นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Homenagem ao Abençoado, ao Digno, ao Perfeitamente Iluminado

ขุทฺทกนิกาเย

Khuddaka Nikaya

อิติวุตฺตกปาฬิ

Itivuttaka

๑. เอกกนิปาโต

1. O Livro dos Uns

๑. ปฐมวคฺโค

1. Primeiro Capítulo

๑. โลภสุตฺตํ

1. Discurso sobre a Cobiça

๑. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.195] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

1. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ, ภิกฺขเว, ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตาย. กตมํ เอกธมฺมํ? โลภํ, ภิกฺขเว, เอกธมฺมํ ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, abandonai uma coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno. Qual é essa única coisa? Monges, abandonai a cobiça como essa única coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โลเภน ลุทฺธาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โลภํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela cobiça cobiçando, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa cobiça, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. โทสสุตฺตํ

2. Discurso sobre a Aversão

๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

2. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ, ภิกฺขเว, ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตาย. กตมํ เอกธมฺมํ? โทสํ, ภิกฺขเว, เอกธมฺมํ ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, abandonai uma coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno. Qual é essa única coisa? Monges, abandonai a aversão como essa única coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน [Pg.196] โทเสน ทุฏฺฐาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โทสํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela aversão corrompidos, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa aversão, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. โมหสุตฺตํ

3. Discurso sobre a Ilusão

๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

3. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ, ภิกฺขเว, ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตาย. กตมํ เอกธมฺมํ? โมหํ, ภิกฺขเว, เอกธมฺมํ ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, abandonai uma coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno. Qual é essa única coisa? Monges, abandonai a ilusão como essa única coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โมเหน มูฬฺหาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โมหํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela ilusão iludidos, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa ilusão, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. โกธสุตฺตํ

4. Discurso sobre a Ira

๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

4. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ, ภิกฺขเว, ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตาย. กตมํ เอกธมฺมํ? โกธํ, ภิกฺขเว, เอกธมฺมํ ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, abandonai uma coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno. Qual é essa única coisa? Monges, abandonai a ira como essa única coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โกเธน กุทฺธาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โกธํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela ira enraivecidos, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa ira, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. มกฺขสุตฺตํ

5. Discurso sobre a Depreciação

๕. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.197] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

5. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ, ภิกฺขเว, ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตาย. กตมํ เอกธมฺมํ? มกฺขํ, ภิกฺขเว, เอกธมฺมํ ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, abandonai uma coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno. Qual é essa única coisa? Monges, abandonai a depreciação como essa única coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน มกฺเขน มกฺขาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ มกฺขํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela depreciação depreciando, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa depreciação, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. มานสุตฺตํ

6. Discurso sobre o Orgulho

๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

6. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ, ภิกฺขเว, ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตาย. กตมํ เอกธมฺมํ? มานํ, ภิกฺขเว, เอกธมฺมํ ปชหถ; อหํ โว ปาฏิโภโค อนาคามิตายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, abandonai uma coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno. Qual é essa única coisa? Monges, abandonai o orgulho como essa única coisa; eu sou o vosso fiador para o não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน มาเนน มตฺตาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ มานํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pelo orgulho inebriados, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente esse orgulho, os dotados de visão clara o abandonam; tendo-o abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. สพฺพปริญฺญาสุตฺตํ

7. Discurso sobre a Compreensão Plena do Todo

๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

7. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘สพฺพํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. สพฺพญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, sem conhecer diretamente o todo, sem compreendê-lo plenamente, sem desapegar a mente dele, sem abandoná-lo, é impossível pôr fim ao sofrimento. Mas, monges, conhecendo diretamente o todo, compreendendo-o plenamente, desapegando a mente dele, abandonando-o, é possível pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘โย [Pg.198] สพฺพํ สพฺพโต ญตฺวา, สพฺพตฺเถสุ น รชฺชติ;

ส เว สพฺพปริญฺญา โส, สพฺพทุกฺขมุปจฺจคา’’ติ.

“Aquele que, conhecendo o todo sob todos os aspects, não se apega a nada; ele, de fato, compreendendo plenamente o todo, superou todo o sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

๘. มานปริญฺญาสุตฺตํ

8. Discurso sobre a Compreensão Plena do Orgulho

๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

8. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘มานํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. มานญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, sem conhecer diretamente o orgulho, sem compreendê-lo plenamente, sem desapegar a mente dele, sem abandoná-lo, é impossível pôr fim ao sofrimento. Mas, monges, conhecendo diretamente o orgulho, compreendendo-o plenamente, desapegando a mente dele, abandonando-o, é possível pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘มานุเปตา อยํ ปชา, มานคนฺถา ภเว รตา;

มานํ อปริชานนฺตา, อาคนฺตาโร ปุนพฺภวํ.

“Esta geração, possuída pelo orgulho, atada pelos grilhões do orgulho, deleita-se na existência; não compreendendo plenamente o orgulho, eles retornam repetidamente ao renascimento.

‘‘เย จ มานํ ปหนฺตฺวาน, วิมุตฺตา มานสงฺขเย;

เต มานคนฺถาภิภุโน, สพฺพทุกฺขมุปจฺจคุ’’นฺติ.

“Mas aqueles que, tendo abandonado o orgulho, estão libertos com a destruição do orgulho; eles, tendo superado os grilhões do orgulho, transcenderam todo o sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O oitavo.

๙. โลภปริญฺญาสุตฺตํ

9. Discurso sobre a Compreensão Plena da Cobiça

๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

9. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘โลภํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. โลภญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, sem conhecer diretamente a cobiça, sem compreendê-la plenamente, sem desapegar a mente dela, sem abandoná-la, é impossível pôr fim ao sofrimento. Mas, monges, conhecendo diretamente a cobiça, compreendendo-a plenamente, desapegando a mente dela, abandonando-a, é possível pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โลเภน ลุทฺธาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โลภํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela cobiça cobiçando, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa cobiça, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O nono.

๑๐. โทสปริญฺญาสุตฺตํ

10. Discurso sobre a Compreensão Plena da Aversão

๑๐. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.199] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

10. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Digno, assim eu ouvi:

‘‘โทสํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. โทสญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, sem conhecer diretamente a aversão, sem compreendê-la plenamente, sem desapegar a mente dela, sem abandoná-la, é impossível pôr fim ao sofrimento. Mas, monges, conhecendo diretamente a aversão, compreendendo-a plenamente, desapegando a mente dela, abandonando-a, é possível pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โทเสน ทุฏฺฐาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โทสํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela aversão corrompidos, os seres vão para um destino infeliz; compreendendo corretamente essa aversão, os dotados de visão clara a abandonam; tendo-a abandonado, jamais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo.

ปฐโม วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O primeiro capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

ราคโทสา อถ โมโห, โกธมกฺขา มานํ สพฺพํ;

มานโต ราคโทสา ปุน ทฺเว, ปกาสิตา วคฺคมาหุ ปฐมนฺติ.

Cobiça, aversão e então ilusão, ira, depreciação, orgulho, o todo; orgulho, e novamente dois sobre cobiça e aversão; estes são os discursos declarados no primeiro capítulo.

๒. ทุติยวคฺโค

2. Segundo Capítulo

๑. โมหปริญฺญาสุตฺตํ

1. Discurso sobre a Compreensão Plena da Ilusão

๑๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

11. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘โมหํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. โมหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, aquele que não conhece diretamente, não compreende plenamente, não desapaixona sua mente em relação a, e não abandona a ilusão, é incapaz de pôr fim ao sofrimento. Mas aquele que, monges, conhece diretamente, compreende plenamente, desapaixona sua mente em relação a, e abandona a ilusão, é capaz de pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โมเหน มูฬฺหาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โมหํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela ilusão com a qual estão iludidos, os seres vão para um destino infeliz. Compreendendo plenamente essa ilusão, aqueles que veem claramente a abandonam. Tendo-a abandonado, nunca mais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Primeiro.

๒. โกธปริญฺญาสุตฺตํ

2. Discurso sobre a Compreensão Plena da Raiva

๑๒. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.200] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

12. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘โกธํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. โกธญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, aquele que não conhece diretamente, não compreende plenamente, não desapaixona sua mente em relação a, e não abandona a raiva, é incapaz de pôr fim ao sofrimento. Mas aquele que, monges, conhece diretamente, compreende plenamente, desapaixona sua mente em relação a, e abandona a raiva, é capaz de pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน โกเธน กุทฺธาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ โกธํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela raiva com a qual estão irados, os seres vão para um destino infeliz. Compreendendo plenamente essa raiva, aqueles que veem claramente a abandonam. Tendo-a abandonado, nunca mais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Segundo.

๓.มกฺขปริญฺญาสุตฺตํ

3. Discurso sobre a Compreensão Plena da Depreciação

๑๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

13. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘มกฺขํ, ภิกฺขเว, อนภิชานํ อปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ อวิราชยํ อปฺปชหํ อภพฺโพ ทุกฺขกฺขยาย. มกฺขญฺจ โข, ภิกฺขเว, อภิชานํ ปริชานํ ตตฺถ จิตฺตํ วิราชยํ ปชหํ ภพฺโพ ทุกฺขกฺขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, aquele que não conhece diretamente, não compreende plenamente, não desapaixona sua mente em relação a, e não abandona a depreciação, é incapaz de pôr fim ao sofrimento. Mas aquele que, monges, conhece diretamente, compreende plenamente, desapaixona sua mente em relação a, e abandona a depreciação, é capaz de pôr fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เยน มกฺเขน มกฺขาเส, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ;

ตํ มกฺขํ สมฺมทญฺญาย, ปชหนฺติ วิปสฺสิโน;

ปหาย น ปุนายนฺติ, อิมํ โลกํ กุทาจน’’นฺติ.

“Pela depreciação com a qual depreciam, os seres vão para um destino infeliz. Compreendendo plenamente essa depreciação, aqueles que veem claramente a abandonam. Tendo-a abandonado, nunca mais retornam a este mundo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Terceiro.

๔. อวิชฺชานีวรณสุตฺตํ

4. Discurso sobre o Obstáculo da Ignorância

๑๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

14. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, อญฺญํ เอกนีวรณมฺปิ สมนุปสฺสามิ เยน นีวรเณน นิวุตา ปชา ทีฆรตฺตํ สนฺธาวนฺติ สํสรนฺติ ยถยิทํ, ภิกฺขเว, อวิชฺชานีวรณํ. อวิชฺชานีวรเณน หิ, ภิกฺขเว, นิวุตา ปชา ทีฆรตฺตํ สนฺธาวนฺติ สํสรนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, não vejo nenhum outro obstáculo singular pelo qual os seres, obstruídos por ele, corram e transmigrem por um longo tempo como este: o obstáculo da ignorância. Pois, monges, obstruídos pelo obstáculo da ignorância, os seres correm e transmigrem por um longo tempo.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘นตฺถญฺโญ [Pg.201] เอกธมฺโมปิ, เยเนวํ นิวุตา ปชา;

สํสรนฺติ อโหรตฺตํ, ยถา โมเหน อาวุตา.

“Não existe nenhuma outra coisa singular pela qual os seres, assim obstruídos, transmigrem dia e noite, como quando estão cobertos pela ilusão.

‘‘เย จ โมหํ ปหนฺตฺวาน, ตโมขนฺธํ ปทาลยุํ;

น เต ปุน สํสรนฺติ, เหตุ เตสํ น วิชฺชตี’’ติ.

E aqueles que, tendo abandonado a ilusão, despedaçaram a massa de trevas, não transmigram mais; a causa para eles não mais existe.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Quarto.

๕. ตณฺหาสํโยชนสุตฺตํ

5. Discurso sobre o Grilhão do Desejo Sôfrego

๑๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

15. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, อญฺญํ เอกสํโยชนมฺปิ สมนุปสฺสามิ เยน สํโยชเนน สํยุตฺตา สตฺตา ทีฆรตฺตํ สนฺธาวนฺติ สํสรนฺติ ยถยิทํ, ภิกฺขเว, ตณฺหาสํโยชนํ. ตณฺหาสํโยชเนน หิ, ภิกฺขเว, สํยุตฺตา สตฺตา ทีฆรตฺตํ สนฺธาวนฺติ สํสรนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, não vejo nenhum outro grilhão singular pelo qual os seres, acorrentados por ele, corram e transmigrem por um longo tempo como este: o grilhão do desejo sôfrego. Pois, monges, acorrentados pelo grilhão do desejo sôfrego, os seres correm e transmigrem por um longo tempo.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ตณฺหาทุติโย ปุริโส, ทีฆมทฺธาน สํสรํ;

อิตฺถภาวญฺญถาภาวํ, สํสารํ นาติวตฺตติ.

“O homem que tem o desejo sôfrego como companheiro transmigra por um longo tempo; ele não transcende o ciclo de renascimentos, que consiste em vir a ser desta forma ou de outra.

‘‘เอตมาทีนวํ ญตฺวา, ตณฺหํ ทุกฺขสฺส สมฺภวํ;

วีตตณฺโห อนาทาโน, สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเช’’ติ.

Compreendendo esse perigo — que o desejo sôfrego é a origem do sofrimento —, livre do desejo sôfrego, sem apego, atento, o monge deve viver a vida de renúncia.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Quinto.

๖. ปฐมเสขสุตฺตํ

6. Primeiro Discurso sobre o Aprendiz

๑๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

16. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เสขสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อปฺปตฺตมานสสฺส อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ ปตฺถยมานสฺส วิหรโต อชฺฌตฺติกํ องฺคนฺติ กริตฺวา นาญฺญํ เอกงฺคมฺปิ สมนุปสฺสามิ ยํ เอวํ พหูปการํ ยถยิทํ, ภิกฺขเว, โยนิโส มนสิกาโร. โยนิโส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มนสิ กโรนฺโต อกุสลํ ปชหติ[Pg.202], กุสลํ ภาเวตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, para um monge que é um aprendiz, que ainda não alcançou a meta mental, mas que vive aspirando à suprema segurança contra os grilhões, não vejo nenhum outro fator interno que seja tão útil quanto este: a atenção apropriada. Monges, o monge que aplica a atenção apropriada abandona o que é prejudicial e desenvolve o que é benéfico.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘โยนิโส มนสิกาโร, ธมฺโม เสขสฺส ภิกฺขุโน;

นตฺถญฺโญ เอวํ พหุกาโร, อุตฺตมตฺถสฺส ปตฺติยา;

โยนิโส ปทหํ ภิกฺขุ, ขยํ ทุกฺขสฺส ปาปุเณ’’ติ.

“A atenção apropriada é a qualidade para um monge aprendiz; não há outra coisa tão útil para alcançar a meta suprema. Esforçando-se com atenção apropriada, o monge pode alcançar o fim do sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Sexto.

๗. ทุติยเสขสุตฺตํ

7. Segundo Discurso sobre o Aprendiz

๑๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

17. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เสขสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อปฺปตฺตมานสสฺส อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ ปตฺถยมานสฺส วิหรโต พาหิรํ องฺคนฺติ กริตฺวา นาญฺญํ เอกงฺคมฺปิ สมนุปสฺสามิ ยํ เอวํ พหูปการํ ยถยิทํ, ภิกฺขเว, กลฺยาณมิตฺตตา. กลฺยาณมิตฺโต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกุสลํ ปชหติ, กุสลํ ภาเวตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, para um monge que é um aprendiz, que ainda não alcançou a meta mental, mas que vive aspirando à suprema segurança contra os grilhões, não vejo nenhum outro fator externo que seja tão útil quanto este: a boa amizade. Monges, o monge que tem um bom amigo abandona o que é prejudicial e desenvolve o que é benéfico.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กลฺยาณมิตฺโต โย ภิกฺขุ, สปฺปติสฺโส สคารโว;

กรํ มิตฺตานํ วจนํ, สมฺปชาโน ปติสฺสโต;

ปาปุเณ อนุปุพฺเพน, สพฺพสํโยชนกฺขย’’นฺติ.

“O monge que tem um bom amigo, que é respeitoso e reverente, que segue os conselhos de seus amigos, plenamente consciente e atento, alcançará gradualmente a destruição de todos os grilhões.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Sétimo.

๘. สงฺฆเภทสุตฺตํ

8. Discurso sobre o Cisma na Sangha

๑๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

18. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺโม, ภิกฺขเว, โลเก อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ พหุชนาหิตาย พหุชนาสุขาย พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. กตโม เอกธมฺโม? สงฺฆเภโท. สงฺเฆ โข ปน, ภิกฺขเว, ภินฺเน อญฺญมญฺญํ ภณฺฑนานิ เจว โหนฺติ, อญฺญมญฺญํ ปริภาสา จ โหนฺติ, อญฺญมญฺญํ ปริกฺเขปา จ โหนฺติ, อญฺญมญฺญํ ปริจฺจชนา จ โหนฺติ. ตตฺถ อปฺปสนฺนา เจว นปฺปสีทนฺติ, ปสนฺนานญฺจ เอกจฺจานํ อญฺญถตฺตํ โหตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, há uma coisa que, ao surgir no mundo, surge para o malefício de muitos, para a infelicidade de muitos, para a ruína, o dano e o sofrimento de muitos seres, tanto de devas quanto de humanos. Qual é essa única coisa? O cisma na Sangha. Pois quando a Sangha está dividida, monges, ocorrem disputas mútuas, insultos mútuos, hostilidades mútuas e rejeições mútuas. Com isso, aqueles que ainda não têm fé não a adquirem, e alguns daqueles que já têm fé sofrem uma mudança de atitude.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘อาปายิโก [Pg.203] เนรยิโก, กปฺปฏฺโฐ สงฺฆเภทโก;

วคฺคาราโม อธมฺมฏฺโฐ, โยคกฺเขมา ปธํสติ ;

สงฺฆํ สมคฺคํ เภตฺวาน, กปฺปํ นิรยมฺหิ ปจฺจตี’’ติ.

“Aquele que causa o cisma na Sangha está destinado aos estados de privação, destinado ao inferno, permanecendo lá por um aeon. Deleitando-se em facções, estabelecido no que não é o Dhamma, ele decai da segurança contra os grilhões. Tendo dividido uma Sangha harmoniosa, ele cozinha no inferno por um aeon.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Oitavo.

๙. สงฺฆสามคฺคีสุตฺตํ

9. Discurso sobre a Harmonia na Sangha

๑๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

19. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺโม, ภิกฺขเว, โลเก อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตโม เอกธมฺโม? สงฺฆสามคฺคี. สงฺเฆ โข ปน, ภิกฺขเว, สมคฺเค น เจว อญฺญมญฺญํ ภณฺฑนานิ โหนฺติ, น จ อญฺญมญฺญํ ปริภาสา โหนฺติ, น จ อญฺญมญฺญํ ปริกฺเขปา โหนฺติ, น จ อญฺญมญฺญํ ปริจฺจชนา โหนฺติ. ตตฺถ อปฺปสนฺนา เจว ปสีทนฺติ, ปสนฺนานญฺจ ภิยฺโยภาโว โหตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, há uma coisa que, ao surgir no mundo, surge para o benefício de muitos, para a felicidade de muitos, para o bem, o proveito e a felicidade de muitos seres, tanto de devas quanto de humanos. Qual é essa única coisa? A harmonia na Sangha. Pois quando a Sangha está em harmonia, monges, não ocorrem disputas mútuas, nem insultos mútuos, nem hostilidades mútuas, nem rejeições mútuas. Com isso, aqueles que ainda não têm fé a adquirem, e a fé daqueles que já a têm aumenta ainda mais.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สุขา สงฺฆสฺส สามคฺคี, สมคฺคานญฺจนุคฺคโห;

สมคฺครโต ธมฺมฏฺโฐ, โยคกฺเขมา น ธํสติ;

สงฺฆํ สมคฺคํ กตฺวาน, กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทตี’’ติ.

“Feliz é a harmonia na Sangha, e feliz é o apoio àqueles que estão em harmonia. Aquele que se deleita na harmonia, estabelecido no Dhamma, não decai da segurança contra os grilhões. Tendo unificado a Sangha, ele se alegra no céu por um aeon.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Nono.

๑๐. ปทุฏฺฐจิตฺตสุตฺตํ

10. Discurso sobre a Mente Corrompida

๒๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

20. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘อิธาหํ, ภิกฺขเว, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ ปทุฏฺฐจิตฺตํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมมฺหิ จายํ สมเย ปุคฺคโล กาลงฺกเรยฺย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย’. ตํ กิสฺส เหตุ? จิตฺตํ หิสฺส, ภิกฺขเว, ปทุฏฺฐํ. เจโตปโทสเหตุ โข ปน, ภิกฺขเว, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, aqui eu compreendo com a minha mente a mente de certa pessoa que tem a mente corrompida: ‘Se esta pessoa morresse neste momento, ela seria lançada no inferno tão rápido quanto um fardo é depositado no chão’. Por que isso? Porque, monges, a sua mente está corrompida. É devido à corrupção da mente que, com a dissolução do corpo, após a morte, alguns seres aqui renascem em estados de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ปทุฏฺฐจิตฺตํ [Pg.204] ญตฺวาน, เอกจฺจํ อิธ ปุคฺคลํ;

เอตมตฺถญฺจ พฺยากาสิ, พุทฺโธ ภิกฺขูน สนฺติเก.

“Tendo conhecido certa pessoa aqui que tem a mente corrompida, o Buda declarou este significado na presença dos monges:

‘‘อิมมฺหิ จายํ สมเย, กาลํ กยิราถ ปุคฺคโล;

นิรยํ อุปปชฺเชยฺย, จิตฺตํ หิสฺส ปทูสิตํ.

‘Se esta pessoa morresse neste momento, ela renasceria no inferno, pois a sua mente está corrompida.

‘‘ยถา หริตฺวา นิกฺขิเปยฺย, เอวเมว ตถาวิโธ;

เจโตปโทสเหตุ หิ, สตฺตา คจฺฉนฺติ ทุคฺคติ’’นฺติ.

Tão rápido quanto um fardo é depositado no chão, assim seria com tal pessoa. Pois, devido à corrupção da mente, os seres vão para um destino infeliz.’”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. Décimo.

ทุติโย วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O segundo capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

โมโห โกโธ อถ มกฺโข, วิชฺชา ตณฺหา เสขทุเว จ;

เภโท สามคฺคิปุคฺคโล, วคฺคมาหุ ทุติยนฺติ วุจฺจตีติ.

Ilusão, raiva, e também depreciação; ignorância, desejo sôfrego, e os dois sobre o aprendiz; cisma, harmonia e a pessoa — este é chamado o segundo capítulo.

๓. ตติยวคฺโค

3. Terceiro Capítulo

๑. ปสนฺนจิตฺตสุตฺตํ

1. Discurso sobre a Mente Confiante

๒๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

21. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘อิธาหํ, ภิกฺขเว, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ ปสนฺนจิตฺตํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมมฺหิ จายํ สมเย ปุคฺคโล กาลํ กเรยฺย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’. ตํ กิสฺส เหตุ? จิตฺตํ หิสฺส, ภิกฺขเว, ปสนฺนํ. เจโตปสาทเหตุ โข ปน, ภิกฺขเว, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Aqui, monjes, eu compreendo a mente de certa pessoa que tem a mente serena, discernindo-a com a minha própria mente: ‘Se esta pessoa morresse neste momento, ela seria estabelecida no céu assim como um fardo que foi carregado e depositado’. Por que isso? Porque a sua mente, monjes, está serena. De fato, monjes, devido à serenidade da mente, alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ปสนฺนจิตฺตํ ญตฺวาน, เอกจฺจํ อิธ ปุคฺคลํ;

เอตมตฺถญฺจ พฺยากาสิ, พุทฺโธ ภิกฺขูน สนฺติเก.

“Tendo conhecido certa pessoa aqui que tem a mente serena, o Buda declarou este significado na presença dos monjes:

‘‘อิมมฺหิ [Pg.205] จายํ สมเย, กาลํ กยิราถ ปุคฺคโล;

สุคตึ อุปปชฺเชยฺย, จิตฺตํ หิสฺส ปสาทิตํ.

“‘Se esta pessoa morresse neste momento, renasceria em um destino feliz, pois a sua mente foi purificada.

‘‘ยถา หริตฺวา นิกฺขิเปยฺย, เอวเมว ตถาวิโธ;

เจโตปสาทเหตุ หิ, สตฺตา คจฺฉนฺติ สุคฺคติ’’นฺติ.

“Assim como alguém que deposita um fardo que carregava, exatamente assim é tal pessoa. Pois, devido à serenidade da mente, os seres vão para um destino feliz’.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. เมตฺตสุตฺตํ

2. Mettasutta (O Discurso sobre o Amor-Bondoso)

๒๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

22. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘มา, ภิกฺขเว, ปุญฺญานํ ภายิตฺถ. สุขสฺเสตํ, ภิกฺขเว, อธิวจนํ อิฏฺฐสฺส กนฺตสฺส ปิยสฺส มนาปสฺส ยทิทํ ปุญฺญานิ. อภิชานามิ โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, ทีฆรตฺตํ กตานํ ปุญฺญานํ อิฏฺฐํ กนฺตํ ปิยํ มนาปํ วิปากํ ปจฺจนุภูตํ. สตฺต วสฺสานิ เมตฺตจิตฺตํ ภาเวตฺวา สตฺต สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป นยิมํ โลกํ ปุนราคมาสึ. สํวฏฺฏมาเน สุทํ, ภิกฺขเว, กปฺเป อาภสฺสรูปโค โหมิ; วิวฏฺฏมาเน กปฺเป สุญฺญํ พฺรหฺมวิมานํ อุปปชฺชามิ.

“Não temais os méritos, monjes. ‘Méritos’ é um sinônimo para a felicidade que é desejável, agradável, querida e cativante. Monjes, eu bem sei que, por muito tempo, experimentei o resultado desejável, agradável, querido e cativante dos méritos que realizei. Tendo cultivado uma mente de amor-bondoso por sete anos, por sete ciclos de contração e expansão cósmica eu não retornei a este mundo. Quando o cosmos estava se contraindo, monjes, eu renasci no reino de Abhassara; quando o cosmos estava se expandindo, renasci na mansão vazia de Brahma.

‘‘ตตฺร สุทํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา โหมิ มหาพฺรหฺมา อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี. ฉตฺตึสกฺขตฺตุํ โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, สกฺโก อโหสึ เทวานมินฺโท; อเนกสตกฺขตฺตุํ ราชา อโหสึ จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชนปทตฺถาวริยปฺปตฺโต สตฺตรตนสมนฺนาคโต. โก ปน วาโท ปเทสรชฺชสฺส!

“Lá, monjes, eu fui Brahma, o Grande Brahma, o conquistador, o inconquistável, o que tudo vê, o governante supremo. Por trinta e seis vezes, monjes, fui Sakka, o governante dos deuses; por muitas centenas de vezes fui um rei que gira a roda, justo, um rei do Dhamma, governante das quatro direções, vitorioso, que trouxe estabilidade ao país, dotado das sete joias. O que dizer, então, de um reinado local!

‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘กิสฺส นุ โข เม อิทํ กมฺมสฺส ผลํ, กิสฺส กมฺมสฺส วิปาโก, เยนาหํ เอตรหิ เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว’ติ? ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘ติณฺณํ โข เม อิทํ กมฺมานํ ผลํ, ติณฺณํ กมฺมานํ วิปาโก, เยนาหํ เอตรหิ เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโวติ, เสยฺยถิทํ – ทานสฺส, ทมสฺส, สญฺญมสฺสา’’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Então, monjes, ocorreu-me este pensamento: ‘De qual ação minha este é o fruto, de qual ação é este o resultado, pelo qual agora possuo tão grande poder e majestade?’ Então, monjes, ocorreu-me este pensamento: ‘Este é o fruto de três ações minhas, o resultado de três ações, pelas quais agora possuo tão grande poder e majestade, a saber: da generosidade, do autocontrole e do autodomínio’.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ปุญฺญเมว โส สิกฺเขยฺย, อายตคฺคํ สุขุทฺรยํ;

ทานญฺจ สมจริยญฺจ, เมตฺตจิตฺตญฺจ ภาวเย.

“Deve-se treinar apenas no mérito, que traz felicidade duradoura e excelente no futuro; deve-se cultivar a generosidade, a conduta harmoniosa e uma mente de amor-bondoso.

‘‘เอเต [Pg.206] ธมฺเม ภาวยิตฺวา, ตโย สุขสมุทฺทเย ;

อพฺยาปชฺฌํ สุขํ โลกํ, ปณฺฑิโต อุปปชฺชตี’’ติ.

“Tendo cultivado essas três qualidades que produzem felicidade, o sábio renasce em um mundo feliz e livre de aflições.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. อุภยตฺถสุตฺตํ

3. Ubhayatthasutta (O Discurso sobre Ambos os Benefícios)

๒๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

23. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺโม, ภิกฺขเว, ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ สมฺปรายิกญฺจ. กตโม เอกธมฺโม? อปฺปมาโท กุสเลสุ ธมฺเมสุ. อยํ โข, ภิกฺขเว, เอกธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ สมฺปรายิกญฺจา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monjes, uma única qualidade, quando cultivada e frequentemente praticada, assegura ambos os benefícios: o benefício visível nesta vida e o benefício na vida futura. Qual é essa única qualidade? A diligência em relação às qualidades benéficas. Esta é, monjes, a única qualidade que, quando cultivada e frequentemente praticada, assegura ambos os benefícios: o benefício visível nesta vida e o benefício na vida futura.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘อปฺปมาทํ ปสํสนฺติ, ปุญฺญกิริยาสุ ปณฺฑิตา;

อปฺปมตฺโต อุโภ อตฺเถ, อธิคณฺหาติ ปณฺฑิโต.

“Os sábios elogiam a diligência nas ações meritórias; sendo diligente, o sábio alcança ambos os benefícios:

‘‘ทิฏฺเฐ ธมฺเม จ โย อตฺโถ, โย จตฺโถ สมฺปรายิโก;

อตฺถาภิสมยา ธีโร, ปณฺฑิโตติ ปวุจฺจตี’’ติ.

“o benefício visível nesta vida e o benefício na vida futura. Pela realização do benefício, o forte é chamado de sábio.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. อฏฺฐิปุญฺชสุตฺตํ

4. Aṭṭhipuñjasutta (O Discurso sobre a Pilha de Ossos)

๒๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

24. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เอกปุคฺคลสฺส, ภิกฺขเว, กปฺปํ สนฺธาวโต สํสรโต สิยา เอวํ มหา อฏฺฐิกงฺกโล อฏฺฐิปุญฺโช อฏฺฐิราสิ ยถายํ เวปุลฺโล ปพฺพโตः สเจ สํหารโก อสฺส, สมฺภตญฺจ น วินสฺเสยฺยา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monjes, o esqueleto, a pilha de ossos, o monte de ossos de uma única pessoa que transita e vaga pelo ciclo de renascimentos por um éon seria tão grande quanto este Monte Vepulla, se houvesse alguém para juntá-los e se o que foi acumulado não se perdesse.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘เอกสฺเสเกน กปฺเปน, ปุคฺคลสฺสฏฺฐิสญฺจโย;

สิยา ปพฺพตสโม ราสิ, อิติ วุตฺตํ มเหสินา.

“O acúmulo de ossos de uma única pessoa ao longo de um único éon seria uma pilha semelhante a uma montanha; assim disse o Grande Sábio.

‘‘โส โข ปนายํ อกฺขาโต, เวปุลฺโล ปพฺพโต มหา;

อุตฺตโร คิชฺฌกูฏสฺส, มคธานํ คิริพฺพเช.

“E esta grande montanha é declarada como sendo o Monte Vepulla, situado ao norte do Pico dos Abutres, em Giribbaja dos Magadhas.

‘‘ยโต [Pg.207] จ อริยสจฺจานิ, สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ;

ทุกฺขํ ทุกฺขสมุปฺปาทํ, ทุกฺขสฺส จ อติกฺกมํ;

อริยญฺจฏฺฐงฺคิกํ มคฺคํ, ทุกฺขูปสมคามินํ.

“Mas quando alguém vê as Nobres Verdades com sabedoria correta: o sofrimento, a origem do sofrimento, a superação do sofrimento e o Nobre Caminho Óctuplo que conduz à pacificação do sofrimento;

‘‘ส สตฺตกฺขตฺตุํ ปรมํ, สนฺธาวิตฺวาน ปุคฺคโล;

ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ, สพฺพสํโยชนกฺขยา’’ติ.

“Essa pessoa, tendo vagado no máximo por sete vezes mais, põe fim ao sofrimento através da destruição de todos os grilhões.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. มุสาวาทสุตฺตํ

5. Musāvādasutta (O Discurso sobre a Falsidade)

๒๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

25. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เอกธมฺมํ อตีตสฺส, ภิกฺขเว, ปุริสปุคฺคลสฺส นาหํ ตสฺส กิญฺจิ ปาปกมฺมํ อกรณียนฺติ วทามิ. กตมํ เอกธมฺมํ? ยทิทํ ภิกฺขเว, สมฺปชานมุสาวาโท’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monjes, para a pessoa que transgrediu uma única qualidade, eu digo que não há nenhuma ação má que ela não seja capaz de cometer. Qual é essa única qualidade? Monjes, é a falsidade deliberada.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘เอกธมฺมํ อตีตสฺส, มุสาวาทิสฺส ชนฺตุโน;

วิติณฺณปรโลกสฺส, นตฺถิ ปาปํ อการิย’’นฺติ.

