නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Verehrung dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.

ඛුද්දකනිකායෙ

Aus der Sammlung der Kurzen Lehrreden

උදානපාළි

Das Buch der Udānas (Inspirierte Verse)

1. බොධිවග්ගො

1. Das Kapitel über das Erwachen (Bodhi-Vagga)

1. පඨමබොධිසුත්තං

1. Die erste Lehrrede über das Erwachen (Paṭhama-bodhi-sutta)

1. එවං [Pg.77] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ බොධිරුක්ඛමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී. අථ ඛො භගවා තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨහිත්වා රත්තියා පඨමං යාමං පටිච්චසමුප්පාදං අනුලොමං සාධුකං මනසාකාසි –

1. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Bodhi-Baumes, unmittelbar nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene sieben Tage lang mit untergeschlagenen Beinen in einer einzigen Sitzhaltung und erfuhr das Glück der Befreiung. Nach Ablauf dieser sieben Tage erhob sich der Erhabene aus jener meditativen Vertiefung und reflektierte während der ersten Nachtwache gründlich die Bedingte Entstehung in ihrer Vorwärtsfolge:

‘‘ඉති ඉමස්මිං සති ඉදං හොති, ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප්පජ්ජති, යදිදං – අවිජ්ජාපච්චයා සඞ්ඛාරා, සඞ්ඛාරපච්චයා විඤ්ඤාණං, විඤ්ඤාණපච්චයා නාමරූපං, නාමරූපපච්චයා සළායතනං, සළායතනපච්චයා ඵස්සො, ඵස්සපච්චයා වෙදනා, වෙදනාපච්චයා තණ්හා, තණ්හාපච්චයා උපාදානං, උපාදානපච්චයා භවො, භවපච්චයා ජාති, ජාතිපච්චයා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා සම්භවන්ති. එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස සමුදයො හොතී’’ති.

„Wenn dies ist, ist jenes; durch das Entstehen von diesem entsteht jenes. Das heißt: Durch Unwissenheit bedingt entstehen die Gestaltungen; durch die Gestaltungen bedingt entsteht das Bewusstsein; durch das Bewusstsein bedingt entsteht Name und Form; durch Name und Form bedingt entstehen die sechs Sinnesbereiche; durch die sechs Sinnesbereiche bedingt entsteht die Berührung; durch die Berührung bedingt entsteht das Gefühl; durch das Gefühl bedingt entsteht der Durst; durch das Durst bedingt entsteht das Ergreifen; durch das Ergreifen bedingt entsteht das Werden; durch das Werden bedingt entsteht die Geburt; durch die Geburt bedingt entstehen Alter und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung. So kommt es zum Entstehen dieser ganzen Masse an Leiden.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යදා [Pg.78] හවෙ පාතුභවන්ති ධම්මා,ආතාපිනො ඣායතො බ්‍රාහ්මණස්ස;

අථස්ස කඞ්ඛා වපයන්ති සබ්බා,යතො පජානාති සහෙතුධම්ම’’න්ති. පඨමං;

„Wahrlich, wenn die Dinge offenbar werden, / Dem eifrigen, meditierenden Brahmanen, / Dann schwinden all seine Zweifel, / Da er das Gesetz mitsamt seiner Ursache erkennt.“ (Erste Lehrrede)

2. දුතියබොධිසුත්තං

2. Die zweite Lehrrede über das Erwachen (Dutiya-bodhi-sutta)

2. එවං මෙ සුතං – එක සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ බොධිරුක්ඛමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී. අථ ඛො භගවා තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨහිත්වා රත්තියා මජ්ඣිමං යාමං පටිච්චසමුප්පාදං පටිලොමං සාධුකං මනසාකාසි –

2. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Bodhi-Baumes, unmittelbar nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene sieben Tage lang mit untergeschlagenen Beinen in einer einzigen Sitzhaltung und erfuhr das Glück der Befreiung. Nach Ablauf dieser sieben Tage erhob sich der Erhabene aus jener meditativen Vertiefung und reflektierte während der mittleren Nachtwache gründlich die Bedingte Entstehung in ihrer Rückwärtsfolge:

‘‘ඉති ඉමස්මිං අසති ඉදං න හොති, ඉමස්ස නිරොධා ඉදං නිරුජ්ඣති, යදිදං – අවිජ්ජානිරොධා සඞ්ඛාරනිරොධො, සඞ්ඛාරනිරොධා විඤ්ඤාණනිරොධො, විඤ්ඤාණනිරොධා නාමරූපනිරොධො, නාමරූපනිරොධා සළායතනනිරොධො, සළායතනනිරොධා ඵස්සනිරොධො, ඵස්සනිරොධා වෙදනානිරොධො, වෙදනානිරොධා තණ්හානිරොධො, තණ්හානිරොධා උපාදානනිරොධො, උපාදානනිරොධා භවනිරොධො, භවනිරොධා ජාතිනිරොධො, ජාතිනිරොධා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා නිරුජ්ඣන්ති. එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස නිරොධො හොතී’’ති.

„Wenn dies nicht ist, ist jenes nicht; durch das Aufhören von diesem hört jenes auf. Das heißt: Durch das Aufhören von Unwissenheit hören die Gestaltungen auf; durch das Aufhören der Gestaltungen hört das Bewusstsein auf; durch das Aufhören des Bewusstseins hört Name und Form auf; durch das Aufhören von Name und Form hören die sechs Sinnesbereiche auf; durch das Aufhören der sechs Sinnesbereiche hört die Berührung auf; durch das Aufhören der Berührung hört das Gefühl auf; durch das Aufhören des Gefühls hört der Durst auf; durch das Aufhören des Durstes hört das Ergreifen auf; durch das Aufhören des Ergreifens hört das Werden auf; durch das Aufhören des Werdens hört die Geburt auf; durch das Aufhören der Geburt hören Alter und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung auf. So kommt es zum Aufhören dieser ganzen Masse an Leiden.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යදා හවෙ පාතුභවන්ති ධම්මා,ආතාපිනො ඣායතො බ්‍රාහ්මණස්ස;

අථස්ස කඞ්ඛා වපයන්ති සබ්බා,යතො ඛයං පච්චයානං අවෙදී’’ති. දුතියං;

„Wahrlich, wenn die Dinge offenbar werden, / Dem eifrigen, meditierenden Brahmanen, / Dann schwinden all seine Zweifel, / Da er das Versiegen der Bedingungen erkannt hat.“ (Zweite Lehrrede)

3. තතියබොධිසුත්තං

3. Die dritte Lehrrede über das Erwachen (Tatiya-bodhi-sutta)

3. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ බොධිරුක්ඛමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන [Pg.79] භගවා සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී. අථ ඛො භගවා තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨහිත්වා රත්තියා පච්ඡිමං යාමං පටිච්චසමුප්පාදං අනුලොමපටිලොමං සාධුකං මනසාකාසි –

3. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Bodhi-Baumes, unmittelbar nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene sieben Tage lang mit untergeschlagenen Beinen in einer einzigen Sitzhaltung und erfuhr das Glück der Befreiung. Nach Ablauf dieser sieben Tage erhob sich der Erhabene aus jener meditativen Vertiefung und reflektierte während der letzten Nachtwache gründlich die Bedingte Entstehung in Vorwärts- und Rückwärtsfolge:

‘‘ඉති ඉමස්මිං සති ඉදං හොති, ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප්පජ්ජති, ඉමස්මිං අසති ඉදං න හොති, ඉමස්ස නිරොධා ඉදං නිරුජ්ඣති; යදිදං – අවිජ්ජාපච්චයා සඞ්ඛාරා, සඞ්ඛාරපච්චයා විඤ්ඤාණං, විඤ්ඤාණපච්චයා නාමරූපං, නාමරූපපච්චයා සළායතනං, සළායතනපච්චයා ඵස්සො, ඵස්සපච්චයා වෙදනා, වෙදනාපච්චයා තණ්හා, තණ්හාපච්චයා උපාදානං, උපාදානපච්චයා භවො, භවපච්චයා ජාති, ජාතිපච්චයා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා සම්භවන්ති. එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස සමුදයො හොති.

„Wenn dies ist, ist jenes; durch das Entstehen von diesem entsteht jenes. Wenn dies nicht ist, ist jenes nicht; durch das Aufhören von diesem hört jenes auf. Das heißt: Durch Unwissenheit bedingt entstehen die Gestaltungen; durch die Gestaltungen bedingt entsteht das Bewusstsein; durch das Bewusstsein bedingt entsteht Name und Form; durch Name und Form bedingt entstehen die sechs Sinnesbereiche; durch die sechs Sinnesbereiche bedingt entsteht die Berührung; durch die Berührung bedingt entsteht das Gefühl; durch das Gefühl bedingt entsteht der Durst; durch das Durst bedingt entsteht das Ergreifen; durch das Ergreifen bedingt entsteht das Werden; durch das Werden bedingt entsteht die Geburt; durch die Geburt bedingt entstehen Alter und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung. So kommt es zum Entstehen dieser ganzen Masse an Leiden.“

‘‘අවිජ්ජාය ත්වෙව අසෙසවිරාගනිරොධා සඞ්ඛාරනිරොධො, සඞ්ඛාරනිරොධා විඤ්ඤාණනිරොධො, විඤ්ඤාණනිරොධා නාමරූපනිරොධො, නාමරූපනිරොධා සළායතනනිරොධො, සළායතනනිරොධා ඵස්සනිරොධො, ඵස්සනිරොධා වෙදනානිරොධො, වෙදනානිරොධා තණ්හානිරොධො, තණ්හානිරොධා උපාදානනිරොධො, උපාදානනිරොධා භවනිරොධො, භවනිරොධා ජාතිනිරොධො, ජාතිනිරොධා ජරාමරණං සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසා නිරුජ්ඣන්ති. එවමෙතස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස නිරොධො හොතී’’ති.

„Doch durch das restlose Verblassen und Aufhören eben dieser Unwissenheit hören die Gestaltungen auf; durch das Aufhören der Gestaltungen hört das Bewusstsein auf; durch das Aufhören des Bewusstseins hört Name und Form auf; durch das Aufhören von Name und Form hören die sechs Sinnesbereiche auf; durch das Aufhören der sechs Sinnesbereiche hört die Berührung auf; durch das Aufhören der Berührung hört das Gefühl auf; durch das Aufhören des Gefühls hört der Durst auf; durch das Aufhören des Durstes hört das Ergreifen auf; durch das Aufhören des Ergreifens hört das Werden auf; durch das Aufhören des Werdens hört die Geburt auf; durch das Aufhören der Geburt hören Alter und Tod, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung auf. So kommt es zum Aufhören dieser ganzen Masse an Leiden.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යදා හවෙ පාතුභවන්ති ධම්මා,ආතාපිනො ඣායතො බ්‍රාහ්මණස්ස;

විධූපයං තිට්ඨති මාරසෙනං,සූරියොව ඔභාසයමන්තලික්ඛ’’න්ති. තතියං;

„Wahrlich, wenn die Dinge offenbar werden, / Dem eifrigen, meditierenden Brahmanen, / Steht er da und vernichtet Maras Heer, / Gleich der Sonne, die das Firmament erhellt.“ (Dritte Lehrrede)

4. හුංහුඞ්කසුත්තං

4. Die Lehrrede über das ‚Hum‘-Sagen (Huṃhuṅka-sutta)

4. එවං [Pg.80] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී. අථ ඛො භගවා තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨාසි.

4. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes, unmittelbar nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene sieben Tage lang mit untergeschlagenen Beinen in einer einzigen Sitzhaltung und erfuhr das Glück der Befreiung. Nach Ablauf dieser sieben Tage erhob sich der Erhabene aus jener meditativen Vertiefung.

අථ ඛො අඤ්ඤතරො හුංහුඞ්කජාතිකො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො සො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කිත්තාවතා නු ඛො, භො ගොතම, බ්‍රාහ්මණො හොති, කතමෙ ච පන බ්‍රාහ්මණකරණා ධම්මා’’ති?

Da begab sich ein gewisser Brahmane, der von Natur aus hochmütig war, dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem er sich genähert hatte, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nachdem er die freundlichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend, sprach jener Brahmane so zum Erhabenen: „Inwiefern, Herr Gotama, ist man ein Brahmane, und welches sind die Eigenschaften, die einen zum Brahmanen machen?“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Ausruf aus:

‘‘යො බ්‍රාහ්මණො බාහිතපාපධම්මො,නිහුංහුඞ්කො නික්කසාවො යතත්තො;

වෙදන්තගූ වූසිතබ්‍රහ්මචරියො,ධම්මෙන සො බ්‍රහ්මවාදං වදෙය්‍ය;

යස්සුස්සදා නත්ථි කුහිඤ්චි ලොකෙ’’ති. චතුත්ථං;

„Wer als Brahmane die unheilsamen Zustände verbannt hat, wer frei von Hochmut, frei von Trübung und selbstbeherrscht ist; wer das Ende des Wissens erreicht und das heilige Leben vollendet hat, der kann rechtmäßig von sich sagen, er sei ein Brahmane; er, der nirgendwo in der Welt ein Anschwellen der Leidenschaften hat.“

5. බ්‍රාහ්මණසුත්තං

5. Brāhmaṇa-Sutta

5. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා ච සාරිපුත්තො ආයස්මා ච මහාමොග්ගල්ලානො ආයස්මා ච මහාකස්සපො ආයස්මා ච මහාකච්චානො ආයස්මා ච මහාකොට්ඨිකො ආයස්මා ච මහාකප්පිනො ආයස්මා ච මහාචුන්දො ආයස්මා ච අනුරුද්ධො ආයස්මා ච රෙවතො ආයස්මා ච නන්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු.

5. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit begaben sich der ehrwürdige Sāriputta, der ehrwürdige Mahāmoggallāna, der ehrwürdige Mahākassapa, der ehrwürdige Mahākaccāna, der ehrwürdige Mahākoṭṭhika, der ehrwürdige Mahākappina, der ehrwürdige Mahācunda, der ehrwürdige Anuruddha, der ehrwürdige Revata und der ehrwürdige Nanda dorthin, wo sich der Erhabene befand.

අද්දසා [Pg.81] ඛො භගවා තෙ ආයස්මන්තෙ දූරතොව ආගච්ඡන්තෙ; දිස්වාන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘එතෙ, භික්ඛවෙ, බ්‍රාහ්මණා ආගච්ඡන්ති; එතෙ, භික්ඛවෙ, බ්‍රාහ්මණා ආගච්ඡන්තී’’ති. එවං වුත්තෙ, අඤ්ඤතරො බ්‍රාහ්මණජාතිකො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, බ්‍රාහ්මණො හොති, කතමෙ ච පන බ්‍රාහ්මණකරණා ධම්මා’’ති?

Der Erhabene sah jene Ehrwürdigen schon von weitem kommen; als er sie sah, sprach er zu den Mönchen: „Diese da, ihr Mönche, sind Brahmanen, die da kommen; diese da, ihr Mönche, sind Brahmanen, die da kommen.“ Als dies gesagt war, sprach ein gewisser Mönch von brahmanischer Herkunft zum Erhabenen: „Inwiefern, Herr, ist man ein Brahmane, und welches sind die Eigenschaften, die einen zum Brahmanen machen?“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Ausruf aus:

‘‘බාහිත්වා පාපකෙ ධම්මෙ, යෙ චරන්ති සදා සතා;

ඛීණසංයොජනා බුද්ධා, තෙ වෙ ලොකස්මි බ්‍රාහ්මණා’’ති. පඤ්චමං;

„Diejenigen, welche die bösen Zustände verbannt haben und stets achtsam wandeln; die, deren Fesseln vernichtet sind und die erwacht sind – sie sind wahrlich die Brahmanen in der Welt.“

6. මහාකස්සපසුත්තං

6. Mahākassapa-Sutta

6. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා මහාකස්සපො පිප්පලිගුහායං විහරති ආබාධිකො දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො අපරෙන සමයෙන තම්හා ආබාධා වුට්ඨාසි. අථ ඛො ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස තම්හා ආබාධා වුට්ඨිතස්ස එතදහොසි – ‘‘යංනූනාහං රාජගහං පිණ්ඩාය පවිසෙය්‍ය’’න්ති.

6. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Rājagaha, im Veluvana-Hain, bei der Fütterungsstelle der Eichhörnchen. Zu jener Zeit verweilte der ehrwürdige Mahākassapa in der Pipphali-Höhle, krank, leidend und schwer erkrankt. Später erholte sich der ehrwürdige Mahākassapa von jener Krankheit. Als der ehrwürdige Mahākassapa von jener Krankheit genesen war, dachte er: „Wie wäre es, wenn ich nach Rājagaha zum Almosengang hineinginge?“

තෙන ඛො පන සමයෙන පඤ්චමත්තානි දෙවතාසතානි උස්සුක්කං ආපන්නානි හොන්ති ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස පිණ්ඩපාතපටිලාභාය. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො තානි පඤ්චමත්තානි දෙවතාසතානි පටික්ඛිපිත්වා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසි – යෙන දලිද්දවිසිඛා කපණවිසිඛා පෙසකාරවිසිඛා. අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං මහාකස්සපං රාජගහෙ පිණ්ඩාය චරන්තං යෙන දලිද්දවිසිඛා කපණවිසිඛා පෙසකාරවිසිඛා.

Zu jener Zeit waren etwa fünfhundert Gottheiten eifrig bemüht, für den ehrwürdigen Mahākassapa Almosen zu beschaffen. Der ehrwürdige Mahākassapa jedoch wies jene etwa fünfhundert Gottheiten ab, kleidete sich am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Rājagaha zum Almosengang, und zwar dorthin, wo die Gassen der Armen, die Gassen der Hilflosen und die Gassen der Weber waren. Der Erhabene sah den ehrwürdigen Mahākassapa in Rājagaha beim Almosengang wandeln, eben dort in den Gassen der Armen, der Hilflosen und der Weber.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Ausruf aus:

‘‘අනඤ්ඤපොසිමඤ්ඤාතං, දන්තං සාරෙ පතිට්ඨිතං;

ඛීණාසවං වන්තදොසං, තමහං බ්‍රූමි බ්‍රාහ්මණ’’න්ති. ඡට්ඨං;

„Wer sich nicht von anderen nähren lässt, wer unauffällig ist, wer gezähmt ist und im Wesentlichen gefestigt; wer die Triebversiegung erreicht und alle Fehler abgelegt hat – den nenne ich einen Brahmanen.“

7. අජකලාපකසුත්තං

7. Ajakalāpaka-Sutta

7. එවං [Pg.82] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා පාවායං විහරති අජකලාපකෙ චෙතියෙ, අජකලාපකස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති; දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති. අථ ඛො අජකලාපකො යක්ඛො භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො අවිදූරෙ තික්ඛත්තුං ‘‘අක්කුලො පක්කුලො’’ති අක්කුලපක්කුලිකං අකාසි – ‘‘එසො තෙ, සමණ, පිසාචො’’ති.

7. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Pāvā beim Ajakalāpaka-Heiligtum, dem Wohnsitz des Yakkha Ajakalāpaka. Zu jener Zeit saß der Erhabene in der tiefen Finsternis der Nacht im Freien, während der Regen Tropfen für Tropfen herabfiel. Da wollte der Yakkha Ajakalāpaka dem Erhabenen Furcht, Zittern und Gänsehaut einflößen; er begab sich dorthin, wo der Erhabene war, und machte in der Nähe des Erhabenen dreimal den Lärm „Akkulo Pakkulo“ und sagte: „Dies hier, o Asket, ist ein Fleischfresser-Dämon für dich!“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Ausruf aus:

‘‘යදා සකෙසු ධම්මෙසු, පාරගූ හොති බ්‍රාහ්මණො;

අථ එතං පිසාචඤ්ච, පක්කුලඤ්චාතිවත්තතී’’ති. සත්තමං;

„Wenn der Brahmane in seinen eigenen Eigenschaften zum jenseitigen Ufer gelangt ist, dann überwindet er diesen Dämon und diesen Pakkula-Lärm.“

8. සඞ්ගාමජිසුත්තං

8. Saṅgāmaji-Sutta

8. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සඞ්ගාමජි සාවත්ථිං අනුප්පත්තො හොති භගවන්තං දස්සනාය. අස්සොසි ඛො ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකා – ‘‘අය්‍යො කිර සඞ්ගාමජි සාවත්ථිං අනුප්පත්තො’’ති. සා දාරකං ආදාය ජෙතවනං අගමාසි.

8. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Saṅgāmaji in Sāvatthī eingetroffen, um den Erhabenen aufzusuchen. Die frühere Ehefrau des ehrwürdigen Saṅgāmaji hörte: „Der edle Saṅgāmaji soll in Sāvatthī eingetroffen sein.“ Sie nahm ihr Kind und begab sich zum Jetavana-Hain.

තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සඞ්ගාමජි අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො හොති. අථ ඛො ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකා යෙනායස්මා සඞ්ගාමජි තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං සඞ්ගාමජිං එතදවොච – ‘‘ඛුද්දපුත්තඤ්හි, සමණ, පොස ම’’න්ති. එවං වුත්තෙ, ආයස්මා සඞ්ගාමජි තුණ්හී අහොසි.

Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Saṅgāmaji am Fuße eines Baumes für seine Mittagsruhe. Da begab sich die frühere Ehefrau des ehrwürdigen Saṅgāmaji dorthin, wo der ehrwürdige Saṅgāmaji war; nachdem sie sich ihm genähert hatte, sprach sie zum ehrwürdigen Saṅgāmaji: „O Asket, versorge mich doch, da ich ein kleines Kind habe.“ Als dies gesagt war, blieb der ehrwürdige Saṅgāmaji schweigsam.

දුතියම්පි ඛො ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකා ආයස්මන්තං සඞ්ගාමජිං එතදවොච – ‘‘ඛුද්දපුත්තඤ්හි, සමණ, පොස ම’’න්ති. දුතියම්පි ඛො ආයස්මා සඞ්ගාමජි තුණ්හී අහොසි.

Ein zweites Mal sprach die frühere Ehefrau des ehrwürdigen Saṅgāmaji zum ehrwürdigen Saṅgāmaji: „O Asket, versorge mich doch, da ich ein kleines Kind habe.“ Auch ein zweites Mal blieb der ehrwürdige Saṅgāmaji schweigsam.

තතියම්පි [Pg.83] ඛො ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකා ආයස්මන්තං සඞ්ගාමජිං එතදවොච – ‘‘ඛුද්දපුත්තඤ්හි, සමණ, පොස ම’’න්ති. තතියම්පි ඛො ආයස්මා සඞ්ගාමජි තුණ්හී අහොසි.

Ein drittes Mal sprach die frühere Ehefrau des ehrwürdigen Saṅgāmaji zum ehrwürdigen Saṅgāmaji: „O Asket, versorge mich doch, da ich ein kleines Kind habe.“ Auch ein drittes Mal blieb der ehrwürdige Saṅgāmaji schweigsam.

අථ ඛො ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකා තං දාරකං ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරතො නික්ඛිපිත්වා පක්කාමි – ‘‘එසො තෙ, සමණ, පුත්තො; පොස න’’න්ති.

Da legte die frühere Gefährtin des Ehrwürdigen Saṅgāmaji das Kind vor den Ehrwürdigen Saṅgāmaji hin und ging weg, wobei sie sagte: „Das, o Asket, ist dein Sohn; sorge für ihn.“

අථ ඛො ආයස්මා සඞ්ගාමජි තං දාරකං නෙව ඔලොකෙසි නාපි ආලපි. අථ ඛො ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකා අවිදූරං ගන්ත්වා අපලොකෙන්තී අද්දස ආයස්මන්තං සඞ්ගාමජිං තං දාරකං නෙව ඔලොකෙන්තං නාපි ආලපන්තං, දිස්වානස්සා එතදහොසි – ‘‘න චායං සමණො පුත්තෙනපි අත්ථිකො’’ති. තතො පටිනිවත්තිත්වා දාරකං ආදාය පක්කාමි. අද්දසා ඛො භගවා දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන ආයස්මතො සඞ්ගාමජිස්ස පුරාණදුතියිකාය එවරූපං විප්පකාරං.

Doch der Ehrwürdige Saṅgāmaji blickte das Kind weder an, noch sprach er ein Wort. Daraufhin ging die frühere Gefährtin des Ehrwürdigen Saṅgāmaji ein Stück weg, schaute zurück und sah, dass der Ehrwürdige Saṅgāmaji das Kind weder anblickte noch ansprach. Als sie dies sah, dachte sie: „Dieser Asket verlangt nicht einmal nach seinem Sohn.“ Da kehrte sie um, nahm das Kind und ging weg. Der Erhabene sah mit dem himmlischen Auge, dem geläuterten, das menschliche Sehvermögen übersteigende, diesen Vorfall mit der früheren Gefährtin des Ehrwürdigen Saṅgāmaji.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Begebenheit erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘ආයන්තිං නාභිනන්දති, පක්කමන්තිං න සොචති;

සඞ්ගා සඞ්ගාමජිං මුත්තං, තමහං බ්‍රූමි බ්‍රාහ්මණ’’න්ති. අට්ඨමං;

„Er freut sich nicht über ihr Kommen, er grämt sich nicht über ihr Gehen; befreit von Bindungen ist Saṅgāmaji, ihn nenne ich einen Brahmanen.“

9. ජටිලසුත්තං

9. Jaṭila-Sutta

9. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා ගයායං විහරති ගයාසීසෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා ජටිලා සීතාසු හෙමන්තිකාසු රත්තීසු අන්තරට්ඨකෙ හිමපාතසමයෙ ගයායං උම්මුජ්ජන්තිපි නිමුජ්ජන්තිපි, උම්මුජ්ජනිමුජ්ජම්පි කරොන්ති ඔසිඤ්චන්තිපි, අග්ගිම්පි ජුහන්ති – ‘‘ඉමිනා සුද්ධී’’ති.

9. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Gayā auf dem Gayāsīsa-Hügel. Zu jener Zeit tauchten zur Zeit der acht Tage des Frostes im tiefsten Winter viele Jaṭilas in Gayā im Wasser unter und wieder auf, vollzogen das Untertauchen und Auftauchen, bespritzten sich und brachten Feueropfer dar, im Glauben: „Dadurch geschieht Reinigung.“

අද්දසා ඛො භගවා තෙ සම්බහුලෙ ජටිලෙ සීතාසු හෙමන්තිකාසු රත්තීසු අන්තරට්ඨකෙ හිමපාතසමයෙ ගයායං උම්මුජ්ජන්තෙපි නිමුජ්ජන්තෙපි උම්මුජ්ජනිමුජ්ජම්පි කරොන්තෙ ඔසිඤ්චන්තෙපි අග්ගිම්පි ජුහන්තෙ – ‘‘ඉමිනා සුද්ධී’’ති.

Der Erhabene sah jene vielen Jaṭilas, wie sie in den kalten Winternächten während der Frostperiode in Gayā unter- und wieder auftauchten, das Untertauchen und Auftauchen vollzogen, sich bespritzten und Feueropfer darbrachten, im Glauben: „Dadurch geschieht Reinigung.“

අථ [Pg.84] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Begebenheit erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘න උදකෙන සුචී හොතී, බහ්වෙත්ථ න්හායතී ජනො;

යම්හි සච්චඤ්ච ධම්මො ච, සො සුචී සො ච බ්‍රාහ්මණො’’ති. නවමං;

„Nicht durch Wasser wird man rein, obgleich hier viele Menschen baden; in wem Wahrheit und Dhamma sind, der ist rein, der ist ein Brahmane.“

10. බාහියසුත්තං

10. Bāhiya-Sutta

10. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන බාහියො දාරුචීරියො සුප්පාරකෙ පටිවසති සමුද්දතීරෙ සක්කතො ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. අථ ඛො බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘යෙ ඛො කෙචි ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා, අහං තෙසං අඤ්ඤතරො’’ති.

10. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit lebte Bāhiya Dārucīriya an der Meeresküste bei Suppāraka; er wurde geehrt, verehrt, geschätzt, gewürdigt und respektiert und erhielt reichlich Almosen an Gewändern, Speisen, Lagestätten und Arzneien. Als Bāhiya Dārucīriya in der Einsamkeit weilte, stieg in seinem Geist dieser Gedanke auf: „Wer immer in der Welt zu den Arahants gehört oder den Pfad zur Arahantschaft betreten hat, zu denen gehöre ich auch.“

අථ ඛො බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස පුරාණසාලොහිතා දෙවතා අනුකම්පිකා අත්ථකාමා බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය යෙන බාහියො දාරුචීරියො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා බාහියං දාරුචීරියං එතදවොච – ‘‘නෙව ඛො ත්වං, බාහිය, අරහා, නාපි අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නො. සාපි තෙ පටිපදා නත්ථි යාය ත්වං අරහා වා අස්ස අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නො’’ති.

Da erkannte eine Gottheit, ein früherer Blutsverwandter von Bāhiya Dārucīriya, der ihm wohlwollend und an seinem Besten interessiert war, mit ihrem Geist den Gedankengang in Bāhiyas Geist und begab sich dorthin, wo Bāhiya Dārucīriya war. Dort angekommen, sprach sie zu Bāhiya Dārucīriya: „Du, Bāhiya, bist weder ein Arahant, noch hast du den Pfad zur Arahantschaft betreten. Du besitzt nicht einmal die Praxis, durch die du ein Arahant werden oder den Pfad zur Arahantschaft betreten könntest.“

‘‘අථ කෙ චරහි සදෙවකෙ ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නො’’ති? ‘‘අත්ථි, බාහිය, උත්තරෙසු ජනපදෙසු සාවත්ථි නාම නගරං. තත්ථ සො භගවා එතරහි විහරති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. සො හි, බාහිය, භගවා අරහා චෙව අරහත්තාය ච ධම්මං දෙසෙතී’’ති.

„Wer aber gibt es dann in dieser Welt mit ihren Göttern, die Arahants sind oder den Pfad zur Arahantschaft betreten haben?“ – „Es gibt, Bāhiya, in den nördlichen Regionen eine Stadt namens Sāvatthī. Dort verweilt jetzt jener Erhabene, der Arahant, der vollkommen Erwachte. Jener Erhabene, Bāhiya, ist wahrlich ein Arahant und lehrt den Dhamma zur Erlangung der Arahantschaft.“

අථ ඛො බාහියො දාරුචීරියො තාය දෙවතාය සංවෙජිතො තාවදෙව සුප්පාරකම්හා පක්කාමි. සබ්බත්ථ එකරත්තිපරිවාසෙන යෙන සාවත්ථි ජෙතවනං අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමො තෙනුපසඞ්කමි. තෙන ඛො පන සමයෙන [Pg.85] සම්බහුලා භික්ඛූ අබ්භොකාසෙ චඞ්කමන්ති. අථ ඛො බාහියො දාරුචීරියො යෙන තෙ භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ භික්ඛූ එතදවොච – ‘‘කහං නු ඛො, භන්තෙ, එතරහි භගවා විහරති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො? දස්සනකාමම්හා මයං තං භගවන්තං අරහන්තං සම්මාසම්බුද්ධ’’න්ති. ‘‘අන්තරඝරං පවිට්ඨො ඛො, බාහිය, භගවා පිණ්ඩායා’’ති.

Da begab sich Bāhiya Dārucīriya, von jener Gottheit erschüttert, sogleich von Suppāraka weg. Überall nur eine einzige Nacht verweilend, gelangte er nach Sāvatthī zum Jeta-Hain, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit wandelten viele Mönche im Freien auf und ab. Da begab sich Bāhiya Dārucīriya zu jenen Mönchen und sprach: „Wo, ihr Ehrwürdigen, verweilt jetzt der Erhabene, der Arahant, der vollkommen Erwachte? Wir wünschen jenen Erhabenen, den Arahant, den vollkommen Erwachten, zu sehen.“ – „Der Erhabene, Bāhiya, ist in die Stadt gegangen, um Almosen zu sammeln.“

අථ ඛො බාහියො දාරුචීරියො තරමානරූපො ජෙතවනා නික්ඛමිත්වා සාවත්ථිං පවිසිත්වා අද්දස භගවන්තං සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරන්තං පාසාදිකං පසාදනීයං සන්තින්ද්‍රියං සන්තමානසං උත්තමදමථසමථමනුප්පත්තං දන්තං ගුත්තං යතින්ද්‍රියං නාගං. දිස්වාන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො පාදෙ සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘දෙසෙතු මෙ, භන්තෙ භගවා, ධම්මං; දෙසෙතු, සුගතො, ධම්මං, යං මමස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. එවං වුත්තෙ, භගවා බාහියං දාරුචීරියං එතදවොච – ‘‘අකාලො ඛො තාව, බාහිය, අන්තරඝරං පවිට්ඨම්හා පිණ්ඩායා’’ති.

Da verließ Bāhiya Dārucīriya eilends den Jeta-Hain, betrat Sāvatthī und sah den Erhabenen in Sāvatthī auf seinem Almosengang, wie er vertrauenerweckend, anmutig, mit gezügelten Sinnen und friedvollem Geist dahinging, die höchste Selbstbeherrschung und Ruhe erreicht hatte, gezähmt, behütet, die Sinne beherrschend, wie ein Edler. Als er ihn sah, ging er zum Erhabenen, warf sich vor seinen Füßen nieder, berührte sie mit dem Haupt und sprach: „Möge der Erhabene mir den Dhamma lehren; möge der Sugato den Dhamma lehren, was mir für lange Zeit zum Wohle und zum Glück gereichen mag.“ Auf diese Worte hin sprach der Erhabene zu Bāhiya Dārucīriya: „Es ist jetzt unpassend, Bāhiya; wir sind mitten in den Häusern auf Almosengang.“

දුතියම්පි ඛො බාහියො දාරුචීරියො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘දුජ්ජානං ඛො පනෙතං, භන්තෙ, භගවතො වා ජීවිතන්තරායානං, මය්හං වා ජීවිතන්තරායානං. දෙසෙතු මෙ, භන්තෙ භගවා, ධම්මං; දෙසෙතු, සුගතො, ධම්මං, යං මමස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. දුතියම්පි ඛො භගවා බාහියං දාරුචීරියං එතදවොච – ‘‘අකාලො ඛො තාව, බාහිය, අන්තරඝරං පවිට්ඨම්හා පිණ්ඩායා’’ති.

Ein zweites Mal sprach Bāhiya Dārucīriya zum Erhabenen: „Es ist doch schwer zu wissen, o Herr, welche Gefahren dem Leben des Erhabenen oder meinem eigenen Leben drohen könnten. Möge der Erhabene mir den Dhamma lehren; möge der Sugato den Dhamma lehren, was mir für lange Zeit zum Wohle und zum Glück gereichen mag.“ Ein zweites Mal sprach der Erhabene zu Bāhiya Dārucīriya: „Es ist jetzt unpassend, Bāhiya; wir sind mitten in den Häusern auf Almosengang.“

තතියම්පි ඛො බාහියො දාරුචීරියො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘දුජ්ජානං ඛො පනෙතං, භන්තෙ, භගවතො වා ජීවිතන්තරායානං, මය්හං වා ජීවිතන්තරායානං. දෙසෙතු මෙ භන්තෙ භගවා, ධම්මං; දෙසෙතු, සුගතො, ධම්මං, යං මමස්ස දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති.

