheinen, ist als Vara-Weltzeitalter bekannt. Jenes, in dem die Zahl von vier Buddhas erscheint, ist als Maṇḍa-Weltzeitalter bekannt. Jenes, in dem fünf Buddhas erscheinen, ist als Bhadda-Weltzeitalter bekannt. An anderer Stelle jedoch:

‘‘සාරකප්පො මණ්ඩකප්පො, සාරමණ්ඩකප්පො තථා;

වරකප්පො භද්දකප්පො, කප්පා පඤ්චවිධා සියුං.

„Das Sāra-Weltzeitalter, das Maṇḍa-Weltzeitalter und ebenso das Sāramaṇḍa-Weltzeitalter, das Vara-Weltzeitalter und das Bhadda-Weltzeitalter; diese fünf Arten von Weltzeitaltern gibt es.

‘‘එකො ද්වෙ තයො චත්තාරො, පඤ්ච බුද්ධා යථාක්කමං;

එතෙසු පඤ්චකප්පෙසු, උප්පජ්ජන්ති විනායකා’’ති. –

Einer, zwei, drei, vier oder fünf Buddhas, die Wegweiser, erscheinen der Reihe nach in diesen fünf Weltzeitaltern.“

එවං පඤ්ච කප්පා වුත්තා. තෙසු අයං කප්පො ‘‘කකුසන්ධො කොණාගමනො කස්සපො ගොතමො මෙත්තෙය්‍යො’’ති පඤ්චබුද්ධපටිමණ්ඩිතත්තා භද්දකප්පො නාම ජාතො.

Auf diese Weise wurden fünf Weltzeitalter genannt. Unter diesen ist das gegenwärtige Weltzeitalter als das Bhadda-Weltzeitalter entstanden, weil es durch fünf Buddhas – Kakusandha, Koṇāgamana, Kassapa, Gotama und Metteyya – geschmückt ist.

තස්මා ඉමස්මිං භද්දකප්පම්හි කස්සපො නායකො උප්පජ්ජීති සම්බන්ධො. සෙසං උත්තානත්ථමෙවාති.

Daher lautet der Satzzusammenhang: „In diesem Bhadda-Weltzeitalter erschien der Führer Kassapa.“ Der Rest ist von leicht verständlicher Bedeutung.

ලොමසකඞ්ගියත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Lomasakaṅgiya ist abgeschlossen.

9. වනවච්ඡත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadāna des Thera Vanavaccha

නවමාපදානෙ ඉමම්හි භද්දකෙ කප්පෙතිආදිකං ආයස්මතො වනවච්ඡත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො කස්සපස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා සද්ධාජාතො පබ්බජිත්වා පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං චරිත්වා තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො, තතො චුතො අරඤ්ඤායතනෙ භික්ඛූනං සමීපෙ කපොතයොනියං නිබ්බත්තො. තෙසු මෙත්තචිත්තො ධම්මං සුත්වා තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කපිලවත්ථුස්මිං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්ති. තස්ස මාතුකුච්ඡිගතකාලෙයෙව මාතු දොහළො උදපාදි වනෙ වසිතුං වනෙ විජායිතුං[Pg.269]. තතො ඉච්ඡානුරූපවසෙන වනෙ වසන්තියා ගබ්භවුට්ඨානං අහොසි. ගබ්භතො නික්ඛන්තඤ්ච නං කාසාවඛණ්ඩෙන පටිග්ගහෙසුං. තදා බොධිසත්තස්ස උප්පන්නකාලො, රාජා තං කුමාරං ආහරාපෙත්වා සහෙව පොසෙසි. අථ බොධිසත්තො මහාභිනික්ඛමනං නික්ඛමිත්වා පබ්බජිත්වා ඡබ්බසානි දුක්කරකාරිකං කත්වා බුද්ධෙ ජාතෙ සො මහාකස්සපස්ස සන්තිකං ගන්ත්වා තස්සොවාදෙ පසන්නො තස්ස සන්තිකා බුද්ධුප්පාදභාවං සුත්වා සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුත්වා පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව ඡළභිඤ්ඤො අරහා අහොසි.

In der Erläuterung des neunten Apadāna ist die Passage beginnend mit „Imamhi bhaddake kappe“ das Apadāna des Ehrwürdigen Vanavaccha Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Voraussetzungen geschaffen. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen des Kreislaufs (vivaṭṭa) darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Kassapa in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, hörte er die Lehrrede des Meisters, woraufhin in ihm Vertrauen entstand. Er trat in den Orden ein, führte das vollkommen reine heilige Leben, schied von dort ab und wurde in der Götterwelt wiedergeboren. Nach dem Abscheiden von dort wurde er in einem Waldgebiet nahe bei Mönchen im Schoße einer Taube wiedergeboren. Den Mönchen gegenüber war er von liebevoller Güte erfüllt, hörte die Lehre, schied von dort ab und wanderte im Kreislauf der Existenzen unter Göttern und Menschen umher. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in Kapilavatthu in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er in den Mutterschoß eingetreten war, entstand in der Mutter das Schwangerschaftsverlangen, im Wald zu leben und im Wald zu gebären. Danach fand gemäß ihrem Wunsch die Entbindung statt, während sie im Wald lebte. Als er aus dem Mutterleib hervorkam, fingen sie ihn mit einem Stück ockerfarbenen Tuchs auf. Zu jener Zeit, als der Bodhisatta geboren wurde, ließ der König diesen Knaben herbeiholen und zog ihn gemeinsam mit ihm auf. Als der Bodhisatta dann die Große Entsagung vollzogen hatte, in den Orden eingetreten war, sechs Jahre lang schwierige Kasteiungen geübt hatte und schließlich zum Buddha geworden war, ging jener zu dem Ehrwürdigen Mahākassapa und gewann Vertrauen in dessen Unterweisung. Als er von ihm erfuhr, dass ein Buddha in der Welt erschienen war, begab er sich zum Meister, hörte die Lehre, wurde Mönch und erlangte nach nicht langer Zeit als ein mit den sechs höheren Geisteskräften ausgestatteter Arahant die Befreiung.

251. සො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඉමම්හි භද්දකෙ කප්පෙතිආදිමාහ. තත්ථ බ්‍රහ්මබන්ධු මහායසොති එත්ථ බ්‍රාහ්මණානං බන්ධු ඤාතකොති බ්‍රාහ්මණබන්ධූති වත්තබ්බෙ ගාථාබන්ධසුඛත්ථං ‘‘බ්‍රහ්මබන්ධූ’’ති වුත්තන්ති වෙදිතබ්බං. ලොකත්තයබ්‍යාපකයසත්තා මහායසො. සෙසං සබ්බං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

251. Nachdem er die Arahantschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren Taten. Voller Freude verkündete er sein früheres Wirken und sprach die Verse beginnend mit „Imamhi bhaddake kappe“. Darin bedeutet der Ausdruck „brahmabandhu mahāyaso“: „brahmabandhu“ steht für einen Verwandten oder Sippenangehörigen der Brahmanen. Es ist zu verstehen, dass, obwohl eigentlich „brāhmaṇabandhū“ zu sagen gewesen wäre, zur Erleichterung des Versmaßes „brahmabandhū“ gesagt wurde. „Mahāyaso“ bedeutet „von großem Ruhm“, weil sein Ruhm die drei Welten durchdrang. Alles Übrige ist leicht verständlich.

වනවච්ඡත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Vanavaccha Thera ist abgeschlossen.

10. චූළසුගන්ධත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Cūḷasugandha Thera

දසමාපදානෙ ඉමම්හි භද්දකෙ කප්පෙතිආදිකං ආයස්මතො සුගන්ධත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො කස්සපසම්මාසම්බුද්ධකාලෙ බාරාණසියං විභවසම්පන්නෙ කුලෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා සබ්බදා නමස්සමානො මහාදානං දදමානො මාසස්ස සත්තක්ඛත්තුං භගවතො ගන්ධකුටියා චතුජ්ජාතිගන්ධෙන විලිම්පෙසි. ‘‘මම නිබ්බත්තනිබ්බත්තට්ඨානෙ සරීරතො සුගන්ධගන්ධො නිබ්බත්තතූ’’ති පත්ථනං අකාසි. භගවා තං බ්‍යාකාසි. සො යාවතායුකං ඨත්වා පුඤ්ඤානි කරොන්තො තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ්බත්තො කාමාවචරලොකං සරීරගන්ධෙන සුගන්ධං කුරුමානො සුගන්ධදෙවපුත්තොති පාකටො අහොසි. සො දෙවලොකසම්පත්තියො අනුභවිත්වා තතො චුතො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ මහාභොගකුලෙ [Pg.270] නිබ්බත්ති, තස්ස මාතුකුච්ඡිගතස්සෙව මාතුයා සරීරගන්ධෙන සකලගෙහං සකලනගරඤ්ච සුගන්ධෙන එකගන්ධං අහොසි, ජාතක්ඛණෙ සකලං සාවත්ථිනගරං සුගන්ධකරණ්ඩකො විය අහොසි, තෙනස්ස සුගන්ධොති නාමං කරිංසු. සො වුද්ධිං අගමාසි. තදා සත්ථා සාවත්ථියං පත්වා ජෙතවනමහාවිහාරං පටිග්ගහෙසි, තං දිස්වා පසන්නමානසො භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා නචිරස්සෙව සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං පාපුණි. තස්ස උප්පන්නදිවසතො පට්ඨාය යාව පරිනිබ්බානා එත්ථන්තරෙ නිපන්නට්ඨානාදීසු සුගන්ධමෙව වායි. දෙවාපි දිබ්බචුණ්ණදිබ්බගන්ධපුප්ඵානි ඔකිරන්ති.

In der Erläuterung des zehnten Apadāna ist die Passage beginnend mit „Imamhi bhaddake kappe“ das Apadāna des Ehrwürdigen Sugandha Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas heilsame Voraussetzungen geschaffen. Während er in dieser und jener Existenz heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erlöschen des Kreislaufs darstellten, wurde er zur Zeit des vollkommen erleuchteten Kassapa in Bārāṇasī in einer wohlhabenden Familie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, hörte er in der Gegenwart des Meisters die Lehre. Stets Verehrung darbringend und große Gaben spendend, bestrich er siebenmal im Monat die Duftkammer des Erhabenen mit den vier Arten von Wohlgerüchen. Er äußerte den Wunsch: „Möge an jedem Ort, an dem ich wiedergeboren werde, ein wohlriechender Duft von meinem Körper ausgehen!“ Der Erhabene weissagte ihm dies. Er verblieb dort bis zum Ende seiner Lebensspanne heilsame Taten vollbringend, schied von dort ab und wurde in der Götterwelt wiedergeboren, wo er die Sinneswelt durch seinen Körpergeruch wohlriechend machte und als der Göttersohn Sugandha bekannt wurde. Nachdem er die Herrlichkeiten der Götterwelt genossen hatte, schied er von dort ab und wurde in diesem Buddha-Zeitalter in einer sehr reichen Familie geboren. Schon als er in den Schoß seiner Mutter eingetreten war, wurde das ganze Haus sowie die gesamte Stadt durch den Körperduft der Mutter mit einem einzigen Wohlgeruch erfüllt. Im Moment seiner Geburt wurde die gesamte Stadt Sāvatthi wie eine Duftbüchse. Aus diesem Grund gaben sie ihm den Namen Sugandha. Er wuchs heran. Zu jener Zeit kam der Meister nach Sāvatthi und nahm das Jetavana-Großkloster an. Als er ihn sah, wurde sein Geist von Vertrauen erfüllt; er trat in der Gegenwart des Erhabenen in den Orden ein und erlangte nach nicht langer Zeit zusammen mit den analytischen Wissensarten die Arahantschaft. Von dem Tag an, an dem er Arahant wurde, bis zu seinem endgültigen Erlöschen wehte in der Zwischenzeit an seinen Liegeplätzen und anderen Orten stets ein wohlriechender Duft. Auch die Götter verstreuten himmlisches Duftpuder und himmlische Duftblumen.

272. සොපි ථෙරො අරහත්තං පත්වා අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො ඉමම්හි භද්දකෙ කප්පෙතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථත්තා ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව, කෙවලං පුඤ්ඤනානත්තං නාමනානත්තඤ්ච විසෙසො.

272. Auch jener Thera erlangte die Arahantschaft, erinnerte sich an seine früheren Taten und sprach, voller Freude sein früheres Wirken verkündend, die Verse beginnend mit „Imamhi bhaddake kappe“. All dies ist aufgrund der bereits zuvor dargelegten Weise und der Offensichtlichkeit der Bedeutung leicht verständlich; der einzige Unterschied besteht in der Verschiedenheit der heilsamen Taten und der Verschiedenheit der Namen.

චූළසුගන්ධත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Cūḷasugandha Thera ist abgeschlossen.

පඤ්චපඤ්ඤාසමවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erläuterung des fünfundfünfzigsten Kapitels ist abgeschlossen.

56. යසවග්ගො

56. Das Yasa-Kapitel

1. යසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

1. Die Erklärung des Apadāna des Ehrwürdigen Yasa Thera

ඡප්පඤ්ඤාසමෙ වග්ගෙ පඨමාපදානෙ මහාසමුද්දං ඔග්ගය්හාතිආදිකං ආයස්මතො යසත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ මහානුභාවො නාගරාජා හුත්වා බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං අත්තනො භවනං නෙත්වා මහාදානං පවත්තෙසි, භගවන්තං මහග්ඝෙන තිචීවරෙන අච්ඡාදෙසි, එකෙකඤ්ච භික්ඛුං මහග්ඝෙනෙව පච්චෙකදුස්සයුගෙන සබ්බෙන ච සමණපරික්ඛාරෙන. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ සෙට්ඨිපුත්තො හුත්වා මහාබොධිමණ්ඩලං සත්තහි රතනෙහි පූජෙසි. කස්සපස්ස භගවතො කාලෙ සාසනෙ පබ්බජිත්වා සමණධම්මං අකාසි. එවං සො සුගතීසුයෙව සංසරන්තො අම්හාකං භගවතො කාලෙ බාරාණසියං මහාවිභවස්ස සෙට්ඨිනො පුත්තො [Pg.271] හුත්වා සුජාතාය භගවතො ඛීරපායාසං දින්නාය සෙට්ඨිධීතාය කුච්ඡිම්හි නිබ්බත්ති, යසො නාම නාමෙන පරමසුඛුමාලො. තස්ස තයො පාසාදා හොන්ති – එකො හෙමන්තිකො, එකො ගිම්හිකො, එකො වස්සිකොති. සො වස්සිකෙ පාසාදෙ වස්සිකෙ චත්තාරො මාසෙ නිප්පුරිසෙහි තූරියෙහි පරිචාරයමානො වසති, හෙට්ඨාපාසාදං න ඔතරති. හෙමන්තිකෙ පාසාදෙ චත්තාරො මාසෙ සුඵුසිතවාතපානකවාටෙ තත්ථෙව පටිවසති. ගිම්හිකෙ පාසාදෙ බහුකවාටවාතපානජාලාහි සම්පන්නෙ තත්ථෙව වසති. හත්ථපාදානං සුඛුමාලතාය භූමියං නිසජ්ජාදිකිච්චං නත්ථි. සිම්බලිතුලාදිපුණ්ණසභාවෙ අත්ථරිත්වා තත්ථ උපධානානි කිච්චානි කරොති. එවං දෙවලොකෙ දෙවකුමාරො විය පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතස්ස සමඞ්ගීභූතස්ස පරිචාරයමානස්ස පටිකච්චෙව නිද්දා ඔක්කමි, පරිජනස්සාපි නිද්දා ඔක්කමි, සබ්බරත්තියො ච තෙලපදීපො ඣායති. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො පටිකච්චෙව පබුජ්ඣිත්වා අද්දස සකං පරිජනං සුපන්තං අඤ්ඤිස්සා කච්ඡෙ වීණං, අඤ්ඤිස්සා කණ්ඨෙ මුදිඞ්ගං, අඤ්ඤිස්සා කච්ඡෙ ආළම්බරං, අඤ්ඤං විකෙසිකං, වික්ඛෙළිකං, අඤ්ඤා විප්පලපන්තියො හත්ථපත්තං සුසානං මඤ්ඤෙ, දිස්වානස්ස ආදීනවො පාතුරහොසි, නිබ්බිදාය චිත්තං සණ්ඨාසි. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො උදානං උදානෙසි – ‘‘උපද්දුතං වත භො, උපස්සට්ඨං වත භො’’ති.

Im sechsundfünfzigsten Kapitel (Vagga), im ersten Apadāna, ist die mit „mahāsamuddaṃ oggayha“ beginnende Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Yasa aufgezeichnet. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten ansammelte, die als starke Stütze für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (Nibbāna) dienten. Zur Zeit des erhabenen Buddha Sumedha wurde er als ein mächtiger Schlangenkönig (Nāgarāja) geboren. Er führte die Gemeinschaft der Mönche mit dem Buddha an der Spitze in seinen eigenen Palast und richtete eine große Almosenspende aus. Den Erhabenen beschenkte er mit einem überaus kostbaren dreiteiligen Gewand (ticīvara) und jeden einzelnen Mönch mit einem kostbaren Paar von Gewandstoffen sowie allen mönchischen Requisiten (samaṇaparikkhāra). Durch diese heilsame Tat wanderte er durch die Welten der Götter und Menschen und wurde zur Zeit des erhabenen Buddha Siddhattha als Sohn eines Großkaufmanns geboren, der die Stätte der großen Erleuchtung (Mahābodhi-Kreis) mit den sieben Juwelen verehrte. Zur Zeit des erhabenen Buddha Kassapa trat er in dessen Lehre (sāsana) in den Orden ein und übte den mönchischen Pfad (samaṇadhamma) aus. So wanderte er nur in glücklichen Daseinsbereichen umher und wurde zur Zeit unseres Erhabenen in Benares als Sohn eines überaus reichen Großkaufmanns im Schoße von Sujātā geboren, jener Kaufmannstochter, die dem Erhabenen die Milchspeise dargebracht hatte; sein Name war Yasa, und er war von Natur aus äußerst feinsinnig und verwöhnt. Er besaß drei Paläste: einen für den Winter, einen für den Sommer und einen für die Regenzeit. Im Regenpalast wohnte er während der vier Monate der Regenzeit, wobei er sich ausschließlich von Frauenorchestern (ohne Männer) unterhalten ließ, und er stieg nicht aus dem Palast hinab. Im Winterpalast wohnte er während der vier Monate der Kälte in eben diesem Palast, der mit gut schließenden Wind- und Fensterläden ausgestattet war. Im Sommerpalast wohnte er in eben diesem Palast, der mit zahlreichen Gitter- und Luftfenstern versehen war. Wegen der Zartheit seiner Hände und Füße verrichtete er das Sitzen und andere Tätigkeiten nicht direkt auf dem Boden. Nachdem man Matten oder Unterlagen ausgebreitet hatte, die mit Seidenbaumwolle und ähnlichem gefüllt waren, verrichtete er dort seine Liege- und Sitzbedürfnisse. Wie ein Göttersohn im Götterhimmel, der sich den fünf Arten des Sinnenbegehrens hingibt, mit ihnen ausgestattet ist und sie genießt, so überkam ihn schon früh der Schlaf, und auch sein Gefolge schlief ein, während die Öllampe die ganze Nacht hindurch brannte. Als nun der junge Mann Yasa schon früh erwachte, sah er sein schlafendes Gefolge: die eine mit einer Laute im Arm, die andere mit einer Trommel am Hals, eine andere mit einer Kesseltrommel im Arm, eine andere mit zerzaustem Haar, eine andere mit herabtriefendem Speichel, und andere, die im Schlaf wirr redeten – es war wie auf einem Friedhof. Als er dies sah, wurde ihm das Elend (der Sinnenwelt) offenbar, und sein Geist festigte sich in der Abkehr (Entsagung). Da stieß der junge Mann Yasa diesen feierlichen Ausruf (Udāna) aus: „Ach, wie bedrängt ist es wahrlich! Ach, wie geplagt ist es wahrlich!“

අථ ඛො යසො කුලපුත්තො සුවණ්ණපාදුකායො ආරොහිත්වා යෙන නිවෙසනද්වාරං තෙනුපසඞ්කමි, අමනුස්සා ද්වාරං විවරිංසු – ‘‘මා යසස්ස කුලපුත්තස්ස කොචි අන්තරායමකාසි අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජ්ජායා’’ති. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො යෙන නගරද්වාරං තෙනුපසඞ්කමි, අමනුස්සා ද්වාරං විවරිංසු – ‘‘මා යසස්ස කුලපුත්තස්ස කොචි අන්තරායමකාසි අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජ්ජායා’’ති. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො යෙන ඉසිපතනං මිගදායො තෙනුපසඞ්කමි.

Daraufhin stieg der junge Mann Yasa in seine goldenen Pantoffeln und begab sich dorthin, wo das Tor seines Hauses war. Nichtmenschliche Wesen (Devas) öffneten das Tor mit den Worten: „Möge niemand dem Sohn aus guter Familie, Yasa, ein Hindernis bereiten, wenn er aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinauszieht!“ Daraufhin begab sich der junge Mann Yasa dorthin, wo das Stadttor war. Auch hier öffneten nichtmenschliche Wesen das Tor mit den Worten: „Möge niemand dem Sohn aus guter Familie, Yasa, ein Hindernis bereiten, wenn er aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinauszieht!“ Daraufhin begab sich der junge Mann Yasa dorthin, wo sich der Wildpark Isipatana befand.

තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තියා පච්චූසසමයං පච්චුට්ඨාය අජ්ඣොකාසෙ චඞ්කමති, අද්දසා ඛො භගවා යසං කුලපුත්තං දූරතොව ආගච්ඡන්තං, දිස්වාන චඞ්කමා ඔරොහිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො භගවතො අවිදූරෙ උදානං උදානෙසි – ‘‘උපද්දුතං වත භො, උපස්සට්ඨං වත භො’’ති. අථ ඛො භගවා යසං කුලපුත්තං [Pg.272] එතදවොච – ‘‘ඉදං ඛො, යස, අනුපද්දුතං, ඉදං අනුපස්සට්ඨං, එහි, යස, නිසීද, ධම්මං තෙ දෙසෙස්සාමී’’ති. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො, ‘‘ඉදං කිර අනුපද්දුතං, ඉදං අනුපස්සට්ඨ’’න්ති හට්ඨො උදග්ගො සුවණ්ණපාදුකාහි ඔරොහිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි, එකමන්තං නිසින්නස්ස ඛො යසස්ස කුලපුත්තස්ස භගවා අනුපුබ්බිං කථං කථෙසි, සෙය්‍යථිදං, දානකථං සීලකථං සග්ගකථං කාමානං ආදීනවං ඔකාරං සංකිලෙසං නෙක්ඛම්මෙ ආනිසංසං පකාසෙසි. යදා භගවා අඤ්ඤාසි යසං කුලපුත්තං කල්ලචිත්තං මුදුචිත්තං විනීවරණචිත්තං උදග්ගචිත්තං පසන්නචිත්තං, අථ යා බුද්ධානං සාමුක්කංසිකා ධම්මදෙසනා, තං පකාසෙසි දුක්ඛං සමුදයං නිරොධං මග්ගං. සෙය්‍යථාපි නාම සුද්ධං වත්ථං අපගතකාළකං සම්මදෙව රජනං පටිග්ගණ්හෙය්‍ය, එවමෙව යසස්ස කුලපුත්තස්ස තස්මිංයෙව ආසනෙ විරජං වීතමලං ධම්මචක්ඛුං උදපාදි – ‘‘යං කිඤ්චි සමුදයධම්මං, සබ්බං තං නිරොධධම්ම’’න්ති.

Zu jener Zeit nun war der Erhabene in der Morgendämmerung der Nacht aufgestanden und ging im Freien auf und ab. Der Erhabene sah den jungen Mann Yasa von weitem herankommen. Als er ihn sah, verließ er den Wandelpfad und setzte sich auf einen bereiteten Sitz. Da stieß der junge Mann Yasa unweit des Erhabenen diesen feierlichen Ausruf aus: „Ach, wie bedrängt ist es wahrlich! Ach, wie geplagt ist es wahrlich!“ Daraufhin sprach der Erhabene zum jungen Mann Yasa: „Dies hier, o Yasa, ist unbedrängt, dies ist ungeplagt! Komm, Yasa, setze dich nieder, ich werde dir die Lehre verkünden.“ Da war der junge Mann Yasa erfreut und hochaufgerichtet bei dem Gedanken: „Dies ist also unbedrängt, dies ist ungeplagt!“ Er zog seine goldenen Pantoffeln aus, ging dorthin, wo der Erhabene war, verneigte sich ehrerbietig vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Dem zur Seite sitzenden jungen Mann Yasa verkündete der Erhabene die stufenweise Unterweisung, nämlich: die Rede über das Geben, die Rede über die Tugend, die Rede über den Himmel, das Elend, die Niedrigkeit und die Befleckung der Sinnengemüsse sowie den Segen der Entsagung. Als der Erhabene erkannte, dass der junge Mann Yasa einen empfänglichen Geist, einen sanften Geist, einen von Hemmnissen freien Geist, einen freudigen Geist und einen vertrauensvollen Geist besaß, da offenbarte er ihm jene den Buddhas eigene, erhabene Lehrverkündigung: das Leiden, die Entstehung, die Aufhebung und den Pfad. Gleichwie ein reines, fleckenloses Gewand die Färbung vollkommen annimmt, ebenso entstand dem jungen Mann Yasa noch auf diesem Sitz das staubfreie, makellose Auge der Lehre: „Was immer dem Entstehen unterworfen ist, das alles ist dem Vergehen unterworfen.“

අථ ඛො යසස්ස කුලපුත්තස්ස මාතා පාසාදං අභිරුහිත්වා යසං කුලපුත්තං අපස්සන්තී යෙන සෙට්ඨි ගහපති තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා සෙට්ඨිං ගහපතිං එතදවොච – ‘‘පුත්තො තෙ ගහපති යසො න දිස්සතී’’ති. අථ ඛො, සෙට්ඨි ගහපති, චතුද්දිසා අස්සදූතෙ උය්‍යොජෙත්වා සාමංයෙව යෙන ඉසිපතනං මිගදායො තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා ඛො, සෙට්ඨි ගහපති, සුවණ්ණපාදුකානං නික්ඛෙපං, දිස්වාන තංයෙව අනුගමාසි. අද්දසා ඛො භගවා සෙට්ඨිං ගහපතිං දූරතොව ආගච්ඡන්තං, දිස්වාන භගවතො එතදහොසි – ‘‘යංනූනාහං තථාරූපං ඉද්ධාභිසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරෙය්‍යං, යථා සෙට්ඨි ගහපති ඉධ නිසින්නො ඉධ නිසින්නං යසං කුලපුත්තං න පස්සෙය්‍යා’’ති. අථ ඛො භගවා තථාරූපං ඉද්ධාභිසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරෙසි. අථ ඛො සෙට්ඨි ගහපති යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අපි, භන්තෙ, භගවා යසං කුලපුත්තං පස්සෙය්‍යා’’ති. තෙන හි ගහපති නිසීද, අප්පෙව නාම ඉධ නිසින්නො ඉධ නිසින්නං යසං කුලපුත්තං පස්සෙය්‍යාසීති. අථ ඛො සෙට්ඨි ගහපති ‘‘ඉධෙව කිරාහං නිසින්නො ඉධ නිසින්නං යසං කුලපුත්තං පස්සිස්සාමී’’ති හට්ඨො උදග්ගො භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි, එකමන්තං නිසින්නස්ස ඛො සෙට්ඨිස්ස ගහපතිස්ස භගවා අනුපුබ්බිං කථං කථෙසි…පෙ… අපරප්පච්චයො අත්ථු සාසනෙ භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං භන්තෙ, අභික්කන්තං භන්තෙ, සෙය්‍යථාපි[Pg.273], භන්තෙ, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය ‘චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තී’ති, එවමෙවං භගවතා අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එසාහං, භන්තෙ, භගවන්තං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච, උපාසකං මං භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති. සොව ලොකෙ පඨමං උපාසකො අහොසි තෙවාචිකො.