“Para a pessoa que transgrediu uma única qualidade, que é mentirosa e que abandonou o mundo vindouro, não há mal que ela não possa fazer.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. ทานสุตฺตํ

6. Dānasutta (O Discurso sobre a Generosidade)

๒๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

26. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เอวญฺเจ, ภิกฺขเว, สตฺตา ชาเนยฺยุํ ทานสํวิภาคสฺส วิปากํ ยถาหํ ชานามิ, น อทตฺวา ภุญฺเชยฺยุํ, น จ เนสํ มจฺเฉรมลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺเฐยฺย. โยปิ เนสํ อสฺส จริโม อาโลโป จริมํ กพฬํ, ตโตปิ น อสํวิภชิตฺวา ภุญฺเชยฺยุํ, สเจ เนสํ ปฏิคฺคาหกา อสฺสุ. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, สตฺตา น เอวํ ชานนฺติ ทานสํวิภาคสฺส วิปากํ ยถาหํ ชานามิ, ตสฺมา อทตฺวา ภุญฺชนฺติ, มจฺเฉรมลญฺจ เนสํ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monjes, se os seres soubessem o resultado de dar e compartilhar assim como eu sei, eles não comeriam sem antes dar, nem permitiriam que a mancha da avareza dominasse suas mentes e nelas permanecesse. Mesmo que fosse o seu último bocado, a sua última porção de comida, eles não comeriam sem antes compartilhar, se houvesse alguém para receber. Mas porque os seres não sabem o resultado de dar e compartilhar assim como eu sei, eles comem sem dar, e a mancha da avareza domina suas mentes e nelas permanece.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘เอวํ เจ สตฺตา ชาเนยฺยุํ, ยถาวุตฺตํ มเหสินา;

วิปากํ สํวิภาคสฺส, ยถา โหติ มหปฺผลํ.

“Se os seres soubessem, conforme dito pelo Grande Sábio, como o resultado de compartilhar é de grande fruto,

‘‘วิเนยฺย [Pg.208] มจฺเฉรมลํ, วิปฺปสนฺเนน เจตสา;

ทชฺชุํ กาเลน อริเยสุ, ยตฺถ ทินฺนํ มหปฺผลํ.

“tendo removido a mancha da avareza, com a mente purificada, eles dariam no momento apropriado aos nobres, onde o que é dado produz grande fruto.

‘‘อนฺนญฺจ ทตฺวา พหุโน, ทกฺขิเณยฺเยสุ ทกฺขิณํ;

อิโต จุตา มนุสฺสตฺตา, สคฺคํ คจฺฉนฺติ ทายกา.

“Tendo dado alimento a muitos, e uma oferenda digna àqueles que são dignos de oferendas, ao falecerem desta existência humana, os doadores vão para o céu.

‘‘เต จ สคฺคคตา ตตฺถ, โมทนฺติ กามกามิโน;

วิปากํ สํวิภาคสฺส, อนุโภนฺติ อมจฺฉรา’’ติ.

“E tendo ido para o céu, lá eles se alegram, desfrutando dos prazeres sensoriais; livres de avareza, eles experimentam o resultado de compartilhar.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. เมตฺตาภาวนาสุตฺตํ

7. Mettābhāvanāsutta (O Discurso sobre o Cultivo do Amor-Bondoso)

๒๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

27. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ยานิ กานิจิ, ภิกฺขเว, โอปธิกานิ ปุญฺญกิริยวตฺถูนิ สพฺพานิ ตานิ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ. เมตฺตาเยว ตานิ เจโตวิมุตฺติ อธิคฺคเหตฺวา ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ.

“Monjes, quaisquer bases para a realização de ações meritórias que levam a um renascimento favorável não valem uma décima sexta parte da libertação da mente através do amor-bondoso. A libertação da mente através do amor-bondoso as supera, brilhando, resplandecendo e radiando.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยา กาจิ ตารกรูปานํ ปภา สพฺพา ตา จนฺทิยา ปภาย กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, จนฺทปภาเยว ตา อธิคฺคเหตฺวา ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ โอปธิกานิ ปุญฺญกิริยวตฺถูนิ สพฺพานิ ตานิ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, เมตฺตาเยว ตานิ เจโตวิมุตฺติ อธิคฺคเหตฺวา ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ.

“Assim como, monjes, toda a luz das estrelas não vale uma décima sexta parte da luz da lua, pois a luz da lua as supera, brilhando, resplandecendo e radiando; exatamente assim, monjes, quaisquer bases para a realização de ações meritórias que levam a um renascimento favorável não valem uma décima sexta parte da libertação da mente através do amor-bondoso. A libertação da mente através do amor-bondoso as supera, brilhando, resplandecendo e radiando.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย วิทฺเธ วิคตวลาหเก เทเว อาทิจฺโจ นภํ อพฺภุสฺสกฺกมาโน สพฺพํ อากาสคตํ ตมคตํ อภิวิหจฺจ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ โอปธิกานิ ปุญฺญกิริยวตฺถูนิ สพฺพานิ ตานิ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, เมตฺตาเยว ตานิ เจโตวิมุตฺติ อธิคฺคเหตฺวา ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ.

“Assim como, monjes, no último mês da estação chuvosa, no outono, quando o céu está limpo e sem nuvens, o sol, subindo ao firmamento, dissipa toda a escuridão do espaço, brilhando, resplandecendo e radiando; exatamente assim, monjes, quaisquer bases para a realização de ações meritórias que levam a um renascimento favorável não valem uma décima sexta parte da libertação da mente através do amor-bondoso. A libertação da mente através do amor-bondoso as supera, brilhando, resplandecendo e radiando.

‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.209], ภิกฺขเว, รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ โอสธิตารกา ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ โอปธิกานิ ปุญฺญกิริยวตฺถูนิ สพฺพานิ ตานิ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, เมตฺตาเยว ตานิ เจโตวิมุตฺติ อธิคฺคเหตฺวา ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Assim como, monjes, na hora do amanhecer, a estrela da manhã brilha, resplandece e radia; exatamente assim, monjes, quaisquer bases para a realização de ações meritórias que levam a um renascimento favorável não valem uma décima sexta parte da libertação da mente através do amor-bondoso. A libertação da mente através do amor-bondoso as supera, brilhando, resplandecendo e radiando.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘โย จ เมตฺตํ ภาวยติ, อปฺปมาณํ ปฏิสฺสโต;

ตนู สํโยชนา โหนฺติ, ปสฺสโต อุปธิกฺขยํ.

“Aquele que cultiva o amor-bondoso ilimitado, sendo plenamente atento, vê o fim dos combustíveis da existência, e seus grilhões tornam-se fracos.

‘‘เอกมฺปิ เจ ปาณมทุฏฺฐจิตฺโต, เมตฺตายติ กุสโล เตน โหติ;

สพฺเพ จ ปาเณ มนสานุกมฺปํ, ปหูตมริโย ปกโรติ ปุญฺญํ.

“Se, com a mente livre de malevolência, ele sente amor-bondoso por um único ser vivo, ele se torna benéfico por meio disso; e o nobre que, com a mente compassiva, compadece-se de todos os seres vivos, realiza um abundante mérito.

‘‘เย สตฺตสณฺฑํ ปถวึ วิชิตฺวา, ราชิสโย ยชมานานุปริยคา;

อสฺสเมธํ ปุริสเมธํ, สมฺมาปาสํ วาชเปยฺยํ นิรคฺคฬํ.

“Aqueles reis sábios que, tendo conquistado a terra repleta de seres vivos, viajaram realizando sacrifícios: o assamedha, o purisamedha, o sammāpāsa, o vājapeyya e o niraggaḷa;

‘‘เมตฺตสฺส จิตฺตสฺส สุภาวิตสฺส, กลมฺปิ เต นานุภวนฺติ โสฬสึ;

จนฺทปฺปภา ตารคณาว สพฺเพ.

“todos esses sacrifícios não valem uma décima sexta parte de uma mente de amor-bondoso bem cultivada, assim como toda a multidão de estrelas não se compara à luz da lua.

‘‘โย น หนฺติ น ฆาเตติ, น ชินาติ น ชาปเย;

เมตฺตํโส สพฺพภูเตสุ, เวรํ ตสฺส น เกนจี’’ติ.

“Aquele que não mata nem faz matar, que não conquista nem faz conquistar, que compartilha amor-bondoso com todos os seres vivos, não tem hostilidade com ninguém.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

ตติโย วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O terceiro capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo é:

จิตฺตํ [Pg.210] เมตฺตํ อุโภ อตฺเถ, ปุญฺชํ เวปุลฺลปพฺพตํ;

สมฺปชานมุสาวาโท, ทานญฺจ เมตฺตภาวนา.

A mente, o amor-bondoso, ambos os benefícios, a pilha de ossos e o Monte Vepulla, a falsidade deliberada, a generosidade e o cultivo do amor-bondoso.

สตฺติมานิ จ สุตฺตานิ, ปุริมานิ จ วีสติ;

เอกธมฺเมสุ สุตฺตนฺตา, สตฺตวีสติสงฺคหาติ.

Estes são os sete discursos, e os vinte anteriores; no agrupamento dos discursos sobre uma única qualidade, há um total de vinte e sete.

เอกกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

O Livro do Agrupamento de Um está concluído.

๒. ทุกนิปาโต

2. O Livro do Agrupamento de Dois

๑. ปฐมวคฺโค

1. O Primeiro Capítulo

๑. ทุกฺขวิหารสุตฺตํ

1. Dukkhavihārasutta (O Discurso sobre Viver em Sofrimento)

๒๘. (ทฺเว [Pg.211] ธมฺเม อนุกฺกฏิ) วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

28. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺวีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ; กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. กตเมหิ ทฺวีหิ? อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตาย จ, โภชเน อมตฺตญฺญุตาย จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทฺวีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิธาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ; กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, dotado de duas qualidades, um monge vive em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, desespero e febre; e, com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz é de se esperar. Quais são as duas? A falta de guarda nas portas das faculdades sensoriais e a falta de moderação na alimentação. Dotado, monges, destas duas qualidades, um monge vive em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, desespero e febre; e, com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz é de se esperar.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘จกฺขุ โสตญฺจ ฆานญฺจ, ชิวฺหา กาโย ตถา มโน;

เอตานิ ยสฺส ทฺวารานิ, อคุตฺตานิธ ภิกฺขุโน.

“O olho, o ouvido e o nariz, a língua, o corpo e a mente; para o monge cujas portas dos sentidos não estão guardadas,

‘‘โภชนมฺหิ อมตฺตญฺญู, อินฺทฺริเยสุ อสํวุโต;

กายทุกฺขํ เจโตทุกฺขํ, ทุกฺขํ โส อธิคจฺฉติ.

que não conhece a moderação na comida e não se restringe em suas faculdades sensoriais, ele experimenta o sofrimento: tanto o sofrimento físico quanto o mental.

‘‘ฑยฺหมาเนน กาเยน, ฑยฺหมาเนน เจตสา;

ทิวา วา ยทิ วา รตฺตึ, ทุกฺขํ วิหรติ ตาทิโส’’ติ.

Com o corpo ardendo e a mente ardendo, seja de dia ou de noite, tal pessoa vive em sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O primeiro.

๒. สุขวิหารสุตฺตํ

2. Sukhavihārasutta – O Discurso sobre Viver em Felicidade

๒๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

29. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺวีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ; กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา[Pg.212]. กตเมหิ ทฺวีหิ? อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารตาย จ, โภชเน มตฺตญฺญุตาย จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทฺวีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ; กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, dotado de duas qualidades, um monge vive em felicidade nesta mesma vida, sem aflição, sem desespero e sem febre; e, com a dissolução do corpo, após a morte, um destino feliz é de se esperar. Quais são as duas? A guarda nas portas das faculdades sensoriais e a moderação na alimentação. Dotado, monges, destas duas qualidades, um monge vive em felicidade nesta mesma vida, sem aflição, sem desespero e sem febre; e, com a dissolução do corpo, após a morte, um destino feliz é de se esperar.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘จกฺขุ โสตญฺจ ฆานญฺจ, ชิวฺหา กาโย ตถา มโน;

เอตานิ ยสฺส ทฺวารานิ, สุคุตฺตานิธ ภิกฺขุโน.

“O olho, o ouvido e o nariz, a língua, o corpo e a mente; para o monge cujas portas dos sentidos estão bem guardadas,

‘‘โภชนมฺหิ จ มตฺตญฺญู, อินฺทฺริเยสุ จ สํวุโต;

กายสุขํ เจโตสุขํ, สุขํ โส อธิคจฺฉติ.

que conhece a moderação na comida e se restringe em suas faculdades sensoriais, ele experimenta a felicidade: tanto a felicidade física quanto a mental.

‘‘อฑยฺหมาเนน กาเยน, อฑยฺหมาเนน เจตสา;

ทิวา วา ยทิ วา รตฺตึ, สุขํ วิหรติ ตาทิโส’’ติ.

Sem o corpo arder e sem a mente arder, seja de dia ou de noite, tal pessoa vive em felicidade.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O segundo.

๓. ตปนียสุตฺตํ

3. Tapanīyasutta – O Discurso sobre o que Causa Remorso

๓๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

30. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ตปนียา. กตเม ทฺเว? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อกตกลฺยาโณ โหติ, อกตกุสโล, อกตภีรุตฺตาโณ, กตปาโป, กตลุทฺโท, กตกิพฺพิโส. โส ‘อกตํ เม กลฺยาณ’นฺติปิ ตปฺปติ, ‘กตํ เม ปาป’นฺติปิ ตปฺปติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทฺเว ธมฺมา ตปนียา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, estas duas coisas causam remorso. Quais são as duas? Aqui, monges, uma determinada pessoa não realizou o que é belo, não realizou o que é salutar, não criou uma proteção contra o medo do sofrimento; em vez disso, cometeu o mal, cometeu atos cruéis, cometeu crimes. Ela sofre com o remorso pensando: ‘Não fiz o que é belo’, e também sofre pensando: ‘Cometi o mal’. Estas, monges, são as duas coisas que causam remorso.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘กายทุจฺจริตํ กตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ;

มโนทุจฺจริตํ กตฺวา, ยญฺจญฺญํ โทสสญฺหิตํ.

“Tendo praticado má conduta corporal, má conduta verbal e má conduta mental, bem como qualquer outra ação associada a falhas,

‘‘อกตฺวา กุสลํ กมฺมํ, กตฺวานากุสลํ พหุํ;

กายสฺส เภทา ทุปฺปญฺโญ, นิรยํ โสปปชฺชตี’’ติ.

sem ter realizado ações benéficas e tendo praticado muitas ações prejudiciais, com a dissolução do corpo, o tolo renasce no inferno.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O terceiro.

๔. อตปนียสุตฺตํ

4. Atapanīyasutta – O Discurso sobre o que Não Causa Remorso

๓๑. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.213] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

31. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อตปนียา. กตเม ทฺเว? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กตกลฺยาโณ โหติ, กตกุสโล, กตภีรุตฺตาโณ, อกตปาโป, อกตลุทฺโท, อกตกิพฺพิโส. โส ‘กตํ เม กลฺยาณ’นฺติปิ น ตปฺปติ, ‘อกตํ เม ปาป’นฺติปิ น ตปฺปติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทฺเว ธมฺมา อตปนียา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, estas duas coisas não causam remorso. Quais são as duas? Aqui, monges, uma determinada pessoa realizou o que é belo, realizou o que é salutar, criou uma proteção contra o medo do sofrimento; e não cometeu o mal, não cometeu atos cruéis, não cometeu crimes. Ela não sofre com o remorso pensando: ‘Fiz o que é belo’, nem sofre pensando: ‘Não cometi o mal’. Estas, monges, são as duas coisas que não causam remorso.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘กายทุจฺจริตํ หิตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ;

มโนทุจฺจริตํ หิตฺวา, ยญฺจญฺญํ โทสสญฺหิตํ.

“Tendo abandonado a má conduta corporal, a má conduta verbal e a má conduta mental, bem como qualquer outra ação associada a falhas,

‘‘อกตฺวากุสลํ กมฺมํ, กตฺวาน กุสลํ พหุํ;

กายสฺส เภทา สปฺปญฺโญ, สคฺคํ โส อุปปชฺชตี’’ติ.

sem ter praticado ações prejudiciais e tendo realizado muitas ações benéficas, com a dissolução do corpo, o sábio renasce no céu.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O quarto.

๕. ปฐมสีลสุตฺตํ

5. Paṭhamasīlasutta – O Primeiro Discurso sobre a Conduta Moral

๓๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

32. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺวีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทฺวีหิ? ปาปเกน จ สีเลน, ปาปิกาย จ ทิฏฺฐิยา. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทฺวีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, dotado de duas coisas, um indivíduo é lançado no inferno como se fosse um fardo ali depositado. Quais são as duas? Uma conduta moral ruim e uma visão incorreta. Dotado, monges, destas duas coisas, um indivíduo é lançado no inferno como se fosse um fardo ali depositado.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ปาปเกน จ สีเลน, ปาปิกาย จ ทิฏฺฐิยา;

เอเตหิ ทฺวีหิ ธมฺเมหิ, โย สมนฺนาคโต นโร;

กายสฺส เภทา ทุปฺปญฺโญ, นิรยํ โสปปชฺชตี’’ติ.

“O homem que é dotado destas duas coisas: uma conduta moral ruim e uma visão incorreta; com a dissolução do corpo, esse tolo renasce no inferno.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O quinto.

๖. ทุติยสีลสุตฺตํ

6. Dutiyasīlasutta – O Segundo Discurso sobre a Conduta Moral

๓๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

33. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺวีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทฺวีหิ? ภทฺทเกน จ สีเลน, ภทฺทิกาย จ ทิฏฺฐิยา. อิเมหิ [Pg.214] โข, ภิกฺขเว, ทฺวีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, dotado de duas coisas, um indivíduo é conduzido ao céu como se fosse um fardo ali depositado. Quais são as duas? Uma conduta moral excelente e uma visão correta. Dotado, monges, destas duas coisas, um indivíduo é conduzido ao céu como se fosse um fardo ali depositado.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ภทฺทเกน จ สีเลน, ภทฺทิกาย จ ทิฏฺฐิยา;

เอเตหิ ทฺวีหิ ธมฺเมหิ, โย สมนฺนาคโต นโร;

กายสฺส เภทา สปฺปญฺโญ, สคฺคํ โส อุปปชฺชตี’’ติ.

“O homem que é dotado destas duas coisas: uma conduta moral excelente e uma visão correta; com a dissolução do corpo, esse sábio renasce no céu.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O sexto.

๗. อาตาปีสุตฺตํ

7. Ātāpīsutta – O Discurso sobre Aquele que é Ardente

๓๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

34. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘อนาตาปี, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อโนตฺตาปี อภพฺโพ สมฺโพธาย, อภพฺโพ นิพฺพานาย, อภพฺโพ อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย. อาตาปี จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โอตฺตาปี ภพฺโพ สมฺโพธาย, ภพฺโพ นิพฺพานาย, ภพฺโพ อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, um monge que carece de esforço ardente e que não tem temor moral é incapaz de alcançar o despertar, incapaz de alcançar o Nibbāna, incapaz de alcançar a insuperável segurança contra o cativeiro. Mas, monges, um monge que possui esforço ardente e temor moral é capaz de alcançar o despertar, capaz de alcançar o Nibbāna, capaz de alcançar a insuperável segurança contra o cativeiro.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘อนาตาปี อโนตฺตาปี, กุสีโต หีนวีริโย;

โย ถีนมิทฺธพหุโล, อหิรีโก อนาทโร;

อภพฺโพ ตาทิโส ภิกฺขุ, ผุฏฺฐุํ สมฺโพธิมุตฺตมํ.

“Aquele que carece de esforço ardente e de temor moral, que é preguiçoso e de fraca energia, dominado pela preguiça e pelo torpor, sem vergonha moral e desrespeitoso; tal monge é incapaz de tocar o supremo despertar.

‘‘โย จ สติมา นิปโก ฌายี, อาตาปี โอตฺตาปี จ อปฺปมตฺโต;

สํโยชนํ ชาติชราย เฉตฺวา, อิเธว สมฺโพธิมนุตฺตรํ ผุเส’’ติ.

Mas aquele que é atento, sábio e meditativo, ardente, dotado de temor moral e diligente, cortando os grilhões do nascimento e da velhice, pode alcançar, nesta mesma vida, o insuperável despertar.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O sétimo.

๘. ปฐมนกุหนสุตฺตํ

8. Paṭhamanakuhanasutta – O Primeiro Discurso sobre a Não Hipocrisia

๓๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

35. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘นยิทํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ ชนกุหนตฺถํ, น ชนลปนตฺถํ, น ลาภสกฺการสิโลกานิสํสตฺถํ, น ‘อิติ มํ ชโน ชานาตู’ติ. อถ โข อิทํ, ภิกฺขเว[Pg.215], พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ สํวรตฺถญฺเจว ปหานตฺถญฺจา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, esta vida santa não é vivida para enganar as pessoas, nem para lisonjear as pessoas, nem para obter ganhos, honras e fama, nem com o pensamento: ‘Que as pessoas me conheçam assim’. Pelo contrário, monges, esta vida santa é vivida com o propósito de restrição e de abandono.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘สํวรตฺถํ ปหานตฺถํ, พฺรหฺมจริยํ อนีติหํ;

อเทสยิ โส ภควา, นิพฺพาโนคธคามินํ.

“Para a restrição e para o abandono, o Abençoado ensinou a vida santa livre de perigos, que conduz à imersão no Nibbāna.

‘‘เอส มคฺโค มหตฺเตหิ, อนุยาโต มเหสิภิ ;

เย เย ตํ ปฏิปชฺชนฺติ, ยถา พุทฺเธน เทสิตํ;

ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ, สตฺถุสาสนการิโน’’ติ.

Este é o caminho percorrido pelos grandes seres, os grandes sábios. Aqueles que o praticam, tal como foi ensinado pelo Buda, seguindo as instruções do Mestre, darão fim ao sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O oitavo.

๙. ทุติยนกุหนสุตฺตํ

9. Dutiyanakuhanasutta – O Segundo Discurso sobre a Não Hipocrisia

๓๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

36. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘นยิทํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ ชนกุหนตฺถํ, น ชนลปนตฺถํ, น ลาภสกฺการสิโลกานิสํสตฺถํ, น ‘อิติ มํ ชโน ชานาตู’ติ. อถ โข อิทํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ อภิญฺญตฺถญฺเจว ปริญฺญตฺถญฺจา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, esta vida santa não é vivida para enganar as pessoas, nem para lisonjear as pessoas, nem para obter ganhos, honras e fama, nem com o pensamento: ‘Que as pessoas me conheçam assim’. Pelo contrário, monges, esta vida santa é vivida com o propósito de conhecimento direto e de compreensão plena.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘อภิญฺญตฺถํ ปริญฺญตฺถํ, พฺรหฺมจริยํ อนีติหํ;

อเทสยิ โส ภควา, นิพฺพาโนคธคามินํ.

“Para o conhecimento direto e para a compreensão plena, o Abençoado ensinou a vida santa livre de perigos, que conduz à imersão no Nibbāna.

‘‘เอส มคฺโค มหตฺเตหิ, อนุยาโต มเหสิภิ;

เย เย ตํ ปฏิปชฺชนฺติ, ยถา พุทฺเธน เทสิตํ;

ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ, สตฺถุสาสนการิโน’’ติ.

Este é o caminho percorrido pelos grandes seres, os grandes sábios. Aqueles que o praticam, tal como foi ensinado pelo Buda, seguindo as instruções do Mestre, darão fim ao sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O nono.

๑๐. โสมนสฺสสุตฺตํ

10. Somanassasutta – O Discurso sobre a Alegria

๓๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

37. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, conforme ouvi:

‘‘ทฺวีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขโสมนสฺสพหุโล วิหรติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยาย. กตเมหิ [Pg.216] ทฺวีหิ? สํเวชนีเยสุ ฐาเนสุ สํเวชเนน, สํวิคฺคสฺส จ โยนิโส ปธาเนน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทฺวีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขโสมนสฺสพหุโล วิหรติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, dotado de duas qualidades, um monge vive nesta mesma vida com muita felicidade e alegria, e estabelece a base correta para a destruição das impurezas mentais. Quais são as duas? O senso de urgência espiritual diante de situações que inspiram urgência, e o esforço correto e sábio daquele que sente essa urgência. Dotado, monges, destas duas qualidades, um monge vive nesta mesma vida com muita felicidade e alegria, e estabelece a base correta para a destruição das impurezas mentais.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘สํเวชนียฏฺฐาเนสุ, สํวิชฺเชเถว ปณฺฑิโต;

อาตาปี นิปโก ภิกฺขุ, ปญฺญาย สมเวกฺขิย.

“Nas situações que inspiram urgência espiritual, o sábio deve de fato sentir essa urgência; o monge ardente e prudente, tendo investigado com sabedoria,

‘‘เอวํ วิหารี อาตาปี, สนฺตวุตฺติ อนุทฺธโต;

เจโตสมถมนุยุตฺโต, ขยํ ทุกฺขสฺส ปาปุเณ’’ติ.

vivendo assim com esforço ardente, de conduta pacífica e sem agitação, dedicado à tranquilidade da mente, ele pode alcançar o fim do sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, conforme ouvi. O décimo.

ปฐโม วคฺโค นิฏฺฐิโต.

Fim do primeiro capítulo.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

ทฺเว จ ภิกฺขู ตปนียา, ตปนียา ปรตฺเถหิ;

อาตาปี นกุหนา ทฺเว, โสมนสฺเสน เต ทสาติ.

Dois sobre os bhikkhus, dois sobre o remorso, dois sobre o bem supremo, o ardente, dois sobre a não hipocrisia, e com o contentamento, esses são os dez.

๒. ทุติยวคฺโค

2. Segundo Capítulo

๑. วิตกฺกสุตฺตํ

1. O Discurso sobre os Pensamentos

๓๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

38. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตถาคตํ, ภิกฺขเว, อรหนฺตํ สมฺมาสมฺพุทฺธํ ทฺเว วิตกฺกา พหุลํ สมุทาจรนฺติ – เขโม จ วิตกฺโก, ปวิเวโก จ. อพฺยาปชฺฌาราโม, ภิกฺขเว, ตถาคโต อพฺยาปชฺฌรโต. ตเมนํ, ภิกฺขเว, ตถาคตํ อพฺยาปชฺฌารามํ อพฺยาปชฺฌรตํ เอเสว วิตกฺโก พหุลํ สมุทาจรติ – ‘อิมายาหํ อิริยาย น กิญฺจิ พฺยาพาเธมิ ตสํ วา ถาวรํ วา’ติ.

“Bhikkhus, no Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado, dois pensamentos frequentemente surgem: o pensamento de segurança e o pensamento de isolamento. O Tathāgata, bhikkhus, deleita-se na não-violência, regozija-se na não-violência. Sendo assim, bhikkhus, no Tathāgata, que se deleita na não-violência e se regozija na não-violência, este pensamento frequentemente surge: ‘Por meio desta conduta, não causo dano a ninguém, seja frágil ou firme’.”

‘‘ปวิเวการาโม[Pg.217], ภิกฺขเว, ตถาคโต ปวิเวกรโต. ตเมนํ, ภิกฺขเว, ตถาคตํ ปวิเวการามํ ปวิเวกรตํ เอเสว วิตกฺโก พหุลํ สมุทาจรติ – ‘ยํ อกุสลํ ตํ ปหีน’นฺติ.

“O Tathāgata, bhikkhus, deleita-se no isolamento, regozija-se no isolamento. Sendo assim, bhikkhus, no Tathāgata, que se deleita no isolamento e se regozija no isolamento, este pensamento frequentemente surge: ‘O que é prejudicial foi abandonado’.”

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ตุมฺเหปิ อพฺยาปชฺฌารามา วิหรถ อพฺยาปชฺฌรตา. เตสํ โว, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ อพฺยาปชฺฌารามานํ วิหรตํ อพฺยาปชฺฌรตานํ เอเสว วิตกฺโก พหุลํ สมุทาจริสฺสติ – ‘อิมาย มยํ อิริยาย น กิญฺจิ พฺยาพาเธม ตสํ วา ถาวรํ วา’ติ.

“Portanto, bhikkhus, vós também deveis viver deleitando-vos na não-violência, regozijando-vos na não-violência. Para vós, bhikkhus, que viveis deleitando-vos na não-violência e regozijando-vos na não-violência, este pensamento frequentemente surgirá: ‘Por meio desta conduta, não causamos dano a ninguém, seja frágil ou firme’.”

‘‘ปวิเวการามา, ภิกฺขเว, วิหรถ ปวิเวกรตา. เตสํ โว, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ ปวิเวการามานํ วิหรตํ ปวิเวกรตานํ เอเสว วิตกฺโก พหุลํ สมุทาจริสฺสติ – ‘กึ อกุสลํ, กึ อปฺปหีนํ, กึ ปชหามา’’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Vivei, bhikkhus, deleitando-vos no isolamento, regozijando-vos no isolamento. Para vós, bhikkhus, que viveis deleitando-vos no isolamento e regozijando-vos no isolamento, este pensamento frequentemente surgirá: ‘O que é prejudicial? O que não foi abandonado? O que devemos abandonar?’.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ตถาคตํ พุทฺธมสยฺหสาหินํ, ทุเว วิตกฺกา สมุทาจรนฺติ นํ;

เขโม วิตกฺโก ปฐโม อุทีริโต, ตโต วิเวโก ทุติโย ปกาสิโต.

“No Tathāgata, o Buda que suporta o insuportável, surgem estes dois pensamentos: o pensamento de segurança é declarado primeiro, e depois o de isolamento é revelado.

‘‘ตโมนุทํ ปารคตํ มเหสึ, ตํ ปตฺติปตฺตํ วสิมํ อนาสวํ;

วิสนฺตรํ ตณฺหกฺขเย วิมุตฺตํ, ตํ เว มุนึ อนฺติมเทหธารึ;

มารญฺชหํ พฺรูมิ ชราย ปารคุํ.

Aquele que dissipa a escuridão, que cruzou para a outra margem, o grande sábio, que alcançou o objetivo, o mestre de si mesmo, livre de máculas, que superou o veneno, libertado na destruição do desejo, o sábio que carrega seu último corpo, que abandonou Mara e cruzou além da velhice — dele eu falo.

‘‘เสเล ยถา ปพฺพตมุทฺธนิฏฺฐิโต, ยถาปิ ปสฺเส ชนตํ สมนฺตโต;

ตถูปมํ ธมฺมมยํ สุเมโธ, ปาสาทมารุยฺห สมนฺตจกฺขุ;

โสกาวติณฺณํ ชนตมเปตโสโก, อเวกฺขติ ชาติชราภิภูต’’นฺติ.

Assim como um homem no topo de uma montanha rochosa observa as pessoas ao redor, da mesma forma o sábio de visão universal, livre de tristeza, tendo subido ao palácio feito do Dhamma, contempla as pessoas imersas na dor, oprimidas pelo nascimento e pela velhice.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. เทสนาสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o Ensinamento

๓๙. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.218] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

39. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตถาคตสฺส, ภิกฺขเว, อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ทฺเว ธมฺมเทสนา ปริยาเยน ภวนฺติ. กตมา ทฺเว? ‘ปาปํ ปาปกโต ปสฺสถา’ติ – อยํ ปฐมา ธมฺมเทสนา; ‘ปาปํ ปาปกโต ทิสฺวา ตตฺถ นิพฺพินฺทถ วิรชฺชถ วิมุจฺจถา’ติ – อยํ ทุติยา ธมฺมเทสนา. ตถาคตสฺส, ภิกฺขเว, อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส อิมา ทฺเว ธมฺมเทสนา ปริยาเยน ภวนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Bhikkhus, para o Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado, há duas exposições do Dhamma apresentadas em sequência. Quais são as duas? ‘Vede o mal como mal’ — esta é a primeira exposição do Dhamma. ‘Tendo visto o mal como mal, desapegai-vos dele, desapaixonai-vos dele, libertai-vos dele’ — esta é a segunda exposição do Dhamma. Para o Tathāgata, bhikkhus, o Arahant, o perfeitamente Iluminado, estas são as duas exposições do Dhamma apresentadas em sequência.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ตถาคตสฺส พุทฺธสฺส, สพฺพภูตานุกมฺปิโน;

ปริยายวจนํ ปสฺส, ทฺเว จ ธมฺมา ปกาสิตา.

“Vede a instrução sequencial do Tathāgata, o Buda compassivo com todos os seres; ele revelou dois ensinamentos.

‘‘ปาปกํ ปสฺสถ เจตํ, ตตฺถ จาปิ วิรชฺชถ;

ตโต วิรตฺตจิตฺตาเส, ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสถา’’ติ.

Vede este mal e desapaixonai-vos dele; com a mente desapaixonada por ele, poreis fim ao sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. วิชฺชาสุตฺตํ

3. O Discurso sobre o Conhecimento Claro

๔๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

40. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘อวิชฺชา, ภิกฺขเว, ปุพฺพงฺคมา อกุสลานํ ธมฺมานํ สมาปตฺติยา อนฺวเทว อหิริกํ อโนตฺตปฺปํ; วิชฺชา จ โข, ภิกฺขเว, ปุพฺพงฺคมา กุสลานํ ธมฺมานํ สมาปตฺติยา อนฺวเทว หิโรตฺตปฺป’’นฺติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“A ignorância, bhikkhus, é a precursora para a aquisição de estados prejudiciais, seguida pela falta de vergonha moral e pela falta de temor moral. O conhecimento claro, bhikkhus, é o precursor para a aquisição de estados benéficos, seguido pela vergonha moral e pelo temor moral.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ยา กาจิมา ทุคฺคติโย, อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ;

อวิชฺชามูลิกา สพฺพา, อิจฺฉาโลภสมุสฺสยา.