Zum dritten Mal sprach Bāhiya Dārucīriya zum Erhabenen: 'Es ist schwer zu wissen, o Herr, wann Lebensgefahr für den Erhabenen oder für mich eintreten könnte. Möge der Erhabene mir die Lehre verkünden; möge der Erhabene, der Glückselige, die Lehre verkünden, die mir lange Zeit zum Wohle und zum Glücke gereichen möge.'

‘‘තස්මාතිහ තෙ, බාහිය, එවං සික්ඛිතබ්බං – ‘දිට්ඨෙ දිට්ඨමත්තං භවිස්සති, සුතෙ සුතමත්තං භවිස්සති, මුතෙ මුතමත්තං භවිස්සති, විඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතමත්තං භවිස්සතී’ති. එවඤ්හි තෙ, බාහිය, සික්ඛිතබ්බං. යතො ඛො තෙ, බාහිය, දිට්ඨෙ දිට්ඨමත්තං භවිස්සති, සුතෙ සුතමත්තං භවිස්සති, මුතෙ මුතමත්තං භවිස්සති, විඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතමත්තං භවිස්සති, තතො ත්වං, බාහිය, න තෙන; යතො ත්වං, බාහිය, න තෙන තතො ත්වං, බාහිය, න තත්ථ[Pg.86]; යතො ත්වං, බාහිය, න තත්ථ, තතො ත්වං, බාහිය, නෙවිධ න හුරං න උභයමන්තරෙන. එසෙවන්තො දුක්ඛස්සා’’ති.

'Darum, Bāhiya, solltest du dich so üben: Im Gesehenen soll nur das Gesehene sein, im Gehörten nur das Gehörte, im Empfundenen nur das Empfundene, im Erkannten nur das Erkannte. So solltest du dich üben, Bāhiya. Wenn für dich, Bāhiya, im Gesehenen nur das Gesehene sein wird, im Gehörten nur das Gehörte, im Empfundenen nur das Empfundene, im Erkannten nur das Erkannte, dann, Bāhiya, wirst du nicht dadurch (durch Gier usw.) sein. Da du nicht dadurch bist, wirst du nicht darin (in den Objekten) sein. Da du nicht darin bist, wirst du weder hier noch dort noch dazwischen sein. Dies allein ist das Ende des Leidens.'

අථ ඛො බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස භගවතො ඉමාය සංඛිත්තාය ධම්මදෙසනාය තාවදෙව අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුච්චි.

Da wurde das Herz von Bāhiya Dārucīriya durch diese kurze Lehrunterweisung des Erhabenen sogleich, ohne anzuhaften, von den Trieben (Āsavas) befreit.

අථ ඛො භගවා බාහියං දාරුචීරියං ඉමිනා සංඛිත්තෙන ඔවාදෙන ඔවදිත්වා පක්කාමි. අථ ඛො අචිරපක්කන්තස්ස භගවතො බාහියං දාරුචීරියං ගාවී තරුණවච්ඡා අධිපතිත්වා ජීවිතා වොරොපෙසි.

Nachdem der Erhabene den Bāhiya Dārucīriya mit dieser kurzen Unterweisung ermahnt hatte, ging er fort. Kurz nachdem der Erhabene fortgegangen war, wurde Bāhiya Dārucīriya von einer Kuh mit einem jungen Kalb angegriffen und getötet.

අථ ඛො භගවා සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො සම්බහුලෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං නගරම්හා නික්ඛමිත්වා අද්දස බාහියං දාරුචීරියං කාලඞ්කතං ; දිස්වාන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ගණ්හථ, භික්ඛවෙ, බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස සරීරකං; මඤ්චකං ආරොපෙත්වා නීහරිත්වා ඣාපෙථ; ථූපඤ්චස්ස කරොථ. සබ්‍රහ්මචාරී වො, භික්ඛවෙ, කාලඞ්කතො’’ති.

Nachdem der Erhabene in Sāvatthī um Almosen gegangen war und nach dem Mahl von seinem Almosengang zurückkehrte, verließ er mit vielen Mönchen die Stadt und sah den verstorbenen Bāhiya Dārucīriya. Als er ihn sah, wandte er sich an die Mönche: 'Nehmt, ihr Mönche, den Körper von Bāhiya Dārucīriya, legt ihn auf eine Bahre, bringt ihn hinaus und verbrennt ihn; und errichtet ihm einen Stupa. Ein Mitbruder im heiligen Leben von euch, ihr Mönche, ist verstorben.'

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පටිස්සුත්වා බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස සරීරකං මඤ්චකං ආරොපෙත්වා නීහරිත්වා ඣාපෙත්වා ථූපඤ්චස්ස කත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘දඩ්ඪං, භන්තෙ, බාහියස්ස දාරුචීරියස්ස සරීරං, ථූපො චස්ස කතො. තස්ස කා ගති, කො අභිසම්පරායො’’ති? ‘‘පණ්ඩිතො, භික්ඛවෙ, බාහියො දාරුචීරියො පච්චපාදි ධම්මස්සානුධම්මං; න ච මං ධම්මාධිකරණං විහෙසෙසි. පරිනිබ්බුතො, භික්ඛවෙ, බාහියො දාරුචීරියො’’ති.

'Ja, o Herr', antworteten jene Mönche dem Erhabenen, nahmen den Körper von Bāhiya Dārucīriya, legten ihn auf eine Bahre, brachten ihn hinaus, verbrannten ihn und errichteten ihm einen Stupa. Dann begaben sie sich dorthin, wo der Erhabene war, grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: 'O Herr, der Körper von Bāhiya Dārucīriya ist verbrannt und ihm wurde ein Stupa errichtet. Was ist sein Ziel, was ist sein künftiges Schicksal?' 'Weise, ihr Mönche, war Bāhiya Dārucīriya; er praktizierte die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre und belästigte mich nicht mit Fragen zur Lehre. Bāhiya Dārucīriya, ihr Mönche, ist völlig erloschen (parinibbūto).'

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Sache und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch (Udāna) aus:

‘‘යත්ථ ආපො ච පථවී, තෙජො වායො න ගාධති;

න තත්ථ සුක්කා ජොතන්ති, ආදිච්චො නප්පකාසති;

න තත්ථ චන්දිමා භාති, තමො තත්ථ න විජ්ජති.

'Wo weder Wasser noch Erde, noch Feuer noch Wind festen Grund finden, dort leuchten die Sterne nicht, dort scheint die Sonne nicht, dort glänzt der Mond nicht, und Dunkelheit gibt es dort nicht.'

‘‘යදා [Pg.87] ච අත්තනාවෙදි, මුනි මොනෙන බ්‍රාහ්මණො;

අථ රූපා අරූපා ච, සුඛදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති. දසමං;

'Wenn der Weise, der Brahmane, dies durch seine eigene Erkenntnis selbst erfahren hat, dann ist er von Form und Formlosem, von Glück und Leid befreit.' (Zehntes)

(අයම්පි උදානො වුත්තො භගවතා ඉති මෙ සුතන්ති.)

(Dies ist der feierliche Ausspruch, der vom Erhabenen getan wurde, so habe ich es gehört.)

බොධිවග්ගො පඨමො නිට්ඨිතො.

Das erste Kapitel, das Bodhi-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Dessen Zusammenfassung (Uddāna):

තයො බොධි ච හුංහුඞ්කො, බ්‍රාහ්මණො කස්සපෙන ච;

අජ සඞ්ගාම ජටිලා, බාහියෙනාති තෙ දසාති.

Drei Bodhi-Suttas, Huṃhuṅka, Brāhmaṇa, Kassapa, Aja, Saṅgāma, Jaṭilā und Bāhiya – das sind die zehn.

2. මුචලින්දවග්ගො

2. Mucalinda-Kapitel (Mucalindavagga)

1. මුචලින්දසුත්තං

1. Mucalinda-Sutta

11. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ මුචලින්දමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී.

11. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Mucalinda-Baumes, kurz nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene sieben Tage lang in einer einzigen Sitzung und erlebte das Glück der Befreiung.

තෙන ඛො පන සමයෙන මහා අකාලමෙඝො උදපාදි සත්තාහවද්දලිකා සීතවාතදුද්දිනී. අථ ඛො මුචලින්දො නාගරාජා සකභවනා නික්ඛමිත්වා භගවතො කායං සත්තක්ඛත්තුං භොගෙහි පරික්ඛිපිත්වා උපරිමුද්ධනි මහන්තං ඵණං විහච්ච අට්ඨාසි – ‘‘මා භගවන්තං සීතං, මා භගවන්තං උණ්හං, මා භගවන්තං ඩංසමකසවාතාතපසරීසප සම්ඵස්සො’’ති.

Zu jener Zeit zog ein großes, unzeitgemäßes Gewitter auf, mit sieben Tagen Regenwetter, kaltem Wind und Bewölkung. Da verließ der Schlangenkönig Mucalinda seine Behausung, umschlang den Körper des Erhabenen siebenmal mit seinen Windungen und verweilte dort, indem er seine große Haube über dem Haupt des Erhabenen ausbreitete, mit dem Gedanken: 'Möge den Erhabenen weder Kälte noch Hitze belästigen, noch Berührung durch Bremsen, Mücken, Wind, Sonne oder Kriechtiere.'

අථ ඛො භගවා තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨාසි. අථ ඛො මුචලින්දො නාගරාජා විද්ධං විගතවලාහකං දෙවං විදිත්වා භගවතො කායා භොගෙ විනිවෙඨෙත්වා සකවණ්ණං පටිසංහරිත්වා මාණවකවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා භගවතො පුරතො අට්ඨාසි පඤ්ජලිකො භගවන්තං නමස්සමානො.

Nach Ablauf jener sieben Tage erhob sich der Erhabene aus jener Vertiefung (Samādhi). Da merkte der Schlangenkönig Mucalinda, dass der Himmel wolkenlos und klar geworden war, löste seine Windungen vom Körper des Erhabenen, legte seine eigene Gestalt ab, nahm die Gestalt eines Jünglings an und blieb mit zusammengelegten Händen vor dem Erhabenen stehen, ihn verehrend.

අථ [Pg.88] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Sache und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch (Udāna) aus:

‘‘සුඛො විවෙකො තුට්ඨස්ස, සුතධම්මස්ස පස්සතො;

අබ්‍යාපජ්ජං සුඛං ලොකෙ, පාණභූතෙසු සංයමො.

'Glücklich ist die Abgeschiedenheit für den Genügsamen, der die Lehre gehört hat und sieht; glücklich ist in der Welt die Friedfertigkeit (Nicht-Schädigung) und die Beherrschung gegenüber den Lebewesen.'

‘‘සුඛා විරාගතා ලොකෙ, කාමානං සමතික්කමො;

අස්මිමානස්ස යො විනයො, එතං වෙ පරමං සුඛ’’න්ති. පඨමං;

'Glücklich ist die Leidenschaftslosigkeit in der Welt, das Überwinden der Sinnenlüste; das Überwinden des „Ich-bin“-Dünkels, dies wahrlich ist das höchste Glück.' (Erstes)

2. රාජසුත්තං

2. Rāja-Sutta

12. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලානං භික්ඛූනං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං උපට්ඨානසාලායං සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘‘කො නු ඛො, ආවුසො, ඉමෙසං ද්වින්නං රාජූනං මහද්ධනතරො වා මහාභොගතරො වා මහාකොසතරො වා මහාවිජිතතරො වා මහාවාහනතරො වා මහබ්බලතරො වා මහිද්ධිකතරො වා මහානුභාවතරො වා රාජා වා මාගධො සෙනියො බිම්බිසාරො, රාජා වා පසෙනදි කොසලො’’ති? අයඤ්චරහි තෙසං භික්ඛූනං අන්තරාකථා හොති විප්පකතා.

12. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit entstand unter zahlreichen Mönchen, nachdem sie vom Almosengang zurückgekehrt waren und ihr Mahl eingenommen hatten, während sie in der Versammlungshalle beisammensaßen, folgendes Gespräch: „Wer wohl von diesen beiden Königen, ihr Freunde, besitzt größeren Reichtum, größeren Genuss, größere Schatzkammern, ein größeres Reich, einen größeren Fuhrpark, ein größeres Heer, größere geistige Macht oder größere Herrlichkeit: der König von Magadha, Seniya Bimbisāra, oder der König Pasenadi von Kosala?“ Dieses Gespräch jener Mönche war noch nicht abgeschlossen.

අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙනුපට්ඨානසාලා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘කාය නුත්ථ, භික්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා සන්නිපතිතා, කා ච පන වො අන්තරාකථා විප්පකතා’’ති?

Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zur Versammlungshalle; dort setzte er sich auf den bereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Zu welchem Gespräch, ihr Mönche, seid ihr jetzt hier zusammengekommen und zusammengesessen, und welches Gespräch von euch blieb unvollendet?“

‘‘ඉධ, භන්තෙ, අම්හාකං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං උපට්ඨානසාලායං සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘කො නු ඛො, ආවුසො, ඉමෙසං ද්වින්නං රාජූනං මහද්ධනතරො වා මහාභොගතරො වා මහාකොසතරො වා මහාවිජිතතරො වා මහාවාහනතරො වා මහබ්බලතරො වා මහිද්ධිකතරො වා මහානුභාවතරො වා රාජා වා මාගධො සෙනියො බිම්බිසාරො, රාජා වා පසෙනදි කොසලො’ති? අයං ඛො නො, භන්තෙ, අන්තරාකථා විප්පකතා, අථ භගවා අනුප්පත්තො’’ති.

„Hier, o Herr, entstand unter uns, nachdem wir vom Almosengang zurückgekehrt waren und unser Mahl eingenommen hatten, während wir in der Versammlungshalle beisammensaßen, folgendes Gespräch: ‚Wer wohl von diesen beiden Königen, ihr Freunde, besitzt größeren Reichtum, größeren Genuss, größere Schatzkammern, ein größeres Reich, einen größeren Fuhrpark, ein größeres Heer, größere geistige Macht oder größere Herrlichkeit: der König von Magadha, Seniya Bimbisāra, oder der König Pasenadi von Kosala?‘ Dieses unser Gespräch, o Herr, war unvollendet, als der Erhabene eintraf.“

‘‘න [Pg.89] ඛ්වෙතං, භික්ඛවෙ, තුම්හාකං පතිරූපං කුලපුත්තානං සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතානං යං තුම්හෙ එවරූපිං කථං කථෙය්‍යාථ. සන්නිපතිතානං වො, භික්ඛවෙ, ද්වයං කරණීයං – ධම්මී වා කථා අරියො වා තුණ්හීභාවො’’ති.

„Es ist wahrlich nicht angemessen für euch, ihr Mönche, Söhne aus gutem Hause, die ihr aus gläubigem Vertrauen vom häuslichen Leben in die Heimatlosigkeit ausgezogen seid, dass ihr ein solches Gespräch führt. Wenn ihr zusammenkommt, ihr Mönche, solltet ihr zweierlei tun: Entweder über die Lehre sprechen oder edles Schweigen bewahren.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යඤ්ච කාමසුඛං ලොකෙ, යඤ්චිදං දිවියං සුඛං;

තණ්හක්ඛයසුඛස්සෙතෙ, කලං නාග්ඝන්ති සොළසි’’න්ති. දුතියං;

„Was immer es an Sinnenlück in der Welt gibt und was immer es an göttlichem Glück gibt – diese erreichen nicht einmal den sechzehnten Teil des Glücks der Versiegung des Verlangens.“ (Dies ist das) Zweite (Sutta).

3. දණ්ඩසුත්තං

3. Das Sutta über den Stock (Daṇḍasutta)

13. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා කුමාරකා අන්තරා ච සාවත්ථිං අන්තරා ච ජෙතවනං අහිං දණ්ඩෙන හනන්ති. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. අද්දසා ඛො භගවා සම්බහුලෙ කුමාරකෙ අන්තරා ච සාවත්ථිං අන්තරා ච ජෙතවනං අහිං දණ්ඩෙන හනන්තෙ.

13. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit schlugen zahlreiche Knaben zwischen Sāvatthī und dem Jeta-Hain eine Schlange mit einem Stock. Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Der Erhabene sah die zahlreichen Knaben, wie sie zwischen Sāvatthī und dem Jeta-Hain eine Schlange mit einem Stock schlugen.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සුඛකාමානි භූතානි, යො දණ්ඩෙන විහිංසති;

අත්තනො සුඛමෙසානො, පෙච්ච සො න ලභතෙ සුඛං.

„Wesen, die nach Glück verlangen, wer diese mit dem Stocke quält, während er sein eignes Glück erstrebt, der erlangt nach dem Tode kein Glück.“

‘‘සුඛකාමානි භූතානි, යො දණ්ඩෙන න හිංසති;

අත්තනො සුඛමෙසානො, පෙච්ච සො ලභතෙ සුඛ’’න්ති. තතියං;

„Wesen, die nach Glück verlangen, wer diese nicht mit dem Stocke quält, während er sein eignes Glück erstrebt, der erlangt nach dem Tode Glück.“ (Dies ist das) Dritte (Sutta).

4. සක්කාරසුත්තං

4. Das Sutta über die Ehrerweisung (Sakkārasutta)

14. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සක්කතො හොති ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො, ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. භික්ඛුසඞ්ඝොපි සක්කතො හොති [Pg.90] ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො, ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. අඤ්ඤතිත්ථියා පන පරිබ්බාජකා අසක්කතා හොන්ති අගරුකතා අමානිතා අපූජිතා අනපචිතා, න ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. අථ ඛො තෙ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා භගවතො සක්කාරං අසහමානා භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච ගාමෙ ච අරඤ්ඤෙ ච භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති රොසෙන්ති විහෙසෙන්ති.

14. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit wurde der Erhabene geehrt, geachtet, verehrt, gepriesen und ehrerbietig behandelt; er erhielt Gaben wie Gewänder, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneien für Kranke. Auch die Gemeinschaft der Mönche wurde geehrt, geachtet, verehrt, gepriesen und ehrerbietig behandelt; sie erhielten Gaben wie Gewänder, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneien für Kranke. Die Wanderer anderer Schulen jedoch wurden nicht geehrt, nicht geachtet, nicht verehrt, nicht gepriesen und nicht ehrerbietig behandelt; sie erhielten keine Gaben wie Gewänder, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneien für Kranke. Da nun jene Wanderer anderer Schulen die Ehrerweisung gegenüber dem Erhabenen und der Mönchsgemeinschaft nicht ertragen konnten, beschimpften, schmähten, verärgerten und quälten sie die Mönche mit unanständigen und harten Worten, wann immer sie diese im Dorf oder im Wald sahen.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘එතරහි, භන්තෙ, භගවා සක්කතො ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො, ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. භික්ඛුසඞ්ඝොපි සක්කතො ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො, ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. අඤ්ඤතිත්ථියා පන පරිබ්බාජකා අසක්කතා අගරුකතා අමානිතා අපූජිතා අනපචිතා, න ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. අථ ඛො තෙ, භන්තෙ, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා භගවතො සක්කාරං අසහමානා භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච ගාමෙ ච අරඤ්ඤෙ ච භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති රොසෙන්ති විහෙසන්තී’’ති.

Da begaben sich zahlreiche Mönche dorthin, wo der Erhabene war; sie grüßten den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Beiseite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Jetzt, o Herr, wird der Erhabene geehrt, geachtet, verehrt, gepriesen und ehrerbietig behandelt; er erhält Gaben wie Gewänder, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneien für Kranke. Auch die Gemeinschaft der Mönche wird geehrt, geachtet, verehrt, gepriesen und ehrerbietig behandelt; sie erhalten Gaben wie Gewänder, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneien für Kranke. Die Wanderer anderer Schulen jedoch werden nicht geehrt, nicht geachtet, nicht verehrt, nicht gepriesen und nicht ehrerbietig behandelt; sie erhalten keine Gaben wie Gewänder, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneien für Kranke. Da nun jene Wanderer anderer Schulen, o Herr, die Ehrerweisung gegenüber dem Erhabenen und der Mönchsgemeinschaft nicht ertragen können, beschimpften, schmähten, verärgerten und quälten sie die Mönche mit unanständigen und harten Worten, wann immer sie diese im Dorf oder im Wald sahen.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘ගාමෙ අරඤ්ඤෙ සුඛදුක්ඛඵුට්ඨො,නෙවත්තතො නො පරතො දහෙථ;

ඵුසන්ති ඵස්සා උපධිං පටිච්ච,නිරූපධිං කෙන ඵුසෙය්‍යු ඵස්සා’’ති. චතුත්ථං;

Ob im Dorf oder im Wald, wer von Glück oder Leid berührt wird, sollte dies weder sich selbst noch einem anderen zuschreiben. Berührungen geschehen in Abhängigkeit von den Erwerbnissen (Upadhi). Wie könnten Berührungen jemanden berühren, der frei von Erwerbnissen ist?

5. උපාසකසුත්තං

5. Die Lehrrede über den Laienanhänger (Upāsakasutta)

15. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරො ඉච්ඡානඞ්ගලකො [Pg.91] උපාසකො සාවත්ථිං අනුප්පත්තො හොති කෙනචිදෙව කරණීයෙන. අථ ඛො සො උපාසකො සාවත්ථියං තං කරණීයං තීරෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො තං උපාසකං භගවා එතදවොච – ‘‘චිරස්සං ඛො ත්වං, උපාසක, ඉමං පරියායමකාසි යදිදං ඉධාගමනායා’’ති.

15. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit war ein gewisser Laienanhänger aus Icchānaṅgala wegen einer bestimmten Angelegenheit nach Sāvatthī gekommen. Nachdem dieser Laienanhänger jene Angelegenheit in Sāvatthī erledigt hatte, begab er sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er angekommen war und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem zur Seite sitzenden Laienanhänger sprach der Erhabene so: 'Es ist wahrlich lange her, Laienanhänger, dass du diese Gelegenheit ergriffen hast, hierher zu kommen.'

‘‘චිරපටිකාහං, භන්තෙ, භගවන්තං දස්සනාය උපසඞ්කමිතුකාමො, අපි චාහං කෙහිචි කෙහිචි කිච්චකරණීයෙහි බ්‍යාවටො. එවාහං නාසක්ඛිං භගවන්තං දස්සනාය උපසඞ්කමිතු’’න්ති.

„Schon seit langer Zeit, Herr, wünschte ich, den Erhabenen aufzusuchen, um ihn zu sehen, doch ich war durch verschiedene Verpflichtungen und Aufgaben aufgehalten. Daher war ich nicht in der Lage, den Erhabenen aufzusuchen, um ihn zu sehen.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Freudenausspruch aus:

‘‘සුඛං වත තස්ස න හොති කිඤ්චි,සඞ්ඛාතධම්මස්ස බහුස්සුතස්ස;

සකිඤ්චනං පස්ස විහඤ්ඤමානං,ජනො ජනස්මිං පටිබන්ධරූපො’’ති. පඤ්චමං;

„Glück wahrlich hat jener, der nichts besitzt, der die Lehre ergründet hat und vielerfahren ist. Sieh den Geplagten, der noch mit Sorgen behaftet ist; der Mensch ist in seiner Art an den Menschen gebunden.“

6. ගබ්භිනීසුත්තං

6. Die Lehrrede über die Schwangere (Gabbhinīsutta)

16. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරස්ස පරිබ්බාජකස්ස දහරමාණවිකා පජාපති හොති ගබ්භිනී උපවිජඤ්ඤා. අථ ඛො සා පරිබ්බාජිකා තං පරිබ්බාජකං එතදවොච – ‘‘ගච්ඡ ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, තෙලං ආහර, යං මෙ විජාතාය භවිස්සතී’’ති.

16. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit hatte ein gewisser Wanderer ein junges Mädchen zur Frau, die schwanger war und kurz vor der Entbindung stand. Da sagte jene Wanderin zu dem Wanderer: ‚Geh, Brahmane, und bringe Öl, das ich für die Entbindung brauchen werde.‘

එවං වුත්තෙ, සො පරිබ්බාජකො තං පරිබ්බාජිකං එතදවොච – ‘‘කුතො පනාහං, භොති, තෙලං ආහරාමී’’ති? දුතියම්පි ඛො සා පරිබ්බාජිකා තං පරිබ්බාජකං එතදවොච – ‘‘ගච්ඡ ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, තෙලං ආහර, යං මෙ විජාතාය භවිස්සතී’’ති. දුතියම්පි ඛො සො පරිබ්බාජිකො තං පරිබ්බාජිකං එතදවොච – ‘‘කුතො පනාහං, භොති, තෙලං ආහරාමී’’ති? තතියම්පි ඛො සා පරිබ්බාජිකා තං පරිබ්බාජකං එතදවොච – ‘‘ගච්ඡ ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, තෙලං ආහර, යං මෙ විජාතාය භවිස්සතී’’ති.

Auf diese Worte hin sagte der Wanderer zu der Wanderin: ‚Woher aber soll ich, meine Liebe, das Öl bringen?‘ Zum zweiten Mal sagte jene Wanderin zu dem Wanderer: ‚Geh, Brahmane, und bringe Öl, das ich für die Entbindung brauchen werde.‘ Auch zum zweiten Mal antwortete der Wanderer: ‚Woher aber soll ich, meine Liebe, das Öl bringen?‘ Und auch zum dritten Mal forderte die Wanderin: ‚Geh, Brahmane, und bringe Öl, das ich für die Entbindung brauchen werde.‘

තෙන [Pg.92] ඛො පන සමයෙන රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස කොට්ඨාගාරෙ සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා සප්පිස්ස වා තෙලස්ස වා යාවදත්ථං පාතුං දීයති, නො නීහරිතුං.

Zu jener Zeit wurde im Vorratshaus des Königs Pasenadi von Kosala den Asketen und Brahmanen Butterreinfett und Öl gegeben, so viel sie trinken konnten, jedoch nicht, um es mit wegzunehmen.

අථ ඛො තස්ස පරිබ්බාජකස්ස එතදහොසි – ‘‘රඤ්ඤො ඛො පන පසෙනදිස්ස කොසලස්ස කොට්ඨාගාරෙ සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා සප්පිස්ස වා තෙලස්ස වා යාවදත්ථං පාතුං දීයති, නො නීහරිතුං. යංනූනාහං රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස කොට්ඨාගාරං ගන්ත්වා තෙලස්ස යාවදත්ථං පිවිත්වා ඝරං ආගන්ත්වා උච්ඡද්දිත්වාන දදෙය්‍යං, යං ඉමිස්සා විජාතාය භවිස්සතී’’ති.

Da kam jener Wanderer auf diesen Gedanken: ‚Im Vorratshaus des Königs Pasenadi von Kosala wird Asketen und Brahmanen Butterreinfett und Öl gegeben, so viel sie trinken können, aber nicht zum Mitnehmen. Wie wäre es, wenn ich zum Vorratshaus des Königs Pasenadi von Kosala ginge, so viel Öl tränke, wie ich nur kann, nach Hause zurückkehrte, es wieder ausbräche und es dieser Frau für ihre Entbindung gäbe?‘

අථ ඛො සො පරිබ්බාජකො රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස කොට්ඨාගාරං ගන්ත්වා තෙලස්ස යාවදත්ථං පිවිත්වා ඝරං ආගන්ත්වා නෙව සක්කොති උද්ධං කාතුං, න පන අධො. සො දුක්ඛාහි තිබ්බාහි ඛරාහි කටුකාහි වෙදනාහි ඵුට්ඨො ආවට්ටති පරිවට්ටති.

Daraufhin ging der Wanderer zum Vorratshaus des Königs Pasenadi von Kosala, trank so viel Öl, wie er nur konnte, und kehrte nach Hause zurück; doch er vermochte es weder oben wieder auszubrechen noch unten auszuscheiden. Von schmerzhaften, heftigen, stechenden und qualvollen Empfindungen gepeinigt, wand er sich und wälzte sich hin und her.

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. අද්දසා ඛො භගවා තං පරිබ්බාජකං දුක්ඛාහි තිබ්බාහි ඛරාහි කටුකාහි වෙදනාහි ඵුට්ඨං ආවට්ටමානං පරිවට්ටමානං.

Am Morgen kleidete sich der Erhabene an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Da sah der Erhabene jenen Wanderer, wie er von schmerzhaften, heftigen, stechenden und qualvollen Empfindungen gepeinigt wurde und sich hin und her wälzte.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Freudenausspruch aus:

‘‘සුඛිනො වත යෙ අකිඤ්චනා,වෙදගුනො හි ජනා අකිඤ්චනා;

සකිඤ්චනං පස්ස විහඤ්ඤමානං,ජනො ජනස්මිං පටිබන්ධචිත්තො’’ ති. ඡට්ඨං;

„Wahrlich glücklich sind jene, die nichts besitzen; die das Ziel erreichten, sind wahrlich besitzlos. Sieh den Geplagten, der noch mit Sorgen behaftet ist; der Mensch ist in seinem Herzen an den Menschen gebunden.“

7. එකපුත්තකසුත්තං

7. Die Lehrrede über den einzigen Sohn (Ekaputtakasutta)

17. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරස්ස උපාසකස්ස එකපුත්තකො පියො මනාපො කාලඞ්කතො හොති.

17. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit verstarb der geliebte und teure einzige Sohn eines gewissen Laienanhängers.

අථ [Pg.93] ඛො සම්බහුලා උපාසකා අල්ලවත්ථා අල්ලකෙසා දිවා දිවස්ස යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නෙ ඛො තෙ උපාසකෙ භගවා එතදවොච – ‘‘කිං නු ඛො තුම්හෙ, උපාසකා, අල්ලවත්ථා අල්ලකෙසා ඉධූපසඞ්කමන්තා දිවා දිවස්සා’’ති?

Da begaben sich zahlreiche Laienanhänger mit nassen Kleidern und nassem Haar am helllichten Tage dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem sie angekommen waren und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Zu den zur Seite sitzenden Laienanhängern sprach der Erhabene so: ‚Warum kommt ihr, Laienanhänger, mit nassen Kleidern und nassem Haar am helllichten Tage hierher?‘

එවං වුත්තෙ, සො උපාසකො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘මය්හං ඛො, භන්තෙ, එකපුත්තකො පියො මනාපො කාලඞ්කතො. තෙන මයං අල්ලවත්ථා අල්ලකෙසා ඉධූපසඞ්කමන්තා දිවා දිවස්සා’’ති.

Auf diese Worte hin antwortete jener Laienanhänger dem Erhabenen: „Herr, mein geliebter und teurer einziger Sohn ist verstorben. Deshalb sind wir mit nassen Kleidern und nassem Haar am helllichten Tage hierher gekommen.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Freudenausspruch aus:

‘‘පියරූපස්සාදගධිතාසෙ,දෙවකායා පුථු මනුස්සා ච;

අඝාවිනො පරිජුන්නා,මච්චුරාජස්ස වසං ගච්ඡන්ති.

„Gefesselt an das Vergnügen des Liebenswerten, geraten Götterscharen und viele Menschen, voller Kummer und verfallend, in die Gewalt des Königs des Todes.“

‘‘යෙ වෙ දිවා ච රත්තො ච,අප්පමත්තා ජහන්ති පියරූපං;

තෙ වෙ ඛණන්ති අඝමූලං,මච්චුනො ආමිසං දුරතිවත්ත’’න්ති. සත්තමං;

„Doch jene, die bei Tag und bei Nacht unermüdlich das Liebenswerte aufgeben, die graben wahrlich die Wurzel des Leidens aus, den Köder des Todes, der so schwer zu überwinden ist.“

8. සුප්පවාසාසුත්තං

8. Die Lehrrede über Suppavāsā (Suppavāsāsutta)

18. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කුණ්ඩිකායං විහරති කුණ්ඩධානවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්ත වස්සානි ගබ්භං ධාරෙති. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා දුක්ඛාහි තිබ්බාහි ඛරාහි කටුකාහි වෙදනාහි ඵුට්ඨා තීහි විතක්කෙහි අධිවාසෙති – ‘‘සම්මාසම්බුද්ධො වත සො භගවා යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය ධම්මං දෙසෙති; සුප්පටිපන්නො වත තස්ස භගවතො සාවකසඞ්ඝො යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය පටිපන්නො; සුසුඛං වත තං නිබ්බානං යත්ථිදං එවරූපං දුක්ඛං න සංවිජ්ජතී’’ති.

18. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene bei Kuṇḍikā im Kuṇḍadhāna-Wald. Zu jener Zeit trug Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, sieben Jahre lang das Kind im Schoß. Sieben Tage lang litt sie unter einer schweren Geburt; von schmerzhaften, heftigen, rauen und beißenden Empfindungen getroffen, ertrug sie diese mit drei Erwägungen: „Wahrlich, vollkommen erwacht ist jener Erhabene, der zur Überwindung solch einer Art von Leiden die Lehre verkündet; wahrlich, gut gewandelt ist die Jüngerschar jenes Erhabenen, die zur Überwindung solch einer Art von Leiden den Pfad beschreitet; wahrlich, höchst beglückend ist jenes Nibbāna, in dem solch eine Art von Leiden nicht vorkommt.“

අථ [Pg.94] ඛො සුප්පවාසා කොලියධීතා සාමිකං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, අය්‍යපුත්ත, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කම; උපසඞ්කමිත්වා මම වචනෙන භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දාහි; අප්පාබාධං අප්පාතඞ්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡ – ‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දති; අප්පාබාධං අප්පාතඞ්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡතී’ති. එවඤ්ච වදෙහි – ‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා සත්ත වස්සානි ගබ්භං ධාරෙති. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා දුක්ඛාහි තිබ්බාහි ඛරාහි කටුකාහි වෙදනාහි ඵුට්ඨා තීහි විතක්කෙහි අධිවාසෙති – සම්මාසම්බුද්ධො වත සො භගවා යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය ධම්මං දෙසෙති; සුප්පටිපන්නො වත තස්ස භගවතො සාවකසඞ්ඝො යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය පටිපන්නො; සුසුඛං වත තං නිබ්බානං යත්ථිදං එවරූපං දුක්ඛං න සංවිජ්ජතී’’’ති.

Daraufhin wandte sich Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, an ihren Ehemann: „Komm du, edler Herr, begib dich dorthin, wo der Erhabene ist. Nachdem du dich dorthin begeben hast, verehre in meinem Namen die Füße des Erhabenen mit dem Haupt und erkundige dich nach seiner Krankheitsfreiheit, Beschwerdefreiheit, seiner Leichtigkeit beim Aufstehen, seiner Kraft und seinem Wohlbefinden: ‚Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, verehrt die Füße des Erhabenen mit dem Haupt; sie erkundigt sich nach der Krankheitsfreiheit, Beschwerdefreiheit, der Leichtigkeit beim Aufstehen, der Kraft und dem Wohlbefinden.‘ Und sage Folgendes: ‚Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, trägt seit sieben Jahren ein Kind im Schoß. Seit sieben Tagen leidet sie unter einer schweren Geburt; von schmerzhaften, heftigen, rauen und beißenden Empfindungen getroffen, erträgt sie diese mit drei Erwägungen: Wahrlich, vollkommen erwacht ist jener Erhabene, der zur Überwindung solch einer Art von Leiden die Lehre verkündet; wahrlich, gut gewandelt ist die Jüngerschar jenes Erhabenen, die zur Überwindung solch einer Art von Leiden den Pfad beschreitet; wahrlich, höchst beglückend ist jenes Nibbāna, in dem solch eine Art von Leiden nicht vorkommt.‘“

‘‘පරම’’න්ති ඛො සො කොලියපුත්තො සුප්පවාසාය කොලියධීතාය පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො කොලියපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දති, අප්පාබාධං අප්පාතඞ්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡති; එවඤ්ච වදෙති – ‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා සත්ත වස්සානි ගබ්භං ධාරෙති. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා දුක්ඛාහි තිබ්බාහි ඛරාහි කටුකාහි වෙදනාහි ඵුට්ඨා තීහි විතක්කෙහි අධිවාසෙති – සම්මාසම්බුද්ධො වත සො භගවා යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය ධම්මං දෙසෙති; සුප්පටිපන්නො වත තස්ස භගවතො සාවකසඞ්ඝො යො ඉමස්ස එවරූපස්ස දුක්ඛස්ස පහානාය පටිපන්නො; සුසුඛං වත නිබ්බානං යත්ථිදං එවරූපං දුක්ඛං න සංවිජ්ජතී’’’ති.