Daraufhin stieg die Mutter des Edelsohns Yasa auf den Palast. Als sie den Edelsohn Yasa nicht sah, begab sie sich dorthin, wo der Hausvater, der Großkaufmann, war. Nachdem sie zu ihm herangetreten war, sprach sie zum Hausvater, dem Großkaufmann: „Hausvater, dein Sohn Yasa ist nicht zu sehen.“ Daraufhin sandte der Hausvater, der Großkaufmann, berittene Boten in alle vier Himmelsrichtungen aus und begab sich selbst dorthin, wo der Wildpark von Isipatana war. Der Hausvater, der Großkaufmann, sah den Abdruck der goldenen Sandalen, und nachdem er ihn gesehen hatte, folgte er genau dieser Spur. Der Erhabene sah den Hausvater, den Großkaufmann, schon von weitem herankommen. Als er ihn sah, dachte der Erhabene: „Wie wäre es, wenn ich eine solche übernatürliche Willenskraft bewirkte, dass der Hausvater, der Großkaufmann, obwohl er hier sitzt, den Edelsohn Yasa, der ebenfalls hier sitzt, nicht sieht?“ Daraufhin bewirkte der Erhabene eine solche übernatürliche Willenskraft. Daraufhin begab sich der Hausvater, der Großkaufmann, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, sprach er zum Erhabenen: „Hat der Herr vielleicht den Edelsohn Yasa gesehen?“ – „Nun denn, Hausvater, setze dich nieder! Vielleicht wirst du, hier sitzend, den Edelsohn Yasa, der hier sitzt, sehen.“ Da dachte der Hausvater, der Großkaufmann: „Hier sitzend werde ich wohl den hier sitzenden Edelsohn Yasa sehen!“, und erfreut und hocherfreut verneigte er sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen und setzte sich an eine Seite nieder. Dem an einer Seite sitzenden Hausvater, dem Großkaufmann, verkündete der Erhabene eine stufenweise Lehrrede... und nachdem er ohne fremde Hilfe Vertrauen in der Lehre erlangt hatte, sprach er zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr, vortrefflich, Herr! Gleichwie man, Herr, Umgestürztes wieder aufrichten, Verdecktes enthüllen, einem Verirrten den Weg weisen oder in der Dunkelheit eine Öllampe herbeitragen würde, damit jene, die Augen haben, die Formen sehen können – ebenso hat der Erhabene die Lehre auf mannigfaltige Weise dargelegt. Ich nehme Zuflucht, Herr, zum Erhabenen, zur Lehre und zur Gemeinschaft der Mönche. Der Erhabene möge mich als einen Laienanhänger betrachten, der von heute an zeitlebens Zuflucht genommen hat.“ Er war der erste Laienanhänger auf der Welt, der durch die dreifache Formel Zuflucht nahm.

අථ ඛො යසස්ස කුලපුත්තස්ස පිතුනො ධම්මෙ දෙසියමානෙ යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං භූමිං පච්චවෙක්ඛන්තස්ස අනුපාදාය ආයවෙහි චිත්තං විමුච්චි. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘යසස්ස ඛො කුලපුත්තස්ස පිතුනො ධම්මෙ දෙසියමානෙ යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං භූමිං පච්චවෙක්ඛන්තස්ස අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං, අභබ්බො ඛො යසො කුලපුත්තො හීනායාවත්තිත්වා කාමෙ පරිභුඤ්ජිතුං, සෙය්‍යථාපි පුබ්බෙ අගාරිකභූතො, යංනූනාහං තං ඉද්ධාභිසඞ්ඛාරං පටිප්පස්සම්භෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො භගවා තං ඉද්ධාභිසඞ්ඛාරං පටිප්පස්සම්භෙසි. අද්දසා ඛො සෙට්ඨි ගහපති යසං කුලපුත්තං නිසින්නං, දිස්වාන යසං කුලපුත්තං එතදවොච – ‘‘මාතා තෙ තාත, යස, පරිදෙවසොකසමාපන්නා, දෙහි මාතුයා ජීවිත’’න්ති. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො භගවන්තං උල්ලොකෙසි. අථ ඛො භගවා සෙට්ඨිං ගහපතිං එතදවොච – ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, ගහපති, යස්ස සෙක්ඛෙන ඤාණෙන සෙක්ඛෙන දස්සනෙන ධම්මො දිට්ඨො විදිතො සෙය්‍යථාපි තයා, තස්ස යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං භූමිං පච්චවෙක්ඛන්තස්ස අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං, භබ්බො නු ඛො සො, ගහපති, හීනායාවත්තිත්වා කාමෙ පරිභුඤ්ජිතුං සෙය්‍යථාපි පුබ්බෙ අගාරිකභූතො’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’. ‘‘යසස්ස ඛො, ගහපති, කුලපුත්තස්ස සෙක්ඛෙන ඤාණෙන සෙක්ඛෙන දස්සනෙන ධම්මො දිට්ඨො විදිතො සෙය්‍යථාපි තයා, තස්ස යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං භූමිං පච්චවෙක්ඛන්තස්ස අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං, අභබ්බො ඛො, ගහපති, යසො කුලපුත්තො හීනායාවත්තිත්වා කාමෙ පරිභුඤ්ජිතුං සෙය්‍යථාපි පුබ්බෙ අගාරිකභූතො’’ති. ‘‘ලාභා, භන්තෙ, යසස්ස කුලපුත්තස්ස, සුලද්ධං, භන්තෙ, යසස්ස කුලපුත්තස්ස, යථා යසස්ස කුලපුත්තස්ස අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං, අධිවාසෙතු මෙ, භන්තෙ භගවා, අජ්ජතනාය භත්තං යසෙන කුලපුත්තෙන පච්ඡාසමණෙනා’’ති. ‘‘අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන’’. අථ ඛො සෙට්ඨි ගහපති[Pg.274], භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. අථ ඛො යසො කුලපුත්තො අචිරපක්කන්තෙ සෙට්ඨිම්හි ගහපතිම්හි භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ලභෙය්‍යාහං, භන්තෙ, භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පද’’න්ති. ‘‘එහි භික්ඛූ’’ති භගවා අවොච – ‘‘ස්වාක්ඛාතො ධම්මො, චර බ්‍රහ්මචරියං සම්මා දුක්ඛස්ස අන්තකිරියායා’’ති, සාව තස්ස ආයස්මතො උපසම්පදා අහොසි.

Während nun dem Vater des Edelsohns Yasa die Lehre verkündet wurde und dieser die zuvor gesehene und erkannte Stufe betrachtete, wurde der Geist des Edelsohns Yasa ohne Ergreifen von den Trieben befreit. Da dachte der Erhabene: „Da nun dem Vater des Edelsohns Yasa die Lehre verkündet wurde und dieser die zuvor gesehene und erkannte Stufe betrachtete, ist sein Geist ohne Ergreifen von den Trieben befreit worden. Der Edelsohn Yasa ist nun unfähig, in das niedere Leben zurückzukehren und die Sinnesfreuden zu genießen, wie er es zuvor als Hausvater tat. Wie wäre es, wenn ich diese übernatürliche Willenskraft wieder auflöste?“ Daraufhin hob der Erhabene diese übernatürliche Willenskraft auf. Da sah der Hausvater, der Großkaufmann, den Edelsohn Yasa dasitzen. Als er ihn sah, sprach er zum Edelsohn Yasa: „Mein lieber Sohn Yasa, deine Mutter ist in tiefem Schmerz und Wehklagen versunken. Schenke deiner Mutter das Leben!“ Da blickte der Edelsohn Yasa zum Erhabenen auf. Daraufhin sprach der Erhabene zum Hausvater, dem Großkaufmann: „Was meinst du, Hausvater? Wenn jemand mit dem Wissen eines Übenden und der Einsicht eines Übenden die Wahrheit gesehen und erkannt hat, so wie du, und wenn dessen Geist, während er die gesehene und erkannte Stufe betrachtete, ohne Ergreifen von den Trieben befreit wurde – ist er dann wohl noch fähig, Hausvater, in das niedere Leben zurückzukehren und die Sinnesfreuden zu genießen, wie er es zuvor als Hausvater tat?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „Der Edelsohn Yasa, Hausvater, hat mit dem Wissen eines Übenden und der Einsicht eines Übenden die Wahrheit gesehen und erkannt, so wie du. Und während er diese gesehene und erkannte Stufe betrachtete, ist sein Geist ohne Ergreifen von den Trieben befreit worden. Der Edelsohn Yasa, Hausvater, ist nun unfähig, in das niedere Leben zurückzukehren und die Sinnesfreuden zu genießen, wie er es zuvor als Hausvater tat.“ – „Das ist ein Gewinn für den Edelsohn Yasa, Herr! Ein wahrer Segen ist es für den Edelsohn Yasa, dass der Geist des Edelsohns Yasa ohne Ergreifen von den Trieben befreit wurde! Möge der Erhabene, Herr, mein heutiges Mahl annehmen, zusammen mit dem Edelsohn Yasa als seinem Begleiter.“ Der Erhabene stimmte durch Schweigen zu. Da erhob sich der Hausvater, der Großkaufmann, nachdem er die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatte, von seinem Sitz, verneigte sich tief vor dem Erhabenen, umschritt ihn ehrfurchtsvoll im Uhrzeigersinn und ging fort. Kurz nach dem Weggang des Hausvaters, des Großkaufmanns, sprach der Edelsohn Yasa zum Erhabenen: „Möge ich, Herr, beim Erhabenen die Hauslosigkeit erlangen, möge ich die volle Ordination erlangen.“ – „Komm, Mönch!“, sprach der Erhabene. „Gut verkündet ist die Lehre. Führe das heilige Leben zur vollkommenen Beendigung des Leidens.“ Dies allein war die volle Ordination jenes Ehrwürdigen.

1. අරහා පන හුත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො මහාසමුද්දං ඔග්ගය්හාතිආදිමාහ. තත්ථ සමුද්දන්ති අඞ්ගුලිමුද්දාය සං සුට්ඨු දස්සෙතබ්බතො සමුද්දො, අථ වා සං සුට්ඨු උදියති ඛොභියති පසොධියති ඝොසනං කරොන්තො ආලුළියතීති සමුද්දො, මහන්තො ච සො සමුද්දො චාති මහාසමුද්දො, තං මහාසමුද්දං. ඔග්ගය්හාති අජ්ඣොගාහෙත්වා අබ්භන්තරං පවිසිත්වා තස්ස මහාසමුද්දස්ස අන්තො පවිසිත්වා, සාම්‍යත්ථෙ චෙතං උපයොගවචනන්ති දට්ඨබ්බං. භවනං මෙ සුමාපිතන්ති එත්ථ භවන්ති නිබ්බත්තන්ති නිවසන්ති චතූහි ඉරියාපථෙහි වාසං කප්පෙන්ති එත්ථාති භවනං, මය්හං තං භවනං තං විමානං තං පාසාදං පඤ්චපාකාරකූටාගාරෙහි සං සුට්ඨු මාපිතං නගරං, අත්තනො බලෙන සුට්ඨු නිම්මිතන්ති අත්ථො. සුනිම්මිතා පොක්ඛරණීති සුමහන්තා හුත්වා භූතා ඉතා ගතා පවත්තා ඛණිතා කතාති පොක්ඛරණී, මච්ඡකච්ඡපපුප්ඵපුලිනතිත්ථමධුරොදකාදීහි සුට්ඨු නිබ්බත්තා නිම්මිතාති අත්ථො. චක්කවාකූපකූජිතාති චක්කවාකකුක්කුටහංසාදීහි කූජිතා ඝොසිතා නාදිතා සා පොක්ඛරණීති සම්බන්ධො. ඉතො පරං නදීවනද්විපදචතුප්පදපාදපපක්ඛීනං වණ්ණඤ්ච සුමෙධස්ස භගවතො දස්සනඤ්ච නිමන්තෙත්වා සුමෙධස්ස භගවතො දානක්කමඤ්ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙව.

1. Nachdem er jedoch ein Arahant geworden war, sprach er voller Freude, um sein eigenes in der Vergangenheit vollbrachtes Wirken (Apadāna) zu offenbaren, die Verse beginnend mit: ‚Oggayhāti‘ (In den großen Ozean eintauchend). Darin bedeutet das Wort ‚samudda‘ (Ozean): Weil er mit einem Siegelring (aṅgulimuddā) gut aufgezeigt werden kann, heißt er ‚samudda‘. Oder aber: Weil er stark aufgewühlt, in Bewegung versetzt, gereinigt, laut tosend und aufgewirbelt wird, heißt er ‚samudda‘. Er ist sowohl groß als auch ein Ozean, daher wird er ‚mahāsamudda‘ (großer Ozean) genannt; ‚taṃ mahāsamuddaṃ‘ meint diesen großen Ozean. ‚Oggayhāti‘ bedeutet: eingedrungen sein, ins Innere eingetreten sein, in das Innere dieses großen Ozeans eingetreten sein; und dieses Wort im Akkusativ ist hier im Sinne des Genitivs (sāmyatthe) zu verstehen. Zu ‚bhavanaṃ me sumāpitaṃ‘ (meine Wohnstätte ist wohlerschaffen): Darin ist ‚bhavana‘ (Wohnstätte) der Ort, an dem Wesen existieren, entstehen, wohnen und ihr Leben in den vier Körperhaltungen verbringen; meine Wohnstätte, jener Palast, jener Prachtbau ist eine Stadt, die mit fünf Schutzmauern und Giebelhäusern wohl errichtet und durch eigene Kraft gut erschaffen wurde; das ist die Bedeutung. ‚Sunimmitā pokkharaṇī‘ (der wohlgestaltete Lotusteich) bezeichnet einen sehr großen, angelegten, gegrabenen und fertiggestellten Teich; das bedeutet: ein Teich, der mit Fischen, Schildkröten, Blumen, Sandbänken, Anlegestellen, süßem Wasser usw. hervorragend ausgestattet und erschaffen wurde. ‚Cakkavākūpakūjitā‘ bedeutet: jener Lotusteich, der von Rotschwanzenten, Wildhühnern, Gänsen und anderen Vögeln besungen, beschallt und widerhallend gemacht wird; so ist die Verknüpfung zu verstehen. Das Folgende – die Beschreibung von Flüssen, Wäldern, Zweibeinern, Vierbeinern, Bäumen und Vögeln, das Sehen des erhabenen Sumedha, die Einladung und die Abfolge der Gabenbereitung für den erhabenen Sumedha – ist leicht zu verstehen.

ලොකාහුතිපටිග්ගහන්ති එත්ථ ලොකෙ ආහුති ලොකාහුති, කාමරූපාරූපසඞ්ඛාතස්ස ලොකස්ස ආහුතිං පූජාසක්කාරං පටිග්ගණ්හාතීති ලොකාහුතිපටිග්ගහං, සුමෙධං භගවන්තන්ති අත්ථො. සෙසං බ්‍යාකරණදානඤ්ච අරහත්තප්පත්තඵලඤ්ච සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

Zu ‚lokāhutipaṭiggahaṃ‘ (Empfänger der Opfergaben der Welt): Darin ist eine Opfergabe in der Welt eine ‚lokāhuti‘ (Welt-Opfergabe); er nimmt die Opfergabe, die Ehrung und Verehrung der aus der Sinnes-, Form- und formlosen Sphäre bestehenden Welt entgegen, daher heißt er ‚lokāhutipaṭiggaha‘ – dies bezieht sich auf den erhabenen Sumedha; das ist die Bedeutung. Der Rest, nämlich die Gewährung der Prophezeiung und die Erlangung der Frucht der Arahantschaft, ist leicht zu verstehen.

යසත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Yasa ist abgeschlossen.

2. නදීකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

2. Die Erklärung des Apadāna des Thera Nadī-Kassapa

දුතියාපදානෙ [Pg.275] පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො නදීකස්සපත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො එකදිවසං සත්ථාරං පිණ්ඩාය චරන්තං දිස්වා පසන්නමානසො අත්තනා රොපිතස්ස අම්බරුක්ඛස්ස පඨමුප්පන්නං මනොසිලාවණ්ණං එකං අම්බඵලං අදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ මගධරට්ඨෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ උරුවෙලකස්සපස්ස භාතා හුත්වා නිබ්බත්තො වයප්පත්තො නිස්සරණජ්ඣාසයතාය ඝරාවාසං අනිච්ඡන්තො තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා තීහි තාපසසතෙහි සද්ධිං නෙරඤ්ජරාය නදියා තීරෙ අස්සමං මාපෙත්වා විහරති. නදීතීරෙ වසනතො කස්සපගොත්තතාය ච නදීකස්සපොති සමඤ්ඤා අහොසි. තස්ස භගවා සපරිසස්ස එහිභික්ඛුභාවෙන උපසම්පදං අදාසි. සො භගවතො ගයාසීසෙ ආදිත්තපරියාය දෙසනාය (මහාව. 54; සං. නි. 4.28) අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි.

Im zweiten Apadāna ist der Abschnitt beginnend mit ‚padumuttarassa bhagavatoto‘ das Apadāna des ehrwürdigen Thera Nadī-Kassapa. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Daseinsformen heilsame Handlungen angesammelt, die eine unterstützende Bedingung für das Entrinnen aus dem Daseinskreislauf (vivaṭṭa) bildeten. Zur Zeit des erhabenen Padumuttara wurde er in einer angesehenen Familie geboren und erlangte das Alter der Unterscheidungskraft. Als er eines Tages den Meister auf Almosengang umherwandern sah, schenkte er ihm mit von Vertrauen erfülltem Geist eine einzige Mango – die allererste Frucht eines von ihm selbst gepflanzten Mangobaums –, die eine wunderschöne, goldgelbe Farbe wie Realgar (manosilā) besaß. Durch diese verdienstvolle Taten wanderte er im Kreislauf der Götter und Menschen umher und wurde in dieser gegenwärtigen Buddha-Ära im Lande Magadha in einer Brahmanenfamilie als jüngerer Bruder von Uruvela-Kassapa geboren. Als er das Erwachsenenalter erreichte, wünschte er aufgrund seines Strebens nach Befreiung das Hausleben nicht, nahm die aszetische Hauslosigkeit an und lebte, nachdem er zusammen mit dreihundert Asketen eine Einsiedelei am Ufer des Flusses Nerañjarā errichtet hatte, an diesem Ort. Aufgrund seines Wohnens am Flussufer und seiner Zugehörigkeit zur Kassapa-Sippe erhielt er den Namen ‚Nadī-Kassapa‘. Der Erhabene gewährte ihm samt seiner Gefolgschaft die Ordination durch das ‚Ehi Bhikkhu‘ (Komm, Mönch!). Er festigte sich auf dem Gayāsīsa-Hügel durch die Predigt des Erhabenen über das Brennen (Ādittapariyāya-Desanā) in der Arahantschaft.

තත්‍රායං අනුපුබ්බිකථා – සත්ථා යසං කුලපුත්තං පබ්බාජෙත්වා උරුවෙලායං තයො භාතිකජටිලෙ දමෙතුං යෙන උරුවෙලා තදවසරි. තෙන ඛො පන සමයෙන උරුවෙලායං තයො ජටිලා පටිවසන්ති උරුවෙලකස්සපො නදීකස්සපො ගයාකස්සපොති, තෙසු උරුවෙලකස්සපො ජටිලො පඤ්චන්නං ජටිලසතානං නායකො හොති විනායකො අග්ගො පමුඛො පාමොක්ඛො, නදීකස්සපො ජටිලො තිණ්ණං ජටිලසතානං නායකො හොති විනායකො අග්ගො පමුඛො පාමොක්ඛො, ගයාකස්සපො ජටිලො ද්වින්නං ජටිලසතානං නායකො හොති විනායකො අග්ගො පමුඛො පාමොක්ඛො. අථ ඛො භගවා යෙන උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස අස්සමො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා උරුවෙලකස්සපං ජටිලං එතදවොච – ‘‘සචෙ තෙ, කස්සප, අගරු, වසෙය්‍යාම එකරත්තං අග්‍යාගාරෙ’’ති. න ඛො මෙ, මහාසමණ, ගරු, චණ්ඩෙත්ථ නාගරාජා ඉද්ධිමා ආසිවිසො ඝොරවිසො, සො තං මා විහෙඨෙසීති. දුතියම්පි ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපං ජටිලං එතදවොච…පෙ… තතියම්පි…පෙ… සො තං මා විහෙඨෙසීති. අප්පෙව මං න විහෙඨෙය්‍ය, ඉඞ්ඝ ත්වං, කස්සප, අනුජානාහි අග්‍යාගාරන්ති[Pg.276]. විහර, මහාසමණ, යථාසුඛන්ති. අථ ඛො භගවා අග්‍යාගාරං පවිසිත්වා තිණසන්ථාරකං පඤ්ඤපෙත්වා නිසීදි පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා.

Hierzu ist dies die fortlaufende Erzählung: Nachdem der Meister den edlen Jüngling Yasa ordiniert hatte, begab er sich nach Uruvelā, um die drei Flechthaar-Asketenbrüder zu zähmen. Zu jener Zeit lebten drei Flechthaar-Asketen in Uruvelā: Uruvela-Kassapa, Nadī-Kassapa und Gayā-Kassapa. Unter diesen war der Flechthaar-Asket Uruvela-Kassapa der Führer, Erzieher, der Vornehmste, das Haupt und der Anführer von fünfhundert Flechthaar-Asketen. Nadī-Kassapa war der Führer, Erzieher, der Vornehmste, das Haupt und der Anführer von dreihundert Flechthaar-Asketen. Gayā-Kassapa war der Führer, Erzieher, der Vornehmste, das Haupt und der Anführer von zweihundert Flechthaar-Asketen. Da begab sich der Erhabene dorthin, wo die Einsiedelei des Flechthaar-Asketen Uruvela-Kassapa war. Nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er zu dem Flechthaar-Asketen Uruvela-Kassapa: ‚Wenn es dir keine Unannehmlichkeit bereitet, Kassapa, würden wir gern eine Nacht im Feuerhaus verbringen.‘ – ‚Es bereitet mir keine Unannehmlichkeit, großer Asket. Doch dort drinnen ist ein wilder, übernatürlich kraftvoller Schlangenkönig von schrecklichem, schnell wirkendem Gift; möge er dich nicht verletzen!‘ Auch ein zweites Mal sprach der Erhabene zum Flechthaar-Asketen Uruvela-Kassapa... und ebenso ein drittes Mal... ‚möge er dich nicht verletzen!‘ – ‚Er wird mich gewiss nicht verletzen. Bitte, Kassapa, gestatte mir das Feuerhaus.‘ – ‚Verweile dort, großer Asket, ganz nach deinem Belieben.‘ Da betrat der Erhabene das Feuerhaus, breitete eine Grasmatte aus und setzte sich mit gekreuzten Beinen nieder, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig machend.

අද්දසා ඛො සො නාගො භගවන්තං පවිට්ඨං, දිස්වා දුම්මනො පධූපායි. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘යංනූනාහං ඉමස්ස නාගස්ස අනුපහච්ච ඡවිඤ්ච චම්මඤ්ච මංසඤ්ච න්හාරුඤ්ච අට්ඨිඤ්ච අට්ඨිමිඤ්ජඤ්ච තෙජසා තෙජං පරියාදියෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො භගවා තථාරූපං ඉද්ධාභිසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා පධූපායි. අථ ඛො සො නාගො මක්ඛං අසහමානො පජ්ජලි. භගවාපි තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා පජ්ජලි. උභින්නං සජොතිභූතානං අග්‍යාගාරං ආදිත්තං විය හොති සම්පජ්ජලිතං සජොතිභූතං. අථ ඛො තෙ ජටිලා අග්‍යාගාරං පරිවාරෙත්වා එවමාහංසු – ‘‘අභිරූපො වත, භො, මහාසමණො නාගෙන විහෙඨියතී’’ති. අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන තස්ස නාගස්ස අනුපහච්ච ඡවිඤ්ච චම්මඤ්ච මංසඤ්ච න්හාරුඤ්ච අට්ඨිඤ්ච අට්ඨිමිඤ්ජඤ්ච තෙජසා තෙජං පරියාදියිත්වා පත්තෙ පක්ඛිපිත්වා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස දස්සෙසි – ‘‘අයං තෙ, කස්සප, නාගො පරියාදින්නො අස්ස තෙජසා තෙජො’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම චණ්ඩස්ස නාගරාජස්ස ඉද්ධිමතො ආසිවිසස්ස ඝොරවිසස්ස තෙජසා තෙජං පරියාදියිස්සති, න ත්වෙව ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Der Schlangenkönig sah den Erhabenen eintreten; als er ihn erblickte, wurde er zornig und stieß Rauch aus. Da dachte der Erhabene: ‚Wie wäre es, wenn ich, ohne seine Oberhaut, Unterhaut, sein Fleisch, seine Sehnen, seine Knochen und sein Knochenmark zu verletzen, seine feurige Macht durch meine eigene feurige Macht gänzlich bezwingen würde?‘ Da vollbrachte der Erhabene ein entsprechendes übernatürliches Kunststück und stieß ebenfalls Rauch aus. Da geriet der Schlangenkönig, der seinen Zorn nicht bezähmen konnte, in helle Glut. Auch der Erhabene trat in die Feuer-Meditation (tejodhātu) ein und entflammte in heller Glut. Da beide in Flammen standen, war das Feuerhaus wie in Brand geraten, lichterloh brennend und ganz von Feuerschein erfüllt. Da umringten jene Flechthaar-Asketen das Feuerhaus und sagten: ‚Ach, wie bedauerlich! Der so ansehnliche große Asket wird von dem Schlangenkönig gepeinigt!‘ Nach dem Vergehen jener Nacht hatte der Erhabene, ohne Oberhaut, Unterhaut, Fleisch, Sehnen, Knochen und Knochenmark des Schlangenkönigs zu verletzen, dessen feurige Macht durch seine eigene feurige Macht gänzlich bezwungen, legte ihn in seine Almosenschale und zeigte ihn dem Flechthaar-Asketen Uruvela-Kassapa mit den Worten: ‚Dies, Kassapa, ist dein Schlangenkönig; seine feurige Kraft ist durch meine feurige Kraft gänzlich bezwungen.‘ Da dachte der Flechthaar-Asket Uruvela-Kassapa: ‚Von großer übernatürlicher Macht und großer Herrlichkeit ist wahrlich der große Asket, da er die feurige Kraft des wilden, mächtigen Schlangenkönigs von schrecklichem, schnell wirkendem Gift durch seine eigene feurige Kraft gänzlich bezwingt! Doch er ist gewiss kein Arahant so wie ich.‘

‘‘නෙරඤ්ජරායං භගවා, උරුවෙලකස්සපං ජටිලං අවොච;

සචෙ තෙ කස්සප අගරු, විහරෙමු අජ්ජණ්හො අග්ගිසාලම්හී’’ති.