“Quaisquer destinos infelizes que existam, neste mundo ou no próximo, todos têm sua raiz na ignorância, acumulados pelo desejo e pela cobiça.

‘‘ยโต จ โหติ ปาปิจฺโฉ, อหิรีโก อนาทโร;

ตโต ปาปํ ปสวติ, อปายํ เตน คจฺฉติ.

Quando alguém tem maus desejos, carece de vergonha moral e é desrespeitoso, gera o mal e, por causa disso, vai para um estado de declínio.

‘‘ตสฺมา ฉนฺทญฺจ โลภญฺจ, อวิชฺชญฺจ วิราชยํ;

วิชฺชํ อุปฺปาทยํ ภิกฺขุ, สพฺพา ทุคฺคติโย ชเห’’ติ.

Portanto, desfazendo-se do desejo, da cobiça e da ignorância, e gerando o conhecimento claro, o bhikkhu deve abandonar todos os destinos infelizes.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. ปญฺญาปริหีนสุตฺตํ

4. O Discurso sobre a Perda da Sabedoria

๔๑. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.219] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

41. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เต, ภิกฺขเว, สตฺตา สุปริหีนา เย อริยาย ปญฺญาย ปริหีนา. เต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรนฺติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ; กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. เต, ภิกฺขเว, สตฺตา อปริหีนา เย อริยาย ปญฺญาย อปริหีนา. เต ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรนฺติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ; กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Aqueles seres, bhikkhus, que estão privados da nobre sabedoria, estão totalmente arruinados. Eles vivem em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, angústia e febre; e com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz os aguarda. Mas aqueles seres, bhikkhus, que não estão privados da nobre sabedoria, não estão arruinados. Eles vivem felizes nesta mesma vida, sem aflição, sem angústia, sem febre; e com a dissolução do corpo, após a morte, um destino feliz os aguarda.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ปญฺญาย ปริหาเนน, ปสฺส โลกํ สเทวกํ;

นิวิฏฺฐํ นามรูปสฺมึ, อิทํ สจฺจนฺติ มญฺญติ.

“Vede o mundo com seus deuses, privado de sabedoria, apegado ao nome-e-forma, pensando: ‘Isto é a verdade’.

‘‘ปญฺญา หิ เสฏฺฐา โลกสฺมึ, ยายํ นิพฺเพธคามินี;

ยาย สมฺมา ปชานาติ, ชาติภวปริกฺขยํ.

Pois a sabedoria é o que há de melhor no mundo, aquela que penetra as coisas e leva à libertação; por meio dela, compreende-se corretamente o fim do nascimento e da existência.

‘‘เตสํ เทวา มนุสฺสา จ, สมฺพุทฺธานํ สตีมตํ;

ปิหยนฺติ หาสปญฺญานํ, สรีรนฺติมธาริน’’นฺติ.

Deuses e humanos estimam aqueles que são plenamente despertos, atentos, dotados de sabedoria radiante, que carregam seu último corpo.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. สุกฺกธมฺมสุตฺตํ

5. O Discurso sobre os Princípios Brilhantes

๔๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

42. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, สุกฺกา ธมฺมา โลกํ ปาเลนฺติ. กตเม ทฺเว? หิรี จ, โอตฺตปฺปญฺจ. อิเม เจ, ภิกฺขเว, ทฺเว สุกฺกา ธมฺมา โลกํ น ปาเลยฺยุํ, นยิธ ปญฺญาเยถ มาตาติ วา มาตุจฺฉาติ วา มาตุลานีติ วา อาจริยภริยาติ วา ครูนํ ทาราติ วา. สมฺเภทํ โลโก อคมิสฺส ยถา อเชฬกา กุกฺกุฏสูกรา โสณสิงฺคาลา. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อิเม ทฺเว สุกฺกา ธมฺมา โลกํ ปาเลนฺติ ตสฺมา ปญฺญายติ มาตาติ วา มาตุจฺฉาติ วา มาตุลานีติ วา อาจริยภริยาติ วา ครูนํ ทาราติ วา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Estes dois princípios brilhantes, bhikkhus, protegem o mundo. Quais são os dois? A vergonha moral e o temor moral. Se estes dois princípios brilhantes não protegessem o mundo, não haveria distinção entre mãe, tia materna, esposa do tio, esposa do professor ou esposas de outros anciãos respeitáveis. O mundo cairia em promiscuidade, como cabras e ovelhas, galinhas e porcos, cães e chacais. Mas porque estes dois princípios brilhantes protegem o mundo, as distinções de mãe, tia materna, esposa do tio, esposa do professor e esposas de anciãos respeitáveis são reconhecidas.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘เยสํ [Pg.220] เจ หิริโอตฺตปฺปํ, สพฺพทา จ น วิชฺชติ;

โวกฺกนฺตา สุกฺกมูลา เต, ชาติมรณคามิโน.

“Aqueles em quem a vergonha e o temor moral nunca estão presentes, desviaram-se das raízes do bem e estão destinados ao nascimento e à morte.

‘‘เยสญฺจ หิริโอตฺตปฺปํ, สทา สมฺมา อุปฏฺฐิตา;

วิรูฬฺหพฺรหฺมจริยา เต, สนฺโต ขีณปุนพฺภวา’’ติ.

Mas aqueles em quem a vergonha e o temor moral estão sempre bem estabelecidos, cresceram na vida santa; pacificados, eles puseram fim ao renascimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. อชาตสุตฺตํ

6. O Discurso sobre o Não-Nascido

๔๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

43. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, อชาตํ อภูตํ อกตํ อสงฺขตํ. โน เจตํ, ภิกฺขเว, อภวิสฺส อชาตํ อภูตํ อกตํ อสงฺขตํ, นยิธ ชาตสฺส ภูตสฺส กตสฺส สงฺขตสฺส นิสฺสรณํ ปญฺญาเยถ. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อตฺถิ อชาตํ อภูตํ อกตํ อสงฺขตํ, ตสฺมา ชาตสฺส ภูตสฺส กตสฺส สงฺขตสฺส นิสฺสรณํ ปญฺญายตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Existe, bhikkhus, o não-nascido, o não-originado, o não-criado, o não-condicionado. Se não existisse, bhikkhus, esse não-nascido, não-originado, não-criado, não-condicionado, não se discerniria aqui uma saída para o que é nascido, originado, criado, condicionado. Mas porque, bhikkhus, existe o não-nascido, o não-originado, o não-criado, o não-condicionado, por isso se discerne uma saída para o que é nascido, originado, criado, condicionado.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ชาตํ ภูตํ สมุปฺปนฺนํ, กตํ สงฺขตมทฺธุวํ;

ชรามรณสงฺฆาฏํ, โรคนีฬํ ปภงฺคุรํ.

“O que é nascido, originado, surgido, criado, condicionado, impermanente, associado à velhice e à morte, um ninho de doenças, frágil,

‘‘อาหารเนตฺติปฺปภวํ, นาลํ ตทภินนฺทิตุํ;

ตสฺส นิสฺสรณํ สนฺตํ, อตกฺกาวจรํ ธุวํ.

originado do alimento e do canal do desejo — não é adequado deleitar-se com isso. A saída para isso é pacífica, além do alcance do raciocínio especulativo, estável,

‘‘อชาตํ อสมุปฺปนฺนํ, อโสกํ วิรชํ ปทํ;

นิโรโธ ทุกฺขธมฺมานํ, สงฺขารูปสโม สุโข’’ติ.

não-nascido, não-surgido, livre de tristeza, livre de poeira, o estado que é a cessação das coisas dolorosas, a pacificação das formações, a felicidade.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. นิพฺพานธาตุสุตฺตํ

7. O Discurso sobre os Elementos do Nirvana

๔๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

44. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทฺเวมา, ภิกฺขเว, นิพฺพานธาตุโย. กตเม ทฺเว? สอุปาทิเสสา จ นิพฺพานธาตุ, อนุปาทิเสสา จ นิพฺพานธาตุ.

“Existem, bhikkhus, estes dois elementos do Nirvana. Quais são os dois? O elemento do Nirvana com resíduo de apego e o elemento do Nirvana sem resíduo de apego.

‘‘กตมา [Pg.221] จ, ภิกฺขเว, สอุปาทิเสสา นิพฺพานธาตุ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ โหติ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต. ตสฺส ติฏฺฐนฺเตว ปญฺจินฺทฺริยานิ เยสํ อวิฆาตตฺตา มนาปามนาปํ ปจฺจนุโภติ, สุขทุกฺขํ ปฏิสํเวเทติ. ตสฺส โย ราคกฺขโย, โทสกฺขโย, โมหกฺขโย – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สอุปาทิเสสา นิพฺพานธาตุ.

“E o que é, bhikkhus, o elemento do Nirvana com resíduo de apego? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é um Arahant, cujas máculas foram destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está liberto através do conhecimento correto. Suas cinco faculdades sensoriais permanecem intactas; por não terem sido destruídas, ele ainda experimenta o que é agradável e desagradável, e sente o prazer e a dor. A destruição da cobiça, a destruição do ódio e a destruição da ilusão nele — isso, bhikkhus, é chamado de elemento do Nirvana com resíduo de apego.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อนุปาทิเสสา นิพฺพานธาตุ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ โหติ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต. ตสฺส อิเธว, ภิกฺขเว, สพฺพเวทยิตานิ อนภินนฺทิตานิ สีติ ภวิสฺสนฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุปาทิเสสา นิพฺพานธาตุ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ทฺเว นิพฺพานธาตุโย’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“E o que é, bhikkhus, o elemento do Nirvana sem resíduo de apego? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é um Arahant, cujas máculas foram destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está liberto através do conhecimento correto. Para ele, nesta mesma vida, todas as coisas sentidas, não sendo mais deleitadas, tornar-se-ão frias. Isso, bhikkhus, é chamado de elemento do Nirvana sem resíduo de apego. Estes, bhikkhus, são os dois elementos do Nirvana.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ทุเว อิมา จกฺขุมตา ปกาสิตา, นิพฺพานธาตู อนิสฺสิเตน ตาทินา;

เอกา หิ ธาตุ อิธ ทิฏฺฐธมฺมิกา, สอุปาทิเสสา ภวเนตฺติสงฺขยา;

อนุปาทิเสสา ปน สมฺปรายิกา, ยมฺหิ นิรุชฺฌนฺติ ภวานิ สพฺพโส.

“Estes dois elementos do Nirvana foram revelados por Aquele que possui visão, o Imparcial que não se apoia em nada: um elemento pertence a esta mesma vida, com resíduo de apego, embora o canal para a existência tenha sido destruído; o elemento sem resíduo de apego pertence ao além, no qual todas as existências cessam completamente.

‘‘เย เอตทญฺญาย ปทํ อสงฺขตํ, วิมุตฺตจิตฺตา ภวเนตฺติสงฺขยา;

เต ธมฺมสาราธิคมา ขเย รตา, ปหํสุ เต สพฺพภวานิ ตาทิโน’’ติ.

“Aqueles que, compreendendo este estado não-condicionado, têm suas mentes libertas com a destruição do canal para a existência, tendo alcançado a essência do Dhamma e deleitando-se na destruição, esses seres imparciais abandonaram todas as existências.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

๘. ปฏิสลฺลานสุตฺตํ

8. O Discurso sobre o Isolamento

๔๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

45. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ปฏิสลฺลานารามา, ภิกฺขเว, วิหรถ ปฏิสลฺลานรตา, อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺตา, อนิรากตชฺฌานา, วิปสฺสนาย สมนฺนาคตา, พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ[Pg.222]. ปฏิสลฺลานารามานํ, ภิกฺขเว, วิหรตํ ปฏิสลฺลานรตานํ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺตานํ อนิรากตมชฺฌานานํ วิปสฺสนาย สมนฺนาคตานํ พฺรูเหตานํ สุญฺญาคารานํ ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา, สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Vivei, bhikkhus, deleitando-vos no isolamento, regozijando-vos no isolamento, dedicados à tranquilidade mental interna, sem negligenciar o jhana, dotados de introspecção, cultivando moradas vazias. Para aqueles, bhikkhus, que vivem deleitando-se no isolamento, regozijando-vos no isolamento, dedicados à tranquilidade mental interna, sem negligenciar o jhana, dotados de introspecção, cultivando moradas vazias, um de dois frutos pode ser esperado: o conhecimento final nesta mesma vida ou, se houver resíduo de apego, o estado de não-retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘เย สนฺตจิตฺตา นิปกา, สติมนฺโต จ ฌายิโน;

สมฺมา ธมฺมํ วิปสฺสนฺติ, กาเมสุ อนเปกฺขิโน.

“Aqueles que têm mentes pacíficas, que são sábios, atentos e meditativos, contemplam corretamente o Dhamma, sem expectativas em relação aos prazeres sensuais.

‘‘อปฺปมาทรตา สนฺตา, ปมาเท ภยทสฺสิโน;

อภพฺพา ปริหานาย, นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก’’ติ.

“Regozijando-se na diligência, pacificados, vendo o perigo na negligência, eles são incapazes de retroceder e estão bem próximos do Nirvana.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O oitavo.

๙. สิกฺขานิสํสสุตฺตํ

9. O Discurso sobre os Benefícios do Treinamento

๔๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

46. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘สิกฺขานิสํสา, ภิกฺขเว, วิหรถ ปญฺญุตฺตรา วิมุตฺติสารา สตาธิปเตยฺยา. สิกฺขานิสํสานํ, ภิกฺขเว, วิหรตํ ปญฺญุตฺตรานํ วิมุตฺติสารานํ สตาธิปเตยฺยานํ ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา, สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, vivei tendo o treinamento como vosso benefício, a sabedoria suprema como vosso objetivo, a libertação como vossa essência e a atenção plena como vossa soberana. Para aqueles que vivem tendo o treinamento como seu benefício, a sabedoria suprema como seu objetivo, a libertação como sua essência e a atenção plena como sua soberana, um de dois frutos pode ser esperado: o conhecimento final nesta mesma vida ou, se ainda houver apego residual, o estado de não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ปริปุณฺณสิกฺขํ อปหานธมฺมํ, ปญฺญุตฺตรํ ชาติขยนฺตทสฺสึ;

ตํ เว มุนึ อนฺติมเทหธารึ, มารญฺชหํ พฺรูมิ ชราย ปารคุํ.

“Aquele que completou o treinamento, cuja libertação é inabalável, dotado de sabedoria suprema, que vê o fim do nascimento; a esse sábio, que carrega seu último corpo físico e abandonou Mara, eu chamo de alguém que cruzou para além da velhice.

‘‘ตสฺมา สทา ฌานรตา สมาหิตา, อาตาปิโน ชาติขยนฺตทสฺสิโน;

มารํ สเสนํ อภิภุยฺย ภิกฺขโว, ภวถ ชาติมรณสฺส ปารคา’’ติ.

“Portanto, monges, sempre dedicados à meditação, concentrados, ardentes, contemplando o fim do nascimento, tendo derrotado Mara e seu exército, cruzem para a outra margem do nascimento e da morte.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O nono.

๑๐. ชาคริยสุตฺตํ

10. O Discurso sobre a Vigilância

๔๗. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.223] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

47. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ชาคโร จสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิหเรยฺย สโต สมฺปชาโน สมาหิโต ปมุทิโต วิปฺปสนฺโน จ ตตฺถ กาลวิปสฺสี จ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ชาครสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน วิหรโต สตสฺส สมฺปชานสฺส สมาหิตสฺส ปมุทิตสฺส วิปฺปสนฺนสฺส ตตฺถ กาลวิปสฺสิโน กุสเลสุ ธมฺเมสุ ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา, สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, um monge deve viver vigilante, atento, plenamente consciente, concentrado, alegre e sereno, praticando a contemplação no momento apropriado em relação às qualidades benéficas. Para um monge que vive vigilante, atento, plenamente consciente, concentrado, alegre e sereno, praticando a contemplação no momento apropriado em relação às qualidades benéficas, um de dois frutos pode ser esperado: o conhecimento final nesta mesma vida ou, se ainda houver apego residual, o estado de não retorno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ชาครนฺตา สุณาเถตํ, เย สุตฺตา เต ปพุชฺฌถ;

สุตฺตา ชาคริตํ เสยฺโย, นตฺถิ ชาครโต ภยํ.

“Ouçam isto, vocês que estão acordados! Despertem, vocês que estão dormindo! Estar acordado é melhor do que dormir; não há medo para quem está acordado.

‘‘โย ชาคโร จ สติมา สมฺปชาโน, สมาหิโต มุทิโต วิปฺปสนฺโน จ;

กาเลน โส สมฺมา ธมฺมํ ปริวีมํสมาโน, เอโกทิภูโต วิหเน ตมํ โส.

“Aquele que está acordado, atento, plenamente consciente, concentrado, alegre e sereno, investigando corretamente o Dhamma no momento apropriado, unificado em mente, destrói a escuridão.

‘‘ตสฺมา หเว ชาคริยํ ภเชถ, อาตาปี ภิกฺขุ นิปโก ฌานลาภี;

สํโยชนํ ชาติชราย เฉตฺวา, อิเธว สมฺโพธิมนุตฺตรํ ผุเส’’ติ.

“Portanto, deve-se cultivar a vigilância; o monge ardente, prudente, que alcançou os jhanas, cortando os grilhões do nascimento e da velhice, pode alcançar a iluminação suprema nesta mesma vida.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo.

๑๑. อาปายิกสุตฺตํ

11. O Discurso sobre o Destino no Estado de Sofrimento

๔๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

48. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, อาปายิกา เนรยิกา อิทมปฺปหาย. กตเม ทฺเว? โย จ อพฺรหฺมจารี พฺรหฺมจาริปฏิญฺโญ, โย จ ปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ จรนฺตํ อมูลเกน อพฺรหฺมจริเยน อนุทฺธํเสติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทฺเว อาปายิกา เนรยิกา อิทมปฺปหายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, estas duas pessoas, se não abandonarem essa conduta, estão destinadas aos estados de privação e ao inferno. Quais são as duas? Aquele que não vive a vida santa, mas afirma viver a vida santa; e aquele que acusa falsamente, sem fundamento, de conduta não santa, alguém que vive a vida santa perfeita e pura. Estas são as duas pessoas, monges, destinadas aos estados de privação e ao inferno se não abandonarem essa conduta.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘อภูตวาที [Pg.224] นิรยํ อุเปติ, โย วาปิ กตฺวา น กโรมิ จาห;

อุโภปิ เต เปจฺจ สมา ภวนฺติ, นิหีนกมฺมา มนุชา ปรตฺถ.

“Aquele que fala falsidades vai para o inferno, assim como aquele que, tendo feito algo, diz: ‘Eu não fiz’. Ambos, após a morte, tornam-se iguais no além, homens de ações vis.

‘‘กาสาวกณฺฐา พหโว, ปาปธมฺมา อสญฺญตา;

ปาปา ปาเปหิ กมฺเมหิ, นิรยํ เต อุปปชฺชเร.

“Muitos que vestem o manto açafrão no pescoço são de natureza má e sem autocontrole; esses homens maus, devido às suas más ações, renascem no inferno.

‘‘เสยฺโย อโยคุโฬ ภุตฺโต, ตตฺโต อคฺคิสิขูปโม;

ยญฺเจ ภุญฺเชยฺย ทุสฺสีโล, รฏฺฐปิณฺฑมสญฺญโต’’ติ.

“É melhor engolir uma bola de ferro em brasa, ardente como uma chama de fogo, do que um homem imoral e sem autocontrole comer a esmola oferecida pelo povo do país.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. เอกาทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo primeiro.

๑๒. ทิฏฺฐิคตสุตฺตํ

12. O Discurso sobre as Visões

๔๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

49. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทฺวีหิ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิคเตหิ ปริยุฏฺฐิตา เทวมนุสฺสา โอลียนฺติ เอเก, อติธาวนฺติ เอเก; จกฺขุมนฺโต จ ปสฺสนฺติ.

“Monges, dominados por duas visões, alguns deuses e humanos hesitam, enquanto outros vão ao extremo; mas aqueles que têm olhos veem.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, โอลียนฺติ เอเก? ภวารามา, ภิกฺขเว, เทวมนุสฺสา ภวรตา ภวสมฺมุทิตา เตสํ ภวนิโรธาย ธมฺเม เทสิยมาเน จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ นาธิมุจฺจติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, โอลียนฺติ เอเก.

“E como, monges, alguns hesitam? Monges, deuses e humanos deleitam-se na existência, comprazem-se na existência, regozijam-se na existência. Quando o Dhamma lhes é ensinado para a cessação da existência, suas mentes não se lançam a ele, não se acalmam, não se estabelecem, não se resolvem nele. É assim, monges, que alguns hesitam.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, อติธาวนฺติ เอเก? ภเวเนว โข ปเนเก อฏฺฏียมานา หรายมานา ชิคุจฺฉมานา วิภวํ อภินนฺทนฺติ – ยโต กิร, โภ, อยํ อตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อุจฺฉิชฺชติ วินสฺสติ น โหติ ปรํ มรณา; เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ เอตํ ยาถาวนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, อติธาวนฺติ เอเก.

“E como, monges, alguns vão ao extremo? Alguns, afligidos, envergonhados e enojados com a própria existência, regozijam-se com a não existência, pensando: ‘Quando este eu, com a dissolução do corpo, após a morte, é aniquilado, destruído e deixa de existir após a morte — isso é pacífico, isso é sublime, isso é a verdade’. É assim, monges, que alguns vão ao extremo.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จกฺขุมนฺโต ปสฺสนฺติ? อิธ ภิกฺขุ ภูตํ ภูตโต ปสฺสติ; ภูตํ ภูตโต ทิสฺวา ภูตสฺส นิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย ปฏิปนฺโน โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, จกฺขุมนฺโต ปสฺสนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“E como, monges, aqueles que têm olhos veem? Aqui, um monge vê o que veio a ser como aquilo que veio a ser. Tendo visto o que veio a ser como aquilo que veio a ser, ele pratica para o desencanto, para o desapego e para a cessação daquilo que veio a ser. É assim, monges, que aqueles que têm olhos veem.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เย [Pg.225] ภูตํ ภูตโต ทิสฺวา, ภูตสฺส จ อติกฺกมํ;

ยถาภูเต วิมุจฺจนฺติ, ภวตณฺหา ปริกฺขยา.

“Aqueles que, tendo visto o que veio a ser como aquilo que veio a ser, e tendo visto a transcendência daquilo que veio a ser, libertam-se na realidade tal como ela é, com a destruição do desejo pela existência.

‘‘ส เว ภูตปริญฺโญ, โส วีตตณฺโห ภวาภเว;

ภูตสฺส วิภวา ภิกฺขุ, นาคจฺฉติ ปุนพฺภว’’นฺติ.

“Aquele que compreendeu plenamente o que veio a ser, livre do desejo por existências repetidas, com a cessação daquilo que veio a ser, esse monge não retorna a uma nova existência.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทฺวาทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo segundo.

ทุติโย วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O segundo capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

ทฺเว อินฺทฺริยา ทฺเว ตปนียา, สีเลน อปเร ทุเว;

อโนตฺตาปี กุหนา ทฺเว จ, สํเวชนีเยน เต ทส.

Duas faculdades, duas que causam remorso, outras duas sobre a virtude; a falta de temor moral, duas sobre a hipocrisia, e junto com a que inspira urgência, estas são dez.

วิตกฺกา เทสนา วิชฺชา, ปญฺญา ธมฺเมน ปญฺจมํ;

อชาตํ ธาตุสลฺลานํ, สิกฺขา ชาคริเยน จ;

อปายทิฏฺฐิยา เจว, พาวีสติ ปกาสิตาติ.

Pensamentos, ensinamento, conhecimento claro, sabedoria, e com as qualidades benéficas a quinta; o não nascido, os elementos, o dardo, o treinamento, junto com a vigilância; o destino no estado de sofrimento e as visões: assim vinte e dois discursos são proclamados.

ทุกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

O Livro dos Pares (Dukanipāta) está concluído.

๓. ติกนิปาโต

3. O Livro dos Trios (Tikanipāta)

๑. ปฐมวคฺโค

1. O Primeiro Capítulo

๑. มูลสุตฺตํ

1. O Discurso sobre as Raízes

๕๐. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.226] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

50. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, อกุสลมูลานิ. กตมานิ ตีณิ? โลโภ อกุสลมูลํ, โทโส อกุสลมูลํ, โมโห อกุสลมูลํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อกุสลมูลานี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três raízes prejudiciais. Quais são as três? A cobiça é uma raiz prejudicial, a aversão é uma raiz prejudicial, a ilusão é uma raiz prejudicial. Estas, monges, são as três raízes prejudiciais.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘โลโภ โทโส จ โมโห จ, ปุริสํ ปาปเจตสํ;

หึสนฺติ อตฺตสมฺภูตา, ตจสารํว สมฺผล’’นฺติ.

“A cobiça, a aversão e a ilusão, nascidas de si mesmo, destroem o homem de mente corrompida, assim como o seu próprio fruto destrói o bambu.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. ธาตุสุตฺตํ

2. O Discurso sobre os Elementos

๕๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

51. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ธาตุโย. กตมา ติสฺโส? รูปธาตุ, อรูปธาตุ, นิโรธธาตุ – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส ธาตุโย’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três elementos. Quais são os três? O elemento da forma, o elemento sem forma e o elemento da cessação. Estes, monges, são os três elementos.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘รูปธาตุํ ปริญฺญาย, อรูเปสุ อสณฺฐิตา;

นิโรเธ เย วิมุจฺจนฺติ, เต ชนา มจฺจุหายิโน.

“Tendo compreendido plenamente o elemento da forma, e não se estabelecendo nos elementos sem forma, aqueles que se libertam na cessação são pessoas que deixaram a morte para trás.

‘‘กาเยน อมตํ ธาตุํ, ผุสยิตฺวา นิรูปธึ;

อุปธิปฺปฏินิสฺสคฺคํ, สจฺฉิกตฺวา อนาสโว;

เทเสติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, อโสกํ วิรชํ ปท’’นฺติ.

“Tendo tocado com o corpo mental o elemento imortal livre de aquisições, tendo realizado a renúncia de todas as aquisições, o perfeitamente Iluminado, livre de máculas, ensina o estado livre de tristeza e de poeira.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. ปฐมเวทนาสุตฺตํ

3. O Primeiro Discurso sobre as Sensações

๕๒. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.227] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

52. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, เวทนา. กตมา ติสฺโส? สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา –

“Monges, existem estas três sensações. Quais são as três? A sensação agradável, a sensação dolorosa e a sensação neutra.

อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส เวทนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Estas, monges, são as três sensações.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สมาหิโต สมฺปชาโน, สโต พุทฺธสฺส สาวโก;

เวทนา จ ปชานาติ, เวทนานญฺจ สมฺภวํ.

“Concentrado, plenamente consciente e atento, o discípulo do Buda compreende as sensações e a origem das sensações.

‘‘ยตฺถ เจตา นิรุชฺฌนฺติ, มคฺคญฺจ ขยคามินํ;

เวทนานํ ขยา ภิกฺขุ, นิจฺฉาโต ปรินิพฺพุโต’’ติ.

“Ele compreende onde elas cessam e o caminho que conduz à sua destruição. Com a destruição das sensações, o monge, livre de desejos, alcança a libertação final.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. ทุติยเวทนาสุตฺตํ

4. O Segundo Discurso sobre as Sensações

๕๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

53. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, เวทนา. กตมา ติสฺโส? สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา. สุขา, ภิกฺขเว, เวทนา ทุกฺขโต ทฏฺฐพฺพา; ทุกฺขา เวทนา สลฺลโต ทฏฺฐพฺพา; อทุกฺขมสุขา เวทนา อนิจฺจโต ทฏฺฐพฺพา. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน สุขา เวทนา ทุกฺขโต ทิฏฺฐา โหติ, ทุกฺขา เวทนา สลฺลโต ทิฏฺฐา โหติ, อทุกฺขมสุขา เวทนา อนิจฺจโต ทิฏฺฐา โหติ; อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘ภิกฺขุ อริโย สมฺมทฺทโส อจฺเฉจฺฉิ, ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três sensações. Quais são as três? A sensação agradável, a sensação dolorosa e a sensação neutra. A sensação agradável, monges, deve ser vista como sofrimento; a sensação dolorosa deve ser vista como um dardo; a sensação neutra deve ser vista como impermanente. Quando, monges, para um monge, a sensação agradável é vista como sofrimento, a sensação dolorosa é vista como um dardo e a sensação neutra é vista como impermanente, esse monge é chamado de nobre, de visão correta, que cortou o desejo, rompeu os grilhões e, através da plena compreensão do orgulho, pôs fim ao sofrimento.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘โย สุขํ ทุกฺขโต อทฺท, ทุกฺขมทฺทกฺขิ สลฺลโต;

อทุกฺขมสุขํ สนฺตํ, อทกฺขิ นํ อนิจฺจโต.

“Aquele que viu o prazer como sofrimento, e viu a dor como um dardo; e viu a pacífica sensação neutra como impermanente,

‘‘ส เว สมฺมทฺทโส ภิกฺขุ, ยโต ตตฺถ วิมุจฺจติ;

อภิญฺญาโวสิโต สนฺโต, ส เว โยคาติโค มุนี’’ติ.

“esse monge é de visão correta, libertando-se em relação a elas. Tendo completado a sua tarefa através do conhecimento direto, pacificado, esse sábio cruzou para além de todos os jugos.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. ปฐมเอสนาสุตฺตํ

5. O Primeiro Discurso sobre as Buscas

๕๔. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.228] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

54. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, เอสนา. กตมา ติสฺโส? กาเมสนา, ภเวสนา, พฺรหฺมจริเยสนา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส เอสนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três buscas. Quais são as três? A busca por prazeres sensoriais, a busca pela existência e a busca pela vida santa. Estas, monges, são as três buscas.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘สมาหิโต สมฺปชาโน, สโต พุทฺธสฺส สาวโก;

เอสนา จ ปชานาติ, เอสนานญฺจ สมฺภวํ.

“Concentrado, plenamente consciente e atento, o discípulo do Buda compreende as buscas e a origem das buscas,

‘‘ยตฺถ เจตา นิรุชฺฌนฺติ, มคฺคญฺจ ขยคามินํ;

เอสนานํ ขยา ภิกฺขุ, นิจฺฉาโต ปรินิพฺพุโต’’ติ.

“onde elas cessam e o caminho que leva à sua destruição. Com a destruição das buscas, o monge, livre de desejos, alcança o Nibbana final.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. ทุติยเอสนาสุตฺตํ

6. O Segundo Discurso sobre as Buscas

๕๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

55. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, เอสนา. กตมา ติสฺโส? กาเมสนา, ภเวสนา, พฺรหฺมจริเยสนา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส เอสนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três buscas. Quais são as três? A busca por prazeres sensoriais, a busca pela existência e a busca pela vida santa. Estas, monges, são as três buscas.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘กาเมสนา ภเวสนา, พฺรหฺมจริเยสนา สห;

อิติ สจฺจปรามาโส, ทิฏฺฐิฏฺฐานา สมุสฺสยา.

“A busca por prazeres sensoriais, a busca pela existência, junto com a busca pela vida santa; o apego dogmático à verdade ('isto é a verdade') são os fundamentos das visões que acumulam impurezas.

‘‘สพฺพราควิรตฺตสฺส, ตณฺหกฺขยวิมุตฺติโน;

เอสนา ปฏินิสฺสฏฺฐา, ทิฏฺฐิฏฺฐานา สมูหตา;

เอสนานํ ขยา ภิกฺขุ, นิราโส อกถํกถี’’ติ.

“Para aquele que está desapegado de toda cobiça, libertado pela destruição do desejo, as buscas foram abandonadas e os fundamentos das visões foram erradicados. Com a destruição das buscas, o monge está livre de anseios e sem dúvidas.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. ปฐมอาสวสุตฺตํ

7. O Primeiro Discurso sobre os Efluentes

๕๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

56. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อาสวา. กตเม ตโย? กามาสโว, ภวาสโว, อวิชฺชาสโว – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อาสวา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três efluentes. Quais são os três? O efluente do desejo sensorial, o efluente da existência e o efluente da ignorância. Estes, monges, são os três efluentes.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘สมาหิโต [Pg.229] สมฺปชาโน, สโต พุทฺธสฺส สาวโก;

อาสเว จ ปชานาติ, อาสวานญฺจ สมฺภวํ.

“Concentrado, plenamente consciente e atento, o discípulo do Buda compreende os efluentes e a origem dos efluentes,

‘‘ยตฺถ เจตา นิรุชฺฌนฺติ, มคฺคญฺจ ขยคามินํ;

อาสวานํ ขยา ภิกฺขุ, นิจฺฉาโต ปรินิพฺพุโต’’ติ.