„Sehr wohl“, antwortete der Koliyer-Sohn der Suppavāsā, der Tochter der Koliyer, und begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er dort angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Koliyer-Sohn zum Erhabenen: „Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, verehrt die Füße des Erhabenen mit dem Haupt und erkundigt sich nach Krankheitsfreiheit, Beschwerdefreiheit, Leichtigkeit beim Aufstehen, Kraft und Wohlbefinden; und sie lässt sagen: ‚Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, trägt seit sieben Jahren ein Kind im Schoß. Seit sieben Tagen leidet sie unter einer schweren Geburt; von schmerzhaften, heftigen, rauen und beißenden Empfindungen getroffen, erträgt sie diese mit drei Erwägungen: Wahrlich, vollkommen erwacht ist jener Erhabene, der zur Überwindung solch einer Art von Leiden die Lehre verkündet; wahrlich, gut gewandelt ist die Jüngerschar jenes Erhabenen, die zur Überwindung solch einer Art von Leiden den Pfad beschreitet; wahrlich, höchst beglückend ist das Nibbāna, in dem solch eine Art von Leiden nicht vorkommt.‘“

‘‘සුඛිනී හොතු සුප්පවාසා කොලියධීතා; අරොගා අරොගං පුත්තං විජායතූ’’ති. සහ වචනා ච පන භගවතො සුප්පවාසා කොලියධීතා සුඛිනී අරොගා අරොගං පුත්තං විජායි.

„Möge Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, glücklich sein; möge sie gesund einen gesunden Sohn gebären.“ Sogleich mit den Worten des Erhabenen wurde Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, glücklich und gebar gesund einen gesunden Sohn.

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො සො කොලියපුත්තො භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා යෙන සකං ඝරං තෙන පච්චායාසි. අද්දසා ඛො සො කොලියපුත්තො සුප්පවාසං කොලියධීතරං සුඛිනිං අරොගං අරොගං [Pg.95] පුත්තං විජාතං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො, තථාගතස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා, යත්‍ර හි නාමායං සුප්පවාසා කොලියධීතා සහ වචනා ච පන භගවතො සුඛිනී අරොගා අරොගං පුත්තං විජායිස්සතී’’ති! අත්තමනො පමුදිතො පීතිසොමනස්සජාතො අහොසි.

„So sei es, Herr“, antwortete der Koliyer-Sohn, erfreute sich an den Worten des Erhabenen, dankte dafür, erhob sich von seinem Platz, erwies dem Erhabenen die Ehre, umschritt ihn ehrerbietig rechtsherum und kehrte zu seinem eigenen Haus zurück. Da sah der Koliyer-Sohn Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, glücklich und gesund, nachdem sie einen gesunden Sohn geboren hatte. Als er dies sah, dachte er: „Wunderbar wahrlich, ihr Leute, erstaunlich wahrlich, ihr Leute, ist die große übernatürliche Kraft und die große Macht des Vollendeten, da sogleich mit den Worten des Erhabenen diese Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, glücklich und gesund einen gesunden Sohn geboren hat!“ Er war zufrieden, hocherfreut und von freudiger Begeisterung erfüllt.

අථ ඛො සුප්පවාසා කොලියධීතා සාමිකං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, අය්‍යපුත්ත, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කම; උපසඞ්කමිත්වා මම වචනෙන භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දාහි – ‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දතී’ති; එවඤ්ච වදෙහි – ‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා සත්ත වස්සානි ගබ්භං ධාරෙති. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා එතරහි සුඛිනී අරොගා අරොගං පුත්තං විජාතා. සා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං භත්තෙන නිමන්තෙති. අධිවාසෙතු කිර, භන්තෙ, භගවා සුප්පවාසාය කොලියධීතාය සත්ත භත්තානි සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙනා’’’ති.

Daraufhin wandte sich Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, an ihren Ehemann: „Komm du, edler Herr, begib dich dorthin, wo der Erhabene ist. Nachdem du dich dorthin begeben hast, verehre in meinem Namen die Füße des Erhabenen mit dem Haupt: ‚Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, verehrt die Füße des Erhabenen mit dem Haupt‘; und sage Folgendes: ‚Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, trug sieben Jahre lang ein Kind im Schoß. Sieben Tage lang litt sie unter einer schweren Geburt; nun ist sie glücklich und hat gesund einen gesunden Sohn geboren. Sie lädt die Jüngerschar der Mönche mit dem Buddha an der Spitze für sieben Tage zu einer Mahlzeit ein. Möge der Erhabene zusammen mit der Jüngerschar der Mönche die sieben Mahlzeiten von Suppavāsā, der Tochter der Koliyer, annehmen.‘“

‘‘පරම’’න්ති ඛො සො කොලියපුත්තො සුප්පවාසාය කොලියධීතාය පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සො කොලියපුත්තො භගවන්තං එතදවොච –

„Sehr wohl“, antwortete der Koliyer-Sohn der Suppavāsā, der Tochter der Koliyer, und begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er dort angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Koliyer-Sohn zum Erhabenen:

‘‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දති; එවඤ්ච වදෙති – ‘සුප්පවාසා, භන්තෙ, කොලියධීතා සත්ත වස්සානි ගබ්භං ධාරෙති. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා එතරහි සුඛිනී අරොගා අරොගං පුත්තං විජාතා. සා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං භත්තෙන නිමන්තෙති. අධිවාසෙතු කිර, භන්තෙ, භගවා සුප්පවාසාය කොලියධීතාය සත්ත භත්තානි සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙනා’’’ති.

„Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, verehrt die Füße des Erhabenen mit dem Haupt und lässt sagen: ‚Herr, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, trug sieben Jahre lang ein Kind im Schoß. Sieben Tage lang litt sie unter einer schweren Geburt; nun ist sie glücklich und hat gesund einen gesunden Sohn geboren. Sie lädt die Jüngerschar der Mönche mit dem Buddha an der Spitze für sieben Tage zu einer Mahlzeit ein. Möge der Erhabene zusammen mit der Jüngerschar der Mönche die sieben Mahlzeiten von Suppavāsā, der Tochter der Koliyer, annehmen.‘“

තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරෙන උපාසකෙන බුද්ධප්පමුඛො භික්ඛුසඞ්ඝො ස්වාතනාය භත්තෙන නිමන්තිතො හොති. සො ච උපාසකො ආයස්මතො මහාමොග්ගල්ලානස්ස උපට්ඨාකො හොති. අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, මොග්ගල්ලාන, යෙන සො උපාසකො තෙනුපසඞ්කම; උපසඞ්කමිත්වා තං උපාසකං එවං වදෙහි – ‘සුප්පවාසා, ආවුසො, කොලියධීතා සත්ත [Pg.96] වස්සානි ගබ්භං ධාරෙසි. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා එතරහි සුඛිනී අරොගා අරොගං පුත්තං විජාතා. සා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං භත්තෙන නිමන්තෙති. කරොතු සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්ත භත්තානි, පච්ඡා ත්වං කරිස්සසී’ති. තුය්හෙසො උපට්ඨාකො’’ති.

Zu jener Zeit war ein gewisser Laienanhänger dabei, die Sangha der Mönche mit dem Buddha an der Spitze für das morgige Mahl einzuladen. Und dieser Laienanhänger war ein Unterstützer des ehrwürdigen Mahāmoggallāna. Da sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna: „Komm, Moggallāna, geh zu jenem Laienanhänger und sprich so zu ihm: ‚Freund, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, trug sieben Jahre lang ein Kind im Schoß. Sieben Tage lang lag sie in schweren Geburtswehen; nun ist sie wohlauf und hat schmerzfrei einen gesunden Sohn zur Welt gebracht. Sie lädt die Sangha der Mönche mit dem Buddha an der Spitze für sieben Tage zum Mahl ein. Lass Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, sieben Mahlzeiten geben; danach wirst du an der Reihe sein.‘ Er ist ja dein Unterstützer.“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො භගවතො පටිස්සුත්වා යෙන සො උපාසකො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං උපාසකං එතදවොච – ‘‘සුප්පවාසා, ආවුසො, කොලියධීතා සත්ත වස්සානි ගබ්භං ධාරෙති. සත්තාහං මූළ්හගබ්භා සා එතරහි සුඛිනී අරොගා අරොගං පුත්තං විජාතා. සා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං භත්තෙන නිමන්තෙති. කරොතු සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්ත භත්තානි, පච්ඡා ත්වං කරිස්සසී’’ති.

„So sei es, Herr“, antwortete der ehrwürdige Mahāmoggallāna dem Erhabenen, begab sich zu jenem Laienanhänger und sprach zu ihm: „Freund, Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, trug sieben Jahre lang ein Kind im Schoß. Sieben Tage lang lag sie in schweren Geburtswehen; nun ist sie wohlauf und hat schmerzfrei einen gesunden Sohn zur Welt gebracht. Sie lädt die Sangha der Mönche mit dem Buddha an der Spitze für sieben Tage zum Mahl ein. Lass Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, sieben Mahlzeiten geben; danach wirst du an der Reihe sein.“

‘‘සචෙ මෙ, භන්තෙ, අය්‍යො මහාමොග්ගල්ලානො තිණ්ණං ධම්මානං පාටිභොගො – භොගානඤ්ච ජීවිතස්ස ච සද්ධාය ච, කරොතු සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්ත භත්තානි, පච්ඡාහං කරිස්සාමී’’ති. ‘‘ද්වින්නං ඛො තෙ අහං, ආවුසො, ධම්මානං පාටිභොගො – භොගානඤ්ච ජීවිතස්ස ච. සද්ධාය පන ත්වංයෙව පාටිභොගො’’ති.

„Wenn, Herr, der ehrwürdige Mahāmoggallāna mir für drei Dinge bürgt – für meinen Reichtum, mein Leben und meinen Glauben –, dann soll Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, sieben Mahlzeiten geben, und danach werde ich an der Reihe sein.“ „Für zwei Dinge, Freund, bürge ich dir – für deinen Reichtum und dein Leben. Für deinen Glauben aber musst du selbst bürgen.“

‘‘සචෙ මෙ, භන්තෙ, අය්‍යො මහාමොග්ගල්ලානො ද්වින්නං ධම්මානං පාටිභොගො – භොගානඤ්ච ජීවිතස්ස ච, කරොතු සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්ත භත්තානි, පච්ඡාහං කරිස්සාමී’’ති.

„Wenn, Herr, der ehrwürdige Mahāmoggallāna mir für zwei Dinge bürgt – für meinen Reichtum und mein Leben –, dann soll Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, sieben Mahlzeiten geben, und danach werde ich an der Reihe sein.“

අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තං උපාසකං සඤ්ඤාපෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘සඤ්ඤත්තො, භන්තෙ, සො උපාසකො මයා; කරොතු සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්ත භත්තානි, පච්ඡා සො කරිස්සතී’’ති.

Daraufhin überzeugte der ehrwürdige Mahāmoggallāna jenen Laienanhänger, begab sich zum Erhabenen und sprach zu ihm: „Herr, jener Laienanhänger ist von mir überzeugt worden. Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, soll nun sieben Mahlzeiten geben, danach wird er an der Reihe sein.“

අථ ඛො සුප්පවාසා කොලියධීතා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං පණීතෙන ඛාදනීයෙන භොජනීයෙන සහත්ථා සන්තප්පෙසි සම්පවාරෙසි, තඤ්ච දාරකං භගවන්තං වන්දාපෙසි සබ්බඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝං.

Dann bewirtete Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, sieben Tage lang die Sangha der Mönche mit dem Buddha an der Spitze eigenhändig mit vorzüglichen festen und weichen Speisen, bis sie gesättigt waren und nichts mehr annahmen; und sie ließ das Kind den Erhabenen und die gesamte Sangha der Mönche verehren.

අථ [Pg.97] ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො තං දාරකං එතදවොච – ‘‘කච්චි තෙ, දාරක, ඛමනීයං, කච්චි යාපනීයං, කච්චි න කිඤ්චි දුක්ඛ’’න්ති? ‘‘කුතො මෙ, භන්තෙ සාරිපුත්ත, ඛමනීයං, කුතො යාපනීයං! සත්ත මෙ වස්සානි ලොහිතකුම්භියං වුත්තානී’’ති.

Da sprach der ehrwürdige Sāriputta zu dem Kind: „Geht es dir gut, Kleiner? Ist es für dich erträglich? Hast du keine Schmerzen?“ „Wie sollte es mir gut gehen, Herr Sāriputta? Wie sollte es für mich erträglich sein? Sieben Jahre lang habe ich in einem Kessel aus Blut gelebt!“

අථ ඛො සුප්පවාසා කොලියධීතා – ‘‘පුත්තො මෙ ධම්මසෙනාපතිනා සද්ධිං මන්තෙතී’’ති අත්තමනා පමුදිතා පීතිසොමනස්සජාතා අහොසි. අථ ඛො භගවා (සුප්පවාසං කොලීයධීතරං අත්තමනං පමුදිතං පීතිසොමනස්සජාතං විදිත්වා ) සුප්පවාසං කොලියධීතරං එතදවොච – ‘‘ඉච්ඡෙය්‍යාසි ත්වං, සුප්පවාසෙ, අඤ්ඤම්පි එවරූපං පුත්ත’’න්ති? ‘‘ඉච්ඡෙය්‍යාමහං, භගවා, අඤ්ඤානිපි එවරූපානි සත්ත පුත්තානී’’ති.

Da war Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, hochbeglückt, erfreut und von Freude und Wonne erfüllt, als sie dachte: „Mein Sohn unterhält sich mit dem Feldherrn der Lehre!“ Da erkannte der Erhabene die Freude, das Entzücken und die Wonne von Suppavāsā, der Tochter der Koliyer, und sprach zu ihr: „Suppavāsā, hättest du gerne noch einen weiteren solchen Sohn?“ „Ich hätte gerne, o Erhabener, noch sieben weitere solcher Söhne!“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene dies erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausspruch aus:

‘‘අසාතං සාතරූපෙන, පියරූපෙන අප්පියං;

දුක්ඛං සුඛස්ස රූපෙන, පමත්තමතිවත්තතී’’ති. අට්ඨමං;

„Das Unangenehme in Gestalt des Angenehmen, das Unliebe in Gestalt des Lieben, das Leiden in Gestalt des Glücks überwältigen den Unachtsamen.“ (Achte Lehrrede)

9. විසාඛාසුත්තං

9. Die Lehrrede über Visākhā

19. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන විසාඛාය මිගාරමාතුයා කොචිදෙව අත්ථො රඤ්ඤෙ පසෙනදිම්හි කොසලෙ පටිබද්ධො හොති. තං රාජා පසෙනදි කොසලො න යථාධිප්පායං තීරෙති.

19. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Sāvatthī im Östlichen Park, im Palast der Migāras Mutter Visākhā. Zu jener Zeit war eine gewisse Angelegenheit von Visākhā, Migāras Mutter, beim König Pasenadi von Kosala anhängig. Und König Pasenadi von Kosala erledigte sie nicht so, wie sie es wünschte.

අථ ඛො විසාඛා මිගාරමාතා දිවා දිවස්ස යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො විසාඛං මිගාරමාතරං භගවා එතදවොච – ‘‘හන්ද කුතො නු ත්වං, විසාඛෙ, ආගච්ඡසි දිවා දිවස්සා’’ති? ‘‘ඉධ මෙ, භන්තෙ, කොචිදෙව අත්ථො රඤ්ඤෙ පසෙනදිම්හි කොසලෙ පටිබද්ධො; තං රාජා පසෙනදි කොසලො න යථාධිප්පායං තීරෙතී’’ති.

Da begab sich Visākhā, Migāras Mutter, am helllichten Tage zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zu der beiseite sitzenden Visākhā, Migāras Mutter, sprach der Erhabene: „Nun, Visākhā, von woher kommst du am helllichten Tage?“ „Herr, eine Angelegenheit von mir ist beim König Pasenadi von Kosala anhängig; und König Pasenadi von Kosala erledigt sie nicht so, wie ich es wünsche.“

අථ [Pg.98] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene dies erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausspruch aus:

‘‘සබ්බං පරවසං දුක්ඛං, සබ්බං ඉස්සරියං සුඛං;

සාධාරණෙ විහඤ්ඤන්ති, යොගා හි දුරතික්කමා’’ති. නවමං;

„Alles, was von anderen abhängt, ist leidvoll; alle Selbstbestimmung ist glückvoll. In Gemeinschaft geraten sie in Bedrängnis, denn die Fesseln sind wahrlich schwer zu überwinden.“ (Neunte Lehrrede)

10. භද්දියසුත්තං

10. Die Lehrrede über Bhaddiya

20. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා අනුපියායං විහරති අම්බවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා භද්දියො කාළීගොධාය පුත්තො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’න්ති!

20. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Anupiyā im Mangohain. Zu jener Zeit stieß der ehrwürdige Bhaddiya, der Sohn der Kāḷīgodhā, immer wieder, sei es im Walde, am Fuße eines Baumes oder an einem einsamen Ort, diesen Ausspruch aus: „O welches Glück! O welches Glück!“

අස්සොසුං ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ ආයස්මතො භද්දියස්ස කාළීගොධාය පුත්තස්ස අරඤ්ඤගතස්සපි රුක්ඛමූලගතස්සපි සුඤ්ඤාගාරගතස්සපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙන්තස්ස – ‘‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’න්ති! සුත්වාන නෙසං එතදහොසි – ‘‘නිස්සංසයං ඛො, ආවුසො, ආයස්මා භද්දියො කාළීගොධාය පුත්තො අනභිරතො බ්‍රහ්මචරියං චරති, යංස පුබ්බෙ අගාරියභූතස්ස රජ්ජසුඛං, සො තමනුස්සරමානො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’’න්ති!

Viele Mönche hörten, wie der ehrwürdige Bhaddiya, der Sohn der Kāḷīgodhā, wenn er sich im Wald, am Fuße eines Baumes oder an einem einsamen Ort befand, immer wieder diesen Ausruf ausstieß: „Oh, welches Glück! Oh, welches Glück!“ Als sie dies hörten, dachten sie: „Zweifellos, Freunde, führt der ehrwürdige Bhaddiya, der Sohn der Kāḷīgodhā, den heiligen Wandel ohne innere Freude. Er erinnert sich an das königliche Glück, das er früher im Hausstand besaß, und deshalb stößt er, ob im Wald, am Fuße eines Baumes oder an einem einsamen Ort, immer wieder diesen Ausruf aus: ‚Oh, welches Glück! Oh, welches Glück!‘“

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ආයස්මා, භන්තෙ, භද්දියො කාළීගොධාය පුත්තො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’න්ති! නිස්සංසයං ඛො, භන්තෙ, ආයස්මා භද්දියො කාළීගොධාය පුත්තො අනභිරතො බ්‍රහ්මචරියං චරති. යංස පුබ්බෙ අගාරියභූතස්ස රජ්ජසුඛං, සො තමනුස්සරමානො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’’න්ති!

Daraufhin begaben sich viele Mönche dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem sie angekommen waren, grüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, der ehrwürdige Bhaddiya, der Sohn der Kāḷīgodhā, stößt im Wald, am Fuße eines Baumes oder an einem einsamen Ort immer wieder diesen Ausruf aus: ‚Oh, welches Glück! Oh, welches Glück!‘ Zweifellos, ehrwürdiger Herr, führt der ehrwürdige Bhaddiya den heiligen Wandel ohne innere Freude. Er erinnert sich an das königliche Glück, das er früher im Hausstand besaß, und deshalb stößt er... immer wieder diesen Ausruf aus: ‚Oh, welches Glück! Oh, welches Glück!‘“

අථ [Pg.99] ඛො භගවා අඤ්ඤතරං භික්ඛුං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, භික්ඛු, මම වචනෙන භද්දියං භික්ඛුං ආමන්තෙහි – ‘සත්ථා තං, ආවුසො භද්දිය, ආමන්තෙතී’’’ති.

Da rief der Erhabene einen gewissen Mönch zu sich: „Komm, Mönch, und rufe in meinem Namen den Mönch Bhaddiya mit den Worten: ‚Freund Bhaddiya, der Lehrer lässt dich rufen.‘“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො සො භික්ඛු භගවතො පටිස්සුත්වා යෙනායස්මා භද්දියො කාළීගොධාය පුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භද්දියං කාළීගොධාය පුත්තං එතදවොච – ‘‘සත්ථා තං, ආවුසො භද්දිය, ආමන්තෙතී’’ති. ‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො ආයස්මා භද්දියො කාළීගොධාය පුත්තො තස්ස භික්ඛුනො පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො ආයස්මන්තං භද්දියං කාළීගොධාය පුත්තං භගවා එතදවොච –

„Sehr wohl, ehrwürdiger Herr“, antwortete jener Mönch dem Erhabenen, begab sich zum ehrwürdigen Bhaddiya, dem Sohn der Kāḷīgodhā, und sagte: „Freund Bhaddiya, der Lehrer lässt dich rufen.“ „Sehr wohl, Freund“, antwortete der ehrwürdige Bhaddiya jenem Mönch, begab sich zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Dem zur Seite sitzenden ehrwürdigen Bhaddiya, dem Sohn der Kāḷīgodhā, sagte der Erhabene:

‘‘සච්චං කිර ත්වං, භද්දිය, අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’’න්ති! ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති.

„Ist es wahr, Bhaddiya, dass du im Wald, am Fuße eines Baumes oder an einem einsamen Ort immer wieder diesen Ausruf ausstößt: ‚Oh, welches Glück! Oh, welches Glück!‘?“ „So ist es, ehrwürdiger Herr.“

‘‘කිං පන ත්වං, භද්දිය, අත්ථවසං සම්පස්සමානො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’’න්ති! ‘‘පුබ්බෙ මෙ, භන්තෙ, අගාරියභූතස්ස රජ්ජං කාරෙන්තස්ස අන්තොපි අන්තෙපුරෙ රක්ඛා සුසංවිහිතා අහොසි, බහිපි අන්තෙපුරෙ රක්ඛා සුසංවිහිතා අහොසි, අන්තොපි නගරෙ රක්ඛා සුසංවිහිතා අහොසි, බහිපි නගරෙ රක්ඛා සුසංවිහිතා අහොසි, අන්තොපි ජනපදෙ රක්ඛා සුසංවිහිතා අහොසි, බහිපි ජනපදෙ රක්ඛා සුසංවිහිතා අහොසි. සො ඛො අහං, භන්තෙ, එවං රක්ඛිතො ගොපිතො සන්තො භීතො උබ්බිග්ගො උස්සඞ්කී උත්‍රාසී විහාසිං. එතරහි ඛො පනාහං, භන්තෙ, අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි එකො අභීතො අනුබ්බිග්ගො අනුස්සඞ්කී අනුත්‍රාසී අප්පොස්සුක්කො පන්නලොමො පරදත්තවුත්තො, මිගභූතෙන චෙතසා විහරාමි. ඉමං ඛො අහං, භන්තෙ, අත්ථවසං සම්පස්සමානො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’’’න්ති!

„Welchen Grund aber, Bhaddiya, siehst du, dass du... diesen Ausruf ausstößt?“ „Früher, ehrwürdiger Herr, als ich als Hausvater das Königreich regierte, war der Schutz innerhalb und außerhalb des Palastes, innerhalb und außerhalb der Stadt sowie innerhalb und außerhalb des Landes wohl organisiert. Doch obwohl ich so bewacht und beschützt wurde, lebte ich ängstlich, aufgeregt, misstrauisch und schreckhaft. Jetzt aber, ehrwürdiger Herr, ob im Wald, am Fuße eines Baumes oder an einem einsamen Ort, lebe ich allein, furchtlos, unaufgeregt, ohne Misstrauen, unerschrocken, sorglos, friedvoll, von den Gaben anderer lebend, mit einem Geist wie ein Wildtier. Diesen Grund, ehrwürdiger Herr, sehe ich, wenn ich... diesen Ausruf ausstoße: ‚Oh, welches Glück! Oh, welches Glück!‘“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausruf aus:

‘‘යස්සන්තරතො [Pg.100] න සන්ති කොපා,ඉතිභවාභවතඤ්ච වීතිවත්තො;

තං විගතභයං සුඛිං අසොකං,දෙවා නානුභවන්ති දස්සනායා’’ති. දසමං;

„In dessen Innerem kein Zorn mehr wohnt, der dieses Werden und Nicht-Werden überwunden hat; diesen Furchtlosen, Glücklichen und Leidfreien können selbst die Götter nicht erblicken.“ (Zehntes Sutta)

මුචලින්දවග්ගො දුතියො නිට්ඨිතො.

Das zweite Kapitel, die Mucalinda-Vagga, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu lautet:

මුචලින්දො රාජා දණ්ඩෙන, සක්කාරො උපාසකෙන ච;

ගබ්භිනී එකපුත්තො ච, සුප්පවාසා විසාඛා ච;

කාළීගොධාය භද්දියොති.

Mucalinda, der König, der Stock, die Ehrung, der Laienanhänger, die Schwangere, der einzige Sohn, Suppavāsā, Visākhā und Bhaddiya, der Sohn der Kāḷīgodhā.

3. නන්දවග්ගො

3. Nandavaggo

1. කම්මවිපාකජසුත්තං

1. Kammavipākajasuttaṃ

21. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරො භික්ඛු භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පුරාණකම්මවිපාකජං දුක්ඛං තිබ්බං ඛරං කටුකං වෙදනං අධිවාසෙන්තො සතො සම්පජානො අවිහඤ්ඤමානො.

21. So habe ich es gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana-Hain des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß ein gewisser Mönch nicht weit vom Erhabenen entfernt mit gekreuzten Beinen und aufrechtem Körper da und erduldete – achtsam und klar bewusst, ohne sich quälen zu lassen – schmerzhafte, stechende, raue und bittere Empfindungen, die aus der Reifung früherer Taten (Kamma) entstanden waren.

අද්දසා ඛො භගවා තං භික්ඛුං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පුරාණකම්මවිපාකජං දුක්ඛං තිබ්බං ඛරං කටුකං වෙදනං අධිවාසෙන්තං සතං සම්පජානං අවිහඤ්ඤමානං.

Der Erhabene sah jenen Mönch nicht weit entfernt mit gekreuzten Beinen und aufrechtem Körper sitzen, wie er achtsam und klar bewusst, ohne sich quälen zu lassen, jene schmerzhaften, stechenden, rauen und bitteren Empfindungen erduldete, die aus der Reifung früherer Taten entstanden waren.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausruf aus:

‘‘සබ්බකම්මජහස්ස භික්ඛුනො,ධුනමානස්ස පුරෙ කතං රජං;

අමමස්ස ඨිතස්ස තාදිනො,අත්ථො නත්ථි ජනං ලපෙතවෙ’’ති. පඨමං;

„Für den Mönch, der alles Kamma aufgegeben hat und den Staub der Vergangenheit abschüttelt, der frei von Selbstsucht ist, gefestigt und unerschütterlich – für ihn gibt es kein Bedürfnis, sich vor den Menschen zu erklären.“ (Erstes Sutta)

2. නන්දසුත්තං

2. Nandasuttaṃ

22. එවං [Pg.101] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා නන්දො භගවතො භාතා මාතුච්ඡාපුත්තො සම්බහුලානං භික්ඛූනං එවමාරොචෙති – ‘‘අනභිරතො අහං, ආවුසො, බ්‍රහ්මචරියං චරාමි; න සක්කොමි බ්‍රහ්මචරියං සන්ධාරෙතුං, සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තිස්සාමී’’ති.

22. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun sprach der ehrwürdige Nanda, der Bruder des Erhabenen und Sohn seiner Stiefmutter, zu zahlreichen Mönchen wie folgt: „Freunde, ich lebe das heilige Leben ohne Freude; ich vermag es nicht länger, das heilige Leben aufrechtzuerhalten. Ich werde die Übungsregeln aufgeben und zum niederen Leben als Laie zurückkehren.“

අථ ඛො අඤ්ඤතරො භික්ඛු යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ආයස්මා, භන්තෙ, නන්දො භගවතො භාතා මාතුච්ඡාපුත්තො සම්බහුලානං භික්ඛූනං එවමාරොචෙති – ‘අනභිරතො අහං, ආවුසො, බ්‍රහ්මචරියං චරාමි, න සක්කොමි බ්‍රහ්මචරියං සන්ධාරෙතුං, සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තිස්සාමී’’’ති.

Da begab sich ein gewisser Mönch dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem er sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich an eine Seite nieder. An einer Seite sitzend sprach jener Mönch zum Erhabenen: „Herr, der ehrwürdige Nanda, der Bruder des Erhabenen und Sohn seiner Stiefmutter, spricht zu zahlreichen Mönchen wie folgt: ‚Freunde, ich lebe das heilige Leben ohne Freude; ich vermag es nicht länger, das heilige Leben aufrechtzuerhalten. Ich werde die Übungsregeln aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren.‘“

අථ ඛො භගවා අඤ්ඤතරං භික්ඛුං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, භික්ඛු, මම වචනෙන නන්දං භික්ඛුං ආමන්තෙහි – ‘සත්ථා තං, ආවුසො නන්ද, ආමන්තෙතී’’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො සො භික්ඛු භගවතො පටිස්සුත්වා යෙනායස්මා නන්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං නන්දං එතදවොච – ‘‘සත්ථා තං, ආවුසො නන්ද, ආමන්තෙතී’’ති.

Daraufhin rief der Erhabene einen gewissen Mönch zu sich: „Komm, Mönch, geh im Namen meiner Worte zum Mönch Nanda und sag ihm: ‚Freund Nanda, der Lehrer lässt dich rufen.‘“ – „Sehr wohl, Herr“, antwortete jener Mönch dem Erhabenen, begab sich zum ehrwürdigen Nanda und sprach zu ihm: „Freund Nanda, der Lehrer lässt dich rufen.“

‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො ආයස්මා නන්දො තස්ස භික්ඛුනො පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො ආයස්මන්තං නන්දං භගවා එතදවොච –

„Sehr wohl, Freund“, antwortete der ehrwürdige Nanda jenem Mönch, begab sich zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich an eine Seite nieder. Zu dem an einer Seite sitzenden ehrwürdigen Nanda sprach der Erhabene:

‘‘සච්චං කිර ත්වං, නන්ද, සම්බහුලානං භික්ඛූනං එවමාරොචෙසි – ‘අනභිරතො අහං, ආවුසො, බ්‍රහ්මචරියං චරාමි, න සක්කොමි බ්‍රහ්මචරියං සන්ධාරෙතුං, සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තිස්සාමී’’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති.

„Stimmt es tatsächlich, Nanda, dass du zu zahlreichen Mönchen wie folgt gesprochen hast: ‚Freunde, ich lebe das heilige Leben ohne Freude; ich vermag es nicht länger, das heilige Leben aufrechtzuerhalten. Ich werde die Übungsregeln aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren‘?“ – „Das ist so, Herr.“

‘‘කිස්ස පන ත්වං, නන්ද, අනභිරතො බ්‍රහ්මචරියං චරසි, න සක්කොසි බ්‍රහ්මචරියං සන්ධාරෙතුං, සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තිස්සසී’’ති? ‘‘සාකියානී මං, භන්තෙ, ජනපදකල්‍යාණී ඝරා නික්ඛමන්තස්ස උපඩ්ඪුල්ලිඛිතෙහි කෙසෙහි අපලොකෙත්වා මං එතදවොච – ‘තුවටං ඛො, අය්‍යපුත්ත, ආගච්ඡෙය්‍යාසී’ති. සො [Pg.102] ඛො අහං, භන්තෙ, තමනුස්සරමානො අනභිරතො බ්‍රහ්මචරියං චරාමි, න සක්කොමි බ්‍රහ්මචරියං සන්ධාරෙතුං, සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තිස්සාමී’’ති.

„Warum aber, Nanda, führst du das heilige Leben ohne Freude, vermagst es nicht aufrechtzuerhalten und willst die Übungsregeln aufgeben, um zum niederen Leben zurückzukehren?“ – „Herr, als ich das Haus verließ, blickte mir die Sakyer-Schönheit Janapadakalyāṇī mit noch halb gekämmtem Haar nach und sagte: ‚Komm schnell zurück, Herrensohn!‘ In ständiger Erinnerung an jene Worte, Herr, lebe ich das heilige Leben ohne Freude; ich vermag es nicht aufrechtzuerhalten und will die Übungsregeln aufgeben, um zum niederen Leben zurückzukehren.“

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං නන්දං බාහායං ගහෙත්වා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය, එවමෙව – ජෙතවනෙ අන්තරහිතො දෙවෙසු තාවතිංසෙසු පාතුරහොසි.

Da ergriff der Erhabene den ehrwürdigen Nanda am Arm – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – und verschwand aus dem Jeta-Hain, um in der Welt der Götter der Dreiunddreißig (Tāvatiṃsa) wieder zu erscheinen.

තෙන ඛො පන සමයෙන පඤ්චමත්තානි අච්ඡරාසතානි සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස උපට්ඨානං ආගතානි හොන්ති කකුටපාදානි. අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං නන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘පස්සසි නො ත්වං, නන්ද, ඉමානි පඤ්ච අච්ඡරාසතානි කකුටපාදානී’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති.

Zu jener Zeit waren etwa fünfhundert taubenfüßige Nymphen gekommen, um dem Götterkönig Sakka aufzuwarten. Da sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Nanda: „Nanda, siehst du diese fünfhundert taubenfüßigen Nymphen?“ – „Ja, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නන්ද, කතමා නු ඛො අභිරූපතරා වා දස්සනීයතරා වා පාසාදිකතරා වා, සාකියානී වා ජනපදකල්‍යාණී, ඉමානි වා පඤ්ච අච්ඡරාසතානි කකුටපාදානී’’ති? ‘‘සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, පලුට්ඨමක්කටී කණ්ණනාසච්ඡින්නා, එවමෙව ඛො, භන්තෙ, සාකියානී ජනපදකල්‍යාණී ඉමෙසං පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං උපනිධාය සඞ්ඛ්‍යම්පි නොපෙති කලභාගම්පි නොපෙති උපනිධිම්පි නොපෙති. අථ ඛො ඉමානි පඤ්ච අච්ඡරාසතානි අභිරූපතරානි චෙව දස්සනීයතරානි ච පාසාදිකතරානි චා’’ති.