An der Nerañjarā sprach der Erhabene zu dem Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa: „Wenn es dir keine Beschwernis ist, Kassapa, möchten wir heute im Feuerhaus verweilen.“

‘‘න ඛො මෙ මහාසමණ ගරු, ඵාසුකාමොව තං නිවාරෙමි;

චණ්ඩෙත්ථ නාගරාජා, ඉද්ධිමා ආසිවිසො ඝොරවිසො;

සො තං මා විහෙඨෙසී’’ති.

„Es ist mir keine Beschwernis, großer Asket. Nur aus Sorge um dein Wohlergehen halte ich dich davon ab. Es gibt dort einen grimmigen Schlangenkönig von großer Macht, eine Giftschlange von schrecklichem Gift. Möge er dich nicht verletzen!“

‘‘අප්පෙව [Pg.277] මං න විහෙඨෙය්‍ය, ඉඞ්ඝ ත්වං කස්සප අනුජානාහි අග්‍යාගාරන්ති;

දින්නන්ති නං විදිත්වා, අභීතො පාවිසි භයමතීතො.

„Gewiss wird er mich nicht verletzen. Bitte, Kassapa, gestatte mir das Feuerhaus!“ Da er wusste, dass es ihm überlassen war, trat er furchtlos ein, er, der alle Furcht überwunden hatte.

‘‘දිස්වා ඉසිං පවිට්ඨං, අහිනාගො දුම්මනො පධූපායි;

සුමනමනසො අධිමනො, මනුස්සනාගොපි තත්ථ පධූපායි.

Als die Schlange den eingetretenen Seher sah, wurde sie zornig und stieß Rauch aus. Mit friedvollem Geist und erhabenem Sinn stieß auch die Menschen-Schlange dort Rauch aus.

‘‘මක්ඛඤ්ච අසහමානො, අහිනාගො පාවකොව පජ්ජලි;

තෙජොධාතුසුකුසලො, මනුස්සනාගොපි තත්ථ පජ්ජලි.

Da er seinen Zorn nicht zügeln konnte, loderte der Schlangenkönig wie ein Feuer auf. Doch die im Feuerelement erfahrene Menschen-Schlange loderte dort ebenfalls auf.

‘‘උභින්නං සජොතිභූතානං,අග්‍යාගාරං ආදිත්තං හොති සම්පජ්ජලිතං සජොතිභූතං;

උදිච්ඡරෙ ජටිලා, අභිරූපො වත භො මහාසමණො;

නාගෙන විහෙඨියතීති භණන්ති.

Als beide in Flammen standen, war das Feuerhaus entzündet, loderte lichterloh und stand in hellem Glanz. Die Haarflechten-Asketen schauten zu und sagten: „Ach, der so wohlgestaltete große Asket! Er wird wahrlich von der Schlange gepeinigt!“

‘‘අථ තස්සා රත්තියා අච්චයෙන, හතා නාගස්ස අච්චියො හොන්ති;

ඉද්ධිමතො පන ඨිතා, අනෙකවණ්ණා අච්චියො හොන්ති.

Als dann die Nacht vergangen war, waren die Flammen der Schlange erloschen. Doch die vielfältig farbigen Flammen des an magischer Macht Reichen blieben bestehen.

‘‘නීලා අථ ලොහිතිකා, මඤ්ජිට්ඨා පීතකා ඵලිකවණ්ණායො;

අඞ්ගීරසස්ස කායෙ, අනෙකවණ්ණා අච්චියො හොන්ති.

Blaue, rote, purpurrote, gelbe und kristallfarbene; am Körper des Angirasa leuchteten die vielfältig farbigen Flammen.

‘‘පත්තම්හි ඔදහිත්වා, අහිනාගං බ්‍රාහ්මණස්ස දස්සෙසි;

අයං තෙ කස්සප නාගො, පරියාදින්නො අස්ස තෙජසා තෙජො’’ති.

Nachdem er den Schlangenkönig in seine Almosenschale gelegt hatte, zeigte er ihn dem Brahmanen: „Hier, Kassapa, ist deine Schlange. Ihre Macht wurde durch meine Macht völlig bezwungen.“

අථ [Pg.278] ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො භගවතො ඉමිනා ඉද්ධිපාටිහාරියෙන අභිප්පසන්නො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධෙව, මහාසමණ, විහර, අහං තෙ ධුවභත්තෙනා’’ති.

Da sprach der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa, der durch dieses magische Wunder des Erhabenen tief beeindruckt war, zum Erhabenen: „Verweile nur hier, großer Asket, ich werde dich mit täglicher Speise versorgen.“

පඨමං පාටිහාරියං.

Das erste Wunder.

අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස අස්සමස්ස අවිදූරෙ අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ විහාසි. අථ ඛො චත්තාරො මහාරාජානො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං වනසණ්ඩං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා චතුද්දිසා අට්ඨංසු සෙය්‍යථාපි මහන්තා අග්ගික්ඛන්ධා. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්තං, තෙ නු ඛො තෙ, මහාසමණ, අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං වනසණ්ඩං ඔභාසෙත්වා යෙන ත්වං තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා තං අභිවාදෙත්වා චතුද්දිසා අට්ඨංසු සෙය්‍යථාපි මහන්තා අග්ගික්ඛන්ධා’’ති. එතෙ ඛො, කස්සප, චත්තාරො මහාරාජානො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමිංසු ධම්මස්සවනායාති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම චත්තාරොපි මහාරාජානො උපසඞ්කමිස්සන්ති ධම්මස්සවනාය, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා තස්මිංයෙව වනසණ්ඩෙ විහාසි.

Daraufhin verweilte der Erhabene in einem bestimmten Waldstück unweit des Aschrams des Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa. Als nun die Nacht weit fortgeschritten war, kamen die vier Großen Könige mit herrlicher Ausstrahlung, erleuchteten das gesamte Waldstück und begaben sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nach ihrer Ankunft grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und stellten sich in den vier Himmelsrichtungen auf wie große Feuermassen. Als die Nacht vergangen war, begab sich der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa dorthin, wo sich der Erhabene befand, und sprach zum Erhabenen: „Es ist Zeit, großer Asket, das Essen ist bereit. Wer waren jene, großer Asket, die in der fortgeschrittenen Nacht mit herrlicher Ausstrahlung das gesamte Waldstück erleuchteten und sich dorthin begaben, wo du dich befandest, und nach ihrer Ankunft dich ehrerbietig grüßten und sich in den vier Himmelsrichtungen aufstellten wie große Feuermassen?“ – „Das, Kassapa, waren die vier Großen Könige, die zu mir kamen, um die Lehre zu hören.“ Da dachte der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa: „Große Macht und große Erhabenheit hat wahrlich der große Asket, da sogar die vier Großen Könige kommen, um die Lehre zu hören! Aber er ist gewiss kein Arhat wie ich.“ Daraufhin nahm der Erhabene die Speise des Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa ein und verweilte in eben diesem Waldstück.

දුතියං පාටිහාරියං.

Das zweite Wunder.

අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං වනසණ්ඩං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි සෙය්‍යථාපි මහාඅග්ගික්ඛන්ධො පුරිමාහි වණ්ණනිභාහි අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්තං, කො නු ඛො සො, මහාසමණ, අභික්කන්තාය [Pg.279] රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං වනසණ්ඩං ඔභාසෙත්වා යෙන ත්වං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි සෙය්‍යථාපි මහාඅග්ගික්ඛන්ධො පුරිමාහි වණ්ණනිභාහි අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො චා’’ති. එසො ඛො, කස්සප, සක්කො දෙවානමින්දො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි ධම්මස්සවනායාති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම සක්කොපි දෙවානමින්දො උපසඞ්කමිස්සති ධම්මස්සවනාය, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා තස්මිංයෙව වනසණ්ඩෙ විහාසි.

Als nun die Nacht weit fortgeschritten war, kam Sakka, der Herrscher der Götter, mit herrlicher Ausstrahlung, erleuchtete das gesamte Waldstück und begab sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nach seiner Ankunft grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und stellte sich an eine Seite, wie eine gewaltige Feuermasse, noch herrlicher und erhabener im Glanz als die vorherigen. Als die Nacht vergangen war, begab sich der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa dorthin, wo sich der Erhabene befand, und sprach zum Erhabenen: „Es ist Zeit, großer Asket, das Essen ist bereit. Wer war jener, großer Asket, der in der fortgeschrittenen Nacht mit herrlicher Ausstrahlung das gesamte Waldstück erleuchtete und sich dorthin begab, wo du dich befandest, und nach seiner Ankunft dich ehrerbietig grüßte und sich an eine Seite stellte wie eine gewaltige Feuermasse, noch herrlicher und erhabener im Glanz als die vorherigen?“ – „Das, Kassapa, war Sakka, der Herrscher der Götter, der zu mir kam, um die Lehre zu hören.“ Da dachte der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa: „Große Macht und große Erhabenheit hat wahrlich der große Asket, da sogar Sakka, der Herrscher der Götter, kommt, um die Lehre zu hören! Aber er ist gewiss kein Arhat wie ich.“ Daraufhin nahm der Erhabene die Speise des Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa ein und verweilte in eben diesem Waldstück.

තතියං පාටිහාරියං.

Das dritte Wunder.

අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං වනසණ්ඩං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි සෙය්‍යථාපි මහාඅග්ගික්ඛන්ධො පුරිමාහි වණ්ණනිභාහි අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්තං, කො නු ඛො සො, මහාසමණ, අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං වනසණ්ඩං ඔභාසෙත්වා යෙන ත්වං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි සෙය්‍යථාපි මහාඅග්ගික්ඛන්ධො පුරිමාහි වණ්ණනිභාහි අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො චා’’ති. එසො ඛො, කස්සප, බ්‍රහ්මා සහම්පති යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි ධම්මස්සවනායාති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම බ්‍රහ්මාපි සහම්පති උපසඞ්කමිස්සති ධම්මස්සවනාය, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා තස්මිංයෙව වනසණ්ඩෙ විහාසි.

Als nun die Nacht weit fortgeschritten war, kam der Brahma Sahampati mit herrlicher Ausstrahlung, erleuchtete das gesamte Waldstück und begab sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nach seiner Ankunft grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und stellte sich an eine Seite, wie eine gewaltige Feuermasse, noch herrlicher und erhabener im Glanz als die vorherigen. Als die Nacht vergangen war, begab sich der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa dorthin, wo sich der Erhabene befand, und sprach zum Erhabenen: „Es ist Zeit, großer Asket, das Essen ist bereit. Wer war jener, großer Asket, der in der fortgeschrittenen Nacht mit herrlicher Ausstrahlung das gesamte Waldstück erleuchtete und sich dorthin begab, wo du dich befandest, und nach seiner Ankunft dich ehrerbietig grüßte und sich an eine Seite stellte wie eine gewaltige Feuermasse, noch herrlicher und erhabener im Glanz als die vorherigen?“ – „Das, Kassapa, war der Brahma Sahampati, der zu mir kam, um die Lehre zu hören.“ Da dachte der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa: „Große Macht und große Erhabenheit hat wahrlich der große Asket, da sogar der Brahma Sahampati kommt, um die Lehre zu hören! Aber er ist gewiss kein Arhat wie ich.“ Daraufhin nahm der Erhabene die Speise des Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa ein und verweilte in eben diesem Waldstück.

චතුත්ථං පාටිහාරියං.

Das vierte Wunder.

තෙන ඛො පන සමයෙන උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස මහායඤ්ඤො පච්චුපට්ඨිතො හොති, කෙවලකප්පා ච අඞ්ගමගධා පහූතං ඛාදනීයං භොජනීයං [Pg.280] ආදාය අභික්කමිතුකාමා හොන්ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘එතරහි ඛො මෙ මහායඤ්ඤො පච්චුපට්ඨිතො, කෙවලකප්පා ච අඞ්ගමගධා පහූතං ඛාදනීයං භොජනීයං ආදාය අභික්කමිස්සන්ති, සචෙ මහාසමණො මහාජනකායෙ ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, මහාසමණස්ස ලාභසක්කාරො අභිවඩ්ඪිස්සති, මම ලාභසක්කාරො පරිහායිස්සති, අහො නූන මහාසමණො ස්වාතනාය නාගච්ඡෙය්‍යා’’ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය උත්තරකුරුං ගන්ත්වා තතො පිණ්ඩපාතං ආහරිත්වා අනොතත්තදහෙ පරිභුඤ්ජිත්වා තත්ථෙව දිවාවිහාරං අකාසි. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්තං, කිං නු ඛො, මහාසමණ, හිය්‍යො නාගමාසි, අපිච මයං තං සරාම, ‘කිං නු ඛො මහාසමණො නාගච්ඡතී’ති, ඛාදනීයස්ස ච භොජනීයස්ස ච තෙ පටිවීසො ඨපිතො’’ති. නනු තෙ, කස්සප, එතදහොසි – ‘‘එතරහි ඛො මෙ මහායඤ්ඤො පච්චුපට්ඨිතො කෙවලකප්පා ච අඞ්ගමගධා පහූතං ඛාදනීයං භොජනීයං ආදාය අභික්කමිස්සන්ති, සචෙ මහාසමණො මහාජනකායෙ ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, මහාසමණස්ස ලාභසක්කාරො අභිවඩ්ඪිස්සති, මම ලාභසක්කාරො පරිහායිස්සති, අහො නූන මහාසමණො ස්වාතනාය නාගච්ඡෙය්‍යා’’ති, සො ඛො අහං, කස්සප, තව චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය උත්තරකුරුං ගන්ත්වා තතො පිණ්ඩපාතං ආහරිත්වා අනොතත්තදහෙ පරිභුඤ්ජිත්වා තත්ථෙව දිවාවිහාරං අකාසින්ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම චෙතසාපි චිත්තං පජානිස්සති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා තස්මිංයෙව වනසණ්ඩෙ විහාසි.

Zu jener Zeit nun stand das große Opferfest des Asketen Uruvela-Kassapa bevor, und die Bewohner der gesamten Länder Anga und Magadha wollten dorthin kommen und reichlich feste und weiche Speise mitbringen. Da dachte der Asket Uruvela-Kassapa bei sich: „Nun steht mein großes Opferfest bevor, und die Bewohner der gesamten Länder Anga und Magadha werden kommen und reichlich feste und weiche Speise mitbringen. Wenn der große Asket vor der großen Menschenmenge ein Wunder übernatürlicher Macht vollbringt, wird der Gewinn und die Verehrung des großen Asketen zunehmen, mein eigener Gewinn und meine Verehrung aber schwinden. Oh, möge der große Asket doch morgen nicht kommen!“ Da erkannte der Erhabene mit seinem eigenen Geist die Gedanken im Geist des Asketen Uruvela-Kassapa. Er begab sich nach Uttarakuru, holte von dort Almosenspeise, speiste sie am Anotatta-See und verbrachte ebendort den Tag. Als nun die Nacht vergangen war, begab sich der Asket Uruvela-Kassapa dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er herangetreten war, sprach er zum Erhabenen: „Es ist Zeit, großer Asket, das Essen ist fertig. Warum bist du gestern nicht gekommen, großer Asket? Wir haben an dich gedacht und uns gefragt: ‚Warum kommt der große Asket nicht?‘ Ein Anteil an fester und weicher Speise wurde für dich zurückbehalten.“ – „Kassapa, hattest du nicht diesen Gedanken: ‚Nun steht mein großes Opferfest bevor, und die Bewohner der gesamten Länder Anga und Magadha werden kommen und reichlich feste und weiche Speise mitbringen. Wenn der große Asket vor der großen Menschenmenge ein Wunder übernatürlicher Macht vollbringt, wird der Gewinn und die Verehrung des großen Asketen zunehmen, mein eigener Gewinn und meine Verehrung aber schwinden. Oh, möge der große Asket doch morgen nicht kommen!‘? Ich nun, Kassapa, habe mit meinem eigenen Geist diesen Gedanken deines Geistes erkannt, begab mich nach Uttarakuru, holte von dort Almosenspeise, speiste sie am Anotatta-See und verbrachte ebendort den Tag.“ Da dachte der Asket Uruvela-Kassapa bei sich: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Erhabenheit, da er ja sogar mit seinem Geist die Gedanken eines anderen erkennt. Doch ein Heiliger ist er keineswegs wie ich.“ Daraufhin speiste der Erhabene das Essen des Asketen Uruvela-Kassapa und verweilte in ebendiesem Waldstück.

පඤ්චමං පාටිහාරියං.

Das fünfte Wunder.

තෙන ඛො පන සමයෙන භගවතො පංසුකූලං උප්පන්නං හොති. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘කත්ථ නු ඛො අහං පංසුකූලං ධොවෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය [Pg.281] පාණිනා පොක්ඛරණිං ඛණිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, පංසුකූලං ධොවතූ’’ති. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘කිම්හි නු ඛො අහං පංසුකූලං පරිමද්දෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය මහතිං සිලං උපනික්ඛිපි – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, පංසුකූලං පරිමද්දතූ’’ති. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘කිම්හි නු ඛො අහං ආලම්බිත්වා උත්තරෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො කකුධෙ අධිවත්ථා දෙවතා භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය සාඛං ඔනාමෙසි – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, ආලම්බිත්වා උත්තරතූ’’ති. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘කිම්හි නු ඛො අහං පංසුකූලං විස්සජ්ජෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය මහතිං සිලං උපනික්ඛිපි – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, පංසුකූලං විස්සජ්ජෙතූ’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්තං, කිං නු ඛො, මහාසමණ, නායං පුබ්බෙ ඉධ පොක්ඛරණී සායං ඉධ පොක්ඛරණී, නයිමා සිලා පුබ්බෙ උපනික්ඛිත්තා, කෙනිමා සිලා උපනික්ඛිත්තා, නයිමස්ස කකුධස්ස පුබ්බෙ සාඛා ඔනතා, සායං සාඛා ඔනතා’’ති? ඉධ මෙ, කස්සප, පංසුකූලං උප්පන්නං අහොසි, තස්ස මය්හං, කස්සප, එතදහොසි – ‘‘කත්ථ නු ඛො අහං පංසුකූලං ධොවෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො, කස්සප, සක්කො දෙවානමින්දො මම චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය පාණිනා පොක්ඛරණිං ඛණිත්වා මං එතදවොච – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, පංසුකූලං ධොවතූ’’ති. සායං, කස්සප, අමනුස්සෙන පාණිනා ඛණිතා පොක්ඛරණී. තස්ස මය්හං, කස්සප, එතදහොසි – ‘‘කිම්හි නු ඛො අහං පංසුකූලං පරිමද්දෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො, කස්සප, සක්කො දෙවානමින්දො මම චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය මහතිං සිලං උපනික්ඛිපි – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, පංසුකූලං පරිමද්දතූ’’ති? සායං, කස්සප, අමනුස්සෙන උපනික්ඛිත්තා සිලා. තස්ස මය්හං, කස්සප, එතදහොසි – ‘‘කිම්හි නු ඛො අහං ආලම්බිත්වා උත්තරෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො, කස්සප, කකුධෙ අධිවත්ථා දෙවතා මම චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය සාඛං ඔනාමෙසි – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, ආලම්බිත්වා උත්තරතූ’’ති? ස්වායං ආහරහත්ථො කකුධො. තස්ස මය්හං, කස්සප, එතදහොසි – ‘‘කිම්හි නු ඛො අහං පංසුකූලං විස්සජ්ජෙය්‍ය’’න්ති? අථ ඛො, කස්සප, සක්කො දෙවානමින්දො මම චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය [Pg.282] මහතිං සිලං උපනික්ඛිපි – ‘‘ඉධ, භන්තෙ භගවා, පංසුකූලං විස්සජ්ජෙතූ’’ති? සායං, කස්සප, අමනුස්සෙන උපනික්ඛිත්තා සිලාති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම සක්කොපි දෙවානමින්දො වෙය්‍යාවච්චං කරිස්සති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා තස්මිංයෙව වනසණ්ඩෙ විහාසි.

Zu jener Zeit nun war dem Erhabenen ein weggeworfenes Tuch zugefallen. Da dachte der Erhabene: „Wo wohl soll ich das weggeworfene Tuch waschen?“ Da erkannte Sakka, der Herrscher der Götter, mit seinem Geist den Gedanken des Erhabenen, grub mit seinen Händen einen Teich und sprach zum Erhabenen: „Möge der Erhabene, Herr, hier das weggeworfene Tuch waschen.“ Da dachte der Erhabene: „Worauf wohl soll ich das weggeworfene Tuch reiben?“ Da erkannte Sakka, der Herrscher der Götter, mit seinem Geist den Gedanken des Erhabenen, legte eine große Steinplatte nahebei nieder und sprach: „Möge der Erhabene, Herr, hier das weggeworfene Tuch reiben.“ Da dachte der Erhabene: „Woran wohl soll ich mich festhalten, um das Tuch auszuwringen?“ Da erkannte die Gottheit, die auf dem Kakudha-Baum wohnte, mit ihrem Geist den Gedanken des Erhabenen, bog einen Ast herab und sprach: „Möge der Erhabene, Herr, sich hier festhalten und das Tuch auswringen.“ Da dachte der Erhabene: „Worauf wohl soll ich das weggeworfene Tuch ausbreiten?“ Da erkannte Sakka, der Herrscher der Götter, mit seinem Geist den Gedanken des Erhabenen, legte eine große Steinplatte nahebei nieder und sprach: „Möge der Erhabene, Herr, hier das weggeworfene Tuch ausbreiten.“ Nach dem Vergehen jener Nacht begab sich der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er dorthin gegangen war, sprach er zum Erhabenen: „Es ist Zeit, großer Asket, das Mahl ist bereit. Was ist das jedoch, großer Asket? Zuvor war hier kein Teich, und jetzt ist hier dieser Teich. Zuvor lag hier diese Steinplatte nicht, wer hat diese Steinplatte hier niedergelegt? Zuvor war der Ast dieses Kakudha-Baumes nicht herabgebogen, und jetzt ist dieser Ast herabgebogen.“ „Hier, Kassapa, ist mir ein weggeworfenes Tuch zugefallen. Da dachte ich, Kassapa: ‚Wo wohl soll ich das weggeworfene Tuch waschen?‘ Da, Kassapa, erkannte Sakka, der Herrscher der Götter, mit seinem Geist meinen Gedanken, grub mit seinen Händen einen Teich und sprach zu mir: ‚Möge der Erhabene, Herr, hier das weggeworfene Tuch waschen.‘ Dieser Teich, Kassapa, wurde von einem nicht-menschlichen Wesen mit den Händen gegraben. Da dachte ich, Kassapa: ‚Worauf wohl soll ich das weggeworfene Tuch reiben?‘ Da, Kassapa, erkannte Sakka, der Herrscher der Götter, mit seinem Geist meinen Gedanken, legte eine große Steinplatte nahebei nieder und sprach: ‚Möge der Erhabene, Herr, hier das weggeworfene Tuch reiben.‘ Diese Steinplatte, Kassapa, wurde von einem nicht-menschlichen Wesen niedergelegt. Da dachte ich, Kassapa: ‚Woran wohl soll ich mich festhalten, um das Tuch auszuwringen?‘ Da, Kassapa, erkannte die Gottheit, die auf dem Kakudha-Baum wohnt, mit ihrem Geist meinen Gedanken, bog einen Ast herab und sprach: ‚Möge der Erhabene, Herr, sich hier festhalten und das Tuch auswringen.‘ Dieser Kakudha-Baum reicht gleichsam seine Hand. Da dachte ich, Kassapa: ‚Worauf wohl soll ich das weggeworfene Tuch ausbreiten?‘ Da, Kassapa, erkannte Sakka, der Herrscher der Götter, mit seinem Geist meinen Gedanken, legte eine große Steinplatte nahebei nieder und sprach: ‚Möge der Erhabene, Herr, hier das weggeworfene Tuch ausbreiten.‘ Diese Steinplatte, Kassapa, wurde von einem nicht-menschlichen Wesen niedergelegt.“ Da dachte Uruvela-Kassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Erhabenheit, da ja sogar Sakka, der Herrscher der Götter, ihm Dienste leistet; doch er ist gewiss kein Arhat wie ich.“ Daraufhin aß der Erhabene die Speise des Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa und verweilte genau in jenem Waldstück.

අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො කාලං ආරොචෙසි – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්ත’’න්ති. ‘‘ගච්ඡ ත්වං, කස්සප, ආයාමහ’’න්ති උරුවෙලකස්සපං ජටිලං උය්‍යොජෙත්වා යාය ජම්බුයා ජම්බුදීපො පඤ්ඤායති, තතො ඵලං ගහෙත්වා පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසීදි. අද්දසා ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො භගවන්තං අග්‍යාගාරෙ නිසින්නං, දිස්වාන භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කතමෙන ත්වං, මහාසමණ, මග්ගෙන ආගතො, අහං තයා පඨමතරං පක්කන්තො, සො ත්වං පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසින්නො’’ති? ‘‘ඉධාහං, කස්සප, තං උය්‍යොජෙත්වා යාය ජම්බුයා ජම්බුදීපො පඤ්ඤායති, තතො ඵලං ගහෙත්වා පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසින්නො. ඉදං ඛො, කස්සප, ජම්බුඵලං වණ්ණසම්පන්නං ගන්ධසම්පන්නං රසසම්පන්නං, සචෙ ආකඞ්ඛසි පරිභුඤ්ජා’’ති. ‘‘අලං, මහාසමණ, ත්වංයෙව තං අරහසි, ත්වංයෙව තං පරිභුඤ්ජා’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම මං පඨමතරං උය්‍යොජෙත්වා යාය ජම්බුයා ජම්බුදීපො පඤ්ඤායති, තතො ඵලං ගහෙත්වා පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසීදිස්සති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා තස්මිංයෙව වනසණ්ඩෙ විහාසි.

Nach dem Vergehen jener Nacht begab sich der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er dorthin gegangen war, verkündete er dem Erhabenen die Zeit: „Es ist Zeit, großer Asket, das Mahl ist bereit.“ „Geh du voran, Kassapa, ich komme nach.“ Nachdem er den Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa weggeschickt hatte, begab er sich zu dem Rosenapfelbaum, nach dem Jambudīpa benannt ist, nahm eine Frucht davon, kam noch vor ihm an und setzte sich in das Feuerhaus. Der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa sah den Erhabenen im Feuerhaus sitzen. Als er ihn sah, sprach er zum Erhabenen: „Auf welchem Weg, großer Asket, bist du gekommen? Ich bin doch vor dir aufgebrochen, und du bist dennoch vor mir angekommen und sitzt im Feuerhaus!“ „Hier, Kassapa, nachdem ich dich weggeschickt hatte, bin ich zu dem Rosenapfelbaum gegangen, nach dem Jambudīpa benannt ist, habe eine Frucht davon genommen, kam noch vor dir an und habe mich im Feuerhaus niedergelassen. Diese Rosenapfelfrucht, Kassapa, ist vollkommen in Farbe, vollkommen in Duft, vollkommen im Geschmack. Wenn du wünschst, so iss sie.“ „Es ist genug, großer Asket, du selbst bist ihrer würdig, iss du sie nur selbst.“ Da dachte der Haarflechten-Asket Uruvela-Kassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Erhabenheit, da er mich wegschickt, zu dem Rosenapfelbaum geht, nach dem Jambudīpa benannt ist, eine Frucht davon nimmt, noch vor mir ankommt und sich im Feuerhaus niedersetzt; doch er ist gewiss kein Arhat wie ich.“ Daraufhin aß der Erhabene die Speise des Haarflechten-Asketen Uruvela-Kassapa und verweilte genau in jenem Waldstück.

අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො කාලං ආරොචෙසි – ‘‘කාලො, මහාසමණ, නිට්ඨිතං භත්ත’’න්ති. ‘‘ගච්ඡ ත්වං, කස්සප, ආයාමහ’’න්ති උරුවෙලකස්සපං ජටිලං උය්‍යොජෙත්වා යාය ජම්බුයා ජම්බුදීපො පඤ්ඤායති, තස්සා අවිදූරෙ අම්බො…පෙ… තස්සා අවිදූරෙ ආමලකී…පෙ… [Pg.283] තස්සා අවිදූරෙ හරීතකී…පෙ… තාවතිංසං ගන්ත්වා පාරිච්ඡත්තකපුප්ඵං ගහෙත්වා පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසීදි. අද්දසා ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො භගවන්තං අග්‍යාගාරෙ නිසින්නං, දිස්වාන භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කතමෙන ත්වං, මහාසමණ, මග්ගෙන ආගතො, අහං තයා පඨමතරං පක්කන්තො, සො ත්වං පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසින්නො’’ති? ‘‘ඉධාහං, කස්සප, තං උය්‍යොජෙත්වා තාවතිංසං ගන්ත්වා පාරිච්ඡත්තකපුප්ඵං ගහෙත්වා පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසින්නො. ඉදං ඛො, කස්සප, පාරිච්ඡත්තකපුප්ඵං වණ්ණසම්පන්නං ගන්ධසම්පන්නං, සචෙ ආකඞ්ඛසි ගණ්හා’’ති. ‘‘අලං, මහාසමණ, ත්වංයෙව තං අරහසි, ත්වංයෙව තං ගණ්හා’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම මං පඨමතරං උය්‍යොජෙත්වා තාවතිංසං ගන්ත්වා පාරිච්ඡත්තකපුප්ඵං ගහෙත්වා පඨමතරං ආගන්ත්වා අග්‍යාගාරෙ නිසීදිස්සති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Darauf begab sich der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa nach Ablauf jener Nacht dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangetreten war, teilte er dem Erhabenen die Zeit mit: „Es ist Zeit, großer Asket, das Mahl ist fertig.“ – „Geh du voran, Kassapa, ich komme nach“, sprach er, entließ den Asketen mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa und begab sich zuerst zu jenem Rosenapfelbaum, nach dem Jambudīpa benannt ist, unweit davon zu einem Mangobaum … unweit davon zu einer Myrobalane … unweit davon zu einer gelben Myrobalane … ging dann in den Tāvatiṃsa-Himmel, holte eine Pāricchattaka-Blüte, kehrte noch vor ihm zurück und setzte sich im Feuerhaus nieder. Da sah der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa den Erhabenen im Feuerhaus sitzen. Als er ihn sah, sprach er zum Erhabenen: „Auf welchem Weg bist du gekommen, großer Asket? Ich bin doch vor dir aufgebrochen, und dennoch bist du vor mir angekommen und sitzt hier im Feuerhaus?“ – „Hier, Kassapa, nachdem ich dich fortgeschickt hatte, bin ich in den Tāvatiṃsa-Himmel gegangen, habe eine Pāricchattaka-Blüte geholt, bin vor dir zurückgekehrt und habe mich im Feuerhaus niedergesetzt. Dies, Kassapa, ist eine Pāricchattaka-Blüte, vollkommen in Farbe und vollkommen im Duft. Wenn du wünschst, nimm sie.“ – „Genug, großer Asket, du selbst bist ihrer würdig, nimm du sie nur selbst.“ Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Pracht, da er mich fortschickte, in den Tāvatiṃsa-Himmel ging, eine Pāricchattaka-Blüte holte, vor mir zurückkehrte und sich im Feuerhaus niederließ! Dennoch ist er gewiss kein Arhat wie ich.“

තෙන ඛො පන සමයෙන තෙ ජටිලා අග්ගිං පරිචරිතුකාමා න සක්කොන්ති කට්ඨානි ඵාලෙතුං. අථ ඛො තෙසං ජටිලානං එතදහොසි – ‘‘නිස්සංසයං ඛො මහාසමණස්ස ඉද්ධානුභාවො යථා මයං න සක්කොම කට්ඨානි ඵාලෙතු’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපං ජටිලං එතදවොච – ‘‘ඵාලියන්තු, කස්සප, කට්ඨානී’’ති. ‘‘ඵාලියන්තු, මහාසමණා’’ති. සකිදෙව පඤ්ච කට්ඨසතානි ඵාලියිංසු. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම කට්ඨානිපි ඵාලියිස්සන්ති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Zu jener Zeit nun wollten jene Asketen mit dem Flechtenhaar das Feuer pflegen, konnten aber das Holz nicht spalten. Da dachten jene Asketen mit dem Flechtenhaar: „Zweifellos ist dies die übernatürliche Machtwirkung des großen Asketen, dass wir das Holz nicht spalten können.“ Da sprach der Erhabene zum Asketen mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Soll das Holz gespalten werden, Kassapa?“ – „Es möge gespalten werden, großer Asket!“ Auf einmal spalteten sich fünfhundert Holzstücke. Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Pracht, da sich sogar das Holz spalten lässt. Dennoch ist er gewiss kein Arhat wie ich.“

තෙන ඛො පන සමයෙන තෙ ජටිලා අග්ගිං පරිචරිතුකාමා න සක්කොන්ති අග්ගිං උජ්ජලෙතුං. අථ ඛො තෙසං ජටිලානං එතදහොසි – ‘‘නිස්සංසයං ඛො මහාසමණස්ස ඉද්ධානුභාවො යථා මයං න සක්කොම අග්ගිං උජ්ජලෙතු’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපං ජටිලං එතදවොච – ‘‘උජ්ජලියන්තු, කස්සප, අග්ගී’’ති. ‘‘උජ්ජලියන්තු, මහාසමණා’’ති. සකිදෙව පඤ්ච අග්ගිසතානි උජ්ජලියිංසු. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම අග්ගීපි උජ්ජලියිස්සන්ති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Zu jener Zeit nun wollten jene Asketen mit dem Flechtenhaar das Feuer pflegen, konnten aber das Feuer nicht entzünden. Da dachten jene Asketen mit dem Flechtenhaar: „Zweifellos ist dies die übernatürliche Machtwirkung des großen Asketen, dass wir das Feuer nicht entzünden können.“ Da sprach der Erhabene zum Asketen mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Soll das Feuer entzündet werden, Kassapa?“ – „Es möge entzündet werden, großer Asket!“ Auf einmal entzündeten sich fünfhundert Feuer. Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Pracht, da sich sogar die Feuer entzünden lassen. Dennoch ist er gewiss kein Arhat wie ich.“

තෙන [Pg.284] ඛො පන සමයෙන තෙ ජටිලා අග්ගිං පරිචරිත්වා න සක්කොන්ති අග්ගිං විජ්ඣාපෙතුං. අථ ඛො තෙසං ජටිලානං එතදහොසි – ‘‘නිස්සංසයං ඛො මහාසමණස්ස ඉද්ධානුභාවො යථා මයං න සක්කොම අග්ගිං විජ්ඣාපෙතු’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපං ජටිලං එතදවොච – ‘‘විජ්ඣායන්තු, කස්සප, අග්ගී’’ති. ‘‘විජ්ඣායන්තු, මහාසමණා’’ති. සකිදෙව පඤ්ච අග්ගිසතානි විජ්ඣායිංසු. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම අග්ගීපි විජ්ඣායිස්සන්ති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Zu jener Zeit nun hatten jene Asketen mit dem Flechtenhaar das Feuer gepflegt, konnten aber das Feuer nicht löschen. Da dachten jene Asketen mit dem Flechtenhaar: „Zweifellos ist dies die übernatürliche Machtwirkung des großen Asketen, dass wir das Feuer nicht löschen können.“ Da sprach der Erhabene zum Asketen mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Sollen die Feuer gelöscht werden, Kassapa?“ – „Sie mögen gelöscht werden, großer Asket!“ Auf einmal erloschen fünfhundert Feuer. Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Pracht, da sich sogar die Feuer löschen lassen. Dennoch ist er gewiss kein Arhat wie ich.“

තෙන ඛො පන සමයෙන තෙ ජටිලා සීතාසු හෙමන්තිකාසු රත්තීසු අන්තරට්ඨකාසු හිමපාතසමයෙ නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය උම්මුජ්ජන්තිපි නිමුජ්ජන්තිපි උම්මුජ්ජනනිමුජ්ජනම්පි කරොන්ති. අථ ඛො භගවා පඤ්චමත්තානි මන්දාමුඛිසතානි අභිනිම්මිනි යත්ථ තෙ ජටිලා උත්තරිත්වා විසිබ්බෙසුං. අථ ඛො තෙසං ජටිලානං එතදහොසි – ‘‘නිස්සංසයං ඛො මහාසමණස්ස ඉද්ධානුභාවො යථයිමා මන්දාමුඛියො නිම්මිතා’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, යත්‍ර හි නාම තාව බහූ මන්දාමුඛියොපි අභිනිම්මිනිස්සති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Zu jener Zeit nun, in den kalten Winternächten, während der frostigen acht Tage des tiefsten Winters, wenn der Schnee fiel, tauchten jene Asketen mit dem Flechtenhaar im Fluss Nerañjarā auf und unter und vollzogen dieses Auf- und Untertauchen. Da erschuf der Erhabene etwa fünfhundert Kohlenbecken, an denen sich jene Asketen mit dem Flechtenhaar, nachdem sie aus dem Wasser gestiegen waren, wärmten. Da dachten jene Asketen mit dem Flechtenhaar: „Zweifellos ist dies die übernatürliche Machtwirkung des großen Asketen, dass diese Kohlenbecken erschaffen wurden.“ Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Pracht, da er so viele Kohlenbecken erschaffen hat! Dennoch ist er gewiss kein Arhat wie ich.“

තෙන ඛො පන සමයෙන මහා අකාලමෙඝො පාවස්සි, මහා උදකවාහකො සඤ්ජායි, යස්මිං පදෙසෙ භගවා විහරති සො පදෙසො උදකෙන න ඔත්ථටො හොති. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘යංනූනාහං සමන්තා උදකං උස්සාරෙත්වා මජ්ඣෙ රෙණුහතාය භූමියා චඞ්කමෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො භගවා සමන්තා උදකං උස්සාරෙත්වා මජ්ඣෙ රෙණුහතාය භූමියා චඞ්කමි. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො ‘‘මාහෙව ඛො මහාසමණො උදකෙන වූළ්හො අහොසී’’ති නාවාය සම්බහුලෙහි ජටිලෙහි සද්ධිං යස්මිං පදෙසෙ භගවා විහරති, තං පදෙසං අගමාසි. අද්දසා ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො භගවන්තං සමන්තා උදකං උස්සාරෙත්වා මජ්ඣෙ රෙණුහතාය භූමියා චඞ්කමන්තං, දිස්වාන භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉදං නු ත්වං, මහාසමණා’’ති. ‘‘අයමහමස්මි, කස්සපා’’ති භගවා වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා නාවාය පච්චුට්ඨාසි. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපස්ස ජටිලස්ස එතදහොසි – ‘‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො[Pg.285], යත්‍ර හි නාම උදකම්පි න පවාහිස්සති, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’’න්ති.

Zu jener Zeit nun ging ein gewaltiger Platzregen zur Unzeit nieder, und es bildete sich eine große Flut; doch jene Stelle, an der sich der Erhabene aufhielt, wurde nicht vom Wasser überschwemmt. Da dachte der Erhabene: „Wie wäre es, wenn ich das Wasser ringsum zurückdrängte und in der Mitte auf staubfreiem Erdboden auf und ab ginge?“ Da drängte der Erhabene das Wasser ringsum zurück und wandelte in der Mitte auf staubfreiem Erdboden auf und ab. Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Hoffentlich ist der große Asket nicht vom Wasser fortgeschwemmt worden!“, und fuhr mit einem Boot zusammen mit zahlreichen Asketen mit dem Flechtenhaar an jene Stelle, wo sich der Erhabene aufhielt. Da sah der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa den Erhabenen, wie er das Wasser ringsum zurückgedrängt hatte und in der Mitte auf staubfreiem Erdboden auf und ab wandelte. Als er ihn sah, sprach er zum Erhabenen: „Bist du das hier, großer Asket?“ – „Das bin ich, Kassapa“, sprach der Erhabene, stieg in die Luft empor und trat im Boot vor ihn. Da dachte der Asket mit dem Flechtenhaar Uruvelakassapa: „Große übernatürliche Macht hat der große Asket, große Pracht, da ihn selbst das Wasser nicht fortschwemmen kann! Dennoch ist er gewiss kein Arhat wie ich.“

අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘චිරම්පි ඛො ඉමස්ස මොඝපුරිසස්ස එවං භවිස්සති ‘මහිද්ධිකො ඛො මහාසමණො මහානුභාවො, න ත්වෙව ච ඛො අරහා යථා අහ’න්ති, යංනූනාහං ඉමං ජටිලං සංවෙජෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො භගවා උරුවෙලකස්සපං ජටිලං එතදවොච – ‘‘නෙව ච ඛො ත්වං, කස්සප, අරහා, නාපි අරහත්තමග්ගසමාපන්නො, සාපි තෙ පටිපදා නත්ථි, යාය ත්වං අරහා වා අස්සසි අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නො’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ලභෙය්‍යාහං, භන්තෙ, භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පද’’න්ති. ‘‘ත්වං ඛොසි, කස්සප, පඤ්චන්නං ජටිලසතානං නායකො විනායකො අග්ගො පමුඛො පාමොක්ඛො, තෙපි තාව අපලොකෙහි, යථා තෙ මඤ්ඤිස්සන්ති, තථා තෙ කරිස්සන්තී’’ති. අථ ඛො උරුවෙලකස්සපො ජටිලො යෙන තෙ ජටිලා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ ජටිලෙ එතදවොච – ‘‘ඉච්ඡාමහං, භො, මහාසමණෙ බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං, යථා භවන්තො මඤ්ඤන්ති තථා කරොන්තූ’’ති. ‘‘චිරපටිකා මයං, භො, මහාසමණෙ අභිප්පසන්නා, සචෙ භවං මහාසමණෙ බ්‍රහ්මචරියං චරිස්සති, සබ්බෙව මයං මහාසමණෙ බ්‍රහ්මචරියං චරිස්සාමා’’ති. අථ ඛො තෙ ජටිලා කෙසමිස්සං ජටාමිස්සං ඛාරිකාජමිස්සං අග්ගිහුතමිස්සං උදකෙ පවාහෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ලභෙය්‍යාම මයං, භන්තෙ, භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යාම උපසම්පද’’න්ති. ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති භගවා අවොච – ‘‘ස්වාක්ඛාතො ධම්මො, චරථ බ්‍රහ්මචරියං සම්මා දුක්ඛස්ස අන්තකිරියායා’’ති. සාව තෙසං ආයස්මන්තානං උපසම්පදා අහොසි.

Da hatte der Erhabene folgenden Gedanken: ‚Sogar für eine lange Zeit wird dieser törichte Mensch denken: „Große magische Kraft hat der große Asket, große Macht, aber er ist doch kein Arahant wie ich.“ Was wäre, wenn ich diesen Flechtenträger aufrütteln würde?‘ Da sprach der Erhabene zu dem Flechtenträger Uruvela-Kassapa: ‚Kassapa, du bist weder ein Arahant, noch hast du den Pfad zur Arahantschaft betreten; auch jene Praxis gibt es bei dir nicht, durch die du ein Arahant werden oder den Pfad zur Arahantschaft betreten würdest.‘ Da warf sich der Flechtenträger Uruvela-Kassapa mit dem Haupt zu den Füßen des Erhabenen nieder und sprach zum Erhabenen: ‚Möge ich, o Herr, in der Gegenwart des Erhabenen die Hausloswerdung erlangen, möge ich die volle Ordination erlangen.‘ ‚Du bist doch, Kassapa, der Führer, Wegweiser, das Haupt, der Anführer und Leiter von fünfhundert Flechtenträgern. Geh zuerst und frage sie um Erlaubnis, damit sie tun, was sie für richtig halten.‘ Da begab sich der Flechtenträger Uruvela-Kassapa dorthin, wo jene Flechtenträger waren. Nach seiner Ankunft sprach er zu jenen Flechtenträgern: ‚Ich wünsche, ihr Herren, das heilige Leben unter dem großen Asketen zu führen. Tut, wie es euch richtig erscheint.‘ ‚Schon lange, o Herr, haben wir volles Vertrauen zu dem großen Asketen. Wenn der Herr das heilige Leben unter dem großen Asketen führt, werden wir alle ebenfalls das heilige Leben unter dem großen Asketen führen.‘ Da ließen jene Flechtenträger ihr Haar, ihre Flechten, ihre Tragstangen-Ausrüstung und ihre Utensilien für das Feueropfer im Wasser fortschwemmen und begaben sich dorthin, wo der Erhabene war. Nach ihrer Ankunft warfen sie sich mit dem Haupt zu den Füßen des Erhabenen nieder und sprachen zum Erhabenen: ‚Mögen wir, o Herr, in der Gegenwart des Erhabenen die Hausloswerdung erlangen, mögen wir die volle Ordination erlangen.‘ ‚Kommt, ihr Mönche!‘, sprach der Erhabene, ‚wohlverkündet ist die Lehre; führt das heilige Leben zur vollständigen Beendigung des Leidens.‘ Dies selbst war die volle Ordination dieser Ehrwürdigen.

අද්දසා ඛො නදීකස්සපො ජටිලො කෙසමිස්සං ජටාමිස්සං ඛාරිකාජමිස්සං අග්ගිහුතමිස්සං උදකෙ වුය්හමානෙ, දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘මාහෙව මෙ භාතුනො උපසග්ගො අහොසී’’ති, ජටිලෙ පාහෙසි – ‘‘ගච්ඡථ මෙ භාතරං ජානාථා’’ති, සාමඤ්ච තීහි ජටිලසතෙහි සද්ධිං යෙනායස්මා උරුවෙලකස්සපො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං උරුවෙලකස්සපං එතදවොච – ‘‘ඉදං නු ඛො, කස්සප, සෙය්‍යො’’ති? ‘‘ආමාවුසො, ඉදං සෙය්‍යො’’ති. අථ ඛො තෙ ජටිලා කෙසමිස්සං ජටාමිස්සං ඛාරිකාජමිස්සං අග්ගිහුතමිස්සං [Pg.286] උදකෙ පවාහෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ලභෙය්‍යාම මයං, භන්තෙ, භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යාම උපසම්පද’’න්ති. ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති භගවා අවොච – ‘‘ස්වාක්ඛාතො ධම්මො, චරථ බ්‍රහ්මචරියං සම්මා දුක්ඛස්ස අන්තකිරියායා’’ති. සාව තෙසං ආයස්මන්තානං උපසම්පදා අහොසි.

Der Flechtenträger Nadī-Kassapa sah das Haar, die Flechten, die Tragstangen-Ausrüstung und die Utensilien für das Feueropfer im Wasser treiben. Als er dies sah, dachte er: ‚Hoffentlich ist meinem Bruder kein Unheil widerfahren!‘ Er sandte Flechtenträger aus und sprach: ‚Geht, erkundigt euch nach meinem Bruder!‘ Er selbst begab sich zusammen mit dreihundert Flechtenträgern dorthin, wo der ehrwürdige Uruvela-Kassapa war. Nach seiner Ankunft sprach er zum ehrwürdigen Uruvela-Kassapa: ‚Ist dieses wahrlich besser, Kassapa?‘ ‚Ja, Bruder, dieses ist besser.‘ Da ließen jene Flechtenträger ihr Haar, ihre Flechten, ihre Tragstangen-Ausrüstung und ihre Utensilien für das Feueropfer im Wasser fortschwemmen und begaben sich dorthin, wo der Erhabene war. Nach ihrer Ankunft warfen sie sich mit dem Haupt zu den Füßen des Erhabenen nieder und sprachen zum Erhabenen: ‚Mögen wir, o Herr, in der Gegenwart des Erhabenen die Hausloswerdung erlangen, mögen wir die volle Ordination erlangen.‘ ‚Kommt, ihr Mönche!‘, sprach der Erhabene, ‚wohlverkündet ist die Lehre; führt das heilige Leben zur vollständigen Beendigung des Leidens.‘ Dies selbst war die volle Ordination dieser Ehrwürdigen.

අද්දසා ඛො ගයාකස්සපො ජටිලො කෙසමිස්සං ජටාමිස්සං ඛාරිකාජමිස්සං අග්ගිහුතමිස්සං උදකෙ වුය්හමානෙ, දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘මාහෙව මෙ භාතූනං උපසග්ගො අහොසී’’ති, ජටිලෙ පාහෙසි – ‘‘ගච්ඡථ මෙ භාතරො ජානාථා’’ති, සාමඤ්ච ද්වීහි ජටිලසතෙහි සද්ධිං යෙනායස්මා උරුවෙලකස්සපො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං උරුවෙලකස්සපං එතදවොච – ‘‘ඉදං නු ඛො, කස්සප, සෙය්‍යො’’ති? ‘‘ආමාවුසො, ඉදං සෙය්‍යො’’ති. අථ ඛො තෙ ජටිලා කෙසමිස්සං ජටාමිස්සං ඛාරිකාජමිස්සං අග්ගිහුතමිස්සං උදකෙ පවාහෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ලභෙය්‍යාම මයං, භන්තෙ, භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යාම උපසම්පද’’න්ති. ‘‘එථ, භික්ඛවො’’ති, භගවා අවොච – ‘‘ස්වාක්ඛාතො ධම්මො, චරථ බ්‍රහ්මචරියං සම්මා දුක්ඛස්ස අන්තකිරියායා’’ති. සාව තෙසං ආයස්මන්තානං උපසම්පදා අහොසි.

Der Flechtenträger Gayā-Kassapa sah das Haar, die Flechten, die Tragstangen-Ausrüstung und die Utensilien für das Feueropfer im Wasser treiben. Als er dies sah, dachte er: ‚Hoffentlich ist meinen Brüdern kein Unheil widerfahren!‘ Er sandte Flechtenträger aus und sprach: ‚Geht, erkundigt euch nach meinen Brüdern!‘ Er selbst begab sich zusammen mit zweihundert Flechtenträgern dorthin, wo der ehrwürdige Uruvela-Kassapa war. Nach seiner Ankunft sprach er zum ehrwürdigen Uruvela-Kassapa: ‚Ist dieses wahrlich besser, Kassapa?‘ ‚Ja, Bruder, dieses ist besser.‘ Da ließen jene Flechtenträger ihr Haar, ihre Flechten, ihre Tragstangen-Ausrüstung und ihre Utensilien für das Feueropfer im Wasser fortschwemmen und begaben sich dorthin, wo der Erhabene war. Nach ihrer Ankunft warfen sie sich mit dem Haupt zu den Füßen des Erhabenen nieder und sprachen zum Erhabenen: ‚Mögen wir, o Herr, in der Gegenwart des Erhabenen die Hausloswerdung erlangen, mögen wir die volle Ordination erlangen.‘ ‚Kommt, ihr Mönche!‘, sprach der Erhabene, ‚wohlverkündet ist die Lehre; führt das heilige Leben zur vollständigen Beendigung des Leidens.‘ Dies selbst war die volle Ordination dieser Ehrwürdigen.