“onde eles cessam e o caminho que leva à sua destruição. Com a destruição dos efluentes, o monge, livre de desejos, alcança o Nibbana final.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

๘. ทุติยอาสวสุตฺตํ

8. O Segundo Discurso sobre os Efluentes

๕๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

57. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อาสวา. กตเม ตโย? กามาสโว, ภวาสโว, อวิชฺชาสโว – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อาสวา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três efluentes. Quais são os três? O efluente do desejo sensorial, o efluente da existência e o efluente da ignorância. Estes, monges, são os três efluentes.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ยสฺส กามาสโว ขีโณ, อวิชฺชา จ วิราชิตา;

ภวาสโว ปริกฺขีโณ, วิปฺปมุตฺโต นิรูปธิ;

ธาเรติ อนฺติมํ เทหํ, เชตฺวา มารํ สวาหินิ’’นฺติ.

“Aquele em quem o efluente do desejo sensorial foi destruído, a ignorância foi dissipada e o efluente da existência foi completamente esgotado; libertado, livre de aquisições, ele carrega seu último corpo, tendo derrotado Mara e seu exército.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O oitavo.

๙. ตณฺหาสุตฺตํ

9. O Discurso sobre o Desejo

๕๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

58. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ตณฺหา. กตมา ติสฺโส? กามตณฺหา, ภวตณฺหา, วิภวตณฺหา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส ตณฺหา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três tipos de desejo. Quais são os três? O desejo por prazeres sensoriais, o desejo pela existência e o desejo pela não existência. Estes, monges, são os três tipos de desejo.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ตณฺหาโยเคน สํยุตฺตา, รตฺตจิตฺตา ภวาภเว;

เต โยคยุตฺตา มารสฺส, อโยคกฺเขมิโน ชนา;

สตฺตา คจฺฉนฺติ สํสารํ, ชาตีมรณคามิโน.

“Presos pelo grilhão do desejo, com mentes apegadas a existências repetidas, esses seres, atados ao grilhão de Mara, sem segurança contra os grilhões, vagam pelo samsara, indo de nascimento em morte.

‘‘เย จ ตณฺหํ ปหนฺตฺวาน, วีตตณฺหา ภวาภเว;

เต เว ปารงฺคตา โลเก, เย ปตฺตา อาสวกฺขย’’นฺติ.

“Mas aqueles que abandonaram o desejo, livres do desejo por existências repetidas, esses de fato alcançaram a outra margem no mundo, tendo alcançado a destruição dos efluentes.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O nono.

๑๐. มารเธยฺยสุตฺตํ

10. O Discurso sobre o Domínio de Mara

๕๙. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.230] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

59. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อติกฺกมฺม มารเธยฺยํ อาทิจฺโจว วิโรจติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเสเขน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมาธิกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน ปญฺญากฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อติกฺกมฺม มารเธยฺยํ อาทิจฺโจว วิโรจตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, dotado de três qualidades, um monge supera o domínio de Mara e brilha como o sol. De quais três? Aqui, monges, o monge é dotado do grupo da virtude de um além-do-treinamento (asekha), é dotado do grupo da concentração de um além-do-treinamento, e é dotado do grupo da sabedoria de um além-do-treinamento. Dotado destas três qualidades, monges, um monge supera o domínio de Mara e brilha como o sol.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘สีลํ สมาธิ ปญฺญา จ, ยสฺส เอเต สุภาวิตา;

อติกฺกมฺม มารเธยฺยํ, อาทิจฺโจว วิโรจตี’’ติ.

“Aquele em quem a virtude, a concentração e a sabedoria estão bem desenvolvidas, supera o domínio de Mara e brilha como o sol.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo.

ปฐโม วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O primeiro capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

มูลธาตุ อถ เวทนา ทุเว, เอสนา จ ทุเว อาสวา ทุเว;

ตณฺหาโต จ อถ มารเธยฺยโต, วคฺคมาหุ ปฐมนฺติ มุตฺตมนฺติ.

Mūla, Dhātu, depois dois sobre as Sensações, dois sobre as Buscas, dois sobre os Efluentes, sobre o Desejo e sobre o Domínio de Mara; este é chamado o excelente primeiro capítulo.

๒. ทุติยวคฺโค

2. Segundo Capítulo

๑. ปุญฺญกิริยวตฺถุสุตฺตํ

1. O Discurso sobre as Bases da Ação Meritória

๖๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

60. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, ปุญฺญกิริยวตฺถูนิ. กตมานิ ตีณิ? ทานมยํ ปุญฺญกิริยวตฺถุ, สีลมยํ ปุญฺญกิริยวตฺถุ, ภาวนามยํ ปุญฺญกิริยวตฺถุ – อิมานิ [Pg.231] โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ปุญฺญกิริยวตฺถูนี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três bases de ação meritória. Quais são as três? A base de ação meritória que consiste em doação, a base de ação meritória que consiste em virtude e a base de ação meritória que consiste em desenvolvimento mental. Estas, monges, são as três bases de ação meritória.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ปุญฺญเมว โส สิกฺเขยฺย, อายตคฺคํ สุขุทฺรยํ;

ทานญฺจ สมจริยญฺจ, เมตฺตจิตฺตญฺจ ภาวเย.

“Deve-se treinar apenas no mérito, que traz felicidade duradoura e excelente no futuro; deve-se praticar a doação, a conduta harmoniosa e desenvolver uma mente de amor-bondade.

‘‘เอเต ธมฺเม ภาวยิตฺวา, ตโย สุขสมุทฺทเย;

อพฺยาปชฺฌํ สุขํ โลกํ, ปณฺฑิโต อุปปชฺชตี’’ติ.

“Tendo desenvolvido estas três qualidades que produzem felicidade, o sábio renasce em um mundo feliz e livre de aflição.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. จกฺขุสุตฺตํ

2. O Discurso sobre os Olhos

๖๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

61. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, จกฺขูนิ. กตมานิ ตีณิ? มํสจกฺขุ, ทิพฺพจกฺขุ, ปญฺญาจกฺขุ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ จกฺขูนี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três tipos de olhos. Quais são os três? O olho físico, o olho divino e o olho da sabedoria. Estes, monges, são os três tipos de olhos.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘มํสจกฺขุ ทิพฺพจกฺขุ, ปญฺญาจกฺขุ อนุตฺตรํ;

เอตานิ ตีณิ จกฺขูนิ, อกฺขาสิ ปุริสุตฺตโม.

“O olho físico, o olho divino e o supremo olho da sabedoria; estes três olhos foram declarados pelo supremo entre os homens.

‘‘มํสจกฺขุสฺส อุปฺปาโท, มคฺโค ทิพฺพสฺส จกฺขุโน;

ยโต ญาณํ อุทปาทิ, ปญฺญาจกฺขุ อนุตฺตรํ;

ยสฺส จกฺขุสฺส ปฏิลาภา, สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตี’’ติ.

“O surgimento do olho físico é o caminho para o olho divino; quando surge o conhecimento, surge o supremo olho da sabedoria. Ao obter esse olho, a pessoa se liberta de todo o sofrimento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. อินฺทฺริยสุตฺตํ

3. O Discurso sobre as Faculdades

๖๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

62. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, อินฺทฺริยานิ. กตมานิ ตีณิ? อนญฺญาตญฺญสฺสามีตินฺทฺริยํ, อญฺญินฺทฺริยํ, อญฺญาตาวินฺทฺริยํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อินฺทฺริยานี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três faculdades espirituais. Quais são as três? A faculdade de resolver conhecer o desconhecido, a faculdade do conhecimento direto e a faculdade daquele que conhece plenamente. Estas, monges, são as três faculdades espirituais.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘เสขสฺส สิกฺขมานสฺส, อุชุมคฺคานุสาริโน;

ขยสฺมึ ปฐมํ ญาณํ, ตโต อญฺญา อนนฺตรา.

“Para o discípulo em treinamento (sekha) que se esforce, seguindo o caminho reto, primeiro surge o conhecimento na destruição [das impurezas], e imediatamente depois surge o conhecimento direto.

‘‘ตโต [Pg.232] อญฺญา วิมุตฺตสฺส, ญาณํ เว โหติ ตาทิโน;

อกุปฺปา เม วิมุตฺตีติ, ภวสํโยชนกฺขยา.

“Depois, para aquele que está libertado por meio desse conhecimento direto, para o imperturbável, surge de fato o conhecimento: 'Minha libertação é inabalável', devido à destruição dos grilhões da existência.

‘‘ส เว อินฺทฺริยสมฺปนฺโน, สนฺโต สนฺติปเท รโต;

ธาเรติ อนฺติมํ เทหํ, เชตฺวา มารํ สวาหินิ’’นฺติ.

“Aquele que é dotado dessas faculdades, pacificado, deleitando-se no estado de paz, carrega seu último corpo, tendo derrotado Mara e seu exército.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. อทฺธาสุตฺตํ

4. O Discurso sobre os Períodos de Tempo

๖๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

63. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อทฺธา. กตเม ตโย? อตีโต อทฺธา, อนาคโต อทฺธา, ปจฺจุปฺปนฺโน อทฺธา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อทฺธา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três períodos de tempo. Quais são os três? O período de tempo passado, o período de tempo futuro e o período de tempo presente. Estes, monges, são os três períodos de tempo.” O Abençoado disse isso. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘อกฺเขยฺยสญฺญิโน สตฺตา, อกฺเขยฺยสฺมึ ปติฏฺฐิตา;

อกฺเขยฺยํ อปริญฺญาย, โยคมายนฺติ มจฺจุโน.

Os seres que percebem o expressível como 'eu' ou 'outro', estabelecidos no expressível, por não compreenderem plenamente o expressível, caem sob o jugo da Morte.

‘‘อกฺเขยฺยญฺจ ปริญฺญาย, อกฺขาตารํ น มญฺญติ;

ผุฏฺโฐ วิโมกฺโข มนสา, สนฺติปทมนุตฺตรํ.

Mas compreendendo plenamente o expressível, ele não concebe um 'eu' que se expressa; tendo tocado com a mente a libertação, o supremo estado de paz.

‘‘ส เว อกฺเขยฺยสมฺปนฺโน, สนฺโต สนฺติปเท รโต;

สงฺขายเสวี ธมฺมฏฺโฐ, สงฺขฺยํ โนเปติ เวทคู’’ติ.

Ele, verdadeiramente dotado da plena compreensão do expressível, pacificado, deleitando-se no estado de paz, desfrutando das coisas com reflexão sábia, estabelecido no Dhamma, o conhecedor supremo não entra em nenhuma classificação.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. ทุจฺจริตสุตฺตํ

5. Duccarita Sutta

๖๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

64. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, ทุจฺจริตานิ. กตมานิ ตีณิ? กายทุจฺจริตํ, วจีทุจฺจริตํ, มโนทุจฺจริตํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ทุจฺจริตานี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três formas de conduta incorreta. Quais são as três? Conduta incorreta do corpo, conduta incorreta da fala e conduta incorreta da mente. Estas, monges, são as três formas de conduta incorreta.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กายทุจฺจริตํ กตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ;

มโนทุจฺจริตํ กตฺวา, ยญฺจญฺญํ โทสสํหิตํ.

“Tendo praticado a conduta incorreta do corpo, a conduta incorreta da fala e a conduta incorreta da mente, bem como qualquer outra ação associada a máculas,

‘‘อกตฺวา [Pg.233] กุสลํ กมฺมํ, กตฺวานากุสลํ พหุํ;

กายสฺส เภทา ทุปฺปญฺโญ, นิรยํ โสปปชฺชตี’’ติ.

“sem ter realizado ações benéficas e tendo acumulado muitas ações prejudiciais, o tolo, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce no inferno.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. สุจริตสุตฺตํ

6. Sucarita Sutta

๖๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

65. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, สุจริตานิ. กตมานิ ตีณิ? กายสุจริตํ, วจีสุจริตํ, มโนสุจริตํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ สุจริตานี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três formas de conduta correta. Quais são as três? Conduta correta do corpo, conduta correta da fala e conduta correta da mente. Estas, monges, são as três formas de conduta correta.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กายทุจฺจริตํ หิตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ;

มโนทุจฺจริตํ หิตฺวา, ยญฺจญฺญํ โทสสํหิตํ.

“Tendo abandonado a conduta incorreta do corpo, a conduta incorreta da fala e a conduta incorreta da mente, bem como qualquer outra ação associada a máculas,

‘‘อกตฺวากุสลํ กมฺมํ, กตฺวาน กุสลํ พหุํ;

กายสฺส เภทา สปฺปญฺโญ, สคฺคํ โส อุปปชฺชตี’’ติ.

“sem realizar ações prejudiciais e tendo acumulado muitas ações benéficas, o sábio, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce no reino celestial.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. โสเจยฺยสุตฺตํ

7. Soceyya Sutta

๖๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

66. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, โสเจยฺยานิ. กตมานิ ตีณิ? กายโสเจยฺยํ, วจีโสเจยฺยํ, มโนโสเจยฺยํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ โสเจยฺยานี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três formas de pureza. Quais são as três? Pureza do corpo, pureza da fala e pureza da mente. Estas, monges, são as três formas de pureza.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กายสุจึ วจีสุจึ, เจโตสุจิมนาสวํ;

สุจึ โสเจยฺยสมฺปนฺนํ, อาหุ สพฺพปฺปหายิน’’นฺติ.

“Aquele que é puro no corpo, puro na fala, puro na mente e livre de máculas; aquele que é verdadeiramente limpo, dotado de pureza e que tudo abandonou, a esse chamam de um ser puro.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

๘. โมเนยฺยสุตฺตํ

8. Moneyya Sutta

๖๗. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.234] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

67. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, โมเนยฺยานิ. กตมานิ ตีณิ? กายโมเนยฺยํ, วจีโมเนยฺยํ, มโนโมเนยฺยํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ โมเนยฺยานี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estas três qualidades do sábio. Quais são as três? A qualidade de sábio no corpo, a qualidade de sábio na fala e a qualidade de sábio na mente. Estas, monges, são as três qualidades do sábio.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กายมุนึ วจีมุนึ, มโนมุนิมนาสวํ;

มุนึ โมเนยฺยสมฺปนฺนํ, อาหุ นินฺหาตปาปก’’นฺติ.

“Aquele que é um sábio no corpo, um sábio na fala, um sábio na mente e livre de máculas; o sábio dotado de sabedoria silenciosa, cujos males foram lavados, a esse chamam de um verdadeiro sábio.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O oitavo.

๙. ปฐมราคสุตฺตํ

9. Paṭhamarāga Sutta

๖๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

68. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ราโค อปฺปหีโน, โทโส อปฺปหีโน, โมโห อปฺปหีโน – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘พทฺโธ มารสฺส ปฏิมุกฺกสฺส มารปาโส ยถากามกรณีโย ปาปิมโต’. ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ราโค ปหีโน, โทโส ปหีโน, โมโห ปหีโน – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘อพทฺโธ มารสฺส โอมุกฺกสฺส มารปาโส น ยถา กามกรณีโย ปาปิมโต’’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, para qualquer pessoa em quem a cobiça não foi abandonada, a aversão não foi abandonada, a ilusão não foi abandonada — essa pessoa é chamada de ‘aprisionada por Mara, presa pelo laço de Mara, à mercê do Maligno’. Monges, para qualquer pessoa em quem a cobiça foi abandonada, a aversão foi abandonada, a ilusão foi abandonada — essa pessoa é chamada de ‘livre de Mara, liberta do laço de Mara, não mais à mercê do Maligno’.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ยสฺส ราโค จ โทโส จ, อวิชฺชา จ วิราชิตา;

ตํ ภาวิตตฺตญฺญตรํ, พฺรหฺมภูตํ ตถาคตํ;

พุทฺธํ เวรภยาตีตํ, อาหุ สพฺพปฺปหายิน’’นฺติ.

“Aquele em quem a cobiça, a aversão e a ignorância foram dissipadas; aquele que desenvolveu a si mesmo, que se tornou sublime, um Tathagata, um Desperto que transcendeu a hostilidade e o medo, a esse chamam de aquele que tudo abandonou.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O nono.

๑๐. ทุติยราคสุตฺตํ

10. Dutiyarāga Sutta

๖๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

69. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา ราโค อปฺปหีโน, โทโส อปฺปหีโน, โมโห อปฺปหีโน – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น ‘อตริ [Pg.235] สมุทฺทํ สอูมึ สวีจึ สาวฏฺฏํ สคหํ สรกฺขสํ’. ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา ราโค ปหีโน, โทโส ปหีโน, โมโห ปหีโน – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘อตริ สมุทฺทํ สอูมึ สวีจึ สาวฏฺฏํ สคหํ สรกฺขสํ, ติณฺโณ ปารงฺคโต ถเล ติฏฺฐติ พฺราหฺมโณ’’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, para qualquer monge ou monja em quem a cobiça não foi abandonada, a aversão não foi abandonada, a ilusão não foi abandonada — diz-se que essa pessoa ‘não cruzou o oceano com suas ondas, vagas, redemoinhos, monstros e demônios’. Monges, para qualquer monge ou monja em quem a cobiça foi abandonada, a aversão foi abandonada, a ilusão foi abandonada — diz-se que essa pessoa ‘cruzou o oceano com suas ondas, vagas, redemoinhos, monstros e demônios; tendo cruzado, tendo ido para a outra margem, o brâmane permanece em terra firme’.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ยสฺส ราโค จ โทโส จ, อวิชฺชา จ วิราชิตา;

โสมํ สมุทฺทํ สคหํ สรกฺขสํ, สอูมิภยํ ทุตฺตรํ อจฺจตาริ.

“Aquele em quem a cobiça, a aversão e a ignorância foram dissipadas, cruzou este oceano difícil de transpor, com seus monstros, demônios e ondas temíveis.

‘‘สงฺคาติโค มจฺจุชโห นิรูปธิ, ปหาสิ ทุกฺขํ อปุนพฺภวาย;

อตฺถงฺคโต โส น ปมาณเมติ, อโมหยิ มจฺจุราชนฺติ พฺรูมี’’ติ.

“Tendo superado os grilhões, abandonado a morte e livre de aquisições, ele abandonou o sofrimento para não mais renascer. Tendo alcançado o fim, ele não pode ser medido; eu digo que ele confundiu o Rei da Morte.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo.

ทุติโย วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O segundo capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo é o seguinte:

ปุญฺญํ จกฺขุ อถ อินฺทฺริยานิ, อทฺธา จ จริตํ ทุเว โสจิ ;

มุโน อถ ราคทุเว, ปุน วคฺคมาหุ ทุติยมุตฺตมนฺติ.

Mérito, Olho, e então as Faculdades, o Período de Tempo, as duas Condutas, Pureza, o Sábio, e então os dois sobre a Cobiça; assim os recitadores chamam este excelente segundo capítulo.

๓. ตติยวคฺโค

3. O Terceiro Capítulo

๑. มิจฺฉาทิฏฺฐิกสุตฺตํ

1. Micchādiṭṭhika Sutta

๗๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

70. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dotados de conduta incorreta do corpo, conduta incorreta da fala e conduta incorreta da mente, difamadores dos nobres, possuidores de visão incorreta e que agem sob a influência da visão incorreta, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno.

‘‘ตํ [Pg.236] โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, นาญฺญสฺส สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา สุตฺวา วทามิ. ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อปิ จ, ภิกฺขเว, ยเทว สามํ ญาตํ สามํ ทิฏฺฐํ สามํ วิทิตํ ตเทวาหํ วทามิ.

“E eu não digo isso, monges, por ter ouvido de outro asceta ou brâmane. Monges, eu mesmo vi seres que, dotados de conduta incorreta do corpo, conduta incorreta da fala e conduta incorreta da mente, difamadores dos nobres, possuidores de visão incorreta e que agem sob a influência da visão incorreta, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno. Na verdade, monges, eu só digo aquilo que eu mesmo conheci, que eu mesmo vi, que eu mesmo compreendi.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, eu vi seres que, dotados de conduta incorreta do corpo, conduta incorreta da fala e conduta incorreta da mente, difamadores dos nobres, possuidores de visão incorreta e que agem sob a influência da visão incorreta, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘มิจฺฉา มนํ ปณิธาย, มิจฺฉา วาจญฺจ ภาสิย ;

มิจฺฉา กมฺมานิ กตฺวาน, กาเยน อิธ ปุคฺคโล.

“Tendo direcionado a mente incorretamente, tendo falado de forma incorreta, e tendo realizado ações incorretas com o corpo aqui neste mundo,

‘‘อปฺปสฺสุตาปุญฺญกโร, อปฺปสฺมึ อิธ ชีวิเต;

กายสฺส เภทา ทุปฺปญฺโญ, นิรยํ โสปปชฺชตี’’ติ.

“um indivíduo de pouco conhecimento, que não faz o bem nesta vida breve, sendo tolo, com a dissolução do corpo, renasce no inferno.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. สมฺมาทิฏฺฐิกสุตฺตํ

2. Sammādiṭṭhika Sutta

๗๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

71. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dotados de conduta correta do corpo, conduta correta da fala e conduta correta da mente, não-difamadores dos nobres, possuidores de visão correta e que agem sob a influência da visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.

‘‘ตํ โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, นาญฺญสฺส สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา สุตฺวา วทามิ. ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ [Pg.237] มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา. อปิ จ, ภิกฺขเว, ยเทว สามํ ญาตํ สามํ ทิฏฺฐํ สามํ วิทิตํ ตเทวาหํ วทามิ.

“E eu não digo isso, monges, por ter ouvido de outro asceta ou brâmane. Monges, eu mesmo vi seres que, dotados de conduta correta do corpo, conduta correta da fala e conduta correta da mente, não-difamadores dos nobres, possuidores de visão correta e que agem sob a influência da visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial. Na verdade, monges, eu só digo aquilo que eu mesmo conheci, que eu mesmo vi, que eu mesmo compreendi.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, eu vi seres que, dotados de conduta correta do corpo, conduta correta da fala e conduta correta da mente, não-difamadores dos nobres, possuidores de visão correta e que agem sob a influência da visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สมฺมา มนํ ปณิธาย, สมฺมา วาจญฺจ ภาสิย ;

สมฺมา กมฺมานิ กตฺวาน, กาเยน อิธ ปุคฺคโล.

“Tendo direcionado a mente corretamente, tendo falado de forma correta, e tendo realizado ações corretas com o corpo aqui neste mundo,

‘‘พหุสฺสุโต ปุญฺญกโร, อปฺปสฺมึ อิธ ชีวิเต;

กายสฺส เภทา สปฺปญฺโญ, สคฺคํ โส อุปปชฺชตี’’ติ.

“um indivíduo de grande conhecimento, que faz o bem nesta vida breve, sendo sábio, com a dissolução do corpo, renasce no reino celestial.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. นิสฺสรณิยสุตฺตํ

3. Nissaraṇiya Sutta

๗๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

72. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, นิสฺสรณิยา ธาตุโย. กตมา ติสฺโส? กามานเมตํ นิสฺสรณํ ยทิทํ เนกฺขมฺมํ, รูปานเมตํ นิสฺสรณํ ยทิทํ อารุปฺปํ, ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ นิโรโธ ตสฺส นิสฺสรณํ – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส นิสฺสรณิยา ธาตุโย’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três elements de libertação. Quais são os três? A renúncia é a libertação dos prazeres sensoriais; o estado sem forma é a libertação das formas; e a cessação é a libertação de tudo o que veio a ser, que é condicionado e originado de forma dependente. Estes, monges, são os três elementos de libertação.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กามนิสฺสรณํ ญตฺวา, รูปานญฺจ อติกฺกมํ;

สพฺพสงฺขารสมถํ, ผุสํ อาตาปิ สพฺพทา.

“Tendo conhecido a libertação dos prazeres sensoriais e a transcendência das formas, tocando a pacificação de todas as formações, sempre ardente,

‘‘ส เว สมฺมทฺทโส ภิกฺขุ, ยโต ตตฺถ วิมุจฺจติ;

อภิญฺญาโวสิโต สนฺโต, ส เว โยคาติโค มุนี’’ติ.

esse monge é verdadeiramente um de visão correta, pois ali ele se liberta. Tendo consumado o conhecimento direto, pacificado, esse sábio verdadeiramente superou os liames.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. สนฺตตรสุตฺตํ

4. Santatara Sutta

๗๓. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.238] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

73. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘รูเปหิ, ภิกฺขเว, อรูปา สนฺตตรา, อรูเปหิ นิโรโธ สนฺตตโร’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, os estados sem forma são mais pacíficos do que as formas; a cessação é mais pacífica do que os estados sem forma.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เย จ รูปูปคา สตฺตา, เย จ อรูปฏฺฐายิโน ;

นิโรธํ อปฺปชานนฺตา, อาคนฺตาโร ปุนพฺภวํ.

“Os seres que vão para o reino da forma e aqueles que permanecem no reino sem forma, não compreendendo plenamente a cessação, retornam ao renascimento.

‘‘เย จ รูเป ปริญฺญาย, อรูเปสุ อสณฺฐิตา;

นิโรเธ เย วิมุจฺจนฺติ, เต ชนา มจฺจุหายิโน.

Mas aqueles que, tendo compreendido plenamente a forma, não se estabelecem no sem forma, e se libertam na cessação — essas pessoas deixam a morte para trás.

‘‘กาเยน อมตํ ธาตุํ, ผุสยิตฺวา นิรูปธึ;

อุปธิปฺปฏินิสฺสคฺคํ, สจฺฉิกตฺวา อนาสโว;

เทเสติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, อโสกํ วิรชํ ปท’’นฺติ.

Tendo tocado com o corpo o elemento imortal livre de aquisições, tendo realizado a renúncia de todas as aquisições, livre de máculas, o Buda Perfeitamente Desperto ensina o estado sem tristeza e sem poeira.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. ปุตฺตสุตฺตํ

5. Putta Sutta

๗๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

74. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุตฺตา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อติชาโต, อนุชาโต, อวชาโตติ.

“Monges, estes três tipos de filhos existem e são encontrados no mundo. Quais três? O filho superior, o filho semelhante e o filho inferior.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุตฺโต อติชาโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปุตฺตสฺส มาตาปิตโร โหนฺติ น พุทฺธํ สรณํ คตา, น ธมฺมํ สรณํ คตา, น สงฺฆํ สรณํ คตา; ปาณาติปาตา อปฺปฏิวิรตา, อทินฺนาทานา อปฺปฏิวิรตา, กาเมสุมิจฺฉาจารา อปฺปฏิวิรตา, มุสาวาทา อปฺปฏิวิรตา, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา อปฺปฏิวิรตา, ทุสฺสีลา ปาปธมฺมา. ปุตฺโต จ เนสํ โหติ พุทฺธํ สรณํ คโต, ธมฺมํ สรณํ คโต, สงฺฆํ สรณํ คโต; ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต, มุสาวาทา ปฏิวิรโต, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต, สีลวา กลฺยาณธมฺโม. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุตฺโต อติชาโต โหติ.

“E como, monges, um filho é superior? Aqui, monges, os pais de um filho não buscaram refúgio no Buda, nem no Dhamma, nem no Sangha; não se abstêm de destruir a vida, de tomar o que não foi dado, de conduta sexual imprópria, de mentir, de bebidas fermentadas, destiladas e inebriantes que causam a negligência; eles são imorais, de mau caráter. Mas o filho deles buscou refúgio no Buda, no Dhamma e no Sangha; ele se abstém de destruir a vida, de tomar o que não foi dado, de conduta sexual imprópria, de mentir, de bebidas fermentadas, destiladas e inebriantes que causam a negligência; ele é virtuoso, de bom caráter. É assim, monges, que um filho é superior.

‘‘กถญฺจ[Pg.239], ภิกฺขเว, ปุตฺโต อนุชาโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปุตฺตสฺส มาตาปิตโร โหนฺติ พุทฺธํ สรณํ คตา, ธมฺมํ สรณํ คตา, สงฺฆํ สรณํ คตา; ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา, อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรตา, มุสาวาทา ปฏิวิรตา, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรตา, สีลวนฺโต กลฺยาณธมฺมา. ปุตฺโตปิ เนสํ โหติ พุทฺธํ สรณํ คโต, ธมฺมํ สรณํ คโต, สงฺฆํ สรณํ คโต; ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต, มุสาวาทา ปฏิวิรโต, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต, สีลวา กลฺยาณธมฺโม. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุตฺโต อนุชาโต โหติ.

“E como, monges, um filho é semelhante? Aqui, monges, os pais de um filho buscaram refúgio no Buda, no Dhamma e no Sangha; eles se abstêm de destruir a vida, de tomar o que não foi dado, de conduta sexual imprópria, de mentir, de bebidas fermentadas, destiladas e inebriantes que causam a negligência; eles são virtuosos, de bom caráter. E o filho deles também buscou refúgio no Buda, no Dhamma e no Sangha; ele se abstém de destruir a vida, de tomar o que não foi dado, de conduta sexual imprópria, de mentir, de bebidas fermentadas, destiladas e inebriantes que causam a negligência; ele é virtuoso, de bom caráter. É assim, monges, que um filho é semelhante.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุตฺโต อวชาโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปุตฺตสฺส มาตาปิตโร โหนฺติ พุทฺธํ สรณํ คตา, ธมฺมํ สรณํ คตา, สงฺฆํ สรณํ คตา; ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา, อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรตา, มุสาวาทา ปฏิวิรตา, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรตา, สีลวนฺโต กลฺยาณธมฺมา. ปุตฺโต จ เนสํ โหติ น พุทฺธํ สรณํ คโต, น ธมฺมํ สรณํ คโต, น สงฺฆํ สรณํ คโต; ปาณาติปาตา อปฺปฏิวิรโต, อทินฺนาทานา อปฺปฏิวิรโต, กาเมสุมิจฺฉาจารา อปฺปฏิวิรโต, มุสาวาทา อปฺปฏิวิรโต, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา อปฺปฏิวิรโต, ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุตฺโต อวชาโต โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุตฺตา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“E como, monges, um filho é inferior? Aqui, monges, os pais de um filho buscaram refúgio no Buda, no Dhamma e no Sangha; eles se abstêm de destruir a vida, de tomar o que não foi dado, de conduta sexual imprópria, de mentir, de bebidas fermentadas, destiladas e inebriantes que causam a negligência; eles são virtuosos, de bom caráter. Mas o filho deles não buscou refúgio no Buda, nem no Dhamma, nem no Sangha; não se abstém de destruir a vida, de tomar o que não foi dado, de conduta sexual imprópria, de mentir, de bebidas fermentadas, destiladas e inebriantes que causam a negligência; ele é imoral, de mau caráter. É assim, monges, que um filho é inferior. Estes, monges, são os três tipos de filhos que existem e são encontrados no mundo.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘อติชาตํ อนุชาตํ, ปุตฺตมิจฺฉนฺติ ปณฺฑิตา;

อวชาตํ น อิจฺฉนฺติ, โย โหติ กุลคนฺธโน.

“Os sábios desejam um filho superior ou um filho semelhante; eles não desejam um filho inferior, que destrói a linhagem da família.

‘‘เอเต โข ปุตฺตา โลกสฺมึ, เย ภวนฺติ อุปาสกา;

สทฺธา สีเลน สมฺปนฺนา, วทญฺญู วีตมจฺฉรา;

จนฺโท อพฺภฆนา มุตฺโต, ปริสาสุ วิโรจเร’’ติ.

Estes são os filhos no mundo que se tornam devotos leigos, dotados de fé e virtude, generosos, livres de egoísmo; eles brilham nas assembleias como a lua livre de uma nuvem de tempestade.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. อวุฏฺฐิกสุตฺตํ

6. Avuṭṭhika Sutta

๗๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

75. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อวุฏฺฐิกสโม, ปเทสวสฺสี, สพฺพตฺถาภิวสฺสี.

“Monges, estas três pessoas existem e são encontradas no mundo. Quais três? A que é semelhante a uma nuvem sem chuva, a que chove localmente e a que chove em todos os lugares.

‘‘กถญฺจ[Pg.240], ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อวุฏฺฐิกสโม โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺเพสญฺเญว น ทาตา โหติ, สมณพฺราหฺมณกปณทฺธิกวนิพฺพกยาจกานํ อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อวุฏฺฐิกสโม โหติ.

“E como, monges, uma pessoa é semelhante a uma nuvem sem chuva? Aqui, monges, uma certa pessoa não dá nada a ninguém — a ascetas, brâmanes, necessitados, viajantes, andarilhos e pedintes — seja comida, bebida, vestimenta, veículos, guirlandas, perfumes, unguentos, leito, abrigo ou iluminação. É assim, monges, que uma pessoa é semelhante a uma nuvem sem chuva.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปเทสวสฺสี โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล เอกจฺจานํ ทาตา (โหติ), เอกจฺจานํ น ทาตา โหติ สมณพฺราหฺมณกปณทฺธิกวนิพฺพกยาจกานํ อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปเทสวสฺสี โหติ.