„Was meinst du, Nanda, wer ist schöner, ansehnlicher und lieblicher: die Sakyer-Schönheit Janapadakalyāṇī oder diese fünfhundert taubenfüßigen Nymphen?“ – „Herr, wie eine verstümmelte Äffin, der Ohren und Nase abgeschnitten wurden, so erscheint mir die Sakyer-Schönheit Janapadakalyāṇī im Vergleich zu diesen fünfhundert Nymphen; sie reicht nicht an einen Bruchteil heran, nicht an ein kleinste Teilchen, ja nicht einmal an einen Vergleich. Vielmehr sind diese fünfhundert Nymphen weitaus schöner, ansehnlicher und lieblicher.“

‘‘අභිරම, නන්ද, අභිරම, නන්ද! අහං තෙ පාටිභොගො පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං පටිලාභාය කකුටපාදාන’’න්ති. ‘‘සචෙ මෙ, භන්තෙ, භගවා පාටිභොගො පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං පටිලාභාය කකුටපාදානං, අභිරමිස්සාමහං, භන්තෙ, භගවති බ්‍රහ්මචරියෙ’’ති.

„Finde Freude, Nanda! Finde Freude, Nanda! Ich bürge dir dafür, dass du diese fünfhundert taubenfüßigen Nymphen erlangen wirst.“ – „Wenn der Erhabene mir bürgt, dass ich diese fünfhundert taubenfüßigen Nymphen erlangen werde, so werde ich, Herr, Freude am heiligen Leben unter dem Erhabenen finden.“

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං නන්දං බාහායං ගහෙත්වා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය, එවමෙව – දෙවෙසු තාවතිංසෙසු අන්තරහිතො ජෙතවනෙ පාතුරහොසි.

Da ergriff der Erhabene den ehrwürdigen Nanda am Arm – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – und verschwand aus der Welt der Götter der Dreiunddreißig, um im Jeta-Hain wieder zu erscheinen.

අස්සොසුං [Pg.103] ඛො භික්ඛූ – ‘‘ආයස්මා කිර නන්දො භගවතො භාතා මාතුච්ඡාපුත්තො අච්ඡරානං හෙතු බ්‍රහ්මචරියං චරති; භගවා කිරස්ස පාටිභොගො පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං පටිලාභාය කකුටපාදාන’’න්ති.

Die Mönche hörten davon: „Der ehrwürdige Nanda, der Bruder des Erhabenen und Sohn seiner Stiefmutter, lebt das heilige Leben offenbar um der Nymphen willen; der Erhabene soll ihm gebürgt haben, dass er fünfhundert taubenfüßige Nymphen erlangen wird.“

අථ ඛො ආයස්මතො නන්දස්ස සහායකා භික්ඛූ ආයස්මන්තං නන්දං භතකවාදෙන ච උපක්කිතකවාදෙන ච සමුදාචරන්ති – ‘‘භතකො කිරායස්මා නන්දො උපක්කිතකො කිරායස්මා නන්දො අච්ඡරානං හෙතු බ්‍රහ්මචරියං චරති; භගවා කිරස්ස පාටිභොගො පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං පටිලාභාය කකුටපාදාන’’න්ති.

Da bedrängten die befreundeten Mönche den ehrwürdigen Nanda mit Bezeichnungen wie ‚Lohnknecht‘ und ‚Kaufdiener‘: „Ein Lohnknecht ist der ehrwürdige Nanda, ein Kaufdiener ist der ehrwürdige Nanda! Er führt das heilige Leben nur um der Nymphen willen; der Erhabene soll ihm gebürgt haben, dass er fünfhundert taubenfüßige Nymphen erlangen wird.“

අථ ඛො ආයස්මා නන්දො සහායකානං භික්ඛූනං භතකවාදෙන ච උපක්කිතකවාදෙන ච අට්ටීයමානො හරායමානො ජිගුච්ඡමානො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො නචිරස්සෙව – යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති තදනුත්තරං – බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි. ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ඛො පනායස්මා නන්දො අරහතං අහොසි.

Da fühlte sich der ehrwürdige Nanda durch den Spott seiner Gefährten, die ihn einen „Mietling“ und einen „Erkauften“ nannten, bedrückt, beschämt und abgestoßen. Er lebte allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen. Es dauerte nicht lange, da verwirklichte er noch in diesem Leben durch eigene höhere Erkenntnis das höchste Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen, und verweilte darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt nichts Weiteres für diesen Zustand.“ Und der ehrwürdige Nanda wurde einer der Arahants.

අථ ඛො අඤ්ඤතරා දෙවතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ආයස්මා, භන්තෙ, නන්දො භගවතො භාතා මාතුච්ඡාපුත්තො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’’ති. භගවතොපි ඛො ඤාණං උදපාදි – ‘‘නන්දො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’’ති.

Dann begab sich eine gewisse Gottheit, als die Nacht weit vorgeschritten war, mit überirdischer Schönheit den ganzen Jetavana-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nach der Ankunft grüßte sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und stellte sich beiseite hin. Beiseite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen: „Herr, der ehrwürdige Nanda, der Bruder des Erhabenen, der Sohn der Tante mütterlicherseits, hat durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht, erreicht und verweilt darin.“ Auch im Wissen des Erhabenen stieg die Erkenntnis auf: „Nanda hat durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht, erreicht und verweilt darin.“

අථ ඛො ආයස්මා නන්දො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා නන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘යං මෙ, භන්තෙ, භගවා පාටිභොගො පඤ්චන්නං අච්ඡරාසතානං පටිලාභාය කකුටපාදානං, මුඤ්චාමහං, භන්තෙ, භගවන්තං එතස්මා පටිස්සවා’’ති. ‘‘මයාපි ඛො [Pg.104] ත්වං, නන්ද, චෙතසා චෙතො පරිච්ච විදිතො – ‘නන්දො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’ති. දෙවතාපි මෙ එතමත්ථං ආරොචෙසි – ‘ආයස්මා, භන්තෙ, නන්දො භගවතො භාතා මාතුච්ඡාපුත්තො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’ති. යදෙව ඛො තෙ, නන්ද, අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං, අථාහං මුත්තො එතස්මා පටිස්සවා’’ති.

Daraufhin begab sich der ehrwürdige Nanda nach Ablauf jener Nacht dorthin, wo der Erhabene war. Nach der Ankunft grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Beiseite sitzend sprach der ehrwürdige Nanda zum Erhabenen: „Was das Versprechen betrifft, Herr, das der Erhabene mir gab, fünfhundert taubenfüßige Nymphen zu erlangen, so entbinde ich den Erhabenen, Herr, von diesem Versprechen.“ – „Auch ich, Nanda, habe mit meinem Geist deinen Geist durchschaut und erkannt: ‚Nanda hat durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht, erreicht und verweilt darin.‘ Auch eine Gottheit hat mir diese Angelegenheit verkündet: ‚Herr, der ehrwürdige Nanda, der Bruder des Erhabenen, der Sohn der Tante mütterlicherseits, hat durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht, erreicht und verweilt darin.‘ In eben dem Moment, Nanda, als dein Geist durch Nicht-Anhaften von den Trieben befreit wurde, da war auch ich von jenem Versprechen entbunden.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යස්ස නිත්තිණ්ණො පඞ්කො,මද්දිතො කාමකණ්ටකො;

මොහක්ඛයං අනුප්පත්තො,සුඛදුක්ඛෙසු න වෙධතී ස භික්ඛූ’’ති. දුතියං;

„Wer den Sumpf überquert hat, wer den Dorn der Lust zertreten hat, wer das Ende der Verblendung erreicht hat – solch ein Mönch schwankt nicht in Glück und Leid.“ (Zweites Sutta)

3. යසොජසුත්තං

3. Das Sutta von Yasoja

23. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන යසොජප්පමුඛානි පඤ්චමත්තානි භික්ඛුසතානි සාවත්ථිං අනුප්පත්තානි හොන්ති භගවන්තං දස්සනාය. තෙධ ඛො ආගන්තුකා භික්ඛූ නෙවාසිකෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං පටිසම්මොදමානා සෙනාසනානි පඤ්ඤාපයමානා පත්තචීවරානි පටිසාමයමානා උච්චාසද්දා මහාසද්දා අහෙසුං.

23. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit waren etwa fünfhundert Mönche unter der Führung von Yasoja in Sāvatthī angekommen, um den Erhabenen aufzusuchen. Diese ankommenden Mönche machten beim Begrüßen der ansässigen Mönche, beim Zuweisen der Schlafstätten und beim Wegräumen der Schalen und Gewänder einen gewaltigen Lärm und großes Getöse.

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘කෙ පනෙතෙ, ආනන්ද, උච්චාසද්දා මහාසද්දා කෙවට්ටා මඤ්ඤෙ මච්ඡවිලොපෙ’’ති? ‘‘එතානි, භන්තෙ, යසොජප්පමුඛානි පඤ්චමත්තානි භික්ඛුසතානි සාවත්ථිං අනුප්පත්තානි භගවන්තං දස්සනාය. තෙතෙ ආගන්තුකා භික්ඛූ නෙවාසිකෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං පටිසම්මොදමානා සෙනාසනානි පඤ්ඤාපයමානා පත්තචීවරානි පටිසාමයමානා උච්චාසද්දා මහාසද්දා’’ති. ‘‘තෙනහානන්ද, මම වචනෙන තෙ භික්ඛූ ආමන්තෙහි – ‘සත්ථා ආයස්මන්තෙ ආමන්තෙතී’’’ති.

Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Ānanda, wer sind diese Leute, die so einen gewaltigen Lärm und ein solches Getöse machen? Man könnte meinen, es seien Fischer beim Fischraub!“ – „Herr, das sind etwa fünfhundert Mönche unter der Führung von Yasoja, die in Sāvatthī angekommen sind, um den Erhabenen aufzusuchen. Diese ankommenden Mönche machten beim Begrüßen der ansässigen Mönche, beim Zuweisen der Schlafstätten und beim Wegräumen der Schalen und Gewänder einen gewaltigen Lärm und großes Getöse.“ – „Wohlan denn, Ānanda, rufe diese Mönche in meinem Namen mit den Worten: ‚Der Lehrer ruft die Ehrwürdigen.‘“

‘‘එවං[Pg.105], භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පටිස්සුත්වා යෙන තෙ භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ භික්ඛූ එතදවොච – ‘‘සත්ථා ආයස්මන්තෙ ආමන්තෙතී’’ති. ‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො ආනන්දස්ස පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නෙ ඛො තෙ භික්ඛූ භගවා එතදවොච –

„Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen und begab sich dorthin, wo jene Mönche waren. Dort angekommen, sprach er zu jenen Mönchen: „Der Lehrer ruft die Ehrwürdigen.“ – „Sehr wohl, Freund“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Ānanda und begaben sich dorthin, wo der Erhabene war. Nach der Ankunft grüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich beiseite nieder. Als jene Mönche beiseite saßen, sprach der Erhabene zu ihnen:

‘‘කිං නු තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, උච්චාසද්දා මහාසද්දා, කෙවට්ටා මඤ්ඤෙ මච්ඡවිලොපෙ’’ති? එවං වුත්තෙ, ආයස්මා යසොජො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉමානි, භන්තෙ, පඤ්චමත්තානි භික්ඛුසතානි සාවත්ථිං අනුප්පත්තානි භගවන්තං දස්සනාය. තෙමෙ ආගන්තුකා භික්ඛූ නෙවාසිකෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං පටිසම්මොදමානා සෙනාසනානි පඤ්ඤාපයමානා පත්තචීවරානි පටිසාමයමානා උච්චාසද්දා මහාසද්දා’’ති. ‘‘ගච්ඡථ, භික්ඛවෙ, පණාමෙමි වො ; න වො මම සන්තිකෙ වත්ථබ්බ’’න්ති.

„Warum macht ihr, ihr Mönche, einen so gewaltigen Lärm und ein solches Getöse? Man könnte meinen, es seien Fischer beim Fischraub!“ Als dies gesagt worden war, sprach der ehrwürdige Yasoja zum Erhabenen: „Herr, diese etwa fünfhundert Mönche sind in Sāvatthī angekommen, um den Erhabenen aufzusuchen. Diese ankommenden Mönche machten beim Begrüßen der ansässigen Mönche, beim Zuweisen der Schlafstätten und beim Wegräumen der Schalen und Gewänder einen gewaltigen Lärm und großes Getöse.“ – „Geht fort, ihr Mönche, ich weise euch fort; ihr dürft nicht in meiner Nähe verweilen.“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පටිස්සුත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා සෙනාසනං සංසාමෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන වජ්ජී තෙන චාරිකං පක්කමිංසු. වජ්ජීසු අනුපුබ්බෙන චාරිකං චරමානා යෙන වග්ගුමුදා නදී තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා වග්ගුමුදාය නදියා තීරෙ පණ්ණකුටියො කරිත්වා වස්සං උපගච්ඡිංසු.

„Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen, erhoben sich von ihren Sitzen, verneigten sich vor dem Erhabenen, umschritten ihn ehrfurchtsvoll, brachten ihre Lagerstätten in Ordnung, nahmen Almosenschale und Gewand und brachen zu einer Wanderung in das Land der Vajjī auf. Nachdem sie der Reihe nach durch das Land der Vajjī gewandert waren, gelangten sie zum Fluss Vaggumudā; dort errichteten sie am Ufer des Flusses Vaggumudā Laubhütten und traten in die Regenzeitklausur ein.

අථ ඛො ආයස්මා යසොජො වස්සූපගතො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භගවතා මයං, ආවුසො, පණාමිතා අත්ථකාමෙන හිතෙසිනා, අනුකම්පකෙන අනුකම්පං උපාදාය. හන්ද මයං, ආවුසො, තථා විහාරං කප්පෙම යථා නො විහරතං භගවා අත්තමනො අස්සා’’ති. ‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො යසොජස්ස පච්චස්සොසුං. අථ ඛො තෙ භික්ඛූ වූපකට්ඨා අප්පමත්තා ආතාපිනො පහිතත්තා විහරන්තා තෙනෙවන්තරවස්සෙන සබ්බෙව තිස්සො විජ්ජා සච්ඡාකංසු.

Dann wandte sich der ehrwürdige Yasojo an die Mönche, die in die Regenzeitklausur eingetreten waren: „Freunde, der Erhabene hat uns fortgeschickt, weil er unser Wohl wünscht, nach unserem Besten strebt und voller Mitgefühl ist; er tat dies aus Mitgefühl. Wohlan, Freunde, lasst uns so verweilen, dass der Erhabene mit uns, während wir so verweilen, zufrieden sein wird.“ „Gewiss, Freund“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Yasojo. Daraufhin verweilten jene Mönche zurückgezogen, wachsam, eifrig und entschlossen, und noch während jener Regenzeit verwirklichten sie alle die drei Wissensarten.

අථ ඛො භගවා සාවත්ථියං යථාභිරන්තං විහරිත්වා යෙන වෙසාලී තෙන චාරිකං පක්කාමි. අනුපුබ්බෙන චාරිකං චරමානො යෙන වෙසාලී තදවසරි. තත්‍ර සුදං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං.

Nachdem der Erhabene in Sāvatthī so lange verweilt hatte, wie es ihm gefiel, brach er zu einer Wanderung nach Vesālī auf. Nachdem er der Reihe nach gewandert war, traf er in Vesālī ein. Dort verweilte der Erhabene in Vesālī, im Großen Wald, in der Giebelhaus-Halle.

අථ [Pg.106] ඛො භගවා වග්ගුමුදාතීරියානං භික්ඛූනං චෙතසා චෙතො පරිච්ච මනසි කරිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ආලොකජාතා විය මෙ, ආනන්ද, එසා දිසා, ඔභාසජාතා විය මෙ, ආනන්ද, එසා දිසා; යස්සං දිසායං වග්ගුමුදාතීරියා භික්ඛූ විහරන්ති. ගන්තුං අප්පටිකූලාසි මෙ මනසි කාතුං. පහිණෙය්‍යාසි ත්වං, ආනන්ද, වග්ගුමුදාතීරියානං භික්ඛූනං සන්තිකෙ දූතං – ‘සත්ථා ආයස්මන්තෙ ආමන්තෙති, සත්ථා ආයස්මන්තානං දස්සනකාමො’’’ති.

Dann erkannte der Erhabene mit seinem Geist die Gedanken der Mönche am Ufer der Vaggumudā und sprach, dies im Sinn behaltend, zum ehrwürdigen Ānanda: „Ānanda, jene Himmelsrichtung scheint mir wie von Licht erfüllt, Ānanda, jene Himmelsrichtung scheint mir wie von Glanz durchstrahlt, in der die Mönche am Ufer der Vaggumudā verweilen. Es ist mir nicht unangenehm, dorthin zu gehen oder daran zu denken. Ānanda, sende einen Boten zu den Mönchen am Ufer der Vaggumudā: ‚Der Lehrer ruft die Ehrwürdigen, der Lehrer wünscht die Ehrwürdigen zu sehen.‘“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පටිස්සුත්වා යෙන අඤ්ඤතරො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘එහි ත්වං, ආවුසො, යෙන වග්ගුමුදාතීරියා භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කම; උපසඞ්කමිත්වා වග්ගුමුදාතීරියෙ භික්ඛූ එවං වදෙහි – ‘සත්ථා ආයස්මන්තෙ ආමන්තෙති, සත්ථා ආයස්මන්තානං දස්සනකාමො’’’ති.

„Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen und begab sich zu einem gewissen Mönch. Dort angekommen, sprach er zu jenem Mönch: „Komm, Freund, begib dich dorthin, wo die Mönche am Ufer der Vaggumudā verweilen. Dort angekommen, sprich zu den Mönchen am Ufer der Vaggumudā: ‚Der Lehrer ruft die Ehrwürdigen, der Lehrer wünscht die Ehrwürdigen zu sehen.‘“

‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො සො භික්ඛු ආයස්මතො ආනන්දස්ස පටිස්සුත්වා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය, එවමෙව – මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං අන්තරහිතො වග්ගුමුදාය නදියා තීරෙ තෙසං භික්ඛූනං පුරතො පාතුරහොසි. අථ ඛො සො භික්ඛු වග්ගුමුදාතීරියෙ භික්ඛූ එතදවොච – ‘‘සත්ථා ආයස්මන්තෙ ආමන්තෙති, සත්ථා ආයස්මන්තානං දස්සනකාමො’’ති.

„Gewiss, Freund“, antwortete jener Mönch dem ehrwürdigen Ānanda. So wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde, so verschwand er aus der Giebelhaus-Halle im Großen Wald und erschien vor jenen Mönchen am Ufer der Vaggumudā. Dann sprach jener Mönch zu den Mönchen am Ufer der Vaggumudā: „Der Lehrer ruft die Ehrwürdigen, der Lehrer wünscht die Ehrwürdigen zu sehen.“

‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ තස්ස භික්ඛුනො පටිස්සුත්වා සෙනාසනං සංසාමෙත්වා පත්තචීවරමාදාය – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය, එවමෙව – වග්ගුමුදාය නදියා තීරෙ අන්තරහිතා මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං භගවතො සම්මුඛෙ පාතුරහෙසුං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා ආනෙඤ්ජෙන සමාධිනා නිසින්නො හොති. අථ ඛො තෙසං භික්ඛූනං එතදහොසි – ‘‘කතමෙන නු ඛො භගවා විහාරෙන එතරහි විහරතී’’ති? අථ ඛො තෙසං භික්ඛූනං එතදහොසි – ‘‘ආනෙඤ්ජෙන ඛො භගවා විහාරෙන එතරහි විහරතී’’ති. සබ්බෙව ආනෙඤ්ජසමාධිනා නිසීදිංසු.

„Gewiss, Freund“, antworteten jene Mönche jenem Mönch, brachten ihre Lagerstätten in Ordnung, nahmen Almosenschale und Gewand und – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde – so verschwanden sie vom Ufer der Vaggumudā und erschienen im Großen Wald in der Giebelhaus-Halle vor dem Erhabenen. Zu jener Zeit saß der Erhabene in unerschütterlicher Konzentration versunken. Da dachten jene Mönche: „In welchem Verweilen verweilt der Erhabene wohl jetzt?“ Dann dachten jene Mönche: „Der Erhabene verweilt jetzt im unerschütterlichen Verweilen.“ Da setzten sie sich alle in unerschütterlicher Konzentration nieder.

අථ [Pg.107] ඛො ආයස්මා ආනන්දො අභික්කන්තාය රත්තියා, නික්ඛන්තෙ පඨමෙ යාමෙ, උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති; නික්ඛන්තො පඨමො යාමො; චිරනිසින්නා ආගන්තුකා භික්ඛූ; පටිසම්මොදතු, භන්තෙ, භගවා ආගන්තුකෙහි භික්ඛූහී’’ති. එවං වුත්තෙ, භගවා තුණ්හී අහොසි.

Dann, als die Nacht weit fortgeschritten war und die erste Nachtwache vergangen war, erhob sich der ehrwürdige Ānanda von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, neigte seine zusammengelegten Hände ehrerbietig zum Erhabenen und sprach zum Erhabenen: „Herr, die Nacht ist weit fortgeschritten; die erste Nachtwache ist vergangen. Die neu angekommenen Mönche sitzen schon lange hier. Herr, möge der Erhabene die neu angekommenen Mönche begrüßen.“ Auf diese Worte hin blieb der Erhabene schweigend.

දුතියම්පි ඛො ආයස්මා ආනන්දො අභික්කන්තාය රත්තියා, නික්ඛන්තෙ මජ්ඣිමෙ යාමෙ, උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති; නික්ඛන්තො මජ්ඣිමො යාමො; චිරනිසින්නා ආගන්තුකා භික්ඛූ; පටිසම්මොදතු, භන්තෙ, භගවා ආගන්තුකෙහි භික්ඛූහී’’ති. දුතියම්පි ඛො භගවා තුණ්හී අහොසි.

Auch ein zweites Mal, als die Nacht weit fortgeschritten war und die mittlere Nachtwache vergangen war, erhob sich der ehrwürdige Ānanda von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, neigte seine zusammengelegten Hände ehrerbietig zum Erhabenen und sprach zum Erhabenen: „Herr, die Nacht ist weit fortgeschritten; die mittlere Nachtwache ist vergangen. Die neu angekommenen Mönche sitzen schon lange hier. Herr, möge der Erhabene die neu angekommenen Mönche begrüßen.“ Auch ein zweites Mal blieb der Erhabene schweigend.

තතියම්පි ඛො ආයස්මා ආනන්දො අභික්කන්තාය රත්තියා, නික්ඛන්තෙ පච්ඡිමෙ යාමෙ, උද්ධස්තෙ අරුණෙ, නන්දිමුඛියා රත්තියා උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති; නික්ඛන්තො පච්ඡිමො යාමො; උද්ධස්තො අරුණො; නන්දිමුඛී රත්ති; චිරනිසින්නා ආගන්තුකා භික්ඛූ; පටිසම්මොදතු, භන්තෙ, භගවා, ආගන්තුකෙහි භික්ඛූහී’’ති.

Auch ein drites Mal, als die Nacht weit fortgeschritten war, die letzte Nachtwache vergangen war, die Morgendämmerung heraufzog und die Nacht ihr freudiges Gesicht zeigte, erhob sich der ehrwürdige Ānanda von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, neigte seine zusammengelegten Hände ehrerbietig zum Erhabenen und sprach zum Erhabenen: „Herr, die Nacht ist weit fortgeschritten; die letzte Nachtwache ist vergangen. Die Morgendämmerung ist heraufgezogen; die Nacht zeigt ihr freudiges Gesicht. Die neu angekommenen Mönche sitzen schon lange hier. Herr, möge der Erhabene die neu angekommenen Mönche begrüßen.“

අථ ඛො භගවා තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨහිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘සචෙ ඛො ත්වං, ආනන්ද, ජානෙය්‍යාසි එත්තකම්පි තෙ නප්පටිභාසෙය්‍ය. අහඤ්ච, ආනන්ද, ඉමානි ච පඤ්ච භික්ඛුසතානි සබ්බෙව ආනෙඤ්ජසමාධිනා නිසීදිම්හා’’ති.

Da erhob sich der Erhabene aus jener Konzentration und sprach zum ehrwürdigen Ānanda: „Ānanda, wenn du es gewusst hättest, hättest du nicht einmal so viel gesagt. Ānanda, ich und auch diese fünfhundert Mönche, wir alle saßen in unerschütterlicher Konzentration versunken.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘යස්ස ජිතො කාමකණ්ටකො,අක්කොසො ච වධො ච බන්ධනඤ්ච;

පබ්බතොව සො ඨිතො අනෙජො,සුඛදුක්ඛෙසු න වෙධතී ස භික්ඛූ’’ති. තතියං;

"Wer den Dorn der Sinnenlust besiegt hat, ebenso wie Beleidigung, Schlagen und Fesseln; wer fest steht wie ein Fels und unerschütterlich ist, wer bei Glück und Leid nicht wankt, der ist ein Bhikkhu." Das dritte Sutta.

4. සාරිපුත්තසුත්තං

4. Das Sāriputta-Sutta.

24. එවං [Pg.108] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා.

24. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu dieser Zeit saß der ehrwürdige Sāriputta nicht weit vom Erhabenen entfernt mit gekreuzten Beinen, hielt den Körper aufrecht und hatte die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig gesetzt. Der Erhabene sah den ehrwürdigen Sāriputta nicht weit entfernt sitzen, mit gekreuzten Beinen, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig gesetzt.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘යථාපි පබ්බතො සෙලො, අචලො සුප්පතිට්ඨිතො;

එවං මොහක්ඛයා භික්ඛු, පබ්බතොව න වෙධතී’’ති. චතුත්ථං;

"So wie ein felsiger Berg unbeweglich und fest gegründet steht, so wankt auch der Bhikkhu durch das Versiegen der Verblendung nicht mehr, gerade wie ein Berg." Das vierte Sutta.

5. මහාමොග්ගල්ලානසුත්තං

5. Das Mahāmoggallāna-Sutta.

25. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය කායගතාය සතියා අජ්ඣත්තං සූපට්ඨිතාය. අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය කායගතාය සතියා අජ්ඣත්තං සූපට්ඨිතාය.

25. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu dieser Zeit saß der ehrwürdige Mahāmoggallāna nicht weit vom Erhabenen entfernt mit gekreuzten Beinen, hielt den Körper aufrecht und hatte die Achtsamkeit auf den Körper in seinem Inneren fest begründet. Der Erhabene sah den ehrwürdigen Mahāmoggallāna nicht weit entfernt sitzen, mit gekreuzten Beinen, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit auf den Körper in seinem Inneren fest begründet.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘සති කායගතා උපට්ඨිතා,ඡසු ඵස්සායතනෙසු සංවුතො;

සතතං භික්ඛු සමාහිතො,ජඤ්ඤා නිබ්බානමත්තනො’’ති. පඤ්චමං;

"Wenn die Achtsamkeit auf den Körper gegenwärtig ist und man in den sechs Sinnenbereichen gezügelt ist, kann der stets gesammelte Bhikkhu sein eigenes Nibbāna erkennen." Das fünfte Sutta.

6. පිලින්දවච්ඡසුත්තං

6. Das Pilindavaccha-Sutta.

26. එවං [Pg.109] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා පිලින්දවච්ඡො භික්ඛූ වසලවාදෙන සමුදාචරති. අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ආයස්මා, භන්තෙ, පිලින්දවච්ඡො භික්ඛූ වසලවාදෙන සමුදාචරතී’’ති.

26. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Velu-Hain, am Fütterungsplatz der Eichhörnchen. Zu jener Zeit pflegte der ehrwürdige Pilindavaccha die Bhikkhus mit der Anrede 'Nichtsnutz' zu rufen. Da gingen zahlreiche Bhikkhus dorthin, wo der Erhabene war, verneigten sich vor ihm und setzten sich zur Seite nieder. Seitlich sitzend sprachen jene Bhikkhus zum Erhabenen: 'Herr, der ehrwürdige Pilindavaccha redet die Bhikkhus mit der Anrede „Nichtsnutz“ an.'

අථ ඛො භගවා අඤ්ඤතරං භික්ඛුං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, භික්ඛු, මම වචනෙන පිලින්දවච්ඡං භික්ඛුං ආමන්තෙහි – ‘සත්ථා තං, ආවුසො පිලින්දවච්ඡ, ආමන්තෙතී’’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො සො භික්ඛු භගවතො පටිස්සුත්වා යෙනායස්මා පිලින්දවච්ඡො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං පිලින්දවච්ඡං එතදවොච – ‘‘සත්ථා තං, ආවුසො පිලින්දවච්ඡ, ආමන්තෙතී’’ති.

Da rief der Erhabene einen bestimmten Bhikkhu und sagte: 'Geh, Bhikkhu, und rufe in meinem Namen den Bhikkhu Pilindavaccha: „Freund Pilindavaccha, der Lehrer ruft dich.“' – 'Ja, Herr', antwortete jener Bhikkhu dem Erhabenen, ging zum ehrwürdigen Pilindavaccha und sagte zu ihm: 'Freund Pilindavaccha, der Lehrer ruft dich.'

‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො ආයස්මා පිලින්දවච්ඡො තස්ස භික්ඛුනො පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො ආයස්මන්තං පිලින්දවච්ඡං භගවා එතදවොච – ‘‘සච්චං කිර ත්වං, වච්ඡ, භික්ඛූ වසලවාදෙන සමුදාචරසී’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති.

'Ganz recht, Freund', antwortete der ehrwürdige Pilindavaccha jenem Bhikkhu, ging zum Erhabenen, verneigte sich vor ihm und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem seitlich sitzenden ehrwürdigen Pilindavaccha sprach der Erhabene: 'Ist es wahr, Vaccha, dass du die Bhikkhus mit der Anrede „Nichtsnutz“ ansprichst?' – 'Ja, Herr.'

අථ ඛො භගවා ආයස්මතො පිලින්දවච්ඡස්ස පුබ්බෙනිවාසං මනසි කරිත්වා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘මා ඛො තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, වච්ඡස්ස භික්ඛුනො උජ්ඣායිත්ථ. න, භික්ඛවෙ, වච්ඡො දොසන්තරො භික්ඛූ වසලවාදෙන සමුදාචරති. වච්ඡස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො පඤ්ච ජාතිසතානි අබ්බොකිණ්ණානි බ්‍රාහ්මණකුලෙ පච්චාජාතානි. සො තස්ස වසලවාදො දීඝරත්තං සමුදාචිණ්ණො. තෙනායං වච්ඡො භික්ඛූ වසලවාදෙන සමුදාචරතී’’ති.

Da erwog der Erhabene die früheren Existenzen des ehrwürdigen Pilindavaccha und sprach zu den Bhikkhus: 'Grollt dem Bhikkhu Vaccha nicht, ihr Mönche. Nicht aus Bosheit redet Vaccha die Bhikkhus mit der Anrede „Nichtsnutz“ an. Mönche, der Bhikkhu Vaccha wurde fünfhundert Leben lang ununterbrochen in einer Brahmanenfamilie wiedergeboren. Diese Redeweise als „Nichtsnutz“ ist bei ihm seit langer Zeit zur Gewohnheit geworden. Darum redet dieser Vaccha die Bhikkhus mit der Anrede „Nichtsnutz“ an.'

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘යම්හී [Pg.110] න මායා වසතී න මානො,යො වීතලොභො අමමො නිරාසො;

පනුණ්ණකොධො අභිනිබ්බුතත්තො,සො බ්‍රාහ්මණො සො සමණො ස භික්ඛූ’’ති. ඡට්ඨං;

"In wem kein Betrug und kein Dünkel wohnt, wer frei von Gier ist, ohne Ich-Bezogenheit und ohne Verlangen, wer den Zorn vertrieben hat und dessen Inneres völlig gestillt ist – der ist ein Brahmane, der ist ein Asket, der ist ein Bhikkhu." Das sechste Sutta.

7. සක්කුදානසුත්තං

7. Das Kassapa-Sutta.

27. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා මහාකස්සපො පිප්පලිගුහායං විහරති, සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති අඤ්ඤතරං සමාධිං සමාපජ්ජිත්වා. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨාසි. අථ ඛො ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨිතස්ස එතදහොසි – ‘‘යංනූනාහං රාජගහං පිණ්ඩාය පවිසෙය්‍ය’’න්ති.

27. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Velu-Hain, am Fütterungsplatz der Eichhörnchen. Zu jener Zeit verweilte der ehrwürdige Mahākassapa in der Pippali-Höhle und saß sieben Tage lang in einer einzigen Haltung da, in eine bestimmte Sammlung versunken. Nach Ablauf dieser sieben Tage erhob sich der ehrwürdige Mahākassapa aus jener Sammlung. Als er sich aus der Sammlung erhoben hatte, kam ihm der Gedanke: 'Wie wäre es, wenn ich nun nach Rājagaha zum Almosenempfang gehen würde?'

තෙන ඛො පන සමයෙන පඤ්චමත්තානි දෙවතාසතානි උස්සුක්කං ආපන්නානි හොන්ති ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස පිණ්ඩපාතපටිලාභාය. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො තානි පඤ්චමත්තානි දෙවතාසතානි පටික්ඛිපිත්වා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසි.

Zu jener Zeit bemühten sich etwa fünfhundert Gottheiten darum, dass der ehrwürdige Mahākassapa Almosenspeise erhielt. Doch der ehrwürdige Mahākassapa wies jene fünfhundert Gottheiten ab, legte am Morgen sein Untergewand an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Rājagaha zum Almosenempfang.

තෙන ඛො පන සමයෙන සක්කො දෙවානමින්දො ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස පිණ්ඩපාතං දාතුකාමො හොති. පෙසකාරවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා තන්තං විනාති. සුජා අසුරකඤ්ඤා තසරං පූරෙති. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො රාජගහෙ සපදානං පිණ්ඩාය චරමානො යෙන සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා ඛො සක්කො දෙවානමින්දො ආයස්මන්තං මහාකස්සපං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වාන ඝරා නික්ඛමිත්වා පච්චුගන්ත්වා හත්ථතො පත්තං ගහෙත්වා ඝරං පවිසිත්වා ඝටියා ඔදනං උද්ධරිත්වා පත්තං පූරෙත්වා ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස අදාසි. සො අහොසි පිණ්ඩපාතො අනෙකසූපො අනෙකබ්‍යඤ්ජනො අනෙකරසබ්‍යඤ්ජනො. අථ ඛො ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛො අයං සත්තො යස්සායං එවරූපො ඉද්ධානුභාවො’’ති[Pg.111]? අථ ඛො ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස එතදහොසි – ‘‘සක්කො ඛො අයං දෙවානමින්දො’’ති. ඉති විදිත්වා සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොච – ‘‘කතං ඛො තෙ ඉදං, කොසිය; මා පුනපි එවරූපමකාසී’’ති. ‘‘අම්හාකම්පි, භන්තෙ කස්සප, පුඤ්ඤෙන අත්ථො; අම්හාකම්පි පුඤ්ඤෙන කරණීය’’න්ති.