‘‘භගවතො අධිට්ඨානෙන පඤ්ච කට්ඨසතානි න ඵාලියිංසු, ඵාලියිංසු, අග්ගී න උජ්ජලියිංසු, උජ්ජලියිංසු, න විජ්ඣායිංසු, විජ්ඣායිංසු, පඤ්ච මන්දාමුඛිසතානි අභිනිම්මිනි, එතෙන නයෙන අඩ්ඪුඩ්ඪපාටිහාරියසහස්සානි හොන්ති.

Durch den Willensentschluss des Erhabenen konnten fünfhundert Holzscheite nicht gespalten werden, dann wurden sie gespalten; die Feuer konnten nicht entzündet werden, dann wurden sie entzündet; sie konnten nicht gelöscht werden, dann wurden sie gelöscht; und er erschuf fünfhundert Kohlenbecken. Auf diese Weise gab es dreieinhalbtausend Wunder.

‘‘අථ ඛො භගවා උරුවෙලායං යථාභිරන්තං විහරිත්වා යෙන ගයාසීසං තෙන චාරිකං පක්කාමි මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං සහස්සෙන සබ්බෙහෙව පුරාණජටිලෙහි. තත්‍ර සුදං භගවා ගයායං විහරති ගයාසීසෙ සද්ධිං භික්ඛුසහස්සෙන. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛු ආමන්තෙසි (සං. නි. 4.28) – ‘සබ්බං, භික්ඛවෙ, ආදිත්තං, කිඤ්ච, භික්ඛවෙ, සබ්බං ආදිත්තං, චක්ඛු, භික්ඛවෙ, ආදිත්තං, රූපා ආදිත්තා, චක්ඛුවිඤ්ඤාණං [Pg.287] ආදිත්තං, චක්ඛුසම්ඵස්සො ආදිත්තො, යමිදං චක්ඛුසම්ඵස්සපච්චයා උප්පජ්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක්ඛං වා අදුක්ඛමසුඛං වා තම්පි ආදිත්තං. කෙන ආදිත්තං, රාගග්ගිනා දොසග්ගිනා මොහග්ගිනා ආදිත්තං, ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි ආදිත්තන්ති වදාමි? සොතං ආදිත්තං, සද්දා ආදිත්තා…පෙ… ඝානං ආදිත්තං, ගන්ධා ආදිත්තා…පෙ… ජිව්හා ආදිත්තා, රසා ආදිත්තා…පෙ… කායො ආදිත්තො, ඵොට්ඨබ්බා ආදිත්තා…පෙ… මනො ආදිත්තො, ධම්මා ආදිත්තා, මනොවිඤ්ඤාණං ආදිත්තං, මනොසම්ඵස්සො ආදිත්තො, යමිදං මනොසම්ඵස්සපච්චයා උප්පජ්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක්ඛං වා අදුක්ඛමසුඛං වා තම්පි ආදිත්තං. කෙන ආදිත්තං, රාගග්ගිනා දොසග්ගිනා මොහග්ගිනා ආදිත්තං, ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි ආදිත්ත’’’න්ති වදාමි.

Da wanderte der Erhabene, nachdem er in Uruvelā so lange verweilt hatte, wie es ihm gefiel, in Richtung Gayāsīsa, zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, tausend an der Zahl, die alle zuvor Haarflechteneremiten gewesen waren. Dort verweilte der Erhabene bei Gayā auf dem Gayāsīsa-Hügel zusammen mit jenen tausend Mönchen. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Alles, o Mönche, brennt. Und was, o Mönche, ist alles, das brennt? Das Auge, o Mönche, brennt; Formen brennen; das Augenbewusstsein brennt; der Augenkontakt brennt. Und welches Gefühl auch immer aufgrund des Augenkontakts entsteht – sei es angenehm, unangenehm oder weder-angenehm-noch-unangenehm –, auch das brennt. Wodurch brennt es? Es brennt durch das Feuer der Gier, das Feuer des Hasses, das Feuer der Verblendung; es brennt durch Geburt, Alter und Tod, durch Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung, so sage ich. Das Ohr brennt, Töne brennen... das Riechorgan brennt, Düfte brennen... die Zunge brennt, Geschmäcker brennen... der Körper brennt, Berührungen brennen... der Geist brennt, Geistobjekte brennen, das Geistbewusstsein brennt, der Geistkontakt brennt. Und welches Gefühl auch immer aufgrund des Geistkontakts entsteht – sei es angenehm, unangenehm oder weder-angenehm-noch-unangenehm –, auch das brennt. Wodurch brennt es? Es brennt durch das Feuer der Gier, das Feuer des Hasses, das Feuer der Verblendung; es brennt durch Geburt, Alter und Tod, durch Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung, so sage ich.“

‘‘එවං පස්සං, භික්ඛවෙ, සුතවා අරියසාවකො චක්ඛුස්මිම්පි නිබ්බින්දති, රූපෙසුපි නිබ්බින්දති, චක්ඛුවිඤ්ඤාණෙපි නිබ්බින්දති, චක්ඛුසම්ඵස්සෙපි නිබ්බින්දති, යමිදං චක්ඛුසම්ඵස්සපච්චයා උප්පජ්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක්ඛං වා අදුක්ඛමසුඛං වා තස්මිම්පි නිබ්බින්දති. සොතස්මිම්පි නිබ්බින්දති, සද්දෙසුපි නිබ්බින්දති…පෙ… ඝානස්මිම්පි නිබ්බින්දති, ගන්ධෙසුපි නිබ්බින්දති…පෙ… ජිව්හායපි නිබ්බින්දති, රසෙසුපි නිබ්බින්දති…පෙ… කායස්මිම්පි නිබ්බින්දති, ඵොට්ඨබ්බෙසුපි නිබ්බින්දති…පෙ… මනස්මිම්පි නිබ්බින්දති, ධම්මෙසුපි නිබ්බින්දති, මනොවිඤ්ඤාණෙපි නිබ්බින්දති, මනොසම්ඵස්සෙපි නිබ්බින්දති, යමිදං මනොසම්ඵස්සපච්චයා උප්පජ්ජති වෙදයිතං සුඛං වා දුක්ඛං වා අදුක්ඛමසුඛං වා තස්මිම්පි නිබ්බින්දති. නිබ්බින්දං විරජ්ජති, විරාගා විමුච්චති, විමුත්තස්මිං විමුත්තමිති ඤාණං හොති, ‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’ති පජානාතී’’ති.

„Wenn er dies so sieht, o Mönche, empfindet der erfahrene edle Jünger Überdruss gegenüber dem Auge, Überdruss gegenüber den Formen, Überdruss gegenüber dem Augenbewusstsein, Überdruss gegenüber dem Augenkontakt. Und welches Gefühl auch immer aufgrund des Augenkontakts entsteht – sei es angenehm, unangenehm oder weder-angenehm-noch-unangenehm –, auch demgegenüber empfindet er Überdruss. Er empfindet Überdruss gegenüber dem Ohr, Überdruss gegenüber den Tönen... Überdruss gegenüber dem Riechorgan, Überdruss gegenüber den Düften... Überdruss gegenüber der Zunge, Überdruss gegenüber den Geschmäckern... Überdruss gegenüber dem Körper, Überdruss gegenüber den Berührungen... Überdruss gegenüber dem Geist, Überdruss gegenüber den Geistobjekten, Überdruss gegenüber dem Geistbewusstsein, Überdruss gegenüber dem Geistkontakt. Und welches Gefühl auch immer aufgrund des Geistkontakts entsteht – sei es angenehm, unangenehm oder weder-angenehm-noch-unangenehm –, auch demgegenüber empfindet er Überdruss. Indem er Überdruss empfindet, wird er leidenschaftslos; durch Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Im Befreiten entsteht das Wissen: ‚Es ist befreit.‘ Er erkennt: ‚Versiegt ist die Geburt, gelebt das heilige Leben, getan das Getane, nichts Weiteres gibt es für dieses Dasein.‘“

ඉමස්මිඤ්ච පන වෙය්‍යාකරණස්මිං භඤ්ඤමානෙ තස්ස භික්ඛුසහස්සස්ස අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තානි විමුච්චිංසු.

Während diese Abhandlung verkündet wurde, wurden die Geister jener tausend Mönche frei von Anhaften von den Trieben erlöst.

29. එවං ආදිත්තපරියායදෙසනං සුත්වා සහ පටිසම්භිදාහි අරහත්තං සම්පත්තො නදීකස්සපො ථෙරො සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං [Pg.288] පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිමාහ. තත්ථ අග්ගඵලන්ති උත්තමඵලං, අත්තනා රොපිතඅම්බරුක්ඛස්ස ආදිම්හි ගහිතඵලං වා. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

29. Nachdem der Ehrwürdige Nadī-Kassapa diese Lehrrede der Ādittapariyāya-Unterweisung gehört und zusammen mit den analytischen Fähigkeiten die Arahantschaft erreicht hatte, sprach er von Freude erfüllt, um die Apadāna seiner eigenen früheren Taten zu verkünden: „Des erhabenen Padumuttara...“ und so weiter. Darin bedeutet „vorzügliche Frucht“ (aggaphala) die höchste Frucht oder die erste Frucht, die von einem selbst gepflanzten Mangobaum geerntet wurde. Der Rest ist leicht verständlich.

නදීකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna des Ehrwürdigen Nadī-Kassapa ist abgeschlossen.

3. ගයාකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

3. Die Erklärung der Apadāna des Ehrwürdigen Gayā-Kassapa.

තතියාපදානෙ අජිනචම්මවත්ථොහන්තිආදිකං ආයස්මතො ගයාකස්සපත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයං කුසලං උපචිනන්තො ඉතො එකතිංසකප්පෙ සිඛිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තො විඤ්ඤුතං පත්තො නිස්සරණජ්ඣාසයතාය ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා අරඤ්ඤායතනෙ අස්සමං මාපෙත්වා වනමූලඵලාහාරො වසති. තෙන ච සමයෙන භගවා එකො අදුතියො තස්ස අස්සමසමීපෙනාගච්ඡි, සො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො උපසඞ්කමිත්වා වන්දිත්වා එකමන්තං ඨිතො වෙලං ඔලොකෙන්තො මනොහරානි කොලඵලානි සත්ථු උපනෙසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො නිස්සරණජ්ඣාසයතාය ඝරාවාසං පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා ද්වීහි තාපසසතෙහි සද්ධිං ගයාය විහරති. ගයාය වසනතො හිස්ස කස්සපගොත්තතාය ච ගයාකස්සපොති සමඤ්ඤා අහොසි. සො භගවතො සද්ධිං පරිසාය එහිභික්ඛූපසම්පදං දත්වා නදීකස්සපස්ස වුත්තනයෙන ආදිත්තපරියාය දෙසනාය ඔවදියමානො අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි.

In der dritten Apadāna ist die Passage beginnend mit „Ich trug ein Gewand aus Antilopenfell“ die Apadāna des Ehrwürdigen Gayā-Kassapa. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die eine starke Stütze für die Befreiung aus dem Daseinskreislauf bildeten, wurde er vor einunddreißig Äonen zur Zeit des Erhabenen Sikhī in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Verständigkeit erreicht hatte, verließ er aus dem Wunsch nach Befreiung das Hausleben, trat in das asketische Leben ein, errichtete eine Einsiedelei im Wald und lebte dort, indem er sich von Waldwurzeln und Früchten ernährte. Zu jener Zeit ging der Erhabene allein, ohne Gefährten, in die Nähe seiner Einsiedelei. Als der Asket den Erhabenen sah, trat er mit von Vertrauen erfülltem Geist herbei, verneigte sich vor ihm, stellte sich beiseite und bot dem Meister, während er auf den passenden Moment achtete, köstliche Jujube-Früchte dar. Durch diese verdienstvolle Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher. In dieser Buddha-Epoche wurde er in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er herangewachsen war, verließ er aus dem Wunsch nach Befreiung das Hausleben, trat in das asketische Leben ein und lebte zusammen mit zweihundert Asketen nahe Gaya. Wegen seines Wohnens bei Gaya und seiner Zugehörigkeit zur Kassapa-Sippe erhielt er den Namen Gayā-Kassapa. Nachdem der Erhabene ihm und seiner Gefolgschaft die Ehi-bhikkhu-Ordination gewährt hatte, etablierte er sich in der Arahantschaft, während er durch die auf die gleiche Weise wie bei Nadī-Kassapa dargelegte Lehrrede des Ādittapariyāya unterwiesen wurde.

35. සො අරහත්තං පත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො අජිනචම්මවත්ථොහන්තිආදිමාහ. තත්ථ අජිනචම්මවත්ථොති තාපසපබ්බජිතත්තා අජිනචම්මනිවාසනපාවුරණොති අත්ථො. ඛාරිභාරධරොති තාපසකාලෙ තාපසපරික්ඛාරපරිපුණ්ණකාජධරොති අත්ථො. ඛාරිකතාපසපරික්ඛාරෙ පූරෙත්වා. කොලං අහාසි අස්සමන්ති කොලඵලං අස්සමෙ පූරෙත්වා අස්සමෙ නිසින්නොති අත්ථො. අගොපයින්ති [Pg.289] පාඨෙ කොලඵලං පරියෙසිත්වා අස්සමං ගොපෙසිං රක්ඛින්ති අත්ථො. සෙසං සබ්බං උත්තානත්ථමෙවාති.

35. Nachdem er die Arahantschaft erreicht hatte, sprach er von Freude erfüllt, um die Apadāna seiner eigenen früheren Taten zu verkünden, beginnend mit „Ich trug ein Gewand aus Antilopenfell“. Darin bedeutet „Träger eines Antilopenfells“ (ajinacammavattho), dass er aufgrund seiner Ordination als Asket ein Antilopenfell als Unter- und Obergewand trug. „Der die Traglast trug“ (khāribhāradharo) bedeutet, dass er zur Zeit seines Asketenlebens eine Tragstange trug, die reichlich mit den Utensilien eines Asketen beladen war, nachdem er die Tragkörbe mit den Asketenutensilien gefüllt hatte. „Er brachte Jujuben in die Einsiedelei“ (kolaṃ ahāsi assamaṃ) bedeutet, dass er die Einsiedelei mit Jujube-Früchten füllte und in der Einsiedelei saß. Bei der Lesart „agopayiṃ“ ist die Bedeutung: „nachdem ich nach Jujube-Früchten gesucht hatte, schützte und bewahrte ich die Einsiedelei“. Der gesamte Rest hat eine leicht verständliche Bedeutung.

ගයාකස්සපත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna des Ehrwürdigen Gayā-Kassapa ist abgeschlossen.

4. කිමිලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

4. Die Erklärung der Apadāna des Ehrwürdigen Kimila.

චතුත්ථාපදානෙ නිබ්බුතෙ කකුසන්ධම්හීතිආදිකං ආයස්මතො කිමිලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො කකුසන්ධස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො පරිනිබ්බුතෙ සත්ථරි තස්ස ධාතුයො උද්දිස්ස සලලමාලාහි මණ්ඩපං කාරෙත්වා පූජං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තාවතිංසෙසු උප්පජ්ජිත්වා අපරාපරං දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කපිලවත්ථුනගරෙ සක්‍යරාජකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා කිමිලොති තස්ස නාමං අකාසි. සො වයප්පත්තො භොගසම්පත්තියා පමත්තො විහරති. තස්ස ඤාණපරිපාකං ඤත්වා සංවෙගජනනත්ථං අනුපියායං විහරන්තො සත්ථා පඨමයොබ්බනෙ ඨිතං රමණීයං ඉත්ථිරූපං අභිනිම්මිනිත්වා පුරතො දස්සෙත්වා පුන අනුක්කමෙන යථා ජරාරොගවිපත්තීහි අභිභූතා දිස්සති, තථා අකාසි. තං දිස්වා කිමිලකුමාරො අතිවිය සංවෙගජාතො අත්තනො සංවෙගං පකාසෙන්තො භගවතො පාකටං කත්වා ලද්ධානුසාසනො අරහත්තං පාපුණි.

Im vierten Apadāna ist die Passage, die mit „Nibbute kakusandhamhi“ beginnt, das Apadāna des ehrwürdigen Thera Kimila. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für die Befreiung aus dem Kreislauf (vivaṭṭūpanissaya) darstellten, wurde er zur Zeit des erhabenen Kakusandha in einer angesehenen Familie geboren und erlangte das Alter der Vernunft. Als der Lehrer ins Parinibbāna eingegangen war, ließ er zu Ehren von dessen Reliquien eine mit Salala-Blüten geschmückte Halle errichten und brachte Verehrung dar. Durch dieses Verdienst wurde er im Tāvatiṃsa-Himmel wiedergeboren und wanderte fortan zwischen Göttern und Menschen umher. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in Kapilavatthu in einer königlichen Sakya-Familie geboren, und man gab ihm den Namen Kimila. Als er das Erwachsenenalter erreichte, lebte er, berauscht von Wohlstand und Luxus, in Nachlässigkeit. Als der Meister, der in Anupiyā verweilte, die Reife seines Wissens erkannte, erschuf er – um in ihm eine heilsame Erschütterung (saṃvega) hervorzurufen – das Abbild einer wunderschönen Frau in der ersten Blüte ihrer Jugend. Er zeigte es ihm und ließ es dann Schritt für Schritt so erscheinen, als sei es von Alter, Krankheit und Verfall völlig überwältigt. Als der Prinz Kimila dies sah, wurde er zutiefst erschüttert. Um seine Erschütterung kundzutun, trat er vor den Erhabenen, empfing dessen Unterweisung und erlangte die Arahatschaft.

42. සො අරහත්තං පත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ කකුසන්ධම්හීතිආදිමාහ. බ්‍රාහ්මණම්හි වුසීමතීති පඤ්චහි වසිතාහි වසිප්පත්තම්හි භගවති. බ්‍රාහ්මණස්ස සබ්බගුණගණෙහි මණ්ඩිතත්තා අභිවූළ්හීතත්තා බ්‍රාහ්මණම්හි කකුසන්ධෙ භගවති පරිනිබ්බුතෙති අත්ථො. සෙසං සබ්බං උත්තානමෙවාති.

42. Nachdem er die Arahatschaft erlangt hatte, sprach er voller Freude, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse, die mit „Nibbute kakusandhamhi“ beginnen. Bei den Worten „brāhmaṇamhi vusīmati“ bezieht sich dies auf den Erhabenen, der durch die fünf Meisterschaften (vasitā) die vollkommene Beherrschung erlangt hat. „Brāhmaṇamhi“ meint den erhabenen Kakusandha, der „Brahmane“ genannt wird, weil er mit der Gesamtheit aller Tugenden geschmückt ist und das Übel weggeschwemmt hat. „Parinibbute“ bedeutet „als er ins Parinibbāna eingegangen war“. Dies ist die Bedeutung. Alles Übrige ist leicht verständlich.

කිමිලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Kimila ist abgeschlossen.

5. වජ්ජිපුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

5. Die Erklärung des Apadāna des Thera Vajjiputta

සහස්සරංසී [Pg.290] භගවාතිආදිකං ආයස්මතො වජ්ජිපුත්තත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයං පුඤ්ඤං උපචිනන්තො ඉතො චතුනවුතිකප්පෙ එකං පච්චෙකබුද්ධං භික්ඛාය ගච්ඡන්තං දිස්වා පසන්නමානසො කදලිඵලානි අදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ වෙසාලියං ලිච්ඡවිරාජකුමාරො හුත්වා නිබ්බත්ති, වජ්ජිරාජපුත්තත්තා වජ්ජිපුත්තොත්වෙවස්ස සමඤ්ඤා. සො දහරො හුත්වා හත්ථිසිප්පාදිසික්ඛනකාලෙපි හෙතුසම්පන්නතාය නිස්සරණජ්ඣාසයොව හුත්වා විචරන්තො සත්ථු ධම්මදෙසනං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා විපස්සනාය කම්මං කත්වා නචිරස්සෙව ඡළභිඤ්ඤො අහොසි. ඡළභිඤ්ඤො පන හුත්වා අපරභාගෙ අචිරපරිනිබ්බුතෙ සත්ථරි ධම්මං සඞ්ගායිතුං සඞ්කෙතං කත්වා මහාථෙරෙසු තත්ථ තත්ථ විහරන්තෙසු එකදිවසං ආයස්මන්තං ආනන්දං සෙඛංයෙව සමානං මහතියා පරිසාය පරිවුතං ධම්මං දෙසෙන්තං දිස්වා තස්ස උපරිමග්ගාධිගමාය උස්සාහං ජනෙන්තො –

Die Passage, die mit „Sahassaraṃsī bhagavā“ beginnt, ist das Apadāna des ehrwürdigen Thera Vajjiputta. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste erworben. Während er in verschiedenen Daseinsformen heilsame Taten anhäufte, die eine unterstützende Bedingung für das Erreichen von Nibbāna darstellten, sah er vor vierundneunzig Äonen einen Paccekabuddha, der auf Almosengang ging, und spendete ihm mit gläubigem Herzen Bananen. Durch diese heilsame Tat wanderte er unter Göttern und Menschen umher und wurde in diesem Buddha-Zeitalter in Vesālī als ein Licchavi-Prinz geboren. Da er der Sohn des Vajjī-Königs war, war sein Name „Vajjiputta“. Schon in seiner Jugend, selbst als er die Künste der Elefantenführung und anderes erlernte, war er aufgrund seiner hervorragenden karmischen Voraussetzungen stets vom Wunsch nach Befreiung (nissaraṇajjhāsaya) erfüllt. Als er die Lehrrede des Meisters vernahm, erlangte er Vertrauen, wurde in der Gegenwart des Meisters ordiniert, widmete sich der Einsichtsmeditation und erlangte bald darauf die sechs höheren Geisteskräfte (chaḷabhiñño). Nachdem er die sechs höheren Geisteskräfte erlangt hatte, sah er später – kurz nach dem Parinibbāna des Meisters, als die großen Theras sich an verschiedenen Orten versammelten, um die Absprache zur Durchführung des Konzils zur Rezitation des Dhamma zu treffen – an einem Tag den ehrwürdigen Ānanda, der, obwohl er noch ein Lernender (sekha) war, von einer großen Versammlung umgeben den Dhamma predigte. Um in ihm den Eifer zum Erlangen der höheren Pfade zu wecken, sprach er folgende Strophe:

‘‘රුක්ඛමූලගහනං පසක්කිය, නිබ්බානං හදයස්මිං ඔපිය;

ඣාය ගොතම මා ච පමාදො, කිං තෙ බිළිබිළිකා කරිස්සතී’’ති. (ථෙරගා. 119) – ගාථං අභාසි;

„Zieh dich zurück in das Dickicht am Fuße eines Baumes, nimm das Nibbāna in dein Herz auf. Meditiere, o Gotama, und sei nicht nachlässig! Was soll dir dieses leere Geschwätz nützen?“ – diese Strophe sprach er.

තත්ථ රුක්ඛමූලගහනන්ති රුක්ඛමූලභූතං ගහනං, ගහනඤ්හි අත්ථි, න රුක්ඛමූලං, රුක්ඛමූලඤ්ච අත්ථි, න ගහනං, තෙසු රුක්ඛමූලග්ගහණෙන ඨානස්ස ඡායාය සම්පන්නතාය වාතාතපපරිස්සයාභාවං දීපෙති, ගහනග්ගහණෙන නිවාතභාවෙන වාතපරිස්සයාභාවං ජනසම්බාධාභාවඤ්ච දස්සෙති, තදුභයෙන ච භාවනායොග්‍යතං. පසක්කියාති උපගන්ත්වා. නිබ්බානං හදයස්මිං ඔපියාති ‘‘එවං මයා පටිපජ්ජිත්වා නිබ්බානං අධිගන්තබ්බ’’න්ති නිබ්බුතිං හදයෙ ඨපෙත්වා චිත්තෙ කත්වා. ඣායාති තිලක්ඛණූපනිජ්ඣානෙන ඣාය, විපස්සනාභාවනාසහිතං මග්ගභාවනං භාවෙහි. ගොතමාති ධම්මභණ්ඩාගාරිකං ගොත්තෙනාලපති. මා ච පමාදොති අධිකුසලෙසු ධම්මෙසු මා පමාදං ආපජ්ජි. ඉදානි යාදිසො [Pg.291] ථෙරස්ස පමාදො, තං පටික්ඛෙපවසෙන දස්සෙන්තො ‘‘කිං තෙ බිළිබිළිකා කරිස්සතී’’ති ආහ. තත්ථ බිළිබිළිකාති බිළිබිළිකිරියා, බිළිබිළිතිසද්දපවත්ති යථා නිරත්ථකා, එවං බිළිබිළිකාසදිසා ජනපඤ්ඤත්ති. කිං තෙ කරිස්සතීති කීදිසං අත්ථං තුය්හං සාධෙස්සති, තස්මා ජනපඤ්ඤත්තිං පහාය සදත්ථපසුතො හොහීති ඔවාදං අදාසි.

Dabei bedeutet „rukkhamūlagahana“ das Dickicht, das am Fuße eines Baumes liegt. Denn es gibt ein Dickicht, das kein Fuß eines Baumes ist, und es gibt einen Fuß eines Baumes, der kein Dickicht ist. Durch die Erwähnung von „Baumfuß“ (rukkhamūla) wird angedeutet, dass der Ort schattig ist und Schutz vor Wind und Hitze bietet. Durch die Erwähnung von „Dickicht“ (gahana) wird die Windstille aufgezeigt, was Schutz vor Windstörungen sowie die Abwesenheit von störendem Menschengedränge verdeutlicht. Durch beides zusammen wird die Eignung für die Meditationspraxis ausgedrückt. „Pasakkiya“ bedeutet „herangetreten seiend“ (nachdem man sich dorthin begeben hat). „Nibbānaṃ hadayasmiṃ opiya“ bedeutet, das Erlöschen (nibbuti) im Herzen zu bewahren und im Geist festzusetzen, indem man denkt: „Indem ich so praktiziere, soll das Nibbāna von mir erlangt werden.“ „Jhāya“ bedeutet: Meditiere durch die Betrachtung der drei Daseinsmerkmale (Anicca etc.). Entfalte die Pfad-Entwicklung verbunden mit der Einsichtsmeditation. Mit „Gotama“ spricht er den Verwalter der Dhamma-Schatzkammer mit seinem Clannamen an. „Mā ca pamādo“ bedeutet: Verfalle nicht der Nachlässigkeit bezüglich der höheren heilsamen Zustände. Um nun die Nachlässigkeit, die beim Thera vorlag, zurückzuweisen, sprach er: „Was soll dir dieses leere Geschwätz nützen?“ (kiṃ te biḷibiḷikā karissati). Dabei bedeutet „biḷibiḷikā“ ein leeres, plapperndes Verhalten. So wie das Geräusch des Plapperns nutzlos ist, so ist auch das weltliche Reden mit den Menschen, welches diesem Plappern gleicht, ohne Nutzen. „Was wird es dir nützen?“ bedeutet: Welchen Nutzen wird es dir bringen? Deswegen gab er ihm die Unterweisung: „Gib daher das weltliche Reden auf und widme dich eifrig deinem eigenen wahren Wohl.“

තං සුත්වා අඤ්ඤෙහි වුත්තෙන විස්සගන්ධවායනවචනෙන සංවෙගජාතො බහුදෙව රත්තිං චඞ්කමෙන වීතිනාමෙන්තො විපස්සනං උස්සුක්කාපෙත්වා සෙනාසනං පවිසිත්වා මඤ්චකෙ නිසින්නමත්තොව ‘‘කිඤ්චි සයාමී’’ති සීසං බිම්බොහනමසම්පත්තං පාදං භූමිතො උග්ගතං සරීරස්ස ආකාසගතක්ඛණෙයෙව අරහත්තං පාපුණි.