“E como, monges, uma pessoa é semelhante a uma que chove localmente? Aqui, monges, uma certa pessoa dá a alguns, mas não dá a outros — a ascetas, brâmanes, necessitados, viajantes, andarilhos e pedintes — seja comida, bebida, vestimenta, veículos, guirlandas, perfumes, unguentos, leito, abrigo ou iluminação. É assim, monges, que uma pessoa é semelhante a uma que chove localmente.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สพฺพตฺถาภิวสฺสี โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺเพสํว เทติ, สมณพฺราหฺมณกปณทฺธิกวนิพฺพกยาจกานํ อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สพฺพตฺถาภิวสฺสี โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“E como, monges, uma pessoa é semelhante a uma que chove em todos os lugares? Aqui, monges, uma certa pessoa dá a todos — a ascetas, brâmanes, necessitados, viajantes, andarilhos e pedintes — seja comida, bebida, vestimenta, veículos, guirlandas, perfumes, unguentos, leito, abrigo ou iluminação. É assim, monges, que uma pessoa é semelhante a uma que chove em todos os lugares. Estas, monges, são as três pessoas que existem e são encontradas no mundo.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘น สมเณ น พฺราหฺมเณ, น กปณทฺธิกวนิพฺพเก;

ลทฺธาน สํวิภาเชติ, อนฺนํ ปานญฺจ โภชนํ;

ตํ เว อวุฏฺฐิกสโมติ, อาหุ นํ ปุริสาธมํ.

“Não compartilhando com ascetas, nem com brâmanes, nem com necessitados, viajantes ou andarilhos, mesmo tendo obtido comida, bebida e sustento; a esse homem inferior, na verdade, chamam de 'semelhante a uma nuvem sem chuva'.

‘‘เอกจฺจานํ น ททาติ, เอกจฺจานํ ปเวจฺฉติ;

ตํ เว ปเทสวสฺสีติ, อาหุ เมธาวิโน ชนา.

A alguns ele não dá, a outros ele concede; a esse, na verdade, as pessoas sábias chamam de 'aquele que chove localmente'.

‘‘สุภิกฺขวาโจ ปุริโส, สพฺพภูตานุกมฺปโก;

อาโมทมาโน ปกิเรติ, เทถ เทถาติ ภาสติ.

O homem que fala de abundância, compassivo com todos os seres, alegrando-se, distribui generosamente e diz: 'Deem, deem!'

‘‘ยถาปิ เมโฆ ถนยิตฺวา, คชฺชยิตฺวา ปวสฺสติ;

ถลํ นินฺนญฺจ ปูเรติ, อภิสนฺทนฺโตว วารินา.

Assim como uma nuvem, tendo trovejado e rugido, derrama a chuva, preenchendo tanto a terra alta quanto a baixa, inundando-as com água;

‘‘เอวเมว [Pg.241] อิเธกจฺโจ, ปุคฺคโล โหติ ตาทิโส;

ธมฺเมน สํหริตฺวาน, อุฏฺฐานาธิคตํ ธนํ;

ตปฺเปติ อนฺนปาเนน, สมฺมา ปตฺเต วนิพฺพเก’’ติ.

assim também uma certa pessoa aqui é desse modo: tendo reunido riqueza de forma justa, adquirida por meio de esforço diligente, ela satisfaz com comida e bebida os andarilhos que devidamente chegam.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. สุขปตฺถนาสุตฺตํ

7. Sukhapatthanā Sutta

๗๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

76. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, สุขานิ ปตฺถยมาโน สีลํ รกฺเขยฺย ปณฺฑิโต. กตมานิ ตีณิ? ปสํสา เม อาคจฺฉตูติ สีลํ รกฺเขยฺย ปณฺฑิโต, โภคา เม อุปฺปชฺชนฺตูติ สีลํ รกฺเขยฺย ปณฺฑิโต, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสามีติ สีลํ รกฺเขยฺย ปณฺฑิโต. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ สุขานิ ปตฺถยมาโน สีลํ รกฺเขยฺย ปณฺฑิโต’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, desejando estas três formas de felicidade, uma pessoa sábia deve guardar a virtude. Quais três? Desejando 'Que o elogio venha a mim', uma pessoa sábia deve guardar a virtude. Desejando 'Que a riqueza surja para mim', uma pessoa sábia deve guardar a virtude. Desejando 'Com a dissolução do corpo, após a morte, que eu renasça em um destino feliz, no mundo celestial', uma pessoa sábia deve guardar a virtude. Desejando estas três formas de felicidade, uma pessoa sábia deve guardar a virtude.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สีลํ รกฺเขยฺย เมธาวี, ปตฺถยาโน ตโย สุเข;

ปสํสํ วิตฺตลาภญฺจ, เปจฺจ สคฺเค ปโมทนํ.

“A pessoa sábia deve guardar a virtude, desejando três formas de felicidade: o elogio, a aquisição de riqueza e, após a morte, alegrar-se no céu.

‘‘อกโรนฺโตปิ เจ ปาปํ, กโรนฺตมุปเสวติ;

สงฺกิโย โหติ ปาปสฺมึ, อวณฺโณ จสฺส รูหติ.

Mesmo que alguém não cometa o mal, se ele se associa com quem o comete, ele se torna suspeito de maldade, e uma má reputação cresce sobre ele.

‘‘ยาทิสํ กุรุเต มิตฺตํ, ยาทิสํ จูปเสวติ;

ส เว ตาทิสโก โหติ, สหวาโส หิ ตาทิโส.

Qualquer que seja o tipo de amigo que alguém faça, qualquer que seja o tipo de pessoa com quem se associe, ele de fato se torna semelhante a ela; pois a convivência é assim.

‘‘เสวมาโน เสวมานํ, สมฺผุฏฺโฐ สมฺผุสํ ปรํ;

สโร ทิทฺโธ กลาปํว, อลิตฺตมุปลิมฺปติ;

อุปเลปภยา ธีโร, เนว ปาปสขา สิยา.

Aquele que se associa contamina quem com ele se associa, o que é tocado toca o outro; assim como uma flecha envenenada contamina a aljava não ungida. Temendo a contaminação, o sábio jamais deve ter companheiros malignos.

‘‘ปูติมจฺฉํ กุสคฺเคน, โย นโร อุปนยฺหติ;

กุสาปิ ปูติ วายนฺติ, เอวํ พาลูปเสวนา.

Se um homem embrulha peixe podre com capim kusa, o capim kusa também cheira a podre; tal é a associação com os tolos.

‘‘ตครญฺจ ปลาเสน, โย นโร อุปนยฺหติ;

ปตฺตาปิ สุรภิ วายนฺติ, เอวํ ธีรูปเสวนา.

Se um homem embrulha tagara com uma folha, a folha também cheira a fragrância; tal é a associação com os sábios.

‘‘ตสฺมา [Pg.242] ปตฺตปุฏสฺเสว, ญตฺวา สมฺปากมตฺตโน;

อสนฺเต นุปเสเวยฺย, สนฺเต เสเวยฺย ปณฺฑิโต;

อสนฺโต นิรยํ เนนฺติ, สนฺโต ปาเปนฺติ สุคฺคติ’’นฺติ.

Portanto, conhecendo o resultado para si mesmo, como o invólucro de folha, a pessoa sábia não deve se associar com os maus, mas deve se associar com os bons. Os maus conduzem ao inferno, os bons levam a um destino feliz.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

๘. ภิทุรสุตฺตํ

8. Bhidura Sutta

๗๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

77. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ภิทุรายํ, ภิกฺขเว, กาโย, วิญฺญาณํ วิราคธมฺมํ, สพฺเพ อุปธี อนิจฺจา ทุกฺขา วิปริณามธมฺมา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, este corpo é frágil, a consciência é de natureza sujeita ao desvanecimento, todas as aquisições são impermanentes, sofrimento e sujeitas à mudança.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กายญฺจ ภิทุรํ ญตฺวา, วิญฺญาณญฺจ วิราคุนํ ;

อุปธีสุ ภยํ ทิสฺวา, ชาติมรณมจฺจคา;

สมฺปตฺวา ปรมํ สนฺตึ, กาลํ กงฺขติ ภาวิตตฺโต’’ติ.

“Sabendo que o corpo é frágil e que a consciência é sujeita ao desvanecimento, vendo o perigo nas aquisições, transcende-se o nascimento e a morte. Tendo alcançado a paz suprema, com a mente desenvolvida, aguarda-se o momento.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O oitavo.

๙. ธาตุโสสํสนฺทนสุตฺตํ

9. Dhātusosaṃsandana Sutta

๗๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

78. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ธาตุโส, ภิกฺขเว, สตฺตา สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ. หีนาธิมุตฺติกา สตฺตา หีนาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, กลฺยาณาธิมุตฺติกา สตฺตา กลฺยาณาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ.

“Monges, por meio dos elementos, os seres se associam e se reúnem com outros seres. Seres de baixa inclinação se associam e se reúnem com seres de baixa inclinação; seres de boa inclinação se associam e se reúnem com seres de boa inclinação.

‘‘อตีตมฺปิ, ภิกฺขเว, อทฺธานํ ธาตุโสว สตฺตา สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทึสุ สมึสุ. หีนาธิมุตฺติกา สตฺตา หีนาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทึสุ สมึสุ, กลฺยาณาธิมุตฺติกา สตฺตา กลฺยาณาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทึสุ สมึสุ.

No passado também, monges, por meio dos elementos, os seres se associaram e se reuniram com outros seres. Seres de baixa inclinação se associaram e se reuniram com seres de baixa inclinação; seres de boa inclinação se associaram e se reuniram com seres de boa inclinação.

‘‘อนาคตมฺปิ[Pg.243], ภิกฺขเว, อทฺธานํ ธาตุโสว สตฺตา สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทิสฺสนฺติ สเมสฺสนฺติ. หีนาธิมุตฺติกา สตฺตา หีนาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทิสฺสนฺติ สเมสฺสนฺติ, กลฺยาณาธิมุตฺติกา สตฺตา กลฺยาณาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทิสฺสนฺติ สเมสฺสนฺติ.

No futuro também, monges, por meio dos elementos, os seres se associarão e se reunirão com outros seres. Seres de baixa inclinação se associarão e se reunirão com seres de baixa inclinação; seres de boa inclinação se associarão e se reunirão com seres de boa inclinação.

‘‘เอตรหิปิ, ภิกฺขเว, ปจฺจุปฺปนํ อทฺธานํ ธาตุโสว สตฺตา สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ. หีนาธิมุตฺติกา สตฺตา หีนาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺติ, กลฺยาณาธิมุตฺติกา สตฺตา กลฺยาณาธิมุตฺติเกหิ สตฺเตหิ สทฺธึ สํสนฺทนฺติ สเมนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

No presente também, monges, por meio dos elementos, os seres se associam e se reúnem com outros seres. Seres de baixa inclinação se associam e se reúnem com seres de baixa inclinação; seres de boa inclinação se associam e se reúnem com seres de boa inclinação.” O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สํสคฺคา วนโถ ชาโต, อสํสคฺเคน ฉิชฺชติ;

ปริตฺตํ ทารุมารุยฺห, ยถา สีเท มหณฺณเว.

“Da associação nasce o emaranhado das impurezas; pela não associação ele é cortado. Assim como quem sobe em um pequeno pedaço de madeira afunda no grande oceano,

‘‘เอวํ กุสีตมาคมฺม, สาธุชีวีปิ สีทติ;

ตสฺมา ตํ ปริวชฺเชยฺย, กุสีตํ หีนวีริยํ.

assim também, dependendo de uma pessoa preguiçosa, até mesmo quem tem uma vida boa afunda. Portanto, deve-se evitar essa pessoa preguiçosa de pouca energia.

‘‘ปวิวิตฺเตหิ อริเยหิ, ปหิตตฺเตหิ ฌายิภิ;

นิจฺจํ อารทฺธวีริเยหิ, ปณฺฑิเตหิ สหาวเส’’ติ.

Deve-se viver junto com os reclusos, os nobres, aqueles de mente resoluta, os meditadores, aqueles de energia constantemente desperta, os sábios.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O nono.

๑๐. ปริหานสุตฺตํ

10. Parihāna Sutta

๗๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

79. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, เสโข ภิกฺขุ กมฺมาราโม โหติ, กมฺมรโต, กมฺมารามตมนุยุตฺโต; ภสฺสาราโม โหติ, ภสฺสรโต, ภสฺสารามตมนุยุตฺโต; นิทฺทาราโม โหติ, นิทฺทารโต, นิทฺทารามตมนุยุตฺโต. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ.

“Monges, estas três coisas conduzem ao declínio de um monge em treinamento. Quais são as três? Aqui, monges, um monge em treinamento tem prazer em atividades, deleita-se em atividades, dedica-se ao prazer em atividades; tem prazer em conversas, deleita-se em conversas, dedica-se ao prazer em conversas; tem prazer no sono, deleita-se no sono, dedica-se ao prazer no sono. Estas três coisas, monges, conduzem ao declínio de um monge em treinamento.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, เสโข ภิกฺขุ น กมฺมาราโม โหติ, น กมฺมรโต, น กมฺมารามตมนุยุตฺโต; น ภสฺสาราโม โหติ, น ภสฺสรโต, น ภสฺสารามตมนุยุตฺโต; น นิทฺทาราโม โหติ, น นิทฺทารโต[Pg.244], น นิทฺทารามตมนุยุตฺโต. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, estas três coisas conduzem ao não declínio de um monge em treinamento. Quais são as três? Aqui, monges, um monge em treinamento não tem prazer em atividades, não se deleita em atividades, não se dedica ao prazer em atividades; não tem prazer em conversas, não se deleita em conversas, não se dedica ao prazer em conversas; não tem prazer no sono, não se deleita no sono, não se dedica ao prazer no sono. Estas três coisas, monges, conduzem ao não declínio de um monge em treinamento.” Isso foi o que o Abençoado disse. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘กมฺมาราโม ภสฺสาราโม, นิทฺทาราโม จ อุทฺธโต;

อภพฺโพ ตาทิโส ภิกฺขุ, ผุฏฺฐุํ สมฺโพธิมุตฺตมํ.

“Aquele que tem prazer em atividades, prazer em conversas, prazer no sono e é agitado; tal monge é incapaz de alcançar a suprema iluminação.

‘‘ตสฺมา หิ อปฺปกิจฺจสฺส, อปฺปมิทฺโธ อนุทฺธโต;

ภพฺโพ โส ตาทิโส ภิกฺขุ, ผุฏฺฐุํ สมฺโพธิมุตฺตม’’นฺติ.

Portanto, com poucas atividades, pouco sono e sem agitação; tal monge é capaz de alcançar a suprema iluminação.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo.

ตติโย วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O terceiro capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

ทฺเว ทิฏฺฐี นิสฺสรณํ รูปํ, ปุตฺโต อวุฏฺฐิเกน จ;

สุขา จ ภิทุโร ธาตุ, ปริหาเนน เต ทสาติ.

Duas visões, libertação, forma, o filho e também a falta de chuva; a felicidade, o frágil, os elementos e o declínio: estes são os dez.

๔. จตุตฺถวคฺโค

4. Quarto Capítulo

๑. วิตกฺกสุตฺตํ

1. Vitakka Sutta: O Discurso sobre os Pensamentos

๘๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

80. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อกุสลวิตกฺกา. กตเม ตโย? อนวญฺญตฺติปฏิสํยุตฺโต วิตกฺโก, ลาภสกฺการสิโลกปฏิสํยุตฺโต วิตกฺโก, ปรานุทฺทยตาปฏิสํยุตฺโต วิตกฺโก. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อกุสลวิตกฺกา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, existem estes três pensamentos prejudiciais. Quais são os três? O pensamento associado ao desejo de não ser desprezado, o pensamento associado a ganhos, honras e fama, e o pensamento associado à preocupação apegada pelos outros. Estes três, monges, são os pensamentos prejudiciais.” Isso foi o que o Abençoado disse. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘อนวญฺญตฺติสํยุตฺโต, ลาภสกฺการคารโว;

สหนนฺที อมจฺเจหิ, อารา สํโยชนกฺขยา.

“Aquele que está apegado a não ser desprezado, que valoriza ganhos e honras, que se alegra junto com companheiros, está longe da destruição dos grilhões.

‘‘โย จ ปุตฺตปสุํ หิตฺวา, วิวาเห สํหรานิ จ;

ภพฺโพ โส ตาทิโส ภิกฺขุ, ผุฏฺฐุํ สมฺโพธิมุตฺตม’’นฺติ.

Mas aquele que, tendo abandonado filhos, gado, casamentos e posses, vai para a vida monástica; tal monge é capaz de alcançar a suprema iluminação.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. สกฺการสุตฺตํ

2. Sakkāra Sutta: O Discurso sobre as Honras

๘๑. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.245] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

81. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา สกฺกาเรน อภิภูตา, ปริยาทินฺนจิตฺตา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dominados pelas honras, com suas mentes obcecadas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา อสกฺกาเรน อภิภูตา, ปริยาทินฺนจิตฺตา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dominados pela falta de honras, com suas mentes obcecadas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา สกฺกาเรน จ อสกฺกาเรน จ ตทุภเยน อภิภูตา, ปริยาทินฺนจิตฺตา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dominados tanto pelas honras quanto pela falta de honras, por ambas as coisas, com suas mentes obcecadas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno.

‘‘ตํ โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, นาญฺญสฺส สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา สุตฺวา วทามิ; ( ) อปิ จ, ภิกฺขเว, ยเทว เม สามํ ญาตํ สามํ ทิฏฺฐํ สามํ วิทิตํ ตเมวาหํ วทามิ.

“Monges, eu não digo isso por ter ouvido de outro asceta ou brâmane; pelo contrário, monges, eu digo apenas aquilo que eu mesmo conheci, que eu mesmo vi, que eu mesmo compreendi.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา สกฺกาเรน อภิภูตา, ปริยาทินฺนจิตฺตา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dominados pelas honras, com suas mentes obcecadas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา อสกฺกาเรน อภิภูตา, ปริยาทินฺนจิตฺตา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา.

“Monges, eu vi seres que, dominados pela falta de honras, com suas mentes obcecadas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno.

‘‘ทิฏฺฐา มยา, ภิกฺขเว, สตฺตา สกฺกาเรน จ อสกฺกาเรน จ ตทุภเยน อภิภูตา, ปริยาทินฺนจิตฺตา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Monges, eu vi seres que, dominados tanto pelas honras quanto pela falta de honras, por ambas as coisas, com suas mentes obcecadas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno.” Isso foi o que o Abençoado disse. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ยสฺส สกฺกริยมานสฺส, อสกฺกาเรน จูภยํ;

สมาธิ น วิกมฺปติ, อปฺปมาทวิหาริโน.

“Aquele que, sendo honrado ou não honrado, ou por ambos, mantém sua concentração inabalável, vivendo com diligência,

‘‘ตํ [Pg.246] ฌายินํ สาตติกํ, สุขุมํ ทิฏฺฐิวิปสฺสกํ;

อุปาทานกฺขยารามํ, อาหุ สปฺปุริโส อิตี’’ติ.

A esse meditador constante, dotado de sutil visão de discernimento, que se deleita na destruição do apego, chamam de um homem verdadeiramente íntegro.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. เทวสทฺทสุตฺตํ

3. Devasadda Sutta: O Discurso sobre o Som dos Devas

๘๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

82. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, เทเวสุ เทวสทฺทา นิจฺฉรนฺติ สมยา สมยํ อุปาทาย. กตเม ตโย? ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชฺชาย เจเตติ, ตสฺมึ สมเย เทเวสุ เทวสทฺโท นิจฺฉรติ – ‘เอโส อริยสาวโก มาเรน สทฺธึ สงฺคามาย เจเตตี’ติ. อยํ, ภิกฺขเว, ปฐโม เทเวสุ เทวสทฺโท นิจฺฉรติ สมยา สมยํ อุปาทาย.

“Monges, estes três sons de devas ecoam entre os devas de tempos em tempos. Quais são os três? No momento, monges, em que um nobre discípulo raspa o cabelo e a barba, veste as vestes açafrão e decide partir da vida doméstica para a vida sem lar, nesse momento ecoa um som entre os devas: ‘Este nobre discípulo está se preparando para batalhar contra Mara’. Este, monges, é o primeiro som de devas que ecoa entre os devas de tempos em tempos.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ สมเย อริยสาวโก สตฺตนฺนํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ, ตสฺมึ สมเย เทเวสุ เทวสทฺโท นิจฺฉรติ – ‘เอโส อริยสาวโก มาเรน สทฺธึ สงฺคาเมตี’ติ. อยํ, ภิกฺขเว, ทุติโย เทเวสุ เทวสทฺโท นิจฺฉรติ สมยา สมยํ อุปาทาย.

“Além disso, monges, no momento em que um nobre discípulo vive dedicado à prática de cultivar as sete qualidades que levam ao despertar, nesse momento ecoa um som entre os devas: ‘Este nobre discípulo está batalhando contra Mara’. Este, monges, é o segundo som de devas que ecoa entre os devas de tempos em tempos.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ สมเย อริยสาวโก อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, ตสฺมึ สมเย เทเวสุ เทวสทฺโท นิจฺฉรติ – ‘เอโส อริยสาวโก วิชิตสงฺคาโม ตเมว สงฺคามสีสํ อภิวิชิย อชฺฌาวสตี’ติ. อยํ, ภิกฺขเว, ตติโย เทเวสุ เทวสทฺโท นิจฺฉรติ สมยา สมยํ อุปาทาย. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย เทเวสุ เทวสทฺทา นิจฺฉรนฺติ สมยา สมยํ อุปาทายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Além disso, monges, no momento em que um nobre discípulo, com a destruição das impurezas mentais, realiza por si mesmo, nesta mesma vida, através do conhecimento direto, a libertação da mente e a libertação pela sabedoria livres de impurezas, e nelas permanece, nesse momento ecoa um som entre os devas: ‘Este nobre discípulo venceu a batalha e, tendo conquistado o próprio topo do campo de batalha, agora nele habita’. Este, monges, é o terceiro som de devas que ecoa entre os devas de tempos em tempos. Estes três, monges, são os sons de devas que ecoam entre os devas de tempos em tempos.” Isso foi o que o Abençoado disse. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ทิสฺวา วิชิตสงฺคามํ, สมฺมาสมฺพุทฺธสาวกํ;

เทวตาปิ นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

“Ao verem o discípulo do Sammāsambuddha, que venceu a batalha, que é grandioso e livre do medo, até mesmo os devas lhe prestam homenagem:

‘‘นโม [Pg.247] เต ปุริสาชญฺญ, โย ตฺวํ ทุชฺชยมชฺฌภู;

เชตฺวาน มจฺจุโน เสนํ, วิโมกฺเขน อนาวรํ.

‘Homenagem a ti, ó homem nobre, que conquistaste o que é difícil de conquistar; tendo derrotado o exército da Morte com a libertação desimpedida.

‘‘อิติ เหตํ นมสฺสนฺติ, เทวตา ปตฺตมานสํ;

ตญฺหิ ตสฺส น ปสฺสนฺติ, เยน มจฺจุวสํ วเช’’ติ.

Assim as divindades prestam homenagem àquele que alcançou o objetivo; pois não veem nele nada pelo qual ele pudesse cair sob o poder da Morte.’”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ou ouvi. O terceiro.

๔. ปญฺจปุพฺพนิมิตฺตสุตฺตํ

4. Pañcapubbanimitta Sutta: O Discurso sobre os Cinco Sinais Prévios

๘๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

83. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ยทา, ภิกฺขเว, เทโว เทวกายา จวนธมฺโม โหติ, ปญฺจสฺส ปุพฺพนิมิตฺตานิ ปาตุภวนฺติ – มาลา มิลายนฺติ, วตฺถานิ กิลิสฺสนฺติ, กจฺเฉหิ เสทา มุจฺจนฺติ, กาเย ทุพฺพณฺณิยํ โอกฺกมติ, สเก เทโว เทวาสเน นาภิรมตีติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, เทวา ‘จวนธมฺโม อยํ เทวปุตฺโต’ติ อิติ วิทิตฺวา ตีหิ วาจาหิ อนุโมเทนฺติ – ‘อิโต, โภ, สุคตึ คจฺฉ, สุคตึ คนฺตฺวา สุลทฺธลาภํ ลภ, สุลทฺธลาภํ ลภิตฺวา สุปฺปติฏฺฐิโต ภวาหี’’’ติ.

“Monges, quando um deva está prestes a falecer do reino dos devas, cinco sinais prévios aparecem para ele: suas guirlandas murcham, suas vestes ficam sujas, o suor escorre de suas axilas, uma perda de beleza afeta seu corpo e o deva não encontra mais prazer em seu assento celestial. Sabendo disso, monges, os devas, percebendo que ‘este filho dos devas está prestes a falecer’, o encorajam com três palavras: ‘Vá daqui, amigo, para um bom destino; tendo ido para um bom destino, obtenha o ganho que é excelente obter; tendo obtido esse ganho excelente, estabeleça-se firmemente nele!’”

เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กินฺนุ โข, ภนฺเต, เทวานํ สุคติคมนสงฺขาตํ; กิญฺจ, ภนฺเต, เทวานํ สุลทฺธลาภสงฺขาตํ; กึ ปน, ภนฺเต, เทวานํ สุปฺปติฏฺฐิตสงฺขาต’’นฺติ?

Quando isso foi dito, um certo monge perguntou ao Abençoado: “Senhor, o que é considerado o ‘bom destino’ para os devas? O que é considerado o ‘ganho excelente de se obter’ para os devas? E o que é considerado o ‘estar firmemente estabelecido’ para os devas?”

‘‘มนุสฺสตฺตํ โข, ภิกฺขุ, เทวานํ สุคติคมนสงฺขาตํ; ยํ มนุสฺสภูโต สมาโน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย สทฺธํ ปฏิลภติ. อิทํ โข, ภิกฺขุ, เทวานํ สุลทฺธลาภสงฺขาตํ; สา โข ปนสฺส สทฺธา นิวิฏฺฐา โหติ มูลชาตา ปติฏฺฐิตา ทฬฺหา อสํหาริยา สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมึ. อิทํ โข, ภิกฺขุ, เทวานํ สุปฺปติฏฺฐิตสงฺขาต’’นฺติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“A existência humana, monge, é o que se considera o ‘bom destino’ para os devas. Quando, tendo se tornado humano, obtém-se fé no Dhamma-Vinaya proclamado pelo Tathagata; isso, monge, é o que se considera o ‘ganho excelente de se obter’ para os devas. E essa fé está profundamente enraizada, estabelecida, firme e inabalável por qualquer asceta, brâmane, deva, Mara, Brahma ou qualquer pessoa no mundo; isso, monge, é o que se considera o ‘estar firmemente estabelecido’ para os devas.” Isso foi o que o Abençoado disse. Sobre isso, foi dito o seguinte:

‘‘ยทา เทโว เทวกายา, จวติ อายุสงฺขยา;

ตโย สทฺทา นิจฺฉรนฺติ, เทวานํ อนุโมทตํ.

“Quando um deva falece do reino dos devas com o fim de sua vida, três sons de encorajamento ecoam dos devas que se alegram:

‘‘‘อิโต [Pg.248] โภ สุคตึ คจฺฉ, มนุสฺสานํ สหพฺยตํ;

มนุสฺสภูโต สทฺธมฺเม, ลภ สทฺธํ อนุตฺตรํ.

‘Vá daqui, amigo, para um bom destino, para a companhia dos seres humanos. Tendo se tornado humano, obtenha a fé suprema no Verdadeiro Dhamma.

‘‘‘สา เต สทฺธา นิวิฏฺฐสฺส, มูลชาตา ปติฏฺฐิตา;

ยาวชีวํ อสํหีรา, สทฺธมฺเม สุปฺปเวทิเต.

‘Que essa fé esteja profundamente enraizada e firmemente estabelecida em você, inabalável por toda a vida, no Verdadeiro Dhamma bem proclamado.

‘‘‘กายทุจฺจริตํ หิตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ;

มโนทุจฺจริตํ หิตฺวา, ยญฺจญฺญํ โทสสญฺหิตํ.

‘Tendo abandonado a má conduta corporal, a má conduta verbal e a má conduta mental, bem como qualquer outra coisa associada a falhas;

‘‘‘กาเยน กุสลํ กตฺวา, วาจาย กุสลํ พหุํ;

มนสา กุสลํ กตฺวา, อปฺปมาณํ นิรูปธึ.

‘Tendo realizado muitas ações benéficas com o corpo, com a fala e com a mente — imensuráveis e livres de apego;

‘‘‘ตโต โอปธิกํ ปุญฺญํ, กตฺวา ทาเนน ตํ พหุํ;

อญฺเญปิ มจฺเจ สทฺธมฺเม, พฺรหฺมจริเย นิเวสย’.

‘Então, tendo gerado muitos méritos que produzem bases para a existência por meio da generosidade, estabeleça também outros mortais no Verdadeiro Dhamma, na vida santa.’

‘‘อิมาย อนุกมฺปาย, เทวา เทวํ ยทา วิทู;

จวนฺตํ อนุโมเทนฺติ, เอหิ เทว ปุนปฺปุน’’นฺติ.

Com essa compaixão, quando os devas sabem que um deva está prestes a falecer, eles o encorajam: ‘Venha, deva, de novo e de novo!’”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. พหุชนหิตสุตฺตํ

5. Bahujanahita Sutta: O Discurso sobre o Bem-Estar de Muitos

๘๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

84. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม ปุคฺคลา โลเก อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชนฺติ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. อยํ, ภิกฺขเว, ปฐโม ปุคฺคโล โลเก อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

“Estes três indivíduos, monges, ao surgirem no mundo, surgem para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o benefício, bem-estar e felicidade de devas e seres humanos. Quais são os três? Aqui, monges, o Tathagata surge no mundo, o Arahant, o Sammāsambuddha, perfeito em conhecimento e conduta, sublime, conhecedor dos mundos, o insuperável guia de pessoas a serem domadas, mestre de devas e seres humanos, o desperto, o Abençoado. Ele ensina o Dhamma que é excelente no início, excelente no meio e excelente no fim, com o significado correto e a expressão correta, e revela a vida santa que é inteiramente completa e pura. Este, monges, é o primeiro indivíduo que, ao surgir no mundo, surge para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o benefício, bem-estar e felicidade de devas e seres humanos.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตสฺเสว สตฺถุ สาวโก อรหํ โหติ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน [Pg.249] สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. อยํ, ภิกฺขเว, ทุติโย ปุคฺคโล โลเก อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

“Além disso, monges, um discípulo desse mesmo mestre é um Arahant, cujas impurezas mentais foram destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está plenamente liberto através do conhecimento final. Ele também ensina o Dhamma que é excelente no início, excelente no meio e excelente no fim, com o significado correto e a expressão correta, e revela a vida santa que é inteiramente completa e pura. Este, monges, é o segundo indivíduo que, ao surgir no mundo, surge para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o benefício, bem-estar e felicidade de devas e seres humanos.”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตสฺเสว สตฺถุ สาวโก เสโข โหติ ปาฏิปโท พหุสฺสุโต สีลวตูปปนฺโน. โสปิ ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. อยํ, ภิกฺขเว, ตติโย ปุคฺคโล โลเก อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา โลเก อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชนฺติ พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’’นฺติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

"Além disso, monges, o discípulo daquele mesmo Mestre é um aprendiz (sekha) que está no caminho, de grande conhecimento e dotado de virtude. Ele também ensina o Dhamma que é belo no início, belo no meio e belo no fim, com o significado e a formulação corretos, e revela a vida santa que é inteiramente completa e pura. Este, monges, é o terceiro indivíduo que, ao surgir no mundo, surge para o benefício de muitos, para a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o bem, proveito e felicidade de deuses e humanos. Estes, monges, são os três indivíduos que, ao surgirem no mundo, surgem para o benefício de muitos, para a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o bem, proveito e felicidade de deuses e humanos." O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สตฺถา หิ โลเก ปฐโม มเหสิ, ตสฺสนฺวโย สาวโก ภาวิตตฺโต;

อถาปโร ปาฏิปโทปิ เสโข, พหุสฺสุโต สีลวตูปปนฺโน.

"O Mestre é, de fato, o primeiro grande sábio (mahesi) no mundo; seu seguidor é o discípulo de mente desenvolvida; e depois há o aprendiz (sekha) que está no caminho, de grande conhecimento e dotado de virtude."

‘‘เอเต ตโย เทวมนุสฺสเสฏฺฐา, ปภงฺกรา ธมฺมมุทีรยนฺตา;

อปาปุรนฺติ อมตสฺส ทฺวารํ, โยคา ปโมเจนฺติ หุชฺชนํ เต.

"Estes três, os mais excelentes entre deuses e humanos, criadores de luz, proclamando o Dhamma, abrem as portas do Imortal e libertam muitas pessoas dos grilhões (yogas)."

‘‘เย สตฺถวาเหน อนุตฺตเรน, สุเทสิตํ มคฺคมนุกฺกมนฺติ ;

อิเธว ทุกฺขสฺส กโรนฺติ อนฺตํ, เย อปฺปมตฺตา สุคตสฺส สาสเน’’ติ.

"Aqueles que seguem o caminho bem ensinado pelo insuperável líder de caravana, e que são diligentes no ensinamento do Sugata, põem fim ao sofrimento aqui mesmo nesta vida."

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

"Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi." Quinto.