Zu jener Zeit wünschte Sakka, der Herr der Götter, dem ehrwürdigen Mahākassapa eine Almosen-Speise zu geben. Er nahm die Gestalt eines Webers an und webte an einem Webstuhl. Sujā, die Asura-Jungfrau, füllte das Webschiffchen. Da begab sich der ehrwürdige Mahākassapa, während er in Rājagaha von Haus zu Haus um Almosen ging, dorthin, wo sich das Haus von Sakka, dem Herrn der Götter, befand. Sakka, der Herr der Götter, sah den ehrwürdigen Mahākassapa schon von weitem kommen. Nachdem er ihn gesehen hatte, kam er aus dem Haus heraus, ging ihm entgegen, nahm die Schale aus seinen Händen, ging ins Haus zurück, schöpfte Reis aus dem Topf, füllte die Schale und gab sie dem ehrwürdigen Mahākassapa. Diese Almosen-Speise war reich an verschiedenen Suppen und Beilagen, versehen mit vielfältigen Geschmacksrichtungen. Da dachte der ehrwürdige Mahākassapa: 'Wer ist wohl dieses Wesen, das über solch eine übernatürliche Macht verfügt?' Dann dachte der ehrwürdige Mahākassapa: 'Dies ist Sakka, der Herr der Götter.' Nachdem er erkannt hatte, dass es Sakka, der Herr der Götter, war, sagte er zu ihm: 'Das hast du getan, Kosiya; tue so etwas nicht noch einmal.' — 'Auch wir, ehrwürdiger Kassapa, bedürfen des Verdienstes; auch von uns muss Verdienst gewirkt werden.'

අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො ආයස්මන්තං මහාකස්සපං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ තික්ඛත්තුං උදානං උදානෙසි – ‘‘අහො දානං පරමදානං කස්සපෙ සුප්පතිට්ඨිතං! අහො දානං පරමදානං කස්සපෙ සුප්පතිට්ඨිතං!! අහො දානං පරමදානං කස්සපෙ සුප්පතිට්ඨිත’’න්ති!!! අස්සොසි ඛො භගවා දිබ්බාය සොතධාතුයා විසුද්ධාය අතික්කන්තමානුසිකාය සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ තික්ඛත්තුං උදානං උදානෙන්තස්ස – ‘‘අහො දානං පරමදානං කස්සපෙ සුප්පතිට්ඨිතං! අහො දානං පරමදානං කස්සපෙ සුප්පතිට්ඨිතං!! අහො දානං පරමදානං කස්සපෙ සුප්පතිට්ඨිත’’න්ති!!!

Daraufhin erwies Sakka, der Herr der Götter, dem ehrwürdigen Mahākassapa die Ehre, umrundete ihn ehrfurchtsvoll rechtsherum, stieg in die Luft empor und rief im hohen Himmel dreimal diesen Freudenausruf: 'O, welch ein Geben! Welch ein höchstes Geben, wohlbegründet in Kassapa! O, welch ein Geben! Welch ein höchstes Geben, wohlbegründet in Kassapa! O, welch ein Geben! Welch ein höchstes Geben, wohlbegründet in Kassapa!' Der Erhabene hörte mit seinem reinen göttlichen Gehör, das das der Menschen übertrifft, wie Sakka, der Herr der Götter, in die Luft emporgestiegen war und im hohen Himmel dreimal diesen Freudenausruf rief: 'O, welch ein Geben! Welch ein höchstes Geben, wohlbegründet in Kassapa! O, welch ein Geben! Welch ein höchstes Geben, wohlbegründet in Kassapa! O, welch ein Geben! Welch ein höchstes Geben, wohlbegründet in Kassapa!'

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen Freudenausruf aus:

‘‘පිණ්ඩපාතිකස්ස භික්ඛුනො,අත්තභරස්ස අනඤ්ඤපොසිනො;

දෙවා පිහයන්ති තාදිනො,උපසන්තස්ස සදා සතීමතො’’ති. සත්තමං;

'Einem Mönch, der von Almosen lebt, der sich selbst erhält und niemanden sonst ernährt; einem Solchen, der gestillt ist und stets achtsam bleibt, sind die Götter allezeit zugetan.' Das siebte (Sutta).

8. පිණ්ඩපාතිකසුත්තං

8. Das Sutta über den Almosengänger

28. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලානං භික්ඛූනං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං කරෙරිමණ්ඩලමාළෙ සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරාකථා උදපාදි –

28. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit erhob sich unter zahlreichen Mönchen, die nach der Mahlzeit von der Almosenrunde zurückgekehrt waren und in der Kareri-Rundhalle zusammensaßen und versammelt waren, das folgende Gespräch:

‘‘පිණ්ඩපාතිකො, ආවුසො, භික්ඛු පිණ්ඩාය චරන්තො ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ චක්ඛුනා රූපෙ පස්සිතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ සොතෙන සද්දෙ සොතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ ඝානෙන [Pg.112] ගන්ධෙ ඝායිතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ ජිව්හාය රසෙ සායිතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ කායෙන ඵොට්ඨබ්බෙ ඵුසිතුං. පිණ්ඩපාතිකො, ආවුසො, භික්ඛු සක්කතො ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො පිණ්ඩාය චරති. හන්දාවුසො, මයම්පි පිණ්ඩපාතිකා හොම. මයම්පි ලච්ඡාම කාලෙන කාලං මනාපිකෙ චක්ඛුනා රූපෙ පස්සිතුං, මයම්පි ලච්ඡාම කාලෙන කාලං මනාපිකෙ සොතෙන සද්දෙ සොතුං, මයම්පි ලච්ඡාම කාලෙන කාලං මනාපිකෙ ඝානෙන ගන්ධෙ ඝායිතුං, මයම්පි ලච්ඡාම කාලෙන කාලං මනාපිකෙ ජිව්හාය රසෙ සායිතුං, මයම්පි ලච්ඡාම කාලෙන කාලං මනාපිකෙ කායෙන ඵොට්ඨබ්බෙ ඵුසිතුං; මයම්පි සක්කතා ගරුකතා මානිතා පූජිතා අපචිතා පිණ්ඩාය චරිස්සාමා’’ති. අයඤ්චරහි තෙසං භික්ඛූනං අන්තරාකථා හොති විප්පකතා.

'Ihr Freunde, ein Mönch, der von Almosen lebt, erhält beim Umhergehen für Almosen von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit dem Auge erfreuliche Formen zu sehen, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit dem Ohr erfreuliche Töne zu hören, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit der Nase erfreuliche Düfte zu riechen, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit der Zunge erfreuliche Geschmäcker zu kosten, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit dem Körper erfreuliche Berührungen zu empfinden. Ein Mönch, ihr Freunde, der von Almosen lebt, geht geehrt, geschätzt, geachtet, verehrt und respektiert auf Almosenrunde. Wohlan, ihr Freunde, lasst auch uns solche werden, die von Almosen leben. Auch wir werden dann von Zeit zu Zeit die Gelegenheit erhalten, mit dem Auge erfreuliche Formen zu sehen, mit dem Ohr erfreuliche Töne zu hören, mit der Nase erfreuliche Düfte zu riechen, mit der Zunge erfreuliche Geschmäcker zu kosten, mit dem Körper erfreuliche Berührungen zu empfinden; auch wir werden geehrt, geschätzt, geachtet, verehrt und respektiert auf Almosenrunde gehen.' Dieses Gespräch dieser Mönche war noch nicht abgeschlossen.

අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන කරෙරිමණ්ඩලමාළො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘කාය නුත්ථ, භික්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා, කා ච පන වො අන්තරාකථා විප්පකතා’’ති?

Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zur Kareri-Rundhalle. Nachdem er dort angekommen war, setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an die Mönche: 'Zu welchem Gespräch, ihr Mönche, seid ihr hier jetzt zusammengekommen, und welches Gespräch von euch blieb unvollendet?'

‘‘ඉධ, භන්තෙ, අම්හාකං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං කරෙරිමණ්ඩලමාළෙ සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරාකථා උදපාදි –

'Hier, o Herr, nachdem wir nach der Mahlzeit von der Almosenrunde zurückgekehrt waren und in der Kareri-Rundhalle zusammensaßen und versammelt waren, erhob sich unter uns das folgende Gespräch:'

‘පිණ්ඩපාතිකො, ආවුසො, භික්ඛු පිණ්ඩාය චරන්තො ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ චක්ඛුනා රූපෙ පස්සිතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ සොතෙන සද්දෙ සොතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ ඝානෙන ගන්ධෙ ඝායිතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ ජිව්හාය රසෙ සායිතුං, ලභති කාලෙන කාලං මනාපිකෙ කායෙන ඵොට්ඨබ්බෙ ඵුසිතුං. පිණ්ඩපාතිකො, ආවුසො, භික්ඛු සක්කතො ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො පිණ්ඩාය චරති. හන්දාවුසො, මයම්පි පිණ්ඩපාතිකා හොම. මයම්පි ලච්ඡාම කාලෙන කාලං මනාපිකෙ චක්ඛුනා රූපෙ පස්සිතුං…පෙ… කායෙන ඵොට්ඨබ්බෙ ඵුසිතුං. මයම්පි සක්කතා ගරුකතා මානිතා පූජිතා අපචිතා පිණ්ඩාය චරිස්සාමා’ති. අයං ඛො නො, භන්තෙ, අන්තරාකථා විප්පකතා, අථ භගවා අනුප්පත්තො’’ති.

'„Ihr Freunde, ein Mönch, der von Almosen lebt, erhält beim Umhergehen für Almosen von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit dem Auge erfreuliche Formen zu sehen, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit dem Ohr erfreuliche Töne zu hören, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit der Nase erfreuliche Düfte zu riechen, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit der Zunge erfreuliche Geschmäcker zu kosten, erhält von Zeit zu Zeit die Gelegenheit, mit dem Körper erfreuliche Berührungen zu empfinden. Ein Mönch, ihr Freunde, der von Almosen lebt, geht geehrt, geschätzt, geachtet, verehrt und respektiert auf Almosenrunde. Wohlan, ihr Freunde, lasst auch uns solche werden, die von Almosen leben. Auch wir werden dann von Zeit zu Zeit die Gelegenheit erhalten, mit dem Auge erfreuliche Formen zu sehen... (wie oben) ...mit dem Körper erfreuliche Berührungen zu empfinden. Auch wir werden geehrt, geschätzt, geachtet, verehrt und respektiert auf Almosenrunde gehen.“ Dies, o Herr, war unser Gespräch, das unvollendet blieb, als der Erhabene eintraf.'

‘‘න [Pg.113] ඛ්වෙතං, භික්ඛවෙ, තුම්හාකං පතිරූපං කුලපුත්තානං සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතානං යං තුම්හෙ එවරූපිං කථං කථෙය්‍යාථ. සන්නිපතිතානං වො, භික්ඛවෙ, ද්වයං කරණීයං – ධම්මී වා කථා අරියො වා තුණ්හීභාවො’’ති.

Es ist nicht angemessen für euch, ihr Mönche, Söhne aus gutem Hause, die ihr aus gläubigem Vertrauen aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit gezogen seid, dass ihr ein solches Gespräch führt. Wenn ihr zusammenkommt, ihr Mönche, solltet ihr zweierlei tun: Entweder ein Gespräch über die Lehre führen oder das edle Schweigen bewahren.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, rief er zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch (Udāna) aus:

‘‘පිණ්ඩපාතිකස්ස භික්ඛුනො,අත්තභරස්ස අනඤ්ඤපොසිනො;

දෙවා පිහයන්ති තාදිනො,නො චෙ සද්දසිලොකනිස්සිතො’’ති. අට්ඨමං;

Einem Mönch, der von Almosen lebt, der nur für sich selbst sorgt und niemanden sonst unterhält, der so gefestigt ist und nicht an Ruhm und Ehre hängt, dem sind die Götter zugetan.

9. සිප්පසුත්තං

9. Das Lehrstück über die Künste (Sippa-Sutta)

29. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලානං භික්ඛූනං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං මණ්ඩලමාළෙ සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘‘කො නු ඛො, ආවුසො, සිප්පං ජානාති? කො කිං සිප්පං සික්ඛි? කතරං සිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති?

29. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit entstand unter zahlreichen Mönchen, die nach dem Mahl von ihrer Almosentour zurückgekehrt waren und in der Versammlungshalle zusammenkamen, dieses Zwischengespräch: 'Wer, ihr Freunde, versteht eine Kunst? Wer hat welche Kunst gelernt? Welche Kunst ist die höchste unter den Künsten?'

තත්ථෙකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘හත්ථිසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘අස්සසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘රථසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ධනුසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ථරුසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘මුද්දාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ගණනාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘සඞ්ඛානසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ලෙඛාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘කාවෙය්‍යසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ලොකායතසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ඛත්තවිජ්ජාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’’න්ති. අයඤ්චරහි තෙසං භික්ඛූනං අන්තරාකථා හොති විප්පකතා.

Da sagten einige: 'Die Kunst des Elefantenführens ist die höchste unter den Künsten.' Einige sagten: 'Die Kunst des Reitens ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst des Wagenlenkens ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst des Bogenschießens ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst des Schwertkampfes ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst des Rechnens mit den Fingern ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst der Arithmetik ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst der Kalkulation ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst des Schreibens ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst der Dichtung ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Weltanschauungslehre (Lokāyata) ist die höchste.' Einige sagten: 'Die Kunst der Staatsführung (Khattavijjā) ist die höchste.' Und dieses Zwischengespräch der Mönche war noch nicht beendet.

අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන මණ්ඩලමාළො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ [Pg.114] ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘කාය නුත්ථ, භික්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා, කා ච පන වො අන්තරාකථා විප්පකතා’’ති?

Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zur Versammlungshalle. Nachdem er dort angekommen war, setzte er sich auf den vorbereiteten Platz. Als er saß, wandte sich der Erhabene an die Mönche: 'Zu welchem Gespräch seid ihr hier jetzt zusammengekommen, ihr Mönche, und welches Zwischengespräch von euch wurde unterbrochen?'

‘‘ඉධ, භන්තෙ, අම්හාකං පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තානං මණ්ඩලමාළෙ සන්නිසින්නානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘කො නු ඛො, ආවුසො, සිප්පං ජානාති? කො කිං සිප්පං සික්ඛි? කතරං සිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති?

'Hier, Herr, entstand unter uns, die wir nach dem Mahl von der Almosentour zurückgekehrt sind und in der Versammlungshalle zusammengekommen sind, dieses Zwischengespräch: Wer, ihr Freunde, versteht eine Kunst? Wer hat welche Kunst gelernt? Welche Kunst ist die höchste unter den Künsten?'

‘‘තත්ථෙකච්චෙ එවමාහංසු – ‘හත්ථිසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘අස්සසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘රථසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ධනුසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ථරුසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති, එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘මුද්දාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ගණනාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘සඞ්ඛානසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ලෙඛාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘කාවෙය්‍යසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ලොකායතසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති; එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ඛත්තවිජ්ජාසිප්පං සිප්පානං අග්ග’න්ති. අයං ඛො නො, භන්තෙ, අන්තරාකථා හොති විප්පකතා, අථ භගවා අනුප්පත්තො’’ති.

'Dabei sagten einige: Die Kunst des Elefantenführens ist die höchste unter den Künsten. Einige sagten: Die Kunst des Reitens ist die höchste; einige sagten: Die Kunst des Wagenlenkens ist die höchste; einige sagten: Die Kunst des Bogenschießens ist die höchste; einige sagten: Die Kunst des Schwertkampfes ist die höchste; einige sagten: Die Kunst des Rechnens mit den Fingern ist die höchste; einige sagten: Die Kunst der Arithmetik ist die höchste; einige sagten: Die Kunst der Kalkulation ist die höchste; einige sagten: Die Kunst des Schreibens ist die höchste; einige sagten: Die Kunst der Dichtung ist die höchste; einige sagten: Die Weltanschauungslehre ist die höchste; einige sagten: Die Kunst der Staatsführung ist die höchste. Dieses Zwischengespräch von uns, Herr, war noch nicht beendet, als der Erhabene eintraf.'

‘‘න ඛ්වෙතං, භික්ඛවෙ, තුම්හාකං පතිරූපං කුලපුත්තානං සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතානං යං තුම්හෙ එවරූපිං කථං කථෙය්‍යාථ. සන්නිපතිතානං වො, භික්ඛවෙ, ද්වයං කරණීයං – ධම්මී වා කථා අරියො වා තුණ්හීභාවො’’ති.

Es ist nicht angemessen für euch, ihr Mönche, Söhne aus gutem Hause, die ihr aus gläubigem Vertrauen aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit gezogen seid, dass ihr ein solches Gespräch führt. Wenn ihr zusammenkommt, ihr Mönche, solltet ihr zweierlei tun: Entweder ein Gespräch über die Lehre führen oder das edle Schweigen bewahren.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘අසිප්පජීවී ලහු අත්ථකාමො,යතින්ද්‍රියො සබ්බධි විප්පමුත්තො;

අනොකසාරී අමමො නිරාසො,හිත්වා මානං එකචරො ස භික්ඛූ’’ති. නවමං;

Wer nicht von einer Kunst lebt, wer anspruchslos ist und das Wohl sucht, wer seine Sinne gezügelt hat, wer überall befreit ist; wer ohne feste Bleibe wandert, wer nichts sein Eigen nennt, wer ohne Verlangen ist, wer den Dünkel aufgegeben hat und allein wandelt – der ist ein wahrer Mönch.

10. ලොකසුත්තං

10. Das Lehrstück über die Welt (Loka-Sutta)

30. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ බොධිරුක්ඛමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන [Pg.115] භගවා සත්තාහං එකපල්ලඞ්කෙන නිසින්නො හොති විමුත්තිසුඛපටිසංවෙදී.

30. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Bodhi-Baumes, als er gerade erst die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene sieben Tage lang in einem einzigen Meditationssitz und erlebte das Glück der Erlösung.

අථ ඛො භගවා තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තම්හා සමාධිම්හා වුට්ඨහිත්වා බුද්ධචක්ඛුනා ලොකං වොලොකෙසි. අද්දසා ඛො භගවා බුද්ධචක්ඛුනා වොලොකෙන්තො සත්තෙ අනෙකෙහි සන්තාපෙහි සන්තප්පමානෙ, අනෙකෙහි ච පරිළාහෙහි පරිඩය්හමානෙ – රාගජෙහිපි, දොසජෙහිපි, මොහජෙහිපි.

Dann, nach Ablauf dieser sieben Tage, erhob sich der Erhabene aus jener Konzentration und betrachtete die Welt mit dem Auge eines Buddhas. Der Erhabene sah mit dem Auge eines Buddhas die Wesen, wie sie von zahlreichen Qualen gepeinigt und von zahlreichen Hitzen verbrannt wurden – solche, die aus Gier, solche, die aus Hass, und solche, die aus Verblendung entstanden sind.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘අයං ලොකො සන්තාපජාතො,ඵස්සපරෙතො රොගං වදති අත්තතො;

යෙන යෙන හි මඤ්ඤති,තතො තං හොති අඤ්ඤථා.

Diese Welt ist in Qualen geboren, von Sinnesberührung bedrängt, nennt sie das Leiden ihr Selbst. Denn wie immer man es sich auch vorstellt, es wird doch ganz anders als das.

‘‘අඤ්ඤථාභාවී භවසත්තො ලොකො,භවපරෙතො භවමෙවාභිනන්දති;

යදභිනන්දති තං භයං,යස්ස භායති තං දුක්ඛං;

භවවිප්පහානාය ඛො පනිදං බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති’’.

Die Welt, die am Werden hängt und sich ständig verändert, ist vom Werden bedrängt und erfreut sich doch gerade an diesem Werden. Was sie bejubelt, das ist die Gefahr; wovor sie sich fürchtet, das ist das Leiden. Wahrlich, dieses heilige Leben wird geführt, um dem Werden ein Ende zu setzen.

‘‘‘යෙ හි කෙචි සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා භවෙන භවස්ස විප්පමොක්ඛමාහංසු, සබ්බෙ තෙ අවිප්පමුත්තා භවස්මා’ති වදාමි. ‘යෙ වා පන කෙචි සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා විභවෙන භවස්ස නිස්සරණමාහංසු, සබ්බෙ තෙ අනිස්සටා භවස්මා’ති වදාමි.

„Welche Asketen oder Brahmanen auch immer behaupten, die Befreiung vom Dasein geschehe durch das Dasein, von all jenen sage ich, dass sie nicht vom Dasein befreit sind. Und welche Asketen oder Brahmanen auch immer behaupten, das Entkommen vom Dasein geschehe durch das Nicht-Dasein, von all jenen sage ich, dass sie dem Dasein nicht entkommen sind.“

‘‘උපධිඤ්හි පටිච්ච දුක්ඛමිදං සම්භොති, සබ්බුපාදානක්ඛයා නත්ථි දුක්ඛස්ස සම්භවො. ලොකමිමං පස්ස; පුථූ අවිජ්ජාය පරෙතා භූතා භූතරතා අපරිමුත්තා; යෙ හි කෙචි භවා සබ්බධි සබ්බත්ථතාය සබ්බෙ තෙ භවා අනිච්චා දුක්ඛා විපරිණාමධම්මා’’ති.

„Denn in Abhängigkeit von den Grundlagen (Upadhi) entsteht dieses Leiden; durch das Versiegen alles Ergreifens gibt es keine Entstehung von Leiden. Schau dir diese Welt an: Viele Wesen, von Unwissenheit bedrängt, ergötzen sich am Gewordenen (Bhūta) und sind nicht befreit. Welche Daseinsformen es auch immer geben mag, überall und in jeder Hinsicht, all diese Daseinsformen sind unbeständig, leidvoll und der Veränderung unterworfen.“

‘‘එවමෙතං [Pg.116] යථාභූතං, සම්මප්පඤ්ඤාය පස්සතො;

භවතණ්හා පහීයති, විභවං නාභිනන්දති.

„Wer dies so der Wirklichkeit entsprechend mit rechter Weisheit sieht, bei dem schwindet der Durst nach Dasein, und er ergötzt sich nicht am Nicht-Dasein.“

‘‘සබ්බසො තණ්හානං ඛයා,අසෙසවිරාගනිරොධො නිබ්බානං;

තස්ස නිබ්බුතස්ස භික්ඛුනො,අනුපාදා පුනබ්භවො න හොති;

අභිභූතො මාරො විජිතසඞ්ගාමො,උපච්චගා සබ්බභවානි තාදී’’ති. දසමං;

„Durch das gänzliche Versiegen der Begehren, durch das restlose Vergehen und Aufhören, ist Nibbāna. Für jenen zur Ruhe gekommenen Mönch gibt es durch das Nicht-Ergreifen kein erneutes Werden mehr. Bezwungen ist Māra, die Schlacht ist gewonnen; ein solcher Erhabener (Tādī), der alle Daseinsformen überwunden hat.“ Das Zehnte.

නන්දවග්ගො තතියො නිට්ඨිතො.

Das dritte Kapitel, das Nanda-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Dazu die Zusammenfassung (Udāna):

කම්මං නන්දො යසොජො ච, සාරිපුත්තො ච කොලිතො;

පිලින්දො කස්සපො පිණ්ඩො, සිප්පං ලොකෙන තෙ දසාති.

Kamma, Nanda und Yasojo, Sāriputto und Kolito, Pilindo, Kassapo, Piṇḍo, Sippa und Loka – das sind die zehn.

4. මෙඝියවග්ගො

4. Meghiya-Kapitel

1. මෙඝියසුත්තං

1. Meghiya-Sutta

31. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා චාලිකායං විහරති චාලිකෙ පබ්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා මෙඝියො භගවතො උපට්ඨාකො හොති. අථ ඛො ආයස්මා මෙඝියො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො ආයස්මා මෙඝියො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉච්ඡාමහං, භන්තෙ, ජන්තුගාමං පිණ්ඩාය පවිසිතු’’න්ති. ‘‘යස්සදානි ත්වං, මෙඝිය, කාලං මඤ්ඤසී’’ති.

31. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Cālikā auf dem Cālika-Berg. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Meghiya der Diener des Erhabenen. Da begab sich der ehrwürdige Meghiya dorthin, wo der Erhabene war, grüßte ihn ehrerbietig und stellte sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der ehrwürdige Meghiya zum Erhabenen: „Ich wünsche, o Herr, in das Dorf Jantu zum Almosengang hineinzugehen.“ – „Tue jetzt, Meghiya, wofür du es an der Zeit hältst.“

අථ ඛො ආයස්මා මෙඝියො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය ජන්තුගාමං පිණ්ඩාය පාවිසි. ජන්තුගාමෙ පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො යෙන කිමිකාළාය නදියා තීරං තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා [Pg.117] ඛො ආයස්මා මෙඝියො කිමිකාළාය නදියා තීරෙ ජඞ්ඝාවිහාරං අනුචඞ්කමමානො අනුවිචරමානො අම්බවනං පාසාදිකං මනුඤ්ඤං රමණීයං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘පාසාදිකං වතිදං අම්බවනං මනුඤ්ඤං රමණීයං. අලං වතිදං කුලපුත්තස්ස පධානත්ථිකස්ස පධානාය. සචෙ මං භගවා අනුජානෙය්‍ය, ආගච්ඡෙය්‍යාහං ඉමං අම්බවනං පධානායා’’ති.

Daraufhin kleidete sich der ehrwürdige Meghiya am Morgen an, nahm Schale und Gewand und ging in das Dorf Jantu zum Almosengang. Nachdem er in Jantu um Almosen gegangen war und nach der Mahlzeit von der Almosensammlung zurückgekehrt war, begab er sich zum Ufer des Flusses Kimikāḷā. Während der ehrwürdige Meghiya am Ufer des Flusses Kimikāḷā zur körperlichen Übung auf und ab wanderte und umherging, sah er einen anmutigen, lieblichen und entzückenden Mangohain. Als er ihn sah, dachte er: „Wahrlich, dieser Mangohain ist anmutig, lieblich und entzückend. Wahrlich, dies ist angemessen für das Streben eines Sohnes aus guter Familie, der sich der Übung widmen will. Wenn der Erhabene es mir erlauben würde, käme ich zur Übung in diesen Mangohain.“

අථ ඛො ආයස්මා මෙඝියො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා මෙඝියො භගවන්තං එතදවොච –

Dann begab sich der ehrwürdige Meghiya dorthin, wo der Erhabene war, grüßte ihn ehrerbietig und setzte sich an eine Seite. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Meghiya zum Erhabenen:

‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය ජන්තුගාමං පිණ්ඩාය පාවිසිං. ජන්තුගාමෙ පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො යෙන කිමිකාළාය නදියා තීරං තෙනුපසඞ්කමිං. අද්දසං ඛො අහං, භන්තෙ, කිමිකාළාය නදියා තීරෙ ජඞ්ඝාවිහාරං අනුචඞ්කමමානො අනුවිචරමානො අම්බවනං පාසාදිකං මනුඤ්ඤං රමණීයං. දිස්වාන මෙ එතදහොසි – ‘පාසාදිකං වතිදං අම්බවනං මනුඤ්ඤං රමණීයං. අලං වතිදං කුලපුත්තස්ස පධානත්ථිකස්ස පධානාය. සචෙ මං භගවා අනුජානෙය්‍ය, ආගච්ඡෙය්‍යාහං ඉමං අම්බවනං පධානායා’ති. සචෙ මං, භන්තෙ, භගවා අනුජානාති, ගච්ඡෙය්‍යාහං තං අම්බවනං පධානායා’’ති.

„Hier, o Herr, habe ich mich am Morgen angekleidet, Schale und Gewand genommen und bin in das Dorf Jantu zum Almosengang gegangen. Nachdem ich in Jantu um Almosen gegangen war und nach der Mahlzeit von der Almosensammlung zurückgekehrt war, begab ich mich zum Ufer des Flusses Kimikāḷā. Da sah ich, o Herr, am Ufer des Flusses Kimikāḷā beim Auf-und-Ab-Wandern und Umhergehen einen anmutigen, lieblichen und entzückenden Mangohain. Da dachte ich: ‚Wahrlich, dieser Mangohain ist anmutig, lieblich und entzückend. Wahrlich, dies ist angemessen für das Streben eines Sohnes aus guter Familie, der sich der Übung widmen will. Wenn der Erhabene es mir erlauben würde, käme ich zur Übung in diesen Mangohain.‘ Wenn der Erhabene es mir erlaubt, o Herr, würde ich zur Übung in jenen Mangohain gehen.“

එවං වුත්තෙ, භගවා ආයස්මන්තං මෙඝියං එතදවොච – ‘‘ආගමෙහි තාව, මෙඝිය, එකකම්හි තාව, යාව අඤ්ඤොපි කොචි භික්ඛු ආගච්ඡතී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Meghiya: „Warte noch, Meghiya, ich bin noch allein, bis ein anderer Mönch kommt.“

දුතියම්පි ඛො ආයස්මා මෙඝියො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භගවතො, භන්තෙ, නත්ථි කිඤ්චි උත්තරි කරණීයං, නත්ථි කතස්ස වා පතිචයො. මය්හං ඛො පන, භන්තෙ, අත්ථි උත්තරි කරණීයං, අත්ථි කතස්ස පතිචයො. සචෙ මං භගවා අනුජානාති, ගච්ඡෙය්‍යාහං තං අම්බවනං පධානායා’’ති. දුතියම්පි ඛො [Pg.118] භගවා ආයස්මන්තං මෙඝියං එතදවොච – ‘‘ආගමෙහි තාව, මෙඝිය, එකකම්හි තාව, යාව අඤ්ඤොපි කොචි භික්ඛු ආගච්ඡතී’’ති.

Ein zweites Mal sprach der ehrwürdige Meghiya zum Erhabenen: „O Herr, für den Erhabenen gibt es nichts weiter zu tun, keine Anhäufung des Getanen. Mir aber, o Herr, bleibt noch etwas zu tun, eine Anhäufung des Getanen. Wenn der Erhabene es mir erlaubt, würde ich zur Übung in jenen Mangohain gehen.“ Ein zweites Mal sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Meghiya: „Warte noch, Meghiya, ich bin noch allein, bis ein anderer Mönch kommt.“

තතියම්පි ඛො ආයස්මා මෙඝියො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භගවතො, භන්තෙ, නත්ථි කිඤ්චි උත්තරි කරණීයං, නත්ථි කතස්ස වා පතිචයො. මය්හං ඛො පන, භන්තෙ, අත්ථි උත්තරි කරණීයං, අත්ථි කතස්ස පතිචයො. සචෙ මං භගවා අනුජානාති, ගච්ඡෙය්‍යාහං තං අම්බවනං පධානායා’’ති. ‘‘පධානන්ති ඛො, මෙඝිය, වදමානං කින්ති වදෙය්‍යාම? යස්සදානි ත්වං, මෙඝිය, කාලං මඤ්ඤසී’’ති.

Ein drittes Mal sprach der ehrwürdige Meghiya zum Erhabenen: „O Herr, für den Erhabenen gibt es nichts weiter zu tun, keine Anhäufung des Getanen. Mir aber, o Herr, bleibt noch etwas zu tun, eine Anhäufung des Getanen. Wenn der Erhabene es mir erlaubt, würde ich zur Übung in jenen Mangohain gehen.“ – „Wenn du von ‚Streben‘ sprichst, Meghiya, was können wir da sagen? Tue jetzt, Meghiya, wofür du es an der Zeit hältst.“

අථ ඛො ආයස්මා මෙඝියො උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා යෙන තං අම්බවනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං අම්බවනං අජ්ඣොගාහෙත්වා අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො ආයස්මතො මෙඝියස්ස තස්මිං අම්බවනෙ විහරන්තස්ස යෙභුය්‍යෙන තයො පාපකා අකුසලා විතක්කා සමුදාචරන්ති, සෙය්‍යථිදං – කාමවිතක්කො, බ්‍යාපාදවිතක්කො, විහිංසාවිතක්කො.

Da erhob sich der ehrwürdige Meghiya von seinem Platz, grüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und begab sich zu jenem Mangohain. Er drang in den Mangohain ein und setzte sich am Fuße eines Baumes für die Mittagsruhe nieder. Während der ehrwürdige Meghiya in jenem Mangohain verweilte, stiegen in ihm zumeist drei böse, unheilsame Gedanken auf, nämlich: ein sündhafter Gedanke (Kāmavitakko), ein böswilliger Gedanke (Byāpādavitakko) und ein grausamkeitvoller Gedanke (Vihiṃsāvitakko).

අථ ඛො ආයස්මතො මෙඝියස්ස එතදහොසි – ‘‘අච්ඡරියං වත භො, අබ්භුතං වත භො! සද්ධාය ච වතම්හා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතා. අථ ච පනිමෙහි තීහි පාපකෙහි අකුසලෙහි විතක්කෙහි අන්වාසත්තා, සෙය්‍යථිදං – කාමවිතක්කෙන, බ්‍යාපාදවිතක්කෙන, විහිංසාවිතක්කෙන’’.

Da nun hatte der ehrwürdige Meghiya diesen Gedanken: „Erstaunlich ist es fürwahr, wunderbar ist es fürwahr! Aus Vertrauen sind wir fürwahr vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgezogen. Und dennoch werden wir von diesen drei schlechten, unheilsamen Gedanken bedrängt, nämlich: von Gedanken an Sinneslust, von Gedanken an Übelwollen, von Gedanken an Grausamkeit.“

අථ ඛො ආයස්මා මෙඝියො සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා මෙඝියො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, තස්මිං අම්බවනෙ විහරන්තස්ස යෙභුය්‍යෙන තයො පාපකා අකුසලා විතක්කා සමුදාචරන්ති, සෙය්‍යථිදං – කාමවිතක්කො, බ්‍යාපාදවිතක්කො, විහිංසාවිතක්කො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො! සද්ධාය ච වතම්හා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතා. අථ ච පනිමෙහි තීහි පාපකෙහි අකුසලෙහි [Pg.119] විතක්කෙහි අන්වාසත්තා, සෙය්‍යථිදං – කාමවිතක්කෙන, බ්‍යාපාදවිතක්කෙන, විහිංසාවිතක්කෙන’’’.

Dann erhob sich der ehrwürdige Meghiya am Abend aus seiner Abgeschiedenheit und begab sich dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Beiseite sitzend sagte der ehrwürdige Meghiya zum Erhabenen: „Hier, Herr, während ich in jenem Mangohain verweilte, stiegen in mir zumeist drei schlechte, unheilsame Gedanken auf, nämlich: Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Übelwollen, Gedanken an Grausamkeit. Da, Herr, hatte ich diesen Gedanken: ‚Erstaunlich ist es fürwahr, wunderbar ist es fürwahr! Aus Vertrauen sind wir fürwahr vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgezogen. Und dennoch werden wir von diesen drei schlechten, unheilsamen Gedanken bedrängt, nämlich: von Gedanken an Sinneslust, von Gedanken an Übelwollen, von Gedanken an Grausamkeit.‘“

‘‘අපරිපක්කාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා පඤ්ච ධම්මා පරිපාකාය සංවත්තන්ති. කතමෙ පඤ්ච?

„Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, führen fünf Dinge. Welche fünf?“

‘‘ඉධ, මෙඝිය, භික්ඛු කල්‍යාණමිත්තො හොති කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො. අපරිපක්කාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා අයං පඨමො ධම්මො පරිපාකාය සංවත්තති.

„Da, Meghiya, hat ein Mönch edle Freunde, edle Gefährten, edle Genossen. Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, ist dies das erste Ding, das dazu führt.“

‘‘පුන චපරං, මෙඝිය, භික්ඛු සීලවා හොති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී, සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. අපරිපක්කාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා අයං දුතියො ධම්මො පරිපාකාය සංවත්තති.