Als er diese Mahnung hörte, wurde er durch die Worte anderer, die besagten, dass er wie nach rohem Fleisch rieche (eine Metapher für die Trübungen), von tiefer Erschütterung ergriffen. Er verbrachte den größten Teil der Nacht in Gehmeditation, intensivierte seine Einsichtsmeditation, betrat seine Unterkunft und setzte sich auf sein Bett. Mit dem Gedanken „Ich will mich ein wenig hinlegen“ neigte er das Haupt. Noch bevor sein Kopf das Kissen berührte und während seine Füße sich gerade vom Boden gelöst hatten – genau in jenem Moment, in dem sich sein Körper in der Schwebe befand –, erlangte er die Arahatschaft.

49. වජ්ජිපුත්තත්ථෙරො අපරභාගෙ සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සහස්සරංසී භගවාතිආදිමාහ. තත්ථ සහස්සරංසීති එත්ථ ‘‘අනෙකසතසහස්සරංසී’’ති වත්තබ්බෙ ගාථාබන්ධසුඛත්ථං ‘‘සහස්සරංසී’’ති වුත්තන්ති වෙදිතබ්බං. සෙසං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

49. Der Thera Vajjiputta sprach später voller Freude, um sein früheres Wirken darzulegen, die Verse, die mit „Sahassaraṃsī bhagavā“ beginnen. Dabei ist zu wissen, dass hier anstelle des eigentlich zu sagenden Ausdrucks „anekasatasahassaraṃsī“ (der mit vielen hunderttausend Strahlen) aus Gründen des Versmaßes die Formulierung „sahassaraṃsī“ (der Tausendstrahlige) gewählt wurde. Alles Übrige ist leicht zu verstehen.

වජ්ජිපුත්තත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadāna des Thera Vajjiputta ist abgeschlossen.

6. උත්තරත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

6. Die Erklärung des Apadāna des Thera Uttara

ඡට්ඨාපදානෙ සුමෙධො නාම සම්බුද්ධොතිආදිකං ආයස්මතො උත්තරසාමණෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො සුමෙධස්ස භගවතො කාලෙ විජ්ජාධරො හුත්වා ආකාසෙන විචරති. තෙන ච සමයෙන සත්ථා තස්සෙව අනුග්ගණ්හනත්ථං වනන්තරෙ අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ නිසීදි ඡබ්බණ්ණබුද්ධරංසියො විස්සජ්ජෙන්තො. සො අන්තලික්ඛෙන ගච්ඡන්තො භගවන්තං දිස්වා පසන්නමානසො ආකාසතො ඔරුය්හ සුවිසුද්ධෙහි විපුලෙහි කණිකාරපුප්ඵෙහි භගවන්තං පූජෙසි, පුප්ඵානි බුද්ධානුභාවෙන සත්ථු උපරි ඡත්තාකාරෙන අට්ඨංසු, සො තෙන භිය්‍යොසොමත්තාය පසන්නචිත්තො හුත්වා අපරභාගෙ කාලං කත්වා තාවතිංසෙසු නිබ්බත්තිත්වා දිබ්බසම්පත්තිං අනුභවන්තො යාවතායුකං තත්ථ ඨත්වා තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ රාජගහෙ බ්‍රාහ්මණමහාසාලස්ස පුත්තො හුත්වා [Pg.292] නිබ්බත්ති, උත්තරොතිස්ස නාමං අහොසි. සො විඤ්ඤුතං පත්තො බ්‍රාහ්මණවිජ්ජාසු නිප්ඵත්තිං ගන්ත්වා ජාතියා රූපෙන විජ්ජාය වයෙන සීලාචාරෙන ච ලොකස්ස සම්භාවනීයො ජාතො.

Im sechsten Apadāna ist die Passage beginnend mit 'Sumedho nāma sambuddho' ('Ein vollkommen Erleuchteter namens Sumedha') die Lebensbeschreibung des ehrwürdigen Novizen Uttara. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas Verdienste angehäuft, sammelte in verschiedenen Existenzen heilsame Taten an, die zur Grundlage für das Entkommen aus dem Daseinskreislauf wurden, war zur Zeit des erhabenen Sumedha ein Zauberkundiger (Vijjādharo) und wandelte durch die Luft. Zu jener Zeit setzte sich der Meister, um ebendiesem Beistand zu leisten, im tiefen Wald am Fuße eines bestimmten Baumes nieder und strahlte die sechsfarbigen Buddha-Lichtstrahlen aus. Als jener durch die Luft zog, den Erhabenen sah und sein Geist von Vertrauen erfüllt wurde, stieg er aus der Luft herab und verehrte den Erhabenen mit überaus reinen, prächtigen Kaṇikāra-Blüten. Durch die Macht des Buddha blieben die Blüten wie ein Schirm über dem Meister in der Luft stehen. Er wurde dadurch noch weitaus gläubigeren Geistes, starb später, wurde im Tāvatiṃsa-Himmel geboren, genoss dort göttliche Herrlichkeit, verwelte dort bis zum Ende seiner Lebensspanne, schied von dort und wanderte durch die Welten der Götter und Menschen umher. In diesem Buddha-Zeitalter wurde er in Rājagaha als Sohn eines wohlhabenden Brahmanen geboren und erhielt den Namen Uttara. Als er das reife Alter erreichte und die Meisterschaft in den brahmanischen Wissenschaften erlangt hatte, wurde er wegen seiner Herkunft, seiner Schönheit, seines Wissens, seines Alters und seines sittlichen Verhaltens von den Menschen hochgeschätzt.

තස්ස තං සම්පත්තිං දිස්වා වස්සකාරො මගධමහාමත්තො අත්තනො ධීතරං දාතුකාමො හුත්වා අත්තනො අධිප්පායං පවෙදෙසි. සො නිස්සරණජ්ඣාසයතාය තං පටික්ඛිපිත්වා කාලෙන කාලං ධම්මසෙනාපතිං පයිරුපාසන්තො තස්ස සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා වත්තසම්පන්නො හුත්වා ථෙරං උපට්ඨහති.

Als Vassakāra, der Großminister von Magadha, dessen Vortrefflichkeit sah, wollte er ihm seine Tochter zur Frau geben und tat seine Absicht kund. Jener wies dies jedoch zurück, da sein Streben auf die Befreiung aus dem Daseinskreislauf gerichtet war. Er suchte von Zeit zu Zeit den Feldherrn der Lehre auf, hörte in dessen Gegenwart die Lehre und erlangte Glauben, woraufhin er ins Klosterleben eintrat, seine Pflichten vorbildlich erfüllte und dem Thera diente.

තෙන ච සමයෙන ථෙරස්ස අඤ්ඤතරො ආබාධො උප්පන්නො, තස්ස භෙසජ්ජත්ථාය උත්තරො සාමණෙරො පාතොව පත්තචීවරමාදාය විහාරතො නික්ඛන්තො අන්තරාමග්ගෙ තළාකස්ස සමීපෙ පත්තං ඨපෙත්වා උදකසමීපං ගන්ත්වා මුඛං ධොවති. අථ අඤ්ඤතරො උමඞ්ගචොරො කතකම්මො ආරක්ඛපුරිසෙහි අනුබද්ධො අග්ගමග්ගෙන නගරතො නික්ඛමිත්වා පලායන්තො අත්තනා ගහිතං රතනභණ්ඩිතං සාමණෙරස්ස පත්තෙ පක්ඛිපිත්වා පලායි. සාමණෙරොපි පත්තසමීපං උපගතො. චොරං අනුබන්ධන්තා රාජපුරිසා සාමණෙරස්ස පත්තෙ භණ්ඩිකං දිස්වා ‘‘අයං චොරො, ඉමිනා චොරියං කත’’න්ති සාමණෙරං පච්ඡාබාහං බන්ධිත්වා වස්සකාරස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස දස්සෙසුං. වස්සකාරො ච තදා රඤ්ඤො විනිච්ඡයෙ නියුත්තො හුත්වා ඡෙජ්ජභෙජ්ජං අනුසාසති, සො ‘‘පුබ්බෙ මම වචනං නාදියි, සුද්ධපාසණ්ඩියෙසු පබ්බජී’’ති (ථෙරගා. අට්ඨ. 1.උත්තරත්ථෙරගාථාවණ්ණනා) කම්මං අසොධෙත්වා ඝාතුකාමත්තාව ජීවන්තමෙව තං සූලෙ උත්තාසෙසි.

Zu jener Zeit erkrankte der Thera an einer gewissen Krankheit. Um Medizin für ihn zu besorgen, verließ der Novize Uttara frühmorgens mit Almosenschale und Gewand das Kloster. Auf dem Weg stellte er seine Schale nahe einem Teich ab, ging ans Wasser und wusch sich das Gesicht. Da floh ein Tunneldieb, der seine Tat begangen hatte, verfolgt von den Wachtposten, auf direktem Weg aus der Stadt. Auf der Flucht warf er das von ihm geraubte Juwelenbündel in die Schale des Novizen und entkam. Als der Novize zu seiner Schale zurückkehrte, sahen die königlichen Häscher, die den Dieb verfolgten, das Bündel in der Schale des Novizen. Mit den Worten: 'Dies ist der Dieb, er hat den Diebstahl begangen!', fesselten sie dem Novizen die Hände auf den Rücken und führten ihn dem Brahmanen Vassakāra vor. Vassakāra, der damals mit der Rechtsprechung des Königs betraut war und Strafurteile fällte, dachte: 'Zuvor hat er nicht auf mein Wort gehört und ist zu den bloßen Ketzern gegangen!' Ohne die Tat zu untersuchen und geleitet von der reinen Absicht, ihn zu töten, ließ er ihn bei lebendigem Leibe auf einen Pfahl spießen.

අථස්ස භගවා ඤාණපරිපාකං ඔලොකෙත්වා තං ඨානං ගන්ත්වා විප්ඵුරන්තහත්ථනඛමණිමයූඛසම්භින්නසිතාභතාය පග්ඝරන්තජාතිහිඞ්ගුලකසුවණ්ණරසධාරං විය ජාලාගුණ්ඨිතමුදුතලුනදීඝඞ්ගුලිහත්ථං උත්තරස්ස සීසෙ ඨපෙත්වා ‘‘උත්තර, ඉදං තෙ පුරිමකම්මස්ස ඵලං උප්පන්නං, තත්ථ තයා පච්චවෙක්ඛණබලෙන අධිවාසනා කාතබ්බා’’ති වත්වා අජ්ඣාසයානුරූපං ධම්මං දෙසෙසි. උත්තරො අමතාභිසෙකසදිසෙන සත්ථු හත්ථසම්ඵස්සෙන සඤ්ජාතප්පසාදසොමනස්සතාය උළාරපීතිපාමොජ්ජං පටිලභිත්වා යථාපරිචිතං විපස්සනාමග්ගං සමාරූළ්හො ඤාණස්ස පරිපාකං ගතත්තා සත්ථු ච දෙසනාවිලාසෙන තාවදෙව මග්ගපටිපාටියා සබ්බෙ කිලෙසෙ ඛෙපෙත්වා ඡළභිඤ්ඤො [Pg.293] අහොසි. ඡළභිඤ්ඤො පන හුත්වා සූලතො උට්ඨහිත්වා පරානුද්දයාය ආකාසෙ ඨත්වා පාටිහාරියං දස්සෙසි. මහාජනො අච්ඡරියබ්භුතචිත්තජාතො අහොසි. තාවදෙවස්ස වණො සංරූළ්හි, සො භික්ඛූහි, ‘‘ආවුසො, තාදිසදුක්ඛං අනුභවන්තො කථං ත්වං විපස්සනං අනුයුඤ්ජිතුං අසක්ඛී’’ති පුට්ඨො, ‘‘පගෙව මෙ, ආවුසො, සංසාරෙ ආදීනවො, සඞ්ඛාරානඤ්ච සභාවො සුදිට්ඨො, එවාහං තාදිසං දුක්ඛං අනුභවන්තොපි අසක්ඛිං විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා විසෙසං අධිගන්තු’’න්ති ආහ. ‘‘පුබ්බජාතියා දහරකාලෙ මක්ඛිකං ගහෙත්වා නිම්බසූලකං ගහෙත්වා සූලාරොපනකීළං පටිච්ච එවං අනෙකජාතිසතෙසු සූලාරොපනදුක්ඛමනුභවිත්වා ඉමාය පරියොසානජාතියා එවරූපං දුක්ඛමනුභූත’’න්ති ආහ.

Da blickte der Erhabene auf die Reifung seiner Erkenntnis, begab sich an jenen Ort und legte seine Hand – deren weiche, zarte und lange Finger von einem Netz feiner Linien überzogen waren, und die wie ein fließender Strom von echtem Zinnober und reinem Gold glänzte, während das reine Weiß seiner schimmernden Fingernägel sich von dem Glanz von Edelsteinen abhob – auf das Haupt Uttaras. Er sprach: 'Uttara, dies ist die Frucht deines früheren Kars, die nun eingetreten ist. Darin musst du durch die Kraft der Reflexion Geduld üben', und verkündete ihm eine seiner Neigung entsprechende Lehrrede. Durch die Berührung der Hand des Meisters, die dem Ausgießen des Tranks der Unsterblichkeit glich, und aufgrund des tiefen Vertrauens und der Freude, die in ihm entstanden, erlangte Uttara erhabenes Entzücken und große Freude. Er betrat den vertrauten Pfad der Einsicht (Vipassanā), und da seine Erkenntnis gereift war und dank der wunderbaren Weise der Lehrverkündigung des Meisters vernichtete er sogleich durch die Stufenfolge des Pfades alle Befleckungen und erlangte die sechs höheren Geisteskräfte (Abhiññā). Als er diese erlangt hatte, erhob er sich vom Pfahl, verweilte aus Mitgefühl mit anderen in der Luft und zeigte ein Wunder. Die Volksmenge geriet in Staunen und Verwunderung. Im selben Moment heilte seine Wunde vollständig. Als er von den Mönchen gefragt wurde: 'Bruder, wie konntest du, während du solch ein Leid erlittest, Einsichtsmeditation üben?', antwortete er: 'Schon zuvor, Brüder, hatte ich das Elend im Daseinskreislauf und die wahre Natur der gestalteten Dinge klar erkannt. So konnte ich, obwohl ich solches Leid ertrug, die Einsicht entfalten und das Höchste erlangen.' Und er fügte hinzu: 'Weil ich in einer früheren Geburt als Kind eine Fliege fing, eine Nadel aus Neem-Holz nahm und sie aufspießte – durch dieses Spiel des Aufspießens –, habe ich über viele Hunderte von Geburten hinweg das Leid des Aufgespießtwerdens erlitten und nun in diesem letzten Leben solch ein Leiden erfahren.'

55. අථ අපරභාගෙ පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො සුමෙධො නාම සම්බුද්ධොතිආදිමාහ. තත්ථ අනුත්තානපදවණ්ණනමෙව කරිස්සාම.

55. Später, als er sich an seine frühere Tat erinnerte und von Freude erfüllt war, sprach er, um sein früheres Wirken zu offenbaren, die Verse beginnend mit 'Sumedho nāma sambuddho' ('Ein vollkommen Erleuchteter namens Sumedha') usw. Darin werden wir nur die Erläuterung der unklaren Begriffe vornehmen.

57. විජ්ජාධරො තදා ආසින්ති බාහිරකමන්තාදිවිජ්ජාසිද්ධියා ආකාසගාමිසමත්ථො හුත්වා චරණවසෙන තං විජ්ජං රක්ඛිත්වා අවිනාසෙත්වා පරිහරණවසෙන විජ්ජාධරයොනි ආසිං අහොසින්ති අත්ථො. අන්තලික්ඛචරො අහන්ති අන්තං පරියොසානං කොටිං ලිඛතෙ සංකරිස්සතීති අන්තලික්ඛං. අථ වා අන්තං පරියොසානං ලිඛ්‍යතෙ ඔලොකියතෙ එතෙනාති අන්තලික්ඛං, තස්මිං අන්තලික්ඛෙ, ආකාසෙ චරණසීලො අහන්ති අත්ථො. තිසූලං සුකතං ගය්හාති තිඛිණං සූලං, අග්ගං ආවුධං. තිසූලං සුන්දරං කතං, කොට්ටනඝංසනමද්දනපහරණවසෙන සුට්ඨු කතං සූලාවුධං ගය්හ ගහෙත්වා අම්බරතො ගච්ඡාමීති අත්ථො. සෙසං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තාව නයානුයොගෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

57. Die Worte 'Damals war ich ein Zauberkundiger' (Vijjādharo tadā āsiṃ) bedeuten: Durch die Meisterschaft in außerbuddhistischen Mantras und Wissenschaften war er fähig, durch die Luft zu reisen; indem er diese Kunst durch seine Praxis schützte, sie nicht verlor und pflegte, wurde er in der Gattung der Zauberkundigen geboren (āsiṃ = ich war). 'Ich wandelte im Luftraum' (antalikkhacaro ahaṃ): 'Luftraum' (antalikkha) wird so genannt, weil er bis an die äußerste Grenze (anta) reicht (likhate) beziehungsweise fein wird. Oder: 'Luftraum' heißt es, weil durch ihn das Ende (anta) erblickt (likhyate) wird; in diesem Luftraum, also am Himmel, pflegte ich zu wandeln. 'Den gut gefertigten Dreizack nehmend' (tisūlaṃ sukataṃ gayha) bezieht sich auf einen scharfen Spieß, eine hervorragende Waffe. Einen wohlgefertigten Dreizack, eine Spieß-Waffe, die durch Hämmern, Schleifen, Polieren und Schlagen meisterhaft hergestellt wurde. 'Gayha' bedeutet 'genommen habend' (gahetvā). 'Ich ging vom Himmel herab' (ambarato gacchāmi) ist die Bedeutung. Alles Übrige ist, da es bereits in der zuvor dargelegten Weise erklärt wurde, durch die Anwendung dieser Methode leicht zu verstehen.

උත්තරත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensbeschreibung des Thera Uttara ist abgeschlossen.

7. අපරඋත්තරත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

7. Eine weitere Erklärung der Lebensbeschreibung des Thera Uttara.

සත්තමාපදානෙ [Pg.294] නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිකං ආයස්මතො අපරස්ස උත්තරත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො ඉතො චතුන්නවුතිකප්පෙ සිද්ධත්ථස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො විඤ්ඤුතං පත්වා සාසනෙ ලද්ධප්පසාදො හුත්වා උපාසකත්තං නිවෙදෙසි. සො සත්ථරි පරිනිබ්බුතෙ අත්තනො ඤාතකෙ සන්නිපාතෙත්වා බහුපූජාසක්කාරං සංහරිත්වා ධාතුපූජං අකාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාකෙතෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා උත්තරොති ලද්ධනාමො වයප්පත්තො කෙනචිදෙව කරණීයෙන සාවත්ථිං ගතො කණ්ඩම්බමූලෙ කතං යමකපාටිහාරියං දිස්වා පසීදිත්වා පුන කාළකාරාමසුත්තදෙසනාය අභිවඩ්ඪමානසද්ධො පබ්බජිත්වා සත්ථාරා සද්ධිං රාජගහං ගන්ත්වා උපසම්පදං ලභිත්වා තථෙව චරන්තො විපස්සනං පට්ඨපෙත්වා නචිරස්සෙව ඡළභිඤ්ඤො අහොසි. ඡළභිඤ්ඤො පන හුත්වා සත්ථරි සාවත්ථියං විහරන්තෙ බුද්ධුපට්ඨානත්ථං රාජගහතො සාවත්ථිං උපගතො භික්ඛූහි – ‘‘කිං, ආවුසො, පබ්බජ්ජාකිච්චං තයා මත්ථකං පාපිත’’න්ති පුට්ඨො අඤ්ඤං බ්‍යාකාසි.

Im siebten Apadāna ist die Passage beginnend mit „Nibbute lokanāthamhi“ („Als der Weltenbeschützer erloschen war“) die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen anderen Elder (Thero) Uttara. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als starke Grundlage für die Befreiung aus dem Kreislauf dienten, wurde er vor 94 Äonen von dieser heutigen Zeit an gerechnet, zur Zeit des erhabenen Siddhattha, in einer angesehenen Familie wiedergeboren. Als er das reife Alter erreichte und Unterscheidungskraft erlangte, gewann er tiefes Vertrauen in die Lehre und erklärte seine Bereitschaft, ein Laienanhänger (Upāsaka) zu werden. Nach dem Parinibbāna des Meisters versammelte er seine Verwandten, trug reiche Opfergaben und Ehrungen zusammen und vollzog eine Verehrung der Reliquien. Aufgrund dieser heilsamen Tat wanderte er im Kreislauf der Götter und Menschen umher. In dieser gegenwärtigen Buddha-Epoche wurde er in Sāketa in einer Brahmanenfamilie geboren und erhielt den Namen Uttara. Als er herangewachsen war, reiste er wegen einer bestimmten Angelegenheit nach Sāvatthī. Als er dort das Doppelwunder sah, das am Fuße des Kaṇḍamba-Mangobaums vollbracht wurde, erlangte er tiefes Vertrauen. Später wuchs sein Glaube durch die Predigt des Kāḷakārāma-Sutta noch weiter an; er trat in den Orden ein, ging gemeinsam mit dem Meister nach Rājagaha, empfing die höhere Weihe (Upasampadā), übte sich genau wie zuvor und begründete die Einsichtsmeditation (Vipassanā), wodurch er in kürzester Zeit die sechs höheren Geisteskräfte (Abhiññā) erlangte. Nachdem er die sechs höheren Geisteskräfte erlangt hatte, reiste er von Rājagaha nach Sāvatthī, um dem Buddha zu dienen, während der Meister in Sāvatthī verwelte. Als er von den Mönchen gefragt wurde: „Freund, hast du die Pflicht des Mönchslebens zur Vollendung geführt?“, erklärte er seine endgültige Befreiung (Arahatschaft).

93. අරහත්තං පන පත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො නිබ්බුතෙ ලොකනාථම්හීතිආදිමාහ. තං සබ්බං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානත්ථමෙවාති.

93. Nachdem er jedoch die Arahatschaft erlangt hatte, sprach er, von Freude erfüllt, um seine eigene frühere Lebensgeschichte zu verkünden, die Verse beginnend mit „Nibbute lokanāthamhi...“. All das ist aufgrund der bereits zuvor dargelegten Weise von ganz offensichtlicher Bedeutung.

අපරඋත්තරත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des anderen Thero Uttara ist abgeschlossen.

8. භද්දජිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

8. Die Erklärung der Lebensgeschichte des Thero Bhaddaji

අට්ඨමාපදානෙ ඔගය්හාහං පොක්ඛරණින්තිආදිකං ආයස්මතො භද්දජිත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො බ්‍රාහ්මණානං විජ්ජාසිප්පෙසු පාරං ගන්ත්වා කාමෙ පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා අරඤ්ඤායතනෙ අස්සමං [Pg.295] කාරෙත්වා වසන්තො එකදිවසං සත්ථාරං ආකාසෙන ගච්ඡන්තං දිස්වා පසන්නමානසො අඤ්ජලිං පග්ගය්හ අට්ඨාසි. සත්ථා තස්ස අජ්ඣාසයං දිස්වා ආකාසතො ඔතරි. ඔතිණ්ණස්ස පන භගවතො මධුඤ්ච භිසමුළාලඤ්ච සප්පිඛීරඤ්ච උපනාමෙසි, තස්ස තං භගවා අනුකම්මං උපාදාය පටිග්ගහෙත්වා අනුමොදනං කත්වා පක්කාමි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන තුසිතෙසු නිබ්බත්තො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො අපරාපරං සුගතීසුයෙව සංසරන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ මහද්ධනො සෙට්ඨි හුත්වා අට්ඨසට්ඨිභික්ඛුසතසහස්සං භොජෙත්වා තිචීවරෙන අච්ඡාදෙසි.

Im achten Apadāna ist die Passage beginnend mit „Ogayhāhaṃ pokkharaṇiṃ“ („In den Teich hinabgestiegen bin ich“) die Lebensgeschichte des ehrwürdigen Thero Bhaddaji. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Indem er in verschiedenen Existenzen heilsame Taten anhäufte, die als starke Grundlage für die Befreiung aus dem Kreislauf dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer Brahmanenfamilie geboren. Als er verständig geworden war, erlangte er Meisterschaft in den Wissenschaften und Künsten der Brahmanen, gab die sinnlichen Genüsse auf und trat als Asket in die Hauslosigkeit ein. Er ließ eine Einsiedelei im Wald errichten und lebte dort. Eines Tages sah er den Meister durch die Luft reisen. Mit von Vertrauen erfülltem Herzen verharrte er mit ehrerbietig erhobenen Händen. Der Meister erkannte seine Absicht und stieg aus der Luft herab. Dem herabgestiegenen Erhabenen opferte er Honig, Lotusstängel und Lotuswurzeln sowie Ghee und Milch. Aus Mitgefühl nahm der Erhabene diese Gaben an, sprach Worte des Dankes und zog weiter. Durch diese heilsame Tat wurde er im Tusita-Himmel wiedergeboren, verblieb dort für die Dauer seiner Lebensspanne, schied von dort und wanderte immer wieder nur in glücklichen Daseinsbereichen umher. Zur Zeit des erhabenen Vipassī wurde er ein sehr reicher Großkaufmann, speiste eine Schar von 6.800.000 Mönchen und beschenkte sie mit dem dreiteiligen Gewand (Ticīvara).