๖. อสุภานุปสฺสีสุตฺตํ

6. Asubhānupassīsutta (O Discurso sobre a Contemplação da Impureza)

๘๕. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.250] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

85. "Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:"

‘‘อสุภานุปสฺสี, ภิกฺขเว, กายสฺมึ วิหรถ; อานาปานสฺสติ จ โว อชฺฌตฺตํ ปริมุขํ สูปฏฺฐิตา โหตุ; สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺจานุปสฺสิโน วิหรถ. อสุภานุปสฺสีนํ, ภิกฺขเว, กายสฺมึ วิหรตํ โย สุภาย ธาตุยา ราคานุสโย โส ปหียติ. อานาปานสฺสติยา อชฺฌตฺตํ ปริมุขํ สูปฏฺฐิติตาย เย พาหิรา วิตกฺกาสยา วิฆาตปกฺขิกา, เต น โหนฺติ. สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺจานุปสฺสีนํ วิหรตํ ยา อวิชฺชา สา ปหียติ, ยา วิชฺชา สา อุปฺปชฺชตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

"Habitai, monges, contemplando a impureza do corpo; que a atenção plena na respiração (ānāpānassati) esteja bem estabelecida internamente diante de vós; habitai contemplando a impermanência em todas as formações (sankharas). Monges, para aqueles que habitam contemplando a impureza do corpo, a tendência latente à cobiça (rāgānusaya) em relação ao elemento do belo é abandonada. Com a atenção plena na respiração bem estabelecida internamente diante de si, os pensamentos errôneos externos que trazem aflição e perturbação não surgem. Para aqueles que habitam contemplando a impermanência em todas as formações, a ignorância é abandonada e o conhecimento verdadeiro surge." O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘อสุภานุปสฺสี กายสฺมึ, อานาปาเน ปฏิสฺสโต;

สพฺพสงฺขารสมถํ, ปสฺสํ อาตาปิ สพฺพทา.

"Contemplando a impureza no corpo, atento na respiração, vendo a pacificação de todas as formações, sempre ardente,"

‘‘ส เว สมฺมทฺทโส ภิกฺขุ, ยโต ตตฺถ วิมุจฺจติ;

อภิญฺญาโวสิโต สนฺโต, ส เว โยคาติโค มุนี’’ติ.

"Esse monge, de fato, vê corretamente e, por isso, liberta-se ali mesmo. Tendo completado o conhecimento direto, pacificado, esse sábio (muni) realmente cruzou além dos grilhões."

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

"Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi." Sexto.

๗. ธมฺมานุธมฺมปฏิปนฺนสุตฺตํ

7. Dhammānudhammapaṭipannasutta (O Discurso sobre a Prática em Conformidade com o Dhamma)

๘๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

86. "Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:"

‘‘ธมฺมานุธมฺมปฏิปนฺนสฺส ภิกฺขุโน อยมนุธมฺโม โหติ เวยฺยากรณาย – ธมฺมานุธมฺมปฏิปนฺโนยนฺติ ภาสมาโน ธมฺมญฺเญว ภาสติ โน อธมฺมํ, วิตกฺกยมาโน วา ธมฺมวิตกฺกญฺเญว วิตกฺเกติ โน อธมฺมวิตกฺกํ, ตทุภยํ วา ปน อภินิเวชฺเชตฺวา อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

"Para um monge que pratica em conformidade com o Dhamma, esta é a conduta apropriada para ser declarada como alguém que pratica em conformidade com o Dhamma: ao falar, ele fala apenas sobre o Dhamma, não sobre o que não é o Dhamma; ao pensar, ele pensa apenas pensamentos relacionados ao Dhamma, não pensamentos que não são do Dhamma; ou, evitando ambos, ele habita equânime, atento e plenamente consciente." O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ธมฺมาราโม ธมฺมรโต, ธมฺมํ อนุวิจินฺตยํ;

ธมฺมํ อนุสฺสรํ ภิกฺขุ, สทฺธมฺมา น ปริหายติ.

"O monge que encontra prazer no Dhamma, deleita-se no Dhamma, reflete sobre o Dhamma e recorda o Dhamma, não decai do verdadeiro Dhamma."

‘‘จรํ วา ยทิ วา ติฏฺฐํ, นิสินฺโน อุท วา สยํ;

อชฺฌตฺตํ สมยํ จิตฺตํ, สนฺติเมวาธิคจฺฉตี’’ติ.

"Seja caminhando, de pé, sentado ou deitado, aquele que pacifica sua mente internamente alcança a verdadeira paz (Nirvana)."

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

"Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi." Sétimo.

๘. อนฺธกรณสุตฺตํ

8. Andhakaraṇasutta (O Discurso sobre o que Causa a Cegueira)

๘๗. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.251] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

87. "Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:"

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อกุสลวิตกฺกา อนฺธกรณา อจกฺขุกรณา อญฺญาณกรณา ปญฺญานิโรธิกา วิฆาตปกฺขิกา อนิพฺพานสํวตฺตนิกา. กตเม ตโย? กามวิตกฺโก, ภิกฺขเว, อนฺธกรโณ อจกฺขุกรโณ อญฺญาณกรโณ ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก. พฺยาปาทวิตกฺโก, ภิกฺขเว, อนฺธกรโณ อจกฺขุกรโณ อญฺญาณกรโณ ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก. วิหึสาวิตกฺโก, ภิกฺขเว, อนฺธกรโณ อจกฺขุกรโณ อญฺญาณกรโณ ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อกุสลวิตกฺกา อนฺธกรณา อจกฺขุกรณา อญฺญาณกรณา ปญฺญานิโรธิกา วิฆาตปกฺขิกา อนิพฺพานสํวตฺตนิกา.

"Monges, estes três pensamentos prejudiciais (akusalavitakkas) causam a cegueira, privam da visão espiritual, causam a ignorância, destroem a sabedoria, trazem aflição e não conduzem ao Nirvana. Quais são os três? O pensamento de desejo sensual (kāmavitakka), monges, causa a cegueira, priva da visão espiritual, causa a ignorância, destrói a sabedoria, traz aflição e não conduz ao Nirvana. O pensamento de má vontade (byāpādavitakka), monges, causa a cegueira, priva da visão espiritual, causa a ignorância, destrói a sabedoria, traz aflição e não conduz ao Nirvana. O pensamento de crueldade (vihiṃsāvitakka), monges, causa a cegueira, priva da visão espiritual, causa a ignorância, destrói a sabedoria, traz aflição e não conduz ao Nirvana. Estes, monges, são os três pensamentos prejudiciais que causam a cegueira, privam da visão espiritual, causam a ignorância, destroem a sabedoria, trazem aflição e não conduz ao Nirvana."

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, กุสลวิตกฺกา อนนฺธกรณา จกฺขุกรณา ญาณกรณา ปญฺญาวุทฺธิกา อวิฆาตปกฺขิกา นิพฺพานสํวตฺตนิกา. กตเม ตโย? เนกฺขมฺมวิตกฺโก, ภิกฺขเว, อนนฺธกรโณ จกฺขุกรโณ ญาณกรโณ ปญฺญาวุทฺธิโก อวิฆาตปกฺขิโก นิพฺพานสํวตฺตนิโก. อพฺยาปาทวิตกฺโก, ภิกฺขเว, อนนฺธกรโณ จกฺขุกรโณ ญาณกรโณ ปญฺญาวุทฺธิโก อวิฆาตปกฺขิโก นิพฺพานสํวตฺตนิโก. อวิหึสาวิตกฺโก, ภิกฺขเว, อนนฺธกรโณ จกฺขุกรโณ ญาณกรโณ ปญฺญาวุทฺธิโก อวิฆาตปกฺขิโก นิพฺพานสํวตฺตนิโก. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย กุสลวิตกฺกา อนนฺธกรณา จกฺขุกรณา ญาณกรณา ปญฺญาวุทฺธิกา อวิฆาตปกฺขิกา นิพฺพานสํวตฺตนิกา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

"Monges, estes três pensamentos benéficos (kusalavitakkas) não causam a cegueira, dão a visão espiritual, causam o conhecimento, aumentam a sabedoria, não trazem aflição e conduzem ao Nirvana. Quais são os três? O pensamento de renúncia (nekkhammavitakka), monges, não causa a cegueira, dá a visão espiritual, causa o conhecimento, aumenta a sabedoria, não traz aflição e conduz ao Nirvana. O pensamento de não má vontade (abyāpādavitakka), monges, não causa a cegueira, dá a visão espiritual, causa o conhecimento, aumenta a sabedoria, não traz aflição e conduz ao Nirvana. O pensamento de não crueldade (avihiṃsāvitakka), monges, não causa a cegueira, dá a visão espiritual, causa o conhecimento, aumenta a sabedoria, não traz aflição e conduz ao Nirvana. Estes, monges, são os três pensamentos benéficos que não causam a cegueira, dão a visão espiritual, causam o conhecimento, aumentam a sabedoria, não trazem aflição e conduzem ao Nirvana." O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ตโย วิตกฺเก กุสเล วิตกฺกเย, ตโย ปน อกุสเล นิรากเร;

ส เว วิตกฺกานิ วิจาริตานิ, สเมติ วุฏฺฐีว รชํ สมูหตํ;

ส เว วิตกฺกูปสเมน เจตสา, อิเธว โส สนฺติปทํ สมชฺฌคา’’ติ.

"Deve-se pensar os três pensamentos benéficos e rejeitar os três pensamentos prejudiciais. Aquele que pacifica os pensamentos e as cogitações, assim como uma chuva repentina assenta a poeira levantada, com a mente pacificada pelo aquietamento dos pensamentos, alcança aqui mesmo o estado de paz (Nirvana)."

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

"Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi." Oitavo.

๙. อนฺตรามลสุตฺตํ

9. Antarāmalasutta (O Discurso sobre as Impurezas Internas)

๘๘. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.252] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

88. "Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:"

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อนฺตรามลา อนฺตราอมิตฺตา อนฺตราสปตฺตา อนฺตราวธกา อนฺตราปจฺจตฺถิกา. กตเม ตโย? โลโภ, ภิกฺขเว, อนฺตรามโล อนฺตราอมิตฺโต อนฺตราสปตฺโต อนฺตราวธโก อนฺตราปจฺจตฺถิโก. โทโส, ภิกฺขเว, อนฺตรามโล อนฺตราอมิตฺโต อนฺตราสปตฺโต อนฺตราวธโก อนฺตราปจฺจตฺถิโก. โมโห, ภิกฺขเว, อนฺตรามโล อนฺตราอมิตฺโต อนฺตราสปตฺโต อนฺตราวธโก อนฺตราปจฺจตฺถิโก. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อนฺตรามลา อนฺตราอมิตฺตา อนฺตราสปตฺตา อนฺตราวธกา อนฺตราปจฺจตฺถิกา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

"Monges, estes três são impurezas internas, inimigos internos, rivais internos, assassinos internos, opositores internos. Quais são os três? A cobiça (lobha), monges, é uma impureza interna, um inimigo interno, um rival interno, um assassino interno, um opositor interno. A aversão (dosa), monges, é uma impureza interna, um inimigo interno, um rival interno, um assassino interno, um opositor interno. A ilusão (moha), monges, é uma impureza interna, um inimigo interno, um rival interno, um assassino interno, um opositor interno. Estes, monges, são os três que são impurezas internas, inimigos internos, rivais internos, assassinos internos, opositores internos." O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘อนตฺถชนโน โลโภ, โลโภ จิตฺตปฺปโกปโน;

ภยมนฺตรโต ชาตํ, ตํ ชโน นาวพุชฺฌติ.

"A cobiça gera o malefício, a cobiça perturba a mente; as pessoas não percebem esse perigo que surge de dentro."

‘‘ลุทฺโธ อตฺถํ น ชานาติ, ลุทฺโธ ธมฺมํ น ปสฺสติ;

อนฺธตมํ ตทา โหติ, ยํ โลโภ สหเต นรํ.

"Aquele que é cobiçoso não conhece o seu próprio bem, aquele que é cobiçoso não vê o Dhamma; uma escuridão cega ocorre quando a cobiça domina o homem."

‘‘โย จ โลภํ ปหนฺตฺวาน, โลภเนยฺเย น ลุพฺภติ;

โลโภ ปหียเต ตมฺหา, อุทพินฺทูว โปกฺขรา.

"Mas aquele que, tendo abandonado a cobiça, não cobiça o que é cobiçável, dele a cobiça escorre como uma gota de água de uma folha de lótus."

‘‘อนตฺถชนโน โทโส, โทโส จิตฺตปฺปโกปโน;

ภยมนฺตรโต ชาตํ, ตํ ชโน นาวพุชฺฌติ.

"A aversão gera o malefício, a aversão perturba a mente; as pessoas não percebem esse perigo que surge de dentro."

‘‘ทุฏฺโฐ อตฺถํ น ชานาติ, ทุฏฺโฐ ธมฺมํ น ปสฺสติ;

อนฺธตมํ ตทา โหติ, ยํ โทโส สหเต นรํ.

"Aquele que está cheio de aversão não conhece o seu próprio bem, aquele que está cheio de aversão não vê o Dhamma; uma escuridão cega ocorre quando a aversão domina o homem."

‘‘โย จ โทสํ ปหนฺตฺวาน, โทสเนยฺเย น ทุสฺสติ;

โทโส ปหียเต ตมฺหา, ตาลปกฺกํว พนฺธนา.

"Mas aquele que, tendo abandonado a aversão, não se irrita com o que é irritante, dele a aversão cai como uma fruta madura de palmeira se desprende de seu talo."

‘‘อนตฺถชนโน โมโห, โมโห จิตฺตปฺปโกปโน;

ภยมนฺตรโต ชาตํ, ตํ ชโน นาวพุชฺฌติ.

"A ilusão gera o malefício, a ilusão perturba a mente; as pessoas não percebem esse perigo que surge de dentro."

‘‘มูฬฺโห อตฺถํ น ชานาติ, มูฬฺโห ธมฺมํ น ปสฺสติ;

อนฺธตมํ ตทา โหติ, ยํ โมโห สหเต นรํ.

"Aquele que está iludido não conhece o seu próprio bem, aquele que está iludido não vê o Dhamma; uma escuridão cega ocorre quando a ilusão domina o homem."

‘‘โย [Pg.253] จ โมหํ ปหนฺตฺวาน, โมหเนยฺเย น มุยฺหติ;

โมหํ วิหนฺติ โส สพฺพํ, อาทิจฺโจวุทยํ ตม’’นฺติ.

"Mas aquele que, tendo abandonado a ilusão, não se ilude com o que é ilusório, dissipa toda a ilusão, assim como o sol nascente dissipa a escuridão."

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

"Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi." Nono.

๑๐. เทวทตฺตสุตฺตํ

10. Devadattasutta (O Discurso sobre Devadatta)

๘๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

89. "Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:"

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺเมหิ อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต เทวทตฺโต อาปายิโก เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ. กตเมหิ ตีหิ? ปาปิจฺฉตาย, ภิกฺขเว, อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต เทวทตฺโต อาปายิโก เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ. ปาปมิตฺตตาย, ภิกฺขเว, อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต เทวทตฺโต อาปายิโก เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ. สติ โข ปน อุตฺตริกรณีเย โอรมตฺตเกน วิเสสาธิคเมน อนฺตรา โวสานํ อาปาทิ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ อสทฺธมฺเมหิ อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต เทวทตฺโต อาปายิโก เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

"Monges, dominado por três qualidades prejudiciais (asaddhammas) e com a mente completamente subjugada, Devadatta está destinado aos estados de privação, destinado ao inferno, permanecendo lá por um éon inteiro, incurável. Por quais três? Dominado por desejos malignos (pāpicchatā), monges, e com a mente completamente subjugada, Devadatta está destinado aos estados de privação, destinado ao inferno, permanecendo lá por um éon inteiro, incurável. Dominado pela amizade com pessoas más (pāpamittatā), monges, e com a mente completamente subjugada, Devadatta está destinado aos estados de privação, destinado ao inferno, permanecendo lá por um éon inteiro, incurável. E, além disso, embora houvesse mais a ser feito, ele parou no meio do caminho devido a uma conquista espiritual insignificante. Dominado por estas três qualidades prejudiciais, monges, e com a mente completamente subjugada, Devadatta está destinado aos estados de privação, destinado ao inferno, permanecendo lá por um éon inteiro, incurável." O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘มา ชาตุ โกจิ โลกสฺมึ, ปาปิจฺโฉ อุทปชฺชถ;

ตทมินาปิ ชานาถ, ปาปิจฺฉานํ ยถา คติ.

"Que ninguém no mundo jamais tenha desejos malignos; saibam, por meio disto, qual é o destino daqueles que têm desejos malignos."

‘‘ปณฺฑิโตติ สมญฺญาโต, ภาวิตตฺโตติ สมฺมโต;

ชลํว ยสสา อฏฺฐา, เทวทตฺโตติ วิสฺสุโต.

"Aquele que era conhecido como um sábio, considerado como alguém de mente desenvolvida, brilhava com fama e era amplamente conhecido como Devadatta."

‘‘โส ปมาณมนุจิณฺโณ, อาสชฺช นํ ตถาคตํ;

อวีจินิรยํ ปตฺโต, จตุทฺวารํ ภยานกํ.

"Mas ele, agindo sem conhecer seus próprios limites e atacando o Tathāgata, caiu no terrível inferno Avīci, que possui quatro portas."

‘‘อทุฏฺฐสฺส หิ โย ทุพฺเภ, ปาปกมฺมํ อกุพฺพโต;

ตเมว ปาปํ ผุสติ, ทุฏฺฐจิตฺตํ อนาทรํ.

"Aquele que prejudica quem é inofensivo, que não cometeu nenhuma ação má, o mal recai sobre essa mesma pessoa de mente corrompida e desrespeitosa."

‘‘สมุทฺทํ วิสกุมฺเภน, โย มญฺเญยฺย ปทูสิตุํ;

น โส เตน ปทูเสยฺย, เภสฺมา หิ อุทธิ มหา.

"Aquele que pensa em poluir o oceano com um pote de veneno não conseguiria poluí-lo, pois o grande oceano é vasto e formidável."

‘‘เอวเมว [Pg.254] ตถาคตํ, โย วาเทน วิหึสติ;

สมฺมคฺคตํ สนฺตจิตฺตํ, วาโท ตมฺหิ น รูหติ.

"Da mesma forma, aquele que ataca com palavras o Tathāgata, que seguiu o caminho correto e possui a mente pacificada, tal acusação não se apega a Ele."

‘‘ตาทิสํ มิตฺตํ กุพฺเพถ, ตญฺจ เสเวยฺย ปณฺฑิโต;

ยสฺส มคฺคานุโค ภิกฺขุ, ขยํ ทุกฺขสฺส ปาปุเณ’’ติ.

"O sábio deve fazer amizade com alguém assim e segui-lo; o monge que segue o seu caminho alcança o fim do sofrimento."

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

"Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi." Décimo.

จตุตฺโถ วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O quarto capítulo (vaggo) está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O resumo dos discursos deste capítulo é:

วิตกฺกาสกฺการสทฺท, จวนโลเก อสุภํ;

ธมฺมอนฺธการมลํ, เทวทตฺเตน เต ทสาติ.

"Vitakka, Sakkāra, Sadda, Cavana, Loka, Asubha, Dhamma, Andhakāra, Mala e Devadatta; estes são os dez."

๕. ปญฺจมวคฺโค

5. Quinto Capítulo (Pañcamavaggo)

๑. อคฺคปฺปสาทสุตฺตํ

1. Aggappasādasutta (O Discurso sobre a Suprema Confiança)

๙๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

90. "Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:"

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อคฺคปฺปสาทา. กตเม ตโย? ยาวตา, ภิกฺขเว, สตฺตา อปทา วา ทฺวิปทา วา จตุปฺปทา วา พหุปฺปทา วา รูปิโน วา อรูปิโน วา สญฺญิโน วา อสญฺญิโน วา เนวสญฺญินาสญฺญิโน วา, ตถาคโต เตสํ อคฺคมกฺขายติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ. เย, ภิกฺขเว, พุทฺเธ ปสนฺนา, อคฺเค เต ปสนฺนา. อคฺเค โข ปน ปสนฺนานํ อคฺโค วิปาโก โหติ.

"Monges, existem estas três formas de suprema confiança. Quais são as três? Monges, de todos os seres — sejam sem pernas, de duas pernas, de quatro pernas ou de muitas pernas, com forma ou sem forma, com percepção, sem percepção ou nem com percepção nem sem percepção —, o Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado, é declarado o supremo entre eles. Aqueles, monges, que têm confiança no Buda, têm confiança no supremo. E para aqueles que têm confiança no supremo, o resultado é supremo."

‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, ธมฺมา สงฺขตา วา อสงฺขตา วา, วิราโค เตสํ อคฺคมกฺขายติ, ยทิทํ มทนิมฺมทโน ปิปาสวินโย อาลยสมุคฺฆาโต วฏฺฏุปจฺเฉโท ตณฺหกฺขโย วิราโค นิโรโธ นิพฺพานํ. เย, ภิกฺขเว, วิราเค ธมฺเม ปสนฺนา, อคฺเค เต ปสนฺนา. อคฺเค โข ปน ปสนฺนานํ อคฺโค วิปาโก โหติ.

"Monges, de todas as coisas — sejam condicionadas (sankhata) ou incondicionadas (asankhata) —, o desapego (virāga) é declarado o supremo entre elas, isto é, o esmagamento do orgulho, a eliminação da sede, o desarraigamento do apego, a interrupção do ciclo de existências, a destruição da avidez, o desapego, a cessação, o Nirvana. Aqueles, monges, que têm confiança no Dhamma do desapego, têm confiança no supremo. E para aqueles que têm confiança no supremo, o resultado é supremo."

‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, สงฺฆา วา คณา วา, ตถาคตสาวกสงฺโฆ เตสํ อคฺคมกฺขายติ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา เอส [Pg.255] ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. เย, ภิกฺขเว, สงฺเฆ ปสนฺนา, อคฺเค เต ปสนฺนา. อคฺเค โข ปน ปสนฺนานํ อคฺโค วิปาโก โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อคฺคปฺปสาทา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, de todas as assembleias ou grupos que existem, a Assembleia dos Discípulos do Tathāgata é declarada a suprema, a saber, os quatro pares de homens, as oito pessoas ilustres. Esta Assembleia dos Discípulos do Abençoado é digna de oferendas trazidas de longe, digna de hospitalidade, digna de dádivas dedicadas ao além, digna de reverência com as mãos unidas, o incomparável campo de mérito para o mundo. Aqueles, monges, que têm fé na Sangha, têm fé no supremo. E para aqueles que têm fé no supremo, o fruto supremo lhes corresponde. Estes, monges, são os três tipos de fé suprema. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘อคฺคโต เว ปสนฺนานํ, อคฺคํ ธมฺมํ วิชานตํ;

อคฺเค พุทฺเธ ปสนฺนานํ, ทกฺขิเณยฺเย อนุตฺตเร.

Para aqueles que têm fé no supremo, que conhecem o Dhamma supremo; para aqueles que têm fé no Buda supremo, o incomparável e digno de oferendas.

‘‘อคฺเค ธมฺเม ปสนฺนานํ, วิราคูปสเม สุเข;

อคฺเค สงฺเฆ ปสนฺนานํ, ปุญฺญกฺเขตฺเต อนุตฺตเร.

Para aqueles que têm fé no Dhamma supremo, que traz o desapego, a paz e a felicidade; para aqueles que têm fé na Sangha suprema, o incomparável campo de mérito.

‘‘อคฺคสฺมึ ทานํ ททตํ, อคฺคํ ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ;

อคฺคํ อายุ จ วณฺโณ จ, ยโส กิตฺติ สุขํ พลํ.

Para aqueles que oferecem dádivas ao supremo, o mérito supremo cresce; crescem também a longevidade suprema, a beleza, a reputação, a fama, a felicidade e a força.

‘‘อคฺคสฺส ทาตา เมธาวี, อคฺคธมฺมสมาหิโต;

เทวภูโต มนุสฺโส วา, อคฺคปฺปตฺโต ปโมทตี’’ติ.

O sábio que dá ao supremo, estabelecido no Dhamma supremo, seja renascendo como divindade ou como ser humano, alegra-se ao alcançar o estado supremo.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O primeiro.

๒. ชีวิกสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o Meio de Vida

๙๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

91. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘อนฺตมิทํ, ภิกฺขเว, ชีวิกานํ ยทิทํ ปิณฺโฑลฺยํ. อภิสาโปยํ, ภิกฺขเว, โลกสฺมึ – ‘ปิณฺโฑโล วิจรสิ ปตฺตปาณี’ติ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตา อุเปนฺติ อตฺถวสิกา, อตฺถวสํ ปฏิจฺจ; เนว ราชาภินีตา, น โจราภินีตา, น อิณฏฺฏา, น ภยฏฺฏา, น อาชีวิกาปกตา. อปิ จ โข ‘โอติณฺณมฺหา ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ ทุกฺโขติณฺณา ทุกฺขปเรตา, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. เอวํ ปพฺพชิโต จายํ, ภิกฺขเว, กุลปุตฺโต โส จ โหติ อภิชฺฌาลุ กาเมสุ ติพฺพสาราโค, พฺยาปนฺนจิตฺโต ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป, มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ฉวาลาตํ อุภโตปทิตฺตํ มชฺเฌ คูถคตํ เนว คาเม กฏฺฐตฺถํ ผรติ [Pg.256] น อรญฺเญः ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ คิหิโภคา ปริหีโน สามญฺญตฺถญฺจ น ปริปูเรตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, este é o mais baixo dos meios de vida, a saber, mendigar por esmolas. No mundo, este é um termo de insulto: 'Você anda como um mendigo com uma tigela na mão'. No entanto, monges, filhos de boa família adotam esse meio de vida por um propósito elevado, dependendo de um benefício espiritual; não porque foram forçados por reis, nem por ladrões, nem por dívidas, nem por medo, nem pela perda de outro meio de vida. Mas sim com o pensamento: 'Fomos imersos no nascimento, na velhice, na morte, nas tristezas, nas lamentações, nos sofrimentos, nas angústias e nos desesperos; estamos imersos no sofrimento, oprimidos pelo sofrimento. Talvez o fim de toda esta massa de sofrimento possa ser conhecido'. Mas, monges, embora um filho de boa família tenha se tornado um renunciante com tal propósito, ele pode se tornar cobiçoso, com forte apego aos prazeres sensuais, com mente malevolente, com pensamentos corrompidos, sem atenção plena, sem discernimento claro, sem concentração, com mente dispersa e com as faculdades sensoriais descontroladas. Assim como, monges, um tição de cemitério, queimando em ambas as extremidades e sujo de fezes no meio, não serve como lenha na aldeia nem na floresta; da mesma forma, monges, eu digo que esta pessoa é semelhante a esse tição: ela perdeu os prazeres da vida leiga e não realiza o propósito da vida monástica. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘คิหิโภคา ปริหีโน, สามญฺญตฺถญฺจ ทุพฺภโค;

ปริธํสมาโน ปกิเรติ, ฉวาลาตํว นสฺสติ.

Aquele que perdeu os prazeres da vida leiga e, infeliz, não alcança o propósito da vida monástica, arruína-se e se destrói, perecendo como um tição de cemitério.

‘‘กาสาวกณฺฐา พหโว, ปาปธมฺมา อสญฺญตา;

ปาปา ปาเปหิ กมฺเมหิ, นิรยํ เต อุปปชฺชเร.

Muitos que vestem o manto amarelo no pescoço são de caráter maligno e descontrolados. Esses homens maus, por suas ações más, renascem no inferno.

‘‘เสยฺโย อโยคุโฬ ภุตฺโต, ตตฺโต อคฺคิสิขูปโม;

ยญฺเจ ภุญฺเชยฺย ทุสฺสีโล, รฏฺฐปิณฺฑมสญฺญโต’’ติ.

É melhor engolir uma bola de ferro em brasa, ardente como uma chama de fogo, do que um homem imoral e descontrolado comer o alimento oferecido com fé pelas pessoas do país.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O segundo.

๓. สงฺฆาฏิกณฺณสุตฺตํ

3. O Discurso sobre a Ponta do Manto

๙๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

92. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘สงฺฆาฏิกณฺเณ เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ คเหตฺวา ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺโธ อสฺส ปาเท ปาทํ นิกฺขิปนฺโต, โส จ โหติ อภิชฺฌาลุ กาเมสุ ติพฺพสาราโค พฺยาปนฺนจิตฺโต ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย; อถ โข โส อารกาว มยฺหํ, อหญฺจ ตสฺส. ตํ กิสฺส เหตุ? ธมฺมญฺหิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปสฺสติ. ธมฺมํ อปสฺสนฺโต น มํ ปสฺสติ.

Monges, mesmo que um monge segure a ponta do meu manto e siga logo atrás de mim, pisando exatamente onde eu piso, se ele for cobiçoso, com forte apego aos prazeres sensuais, com mente malevolente, com pensamentos corrompidos, sem atenção plena, sem discernimento claro, sem concentração, com mente dispersa e com as faculdades sensoriais descontroladas, ele estará muito longe de mim, e eu dele. Por que razão? Porque esse monge, monges, não vê o Dhamma. Não vendo o Dhamma, ele não me vê.

‘‘โยชนสเต เจปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิหเรยฺย. โส จ โหติ อนภิชฺฌาลุ กาเมสุ น ติพฺพสาราโค อพฺยาปนฺนจิตฺโต อปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป อุปฏฺฐิตสฺสติ สมฺปชาโน สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต สํวุตินฺทฺริโย; อถ โข โส สนฺติเกว มยฺหํ, อหญฺจ ตสฺส. ตํ กิสฺส เหตุ? ธมฺมํ หิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปสฺสติ; ธมฺมํ ปสฺสนฺโต มํ ปสฺสตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, mesmo que esse monge viva a cem yojanas de distância, se ele for livre de cobiça, sem forte apego aos prazeres sensuais, sem mente malevolente, sem pensamentos corrompidos, com atenção plena estabelecida, com discernimento claro, concentrado, com mente unificada e com as faculdades sensoriais controladas, ele estará bem perto de mim, e eu dele. Por que razão? Porque esse monge, monges, vê o Dhamma. Vendo o Dhamma, ele me vê. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘อนุพนฺโธปิ เจ อสฺส, มหิจฺโฉ จ วิฆาตวา;

เอชานุโค อเนชสฺส, นิพฺพุตสฺส อนิพฺพุโต;

คิทฺโธ โส วีตเคธสฺส, ปสฺส ยาวญฺจ อารกา.

Mesmo que o siga de perto, se ele for cheio de desejos, violento, dominado pela ânsia seguindo Aquele que é livre de ânsia, se ele for inquieto seguindo Aquele que é pacificado, se ele for ganancioso seguindo Aquele que é livre de ganância — veja quão distante ele está!

‘‘โย [Pg.257] จ ธมฺมมภิญฺญาย, ธมฺมมญฺญาย ปณฺฑิโต;

รหโทว นิวาเต จ, อเนโช วูปสมฺมติ.

Mas o sábio que, tendo compreendido o Dhamma por meio do conhecimento direto e do conhecimento pleno, torna-se livre de ânsia e pacificado, como um lago em um lugar sem vento.

‘‘อเนโช โส อเนชสฺส, นิพฺพุตสฺส จ นิพฺพุโต;

อคิทฺโธ วีตเคธสฺส, ปสฺส ยาวญฺจ สนฺติเก’’ติ.

Livre de ânsia seguindo Aquele que é livre de ânsia, pacificado seguindo Aquele que é pacificado, livre de ganância seguindo Aquele que é livre de ganância — veja quão perto ele está!

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O terceiro.

๔. อคฺคิสุตฺตํ

4. O Discurso sobre os Fogos

๙๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

93. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อคฺคี. กตเม ตโย? ราคคฺคิ, โทสคฺคิ, โมหคฺคิ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อคฺคี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, existem estes três fogos. Quais são os três? O fogo do apego, o fogo da aversão e o fogo da ilusão. Estes, monges, são os três fogos. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ราคคฺคิ ทหติ มจฺเจ, รตฺเต กาเมสุ มุจฺฉิเต;

โทสคฺคิ ปน พฺยาปนฺเน, นเร ปาณาติปาติโน.

O fogo do apego queima os mortais que são apegados e obcecados pelos prazeres sensuais. O fogo da aversão queima os homens de mente malevolente que destroem a vida.

‘‘โมหคฺคิ ปน สมฺมูฬฺเห, อริยธมฺเม อโกวิเท;

เอเต อคฺคี อชานนฺตา, สกฺกายาภิรตา ปชา.

O fogo da ilusão queima os tolos que não são instruídos no Dhamma dos Nobres. Sem conhecer esses fogos, os seres deleitam-se na identidade pessoal.

‘‘เต วฑฺฒยนฺติ นิรยํ, ติรจฺฉานญฺจ โยนิโย;

อสุรํ เปตฺติวิสยํ, อมุตฺตา มารพนฺธนา.

Eles aumentam as populações do inferno, do reino animal, do reino dos asuras e do reino dos fantasmas famintos, sem se libertarem das amarras de Māra.

‘‘เย จ รตฺตินฺทิวา ยุตฺตา, สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน;

เต นิพฺพาเปนฺติ ราคคฺคึ, นิจฺจํ อสุภสญฺญิโน.

Mas aqueles que, dia e noite, dedicam-se ao ensinamento do Buda perfeitamente desperto, extinguem o fogo do apego, contemplando constantemente a impureza.

‘‘โทสคฺคึ ปน เมตฺตาย, นิพฺพาเปนฺติ นรุตฺตมา;

โมหคฺคึ ปน ปญฺญาย, ยายํ นิพฺเพธคามินี.

Os melhores entre os homens extinguem o fogo da aversão com a bondade amorosa, e o fogo da ilusão com a sabedoria que conduz à penetração da verdade.