„Weiterhin, Meghiya, ist der Mönch tugendhaft; er verweilt gezügelt durch die Zügelung der Ordenssatzung, ist vollkommen in Wandel und Umgang, sieht die Gefahr selbst in geringfügigen Verfehlungen und schult sich, die Übungsregeln auf sich nehmend. Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, ist dies das zweite Ding, das dazu führt.“

‘‘පුන චපරං, මෙඝිය, භික්ඛු යායං කථා අභිසල්ලෙඛිකා චෙතොවිවරණසප්පායා එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තති, සෙය්‍යථිදං – අප්පිච්ඡකථා, සන්තුට්ඨිකථා, පවිවෙකකථා, අසංසග්ගකථා, වීරියාරම්භකථා, සීලකථා, සමාධිකථා, පඤ්ඤාකථා, විමුත්තිකථා, විමුත්තිඤාණදස්සනකථා; එවරූපාය කථාය නිකාමලාභී හොති අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී. අපරිපාකාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා අයං තතියො ධම්මො පරිපාකාය සංවත්තති.

„Weiterhin, Meghiya, erlangt der Mönch solche Gespräche, die wahrlich zur Läuterung beitragen, die der Öffnung des Geistes förderlich sind und die ausschließlich zur Ernüchterung, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Beruhigung, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen und zum Nibbāna führen, nämlich: Gespräche über Genügsamkeit, Gespräche über Zufriedenheit, Gespräche über Abgeschiedenheit, Gespräche über das Fernbleiben von Gesellschaft, Gespräche über Energieentfaltung, Gespräche über Tugend, Gespräche über Konzentration, Gespräche über Weisheit, Gespräche über Befreiung, Gespräche über die Erkenntnis und Schau der Befreiung; solche Gespräche erlangt er nach Wunsch, ohne Mühe und ohne Beschwerde. Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, ist dies das dritte Ding, das dazu führt.“

‘‘පුන චපරං, මෙඝිය, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති, අකුසලානං ධම්මානං පහානාය, කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. අපරිපක්කාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා අයං චතුත්ථො ධම්මො පරිපාකාය සංවත්තති.

„Weiterhin, Meghiya, verweilt der Mönch mit entfalteter Tatkraft, um unheilsame Dinge aufzugeben und heilsame Dinge zu erlangen; er ist beharrlich, von festem Entschluss und lässt in seiner Bemühung um das Heilsame nicht nach. Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, ist dies das vierte Ding, das dazu führt.“

‘‘පුන චපරං, මෙඝිය, භික්ඛු පඤ්ඤවා හොති උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතො අරියාය නිබ්බෙධිකාය සම්මා දුක්ඛක්ඛයගාමිනියා. අපරිපක්කාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා අයං පඤ්චමො ධම්මො පරිපාකාය සංවත්තති. අපරිපක්කාය, මෙඝිය, චෙතොවිමුත්තියා ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා පරිපාකාය සංවත්තන්ති.

„Weiterhin, Meghiya, ist der Mönch weise; er besitzt jene Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel ist, durchdringend und zum vollständigen Ende des Leidens führt. Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, ist dies das fünfte Ding, das dazu führt. Zur Reifung der noch nicht gereiften Befreiung des Geistes, Meghiya, führen diese fünf Dinge.“

‘‘කල්‍යාණමිත්තස්සෙතං[Pg.120], මෙඝිය, භික්ඛුනො පාටිකඞ්ඛං කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස යං සීලවා භවිස්සති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරිස්සති, ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී, සමාදාය සික්ඛිස්සති සික්ඛාපදෙසු.

„Von einem Mönch, Meghiya, der edle Freunde, edle Gefährten, edle Genossen hat, ist zu erwarten, dass er tugendhaft sein wird, dass er gezügelt durch die Zügelung der Ordenssatzung verweilen wird, vollkommen in Wandel und Umgang, die Gefahr selbst in geringfügigen Verfehlungen sehend, und dass er sich schulen wird, indem er die Übungsregeln auf sich nimmt.“

‘‘කල්‍යාණමිත්තස්සෙතං, මෙඝිය, භික්ඛුනො පාටිකඞ්ඛං කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස යං යායං කථා අභිසල්ලෙඛිකා චෙතොවිවරණසප්පායා එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තති, සෙය්‍යථිදං – අප්පිච්ඡකථා, සන්තුට්ඨිකථා, පවිවෙකකථා, අසංසග්ගකථා, වීරියාරම්භකථා, සීලකථා, සමාධිකථා, පඤ්ඤාකථා, විමුත්තිකථා, විමුත්තිඤාණදස්සනකථා; එවරූපාය කථාය නිකාමලාභී භවිස්සති අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී.

„Von einem Mönch, Meghiya, der edle Freunde, edle Gefährten, edle Genossen hat, ist zu erwarten, dass er solche Gespräche, die wahrlich zur Läuterung beitragen, die der Öffnung des Geistes förderlich sind und die ausschließlich zur Ernüchterung, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Beruhigung, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen und zum Nibbāna führen, nämlich: Gespräche über Genügsamkeit, Gespräche über Zufriedenheit, Gespräche über Abgeschiedenheit, Gespräche über das Fernbleiben von Gesellschaft, Gespräche über Energieentfaltung, Gespräche über Tugend, Gespräche über Konzentration, Gespräche über Weisheit, Gespräche über Befreiung, Gespräche über die Erkenntnis und Schau der Befreiung; dass er solche Gespräche nach Wunsch erlangen wird, ohne Mühe und ohne Beschwerde.“

‘‘කල්‍යාණමිත්තස්සෙතං, මෙඝිය, භික්ඛුනො පාටිකඞ්ඛං කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස යං ආරද්ධවීරියො විහරිස්සති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය, කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු.

„Von einem Mönch, Meghiya, der edle Freunde, edle Gefährten, edle Genossen hat, ist zu erwarten, dass er mit entfalteter Tatkraft verweilen wird, um unheilsame Dinge aufzugeben und heilsame Dinge zu erlangen; dass er beharrlich sein wird, von festem Entschluss und in seiner Bemühung um das Heilsame nicht nachlassend.“

‘‘කල්‍යාණමිත්තස්සෙතං, මෙඝිය, භික්ඛුනො පාටිකඞ්ඛං කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස යං පඤ්ඤවා භවිස්සති, උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතො අරියාය නිබ්බෙධිකාය සම්මා දුක්ඛක්ඛයගාමිනියා.

„Von einem Mönch, Meghiya, der edle Freunde, edle Gefährten, edle Genossen hat, ist zu erwarten, dass er weise sein wird, ausgestattet mit jener Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel ist, durchdringend und zum vollständigen Ende des Leidens führt.“

‘‘තෙන ච පන, මෙඝිය, භික්ඛුනා ඉමෙසු පඤ්චසු ධම්මෙසු පතිට්ඨාය චත්තාරො ධම්මා උත්තරි භාවෙතබ්බා – අසුභා භාවෙතබ්බා රාගස්ස පහානාය, මෙත්තා භාවෙතබ්බා බ්‍යාපාදස්ස පහානාය, ආනාපානස්සති භාවෙතබ්බා විතක්කුපච්ඡෙදාය, අනිච්චසඤ්ඤා භාවෙතබ්බා අස්මිමානසමුග්ඝාතාය. අනිච්චසඤ්ඤිනො හි, මෙඝිය, අනත්තසඤ්ඤා සණ්ඨාති, අනත්තසඤ්ඤී අස්මිමානසමුග්ඝාතං පාපුණාති දිට්ඨෙව ධම්මෙ නිබ්බාන’’න්ති.

„Wenn er nun in diesen fünf Dingen gefestigt ist, Meghiya, sollte jener Mönch darüber hinaus vier Dinge entfalten: Die Betrachtung des Unreinen sollte zur Überwindung der Leidenschaft entfaltet werden; die liebende Güte sollte zur Überwindung des Übelwollens entfaltet werden; die Achtsamkeit beim Ein- und Ausatmen sollte zum Abschneiden des diskursiven Denkens entfaltet werden; die Wahrnehmung der Vergänglichkeit sollte zur Ausrottung des ‚Ich‘-Dünkels entfaltet werden. Denn bei dem, der die Vergänglichkeit wahrnimmt, Meghiya, festigt sich die Wahrnehmung des Nicht-Selbst; wer das Nicht-Selbst wahrnimmt, gelangt zur Ausrottung des ‚Ich‘-Dünkels und erreicht noch in diesem Leben das Nibbāna.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘ඛුද්දා [Pg.121] විතක්කා සුඛුමා විතක්කා,අනුගතා මනසො උප්පිලාවා ;

එතෙ අවිද්වා මනසො විතක්කෙ,හුරා හුරං ධාවති භන්තචිත්තො.

„Geringfügige Gedanken, feine Gedanken, die dem Geist folgen und ihn aufwühlen; wer diese Gedanken des Geistes nicht erkennt, rennt mit verwirrtem Sinn von einem zum anderen.“

‘‘එතෙ ච විද්වා මනසො විතක්කෙ,ආතාපියො සංවරතී සතීමා;

අනුගතෙ මනසො උප්පිලාවෙ,අසෙසමෙතෙ පජහාසි බුද්ධො’’ති. පඨමං;

„Wer aber diese Gedanken des Geistes erkennt, der Beherrschte, Eifrige und Achtsame, hemmt jene dem Geist folgenden und ihn aufwühlenden Gedanken; als ein Erwachter gibt er sie allesamt restlos auf.“ (Erstes Sutta)

2. උද්ධතසුත්තං

2. Uddhata-Sutta

32. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කුසිනාරායං විහරති උපවත්තනෙ මල්ලානං සාලවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා භික්ඛූ භගවතො අවිදූරෙ අරඤ්ඤකුටිකායං විහරන්ති උද්ධතා උන්නළා චපලා මුඛරා විකිණ්ණවාචා මුට්ඨස්සතිනො අසම්පජානා අසමාහිතා විබ්භන්තචිත්තා පාකතින්ද්‍රියා.

32. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Kusinārā im Upavattana-Hain der Mallas, in einem Sālwald. Zu jener Zeit hielten sich zahlreiche Mönche unweit des Erhabenen in einer Waldhütte auf; sie waren zerstreut, hochmütig, flatterhaft, geschwätzig, von lockerer Rede, unachtsam, ohne klares Verständnis, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist und unbewachten Sinnen.

අද්දසා ඛො භගවා තෙ සම්බහුලෙ භික්ඛූ අවිදූරෙ අරඤ්ඤකුටිකායං විහරන්තෙ උද්ධතෙ උන්නළෙ චපලෙ මුඛරෙ විකිණ්ණවාචෙ මුට්ඨස්සතිනො අසම්පජානෙ අසමාහිතෙ විබ්භන්තචිත්තෙ පාකතින්ද්‍රියෙ.

Der Erhabene sah jene zahlreichen Mönche, die sich unweit von ihm in der Waldhütte aufhielten und zerstreut, hochmütig, flatterhaft, geschwätzig, von lockerer Rede, unachtsam, ohne klares Verständnis, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist und unbewachten Sinnen waren.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘අරක්ඛිතෙන කායෙන, මිච්ඡාදිට්ඨිහතෙන ච;

ථිනමිද්ධා භිභූතෙන, වසං මාරස්ස ගච්ඡති.

„Mit ungeschütztem Körper und von falscher Ansicht getroffen, von Starrheit und Trägheit überwältigt, gerät man unter die Gewalt Māras.“

‘‘තස්මා රක්ඛිතචිත්තස්ස, සම්මාසඞ්කප්පගොචරො;

සම්මාදිට්ඨිපුරෙක්ඛාරො, ඤත්වාන උදයබ්බයං;

ථීනමිද්ධාභිභූ භික්ඛු, සබ්බා දුග්ගතියො ජහෙ’’ති. දුතියං;

„Darum soll man den Geist schützen, das rechte Denken zum Bereich seines Wandels machen und die rechte Ansicht voranstellen; indem er das Entstehen und Vergehen erkennt und Starrheit sowie Trägheit überwindet, kann der Mönch alle Leidenswege hinter sich lassen.“ (Zweites Sutta)

3. ගොපාලකසුත්තං

3. Gopālaka-Sutta

33. එවං [Pg.122] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කොසලෙසු චාරිකං චරති මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං. අථ ඛො භගවා මග්ගා ඔක්කම්ම යෙන අඤ්ඤතරං රුක්ඛමූලං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි.

33. So habe ich es gehört: Einst wanderte der Erhabene mit einer großen Schar von Mönchen durch das Land der Kosaler. Da verließ der Erhabene den Weg und begab sich zum Fuße eines Baumes; dort setzte er sich auf den für ihn bereiteten Platz.

අථ ඛො අඤ්ඤතරො ගොපාලකො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො තං ගොපාලකං භගවා ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙසි සමාදපෙසි සමුත්තෙජෙසි සම්පහංසෙසි.

Da kam ein gewisser Kuhhirte dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangekommen war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich seitlich nieder. Den so dasitzenden Kuhhirten belehrte der Erhabene mit einer Lehrrede, erbaute, begeisterte und erfreute ihn.

අථ ඛො සො ගොපාලකො භගවතා ධම්මියා කථාය සන්දස්සිතො සමාදපිතො සමුත්තෙජිතො සම්පහංසිතො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අධිවාසෙතු මෙ, භන්තෙ, භගවා ස්වාතනාය භත්තං සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙනා’’ති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන. අථ ඛො සො ගොපාලකො භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි.

Da sprach jener Kuhhirte, nachdem er vom Erhabenen durch die Lehrrede belehrt, erbaut, begeistert und erfreut worden war, zum Erhabenen: „Möge der Herr, o Herr, für morgen die Einladung zum Essen von mir zusammen mit der Mönchsgemeinde annehmen.“ Der Erhabene willigte durch Schweigen ein. Als der Kuhhirte die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatte, erhob er sich von seinem Platz, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umwandelte ihn rechtsherum und ging davon.

අථ ඛො සො ගොපාලකො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන සකෙ නිවෙසනෙ පහූතං අප්පොදකපායසං පටියාදාපෙත්වා නවඤ්ච සප්පිං භගවතො කාලං ආරොචෙසි – ‘‘කාලො, භන්තෙ, නිට්ඨිතං භත්ත’’න්ති. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙන යෙන තස්ස ගොපාලකස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. අථ ඛො සො ගොපාලකො බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං අප්පොදකපායසෙන නවෙන ච සප්පිනා සහත්ථා සන්තප්පෙසි සම්පවාරෙසි. අථ ඛො සො ගොපාලකො භගවන්තං භුත්තාවිං ඔනීතපත්තපාණිං අඤ්ඤතරං නීචං ආසනං ගහෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො තං ගොපාලකං භගවා ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙත්වා සමාදපෙත්වා සමුත්තෙජෙත්වා සම්පහංසෙත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමි. අථ ඛො අචිරපක්කන්තස්ස භගවතො තං ගොපාලකං අඤ්ඤතරො පුරිසො සීමන්තරිකාය ජීවිතා වොරොපෙසි.

Nach Ablauf jener Nacht ließ der Kuhhirte in seinem eigenen Hause reichlich dicke Milchspeise und frische Butter zubereiten und ließ dem Erhabenen die Zeit verkünden: „Es ist Zeit, o Herr, das Essen ist fertig.“ Da kleidete sich der Erhabene am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und begab sich mit der Mönchsgemeinde dorthin, wo das Haus des Kuhhirten war; dort setzte er sich auf den bereiteten Platz. Dann bewirtete der Kuhhirte die Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze eigenhändig mit der dicken Milchspeise und der frischen Butter und bot ihnen reichlich an. Als der Kuhhirte sah, dass der Erhabene mit dem Essen fertig war und die Hand von der Schale genommen hatte, nahm er einen niedrigen Sitz und setzte sich seitlich nieder. Nachdem der Erhabene den Kuhhirten durch eine Lehrrede belehrt, erbaut, begeistert und erfreut hatte, erhob er sich von seinem Platz und ging fort. Kurz nachdem der Erhabene weggegangen war, raubte ein gewisser Mann jenem Kuhhirten an der Dorfgrenze das Leben.

අථ [Pg.123] ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘යෙන, භන්තෙ, ගොපාලකෙන අජ්ජ බුද්ධප්පමුඛො භික්ඛුසඞ්ඝො අප්පොදකපායසෙන නවෙන ච සප්පිනා සහත්ථා සන්තප්පිතො සම්පවාරිතො සො කිර, භන්තෙ, ගොපාලකො අඤ්ඤතරෙන පුරිසෙන සීමන්තරිකාය ජීවිතා වොරොපිතො’’ති.

Da begaben sich zahlreiche Mönche zum Erhabenen; sie grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich seitlich nieder. Die so dasitzenden Mönche sprachen zum Erhabenen: „Herr, jener Kuhhirte, der heute die Mönchsgemeinde mit dem Buddha an der Spitze eigenhändig mit dicker Milchspeise und frischer Butter bewirtet und gesättigt hat – jener Kuhhirte soll, wie man hört, von einem gewissen Mann an der Dorfgrenze um das Leben gebracht worden sein.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘දිසො දිසං යං තං කයිරා, වෙරී වා පන වෙරිනං;

මිච්ඡාපණිහිතං චිත්තං, පාපියො නං තතො කරෙ’’ති. තතියං;

„Was immer ein Feind einem Feinde antun mag oder ein Hasser einem Hasser: Ein falsch gerichteter Geist fügt einem noch Schlimmeres zu.“ (Drittes Sutta)

4. යක්ඛපහාරසුත්තං

4. Yakkhapahāra-Sutta

34. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා ච සාරිපුත්තො ආයස්මා ච මහාමොග්ගල්ලානො කපොතකන්දරායං විහරන්ති. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො ජුණ්හාය රත්තියා නවොරොපිතෙහි කෙසෙහි අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති අඤ්ඤතරං සමාධිං සමාපජ්ජිත්වා.

34. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Hain, am Fütterungsplatz der Eichhörnchen. Zu jener Zeit hielten sich der ehrwürdige Sāriputta und der ehrwürdige Mahāmoggallāna in der Kapotakandara-Höhle auf. Damals saß der ehrwürdige Sāriputta in einer mondhellen Nacht mit frisch geschorenem Haupt im Freien, nachdem er in eine gewisse Sammlungsstufe (Samādhi) eingetreten war.

තෙන ඛො පන සමයෙන ද්වෙ යක්ඛා සහායකා උත්තරාය දිසාය දක්ඛිණං දිසං ගච්ඡන්ති කෙනචිදෙව කරණීයෙන. අද්දසංසු ඛො තෙ යක්ඛා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ජුණ්හාය රත්තියා නවොරොපිතෙහි කෙසෙහි අබ්භොකාසෙ නිසින්නං. දිස්වාන එකො යක්ඛො දුතියං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, සම්ම, ඉමස්ස සමණස්ස සීසෙ පහාරං දාතු’’න්ති. එවං වුත්තෙ, සො යක්ඛො තං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘අලං, සම්ම, මා සමණං ආසාදෙසි. උළාරො සො, සම්ම, සමණො මහිද්ධිකො මහානුභාවො’’ති.

Zu jener Zeit reisten zwei befreundete Yakkhas wegen irgendeiner Angelegenheit von Norden nach Süden. Diese Yakkhas sahen den ehrwürdigen Sāriputta in einer mondhellen Nacht im Freien sitzen, mit frisch geschorenem Haupt. Nachdem einer der Yakkhas ihn gesehen hatte, sagte er zum zweiten Yakkhas: „Freund, es drängt mich, diesem Asketen einen Schlag auf den Kopf zu versetzen.“ Als dies gesagt worden war, sprach jener zweite Yakkha zu dem ersten: „Genug, Freund! Greife den Asketen nicht an. Er ist erhaben, Freund; jener Asket ist von großer übersinnlicher Macht und großer Herrlichkeit.“

දුතියම්පි ඛො සො යක්ඛො තං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, සම්ම, ඉමස්ස සමණස්ස සීසෙ පහාරං දාතු’’න්ති. දුතියම්පි ඛො සො යක්ඛො තං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘අලං, සම්ම, මා සමණං ආසාදෙසි. උළාරො සො, සම්ම, සමණො මහිද්ධිකො මහානුභාවො’’ති. තතියම්පි ඛො සො යක්ඛො තං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, සම්ම, ඉමස්ස සමණස්ස සීසෙ පහාරං [Pg.124] දාතු’’න්ති. තතියම්පි ඛො සො යක්ඛො තං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘අලං, සම්ම, මා සමණං ආසාදෙසි. උළාරො සො, සම්ම, සමණො මහිද්ධිකො මහානුභාවො’’ති.

Auch ein zweites Mal sagte jener Yakkha zu seinem Gefährten: „Freund, es drängt mich, diesem Asketen einen Schlag auf den Kopf zu versetzen.“ Auch ein zweites Mal antwortete jener Yakkha: „Genug, Freund! Greife den Asketen nicht an. Er ist erhaben, Freund; jener Asket ist von großer übersinnlicher Macht und großer Herrlichkeit.“ Auch ein drittes Mal sagte jener Yakkha zu seinem Gefährten: „Freund, es drängt mich, diesem Asketen einen Schlag auf den Kopf zu versetzen.“ Auch ein drittes Mal antwortete jener Yakkha: „Genug, Freund! Greife den Asketen nicht an. Er ist erhaben, Freund; jener Asket ist von großer übersinnlicher Macht und großer Herrlichkeit.“

අථ ඛො සො යක්ඛො තං යක්ඛං අනාදියිත්වා ආයස්මතො සාරිපුත්තත්ථෙරස්ස සීසෙ පහාරං අදාසි. තාව මහා පහාරො අහොසි, අපි තෙන පහාරෙන සත්තරතනං වා අඩ්ඪට්ඨමරතනං වා නාගං ඔසාදෙය්‍ය, මහන්තං වා පබ්බතකූටං පදාලෙය්‍ය. අථ ච පන සො යක්ඛො ‘ඩය්හාමි ඩය්හාමී’ති වත්වා තත්ථෙව මහානිරයං අපතාසි.

Da versetzte jener Yakkha, ohne auf seinen Gefährten zu hören, dem ehrwürdigen Thera Sāriputta einen Schlag auf den Kopf. Es war ein so gewaltiger Schlag, dass man damit einen sieben oder siebeneinhalb Ellen hohen Elefantenbullen im Erdboden versenken oder eine große Bergkuppe hätte zerschmettern können. Daraufhin schrie jener Yakkha: „Ich brenne, ich brenne!“, und stürzte genau dort in die große Hölle hinab.

අද්දසා ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන තෙන යක්ඛෙන ආයස්මතො සාරිපුත්තත්ථෙරස්ස සීසෙ පහාරං දීයමානං. දිස්වා යෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච – ‘‘කච්චි තෙ, ආවුසො, ඛමනීයං, කච්චි යාපනීයං, කච්චි න කිඤ්චි දුක්ඛ’’න්ති? ‘‘ඛමනීයං මෙ, ආවුසො මොග්ගල්ලාන, යාපනීයං මෙ, ආවුසො මොග්ගල්ලාන; අපි ච මෙ සීසං ථොකං දුක්ඛ’’න්ති.

Der ehrwürdige Mahāmoggallāna sah mit seinem reinen, übermenschlichen göttlichen Auge, wie jener Yakkha dem ehrwürdigen Thera Sāriputta den Schlag auf den Kopf versetzte. Nachdem er dies gesehen hatte, begab er sich dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war. Dort angekommen, sprach er zum ehrwürdigen Sāriputta: „Geht es dir gut, Freund? Geht es dir leidlich? Hast du irgendwelche Schmerzen?“ — „Es geht mir gut, Freund Moggallāna, es geht mir leidlich, Freund Moggallāna. Doch mein Kopf schmerzt ein wenig.“

‘‘අච්ඡරියං, ආවුසො සාරිපුත්ත, අබ්භුතං, ආවුසො සාරිපුත්ත! යාව මහිද්ධිකො ආයස්මා සාරිපුත්තො මහානුභාවො! ඉධ තෙ, ආවුසො සාරිපුත්ත, අඤ්ඤතරො යක්ඛො සීසෙ පහාරං අදාසි. තාව මහා පහාරො අහොසි, අපි තෙන පහාරෙන සත්තරතනං වා අඩ්ඪට්ඨමරතනං වා නාගං ඔසාදෙය්‍ය, මහන්තං වා පබ්බතකූටං පදාලෙය්‍ය, අථ ච පනායස්මා සාරිපුත්තො එවමාහ – ‘ඛමනීයං මෙ, ආවුසො මොග්ගල්ලාන, යාපනීයං මෙ, ආවුසො මොග්ගල්ලාන; අපි ච මෙ සීසං ථොකං දුක්ඛ’’’න්ති.

„Es ist staunenswert, Freund Sāriputta, es ist wunderbar, Freund Sāriputta! Wie gewaltig doch die übersinnliche Macht und Herrlichkeit des ehrwürdigen Sāriputta ist! Hier hat dir, Freund Sāriputta, ein gewisser Yakkha einen Schlag auf den Kopf versetzt. Das war ein so gewaltiger Schlag, dass man damit einen sieben oder siebeneinhalb Ellen hohen Elefantenbullen im Erdboden versenken oder eine große Bergkuppe hätte zerschmettern können; und doch sagt der ehrwürdige Sāriputta: ‚Es geht mir gut, Freund Moggallāna, es geht mir leidlich, Freund Moggallāna. Doch mein Kopf schmerzt ein wenig.‘“

‘‘අච්ඡරියං, ආවුසො මොග්ගල්ලාන, අබ්භුතං, ආවුසො මොග්ගල්ලාන! යාව මහිද්ධිකො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො මහානුභාවො යත්‍ර හි නාම යක්ඛම්පි පස්සිස්සති! මයං පනෙතරහි පංසුපිසාචකම්පි න පස්සාමා’’ති.

„Es ist staunenswert, Freund Moggallāna, es ist wunderbar, Freund Moggallāna! Wie gewaltig doch die übersinnliche Macht und Herrlichkeit des ehrwürdigen Mahāmoggallāna ist, dass er sogar einen Yakkha sehen kann! Wir hingegen sehen derzeit nicht einmal einen Erdengeist.“

අස්සොසි ඛො භගවා දිබ්බාය සොතධාතුයා විසුද්ධාය අතික්කන්තමානුසිකාය තෙසං උභින්නං මහානාගානං ඉමං එවරූපං කථාසල්ලාපං.

Der Erhabene hörte mit seinem reinen, übermenschlichen göttlichen Gehör dieses Gespräch dieser beiden großen Gestalten.

අථ [Pg.125] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieses Vorfalls und stieß zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යස්ස සෙලූපමං චිත්තං, ඨිතං නානුපකම්පති;

විරත්තං රජනීයෙසු, කොපනෙය්‍යෙ න කුප්පති;

යස්සෙවං භාවිතං චිත්තං, කුතො තං දුක්ඛමෙස්සතී’’ති. චතුත්ථං;

„Dessen Geist wie ein Fels feststeht und nicht schwankt, der in den Dingen, die Verlangen wecken, ohne Gier bleibt und über Dinge, die Zorn erregen, nicht zürnt; wer seinen Geist so entfaltet hat — woher sollte über ihn Leid kommen?“

5. නාගසුත්තං

5. Das Nāga-Sutta

35. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කොසම්බියං විහරති ඝොසිතාරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා ආකිණ්ණො විහරති භික්ඛූහි භික්ඛූනීහි උපාසකෙහි උපාසිකාහි රාජූහි රාජමහාමත්තෙහි තිත්ථියෙහි තිත්ථියසාවකෙහි. ආකිණ්ණො දුක්ඛං න ඵාසු විහරති. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘අහං ඛො එතරහි ආකිණ්ණො විහරාමි භික්ඛූහි භික්ඛූනීහි උපාසකෙහි උපාසිකාහි රාජූහි රාජමහාමත්තෙහි තිත්ථියෙහි තිත්ථියසාවකෙහි. ආකිණ්ණො දුක්ඛං න ඵාසු විහරාමි. යංනූනාහං එකො ගණස්මා වූපකට්ඨො විහරෙය්‍ය’’න්ති.

35. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Kosambī im Ghosita-Kloster. Zu jener Zeit lebte der Erhabene bedrängt von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen, von Königen, königlichen Ministern, von Sektierern und deren Schülern. Bedrängt lebte er mühsam und nicht behaglich. Da stieg im Erhabenen dieser Gedanke auf: „Ich lebe nun bedrängt von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen, von Königen, königlichen Ministern, von Sektierern und deren Schülern. Bedrängt lebe ich mühsam und nicht behaglich. Wie wäre es, wenn ich allein, fernab von der Menge, lebte?“

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය කොසම්බිං පිණ්ඩාය පාවිසි. කොසම්බියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො සාමං සෙනාසනං සංසාමෙත්වා පත්තචීවරමාදාය අනාමන්තෙත්වා උපට්ඨාකං අනපලොකෙත්වා භික්ඛුසඞ්ඝං එකො අදුතියො යෙන පාලිලෙය්‍යකං තෙන චාරිකං පක්කාමි. අනුපුබ්බෙන චාරිකං චරමානො යෙන පාලිලෙය්‍යකං තදවසරි. තත්‍ර සුදං භගවා පාලිලෙය්‍යකෙ විහරති රක්ඛිතවනසණ්ඩෙ භද්දසාලමූලෙ.

Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Kosambī um Almosenspeise. Nachdem er in Kosambī um Almosenspeise gegangen war und nach dem Mahl von seinem Almosengang zurückgekehrt war, ordnete er selbst seine Unterkunft, nahm Schale und Obergewand und begab sich — ohne seinen Diener zu rufen und ohne die Mönchsgemeinde zu informieren — allein und ohne Begleiter auf die Wanderung nach Pālileyyaka. Auf seiner Wanderung erreichte er allmählich Pālileyyaka. Dort in Pālileyyaka weilte der Erhabene im Rakkhita-Waldhain am Fuße eines prächtigen Sāl-Baumes.

අඤ්ඤතරොපි ඛො හත්ථිනාගො ආකිණ්ණො විහරති හත්ථීහි හත්ථිනීහි හත්ථිකලභෙහි හත්ථිච්ඡාපෙහි. ඡින්නග්ගානි චෙව තිණානි ඛාදති, ඔභග්ගොභග්ගඤ්චස්ස සාඛාභඞ්ගං ඛාදන්ති, ආවිලානි ච පානීයානි පිවති, ඔගාහා චස්ස උත්තිණ්ණස්ස හත්ථිනියො කායං උපනිඝංසන්තියො ගච්ඡන්ති. ආකිණ්ණො දුක්ඛං න ඵාසු විහරති. අථ ඛො තස්ස හත්ථිනාගස්ස එතදහොසි – ‘‘අහං ඛො එතරහි ආකිණ්ණො විහරාමි හත්ථීහි හත්ථිනීහි හත්ථිකලභෙහි හත්ථිච්ඡාපෙහි, ඡින්නග්ගානි චෙව තිණානි ඛාදාමි, ඔභග්ගොභග්ගඤ්ච මෙ සාඛාභඞ්ගං ඛාදන්ති, ආවිලානි ච පානීයානි පිවාමි, ඔගාහා ච මෙ උත්තිණ්ණස්ස [Pg.126] හත්ථිනියො කායං උපනිඝංසන්තියො ගච්ඡන්ති, ආකිණ්ණො දුක්ඛං න ඵාසු විහරාමි. යංනූනාහං එකො ගණස්මා වූපකට්ඨො විහරෙය්‍ය’’න්ති.

Auch ein gewisser Elefantenbulle lebte bedrängt von Elefanten, Elefantenkühen, jungen Elefanten und Elefantenkälbern. Er fraß Gras, dessen Spitzen bereits abgefressen waren, und jene fraßen die Zweige und Äste, die er selbst abgebrochen hatte. Er trank getrübtes Wasser, und wenn er aus der Tränke stieg, liefen die Elefantenkühe so nah an ihm vorbei, dass sie seinen Körper rieben. So lebte er bedrängt in Leid und Unbehagen. Da dachte dieser Elefantenbulle bei sich: 'Ich lebe nun bedrängt von Elefanten, Elefantenkühen, jungen Elefanten und Elefantenkälbern; ich fresse Gras, dessen Spitzen abgefressen sind; sie fressen mir die abgebrochenen Zweige weg; ich trinke getrübtes Wasser; und wenn ich aus der Tränke steige, drängen sich die Elefantenkühe an meinen Körper. Bedrängt lebe ich in Leid und Unbehagen. Was wäre, wenn ich allein, fern von der Herde leben würde?'

අථ ඛො සො හත්ථිනාගො යූථා අපක්කම්ම යෙන පාලිලෙය්‍යකං රක්ඛිතවනසණ්ඩො භද්දසාලමූලං යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. තත්‍ර සුදං සො හත්ථිනාගො යස්මිං පදෙසෙ භගවා විහරති තං පදෙසං අප්පහරිතං කරොති, සොණ්ඩාය ච භගවතො පානීයං පරිභොජනීයං උපට්ඨාපෙති.

Da verließ dieser Elefantenbulle die Herde und begab sich nach Pālileyyaka zum Rakkhitavanasaṇḍa-Hain, zum Fuße des prächtigen Sal-Baumes, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Dort säuberte jener Elefantenbulle den Ort, an dem der Erhabene weilte, von Bewuchs und stellte mit seinem Rüssel Trink- und Nutzwasser für den Erhabenen bereit.

අථ ඛො භගවතො රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘අහං ඛො පුබ්බෙ ආකිණ්ණො විහාසිං භික්ඛූහි භික්ඛූනීහි උපාසකෙහි උපාසිකාහි රාජූහි රාජමහාමත්තෙහි තිත්ථියෙහි තිත්ථියසාවකෙහි, ආකිණ්ණො දුක්ඛං න ඵාසු විහාසිං. සොම්හි එතරහි අනාකිණ්ණො විහරාමි භික්ඛූහි භික්ඛුනීහි උපාසකෙහි උපාසිකාහි රාජූහි රාජමහාමත්තෙහි තිත්ථියෙහි තිත්ථියසාවකෙහි, අනාකිණ්ණො සුඛං ඵාසු විහරාමී’’ති.

Da stieg im Erhabenen, der sich in der Einsamkeit zurückgezogen hatte, folgender Gedanke auf: 'Früher lebte ich bedrängt von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen, Königen, königlichen Ministern, Sektierern und deren Schülern; bedrängt lebte ich in Leid und Unbehagen. Jetzt aber lebe ich unbedrängt von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen, Königen, königlichen Ministern, Sektierern und deren Schülern; unbedrängt lebe ich nun glücklich und in Wohlbehagen.'