එවං බහුං කුසලං කත්වා දෙවලොකෙ නිබ්බත්ති. තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා තතො චවිත්වා මනුස්සලොකෙසු උප්පන්නො බුද්ධසුඤ්ඤෙ ලොකෙ පඤ්ච පච්චෙකබුද්ධසතානි චතූහි පච්චයෙහි උපට්ඨහිත්වා තතො චුතො රාජකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා රජ්ජං අනුසාසන්තො අත්තනො පුත්තං පච්චෙකබොධිං අධිගන්ත්වා ඨිතං උපට්ඨහිත්වා තස්ස පරිනිබ්බුතස්ස ධාතුයො ගහෙත්වා චෙතියං කත්වා පූජෙසි. එවං තත්ථ තත්ථ තානි තානි පුඤ්ඤානි කත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ භද්දියනගරෙ අසීතිකොටිවිභවස්ස භද්දියසෙට්ඨිස්ස එකපුත්තකො හුත්වා නිබ්බත්ති, භද්දජීතිස්ස නාමං අහොසි. තස්ස කිර ඉස්සරියභොගපරිවාරසම්පත්ති චරිමභවෙ බොධිසත්තස්ස විය අහොසි.

Nachdem er so viel Heilsames getan hatte, wurde er in der Götterwelt wiedergeboren. Nachdem er dort für die volle Lebensspanne verblieben war, schied er von dort, wurde in den Menschenwelten wiedergeboren und versorgte in einer weltlosen Zeit ohne Buddhas fünfhundert Einzelbuddhas (Paccekabuddhas) mit den vier Erfordernissen. Nach dem Tod in diesem Leben wurde er in einer königlichen Familie geboren. Während er das Königreich regierte, versorgte er seinen eigenen Sohn, der die Einzelbuddhaschaft erlangt hatte und darin verwelte. Nach dessen Parinibbāna nahm er seine Reliquien, errichtete einen Schrein (Cetiya) und verehrte ihn. Nachdem er so an verschiedenen Orten diese jeweiligen heilsamen Taten vollbracht hatte, wurde er in dieser gegenwärtigen Buddha-Epoche in der Stadt Bhaddiya als einziger Sohn des Großkaufmanns Bhaddiya geboren, welcher ein Vermögen von achtzig Koṭi besaß; er erhielt den Namen Bhaddaji. Es heißt, dass seine Fülle an Herrschaft, Reichtum und Gefolgschaft in dieser letzten Existenz der eines Bodhisattas glich.

තදා සත්ථා සාවත්ථියං වසිත්වා භද්දජිකුමාරං සඞ්ගණ්හනත්ථාය මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං භද්දියනගරං ගන්ත්වා ජාතියාවනෙ වසි තස්ස ඤාණපරිපාකං ආගමයමානො. සොපි උපරිපාසාදෙ නිසින්නො සීහපඤ්ජරං විවරිත්වා ඔලොකෙන්තො භගවතො සන්තිකෙ ධම්මං සොතුං ගච්ඡන්තං මහාජනං දිස්වා, ‘‘කත්ථායං මහාජනො ගච්ඡතී’’ති පුච්ඡිත්වා තං කාරණං සුත්වා සයම්පි මහතා පරිවාරෙන සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා ධම්මං සුණන්තො සබ්බාභරණපටිමණ්ඩිතොව සබ්බකිලෙසෙ ඛෙපෙත්වා අරහත්තං පාපුණි. අරහත්තෙ පන තෙන අධිගතෙ සත්ථා භද්දියසෙට්ඨිං ආමන්තෙසි – ‘‘තව පුත්තො අලඞ්කතපටියත්තො ධම්මං සුණන්තො අරහත්තෙ පතිට්ඨාසි, තෙනස්ස ඉදානෙව පබ්බජිතුං යුත්තං, නො චෙ පබ්බජිස්සති, පරිනිබ්බායිස්සතී’’ති. සෙට්ඨි ‘‘න මය්හං පුත්තස්ස දහරස්සෙව සතො පරිනිබ්බානෙන කිච්චං අත්ථි, පබ්බාජෙථ න’’න්ති ආහ. තං සත්ථා පබ්බාජෙත්වා උපසම්පාදෙත්වා තත්ථ සත්තාහං වසිත්වා කොටිගාමං පාපුණි, සො ච ගාමො ගඞ්ගාතීරෙ අහොසි[Pg.296]. කොටිගාමවාසිනො ච බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මහාදානං පවත්තෙසුං. භද්දජිත්ථෙරො සත්ථාරා අනුමොදනාය ආරද්ධමත්තාය බහිගාමං ගන්ත්වා ‘‘ගඞ්ගාතීරෙ මග්ගසමීපෙ සත්ථු ආගතකාලෙ වුට්ඨහිස්සාමී’’ති කාලපරිච්ඡෙදං කත්වා අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ සමාපත්තිං සමාපජ්ජිත්වා නිසීදි. මහාථෙරෙසු ආගච්ඡන්තෙසුපි අවුට්ඨහිත්වා සත්ථු ආගතකාලෙයෙව වුට්ඨාසි. පුථුජ්ජනා භික්ඛූ – ‘‘අයං අධුනා පබ්බජිතො, මහාථෙරෙසු ආගච්ඡන්තෙසු මානථද්ධො හුත්වා න වුට්ඨාසී’’ති උජ්ඣායිංසු.

Damals verweilte der Meister in Sāvatthī. Um dem Prinzen Bhaddaji Gunst zu erweisen, reiste er zusammen mit einer großen Mönchsgemeinschaft in die Stadt Bhaddiya und wohnte im Jātiya-Hain, während er auf die Reifung seines Wissens wartete. Auch der Prinz saß oben im Palast, öffnete das Bogenfenster und blickte hinaus. Als er eine große Menschenmenge sah, die ging, um in der Gegenwart des Erhabenen die Lehre zu hören, fragte er: „Wohin geht diese große Menschenmenge?“ Nachdem er den Grund erfahren hatte, begab er sich selbst mit einem großen Gefolge in die Gegenwart des Meisters. Während er der Lehre lauschte, vernichtete er – obwohl er mit all seinen Schmuckstücken festlich geschmückt war – alle geistigen Befleckungen und erlangte die Arahatschaft. Als er die Arahatschaft erlangt hatte, sprach der Meister den Großkaufmann Bhaddiya an: „Dein Sohn, festlich geschmückt und herausgeputzt, hat beim Hören der Lehre die Arahatschaft verwirklicht. Daher ist es für ihn angemessen, genau jetzt das Mönchsleben anzunehmen. Wenn er nicht das Hauslosenleben antritt, wird er ins Parinibbāna eingehen.“ Der Großkaufmann sagte: „Ich habe keine Verwendung für das Verlöschen meines Sohnes, der noch so jung ist. Bitte lasst ihn in den Orden eintreten!“ Der Meister ließ ihn in den Orden eintreten, erteilte ihm die höhere Weihe, verweilte dort sieben Tage lang und erreichte dann das Dorf Koṭigāma, das am Ufer des Ganges lag. Die Einwohner von Koṭigāma veranstalteten eine große Almosengabe für die Mönchsgemeinschaft mit dem Buddha an der Spitze. Sobald der Meister mit den Dankesworten begonnen hatte, ging der Thero Bhaddaji aus dem Dorf hinaus, setzte sich am Ufer des Ganges nahe dem Weg die zeitliche Grenze: „Ich werde mich erheben, wenn der Meister eintrifft“, trat unter einem bestimmten Baum in eine meditative Vertiefung (Samāpatti) ein und setzte sich hin. Selbst als die großen Theras vorbeigingen, erhob er sich nicht, sondern erst im Moment des Eintreffens des Meisters erhob er sich. Die gewöhnlichen Mönche kritisierten ihn und sagten: „Dieser ist erst kürzlich ordiniert worden, doch als die großen Theras vorbeikamen, war er stolz und erhob sich nicht.“

කොටිගාමවාසිනො සත්ථු භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච බහූ නාවාසඞ්ඝාටෙ බන්ධිංසු. සත්ථා ‘‘භද්දජිස්සානුභාවං පකාසෙමී’’ති නාවාය ඨත්වා ‘‘කහං භද්දජී’’ති පුච්ඡි. භද්දජිත්ථෙරො – ‘‘සොහං, භන්තෙ’’ති සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා අඤ්ජලිං කත්වා අට්ඨාසි. සත්ථා ‘‘එහි, භද්දජි, අම්හෙහි සද්ධිං එකනාවං අභිරුහා’’ති. සො උප්පතිත්වා සත්ථු ඨිතනාවායං අට්ඨාසි. සත්ථා ගඞ්ගාය මජ්ඣෙ ගතකාලෙ, ‘‘භද්දජි, තයා මහාපනාදකාලෙ අජ්ඣාවුට්ඨරතනපාසාදො කහ’’න්ති ආහ. ‘‘ඉමස්මිං ඨානෙ නිමුග්ගො, භන්තෙ’’ති. ‘‘තෙන හි, භද්දජි, සබ්‍රහ්මචාරීනං කඞ්ඛං ඡින්දා’’ති. තස්මිං ඛණෙ ථෙරො සත්ථාරං වන්දිත්වා ඉද්ධිබලෙන ගන්ත්වා පාසාදථූපිකං පාදඞ්ගුලන්තරෙන සන්නිරුජ්ඣිත්වා පඤ්චවීසතියොජනං පාසාදං ගහෙත්වා ආකාසෙ උප්පති, උප්පතන්තො ච පඤ්ඤාසයොජනානි උක්ඛිපි. අථස්ස පුරිමභවෙ ඤාතකා පාසාදගතෙන ලොභෙන මච්ඡකච්ඡපමණ්ඩූකා හුත්වා නිබ්බත්තා තස්මිං පාසාදෙ උට්ඨහන්තෙ පරිවත්තිත්වා පතිංසු. සත්ථා තෙ සම්පතන්තෙ දිස්වා ‘‘ඤාතකා තෙ, භද්දජි, කිලමන්තී’’ති ආහ. ථෙරො සත්ථු වචනෙන පාසාදං විස්සජ්ජෙසි. පාසාදො යථාඨානෙයෙව පතිට්ඨහි. සත්ථා පාරඞ්ගතො භික්ඛූහි – ‘‘කදා, භන්තෙ, භද්දජිත්ථෙරෙන අයං පාසාදො අජ්ඣාවුට්ඨො’’ති පුට්ඨො මහාපනාදජාතකං (ජා. 1.3.40 ආදයො) කථෙත්වා බහුජනං ධම්මාමතං පායෙසි.

Die Einwohner von Koṭigāma banden viele miteinander verbundene Flöße für den Erhabenen und die Mönchsgemeinschaft zusammen. Der Erhabene dachte: 'Ich will die spirituelle Macht von Bhaddaji offenbaren', stellte sich auf ein Boot und fragte: 'Wo ist Bhaddaji?' Der ehrwürdige Bhaddaji trat an den Erhabenen heran, sprach: 'Hier bin ich, ehrwürdiger Herr', verneigte sich mit ehrfürchtig gefalteten Händen und blieb stehen. Der Erhabene sprach: 'Komm, Bhaddaji, besteige dasselbe Boot zusammen mit uns.' Er erhob sich in die Luft und landete auf dem Boot, auf dem der Erhabene stand. Als der Erhabene die Mitte des Ganges erreicht hatte, sprach er: 'Bhaddaji, wo ist der aus den sieben Juwelen bestehende Palast, den du bewohntest, als du König Mahāpanāda warst?' Er antwortete: 'Ehrwürdiger Herr, an diesem Ort ist er versunken.' — 'Wenn dem so ist, Bhaddaji, dann beseitige die Zweifel deiner Gefährten im heiligen Leben.' In diesem Moment verneigte sich der Thera vor dem Erhabenen, begab sich durch seine übernatürliche Kraft dorthin, packte die Palastspitze mit seinen Zehen, ergriff den fünfundzwanzig Yojanas großen Palast, erhob sich in die Luft und hob ihn beim Aufsteigen fünfzig Yojanas hoch empor. Da fielen seine Verwandten aus einer früheren Existenz, die aus Gier nach dem Palast als Fische, Schildkröten und Frösche wiedergeboren worden waren, als dieser Palast emporstieg, rutschten herab und fielen ins Wasser. Als der Erhabene sie herabfallen sah, sprach er: 'Bhaddaji, deine Verwandten leiden.' Auf Geheiß des Erhabenen ließ der Thera den Palast los. Der Palast kehrte genau an seinen ursprünglichen Ort zurück. Nachdem der Erhabene das andere Ufer erreicht hatte, wurde er von den Mönchen gefragt: 'Ehrwürdiger Herr, wann wurde dieser Palast vom ehrwürdigen Bhaddaji bewohnt?' Da verkündete er das Mahāpanāda-Jātaka und ließ die große Volksmenge den Nektar des Dhamma trinken.

98. ථෙරො පන අරහත්තං පත්තො පුබ්බසම්භාරං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙතුං ඔගය්හාහං පොක්ඛරණින්තිආදිමාහ. තත්ථ ඔගය්හාහං පොක්ඛරණින්ති පුථුනානාඅනෙකමහොඝෙහි ඛණිතත්තා ‘‘පොක්ඛරණී’’ති ලද්ධනාමං ජලාසයං ඔගය්හ ඔගහෙත්වා පවිසිත්වා අජ්ඣොගාහෙත්වා ඝාසහෙතුඛාදනත්ථාය තත්ථ පොක්ඛරණියං පවිසිත්වා [Pg.297] භිසං පදුමපුණ්ඩරීකමූලං උද්ධරාමීති අත්ථො. සෙසං හෙට්ඨා වුත්තනයත්තා උත්තානපදත්ථත්තා ච නයානුසාරෙන සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

98. Nachdem der Thera die Arhatschaft erlangt hatte, erinnerte er sich an seine früheren heilsamen Voraussetzungen, wurde von Freude erfüllt und sprach, um das Apadāna seiner früheren Taten zu offenbaren, die Verse beginnend mit: 'Ogayhāhaṃ pokkharaṇiṃ'. Darin bedeutet 'ogayhāhaṃ pokkharaṇiṃ': 'nachdem ich in das Gewässer namens Pokkharaṇī (Lotusteich) hinabgestiegen, eingetreten und tief eingedrungen war – welches so genannt wird, weil es mit verschiedenen, vielfältigen und großen Wassermassen ausgegraben wurde –, trat ich in diesen Lotusteich ein, um Nahrung zu suchen, und zog die Lotuswurzel, die Wurzel von Paduma- und Puṇḍarīka-Lotusblumen, heraus' – dies ist die Bedeutung. Der Rest ist aufgrund der bereits oben erklärten Methode und der klaren Wortbedeutung gemäß der Lehrdarstellung leicht zu verstehen.

භද්දජිත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadānas des ehrwürdigen Bhaddaji ist abgeschlossen.

9. සිවකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

9. Die Erklärung des Apadānas des ehrwürdigen Sivaka

නවමාපදානෙ එසනාය චරන්තස්සාතිආදිකං ආයස්මතො සිවකත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො විපස්සිස්ස භගවතො කාලෙ කුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො එකදිවසං භගවන්තං පිණ්ඩාය චරන්තං දිස්වා පසන්නමානසො පත්තං ආදාය කුම්මාසස්ස පූරෙත්වා අදාසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ රාජගහෙ බ්‍රාහ්මණකුලගෙහෙ නිබ්බත්තිත්වා සිවකොතිස්ස නාමං අහොසි. සො වයප්පත්තො විජ්ජාසිප්පෙසු නිප්ඵත්තිං ගතො නෙක්ඛම්මජ්ඣාසයතාය කාමෙ පහාය තාපසපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා විචරන්තො සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො නචිරස්සෙව අරහත්තං පාපුණි.

Im neunten Apadāna ist die Passage beginnend mit 'Esanāya carantassa' das Apadāna des ehrwürdigen Sivaka Thera. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht. Während er in verschiedenen Existenzen Verdienste anhäufte, die als Unterstützung für die Befreiung dienten, wurde er zur Zeit des erhabenen Vipassīn in einer angesehenen Familie geboren. Als er das Alter der Mündigkeit erreicht hatte, sah er eines Tages den Erhabenen auf Almosengang wandern; mit vertrauensvollem Geist nahm er dessen Almosenschale, füllte sie mit Gerstenkuchen und reichte sie ihm dar. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen umher, wurde in dieser Buddha-Ära in Rājagaha in einer Brahmanenfamilie geboren und erhielt den Namen Sivaka. Als er das reife Alter erreicht hatte und die Wissenschaften und Künste gemeistert hatte, gab er aufgrund seiner starken Neigung zur Entsagung die Sinnlichkeit auf, zog als Asket in die Hauslosigkeit und wanderte umher. Er suchte den Erhabenen auf, hörte die Lehre, erlangte Vertrauen, trat in den Orden ein, praktizierte die Einsichtsmeditation und erlangte schon bald die Arhatschaft.

117. අරහත්තං පත්වා සොමනස්සජාතො අත්තනො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො එසනාය චරන්තස්සාතිආදිමාහ. තං සබ්බං සුවිඤ්ඤෙය්‍යමෙවාති.

117. Nachdem er die Arhatschaft erlangt hatte, wurde er von Freude erfüllt, und um das Apadāna seiner eigenen früheren Taten zu offenbaren, sprach er die Passage beginnend mit 'Esanāya carantassa'. All dies ist leicht zu verstehen.

සිවකත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des Apadānas des ehrwürdigen Sivaka ist abgeschlossen.

10. උපවානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

10. Die Erklärung des Apadānas des ehrwürdigen Upavāna

දසමාපදානෙ පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිකං ආයස්මතො උපවානත්ථෙරස්ස අපදානං. අයං කිර පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො කෙනචි කම්මච්ඡිද්දෙන පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ දල්ලිද්දකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො භගවති පරිනිබ්බුතෙ තස්ස ධාතුං ගහෙත්වා මනුස්සදෙවනාගගරුළයක්ඛකුම්භණ්ඩගන්ධබ්බෙහි සත්තරතනමයෙ සත්තයොජනිකෙ ථූපෙ කතෙ [Pg.298] තත්ථ සුධොතං අත්තනො උත්තරාසඞ්ගං වෙළග්ගෙ ආබන්ධිත්වා ධජං කත්වා පූජං අකාසි. තං ගහෙත්වා අභිසම්මතකො නාම යක්ඛසෙනාපති දෙවෙහි චෙතියපූජාරක්ඛණත්ථං ඨපිතො අදිස්සමානකායො ආකාසෙ ධාරෙන්තො චෙතියං තික්ඛත්තුං පදක්ඛිණං අකාසි. තං දිස්වා භිය්‍යොසොමත්තාය පසන්නමානසො අහොසි. සො තෙන පුඤ්ඤකම්මෙන දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ සාවත්ථියං බ්‍රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා උපවානොති ලද්ධනාමො වයප්පත්තො ජෙතවනපටිග්ගහණෙ බුද්ධානුභාවං දිස්වා පටිලද්ධසද්ධො පබ්බජිත්වා විපස්සනාය කම්මං කරොන්තො ඡළභිඤ්ඤො අහොසි. අථායස්මා උපවානො භගවතො උපට්ඨාකො අහොසි. තෙන ච සමයෙන භගවතො වාතාබාධො උප්පජ්ජි. ථෙරස්ස ගිහිසහායො දෙවහිතො නාම බ්‍රාහ්මණො සාවත්ථියං පටිවසති. සො ථෙරං චතූහි පච්චයෙහි පවාරෙසි. අථායස්මා උපවානො නිවාසෙත්වා පත්තචීවරං ගහෙත්වා තස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං උපගඤ්ඡි. බ්‍රාහ්මණො ‘‘කෙනචි මඤ්ඤෙ පයොජනෙන ථෙරො ආගතො භවිස්සතී’’ති ඤත්වා ‘‘වදෙය්‍යාථ, භන්තෙ, කෙනත්ථො’’ති ආහ. ථෙරො තස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස පයොජනං ආචික්ඛන්තො –

Im zehnten Apadāna ist die Passage beginnend mit 'Padumuttaro nāma jino' das Apadāna des ehrwürdigen Upavāna Thera. Auch dieser hatte, so heißt es, unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Existenzen Verdienste angesammelt, die zur Befreiung führten. Doch aufgrund eines gewissen fehlerhaften Karmas wurde er zur Zeit des erhabenen Padumuttara in einer armen Familie geboren. Als er das Alter der Mündigkeit erreicht hatte und der Erhabene ins Parinibbāna eingegangen war, nahm man dessen Reliquien. Als von Menschen, Göttern, Nāgas, Garuḷas, Yakshas, Kumbhaṇḍas und Gandharvas ein sieben Yojanas hoher, aus den sieben Juwelen bestehender Stupa errichtet wurde, band er dort sein gut gewaschenes Obergewand an die Spitze eines Bambusstabs, machte daraus eine Flagge und brachte diese als Opfergabe dar. Ein Yaksha-General namens Abhisammataka, der von den Göttern eingesetzt worden war, um die Ehrung des Stupas zu beschützen, hielt diese Flagge mit unsichtbarem Körper in der Luft und umrundete den Stupa dreimal ehrfurchtsvoll im Uhrzeigersinn. Als jener Mann dies sah, wurde sein Herz über alle Maßen von Vertrauen erfüllt. Durch dieses Verdienst wanderte er im Kreislauf der Wiedergeburten unter Göttern und Menschen umher, wurde in dieser Buddha-Ära in Sāvatthi in einer Brahmanenfamilie geboren und erhielt den Namen Upavāna. Als er herangewachsen war, sah er bei der Übergabe des Jetavana-Klosters die erhabene Macht des Buddha, erlangte Vertrauen, trat in den Orden ein, praktizierte die Einsichtsmeditation und erlangte die sechs höheren Geisteskräfte. Später wurde der ehrwürdige Upavāna der persönliche Diener des Erhabenen. Zu jener Zeit leitete den Erhabenen eine Wind-Erkrankung. Ein weltlicher Freund des Theras aus seiner Jugendzeit, ein Brahmane namens Devahita, lebte in Sāvatthi. Er hatte den Thera mit den vier Erfordernissen eingeladen. Da kleidete sich der ehrwürdige Upavāna ordentlich an, nahm Almosenschale und Gewand und begab sich zum Haus dieses Brahmanen. Der Brahmane dachte: 'Der Thera ist wohl aus einem bestimmten Grund gekommen', und sprach: 'Sprecht, ehrwürdiger Herr, was benötigt Ihr?' Um dem Brahmanen den Zweck seines Kommens zu erklären, sprach der Thera:

‘‘අරහං සුගතො ලොකෙ, වාතෙහාබාධිකො මුනි;

සචෙ උණ්හොදකං අත්ථි, මුනිනො දෙහි බ්‍රාහ්මණ.

'Ein Würdiger, ein Wohlgegangener in der Welt, der Weise leidet unter Winderkrankungen. Wenn es heißes Wasser gibt, so gib es dem Weisen, o Brahmane!

‘‘පූජිතො පූජනෙය්‍යානං, සක්කරෙය්‍යාන සක්කතො;

අපචිතොපචෙය්‍යානං, තස්ස ඉච්ඡාමි හාතවෙ’’ති. (ථෙරගා. 185-186) –

Verehrt von jenen, die der Verehrung würdig sind, geehrt von jenen, die der Ehrung würdig sind, geachtet von jenen, die der Achtung würdig sind; für ihn möchte ich das heiße Wasser bringen.'

ගාථාද්වයං අභාසි.

Er sprach diese beiden Strophen.

තස්සත්ථො – යො ඉමස්මිං ලොකෙ පූජනෙය්‍යානං පූජෙතබ්බෙහි සක්කාදීහි දෙවෙහි මහාබ්‍රහ්මාදීහි ච බ්‍රහ්මෙහි පූජිතො, සක්කරෙය්‍යානං සක්කාතබ්බෙහි බිම්බිසාරකොසලරාජාදීහි සක්කතො, අපචෙය්‍යානං අපචායිතබ්බෙහි මහෙසීහි ඛීණාසවෙහි අපචිතො, කිලෙසෙහි ආරකත්තාදිනා අරහං, සොභනගමනාදිනා සුගතො සබ්බඤ්ඤූ මුනි මය්හං සත්ථා දෙවදෙවො සක්කානං අතිසක්කො බ්‍රහ්මානං අතිබ්‍රහ්මා, සො දානි වාතෙහි වාතහෙතු වාතක්ඛොභනිමිත්තං ආබාධිකො ජාතො. සචෙ[Pg.299], බ්‍රාහ්මණ, උණ්හොදකං අත්ථි, තස්ස වාතාබාධවූපසමනත්ථං තං හාතවෙ උපනෙතුං ඉච්ඡාමීති.

Die Bedeutung davon [dieses Verses] ist wie folgt zu verstehen: Wer in dieser Welt von den zu Verehrenden und der Verehrung Würdigen, den Devas wie Sakka und den Brahmas wie Mahābrahmā, verehrt wird; wer von den zu Ehrenden und der Ehrung Würdigen, den Königen wie Bimbisāra und Kosala, geehrt wird; wer von den zu Respektierenden und des Respekts Würdigen, den großen Weisen, deren Triebe versiegt sind (den Arahats), respektiert wird; wer aufgrund seiner weiten Entfernung von den Befleckungen usw. ein 'Arahaṃ' ist; wer aufgrund seines vortrefflichen Ganges usw. ein 'Sugato' ist; der allwissende Weise, mein Meister, der Gott der Götter, der überragende Sakka unter den Sakkas, der überragende Brahmā unter den Brahmas – jener ist nun durch Winde, aus der Ursache von Wind, infolge einer Windstörung, erkrankt. Wenn, o Brahmane, heißes Wasser vorhanden ist, so wünsche ich, dass du dieses herbeibringst, um seine Windkrankheit zu lindern.

තං සුත්වා බ්‍රාහ්මණො උණ්හොදකං තදනුරූපං වාතහරඤ්ච භෙසජ්ජං භගවතො උපනාමෙසි. තෙන ච සත්ථු රොගො වූපසමි. තස්ස භගවා අනුමොදනං අකාසි.

Als der Brahmane dies hörte, dargebot er dem Erhabenen heißes Wasser und eine entsprechende, windmindernde Medizin. Und dadurch wurde die Krankheit des Meisters gestillt. Der Erhabene sprach daraufhin die Dankesworte (Anumodanā) zu ihm.

122. අථායස්මා උපවානො අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරො නාම ජිනොතිආදිමාහ. තත්ථ පදුමුත්තරොතිආදීනි පුබ්බෙ වුත්තත්ථානෙව.