‘‘เต นิพฺพาเปตฺวา นิปกา, รตฺตินฺทิวมตนฺทิตา;

อเสสํ ปรินิพฺพนฺติ, อเสสํ ทุกฺขมจฺจคุํ.

Tendo extinguido esses fogos, os sábios, incansáveis dia e noite, alcançam o parinibbāna completo e transcendem todo o sofrimento sem deixar vestígios.

‘‘อริยทฺทสา เวทคุโน, สมฺมทญฺญาย ปณฺฑิตา;

ชาติกฺขยมภิญฺญาย, นาคจฺฉนฺติ ปุนพฺภว’’นฺติ.

Os sábios que veem as Nobres Verdades, que alcançaram o fim do conhecimento, tendo compreendido corretamente e conhecido por si mesmos a destruição do nascimento, não retornam a uma nova existência.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. อุปปริกฺขสุตฺตํ

5. O Discurso sobre a Investigação

๙๔. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.258] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

94. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ตถา ตถา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุปปริกฺเขยฺย ยถา ยถาสฺส อุปปริกฺขโต พหิทฺธา จสฺส วิญฺญาณํ อวิกฺขิตฺตํ อวิสฏํ อชฺฌตฺตํ อสณฺฐิตํ อนุปาทาย น ปริตสฺเสยฺย. พหิทฺธา, ภิกฺขเว, วิญฺญาเณ อวิกฺขิตฺเต อวิสเฏ สติ อชฺฌตฺตํ อสณฺฐิเต อนุปาทาย อปริตสฺสโต อายตึ ชาติชรามรณทุกฺขสมุทยสมฺภโว น โหตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, um monge deve investigar de tal maneira que, enquanto investiga, sua consciência não seja dispersa ou espalhada externamente, nem fique estagnada internamente, e, sem apego, ele não sinta ansiedade. Monges, quando a consciência não está dispersa ou espalhada externamente, nem estagnada internamente, para aquele que não se apega e não sente ansiedade, no futuro não haverá o surgimento e a origem do sofrimento do nascimento, da velhice e da morte. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘สตฺตสงฺคปฺปหีนสฺส, เนตฺติจฺฉินฺนสฺส ภิกฺขุโน;

วิกฺขีโณ ชาติสํสาโร, นตฺถิ ตสฺส ปุนพฺภโว’’ติ.

Para o monge que abandonou os sete tipos de apego e cortou o cordão da ânsia pela existência, o ciclo de nascimentos está esgotado; não há mais nova existência para ele.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. กามูปปตฺติสุตฺตํ

6. O Discurso sobre os Renascimentos Sensuais

๙๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

95. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, กามูปปตฺติโย. กตมา ติสฺโส? ปจฺจุปฏฺฐิตกามา, นิมฺมานรติโน, ปรนิมฺมิตวสวตฺติโน – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส กามูปปตฺติโย’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, existem estes três tipos de renascimento no reino sensorial. Quais são os três? Aqueles que desfrutam de prazeres sensuais que estão constantemente presentes, os deuses que se deleitam em suas próprias criações e os deuses que controlam as criações de outros. Estes, monges, são os três tipos de renascimento no reino sensorial. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ปจฺจุปฏฺฐิตกามา จ, เย เทวา วสวตฺติโน;

นิมฺมานรติโน เทวา, เย จญฺเญ กามโภคิโน;

อิตฺถภาวญฺญถาภาวํ, สํสารํ นาติวตฺตเร.

Aqueles que desfrutam de prazeres sensuais constantemente presentes, os deuses que controlam as criações de outros, os deuses que se deleitam em suas próprias criações e quaisquer outros que desfrutam de prazeres sensuais, não transcendem o ciclo de existências, que consiste em ser desta ou daquela forma.

‘‘เอตมาทีนวํ ญตฺวา, กามโภเคสุ ปณฺฑิโต;

สพฺเพ ปริจฺจเช กาเม, เย ทิพฺพา เย จ มานุสา.

Compreendendo esse perigo nos prazeres sensuais, o sábio deve abandonar todos os desejos sensuais, sejam divinos ou humanos.

‘‘ปิยรูปสาตคธิตํ, เฉตฺวา โสตํ ทุรจฺจยํ;

อเสสํ ปรินิพฺพนฺติ, อเสสํ ทุกฺขมจฺจคุํ.

Cortando a corrente da ânsia, que é difícil de superar e que se apega ao que é agradável e prazeroso, eles alcançam o parinibbāna completo e transcendem todo o sofrimento sem deixar vestígios.

‘‘อริยทฺทสา เวทคุโน, สมฺมทญฺญาย ปณฺฑิตา;

ชาติกฺขยมภิญฺญาย, นาคจฺฉนฺติ ปุนพฺภว’’นฺติ.

Os sábios que veem as Nobres Verdades, que alcançaram o fim do conhecimento, tendo compreendido corretamente e conhecido por si mesmos a destruição do nascimento, não retornam a uma nova existência.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. กามโยคสุตฺตํ

7. O Discurso sobre os Vínculos Sensuais

๙๖. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.259] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

96. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘กามโยคยุตฺโต, ภิกฺขเว, ภวโยคยุตฺโต อาคามี โหติ อาคนฺตา อิตฺถตฺตํ. กามโยควิสํยุตฺโต, ภิกฺขเว, ภวโยคยุตฺโต อนาคามี โหติ อนาคนฺตา อิตฺถตฺตํ. กามโยควิสํยุตฺโต, ภิกฺขเว, ภวโยควิสํยุตฺโต อรหา โหติ, ขีณาสโว’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, aquele que está vinculado ao vínculo do desejo sensual e ao vínculo da existência é um que retorna, vindo de volta a este mundo. Aquele que está livre do vínculo do desejo sensual, mas ainda vinculado ao vínculo da existência, é um que não retorna, não vindo de volta a este mundo. Aquele que está livre do vínculo do desejo sensual e livre do vínculo da existência é um Arahant, cujos influxos mentais foram destruídos. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘กามโยเคน สํยุตฺตา, ภวโยเคน จูภยํ;

สตฺตา คจฺฉนฺติ สํสารํ, ชาติมรณคามิโน.

Vinculados tanto ao desejo sensual quanto à existência, os seres continuam no ciclo de renascimentos, indo em direção ao nascimento e à morte.

‘‘เย จ กาเม ปหนฺตฺวาน, อปฺปตฺตา อาสวกฺขยํ;

ภวโยเคน สํยุตฺตา, อนาคามีติ วุจฺจเร.

Mas aqueles que abandonaram os desejos sensuais, embora ainda não tenham alcançado a destruição dos influxos mentais, permanecendo vinculados à existência, são chamados de 'aqueles que não retornam'.

‘‘เย จ โข ฉินฺนสํสยา, ขีณมานปุนพฺภวา;

เต เว ปารงฺคตา โลเก, เย ปตฺตา อาสวกฺขย’’นฺติ.

No entanto, aqueles que cortaram as dúvidas, cujos orgulho e renascimento foram destruídos, e que alcançaram a destruição dos influxos mentais, esses realmente cruzaram para a outra margem no mundo.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

กลฺยาณสีลสุตฺตํ

O Discurso sobre a Virtude Nobre

๙๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

97. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘กลฺยาณสีโล, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณธมฺโม กลฺยาณปญฺโญ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ‘เกวลี วุสิตวา อุตฺตมปุริโส’ติ วุจฺจติ –

Monges, o monge que possui virtude nobre, caráter nobre e sabedoria nobre é chamado, neste Dhamma-Vinaya, de 'um ser completo, que viveu a vida santa, o homem supremo'.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณสีโล โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ, อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณสีโล โหติ. อิติ กลฺยาณสีโล.

E como, monges, um monge possui virtude nobre? Aqui, monges, um monge é virtuoso, vive controlado pelas regras do Pātimokkha, é perfeito em conduta e hábitos, vê perigo mesmo nas menores faltas e, tendo assumido as regras de treinamento, treina-se nelas. Assim, monges, um monge possui virtude nobre. Tal é a virtude nobre.

‘‘กลฺยาณธมฺโม [Pg.260] จ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺตนฺนํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณธมฺโม โหติ. อิติ กลฺยาณสีโล, กลฺยาณธมฺโม.

E como ele possui caráter nobre? Aqui, monges, um monge vive dedicado ao desenvolvimento das sete qualidades que levam ao despertar. Assim, monges, um monge possui caráter nobre. Tal é a virtude nobre e o caráter nobre.

‘‘กลฺยาณปญฺโญ จ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณปญฺโญ โหติ.

E como ele possui sabedoria nobre? Aqui, monges, com a destruição dos influxos mentais, um monge entra e permanece na libertação da mente livre de influxos e na libertação pela sabedoria, tendo-as conhecido e realizado por si mesmo nesta mesma vida. Assim, monges, um monge possui sabedoria nobre.

‘‘อิติ กลฺยาณสีโล กลฺยาณธมฺโม กลฺยาณปญฺโญ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ‘เกวลี วุสิตวา อุตฺตมปุริโส’ติ วุจฺจตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Assim, o monge que possui virtude nobre, caráter nobre e sabedoria nobre é chamado, neste Dhamma-Vinaya, de 'um ser completo, que viveu a vida santa, o homem supremo'. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito:

‘‘ยสฺส กาเยน วาจาย, มนสา นตฺถิ ทุกฺกฏํ;

ตํ เว กลฺยาณสีโลติ, อาหุ ภิกฺขุํ หิรีมนํ.

Aquele que não comete nenhuma má ação por meio do corpo, da fala ou da mente, e que possui senso de vergonha moral, esse monge é verdadeiramente chamado de 'um de virtude nobre'.

‘‘ยสฺส ธมฺมา สุภาวิตา, สตฺต สมฺโพธิคามิโน;

ตํ เว กลฺยาณธมฺโมติ, อาหุ ภิกฺขุํ อนุสฺสทํ.

Aquele monge para quem os sete fatores que conduzem à iluminação estão bem desenvolvidos, livre de paixões, a ele verdadeiramente chamam de virtuoso.

‘‘โย ทุกฺขสฺส ปชานาติ, อิเธว ขยมตฺตโน;

ตํ เว กลฺยาณปญฺโญติ, อาหุ ภิกฺขุํ อนาสวํ.

Aquele que compreende, nesta mesma vida, o fim do seu próprio sofrimento, livre de máculas, a esse monge verdadeiramente chamam de detentor de nobre sabedoria.

‘‘เตหิ ธมฺเมหิ สมฺปนฺนํ, อนีฆํ ฉินฺนสํสยํ;

อสิตํ สพฺพโลกสฺส, อาหุ สพฺพปหายิน’’นฺติ.

Dotado dessas qualidades, livre de aflição, com as dúvidas cortadas, desapegado de todo o mundo, a ele chamam de aquele que tudo abandonou.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado; assim eu ouvi. O oitavo.

๙. ทานสุตฺตํ

9. O Discurso sobre a Doação

๙๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

98. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ทฺเวมานิ, ภิกฺขเว, ทานานิ – อามิสทานญฺจ ธมฺมทานญฺจ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ ทานานํ ยทิทํ – ธมฺมทานํ.

Monges, existem estas duas doações: a doação de bens materiais e a doação do Dhamma. Destas duas doações, monges, a suprema é esta: a doação do Dhamma.

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, สํวิภาคา – อามิสสํวิภาโค จ ธมฺมสํวิภาโค จ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ สํวิภาคานํ ยทิทํ – ธมฺมสํวิภาโค.

Monges, existem estas duas formas de partilha: a partilha de bens materiais e a partilha do Dhamma. Destas duas formas de partilha, monges, a suprema é esta: a partilha do Dhamma.

‘‘ทฺเวเม[Pg.261], ภิกฺขเว, อนุคฺคหา – อามิสานุคฺคโห จ ธมฺมานุคฺคโห จ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ อนุคฺคหานํ ยทิทํ – ธมฺมานุคฺคโห’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, existem estas duas formas de auxílio: o auxílio com bens materiais e o auxílio com o Dhamma. Destas duas formas de auxílio, monges, a suprema é esta: o auxílio com o Dhamma. Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ยมาหุ ทานํ ปรมํ อนุตฺตรํ, ยํ สํวิภาคํ ภควา อวณฺณยิ ;

อคฺคมฺหิ เขตฺตมฺหิ ปสนฺนจิตฺโต, วิญฺญู ปชานํ โก น ยเชถ กาเล.

A doação que chamam de suprema e insuperável, a partilha que o Abençoado elogiou; com a mente serena no campo supremo de mérito, qual pessoa sábia e compreensiva não faria uma oferenda no momento apropriado?

‘‘เย เจว ภาสนฺติ สุณนฺติ จูภยํ, ปสนฺนจิตฺตา สุคตสฺส สาสเน;

เตสํ โส อตฺโถ ปรโม วิสุชฺฌติ, เย อปฺปมตฺตา สุคตสฺส สาสเน’’ติ.

Aqueles que ensinam e aqueles que ouvem, ambos com mentes serenas no ensinamento do Sugata; para eles, que são diligentes no ensinamento do Sugata, esse supremo propósito é purificado.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado; assim eu ouvi. O nono.

๑๐. เตวิชฺชสุตฺตํ

10. O Discurso sobre Aquele que Possui as Três Ciências

๙๙. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

99. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘ธมฺเมนาหํ, ภิกฺขเว, เตวิชฺชํ พฺราหฺมณํ ปญฺญาเปมิ, นาญฺญํ ลปิตลาปนมตฺเตน.

Monges, de acordo com a verdade é que declaro um brâmane como detentor das três ciências, e não outro apenas por recitar palavras repetitivas.

‘‘กถญฺจาหํ, ภิกฺขเว, ธมฺเมน เตวิชฺชํ พฺราหฺมณํ ปญฺญาเปมิ, นาญฺญํ ลปิตลาปนมตฺเตน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต. โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ. ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต. โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ[Pg.262]. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อยมสฺส ปฐมา วิชฺชา อธิคตา โหติ, อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา, ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน, ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

E como, monges, de acordo com a verdade, declaro um brâmane como detentor das três ciências, e não outro apenas por recitar palavras repetitivas? Aqui, monges, um monge recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, os cinco destinos, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos ciclos de dissolução do mundo, muitos ciclos de evolução do mundo, muitos ciclos de dissolução e evolução do mundo: 'Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, alimentava-me de tal comida, experienciava tal prazer e dor, e tinha tal limite de vida. Falecendo daquele lugar, renasci em outro lugar. Lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, alimentava-me de tal comida, experienciava tal prazer e dor, e tinha tal limite de vida. Falecendo daquele lugar, renasci aqui.' Assim, com seus detalhes e particularidades, ele recorda suas muitas existências passadas. Esta é a primeira ciência alcançada por ele; a ignorância é destruída, a verdadeira ciência surge; a escuridão é dissipada, a luz surge, como ocorre com quem vive diligente, ardente e resoluto.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อยมสฺส ทุติยา วิชฺชา อธิคตา โหติ, อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา, ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน, ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

Além disso, monges, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, o monge vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, felizes e infelizes; ele compreende como os seres passam de acordo com suas ações: 'Estes queridos seres, de fato, eram dotados de má conduta corporal, má conduta verbal e má conduta mental, caluniadores dos nobres, de visões incorretas, que realizavam ações baseadas em visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, eles renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno. Mas estes outros queridos seres eram dotados de boa conduta corporal, boa conduta verbal e boa conduta mental, não caluniadores dos nobres, de visões corretas, que realizavam ações baseadas em visões corretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, eles renasceram em um destino feliz, no mundo celestial.' Assim, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, felizes e infelizes; ele compreende como os seres passam de acordo com suas ações. Esta é a segunda ciência alcançada por ele; a ignorância é destruída, a verdadeira ciência surge; a escuridão é dissipada, a luz surge, como ocorre com quem vive diligente, ardente e resoluto.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมสฺส ตติยา วิชฺชา อธิคตา โหติ, อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา, ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน, ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต. เอวํ โข อหํ, ภิกฺขเว, ธมฺเมน เตวิชฺชํ พฺราหฺมณํ ปญฺญาเปมิ, นาญฺญํ ลปิตลาปนมตฺเตนา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Além disso, monges, com a destruição das máculas, o monge entra e permanece na libertação da mente livre de máculas, na libertação pela sabedoria, tendo-as conhecido por si mesmo e realizado diretamente nesta mesma vida. Esta é a terceira ciência alcançada por ele; a ignorância é destruída, a verdadeira ciência surge; a escuridão é dissipada, a luz surge, como ocorre com quem vive diligente, ardente e resoluto. É assim, monges, que de acordo com a verdade declaro um brâmane como detentor das três ciências, e não outro apenas por recitar palavras repetitivas. Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ปุพฺเพนิวาสํ โยเวทิ, สคฺคาปายญฺจ ปสฺสติ;

อโถ ชาติกฺขยํ ปตฺโต, อภิญฺญาโวสิโต มุนิ.

Aquele que conhece suas existências passadas, que vê o céu e os estados de privação, que alcançou o fim dos renascimentos, o sábio que consumou o conhecimento direto;

‘‘เอตาหิ [Pg.263] ตีหิ วิชฺชาหิ, เตวิชฺโช โหติ พฺราหฺมโณ;

ตมหํ วทามิ เตวิชฺชํ, นาญฺญํ ลปิตลาปน’’นฺติ.

Por meio destas três ciências, ele é um brâmane detentor das três ciências; a ele eu chamo de detentor das três ciências, e não a outro apenas por recitar palavras repetitivas.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado; assim eu ouvi. O décimo.

ปญฺจโม วคฺโค นิฏฺฐิโต.

O quinto capítulo está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

ปสาท ชีวิต สงฺฆาฏิ, อคฺคิ อุปปริกฺขยา;

อุปปตฺติ กาม กลฺยาณํ, ทานํ ธมฺเมน เต ทสาติ.

Pasāda, Jīvika, Saṅghāṭi, Aggi, Upaparikkha, Upapatti, Kāma, Kalyāṇa, Dāna e Dhammena — estes são os dez.

ติกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

O Livro dos Três está concluído.

๔. จตุกฺกนิปาโต

4. O Livro dos Quatro

๑. พฺราหฺมณธมฺมยาคสุตฺตํ

1. O Discurso sobre o Sacrifício do Dhamma pelo Brâmane

๑๐๐. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.264] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

100. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘อหมสฺมิ, ภิกฺขเว, พฺราหฺมโณ ยาจโยโค สทา ปยตปาณิ อนฺติมเทหธโร อนุตฺตโร ภิสกฺโก สลฺลกตฺโต. ตสฺส เม ตุมฺเห ปุตฺตา โอรสา มุขโต ชาตา ธมฺมชา ธมฺมนิมฺมิตา ธมฺมทายาทา, โน อามิสทายาทา.

Monges, eu sou um brâmane, sempre acessível aos que pedem, de mãos limpas para dar, portando o meu último corpo, o médico e cirurgião supremo. Vocês são meus filhos legítimos, nascidos de minha boca, nascidos do Dhamma, criados pelo Dhamma, herdeiros do Dhamma, e não herdeiros de bens materiais.

‘‘ทฺเวมานิ, ภิกฺขเว, ทานานิ – อามิสทานญฺจ ธมฺมทานญฺจ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ ทานานํ ยทิทํ – ธมฺมทานํ.

Monges, existem estas duas doações: a doação de bens materiais e a doação do Dhamma. Destas duas doações, monges, a suprema é esta: a doação do Dhamma.

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, สํวิภาคา – อามิสสํวิภาโค จ ธมฺมสํวิภาโค จ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ สํวิภาคานํ ยทิทํ – ธมฺมสํวิภาโค.

Monges, existem estas duas formas de partilha: a partilha de bens materiais e a partilha do Dhamma. Destas duas formas de partilha, monges, a suprema é esta: a partilha do Dhamma.

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, อนุคฺคหา – อามิสานุคฺคโห จ ธมฺมานุคฺคโห จ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ อนุคฺคหานํ ยทิทํ – ธมฺมานุคฺคโห.

Monges, existem estas duas formas de auxílio: o auxílio com bens materiais e o auxílio com o Dhamma. Destas duas formas de auxílio, monges, a suprema é esta: o auxílio com o Dhamma.

‘‘ทฺเวเม, ภิกฺขเว, ยาคา – อามิสยาโค จ ธมฺมยาโค จ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทฺวินฺนํ ยาคานํ ยทิทํ – ธมฺมยาโค’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, existem estes dois tipos de sacrifício: o sacrifício de bens materiais e o sacrifício do Dhamma. Destes dois tipos de sacrifício, monges, o supremo é este: o sacrifício do Dhamma. Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘โย ธมฺมยาคํ อยชี อมจฺฉรี, ตถาคโต สพฺพภูตานุกมฺปี ;

ตํ ตาทิสํ เทวมนุสฺสเสฏฺฐํ, สตฺตา นมสฺสนฺติ ภวสฺส ปารคุ’’นฺติ.

O Tathāgata, compassivo com todos os seres, realizou o sacrifício do Dhamma sem egoísmo. A esse ser, o supremo entre deuses e humanos, que cruzou para a outra margem da existência, os seres prestam homenagem.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado; assim eu ouvi. O primeiro.

๒. สุลภสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o que é Fácil de Obter

๑๐๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

101. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘จตฺตาริมานิ, ภิกฺขเว, อปฺปานิ เจว สุลภานิ จ, ตานิ จ อนวชฺชานิ. กตมานิ จตฺตาริ? ปํสุกูลํ, ภิกฺขเว, จีวรานํ อปฺปญฺจ สุลภญฺจ, ตญฺจ อนวชฺชํ. ปิณฺฑิยาโลโป[Pg.265], ภิกฺขเว, โภชนานํ อปฺปญฺจ สุลภญฺจ, ตญฺจ อนวชฺชํ. รุกฺขมูลํ, ภิกฺขเว, เสนาสนานํ อปฺปญฺจ สุลภญฺจ, ตญฺจ อนวชฺชํ. ปูติมุตฺตํ, ภิกฺขเว, เภสชฺชานํ อปฺปญฺจ สุลภญฺจ ตญฺจ อนวชฺชํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตาริ อปฺปานิ เจว สุลภานิ จ, ตานิ จ อนวชฺชานิ. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อปฺเปน จ ตุฏฺโฐ โหติ สุลเภน จ (อนวชฺเชน จ), อิมสฺสาหํ อญฺญตรํ สามญฺญงฺคนฺติ วทามี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, existem estes quatro recursos que são insignificantes, fáceis de obter e irrepreensíveis. Quais são os quatro? Trapos descartados, monges, são insignificantes e fáceis de obter como mantos, e são irrepreensíveis. Alimentos recebidos por esmolas são insignificantes e fáceis de obter como comida, e são irrepreensíveis. O pé de uma árvore é insignificante e fácil de obter como moradia, e é irrepreensível. Urina fermentada é insignificante e fácil de obter como medicamento, e é irrepreensível. Estes, monges, são os quatro recursos que são insignificantes, fáceis de obter e irrepreensíveis. Quando um monge, monges, contenta-se com o que é insignificante, fácil de obter e irrepreensível, eu declaro que isso é um dos fatores da vida monástica. Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘อนวชฺเชน ตุฏฺฐสฺส, อปฺเปน สุลเภน จ;

น เสนาสนมารพฺภ, จีวรํ ปานโภชนํ;

วิฆาโต โหติ จิตฺตสฺส, ทิสา นปฺปฏิหญฺญติ.

Para aquele que se contenta com o que é irrepreensível, insignificante e fácil de obter, não há aflição mental por causa de moradia, mantos, comida ou bebida, nem ele se sente frustrado em qualquer direção.

‘‘เย จสฺส ธมฺมา อกฺขาตา, สามญฺญสฺสานุโลมิกา;

อธิคฺคหิตา ตุฏฺฐสฺส, อปฺปมตฺตสฺส ภิกฺขุโน’’ติ.

E as qualidades que foram declaradas como adequadas para a vida monástica são plenamente adotadas por esse monge contente e diligente.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทุติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado; assim eu ouvi. O segundo.

๓. อาสวกฺขยสุตฺตํ

3. O Discurso sobre a Destruição das Máculas

๑๐๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

102. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ou ouvi:

‘‘ชานโตหํ, ภิกฺขเว, ปสฺสโต อาสวานํ ขยํ วทามิ, โน อชานโต โน อปสฺสโต. กิญฺจ, ภิกฺขเว, ชานโต, กึ ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ? อิทํ ทุกฺขนฺติ, ภิกฺขเว, ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ. อยํ ทุกฺขสมุทโยติ, ภิกฺขเว, ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ. อยํ ทุกฺขนิโรโธติ, ภิกฺขเว, ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ. อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ, ภิกฺขเว, ชานโต ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ชานโต เอวํ ปสฺสโต อาสวานํ ขโย โหตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, eu declaro a destruição das máculas para quem conhece e vê, não para quem não conhece e não vê. E o que, monges, para quem conhece e vê, destrói as máculas? 'Isto é o sofrimento' — para quem conhece e vê isso, ocorre a destruição das máculas. 'Esta é a origem do sofrimento' — para quem conhece e vê isso, ocorre a destruição das máculas. 'Esta é a cessação do sofrimento' — para quem conhece e vê isso, ocorre a destruição das máculas. 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento' — para quem conhece e vê isso, ocorre a destruição das máculas. É assim, monges, que para quem conhece e vê, ocorre a destruição das máculas. Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เสขสฺส สิกฺขมานสฺส, อุชุมคฺคานุสาริโน;

ขยสฺมึ ปฐมํ ญาณํ, ตโต อญฺญา อนนฺตรา.

Para o aprendiz em treinamento, que segue o caminho reto, surge primeiro o conhecimento da destruição das máculas, e imediatamente depois, o conhecimento final.

‘‘ตโต [Pg.266] อญฺญา วิมุตฺตสฺส, วิมุตฺติญาณมุตฺตมํ;

อุปฺปชฺชติ ขเย ญาณํ, ขีณา สํโยชนา อิติ.

Para aquele que se libertou através do conhecimento final, surge o supremo conhecimento da libertação: 'O conhecimento da destruição surgiu, os grilhões foram destruídos'.

‘‘น ตฺเววิทํ กุสีเตน, พาเลนมวิชานตา;

นิพฺพานํ อธิคนฺตพฺพํ, สพฺพคนฺถปฺปโมจน’’นฺติ.

Mas este Nibbāna, a libertação de todos os nós, não pode ser alcançado por quem é preguiçoso, tolo e ignorante.

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ตติยํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado; assim eu ouvi. O terceiro.

๔. สมณพฺราหฺมณสุตฺตํ

4. O Discurso sobre os Ascetas e Brâmanes

๑๐๓. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

103. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ; ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ – น เม เต, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา สมเณสุ วา สมณสมฺมตา พฺราหฺมเณสุ วา พฺราหฺมณสมฺมตา, น จ ปเนเต อายสฺมนฺโต สามญฺญตฺถํ วา พฺรหฺมญฺญตฺถํ วา ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺติ.

Monges, quaisquer ascetas ou brâmanes que não compreendem, conforme a realidade, 'Isto é o sofrimento'; que não compreendem, conforme a realidade, 'Esta é a origem do sofrimento'; que não compreendem, conforme a realidade, 'Esta é a cessação do sofrimento'; que não compreendem, conforme a realidade, 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento' — esses, monges, não são por mim considerados ascetas entre os ascetas, nem brâmanes entre os brâmanes; tampouco esses veneráveis entram e permanecem, nesta mesma vida, tendo conhecido por si mesmos e realizado diretamente o propósito da vida ascética ou o propósito da vida brâmane.

‘‘เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ; ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ – เต โข เม, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา สมเณสุ เจว สมณสมฺมตา พฺราหฺมเณสุ จ พฺราหฺมณสมฺมตา, เต จ ปนายสฺมนฺโต สามญฺญตฺถญฺจ พฺรหฺมญฺญตฺถญฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

Monges, quaisquer ascetas ou brâmanes que compreendem, conforme a realidade, 'isto é o sofrimento'; que compreendem, conforme a realidade, 'esta é a origem do sofrimento'; que compreendem, conforme a realidade, 'esta é a cessação do sofrimento'; que compreendem, conforme a realidade, 'este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento' — esses, monges, são por mim considerados verdadeiros ascetas entre os ascetas e verdadeiros brâmanes entre os brâmanes. E esses veneráveis, nesta mesma vida, tendo realizado por si mesmos através do conhecimento direto, entram e permanecem no fruto da vida ascética e no fruto da vida brâmanica. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘เย ทุกฺขํ นปฺปชานนฺติ, อโถ ทุกฺขสฺส สมฺภวํ;

ยตฺถ จ สพฺพโส ทุกฺขํ, อเสสํ อุปรุชฺฌติ;

ตญฺจ มคฺคํ น ชานนฺติ, ทุกฺขูปสมคามินํ.

'Aqueles que não compreendem o sofrimento, nem a origem do sofrimento, nem o lugar onde o sofrimento cessa completamente, sem deixar vestígios, e não conhecem o caminho que conduz à pacificação do sofrimento;

‘‘เจโตวิมุตฺติหีนา เต, อโถ ปญฺญาวิมุตฺติยา;

อภพฺพา เต อนฺตกิริยาย, เต เว ชาติชรูปคา.

Eles são desprovidos da libertação da mente e também da libertação pela sabedoria; incapazes de pôr um fim ao sofrimento, eles certamente estão sujeitos ao nascimento e à velhice.

‘‘เย [Pg.267] จ ทุกฺขํ ปชานนฺติ, อโถ ทุกฺขสฺส สมฺภวํ;

ยตฺถ จ สพฺพโส ทุกฺขํ, อเสสํ อุปรุชฺฌติ;

ตญฺจ มคฺคํ ปชานนฺติ, ทุกฺขูปสมคามินํ.

Mas aqueles que compreendem o sofrimento, bem como a origem do sofrimento, e o lugar onde o sofrimento cessa completamente, sem deixar vestígios, e conhecem o caminho que conduz à pacificação do sofrimento;

‘‘เจโตวิมุตฺติสมฺปนฺนา, อโถ ปญฺญาวิมุตฺติยา;

ภพฺพา เต อนฺตกิริยาย, น เต ชาติชรูปคา’’ติ.

Eles são dotados da libertação da mente e também da libertação pela sabedoria; capazes de pôr um fim ao sofrimento, eles não estão mais sujeitos ao nascimento e à velhice.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. จตุตฺถํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quarto.

๕. สีลสมฺปนฺนสุตฺตํ

5. Sīlasampannasutta – O Discurso sobre Aquele que é Consumado em Virtude

๑๐๔. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

104. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เย เต, ภิกฺขเว, ภิกฺขู สีลสมฺปนฺนา สมาธิสมฺปนฺนา ปญฺญาสมฺปนฺนา วิมุตฺติสมฺปนฺนา วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺนา โอวาทกา วิญฺญาปกา สนฺทสฺสกา สมาทปกา สมุตฺเตชกา สมฺปหํสกา อลํสมกฺขาตาโร สทฺธมฺมสฺส ทสฺสนมฺปหํ, ภิกฺขเว, เตสํ ภิกฺขูนํ พหูปการํ วทามิ; สวนมฺปหํ, ภิกฺขเว, เตสํ ภิกฺขูนํ พหูปการํ วทามิ; อุปสงฺกมนมฺปหํ, ภิกฺขเว, เตสํ ภิกฺขูนํ พหูปการํ วทามิ; ปยิรุปาสนมฺปหํ, ภิกฺขเว, เตสํ ภิกฺขูนํ พหูปการํ วทามิ; อนุสฺสรณมฺปหํ, ภิกฺขเว, เตสํ ภิกฺขูนํ พหูปการํ วทามิ; อนุปพฺพชฺชมฺปหํ, ภิกฺขเว, เตสํ ภิกฺขูนํ พหูปการํ วทามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถารูเป, ภิกฺขเว, ภิกฺขู เสวโต ภชโต ปยิรุปาสโต อปริปูโรปิ สีลกฺขนฺโธ ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉติ, อปริปูโรปิ สมาธิกฺขนฺโธ ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉติ, อปริปูโรปิ ปญฺญากฺขนฺโธ ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉติ, อปริปูโรปิ วิมุตฺติกฺขนฺโธ ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉติ, อปริปูโรปิ วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺโธ ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวรูปา จ เต, ภิกฺขเว, ภิกฺขู สตฺถาโรติปิ วุจฺจนฺติ, สตฺถวาหาติปิ วุจฺจนฺติ, รณญฺชหาติปิ วุจฺจนฺติ, ตโมนุทาติปิ วุจฺจนฺติ, อาโลกกราติปิ วุจฺจนฺติ, โอภาสกราติปิ วุจฺจนฺติ, ปชฺโชตกราติปิ วุจฺจนฺติ, อุกฺกาธาราติปิ วุจฺจนฺติ, ปภงฺกราติปิ วุจฺจนฺติ, อริยาติปิ วุจฺจนฺติ, จกฺขุมนฺโตติปิ วุจฺจนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

'Monges, aqueles monges que são consumados em virtude, consumados em concentração, consumados em sabedoria, consumados em libertação, consumados no conhecimento e visão da libertação; que aconselham, instruem, demonstram, exortam, inspiram e encorajam, e que são plenamente capazes de proclamar o verdadeiro Dhamma — monges, eu digo que até mesmo ver esses monges é de grande benefício; eu digo que até mesmo ouvir esses monges é de grande benefício; eu digo que até mesmo aproximar-se desses monges é de grande benefício; eu digo que até mesmo atender a esses monges é de grande benefício; eu digo que até mesmo lembrar-se desses monges é de grande benefício; eu digo que até mesmo seguir o seu exemplo ao ordenar-se é de grande benefício. Por qual razão? Monges, para quem se associa, acompanha e atende a tais monges, mesmo o grupo da virtude que ainda não está completo alcança a plenitude do desenvolvimento; mesmo o grupo da concentração que ainda não está completo alcança a plenitude do desenvolvimento; mesmo o grupo da sabedoria que ainda não está completo alcança a plenitude do desenvolvimento; mesmo o grupo da libertação que ainda não está completo alcança a plenitude do desenvolvimento; mesmo o grupo do conhecimento e visão da libertação que ainda não está completo alcança a plenitude do desenvolvimento. E tais monges, monges, são chamados de mestres, são chamados de líderes de caravana, são chamados de abandonadores de conflitos, são chamados de dissipadores da escuridão, são chamados de criadores de luz, são chamados de criadores de resplendor, são chamados de criadores de brilho, são chamados de portadores de tochas, são chamados de iluminadores, são chamados de nobres, são chamados de possuidores de visão. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ปาโมชฺชกรณํ [Pg.268] ฐานํ, เอตํ โหติ วิชานตํ;

ยทิทํ ภาวิตตฺตานํ, อริยานํ ธมฺมชีวินํ.