තස්සපි ඛො හත්ථිනාගස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘අහං ඛො පුබ්බෙ ආකිණ්ණො විහාසිං හත්ථීහි හත්ථිනීහි හත්ථිකලභෙහි හත්ථිච්ඡාපෙහි, ඡින්නග්ගානි චෙව තිණානි ඛාදිං, ඔභග්ගොභග්ගඤ්ච මෙ සාඛාභඞ්ගං ඛාදිංසු, ආවිලානි ච පානීයානි අපායිං, ඔගාහා ච මෙ උත්තිණ්ණස්ස හත්ථිනියො කායං උපනිඝංසන්තියො අගමංසු, ආකිණ්ණො දුක්ඛං න ඵාසු විහාසිං. සොම්හි එතරහි අනාකිණ්ණො විහරාමි හත්ථීහි හත්ථිනීහි හත්ථිකලභෙහි හත්ථිච්ඡාපෙහි, අච්ඡින්නග්ගානි චෙව තිණානි ඛාදාමි, ඔභග්ගොභග්ගඤ්ච මෙ සාඛාභඞ්ගං න ඛාදන්ති, අනාවිලානි ච පානීයානි පිවාමි, ඔගාහා ච මෙ උත්තිණ්ණස්ස හත්ථිනියො න කායං උපනිඝංසන්තියො ගච්ඡන්ති, අනාකිණ්ණො සුඛං ඵාසු විහරාමී’’ති.

Auch in diesem Elefantenbullen stieg folgender Gedanke auf: 'Früher lebte ich bedrängt von Elefanten, Elefantenkühen, jungen Elefanten und Elefantenkälbern; ich fraß Gras, dessen Spitzen abgefressen waren; sie fraßen mir die abgebrochenen Zweige weg; ich trank getrübtes Wasser; und wenn ich aus der Tränke stieg, drängten sich die Elefantenkühe an meinen Körper. Bedrängt lebte ich in Leid und Unbehagen. Jetzt aber lebe ich unbedrängt von Elefanten, Elefantenkühen, jungen Elefanten und Elefantenkälbern; ich fresse Gras, dessen Spitzen unversehrt sind; sie fressen mir nicht die abgebrochenen Zweige weg; ich trinke ungetrübtes Wasser; und wenn ich aus der Tränke steige, drängen sich keine Elefantenkühe mehr an meinen Körper. Unbedrängt lebe ich nun glücklich und in Wohlbehagen.'

අථ ඛො භගවා අත්තනො ච පවිවෙකං විදිත්වා තස්ස ච හත්ථිනාගස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene seine eigene Abgeschiedenheit und erfasste mit seinem Geist den Gedankengang jenes Elefantenbullen; zu dieser Stunde rief er diesen Ausspruch der Freude aus:

‘‘එතං [Pg.127] නාගස්ස නාගෙන, ඊසාදන්තස්ස හත්ථිනො;

සමෙති චිත්තං චිත්තෙන, යදෙකො රමතී මනො’’ති. පඤ්චමං;

'Hierin stimmt der Geist des (Elefanten-)Nāga mit dem Geist des (Buddha-)Nāga überein, des Elefantenbullen mit pflugschargleichen Stoßzähnen: dass beide es genießen, allein im Wald zu weilen.'

6. පිණ්ඩොලසුත්තං

6. Piṇḍola-Sutta

36. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා පිණ්ඩොලභාරද්වාජො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය ආරඤ්ඤිකො පිණ්ඩපාතිකො පංසුකූලිකො තෙචීවරිකො අප්පිච්ඡො සන්තුට්ඨො පවිවිත්තො අසංසට්ඨො ආරද්ධවීරියො ධුතවාදො අධිචිත්තමනුයුත්තො.

36. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Piṇḍolabhāradvāja unweit des Erhabenen mit untergeschlagenen Beinen und aufrechtem Körper da; er war ein Waldbewohner, ein Almosenempfänger, ein Lumpengewandträger, ein Drei-Roben-Träger, einer mit wenigen Wünschen, zufrieden, zurückgezogen, ungesellig, von tatkräftiger Energie, ein Verkünder der Schüttelübungen und dem höheren Geist hingegeben.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං පිණ්ඩොලභාරද්වාජං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය ආරඤ්ඤිකං පිණ්ඩපාතිකං පංසුකූලිකං තෙචීවරිකං අප්පිච්ඡං සන්තුට්ඨං පවිවිත්තං අසංසට්ඨං ආරද්ධවීරියං ධුතවාදං අධිචිත්තමනුයුත්තං.

Der Erhabene sah, wie der ehrwürdige Piṇḍolabhāradvāja unweit von ihm saß, mit untergeschlagenen Beinen und aufrechtem Körper, als ein Waldbewohner, ein Almosenempfänger, ein Lumpengewandträger, ein Drei-Roben-Träger, einer mit wenigen Wünschen, zufrieden, zurückgezogen, ungesellig, von tatkräftiger Energie, ein Verkünder der Schüttelübungen und dem höheren Geist hingegeben.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Stunde diesen Ausspruch der Freude aus:

‘‘අනූපවාදො අනූපඝාතො, පාතිමොක්ඛෙ ච සංවරො;

මත්තඤ්ඤුතා ච භත්තස්මිං, පන්තඤ්ච සයනාසනං;

අධිචිත්තෙ ච ආයොගො, එතං බුද්ධාන සාසන’’න්ති. ඡට්ඨං;

'Niemanden zu schmähen, niemanden zu verletzen, Zügelung in der Ordensregel (Pātimokkha), Maßhalten beim Essen, eine abgelegene Wohnstatt und Hingabe an den höheren Geist – das ist die Lehre der Buddhas.'

7. සාරිපුත්තසුත්තං

7. Sāriputta-Sutta

37. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අප්පිච්ඡො සන්තුට්ඨො පවිවිත්තො අසංසට්ඨො ආරද්ධවීරියො අධිචිත්තමනුයුත්තො.

37. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Sāriputta unweit des Erhabenen mit untergeschlagenen Beinen und aufrechtem Körper da; er war einer mit wenigen Wünschen, zufrieden, zurückgezogen, ungesellig, von tatkräftiger Energie und dem höheren Geist hingegeben.

අද්දසා [Pg.128] ඛො භගවා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අප්පිච්ඡං සන්තුට්ඨං පවිවිත්තං අසංසට්ඨං ආරද්ධවීරියං අධිචිත්තමනුයුත්තං.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Sāriputta unweit von ihm sitzen, mit untergeschlagenen Beinen und aufrechtem Körper, als einen, der wenige Wünsche hatte, zufrieden, zurückgezogen, ungesellig, von tatkräftiger Energie und dem höheren Geist hingegeben war.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Stunde diesen Ausspruch der Freude aus:

‘‘අධිචෙතසො අප්පමජ්ජතො,මුනිනො මොනපථෙසු සික්ඛතො;

සොකා න භවන්ති තාදිනො,උපසන්තස්ස සදා සතීමතො’’ති. සත්තමං;

'Für den Weisen von erhabenem Geist, den Wachsamen, der sich auf den Pfaden der Seherkraft schult, für einen Solchen, der friedvoll und stets achtsam ist, gibt es keinen Kummer.'

8. සුන්දරීසුත්තං

8. Sundarī-Sutta

38. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සක්කතො හොති ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. භික්ඛුසඞ්ඝොපි සක්කතො හොති ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. අඤ්ඤතිත්ථියා පන පරිබ්බාජකා අසක්කතා හොන්ති අගරුකතා අමානිතා අපූජිතා අනපචිතා න ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං.

38. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī im Jetavana, dem Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun wurde der Erhabene geehrt, verehrt, geachtet, beschenkt und respektiert; er erhielt Roben, Almosenspeise, Unterkünfte sowie Arzneien und Erfordernisse für Kranke. Auch die Sangha der Mönche wurde geehrt, verehrt, geachtet, beschenkt und respektiert; sie erhielt Roben, Almosenspeise, Unterkünfte sowie Arzneien und Erfordernisse für Kranke. Die Wanderer anderer Lehren jedoch wurden nicht geehrt, nicht verehrt, nicht geachtet, nicht beschenkt und nicht respektiert; sie erhielten keine Roben, Almosenspeise, Unterkünfte sowie Arzneien und Erfordernisse für Kranke.

අථ ඛො තෙ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා භගවතො සක්කාරං අසහමානා භික්ඛුසඞ්ඝස්ස ච යෙන සුන්දරී පරිබ්බාජිකා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා සුන්දරිං පරිබ්බාජිකං එතදවොචුං – ‘‘උස්සහසි ත්වං, භගිනි, ඤාතීනං අත්ථං කාතු’’න්ති? ‘‘ක්‍යාහං, අය්‍යා, කරොමි? කිං මයා න සක්කා කාතුං? ජීවිතම්පි මෙ පරිච්චත්තං ඤාතීනං අත්ථායා’’ති.

Da nun jene Wanderer anderer Lehren das Ansehen des Erhabenen und der Sangha der Mönche nicht ertragen konnten, begaben sie sich dorthin, wo sich die Wanderin Sundarī befand. Nachdem sie zu ihr gekommen waren, sprachen sie zu der Wanderin Sundarī: „Könntest du es über dich nehmen, o Schwester, zum Wohle deiner Verwandten zu handeln?“ — „Was soll ich tun, ihr Herren? Was könnte ich nicht tun? Selbst mein Leben würde ich zum Wohle meiner Verwandten opfern.“

‘‘තෙන හි, භගිනි, අභික්ඛණං ජෙතවනං ගච්ඡාහී’’ති. ‘‘එවං, අය්‍යා’’ති ඛො සුන්දරී පරිබ්බාජිකා තෙසං අඤ්ඤතිත්ථියානං පරිබ්බාජකානං පටිස්සුත්වා අභික්ඛණං ජෙතවනං අගමාසි.

„Wenn dem so ist, o Schwester, dann gehe häufig zum Jetavana.“ — „So sei es, ihr Herren“, antwortete die Wanderin Sundarī den Wanderern anderer Lehren, und sie ging fortan häufig zum Jetavana.

යදා [Pg.129] තෙ අඤ්ඤිංසු අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා – ‘‘වොදිට්ඨා ඛො සුන්දරී පරිබ්බාජිකා බහුජනෙන අභික්ඛණං ජෙතවනං ගච්ඡතී’’ති. අථ නං ජීවිතා වොරොපෙත්වා තත්ථෙව ජෙතවනස්ස පරිඛාකූපෙ නික්ඛිපිත්වා යෙන රාජා පසෙනදි කොසලො තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා රාජානං පසෙනදිං කොසලං එතදවොචුං – ‘‘යා සා, මහාරාජ, සුන්දරී පරිබ්බාජිකා; සා නො න දිස්සතී’’ති. ‘‘කත්ථ පන තුම්හෙ ආසඞ්කථා’’ති? ‘‘ජෙතවනෙ, මහාරාජා’’ති. ‘‘තෙන හි ජෙතවනං විචිනථා’’ති.

Als jene Wanderer anderer Lehren wussten: „Die Wanderin Sundarī wurde von vielen Leuten dabei gesehen, wie sie häufig zum Jetavana geht“, da brachten sie sie um und warfen sie genau dort in den Graben des Jetavana. Dann begaben sie sich zum König Pasenadi von Kosala und sprachen zu ihm: „Großkönig, jene Wanderin Sundarī wird vermisst; wir können sie nicht finden.“ — „Wo aber vermutet ihr sie?“ — „Im Jetavana, Großkönig.“ — „Dann sucht im Jetavana.“

අථ ඛො තෙ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා ජෙතවනං විචිනිත්වා යථානික්ඛිත්තං පරිඛාකූපා උද්ධරිත්වා මඤ්චකං ආරොපෙත්වා සාවත්ථිං පවෙසෙත්වා රථියාය රථියං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං උපසඞ්කමිත්වා මනුස්සෙ උජ්ඣාපෙසුං –

Da suchten jene Wanderer anderer Lehren im Jetavana, hoben sie aus dem Graben heraus, in den sie sie geworfen hatten, legten sie auf eine Trage und brachten sie nach Sāvatthī. Von Straße zu Straße, von Kreuzung zu Kreuzung ziehend, wiegelten sie die Menschen auf:

‘‘පස්සථාය්‍යා සමණානං සක්‍යපුත්තියානං කම්මං! අලජ්ජිනො ඉමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා දුස්සීලා පාපධම්මා මුසාවාදිනො අබ්‍රහ්මචාරිනො. ඉමෙ හි නාම ධම්මචාරිනො සමචාරිනො බ්‍රහ්මචාරිනො සච්චවාදිනො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා පටිජානිස්සන්ති! නත්ථි ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, නත්ථි ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. නට්ඨං ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, නට්ඨං ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. කුතො ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, කුතො ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං? අපගතා ඉමෙ සාමඤ්ඤා, අපගතා ඉමෙ බ්‍රහ්මඤ්ඤා. කථඤ්හි නාම පුරිසො පුරිසකිච්චං කරිත්වා ඉත්ථිං ජීවිතා වොරොපෙස්සතී’’ති!

„Seht her, ihr Herren, die Tat der Asketen aus dem Volke der Sakyer! Schamlos sind diese Sakyer-Asketen, tugendlos, von übler Gesinnung, Lügner und unkeusch. Und doch geben sie vor: ‚Wir wandeln im Dhamma, wir wandeln in Rechtschaffenheit, wir wandeln in Keuschheit, wir sind wahrhaftig, wir sind tugendhaft, wir sind von guter Natur!‘ Es gibt kein wahres Asketentum bei ihnen, kein wahres Brahmanentum bei ihnen. Verloren ist ihr Asketentum, verloren ihr Brahmanentum. Wo gäbe es bei ihnen Asketentum, wo Brahmanentum? Sie sind abgefallen vom Asketentum, abgefallen vom Brahmanentum. Wie kann es sein, dass ein Mann, nachdem er die Tat eines Mannes vollbracht hat, eine Frau ums Leben bringt?“

තෙන ඛො පන සමයෙන සාවත්ථියං මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති රොසන්ති විහෙසන්ති –

Zu jener Zeit nun beschimpften, schmähten, verärgerten und belästigten die Menschen in Sāvatthī die Mönche mit unanständigen und harschen Worten, sobald sie sie sahen:

‘‘අලජ්ජිනො ඉමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා දුස්සීලා පාපධම්මා මුසාවාදිනො අබ්‍රහ්මචාරිනො. ඉමෙ හි නාම ධම්මචාරිනො සමචාරිනො බ්‍රහ්මචාරිනො සච්චවාදිනො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා පටිජානිස්සන්ති! නත්ථි ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, නත්ථි ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. නට්ඨං ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, නට්ඨං ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. කුතො ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, කුතො ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං? අපගතා ඉමෙ සාමඤ්ඤා, අපගතා ඉමෙ බ්‍රහ්මඤ්ඤා. කථඤ්හි නාම පුරිසො පුරිසකිච්චං කරිත්වා ඉත්ථිං ජීවිතා වොරොපෙස්සතී’’ති!

„Schamlos sind diese Sakyer-Asketen, tugendlos, von übler Gesinnung, Lügner und unkeusch. Und doch geben sie vor: ‚Wir wandeln im Dhamma, wir wandeln in Rechtschaffenheit, wir wandeln in Keuschheit, wir sind wahrhaftig, wir sind tugendhaft, wir sind von guter Natur!‘ Es gibt kein wahres Asketentum bei ihnen, kein wahres Brahmanentum bei ihnen. Verloren ist ihr Asketentum, verloren ihr Brahmanentum. Wo gäbe es bei ihnen Asketentum, wo Brahmanentum? Sie sind abgefallen vom Asketentum, abgefallen vom Brahmanentum. Wie kann es sein, dass ein Mann, nachdem er die Tat eines Mannes vollbracht hat, eine Frau ums Leben bringt?“

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා [Pg.130] යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Da kleideten sich viele Mönche am Vormittag an, nahmen Almosenschale und Obergewand und gingen nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī ihren Almosengang verrichtet hatten und nach dem Mahl von der Almosenspeise zurückgekehrt waren, begaben sie sich zum Erhabenen. Dort grüßten sie ihn ehrfurchtsvoll, setzten sich zur Seite nieder und sprachen zum Erhabenen:

‘‘එතරහි, භන්තෙ, සාවත්ථියං මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති රොසන්ති විහෙසන්ති – ‘අලජ්ජිනො ඉමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා දුස්සීලා පාපධම්මා මුසාවාදිනො අබ්‍රහ්මචාරිනො. ඉමෙ හි නාම ධම්මචාරිනො සමචාරිනො බ්‍රහ්මචාරිනො සච්චවාදිනො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා පටිජානිස්සන්ති. නත්ථි ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, නත්ථි ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. නට්ඨං ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, නට්ඨං ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං. කුතො ඉමෙසං සාමඤ්ඤං, කුතො ඉමෙසං බ්‍රහ්මඤ්ඤං? අපගතා ඉමෙ සාමඤ්ඤා, අපගතා ඉමෙ බ්‍රහ්මඤ්ඤා. කථඤ්හි නාම පුරිසො පුරිසකිච්චං කරිත්වා ඉත්ථිං ජීවිතා වොරොපෙස්සතී’’’ති!

„Gegenwärtig, o Herr, beschimpfen, schmähen, verärgern und belästigen die Menschen in Sāvatthī die Mönche mit unanständigen und harschen Worten, sobald sie sie sehen: ‚Schamlos sind diese Sakyer-Asketen, tugendlos, von übler Gesinnung, Lügner und unkeusch. Und doch geben sie vor: Wir wandeln im Dhamma, wir wandeln in Rechtschaffenheit, wir wandeln in Keuschheit, wir sind wahrhaftig, wir sind tugendhaft, wir sind von guter Natur! Es gibt kein wahres Asketentum bei ihnen, kein wahres Brahmanentum bei ihnen. Verloren ist ihr Asketentum, verloren ihr Brahmanentum. Wo gäbe es bei ihnen Asketentum, wo Brahmanentum? Sie sind abgefallen vom Asketentum, abgefallen vom Brahmanentum. Wie kann es sein, dass ein Mann, nachdem er die Tat eines Mannes vollbracht hat, eine Frau ums Leben bringt?‘“

‘‘නෙසො, භික්ඛවෙ, සද්දො චිරං භවිස්සති සත්තාහමෙව භවිස්සති. සත්තාහස්ස අච්චයෙන අන්තරධායිස්සති. තෙන හි, භික්ඛවෙ, යෙ මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති රොසන්ති විහෙසන්ති, තෙ තුම්හෙ ඉමාය ගාථාය පටිචොදෙථ –

„Mönche, dieser Lärm wird nicht lange währen; er wird nur sieben Tage dauern. Nach Ablauf von sieben Tagen wird er verschwinden. Daher, Mönche, wann immer Menschen die Mönche sehen und sie mit unanständigen und harschen Worten beschimpfen, schmähen, verärgern und belästigen, sollt ihr ihnen mit diesem Vers entgegentreten:“

‘‘‘අභූතවාදී නිරයං උපෙති,යො වාපි කත්වා න කරොමි චාහ;

උභොපි තෙ පෙච්ච සමා භවන්ති,නිහීනකම්මා මනුජා පරත්ථා’’’ති.

„‚Wer Unwahres spricht, gelangt in die Hölle; ebenso jener, der etwas getan hat und sagt: „Ich habe es nicht getan.“ Beide sind nach dem Tod in der jenseitigen Welt gleich, Menschen von niederträchtigen Taten.‘“

අථ ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං පරියාපුණිත්වා යෙ මනුස්සා භික්ඛූ දිස්වා අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති රොසන්ති විහෙසන්ති තෙ ඉමාය ගාථාය පටිචොදෙන්ති –

Daraufhin lernten jene Mönche beim Erhabenen diesen Vers und wiesen jene Menschen, die beim Anblick der Mönche mit unpassenden, harschen Worten schimpften, schmähten, verärgerten und bedrängten, mit diesem Vers zurecht:

‘‘අභූතවාදී නිරයං උපෙති,යො වාපි කත්වා න කරොමිචාහ;

උභොපි තෙ පෙච්ච සමා භවන්ති,නිහීනකම්මා මනුජා පරත්ථා’’ති.

"Wer Unwahres spricht, gelangt in die Hölle, und auch derjenige, der eine Tat begangen hat und sagt: 'Ich habe sie nicht getan.' Beide sind nach dem Verscheiden im Jenseits gleich, Menschen von niedrigen Taten."

මනුස්සානං [Pg.131] එතදහොසි – ‘‘අකාරකා ඉමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා. නයිමෙහි කතං. සපන්තිමෙ සමණා සක්‍යපුත්තියා’’ති. නෙව සො සද්දො චිරං අහොසි. සත්තාහමෙව අහොසි. සත්තාහස්ස අච්චයෙන අන්තරධායි.

Unter den Menschen entstand dieser Gedanke: "Diese Asketen, die Söhne des Sakyers, sind keine Übeltäter. Sie haben es nicht getan. Diese Asketen, die Söhne des Sakyers, sprechen die Wahrheit." Jener Lärm hielt nicht lange an. Er währte nur sieben Tage. Nach Ablauf von sieben Tagen verschwand er.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො එතදවොචුං –

Daraufhin begaben sich zahlreiche Mönche dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie sich genähert hatten, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen wie folgt:

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව සුභාසිතං චිදං භන්තෙ භගවතා – ‘නෙසො, භික්ඛවෙ, සද්දො චිරං භවිස්සති. සත්තාහමෙව භවිස්සති. සත්තාහස්ස අච්චයෙන අන්තරධායිස්සතී’ති. අන්තරහිතො සො, භන්තෙ, සද්දො’’ති.

"Es ist erstaunlich, Herr, es ist wunderbar, Herr! Wie trefflich dies vom Erhabenen gesagt wurde: 'Dieser Lärm, ihr Mönche, wird nicht lange anhalten. Er wird nur sieben Tage währen. Nach Ablauf von sieben Tagen wird er verschwinden.' Verschwunden ist jener Lärm, Herr!"

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘තුදන්ති වාචාය ජනා අසඤ්ඤතා,සරෙහි සඞ්ගාමගතංව කුඤ්ජරං;

සුත්වාන වාක්‍යං ඵරුසං උදීරිතං,අධිවාසයෙ භික්ඛු අදුට්ඨචිත්තො’’ති. අට්ඨමං;

"Ungezügelte Menschen kränken mit Worten, wie man einen in den Kampf gezogenen Elefanten mit Pfeilen sticht. Wenn er harsche Worte hört, die geäußert wurden, sollte der Mönch sie mit ungetrübtem Geist geduldig ertragen." (Die achte Sutta)

9. උපසෙනසුත්තං

9. Upasena Sutta

39. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො ආයස්මතො උපසෙනස්ස වඞ්ගන්තපුත්තස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, සත්ථා ච මෙ භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො; ස්වාක්ඛාතෙ චම්හි ධම්මවිනයෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො; සබ්‍රහ්මචාරිනො ච මෙ සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා; සීලෙසු චම්හි පරිපූරකාරී; සුසමාහිතො චම්හි එකග්ගචිත්තො; අරහා චම්හි ඛීණාසවො; මහිද්ධිකො චම්හි මහානුභාවො. භද්දකං මෙ ජීවිතං, භද්දකං මරණ’’න්ති.

39. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene bei Rājagaha im Bambuswäldchen Kalandakanivāpa. Da entstand im ehrwürdigen Upasena, dem Sohn des Vaṅganta, als er sich in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, folgender Gedanke: "Was für ein Gewinn für mich, wie gut ich es getroffen habe, dass der Erhabene, der Vollendete, der vollkommen Erwachte, mein Lehrer ist; dass ich in der wohlverkündeten Lehre und Disziplin vom Haus in die Hauslosigkeit gezogen bin; dass meine Gefährten im heiligen Leben tugendhaft und von gutem Charakter sind; dass ich die Tugendregeln vollkommen erfülle; dass ich wohlgesammelt und von einspitzigem Geist bin; dass ich ein Arahant bin, dessen Triebe versiegt sind; dass ich von großer übernatürlicher Kraft und Macht bin. Beglückend ist mein Leben, beglückend mein Tod."

අථ ඛො භගවා ආයස්මතො උපසෙනස්ස වඞ්ගන්තපුත්තස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin erkannte der Erhabene mit seinem Geist den Gedankengang im Geiste des ehrwürdigen Upasena, des Sohnes des Vaṅganta, und rief zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘යං [Pg.132] ජීවිතං න තපති, මරණන්තෙ න සොචති;

ස වෙ දිට්ඨපදො ධීරො, සොකමජ්ඣෙ න සොචති.

"Wem das Leben keine Reue bereitet und wer am Ende des Lebens nicht trauert, dieser Weise, der den Pfad (das Ziel) gesehen hat, trauert nicht inmitten der Trauernden.

‘‘උච්ඡින්නභවතණ්හස්ස, සන්තචිත්තස්ස භික්ඛුනො;

වික්ඛීණො ජාතිසංසාරො, නත්ථි තස්ස පුනබ්භවො’’ති. නවමං;

Für den Mönch, dessen Durst nach Werden ausgerottet ist und dessen Geist friedvoll ist, ist der Kreislauf der Geburten zu Ende; für ihn gibt es kein erneutes Werden." (Die neunte Sutta)

10. සාරිපුත්තඋපසමසුත්තං

10. Sāriputta-Upasama Sutta

40. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අත්තනො උපසමං පච්චවෙක්ඛමානො.

40. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Sāriputta unweit des Erhabenen mit untergeschlagenen Beinen, den Körper aufrecht haltend, und betrachtete seinen eigenen inneren Frieden.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අත්තනො උපසමං පච්චවෙක්ඛමානං.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Sāriputta unweit sitzen, mit untergeschlagenen Beinen, den Körper aufrecht haltend, wie er seinen eigenen inneren Frieden betrachtete.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘උපසන්තසන්තචිත්තස්ස, නෙත්තිච්ඡින්නස්ස භික්ඛුනො;

වික්ඛීණො ජාතිසංසාරො, මුත්තො සො මාරබන්ධනා’’ති. දසමං;

"Für den Mönch, dessen Geist vollkommen gestillt und friedvoll ist und dessen Faden (der Begierde) durchschnitten ist, ist der Kreislauf der Geburten zu Ende; er ist befreit von Māras Banden." (Die zehnte Sutta)

මෙඝියවග්ගො චතුත්ථො නිට්ඨිතො.

Das vierte Kapitel, das Meghiya-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu:

මෙඝියො උද්ධතා ගොපාලො, යක්ඛො නාගෙන පඤ්චමං;

පිණ්ඩොලො සාරිපුත්තො ච, සුන්දරී භවති අට්ඨමං;

උපසෙනො වඞ්ගන්තපුත්තො, සාරිපුත්තො ච තෙ දසාති.

Meghiya, Uddhata, Gopāla, der Yakkha und als fünfte die mit dem Elefanten (Nāga); Piṇḍola und Sāriputta, Sundarī ist die achte; Upasena, der Sohn des Vaṅganta, und Sāriputta – das sind jene zehn.

5. සොණවග්ගො

5. Das Soṇa-Kapitel

1. පියතරසුත්තං

1. Piyatara Sutta

41. එවං [Pg.133] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන රාජා පසෙනදි කොසලො මල්ලිකාය දෙවියා සද්ධිං උපරිපාසාදවරගතො හොති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො මල්ලිකං දෙවිං එතදවොච – ‘‘අත්ථි නු ඛො තෙ, මල්ලිකෙ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො’’ති?

41. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit befand sich König Pasenadi von Kosala zusammen mit Königin Mallikā oben auf dem herrlichen Palast. Da sprach König Pasenadi von Kosala zu Königin Mallikā: "Gibt es für dich, Mallikā, irgendjemand anderen, der dir lieber ist als du dir selbst?"

‘‘නත්ථි ඛො මෙ, මහාරාජ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො. තුය්හං පන, මහාරාජ, අත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’’ති? ‘‘මය්හම්පි ඛො, මල්ලිකෙ, නත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’’ති.

"Es gibt für mich, o König, niemanden sonst, der mir lieber ist als ich mir selbst. Gibt es aber für Euch, o König, irgendjemand anderen, der Euch lieber ist als Ihr Euch selbst?" – "Auch für mich, Mallikā, gibt es niemanden sonst, der mir lieber ist als ich mir selbst."

අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො පාසාදා ඔරොහිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච –

Daraufhin stieg König Pasenadi von Kosala vom Palast herab und begab sich dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich genähert hatte, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, මල්ලිකාය දෙවියා සද්ධිං උපරිපාසාදවරගතො මල්ලිකං දෙවිං එතදවොචං – ‘අත්ථි නු ඛො තෙ, මල්ලිකෙ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො’ති? එවං වුත්තෙ, මල්ලිකා දෙවී මං එතදවොච – ‘නත්ථි ඛො මෙ, මහාරාජ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො. තුය්හං පන, මහාරාජ, අත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’ති? එවං වුත්තෙ, අහං, භන්තෙ, මල්ලිකං දෙවිං එතදවොචං – ‘මය්හම්පි ඛො, මල්ලිකෙ, නත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’’’ති.

"Da befand ich mich, Herr, zusammen mit Königin Mallikā oben auf dem herrlichen Palast und sprach zu Königin Mallikā: 'Gibt es für dich, Mallikā, irgendjemand anderen, der dir lieber ist als du dir selbst?' Auf diese Worte hin sprach Königin Mallikā zu mir: 'Es gibt für mich, o König, niemanden sonst, der mir lieber ist als ich mir selbst. Gibt es aber für Euch, o König, irgendjemand anderen, der Euch lieber ist als Ihr Euch selbst?' Auf diese Frage hin, Herr, sprach ich zu Königin Mallikā: 'Auch für mich, Mallikā, gibt es niemanden sonst, der mir lieber ist als ich mir selbst.'"

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘සබ්බා දිසා අනුපරිගම්ම චෙතසා,නෙවජ්ඣගා පියතරමත්තනා ක්වචි;

එවං පියො පුථු අත්තා පරෙසං,තස්මා න හිංසෙ පරමත්තකාමො’’ති. පඨමං;

„Alle Himmelsrichtungen mit dem Geist durchwandernd, fand man nirgends jemanden, der einem lieber ist als man selbst. Ebenso ist jedem anderen sein eigenes Selbst lieb; darum sollte, wer sich selbst liebt, einem anderen kein Leid zufügen.“ Dies ist die erste Abhandlung.

2. අප්පායුකසුත්තං

2. Die Abhandlung über die kurze Lebensspanne (Appāyuka-Sutta)

42. එවං [Pg.134] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව අප්පායුකා හි, භන්තෙ, භගවතො මාතා අහොසි, සත්තාහජාතෙ භගවති භගවතො මාතා කාලමකාසි, තුසිතං කායං උපපජ්ජී’’ති.

42. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Park des Anāthapiṇḍika. Da erhob sich der ehrwürdige Ānanda am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zum Erhabenen. Nachdem er den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie kurz doch die Lebensspanne der Mutter des Erhabenen war! Sieben Tage nach der Geburt des Erhabenen verstarb die Mutter des Erhabenen und wurde in der Schar der Tusita-Götter wiedergeboren.“

‘‘එවමෙතං, ආනන්ද, අප්පායුකා හි, ආනන්ද, බොධිසත්තමාතරො හොන්ති. සත්තාහජාතෙසු බොධිසත්තෙසු බොධිසත්තමාතරො කාලං කරොන්ති, තුසිතං කායං උපපජ්ජන්තී’’ති.

„So ist es, Ānanda, so ist es! Die Mütter der Bodhisattas haben wahrlich eine kurze Lebensspanne. Sieben Tage nach der Geburt der Bodhisattas sterben die Mütter der Bodhisattas und werden in der Schar der Tusita-Götter wiedergeboren.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, rief er zu jener Stunde diesen Udāna aus:

‘‘යෙ කෙචි භූතා භවිස්සන්ති යෙ වාපි,සබ්බෙ ගමිස්සන්ති පහාය දෙහං;

තං සබ්බජානිං කුසලො විදිත්වා,ආතාපියො බ්‍රහ්මචරියං චරෙය්‍යා’’ති. දුතියං;

„Welche Wesen auch immer entstanden sind oder noch entstehen werden, sie alle werden dahingehen und den Körper zurücklassen. Wenn der Weise diesen universellen Verlust erkennt, sollte er eifrig das heilige Leben führen.“ Dies ist die zweite Abhandlung.

3. සුප්පබුද්ධකුට්ඨිසුත්තං

3. Die Abhandlung über den Aussätzigen Suppabuddha (Suppabuddhakuṭṭhi-Sutta)

43. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන රාජගහෙ සුප්පබුද්ධො නාම කුට්ඨී අහොසි – මනුස්සදලිද්දො, මනුස්සකපණො, මනුස්සවරාකො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා මහතියා පරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙන්තො නිසින්නො හොති.

43. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Rājagaha, im Veluvana, am Kalandakanivāpa (dem Fütterungsplatz der Eichhörnchen). Zu jener Zeit lebte in Rājagaha ein Aussätziger namens Suppabuddha – ein unter den Menschen armer, elender und bedauernswerter Mann. Zu jener Zeit saß der Erhabene inmitten einer großen Versammlung und lehrte das Dhamma.

අද්දසා ඛො සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී තං මහාජනකායං දූරතොව සන්නිපතිතං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘නිස්සංසයං ඛො එත්ථ කිඤ්චි ඛාදනීයං වා භොජනීයං වා භාජීයති. යංනූනාහං යෙන සො මහාජනකායො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං. අප්පෙව නාමෙත්ථ කිඤ්චි ඛාදනීයං වා භොජනීයං වා ලභෙය්‍ය’’න්ති.

Der Aussätzige Suppabuddha sah die große Menschenmenge von weitem versammelt. Als er sie sah, dachte er: „Zweifellos wird dort etwas Essbares oder Speise verteilt. Was wäre, wenn ich mich dorthin begäbe, wo jene große Menschenmenge ist? Vielleicht bekäme ich dort etwas Essbares oder Speise.“

අථ [Pg.135] ඛො සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී යෙන සො මහාජනකායො තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා ඛො සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී භගවන්තං මහතියා පරිසාය පරිවුතං ධම්මං දෙසෙන්තං නිසින්නං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘න ඛො එත්ථ කිඤ්චි ඛාදනීයං වා භොජනීයං වා භාජීයති. සමණො අයං ගොතමො පරිසති ධම්මං දෙසෙති. යංනූනාහම්පි ධම්මං සුණෙය්‍ය’’න්ති. තත්ථෙව එකමන්තං නිසීදි – ‘‘අහම්පි ධම්මං සොස්සාමී’’ති.

Da begab sich der Aussätzige Suppabuddha dorthin, wo jene große Menschenmenge war. Er sah den Erhabenen, wie er inmitten der großen Versammlung das Dhamma lehrte. Als er dies sah, dachte er: „Hier wird anscheinend nichts Essbares oder Speise verteilt. Dieser Asket Gotama lehrt in der Versammlung das Dhamma. Was wäre, wenn auch ich das Dhamma hörte?“ So setzte er sich dort zur Seite nieder, im Gedanken: „Auch ich werde das Dhamma hören.“

අථ ඛො භගවා සබ්බාවන්තං පරිසං චෙතසා චෙතො පරිච්ච මනසාකාසි ‘‘කො නු ඛො ඉධ භබ්බො ධම්මං විඤ්ඤාතු’’න්ති? අද්දසා ඛො භගවා සුප්පබුද්ධං කුට්ඨිං තස්සං පරිසායං නිසින්නං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො ඉධ භබ්බො ධම්මං විඤ්ඤාතු’’න්ති. සුප්පබුද්ධං කුට්ඨිං ආරබ්භ ආනුපුබ්බිං කථං කථෙසි, සෙය්‍යථිදං – දානකථං සීලකථං සග්ගකථං; කාමානං ආදීනවං ඔකාරං සඞ්කිලෙසං; නෙක්ඛම්මෙ ආනිසංසං පකාසෙසි. යදා භගවා අඤ්ඤාසි සුප්පබුද්ධං කුට්ඨිං කල්ලචිත්තං මුදුචිත්තං විනීවරණචිත්තං උදග්ගචිත්තං පසන්නචිත්තං, අථ යා බුද්ධානං සාමුක්කංසිකා ධම්මදෙසනා තං පකාසෙසි – දුක්ඛං, සමුදයං, නිරොධං, මග්ගං. සෙය්‍යථාපි නාම සුද්ධං වත්ථං අපගතකාළකං සම්මදෙව රජනං පටිග්ගණ්හෙය්‍ය, එවමෙව සුප්පබුද්ධස්ස කුට්ඨිස්ස තස්මිංයෙව ආසනෙ විරජං වීතමලං ධම්මචක්ඛුං උදපාදි – ‘‘යං කිඤ්චි සමුදයධම්මං සබ්බං තං නිරොධධම්ම’’න්ති.