122. Danach erinnerte sich der ehrwürdige Upavāna zu einem späteren Zeitpunkt an seine eigene frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um die Legende seines früheren Wandels darzulegen, die Worte beginnend mit: 'Der Sieger namens Padumuttara...'. Darin haben die Ausdrücke wie 'Padumuttaro' usw. genau dieselbe Bedeutung, wie sie zuvor bereits erklärt wurde.

123. මහාජනා සමාගම්මාති සකලජම්බුදීපවාසිනො රාසිභූතාති අත්ථො. චිතකං කත්වාති යොජනුබ්බෙධං චන්දනරාසිචිතකං කත්වා භගවතො සරීරං තත්ථ අභිරොපයිංසූති සම්බන්ධො.

123. 'Mahājanā samāgamma' (die Menschenmassen kamen zusammen) bedeutet, dass sich die Bewohner des gesamten Jambudīpa versammelten. 'Citakaṃ katvā' (einen Scheiterhaufen errichtend) bedeutet, dass sie einen Scheiterhaufen aus Sandelholzstapeln mit einer Höhe von einer Yojana errichteten und den Körper des Erhabenen darauf legten; so ist die Verknüpfung herzustellen.

124. සරීරකිච්චං කත්වානාති ආදහනාති අග්ගිනා දහනකිච්චං කත්වාති අත්ථො.

124. 'Sarīrakiccaṃ katvānā' (nachdem die Bestattungszeremonie vollzogen war) bedeutet Verbrennung (ādahana), das heißt, nachdem sie das Werk der Einäscherung durch Feuer vollzogen hatten.

127-28. ජඞ්ඝා මණිමයා ආසීති මනුස්සෙහි කතථූපෙ ජඞ්ඝා පුප්ඵවාහත්ථං චරිතට්ඨානං මණිමයා ඉන්දනීලමණිනා කතාති අත්ථො. මයම්පීති සබ්බෙ දෙවා ථූපං කරිස්සාමාති අත්ථො.

127-28. 'Jaṅghā maṇimayā āsī' (die Sockelebene bestand aus Edelsteinen) bedeutet, dass an der von den Menschen errichteten Stupa die Sockelebene (der Ort zum Platzieren von Blumen) aus Saphiren (Indanīla-Edelsteinen) gefertigt war. 'Mayampi' (auch wir) bedeutet, dass alle Devas dachten: 'Auch wir werden eine Stupa errichten'.

129. ධාතු ආවෙණිකා නත්ථීති දෙවමනුස්සෙහි විසුං විසුං චෙතියං කාතුං ආවෙණිකා විසුං ධාතු නත්ථි, තං දස්සෙන්තො සරීරං එකපිණ්ඩිතන්ති ආහ. අධිට්ඨානබලෙන සකලසරීරධාතු එකඝනසිලාමයපටිමා විය එකමෙව අහොසීති අත්ථො. ඉමම්හි බුද්ධථූපම්හීති සකලජම්බුදීපවාසීහි කතම්හි ඉමම්හි සුවණ්ණථූපම්හි මයං සබ්බෙ සමාගන්ත්වා කඤ්චුකථූපං කරිස්සාමාති අත්ථො.

129. 'Dhātu āveṇikā natthi' (es gibt keine einzelnen Reliquien) bedeutet, dass es keine getrennten, einzelnen Reliquien gab, sodass Devas und Menschen jeweils eine eigene Stupa hätten errichten können; um dies zu zeigen, wird gesagt: 'der Körper war zu einer Masse vereint' (sarīraṃ ekapiṇḍitaṃ). Dies bedeutet, dass durch die Kraft eines Entschlusses (adhiṭṭhāna) alle Körperreliquien wie eine einzige, massive Steinstatue zu einem Ganzen wurden. 'Imamhi buddhathūpamhi' (an dieser Buddha-Stupa) bedeutet: 'An dieser von den Bewohnern des gesamten Jambudīpa errichteten goldenen Stupa werden wir alle zusammenkommen und eine Umhüllungs-Stupa (kañcukathūpa) bauen'.

133. ඉන්දනීලං මහානීලන්ති ඉන්දීවරපුප්ඵවණ්ණාභං මණි ඉන්දනීලමණි. තතො අධිකවණ්ණතා මහාමණි ඉන්දනීලමණයො ච මහානීලමණයො ච ජොතිරසමණිජාතිරඞ්ගමණයො ච එකතො සන්නිපාතෙත්වා රාසී කත්වා සුවණ්ණථූපෙ කඤ්චුකථූපං කත්වා අඡාදයුන්ති සම්බන්ධො.

133. In Bezug auf 'indanīlaṃ mahānīlaṃ': Ein Edelstein mit der Farbe einer blauen Lotusblüte (indīvara-Blüte) ist ein Indanīla-Edelstein (Saphir). Aufgrund seiner noch prächtigeren Farbe als dieser wird er 'Mahāmaṇi' genannt. Die Verknüpfung lautet wie folgt: Sie sammelten Indanīla-Edelsteine, Mahānīla-Edelsteine sowie Jotirasa- und Jātiraṅga-Edelsteine an einem Ort, häuften sie auf, machten daraus eine Umhüllungs-Stupa über der goldenen Stupa und bedeckten sie.

144. පච්චෙකං [Pg.300] බුද්ධසෙට්ඨස්සාති බුද්ධුත්තමස්ස පති එකං විසුං උපරිඡදනෙන ථූපං අකංසූති අත්ථො.

144. 'Paccekaṃ buddhaseṭṭhassa' (einzeln für den erhabenen Buddha) bedeutet, dass sie für den höchsten Buddha jeweils einzeln eine Stupa mit einer oberen Abdeckung errichteten.

147. කුම්භණ්ඩා ගුය්හකා තථාති කුම්භමත්තානි අණ්ඩානි යෙසං දෙවානං තෙ කුම්භණ්ඩා, පටිච්ඡාදෙත්වා නිගුහිත්වා පටිච්ඡාදනතො ගරුළා ගුය්හකා නාම ජාතා, තෙ කුම්භණ්ඩා ගුය්හකාපි ථූපං අකංසූති අත්ථො.

147. 'Kumbhaṇḍā guyhakā tathā' (die Kumbhaṇḍas und die Guyhakas ebenso) bedeutet: Jene Devas, deren Hoden die Größe von Wassertöpfen (kumbha) haben, sind die Kumbhaṇḍas. Weil sie verbergen, verhüllen und bedecken, werden die Garuḷas als 'Guyhakas' bezeichnet. Die Bedeutung ist, dass jene Kumbhaṇḍas und auch die Guyhakas die Stupa errichteten.

151. අතිභොන්ති න තස්සාභාති තස්ස චෙතියස්ස පභං චන්දසූරියතාරකානං පභා න අතිභොන්ති, න අජ්ඣොත්ථරන්තීති අත්ථො.

151. 'Atibhonti na tassābhā' (ihren Glanz übertreffen sie nicht) bedeutet, dass das Licht von Mond, Sonne und Sternen den Glanz jenes Schreins (cetiya) nicht übertrifft, ihn nicht überstrahlt.

158. අහම්පි කාරං කස්සාමීති තාදිනො ලොකනාථස්ස ථූපස්මිං අහම්පි කාරං පුඤ්ඤකිරියං කුසලකම්මං ධජපටාකපූජං කරිස්සාමීති අත්ථො.

158. 'Ahampi kāraṃ kassāmi' (auch ich werde eine Ehrung darbringen) bedeutet: 'Auch ich werde an der Stupa des Weltenhüters von solcher Beschaffenheit eine Ehrung vollziehen, d. h. ein verdienstvolles Werk, eine heilsame Handlung, eine Verehrung mittels Flaggen und Bannern'.

උපවානත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des Thera Upavāna ist abgeschlossen.

11. රට්ඨපාලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා

11. Die Erklärung der Apadāna-Erzählung des Thera Raṭṭhapāla.

එකාදසමාපදානෙ පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිකං ආයස්මතො රට්ඨපාලත්ථෙරස්ස අපදානං. අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයානි පුඤ්ඤානි උපචිනන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ තස්ස උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව හංසවතීනගරෙ ගහපතිමහාසාලකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො පිතු අච්චයෙන ඝරාවාසෙ පතිට්ඨිතො රතනකොට්ඨාගාරකම්මිකෙන දස්සිතං අපරිමාණං කුලවංසානුගතං ධනං දිස්වා ‘‘ඉමං එත්තකං ධනරාසිං මය්හං අය්‍යකපය්‍යකාදයො අත්තනා සද්ධිං ගහෙත්වා ගන්තුං නාසක්ඛිංසු, මයා පන ගහෙත්වා ගන්තුං වට්ටතී’’ති චින්තෙත්වා කපණද්ධිකාදීනං මහාදානං දෙති. සො අභිඤ්ඤාලාභිං එකං තාපසං උපට්ඨහන්තො තෙන දෙවලොකාධිපච්චෙ උය්‍යොජිතො යාවජීවං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චුතො දෙවො හුත්වා නිබ්බත්ති. සො තත්ථ දෙවලොකෙ දෙවරජ්ජං කරොන්තො යාවතායුකං ඨත්වා තතො චුතො මනුස්සලොකෙ භින්නං රට්ඨං සන්ධාරෙතුං සමත්ථස්ස කුලස්ස එකපුත්තො හුත්වා නිබ්බත්ති. තෙන ච සමයෙන පදුමුත්තරො නාම භගවා ලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කො වෙනෙය්‍යසත්තං නිබ්බානමහානගරසඞ්ඛාතඛෙමන්තභූමිං සම්පාපෙසි. අථ සො කුලපුත්තො අනුක්කමෙන විඤ්ඤුතං පත්තො එකදිවසං උපාසකෙහි [Pg.301] සද්ධිං විහාරං ගතො සත්ථාරං ධම්මං දෙසෙන්තං දිස්වා පසන්නචිත්තො පරිසපරියන්තෙ නිසීදි.

Im elften Apadāna ist die Stelle, die mit 'padumuttarassa bhagavato' beginnt, die Lebensgeschichte (Apadāna) des ehrwürdigen Thera Raṭṭhapāla. Auch dieser hatte unter früheren Buddhas verdienstvolle Taten vollbracht und in verschiedenen Existenzen Verdienste, die als Grundlage für die Befreiung dienen, angesammelt. Zur Zeit des erhabenen Buddha Padumuttara, noch vor dessen Erscheinen, wurde er in der Stadt Haṃsavatī in einer sehr wohlhabenden Familie eines Hausvaters geboren. Nachdem er herangewachsen war, übernahm er nach dem Tod seines Vaters die Führung des Haushalts. Als er den unermesslichen, durch Generationen der Familie vererbten Reichtum erblickte, der ihm vom Schatzmeister gezeigt wurde, dachte er: 'Diesen so großen Schatz konnten meine Großväter, Urgroßväter usw. nicht mit sich nehmen; mir aber gebührt es, ihn mitzunehmen.' Nach diesem Gedanken gab er den Armen, Reisenden und anderen große Gaben. Indem er einem Asketen diente, der die höheren Geisteskräfte erlangt hatte, wurde er von diesem zur Erlangung der Herrschaft in der Götterwelt angespornt. Er tat sein ganzes Leben lang verdienstvolle Taten, schied von dort nach dem Tode und wurde als Deva wiedergeboren. Er übte dort in der Götterwelt die Herrschaft über die Devas aus, verweilte dort für die Dauer seiner Lebensspanne, schied von dort und wurde in der Menschenwelt als einziger Sohn einer Familie wiedergeboren, die fähig war, ein zerrüttetes Reich wieder zu vereinen. Zu jener Zeit erschien der Erhabene namens Padumuttara in der Welt, setzte das edle Rad der Lehre in Bewegung und führte die zu bekehrenden Wesen in den Zustand der Sicherheit, der als die große Stadt des Nibbāna bekannt ist. Daraufhin erlangte jener Sohn aus gutem Hause allmählich das reife Alter. Als er eines Tages zusammen mit den Laienanhängern zum Kloster ging, sah er den Meister die Lehre verkünden. Mit von Vertrauen erfülltem Herzen setzte er sich am Rande der Versammlung nieder.

තෙන ච සමයෙන සත්ථා එකං භික්ඛුං සද්ධාපබ්බජිතානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි, තං දිස්වා පසන්නමානසො තදත්ථාය චිත්තං ඨපෙත්වා සතසහස්සභික්ඛුපරිවාරස්ස භගවතො මහතා සක්කාරෙන සත්තාහං මහාදානං පවත්තෙත්වා පණිධානං අකාසි. සත්ථා තස්ස අනන්තරායෙන ඉජ්ඣනභාවං දිස්වා ‘‘අනාගතෙ ගොතමස්ස නාම සම්මාසම්බුද්ධස්ස සාසනෙ සද්ධාපබ්බජිතානං අග්ගො භවිස්සතී’’ති බ්‍යාකාසි. සො සත්ථාරං භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච වන්දිත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමි. සො තත්ථ යාවතායුකං පුඤ්ඤානි කත්වා තතො චවිත්වා දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො ඉතො ද්වානවුතිකප්පෙ ඵුස්සස්ස භගවතො කාලෙ සත්ථු වෙමාතිකභාතිකෙසු තීසු රාජපුත්තෙසු සත්ථාරං උපට්ඨහන්තෙසු තෙසං පුඤ්ඤකිරියාය සහායකිච්චං අකාසි. එවං තත්ථ තත්ථ භවෙ තං තං බහුං කුසලං උපචිනිත්වා සුගතීසුයෙව සංසරන්තො ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කුරුරට්ඨෙ ථුල්ලකොට්ඨිකනිගමෙ රට්ඨපාලසෙට්ඨිගෙහෙ නිබ්බත්ති, තස්ස භින්නං රට්ඨං සන්ධාරෙතුං සමත්ථෙ කුලෙ නිබ්බත්තත්තා රට්ඨපාලොති වංසානුගතමෙව නාමං අහොසි. සො මහතා පරිවාරෙන වඩ්ඪන්තො අනුක්කමෙන යොබ්බනං පත්තො මාතාපිතූහි පතිරූපෙන දාරෙන සංයොජෙත්වා මහන්තෙ ච යසෙ පතිට්ඨාපිතො දිබ්බසම්පත්තිසදිසං සම්පත්තිං පච්චනුභොති. අථ භගවා කුරුරට්ඨෙ ජනපදචාරිකං චරන්තො ථුල්ලකොට්ඨිකං අනුපාපුණි. තං සුත්වා රට්ඨපාලො කුලපුත්තො සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුත්වා පටිලද්ධසද්ධො සත්තවාරෙ භත්තච්ඡෙදෙ කත්වා කිච්ඡෙන කසිරෙන මාතාපිතරො අනුජානාපෙත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා පබ්බජ්ජං යාචිත්වා සත්ථු ආණත්තියා අඤ්ඤතරස්ස ථෙරස්ස සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා යොනිසොමනසිකාරෙන කම්මං කරොන්තො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පාපුණි.

Zu jener Zeit setzte der Meister einen Mönch unter jenen, die aus Glauben das Haus verlassen hatten, an die höchste Stelle. Als er dies sah, fasste er Vertrauen im Herzen, richtete seinen Geist auf dieses Ziel aus, veranstaltete für den Erhabenen, der von einer Gefolgschaft von einhunderttausend Mönchen umgeben war, mit großen Ehrenbezeigungen sieben Tage lang ein großes Almosengeben und legte ein feierliches Gelübde ab. Der Meister sah, dass sich dieses Gelübde ohne Hindernisse erfüllen würde, und verkündete: „In der Zukunft, in der Lehre des vollkommen Erleuchteten namens Gotama, wird er der Höchste unter jenen sein, die aus Glauben das Haus verlassen haben.“ Er verneigte sich vor dem Meister und der Gemeinschaft der Mönche, erhob sich von seinem Sitz und ging fort. Nachdem er in jenem Leben zeit seines Lebens verdienstvolle Taten vollbracht hatte, schied er von dort dahin, wanderte unter Göttern und Menschen umher und leistete vor zweiundneunzig Äonen, zur Zeit des erhabenen Phussa, Beistand bei den Verdiensten der drei Prinzen, den Halbbrüdern des Meisters, als diese dem Meister dienten. So häufte er in verschiedenen Existenzen vielerlei heilsame Taten an, wanderte nur in glücklichen Gefilden umher und wurde in dieser Buddha-Ära im Kuru-Reich, im Marktflecken Thullakoṭṭhika, im Hause des reichen Kaufmanns Raṭṭhapāla wiedergeboren. Da er in einer Familie geboren wurde, die fähig war, das zerrüttete Reich zusammenzuhalten, erhielt er gemäß seiner Familientradition den Namen „Raṭṭhapāla“. Mit großem Gefolge heranwachsend, erreichte er allmählich das Jugendalter. Seine Eltern vermählten ihn mit einer standesgemäßen Frau, setzten ihn in großen Ruhm und Wohlstand ein, und er genoss ein Glück, das dem der Götter glich. Da wanderte der Erhabene auf einer Reise durch das Kuru-Reich und gelangte nach Thullakoṭṭhika. Als der junge Mann aus gutem Hause, Raṭṭhapāla, davon hörte, suchte er den Meister auf. Nachdem er in der Gegenwart des Meisters die Lehre gehört hatte, gewann er Glauben. Er fastete siebenmal, indem er die Nahrungsaufnahme verweigerte, erlangte nur mit Mühe und Not die Erlaubnis seiner Eltern, suchte den Meister auf, bat um die Hauslosigkeit, wurde auf Geheiß des Meisters bei einem bestimmten älteren Mönch ordiniert, praktizierte mit weiser Aufmerksamkeit das Meditationsobjekt, entfaltete die Einsicht und erlangte die Arahatschaft.

179-180. අථායස්මා අපරභාගෙ අත්තනො පුබ්බකම්මං සරිත්වා සොමනස්සජාතො පුබ්බචරිතාපදානං පකාසෙන්තො පදුමුත්තරස්ස භගවතොතිආදිමාහ. සුනාගො සො මයා දින්නොති තදා මහාධනසෙට්ඨි හුත්වා සබ්බං සාපතෙය්‍යං දානමුඛෙ විස්සජ්ජනසමයෙ සත්තප්පතිට්ඨො සුන්දරො නාගො [Pg.302] හත්ථිරාජා මයා දින්නො අහොසි. තං දස්සෙන්තො ඊසාදන්තොතිආදිමාහ. ඊසාදන්තො රථඊසප්පමාණදන්තො, සො මයා දින්නො හත්ථිනාගො. උරූළ්හවාති රාජාවහනයොග්ගසමත්ථො, රාජාරහො වා. සෙතච්ඡත්තොති අලඞ්කාරත්ථාය උපට්ඨහනසෙතච්ඡත්තසහිතොති අත්ථො. පසොභිතොති ආරොහපරිණාහවා රූපසොභාහි සම්පන්නොති අත්ථො. සකප්පනො සහත්ථිපොති හත්ථිඅලඞ්කාරසහිතො හත්ථිගොපකසහිතොති අත්ථො. ඉත්ථම්භූතො හත්ථිනාගො පදුමුත්තරස්ස භගවතො මයා දින්නොති අත්ථො.

179-180. Danach erinnerte sich der Ehrwürdige in der Folgezeit an seine frühere Tat, wurde von Freude erfüllt und sprach, um sein früheres Lebenswerk darzulegen, die Worte beginnend mit „Dem erhabenen Padumuttara ...“. Mit den Worten „Ein schöner Elefant wurde von mir gespendet“ meint er: Damals, als er ein sehr reicher Kaufmann war, schenkte er beim Weggeben seines gesamten Vermögens als Gabe einen prächtigen Elefantenkönig, der den Boden mit sieben Körperteilen berührte. Um dies zu zeigen, sprach er die Worte beginnend mit „Mit Stoßzähnen wie Deichseln“. „Mit Stoßzähnen wie Deichseln“ bedeutet ein Elefant mit Stoßzähnen von der Größe einer Wagendeichsel; dieser edle Elefant wurde von mir gespendet. „Stark gewachsen“ bedeutet fähig und geeignet, den König zu tragen, oder eines Königs würdig. „Mit weißem Schirm“ bedeutet versehen mit einem aufgerichteten weißen Schirm zur Zierde. „Verschönert“ bedeutet wohlproportionierter Körperbau und ausgestattet mit körperlicher Schönheit. „Mit Sattelzeug und Elefantenführer“ bedeutet samt dem Elefantenschmuck und samt dem Elefantenwärter. Dies ist die Bedeutung von: „Ein solcher edler Elefant wurde von mir dem erhabenen Padumuttara dargebracht.“

181. මයා භත්තං කාරෙත්වානාති මයා කාරාපිතවිහාරෙ වසන්තානං කොටිසඞ්ඛානං භික්ඛූනං නිච්චභත්තං පට්ඨපෙත්වා මහෙසිනො නිය්‍යාදෙසින්ති සම්බන්ධො.

181. „Nachdem ich Essen bereiten ließ“ ist wie folgt zu verknüpfen: Ich richtete ein beständiges Almosen für zehn Millionen Mönche ein, die in dem von mir erbauten Kloster wohnten, und übergab es dem großen Weisen.

183. ජලජුත්තමනාමකොති ජලතො ජාතො ජලජො, කිං තං? පදුමං, පදුමෙන සමානනාමත්තා උත්තමත්තා ච පදුමුත්තරො නාම භගවාති අත්ථො. සෙසං සබ්බත්ථ උත්තානත්ථමෙවාති.

183. „Mit dem Namen der besten im Wasser geborenen Blume“ bedeutet: Aus dem Wasser geboren ist im Wasser geboren. Was ist das? Eine Lotusblume. Weil er denselben Namen wie die Lotusblume trägt und weil er der Höchste ist, wird der Erhabene Padumuttara genannt; das ist die Bedeutung. Das Übrige hat überall eine ganz offensichtliche Bedeutung.

රට්ඨපාලත්ථෙරඅපදානවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung der Lebensgeschichte des älteren Mönchs Raṭṭhapāla ist abgeschlossen.

ඡප්පඤ්ඤාසමමහාවග්ගවණ්ණනා සමත්තා.

Die Erklärung des sechsundfünfzigsten Großen Kapitels ist abgeschlossen.

ඉති විසුද්ධජනවිලාසිනියා අපදාන-අට්ඨකථාය

Hier endet die Auslegung zum Apadāna, genannt „Visuddhajanavilāsinī“.

එත්තාවතා බුද්ධපච්චෙකබුද්ධසාවකත්ථෙරාපදාන-අට්ඨකථා සමත්තා.

Damit ist die Auslegung der Lebensgeschichten der Buddhas, Paccekabuddhas und der älteren Mönche abgeschlossen.

නිගමනකථා

Schlusswort.

සීහළදීපකෙ [Pg.303] අප්පිච්ඡතාදිගුණවන්තානං ථෙරවංසප්පදීපානං ආනන්දත්ථෙරාදීනං සබ්බසත්තානං තණ්හාමානදිට්ඨාදයො ඡෙදනනිග්ගහවිවෙචනාද්‍යත්ථං සත්තහි මාසෙහි අතිවිය ආරාධනෙන ලද්ධකොසල්ලෙන බොධිසම්භාරං ගවෙසන්තෙන සතිධිතිගතිවීරියපරක්කමන්තෙන මහාසමන්තගුණසොභනෙන තිපිටකධරෙන පණ්ඩිතෙන ආභතං ඉමං අපදාන-අට්ඨකථං සබ්බො සදෙවලොකො ජානාතූති.

Möge die gesamte Welt samt den Göttern diese Apadāna-Auslegung kennenlernen, welche von einem weisen Gelehrten dargebracht wurde, der den Dreikorb bewahrt, der ringsum von edlen Eigenschaften geschmückt ist, der unermüdlich mit Achtsamkeit, Standhaftigkeit, Erkenntnis, Tatkraft und Ausdauer strebt, der nach den Voraussetzungen für die Erleuchtung sucht, der durch die in nur sieben Monaten äußerst rasch vollendete Ausarbeitung große Meisterschaft erlangt hat, um die Begierde, den Dünkel, die falschen Ansichten usw. aller Wesen abzuschneiden, zu bezwingen und zu vertreiben, und der die Traditionslinie der älteren Mönche auf der Insel Sri Lanka erleuchtet, jener Meister wie Ānanda und andere, die mit Tugenden wie Genügsamkeit und anderen Qualitäten ausgestattet sind.

අනෙන ලොභාදිමලා පජානං, චක්ඛාදිරොගා විවිධා ච දුක්ඛා;

කලහාදිභයා දුක්ඛිතා ජාතා, චොරාදයොනත්ථකරා ච ලොකෙ.

Durch dieses Verdienst mögen die Befleckungen wie Gier usw. der Wesen, Augenkrankheiten und andere Krankheiten, vielfältige Leiden, Gefahren wie Streitigkeiten, die Schmerz verursachen, sowie Diebe und andere Unheilstifter in der Welt vergehen.

නස්සන්තු මෙ පඤ්ච වෙරා ච පාපා, නස්සන්තු ගිම්හෙ යථා වුට්ඨිවාතා;

අට්ඨඞ්ගිකමග්ගවරෙන පත්වා, නිබ්බානපුරං පටිපාදයාමි.

Mögen meine fünf Feindschaften und bösen Taten vergehen, so wie Winde mit Regenschauern in der heißen Jahreszeit vergehen. Möge ich, nachdem ich die Stadt des Nibbāna durch den edlen achtfachen Pfad erreicht habe, auch andere dorthin führen.

සබ්බදිට්ඨිඤ්ච මද්දන්තො, රාගදොසාදිපාපකෙ;

සංසාරවට්ටං ඡින්දිත්වා, උපෙමි සග්ගමොක්ඛකෙ.

Alle falschen Ansichten sowie die bösen Zustände wie Begierde, Hass usw. bezwingend, und den Kreislauf des Daseins durchtrennend, möchte ich das himmlische Reich und die Befreiung erlangen.

ආණාඛෙත්තම්හි සබ්බත්ථ, අවීචිම්හි භවග්ගතො;

සබ්බෙ ධම්මානුයායන්තු, තයො ලොකා උතුපි චාති.

Mögen überall im Bereich der Autorität – von der Avīci-Hölle bis zur höchsten Daseinsstufe – alle Lehren gedeihen, ebenso die drei Welten und die Jahreszeiten harmonisch verlaufen.

අපදාන-අට්ඨකථා සමත්තා.

Die Auslegung zum Apadāna ist abgeschlossen.