'Isto é uma fonte de alegria para aqueles que compreendem: ver os nobres de mente desenvolvida, que vivem de acordo com o Dhamma.

‘‘เต โชตยนฺติ สทฺธมฺมํ, ภาสยนฺติ ปภงฺกรา;

อาโลกกรณา ธีรา, จกฺขุมนฺโต รณญฺชหา.

Eles iluminam o verdadeiro Dhamma, fazendo-o brilhar; os sábios, criadores de luz, possuidores de visão, abandonadores de conflitos.

‘‘เยสํ เว สาสนํ สุตฺวา, สมฺมทญฺญาย ปณฺฑิตา;

ชาติกฺขยมภิญฺญาย, นาคจฺฉนฺติ ปุนพฺภว’’นฺติ.

Tendo ouvido o ensinamento deles, os sábios, compreendendo-o perfeitamente e conhecendo por meio do conhecimento direto a destruição do nascimento, não retornam a uma nova existência.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ปญฺจมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O quinto.

๖. ตณฺหุปฺปาทสุตฺตํ

6. Taṇhuppādasutta – O Discurso sobre o Surgimento do Desejo

๑๐๕. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

105. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, ตณฺหุปฺปาทา, ยตฺถ ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ. กตเม จตฺตาโร? จีวรเหตุ วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ; ปิณฺฑปาตเหตุ วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ; เสนาสนเหตุ วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ; อิติภวาภวเหตุ วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร ตณฺหุปฺปาทา ยตฺถ ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

'Monges, existem estes quatro surgimentos do desejo, nos quais o desejo surge em um monge quando está para surgir. Quais são os quatro? Monges, o desejo surge em um monge devido a mantos; monges, o desejo surge em um monge devido a esmolas de alimentos; monges, o desejo surge em um monge devido a alojamento; monges, o desejo surge em um monge devido a esta ou àquela existência. Estes, monges, são os quatro surgimentos do desejo nos quais o desejo surge em um monge quando está para surgir. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ตณฺหาทุติโย ปุริโส, ทีฆมทฺธาน สํสรํ;

อิตฺถภาวญฺญถาภาวํ, สํสารํ นาติวตฺตติ.

'O homem que tem o desejo como companheiro, vagando por um longo tempo no saṃsāra, não transcende este ciclo de existências, seja nesta condição ou em outra.

‘‘เอตมาทีนวํ ญตฺวา, ตณฺหํ ทุกฺขสฺส สมฺภวํ;

วีตตณฺโห อนาทาโน, สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเช’’ติ.

Compreendendo este perigo — que o desejo é a origem do sofrimento —, livre do desejo e sem apego, o monge deve viver a vida errante com atenção plena.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ฉฏฺฐํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sexto.

๗. สพฺรหฺมกสุตฺตํ

7. Sabrahmakasutta – O Discurso sobre Viver com Brahma

๑๐๖. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

106. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘สพฺรหฺมกานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สปุพฺพเทวตานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ [Pg.269] ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สปุพฺพาจริยกานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สาหุเนยฺยกานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ.

'Monges, aquelas famílias nas quais os pais são honrados pelos filhos dentro de casa vivem com Brahma. Monges, aquelas famílias nas quais os pais são honrados pelos filhos dentro de casa vivem com as primeiras divindades. Monges, aquelas famílias nas quais os pais são honrados pelos filhos dentro de casa vivem com os primeiros mestres. Monges, aquelas famílias nas quais os pais são honrados pelos filhos dentro de casa vivem com aqueles que são dignos de oferendas.

‘‘‘พฺรหฺมา’ติ, ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ‘ปุพฺพเทวตา’ติ, ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ‘ปุพฺพาจริยา’ติ, ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ‘อาหุเนยฺยา’ติ, ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ตํ กิสฺส เหตุ? พหุการา, ภิกฺขเว, มาตาปิตโร ปุตฺตานํ อาปาทกา โปสกา อิมสฺส โลกสฺส ทสฺเสตาโร’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

'Brahma', monges, é uma designação para os pais. 'Primeiras divindades', monges, é uma designação para os pais. 'Primeiros mestres', monges, é uma designação para os pais. 'Dignos de oferendas', monges, é uma designação para os pais. Por qual razão? Monges, os pais são de grande ajuda para os filhos: eles os protegem, os nutrem e os apresentam a este mundo. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร, ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร;

อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ, ปชาย อนุกมฺปกา.

'Os pais são chamados de 'Brahma' e de 'primeiros mestres'; eles são dignos de oferendas por parte de seus filhos, pois são compassivos com sua descendência.

‘‘ตสฺมา หิ เน นมสฺเสยฺย, สกฺกเรยฺย จ ปณฺฑิโต;

อนฺเนน อถ ปาเนน, วตฺเถน สยเนน จ;

อุจฺฉาทเนน นฺหาปเนน, ปาทานํ โธวเนน จ.

Portanto, o sábio deve reverenciá-los e prestar-lhes homenagem com comida, bebida, roupas e leito; massageando-os, banhando-os e lavando os seus pés.

‘‘ตาย นํ ปาริจริยาย, มาตาปิตูสุ ปณฺฑิตา;

อิเธว นํ ปสํสนฺติ, เปจฺจ สคฺเค ปโมทตี’’ติ.

Por esse serviço prestado aos pais, os sábios o elogiam nesta mesma vida e, após a morte, ele se alegra no céu.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. สตฺตมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O sétimo.

๘. พหุการสุตฺตํ

8. Bahukārasutta – O Discurso sobre Ser de Grande Ajuda

๑๐๗. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

107. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘พหุการา, ภิกฺขเว, พฺราหฺมณคหปติกา ตุมฺหากํ เย โว ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรหิ. ตุมฺเหปิ, ภิกฺขเว, พหุการา พฺราหฺมณคหปติกานํ ยํ เนสํ ธมฺมํ เทเสถ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสถ. เอวมิทํ, ภิกฺขเว, อญฺญมญฺญํ นิสฺสาย พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ โอฆสฺส นิตฺถรณตฺถาย สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

'Monges, os brâmanes e os chefes de família são de grande ajuda para vós, pois vos sustentam com mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos. Vós também, monges, sois de grande ajuda para os brâmanes e chefes de família, pois lhes ensinais o Dhamma que é excelente no início, excelente no meio e excelente no fim, com o significado correto e a expressão correta, e lhes revelais a vida santa que é inteiramente completa e pura. Assim, monges, dependendo uns dos outros, esta vida santa é vivida para cruzar a inundação e para pôr um fim definitivo ao sofrimento. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สาคารา [Pg.270] อนคารา จ, อุโภ อญฺโญญฺญนิสฺสิตา;

อาราธยนฺติ สทฺธมฺมํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตรํ.

'Os que vivem em lares e os sem lar, ambos mutuamente dependentes, realizam o verdadeiro Dhamma, a insuperável segurança contra os grilhões.

‘‘สาคาเรสุ จ จีวรํ, ปจฺจยํ สยนาสนํ;

อนคารา ปฏิจฺฉนฺติ, ปริสฺสยวิโนทนํ.

Dos que vivem em lares, os sem lar recebem mantos, alojamento e requisitos que afastam os perigos.

‘‘สุคตํ ปน นิสฺสาย, คหฏฺฐา ฆรเมสิโน;

สทฺทหานา อรหตํ, อริยปญฺญาย ฌายิโน.

Apoiando-se no Sugata, os chefes de família que buscam um lar, confiando nos Arahants, meditam com nobre sabedoria.

‘‘อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน, มคฺคํ สุคติคามินํ;

นนฺทิโน เทวโลกสฺมึ, โมทนฺติ กามกามิโน’’ติ.

Tendo praticado o Dhamma aqui, o caminho que conduz a um bom destino, eles se alegram no mundo dos devas, felizes e repletos de prazeres sensoriais.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. อฏฺฐมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O oitavo.

๙. กุหสุตฺตํ

9. Kuhasutta – O Discurso sobre os Deceituosos

๑๐๘. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

108. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เย เกจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู กุหา ถทฺธา ลปา สิงฺคี อุนฺนฬา อสมาหิตา, น เม เต, ภิกฺขเว, ภิกฺขู มามกา. อปคตา จ เต, ภิกฺขเว, ภิกฺขู อิมสฺมา ธมฺมวินยา; น จ เต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชนฺติ. เย จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขู นิกฺกุหา นิลฺลปา ธีรา อตฺถทฺธา สุสมาหิตา, เต โข เม, ภิกฺขเว, ภิกฺขู มามกา. อนปคตา จ เต, ภิกฺขเว, ภิกฺขู อิมสฺมา ธมฺมวินยา; เต จ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชนฺตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

'Monges, quaisquer monges que sejam deceituosos, obstinados, bajuladores, trapaceiros, arrogantes e desconcentrados, esses monges não são meus seguidores. Eles se afastaram deste Dhamma-Vinaya e não alcançam o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma-Vinaya. Mas, monges, os monges que não são deceituosos, não são bajuladores, são sábios, não são obstinados e são bem concentrados, esses monges são meus seguidores. Eles não se afastaram deste Dhamma-Vinaya e alcançam o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma-Vinaya. O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘กุหา ถทฺธา ลปา สิงฺคี, อุนฺนฬา อสมาหิตา;

น เต ธมฺเม วิรูหนฺติ, สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต.

'Os deceituosos, obstinados, bajuladores, trapaceiros, arrogantes e desconcentrados não prosperam no Dhamma ensinado pelo Totalmente Iluminado.

‘‘นิกฺกุหา นิลฺลปา ธีรา, อตฺถทฺธา สุสมาหิตา;

เต เว ธมฺเม วิรูหนฺติ, สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต’’ติ.

Aqueles que não são deceituosos, não são bajuladores, são sábios, não são obstinados e são bem concentrados, esses de fato prosperam no Dhamma ensinado pelo Totalmente Iluminado.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. นวมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O nono.

๑๐. นทีโสตสุตฺตํ

10. Nadīsotasutta – O Discurso sobre a Correnteza do Rio

๑๐๙. วุตฺตญฺเหตํ [Pg.271] ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

109. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส นทิยา โสเตน โอวุยฺเหยฺย ปิยรูปสาตรูเปน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ตีเร ฐิโต ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘กิญฺจาปิ โข ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, นทิยา โสเตน โอวุยฺหสิ ปิยรูปสาตรูเปน, อตฺถิ เจตฺถ เหฏฺฐา รหโท สอูมิ สาวฏฺโฏ สคโห สรกฺขโส ยํ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, รหทํ ปาปุณิตฺวา มรณํ วา นิคจฺฉสิ มรณมตฺตํ วา ทุกฺข’นฺติ. อถ โข โส, ภิกฺขเว, ปุริโส ตสฺส ปุริสสฺส สทฺทํ สุตฺวา หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ ปฏิโสตํ วายเมยฺย.

'Monges, suponham que um homem estivesse sendo arrastado pela correnteza de um rio que parece agradável e deleitável. Um homem com boa visão, de pé na margem, ao vê-lo, diria: "Ei, meu bom homem! Embora você esteja sendo arrastado pela correnteza deste rio que parece agradável e deleitável, há logo abaixo um lago com ondas, redemoinhos, monstros e demônios. Se você, meu bom homem, chegar a esse lago, encontrará a morte ou um sofrimento semelhante à morte." Então, monges, aquele homem, ao ouvir a voz do outro, esforçar-se-ia com as mãos e com os pés para nadar contra a correnteza.

‘‘อุปมา โข เม อยํ, ภิกฺขเว, กตา อตฺถสฺส วิญฺญาปนาย. อยํ เจตฺถ อตฺโถ – ‘นทิยา โสโต’ติ โข, ภิกฺขเว, ตณฺหาเยตํ อธิวจนํ.

'Monges, eu criei esta parábola para ilustrar o significado. E este é o seu significado: "a correnteza do rio", monges, é um termo para o desejo.

‘‘‘ปิยรูปํ สาตรูป’นฺติ โข, ภิกฺขเว, ฉนฺเนตํ อชฺฌตฺติกานํ อายตนานํ อธิวจนํ.

'"O que parece agradável e deleitável", monges, é um termo para as seis bases sensoriais internas.

‘‘‘เหฏฺฐา รหโท’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ อธิวจนํ;

‘‘‘อูมิภย’นฺติ โข, ภิกฺขเว, โกธุปายาสสฺเสตํ อธิวจนํ;

‘‘‘อาวฏฺฏ’นฺติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ;

‘‘‘คหรกฺขโส’ติ โข, ภิกฺขเว, มาตุคามสฺเสตํ อธิวจนํ;

‘‘‘ปฏิโสโต’ติ โข, ภิกฺขเว, เนกฺขมฺมสฺเสตํ อธิวจนํ;

‘‘‘หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ วายาโม’ติ โข, ภิกฺขเว, วีริยารมฺภสฺเสตํ อธิวจนํ;

'"O lago abaixo", monges, é um termo para os cinco grilhões inferiores. "O perigo das ondas", monges, é um termo para a raiva e o desespero. "O redemoinho", monges, é um termo para os cinco cordões de prazeres sensoriais. "O monstro e o demônio", monges, é um termo para as mulheres. "Contra a correnteza", monges, é um termo para a renúncia. "O esforço com as mãos e com os pés", monges, é um termo para o despertar da energia.

‘‘‘จกฺขุมา ปุริโส ตีเร ฐิโตติ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺเสตํ อธิวจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺสา’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

'"O homem com boa visão de pé na margem", monges, é um termo para o Tathagata, o Arahant, o Totalmente Iluminado.' O Abençoado disse isso. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สหาปิ [Pg.272] ทุกฺเขน ชเหยฺย กาเม, โยคกฺเขมํ อายตึ ปตฺถยาโน;

สมฺมปฺปชาโน สุวิมุตฺตจิตฺโต, วิมุตฺติยา ผสฺสเย ตตฺถ ตตฺถ;

ส เวทคู วูสิตพฺรหฺมจริโย, โลกนฺตคู ปารคโตติ วุจฺจตี’’ติ.

'Mesmo com dor, deve-se abandonar os prazeres sensoriais, aspirando à futura segurança contra os grilhões. Compreendendo perfeitamente, com a mente bem libertada, ele pode tocar a libertação aqui e ali. Ele é chamado de conhecedor do conhecimento supremo, aquele que viveu a vida santa, que foi ao fim do mundo e alcançou a outra margem.'

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo [sutta].

๑๑. จรสุตฺตํ

11. Cara Sutta

๑๑๐. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

110. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘จรโต เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิวาเสติ นปฺปชหติ น วิโนเทติ น พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. จรมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อนาตาปี อโนตฺตาปี สตตํ สมิตํ กุสีโต หีนวีริโยติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto caminha, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge o tolera, não o abandona, não o elimina, não o destrói, não o reduz à não-existência; então, monges, mesmo caminhando, tal monge é chamado de desprovido de ardor, desprovido de temor moral, constantemente e sempre preguiçoso, de energia fraca.

‘‘ฐิตสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิวาเสติ นปฺปชหติ น วิโนเทติ น พฺยนฺตีกโรติ น อนภาวํ คเมติ. ฐิโตปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อนาตาปี อโนตฺตาปี สตตํ สมิตํ กุสีโต หีนวีริโยติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto está de pé, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge o tolera, não o abandona, não o elimina, não o destrói, não o reduz à não-existência; então, monges, mesmo estando de pé, tal monge é chamado de desprovido de ardor, desprovido de temor moral, constantemente e sempre preguiçoso, de energia fraca.

‘‘นิสินฺนสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิวาเสติ นปฺปชหติ น วิโนเทติ น พฺยนฺตีกโรติ น อนภาวํ คเมติ. นิสินฺโนปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อนาตาปี อโนตฺตาปี สตตํ สมิตํ กุสีโต หีนวีริโยติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto está sentado, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge o tolera, não o abandona, não o elimina, não o destrói, não o reduz à não-existência; then, monges, mesmo estando sentado, tal monge é chamado de desprovido de ardor, desprovido de temor moral, constantemente e sempre preguiçoso, de energia fraca.

‘‘สยานสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ชาครสฺส อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิวาเสติ [Pg.273] นปฺปชหติ น วิโนเทติ น พฺยนฺตีกโรติ น อนภาวํ คเมติ. สยาโนปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชาคโร เอวํภูโต อนาตาปี อโนตฺตาปี สตตํ สมิตํ กุสีโต หีนวีริโยติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto está deitado, mas acordado, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge o tolera, não o abandona, não o elimina, não o destrói, não o reduz à não-existência; então, monges, mesmo estando deitado, mas acordado, tal monge é chamado de desprovido de ardor, desprovido de temor moral, constantemente e sempre preguiçoso, de energia fraca.

‘‘จรโต เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. จรมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto caminha, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge não o tolera, mas o abandona, o elimina, o destrói, o reduz à não-existência; então, monges, mesmo caminhando, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.

‘‘ฐิตสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. ฐิโตปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto está de pé, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge não o tolera, mas o abandona, o elimina, o destrói, o reduz à não-existência; então, monges, mesmo estando de pé, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.

‘‘นิสินฺนสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. นิสินฺโนปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto está sentado, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge não o tolera, mas o abandona, o elimina, o destrói, o reduz à não-existência; então, monges, mesmo estando sentado, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.

‘‘สยานสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ชาครสฺส อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก วา พฺยาปาทวิตกฺโก วา วิหึสาวิตกฺโก วา. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. สยาโนปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชาคโร เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Se, monges, enquanto está deitado, mas acordado, surge em um monge um pensamento de desejo sensual, ou um pensamento de má-vontade, ou um pensamento de crueldade, e se o monge não o tolera, mas o abandona, o elimina, o destrói, o reduz à não-existência; então, monges, mesmo estando deitado, mas acordado, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.” Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘จรํ วา ยทิ วา ติฏฺฐํ, นิสินฺโน อุท วา สยํ;

โย วิตกฺกํ วิตกฺเกติ, ปาปกํ เคหนิสฺสิตํ.

“Quer caminhe, quer esteja de pé, / sentado ou mesmo deitado, / aquele que abriga um pensamento prejudicial, / apegado à vida mundana,

‘‘กุมฺมคฺคํ ปฏิปนฺโน โส, โมหเนยฺเยสุ มุจฺฉิโต;

อภพฺโพ ตาทิโส ภิกฺขุ, ผุฏฺฐุํ สมฺโพธิมุตฺตมํ.

trilha um caminho errado, / fascinado por coisas ilusórias. / Tal monge é incapaz / de alcançar a suprema iluminação.

‘‘โย [Pg.274] จ จรํ วา ติฏฺฐํ วา, นิสินฺโน อุท วา สยํ;

วิตกฺกํ สมยิตฺวาน, วิตกฺกูปสเม รโต;

ภพฺโพ โส ตาทิโส ภิกฺขุ, ผุฏฺฐุํ สมฺโพธิมุตฺตม’’นฺติ.

But aquele que, quer caminhe, quer esteja de pé, / sentado ou mesmo deitado, / tendo acalmado seus pensamentos, / deleita-se na pacificação deles — / tal monge é capaz / de alcançar a suprema iluminação.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. เอกาทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo primeiro [sutta].

๑๒. สมฺปนฺนสีลสุตฺตํ

12. Sampannasīla Sutta

๑๑๑. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

111. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘สมฺปนฺนสีลา, ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา; ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน; สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสุ.

“Vivam, monges, consumados na virtude, consumados no Patimokkha; vivam restringidos pela restrição do Patimokkha, perfeitos em conduta e comportamento, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Treinem-se assumindo as regras de treinamento.

‘‘สมฺปนฺนสีลานํ โว, ภิกฺขเว, วิหรตํ สมฺปนฺนปาติโมกฺขานํ ปาติโมกฺขสํวรสํวุตานํ วิหรตํ อาจารโคจรสมฺปนฺนานํ อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวีนํ สมาทาย สิกฺขตํ สิกฺขาปเทสุ กิมสฺส อุตฺตริ กรณียํ ?

“Para vocês, monges, que vivem consumados na virtude, consumados no Patimokkha, restringidos pela restrição do Patimokkha, perfeitos em conduta e comportamento, vendo perigo mesmo nas menores faltas, treinando-se assumindo as regras de treinamento, o que mais resta a ser feito?

‘‘จรโต เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ภิชฺฌา วิคตา โหติ, พฺยาปาโท วิคโต โหติ, ถินมิทฺธํ วิคตํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ วิคตํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ, อารทฺธํ โหติ วีริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. จรมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto um monge caminha, a cobiça foi removida dele, a má-vontade foi removida, a preguiça e o torpor foram removidos, a agitação e o remorso foram removidos, a dúvida foi abandonada; se sua energia está desperta e sem esmorecer, sua atenção plena está estabelecida e sem confusão, seu corpo está tranquilo e sem agitação, sua mente está concentrada e unificada; então, monges, mesmo caminhando, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.

‘‘ฐิตสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อภิชฺฌา วิคตา โหติ พฺยาปาโท…เป… ถินมิทฺธํ… อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ… วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ, อารทฺธํ โหติ [Pg.275] วีริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. ฐิโตปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto um monge está de pé, a cobiça foi removida dele, a má-vontade foi removida... [pe]... a preguiça e o torpor... a agitação e o remorso... a dúvida foi abandonada; se sua energia está desperta e sem esmorecer, sua atenção plena está estabelecida e sem confusão, seu corpo está tranquilo e sem agitação, sua mente está concentrada e unificada; então, monges, mesmo estando de pé, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.

‘‘นิสินฺนสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อภิชฺฌา วิคตา โหติ, พฺยาปาโท…เป… ถินมิทฺธํ… อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ… วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ, อารทฺธํ โหติ วีริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. นิสินฺโนปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจติ.

“Se, monges, enquanto um monge está sentado, a cobiça foi removida dele, a má-vontade foi removida... [pe]... a preguiça e o torpor... a agitação e o remorso... a dúvida foi abandonada; se sua energia está desperta e sem esmorecer, sua atenção plena está estabelecida e sem confusão, seu corpo está tranquilo e sem agitação, sua mente está concentrada e unificada; então, monges, mesmo estando sentado, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.

‘‘สยานสฺส เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ชาครสฺส อภิชฺฌา วิคตา โหติ พฺยาปาโท…เป… ถินมิทฺธํ… อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ… วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ, อารทฺธํ โหติ วีริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. สยาโนปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชาคโร เอวํภูโต อาตาปี โอตฺตาปี สตตํ สมิตํ อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโตติ วุจฺจตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Se, monges, enquanto um monge está deitado, mas acordado, a cobiça foi removida dele, a má-vontade foi removida... [pe]... a preguiça e o torpor... a agitação e o remorso... a dúvida foi abandonada; se sua energia está desperta e sem esmorecer, sua atenção plena está estabelecida e sem confusão, seu corpo está tranquilo e sem agitação, sua mente está concentrada e unificada; então, monges, mesmo estando deitado, mas acordado, tal monge é chamado de ardente, possuidor de temor moral, constantemente e sempre com energia resoluta, de mente dedicada.” Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘ยตํ จเร ยตํ ติฏฺเฐ, ยตํ อจฺเฉ ยตํ สเย;

ยตํ สมิญฺชเย ภิกฺขุ, ยตเมนํ ปสารเย.

“Controlado deve caminhar, controlado deve ficar de pé, / controlado deve sentar-se, controlado deve deitar-se; / controlado o monge deve dobrar seus membros, / controlado deve estendê-los.

‘‘อุทฺธํ ติริยํ อปาจีนํ, ยาวตา ชคโต คติ;

สมเวกฺขิตา จ ธมฺมานํ, ขนฺธานํ อุทยพฺพยํ.

Acima, transversalmente, abaixo, / até onde se estende o alcance do mundo, / ele deve contemplar o surgimento e o desaparecimento / dos agregados de fenômenos.

‘‘เอวํ วิหาริมาตาปึ, สนฺตวุตฺติมนุทฺธตํ;

เจโตสมถสามีจึ, สิกฺขมานํ สทา สตํ;

สตตํ ปหิตตฺโตติ, อาหุ ภิกฺขุํ ตถาวิธ’’นฺติ.

Vivendo assim, ardente, / de conduta pacífica, não agitado, / praticando o que é adequado para a quietude da mente, / sempre atento; / tal monge é chamado / de constantemente dedicado.”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. ทฺวาทสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo segundo [sutta].

๑๓. โลกสุตฺตํ

13. Loka Sutta

๑๑๒. วุตฺตญฺเหตํ ภควตา, วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ –

112. Isto foi dito pelo Abençoado, dito pelo Arahant, assim eu ouvi:

‘‘โลโก, ภิกฺขเว, ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺโธः โลกสฺมา ตถาคโต วิสํยุตฺโต. โลกสมุทโย, ภิกฺขเว, ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺโธ [Pg.276]ः โลกสมุทโย ตถาคตสฺส ปหีโน. โลกนิโรโธ, ภิกฺขเว, ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺโธः โลกนิโรโธ ตถาคตสฺส สจฺฉิกโต. โลกนิโรธคามินี ปฏิปทา, ภิกฺขเว, ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธาः โลกนิโรธคามินี ปฏิปทา ตถาคตสฺส ภาวิตา.

“O mundo, monges, foi plenamente compreendido pelo Tathagata; do mundo o Tathagata está desvinculado. A origem do mundo, monges, foi plenamente compreendida pelo Tathagata; a origem do mundo foi abandonada pelo Tathagata. A cessação do mundo, monges, foi plenamente compreendida pelo Tathagata; a cessação do mundo foi realizada pelo Tathagata. O caminho que conduz à cessação do mundo, monges, foi plenamente compreendido pelo Tathagata; o caminho que conduz à cessação do mundo foi desenvolvido pelo Tathagata.

‘‘ยํ, ภิกฺขเว, สเทวกสฺส โลกสฺส สมารกสฺส สพฺรหฺมกสฺส สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ทิฏฺฐํ สุตํ มุตํ วิญฺญาตํ ปตฺตํ ปริเยสิตํ อนุวิจริตํ มนสา ยสฺมา ตํ ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธํ, ตสฺมา ตถาคโตติ วุจฺจติ.

“Tudo o que, monges, neste mundo com seus devas, Maras e Brahmas, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, é visto, ouvido, sentido, cognizado, alcançado, buscado e examinado pela mente — visto que tudo isso foi plenamente compreendido pelo Tathagata, por isso ele é chamado de Tathagata.

‘‘ยญฺจ, ภิกฺขเว, รตฺตึ ตถาคโต อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุชฺฌติ, ยญฺจ รตฺตึ อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายติ, ยํ เอตสฺมึ อนฺตเร ภาสติ ลปติ นิทฺทิสติ, สพฺพํ ตํ ตเถว โหติ โน อญฺญถา, ตสฺมา ตถาคโตติ วุจฺจติ.

“E na noite em que o Tathagata desperta para a suprema e perfeita iluminação, e na noite em que ele passa para o parinibbana final através do elemento nibbana sem resíduo, tudo o que ele fala, diz e declara nesse intervalo é exatamente assim e não de outra forma. Por isso ele é chamado de Tathagata.

‘‘ยถาวาที, ภิกฺขเว, ตถาคโต ตถาการี, ยถาการี ตถาวาที, อิติ ยถาวาที ตถาการี ยถาการี ตถาวาที, ตสฺมา ตถาคโตติ วุจฺจติ.

“Como o Tathagata fala, assim ele faz; como ele faz, assim ele fala. Sendo aquele que faz o que fala e fala o que faz, por isso ele é chamado de Tathagata.

‘‘สเทวเก, ภิกฺขเว, โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ตถาคโต อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี, ตสฺมา ตถาคโตติ วุจฺจตี’’ติ. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ. ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ –

“Neste mundo com seus devas, Maras e Brahmas, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, o Tathagata é o conquistador, o inconquistado, o vidente de tudo, o soberano. Por isso ele é chamado de Tathagata.” Foi isso o que o Abençoado disse. E sobre isso foi dito o seguinte:

‘‘สพฺพโลกํ อภิญฺญาย, สพฺพโลเก ยถาตถํ;

สพฺพโลกวิสํยุตฺโต, สพฺพโลเก อนูปโย.

“Tendo compreendido todo o mundo, / todo o mundo exatamente como ele é, / ele está desvinculado de todo o mundo, / desapegado de todo o mundo.

‘‘ส เว สพฺพาภิภู ธีโร, สพฺพคนฺถปฺปโมจโน;

ผุฏฺฐาสฺส ปรมา สนฺติ, นิพฺพานํ อกุโตภยํ.

Ele é de fato o sábio que tudo conquista, / libertador de todos os nós; / por ele foi alcançada a paz suprema, / o Nibbana livre de todo medo.

‘‘เอส ขีณาสโว พุทฺโธ, อนีโฆ ฉินฺนสํสโย;

สพฺพกมฺมกฺขยํ ปตฺโต, วิมุตฺโต อุปธิสงฺขเย.

Este Buda, livre de máculas, / sem sofrimento, com as dúvidas cortadas, / alcançou a destruição de todo o kamma, / liberto na destruição dos combustíveis da existência.

‘‘เอส [Pg.277] โส ภควา พุทฺโธ, เอส สีโห อนุตฺตโร;

สเทวกสฺส โลกสฺส, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺตยิ.

Este é o Abençoado, o Buda, / este é o leão incomparável; / para o mundo com seus devas, / ele pôs em movimento a Roda Suprema.

‘‘อิติ เทวา มนุสฺสา จ, เย พุทฺธํ สรณํ คตา;

สงฺคมฺม ตํ นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Assim, devas e humanos / que foram ao Buda em busca de refúgio, / reunindo-se, prestam homenagem a ele, / o grande, livre de hesitação.

‘‘ทนฺโต ทมยตํ เสฏฺโฐ, สนฺโต สมยตํ อิสิ;

มุตฺโต โมจยตํ อคฺโค, ติณฺโณ ตารยตํ วโร.

Domado, ele é o melhor dos que domam; / pacificado, o sábio entre os que pacificam; / liberto, o supremo entre os que libertam; / atravessado, o excelente entre os que fazem atravessar.

‘‘อิติ เหตํ นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ;

สเทวกสฺมึ โลกสฺมึ, นตฺถิ เต ปฏิปุคฺคโล’’ติ.

Assim eles prestam homenagem a ele, / o grande, livre de hesitação: / 'Neste mundo com seus devas, / não há ninguém igual a ti.'”

อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา, อิติ เม สุตนฺติ. เตรสมํ.

Este assunto também foi dito pelo Abençoado, assim eu ouvi. O décimo terceiro [sutta].

จตุกฺกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

O Livro dos Quatros está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste livro:

พฺราหฺมณสุลภา ชานํ, สมณสีลา ตณฺหา พฺรหฺมา;

พหุการา กุหปุริสา, จร สมฺปนฺน โลเกน เตรสาติ.

Brāhmaṇa, Sulabhā, Jānaṃ, Samaṇasīlā, Taṇhā, Brahmā, Bahukārā, Kuha, Nadi, Cara, Sampanna e Loka — estes são os treze.

สุตฺตสงฺคโห –

Compilação dos Suttas:

สตฺตวิเสกนิปาตํ, ทุกฺกํ พาวีสสุตฺตสงฺคหิตํ;

สมปญฺญาสมถติกํ, เตรส จตุกฺกญฺจ อิติ ยมิทํ.

Vinte e sete no Livro dos Uns, / o Livro dos Dois contém vinte e dois suttas compilados; / exatamente cinquenta no Livro dos Três, / e treze no Livro dos Quatros.

ทฺวิทสุตฺตรสุตฺตสเต, สงฺคายิตฺวา สมาทหึสุ ปุรา;

อรหนฺโต จิรฏฺฐิติยา, ตมาหุ นาเมน อิติวุตฺตนฺติ.

Tendo recitado juntos estes cento e doze suttas, / os Arahants do passado os preservaram bem / para a longa duração [do Dhamma]. / Eles chamaram isso pelo nome de Itivuttaka.

อิติวุตฺตกปาฬิ นิฏฺฐิตา.

O Itivuttaka Pali está concluído.