Da erfasste der Erhabene mit seinem Geist die Gemüter der gesamten Versammlung und überlegte: „Wer ist hier wohl fähig, das Dhamma zu verstehen?“ Der Erhabene sah den Aussätzigen Suppabuddha in jener Versammlung sitzen. Als er ihn sah, dachte er: „Dieser hier ist fähig, das Dhamma zu verstehen.“ Im Hinblick auf den Aussätzigen Suppabuddha hielt er eine stufenweise Unterweisung, nämlich: über das Geben, über die Tugend, über die himmlischen Welten; er erläuterte das Elend, die Niedrigkeit und die Befleckung der Sinnengenüsse sowie den Segen der Entsagung. Als der Erhabene erkannte, dass der Aussätzige Suppabuddha einen bereiten, empfänglichen, hindernisfreien, gehobenen und vertrauensvollen Geist hatte, da verkündete er jene Dhamma-Lehre, welche die Besonderheit der Buddhas ist: das Leiden, dessen Entstehung, dessen Aufhebung und den Pfad. So wie ein sauberes, fleckenloses Tuch die Farbe beim Färben vollkommen annimmt, so entstand dem Aussätzigen Suppabuddha noch auf jenem Sitz das staubfreie, makellose Auge des Dhamma: „Alles, was der Entstehung unterworfen ist, ist auch der Aufhebung unterworfen.“

අථ ඛො සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී දිට්ඨධම්මො පත්තධම්මො විදිතධම්මො පරියොගාළ්හධම්මො තිණ්ණවිචිකිච්ඡො විගතකථංකථො වෙසාරජ්ජප්පත්තො අපරප්පච්චයො සත්ථු සාසනෙ උට්ඨායාසනා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී භගවන්තං එතදවොච –

Da hatte der Aussätzige Suppabuddha das Dhamma geschaut, das Dhamma erreicht, das Dhamma erkannt, war in das Dhamma eingedrungen, hatte den Zweifel überwunden, war frei von Unklarheit, hatte Gewissheit erlangt und war in der Lehre des Meisters von anderen unabhängig geworden. Er erhob sich von seinem Platz, begab sich zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Aussätzige Suppabuddha zum Erhabenen:

‘‘අභික්කන්තං, භන්තෙ, අභික්කතං, භන්තෙ! සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය – චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තීති; එවමෙවං භගවතා අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එසාහං, භන්තෙ, භගවන්තං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. උපාසකං මං භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

„Vortrefflich, Herr, vortrefflich! Gleichwie man, Herr, Umgestürztes wieder aufrichtet, Verdecktes enthüllt, einem Verirrten den Weg weist oder in der Dunkelheit eine Öllampe entzündet, damit jene, die Augen haben, die Formen sehen können – ebenso wurde vom Erhabenen auf vielfältige Weise das Dhamma dargelegt. Ich nehme Zuflucht zum Erhabenen, zum Dhamma und zum Sangha der Bhikkhus. Möge der Erhabene mich als Laienanhänger annehmen, der von heute an bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.“

අථ [Pg.136] ඛො සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී භගවතා ධම්මියා කථාය සන්දස්සිතො සමාදපිතො සමුත්තෙජිතො සම්පහංසිතො භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. අථ ඛො අචිරපක්කන්තං සුප්පබුද්ධං කුට්ඨිං ගාවී තරුණවච්ඡා අධිපතිත්වා ජීවිතා වොරොපෙසි.

Da wurde der Aussätzige Suppabuddha durch die Dhamma-Rede des Erhabenen belehrt, ermutigt, angespornt und erfreut. Er hieß die Worte des Erhabenen willkommen, dankte dafür, erhob sich von seinem Platz, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, schritt rechtsherum an ihm vorbei und ging fort. Kurz nachdem er weggegangen war, stieß eine Kuh mit einem jungen Kalb den Aussätzigen Suppabuddha nieder und tötete ihn.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘යො සො, භන්තෙ, සුප්පබුද්ධො නාම කුට්ඨී භගවතා ධම්මියා කථාය සන්දස්සිතො සමාදපිතො සමුත්තෙජිතො සම්පහංසිතො, සො කාලඞ්කතො. තස්ස කා ගති, කො අභිසම්පරායො’’ති?

Da begaben sich viele Mönche dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Herr, der Aussätzige namens Suppabuddha, der vom Erhabenen durch eine Unterweisung in der Lehre belehrt, angeleitet, angespornt und erfreut worden war, ist verstorben. Was ist sein Schicksal, was seine künftige Wiedergeburt?“

‘‘පණ්ඩිතො, භික්ඛවෙ, සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී; පච්චපාදි ධම්මස්සානුධම්මං; න ච මං ධම්මාධිකරණං විහෙසෙසි. සුප්පබුද්ධො, භික්ඛවෙ, කුට්ඨී තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා සොතාපන්නො අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො’’ති.

„Mönche, Suppabuddha der Aussätzige war weise; er lebte der Lehre gemäß; und er hat mich nicht in Bezug auf die Darlegung der Lehre belästigt. Mönche, durch das Versiegen der drei Fesseln ist Suppabuddha der Aussätzige ein Stromeintritt-Gereifter geworden, dem der Niedergang in die niederen Welten nicht mehr droht, der feststeht und gewiss der vollkommenen Erleuchtung entgegengeht.“

එවං වුත්තෙ, අඤ්ඤතරො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කො නු ඛො, භන්තෙ, හෙතු, කො පච්චයො යෙන සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී අහොසි – මනුස්සදලිද්දො, මනුස්සකපණො, මනුස්සවරාකො’’ති?

Als dies gesagt wurde, sprach ein gewisser Mönch zum Erhabenen: „Herr, was war wohl die Ursache, was der Grund, weshalb Suppabuddha der Aussätzige so armselig, so erbärmlich und so elend unter den Menschen war?“

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සුප්පබුද්ධො කුට්ඨී ඉමස්මිංයෙව රාජගහෙ සෙට්ඨිපුත්තො අහොසි. සො උය්‍යානභූමිං නිය්‍යන්තො අද්දස තගරසිඛිං පච්චෙකබුද්ධං නගරං පිණ්ඩාය පවිසන්තං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘ක්වායං කුට්ඨී කුට්ඨිචීවරෙන විචරතී’ති? නිට්ඨුභිත්වා අපසබ්‍යතො කරිත්වා පක්කාමි. සො තස්ස කම්මස්ස විපාකෙන බහූනි වස්සසතානි බහූනි වස්සසහස්සානි බහූනි වස්සසතසහස්සානි නිරයෙ පච්චිත්ථ. තස්සෙව කම්මස්ස විපාකාවසෙසෙන ඉමස්මිංයෙව රාජගහෙ කුට්ඨී අහොසි මනුස්සදලිද්දො, මනුස්සකපණො, මනුස්සවරාකො. සො තථාගතප්පවෙදිතං ධම්මවිනයං ආගම්ම සද්ධං සමාදියි සීලං සමාදියි සුතං සමාදියි චාගං සමාදියි පඤ්ඤං සමාදියි. සො තථාගතප්පවෙදිතං ධම්මවිනයං ආගම්ම සද්ධං සමාදියිත්වා සීලං සමාදියිත්වා සුතං සමාදියිත්වා චාගං සමාදියිත්වා පඤ්ඤං සමාදියිත්වා කායස්ස [Pg.137] භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපන්නො දෙවානං තාවතිංසානං සහබ්‍යතං. සො තත්ථ අඤ්ඤෙ දෙවෙ අතිරොචති වණ්ණෙන චෙව යසසා චා’’ති.

„Einst, Mönche, war Suppabuddha der Aussätzige in eben diesem Rājagaha der Sohn eines angesehenen Bürgers. Als er zum Lustgarten hinausging, sah er den Paccekabuddha Tagarasikhi, der zum Almosengang in die Stadt eintrat. Als er ihn sah, dachte er: ‚Wer ist dieser Aussätzige, der da in Aussätzigen-Lappen umherzieht?‘ Er spie aus, wandte ihm geringschätzig den Rücken zu und ging weg. Infolge der Reifung dieser Tat schmachtete er viele Jahrhunderte, viele Jahrtausende, viele hunderttausend Jahre in der Hölle. Infolge des Überrests der Reifung eben dieser Tat wurde er in eben diesem Rājagaha ein armseliger, erbärmlicher und elender Aussätziger unter den Menschen. Doch er fand Zuflucht in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin, nahm Vertrauen an, nahm Tugend an, nahm Gelehrsamkeit an, nahm Großzügigkeit an und nahm Weisheit an. Da er in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin Zuflucht gefunden und Vertrauen, Tugend, Gelehrsamkeit, Großzügigkeit sowie Weisheit angenommen hatte, wurde er nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren, in der Gemeinschaft der Götter der Dreiunddreißig. Dort überstrahlt er die anderen Götter an Schönheit wie auch an Ruhm.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene die Bedeutung dieser Sache erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch der Begeisterung aus:

‘‘චක්ඛුමා විසමානීව, විජ්ජමානෙ පරක්කමෙ;

පණ්ඩිතො ජීවලොකස්මිං, පාපානි පරිවජ්ජයෙ’’ති. තතියං;

„Wie ein Sehender die unebenen Stellen meidet, solange Tatkraft vorhanden ist, so sollte der Weise in der Welt der Lebewesen das Böse meiden.“ (Dritter Sutta)

4. කුමාරකසුත්තං

4. Kumārakasutta (Die Rede über die Knaben)

44. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා කුමාරකා අන්තරා ච සාවත්ථිං අන්තරා ච ජෙතවනං මච්ඡකෙ බාධෙන්ති.

44. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit quälten viele Knaben Fische zwischen Sāvatthī und dem Jeta-Hain.

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. අද්දසා ඛො භගවා තෙ සම්බහුලෙ කුමාරකෙ අන්තරා ච සාවත්ථිං අන්තරා ච ජෙතවනං මච්ඡකෙ බාධෙන්තෙ. දිස්වාන යෙන තෙ කුමාරකා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ කුමාරකෙ එතදවොච – ‘‘භායථ වො, තුම්හෙ කුමාරකා, දුක්ඛස්ස, අප්පියං වො දුක්ඛ’’න්ති? ‘‘එවං, භන්තෙ, භායාම මයං, භන්තෙ, දුක්ඛස්ස, අප්පියං නො දුක්ඛ’’න්ති.

Da nun kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und trat in Sāvatthī zum Almosengang ein. Der Erhabene sah jene vielen Knaben, wie sie zwischen Sāvatthī und dem Jeta-Hain Fische quälten. Als er dies sah, begab er sich dorthin, wo jene Knaben waren; dort angekommen, sprach er zu jenen Knaben: „Fürchtet ihr euch vor dem Leiden, ihr Knaben? Ist euch das Leiden unangenehm?“ — „Ja, Herr, wir fürchten uns vor dem Leiden, Herr; uns ist das Leiden unangenehm.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene die Bedeutung dieser Sache erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch der Begeisterung aus:

‘‘සචෙ භායථ දුක්ඛස්ස, සචෙ වො දුක්ඛමප්පියං;

මාකත්ථ පාපකං කම්මං, ආවි වා යදි වා රහො.

„Wenn ihr euch vor dem Leiden fürchtet, wenn euch das Leiden unangenehm ist, dann begeht keine böse Tat, weder offen noch im Geheimen.“

‘‘සචෙ ච පාපකං කම්මං, කරිස්සථ කරොථ වා;

න වො දුක්ඛා පමුත්‍යත්ථි, උපෙච්චපි පලායත’’න්ති. චතුත්ථං;

„Wenn ihr aber eine böse Tat begehen werdet oder begeht, dann gibt es für euch keine Befreiung vom Leiden, selbst wenn ihr davonlauft.“ (Vierter Sutta)

5. උපොසථසුත්තං

5. Uposathasutta (Die Rede über den Uposatha)

45. එවං [Pg.138] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා තදහුපොසථෙ භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො නිසින්නො හොති.

45. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Ostkloster, im Palast der Mutter Migāras. Zu jener Zeit saß der Erhabene am Uposatha-Tag, umgeben von der Mönchsgemeinschaft.

අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො අභික්කන්තාය රත්තියා, නික්ඛන්තෙ පඨමෙ යාමෙ, උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති; නික්ඛන්තො පඨමො යාමො; චිරනිසින්නො භික්ඛුසඞ්ඝො; උද්දිසතු, භන්තෙ, භගවා භික්ඛූනං පාතිමොක්ඛ’’න්ති. එවං වුත්තෙ, භගවා තුණ්හී අහොසි.

Da nun erhob sich der ehrwürdige Ānanda nach Verstreichen der Nacht, als die erste Nachtwache vorüber war, von seinem Sitz, legte das Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfurchtsvoll zum Erhabenen hin und sprach zum Erhabenen: „Herr, die Nacht ist fortgeschritten; die erste Nachtwache ist vorüber; die Mönchsgemeinschaft sitzt schon lange. Möge der Erhabene, Herr, den Mönchen das Pātimokkha vortragen.“ Als dies gesagt worden war, blieb der Erhabene schweigsam.

දුතියම්පි ඛො ආයස්මා ආනන්දො අභික්කන්තාය රත්තියා, නික්ඛන්තෙ මජ්ඣිමෙ යාමෙ, උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති; නික්ඛන්තො මජ්ඣිමො යාමො; චිරනිසින්නො භික්ඛුසඞ්ඝො; උද්දිසතු, භන්තෙ, භගවා භික්ඛූනං පාතිමොක්ඛ’’න්ති. දුතියම්පි ඛො භගවා තුණ්හී අහොසි.

Auch ein zweites Mal erhob sich der ehrwürdige Ānanda nach Verstreichen der Nacht, als die mittlere Nachtwache vorüber war, von seinem Sitz, legte das Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfurchtsvoll zum Erhabenen hin und sprach zum Erhabenen: „Herr, die Nacht ist fortgeschritten; die mittlere Nachtwache ist vorüber; die Mönchsgemeinschaft sitzt schon lange. Möge der Erhabene, Herr, den Mönchen das Pātimokkha vortragen.“ Auch ein zweites Mal blieb der Erhabene schweigsam.

තතියම්පි ඛො ආයස්මා ආනන්දො අභික්කන්තාය රත්තියා, නික්ඛන්තෙ පච්ඡිමෙ යාමෙ, උද්ධස්තෙ අරුණෙ, නන්දිමුඛියා රත්තියා උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති; නික්ඛන්තො පච්ඡිමො යාමො; උද්ධස්තො අරුණො; නන්දිමුඛී රත්ති; චිරනිසින්නො භික්ඛුසඞ්ඝො; උද්දිසතු, භන්තෙ, භගවා භික්ඛූනං පාතිමොක්ඛ’’න්ති. ‘‘අපරිසුද්ධා, ආනන්ද, පරිසා’’ති.

Auch ein drittes Mal erhob sich der ehrwürdige Ānanda nach Verstreichen der Nacht, als die letzte Nachtwache vorüber war, die Morgendämmerung heraufzog und die Nacht ihr helles Antlitz zeigte, von seinem Sitz, legte das Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfurchtsvoll zum Erhabenen hin und sprach zum Erhabenen: „Herr, die Nacht ist fortgeschritten; die letzte Nachtwache ist vorüber; die Morgendämmerung ist heraufgezogen; die Nacht zeigt ihr helles Antlitz; die Mönchsgemeinschaft sitzt schon lange. Möge der Erhabene, Herr, den Mönchen das Pātimokkha vortragen.“ — „Die Versammlung, Ānanda, ist nicht rein.“

අථ ඛො ආයස්මතො මහාමොග්ගල්ලානස්ස එතදහොසි – ‘‘කං නු ඛො භගවා පුග්ගලං සන්ධාය එවමාහ – ‘අපරිසුද්ධා, ආනන්ද, පරිසා’ති? අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො සබ්බාවන්තං භික්ඛුසඞ්ඝං චෙතසා චෙතො පරිච්ච මනසාකාසි. අද්දසා ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තං පුග්ගලං දුස්සීලං පාපධම්මං අසුචිං සඞ්කස්සරසමාචාරං පටිච්ඡන්නකම්මන්තං අසමණං සමණපටිඤ්ඤං අබ්‍රහ්මචාරිං බ්‍රහ්මචාරිපටිඤ්ඤං අන්තොපූතිං අවස්සුතං කසම්බුජාතං මජ්ඣෙ භික්ඛුසඞ්ඝස්ස නිසින්නං. දිස්වාන උට්ඨායාසනා යෙන සො පුග්ගලො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං පුග්ගලං එතදවොච [Pg.139] – ‘‘උට්ඨෙහි, ආවුසො, දිට්ඨොසි භගවතා; නත්ථි තෙ භික්ඛූහි සද්ධිං සංවාසො’’ති. එවං වුත්තෙ, සො පුග්ගලො තුණ්හී අහොසි.

Da dachte der Ehrwürdige Mahāmoggallāna: „Auf welche Person bezog sich der Erhabene wohl, als er sagte: ‚Ānanda, die Versammlung ist unrein‘?“ Dann durchschaute der Ehrwürdige Mahāmoggallāna die gesamte Bhikkhu-Gemeinschaft mit seinem Geist, indem er deren Herzen mit seinem Herzen prüfte. Der Ehrwürdige Mahāmoggallāna sah jene Person, die von schlechter Tugend war, von übler Natur, unrein, von verdächtigem Verhalten, von im Verborgenen begangenen Taten, kein wahrer Asket, obwohl er vorgab, einer zu sein, nicht im heiligen Wandel lebend, obwohl er vorgab, es zu tun, innerlich verfault, von Trieben durchtränkt und wie Unrat inmitten der Bhikkhu-Gemeinschaft sitzend. Nachdem er ihn gesehen hatte, erhob er sich von seinem Platz, begab sich zu jener Person und sprach zu ihr: „Steh auf, Freund, du wurdest vom Erhabenen durchschaut. Es gibt für dich keine Gemeinschaft mit den Bhikkhus.“ Auf diese Worte hin blieb jene Person stumm.

දුතියම්පි ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තං පුග්ගලං එතදවොච – ‘‘උට්ඨෙහි, ආවුසො, දිට්ඨොසි භගවතා; නත්ථි තෙ භික්ඛූහි සද්ධිං සංවාසො’’ති. දුතියම්පි ඛො…පෙ… තතියම්පි ඛො සො පුග්ගලො තුණ්හී අහොසි.

Ein zweites Mal sprach der Ehrwürdige Mahāmoggallāna zu jener Person: „Steh auf, Freund, du wurdest vom Erhabenen durchschaut. Es gibt für dich keine Gemeinschaft mit den Bhikkhus.“ Auch ein zweites Mal ... [ebenso] ... Ein drittes Mal blieb jene Person stumm.

අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තං පුග්ගලං බාහායං ගහෙත්වා බහිද්වාරකොට්ඨකා නික්ඛාමෙත්වා සූචිඝටිකං දත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘නික්ඛාමිතො, භන්තෙ, සො පුග්ගලො මයා. පරිසුද්ධා පරිසා. උද්දිසතු, භන්තෙ, භගවා භික්ඛූනං පාතිමොක්ඛ’’න්ති. ‘‘අච්ඡරියං, මොග්ගල්ලාන, අබ්භුතං, මොග්ගල්ලාන! යාව බාහාගහණාපි නාම සො මොඝපුරිසො ආගමෙස්සතී’’ති!

Da ergriff der Ehrwürdige Mahāmoggallāna jene Person am Arm, führte sie aus dem Torhaus hinaus, schob den Riegel vor und begab sich zum Erhabenen. Dort angekommen, sprach er zum Erhabenen: „Herr, jene Person wurde von mir hinausgeführt. Die Versammlung ist nun rein. Möge der Erhabene den Bhikkhus das Pātimokkha vortragen.“ – „Erstaunlich, Moggallāna, wunderbar, Moggallāna! Dieser törichte Mensch hat gewartet, bis er sogar am Arm gepackt wurde!“

අථ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘න දානාහං, භික්ඛවෙ, ඉතො පරං උපොසථං කරිස්සාමි, පාතිමොක්ඛං උද්දිසිස්සාමි. තුම්හෙව දානි, භික්ඛවෙ, ඉතො පරං උපොසථං කරෙය්‍යාථ, පාතිමොක්ඛං උද්දිසෙය්‍යාථ. අට්ඨානමෙතං, භික්ඛවෙ, අනවකාසො යං තථාගතො අපරිසුද්ධාය පරිසාය උපොසථං කරෙය්‍ය, පාතිමොක්ඛං උද්දිසෙය්‍ය.

Da wandte sich der Erhabene an die Bhikkhus: „Mönche, von nun an werde ich den Uposatha nicht mehr durchführen und das Pātimokkha nicht mehr vortragen. Ihr selbst, Mönche, solltet von nun an den Uposatha durchführen und das Pātimokkha vortragen. Es ist unmöglich, Mönche, es ist ausgeschlossen, dass ein Tathāgata in einer unreinen Versammlung den Uposatha durchführt oder das Pātimokkha vorträgt.“

‘‘අට්ඨිමෙ, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා, යෙ දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති. කතමෙ අට්ඨ?

„Mönche, es gibt im großen Ozean acht erstaunliche und wunderbare Dinge, die die Asuras immer wieder sehen und die sie am großen Ozean Gefallen finden lassen. Welche acht?“

‘‘මහාසමුද්දො, භික්ඛවෙ, අනුපුබ්බනින්නො අනුපුබ්බපොණො අනුපුබ්බපබ්භාරො, න ආයතකෙනෙව පපාතො. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො අනුපුබ්බනින්නො අනුපුබ්බපොණො අනුපුබ්බපබ්භාරො න ආයතකෙනෙව පපාතො; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ පඨමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

„Mönche, der große Ozean wird allmählich tiefer, neigt sich allmählich, fällt allmählich ab; es gibt keinen plötzlichen Abgrund. Dass der große Ozean allmählich tiefer wird, sich allmählich neigt, allmählich abfällt und es keinen plötzlichen Abgrund gibt – dies, Mönche, ist das erste erstaunliche und wunderbare Ding im großen Ozean, das die Asuras immer wieder sehen und am großen Ozean Gefallen finden lassen.“

‘‘පුන [Pg.140] චපරං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො ඨිතධම්මො වෙලං නාතිවත්තති. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො ඨිතධම්මො වෙලං නාතිවත්තති; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ දුතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, ist der große Ozean von beständiger Natur und überschreitet seine Uferlinie nicht. Dass der große Ozean von beständiger Natur ist und seine Uferlinie nicht überschreitet – dies, Mönche, ist das zweite erstaunliche und wunderbare Ding im großen Ozean, das die Asuras immer wieder sehen und am großen Ozean Gefallen finden lassen.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො න මතෙන කුණපෙන සංවසති. යං හොති මහාසමුද්දෙ මතං කුණපං තං ඛිප්පමෙව තීරං වාහෙති, ථලං උස්සාරෙති. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො න මතෙන කුණපෙන සංවසති, යං හොති මහාසමුද්දෙ මතං කුණපං තං ඛිප්පමෙව තීරං වාහෙති ථලං උස්සාරෙති; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ තතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, duldet der große Ozean keinen toten Körper in sich. Was immer für ein toter Körper sich im großen Ozean befindet, den spült er schnell ans Ufer und wirft ihn auf das Land. Dass der große Ozean keine toten Körper duldet, sondern diese schnell ans Ufer spült und auf das Land wirft – dies, Mönche, ist das dritte erstaunliche und wunderbare Ding im großen Ozean, das die Asuras immer wieder sehen und am großen Ozean Gefallen finden lassen.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යා කාචි මහානදියො, සෙය්‍යථිදං – ගඞ්ගා යමුනා අචිරවතී සරභූ මහී, තා මහාසමුද්දං පත්වා ජහන්ති පුරිමානි නාමගොත්තානි; ‘මහාසමුද්දො’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡන්ති. යම්පි, භික්ඛවෙ, යා කාචි මහානදියො, සෙය්‍යථිදං – ගඞ්ගා යමුනා අචිරවතී සරභූ මහී තා මහාසමුද්දං පත්වා ජහන්ති පුරිමානි නාමගොත්තානි, ‘මහාසමුද්දො’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡන්ති; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ චතුත්ථො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, geben alle großen Flüsse – namentlich die Gangā, die Yamunā, die Aciravatī, die Sarabhū und die Mahī – sobald sie den großen Ozean erreichen, ihre früheren Namen und ihre Abstammung auf und werden fortan nur noch als ‚großer Ozean‘ bezeichnet. Dass alle großen Flüsse ihre Namen aufgeben und eins werden mit dem großen Ozean – dies, Mönche, ist das vierte erstaunliche und wunderbare Ding im großen Ozean, das die Asuras immer wieder sehen und am großen Ozean Gefallen finden lassen.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යා ච ලොකෙ සවන්තියො මහාසමුද්දං අප්පෙන්ති, යා ච අන්තලික්ඛා ධාරා පපතන්ති, න තෙන මහාසමුද්දස්ස ඌනත්තං වා පූරත්තං වා පඤ්ඤායති. යම්පි, භික්ඛවෙ, යා ච ලොකෙ සවන්තියො මහාසමුද්දං අප්පෙන්ති, යා ච අන්තලික්ඛා ධාරා පපතන්ති, න තෙන මහාසම්මුද්දස්ස ඌනත්තං වා පූරත්තං වා පඤ්ඤායති; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ පඤ්චමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, obwohl alle Ströme der Welt in den großen Ozean fließen und Regenströme vom Himmel herabfallen, zeigt sich dadurch weder eine Abnahme noch eine Zunahme des großen Ozeans. Dass trotz aller Zuflüsse weder eine Abnahme noch eine Zunahme des Ozeans erkennbar ist – dies, Mönche, ist das fünfte erstaunliche und wunderbare Ding im großen Ozean, das die Asuras immer wieder sehen und am großen Ozean Gefallen finden lassen.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො එකරසො ලොණරසො. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො එකරසො ලොණරසො; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ ඡට්ඨො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, hat der große Ozean nur einen einzigen Geschmack, den Geschmack von Salz. Dass der große Ozean nur einen einzigen Geschmack hat, nämlich den von Salz – dies, Mönche, ist das sechste erstaunliche und wunderbare Ding im großen Ozean, das die Asuras immer wieder sehen und am großen Ozean Gefallen finden lassen.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො බහුරතනො අනෙකරතනො. තත්‍රිමානි රතනානි, සෙය්‍යථිදං – මුත්තා මණි වෙළුරියො සඞ්ඛො සිලා පවාළං [Pg.141] රජතං ජාතරූපං ලොහිතඞ්ගො මසාරගල්ලං. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො බහුරතනො අනෙකරතනො, තත්‍රිමානි රතනානි, සෙය්‍යථිදං – මුත්තා මණි වෙළුරියො සඞ්ඛො සිලා පවාළං රජතං ජාතරූපං ලොහිතඞ්ගො මසාරගල්ලං; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ සත්තමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

Wiederum, ihr Mönche, ist der große Ozean reich an Schätzen, reich an vielfältigen Schätzen. Darin finden sich diese Schätze, nämlich: Perlen, Edelsteine, Lapislazuli, Muschelschalen, Quarz, Korallen, Silber, Gold, Rubine und Katzenaugen-Edelsteine. Dass der große Ozean reich an Schätzen, reich an vielfältigen Schätzen ist, in dem sich diese Schätze befinden, nämlich: Perlen, Edelsteine, Lapislazuli, Muschelschalen, Quarz, Korallen, Silber, Gold, Rubine und Katzenaugen-Edelsteine; dies, ihr Mönche, ist die siebte wunderbare und staunenswerte Eigenschaft des großen Ozeans, die die Asuras immer wieder sehen und woran sie im großen Ozean Gefallen finden.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො මහතං භූතානං ආවාසො. තත්‍රිමෙ භූතා – තිමි තිමිඞ්ගලො තිමිතිමිඞ්ගලො අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. සන්ති මහාසමුද්දෙ යොජනසතිකාපි අත්තභාවා, ද්වියොජනසතිකාපි අත්තභාවා, තියොජනසතිකාපි අත්තභාවා, චතුයොජනසතිකාපි අත්තභාවා, පඤ්චයොජනසතිකාපි අත්තභාවා. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො මහතං භූතානං ආවාසො, තත්‍රිමෙ භූතා – තිමි තිමිඞ්ගලො තිමිතිමිඞ්ගලො අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා, සන්ති මහාසමුද්දෙ යොජනසතිකාපි අත්තභාවා ද්වියොජනසතිකාපි අත්තභාවා…පෙ… පඤ්චයොජනසතිකාපි අත්තභාවා; අයං, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ අට්ඨමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, අට්ඨ මහාසමුද්දෙ අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා යෙ දිස්වා දිස්වා අසුරා මහාසමුද්දෙ අභිරමන්ති.

Wiederum, ihr Mönche, ist der große Ozean die Behausung großer Wesen. Darin leben diese Wesen: der Timi, der Timingala, der Timitimingala, Asuras, Nagas und Gandharvas. Im großen Ozean gibt es Lebewesen mit einer Körpergröße von hundert Yojanas, zweihundert Yojanas, dreihundert Yojanas, vierhundert Yojanas und fünfhundert Yojanas. Dass der große Ozean die Behausung großer Wesen ist, in dem diese Wesen leben – der Timi, der Timingala, der Timitimingala, Asuras, Nagas und Gandharvas –, und dass es im großen Ozean Lebewesen mit einer Körpergröße von hundert, zweihundert, dreihundert, vierhundert und fünfhundert Yojanas gibt; dies, ihr Mönche, ist die achte wunderbare und staunenswerte Eigenschaft des großen Ozeans, die die Asuras immer wieder sehen und woran sie im großen Ozean Gefallen finden. Dies wahrlich, ihr Mönche, sind die acht wunderbaren und staunenswerten Eigenschaften des großen Ozeans, welche die Asuras immer wieder sehen und woran sie im großen Ozean Gefallen finden.

‘‘එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අට්ඨ අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා, යෙ දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති. කතමෙ අට්ඨ?

Ebenso, ihr Mönche, gibt es in dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) acht wunderbare und staunenswerte Eigenschaften, die die Mönche immer wieder sehen und woran sie in dieser Lehre und Disziplin Gefallen finden. Welches sind diese acht?

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො අනුපුබ්බනින්නො අනුපුබ්බපොණො අනුපුබ්බපබ්භාරො, න ආයතකෙනෙව පපාතො; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අනුපුබ්බසික්ඛා අනුපුබ්බකිරියා අනුපුබ්බපටිපදා, න ආයතකෙනෙව අඤ්ඤාපටිවෙධො. යම්පි, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අනුපුබ්බසික්ඛා අනුපුබ්බකිරියා අනුපුබ්බපටිපදා, න ආයතකෙනෙව අඤ්ඤාපටිවෙධො; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පඨමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

Gleichwie, ihr Mönche, der große Ozean allmählich abfällt, allmählich geneigt ist, allmählich tiefer wird und es keinen plötzlichen Abgrund gibt; ebenso gibt es in dieser Lehre und Disziplin eine stufenweise Schulung, ein stufenweise Wirken, einen stufenweisen Übungsweg, und kein plötzliches Durchdringen des Wissens (der Arhatschaft). Dass es in dieser Lehre und Disziplin eine stufenweise Schulung, ein stufenweises Wirken, einen stufenweisen Übungsweg gibt und kein plötzliches Durchdringen des Wissens; dies, ihr Mönche, ist die erste wunderbare und staunenswerte Eigenschaft in dieser Lehre und Disziplin, welche die Mönche immer wieder sehen und woran sie in dieser Lehre und Disziplin Gefallen finden.

‘‘සෙය්‍යථාපි[Pg.142], භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො ඨිතධම්මො වෙලං නාතිවත්තති; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, යං මයා සාවකානං සික්ඛාපදං පඤ්ඤත්තං තං මම සාවකා ජීවිතහෙතුපි නාතික්කමන්ති. යම්පි, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං සික්ඛාපදං පඤ්ඤත්තං තං මම සාවකා ජීවිතහෙතුපි නාතික්කමන්ති; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ දුතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

Gleichwie, ihr Mönche, der große Ozean ein festes Gesetz hat und seine Ufer nicht überflutet; ebenso übertreten meine Jünger die von mir für sie festgelegten Schulungsregeln nicht, selbst nicht um ihres Lebens willen. Dass meine Jünger die von mir für sie festgelegten Schulungsregeln selbst nicht um ihres Lebens willen übertreten; dies, ihr Mönche, ist die zweite wunderbare und staunenswerte Eigenschaft in dieser Lehre und Disziplin, welche die Mönche immer wieder sehen und woran sie in dieser Lehre und Disziplin Gefallen finden.

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො න මතෙන කුණපෙන සංවසති; යං හොති මහාසමුද්දෙ මතං කුණපං තං ඛිප්පමෙව තීරං වාහෙති, ථලං උස්සාරෙති; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, යො සො පුග්ගලො දුස්සීලො පාපධම්මො අසුචි සඞ්කස්සරසමාචාරො පටිච්ඡන්නකම්මන්තො අස්සමණො සමණපටිඤ්ඤො අබ්‍රහ්මචාරී බ්‍රහ්මචාරිපටිඤ්ඤො අන්තොපූති අවස්සුතො කසම්බුජාතො, න තෙන සඞ්ඝො සංවසති; අථ ඛො නං ඛිප්පමෙව සන්නිපතිත්වා උක්ඛිපති. කිඤ්චාපි සො හොති මජ්ඣෙ භික්ඛුසඞ්ඝස්ස නිසින්නො, අථ ඛො සො ආරකාව සඞ්ඝම්හා, සඞ්ඝො ච තෙන. යම්පි, භික්ඛවෙ, යො සො පුග්ගලො දුස්සීලො පාපධම්මො අසුචි සඞ්කස්සරසමාචාරො පටිච්ඡන්නකම්මන්තො අස්සමණො සමණපටිඤ්ඤො අබ්‍රහ්මචාරී බ්‍රහ්මචාරිපටිඤ්ඤො අන්තොපූති අවස්සුතො කසම්බුජාතො, න තෙන සඞ්ඝො සංවසති; ඛිප්පමෙව නං සන්නිපතිත්වා උක්ඛිපති. කිඤ්චාපි සො හොති මජ්ඣෙ භික්ඛුසඞ්ඝස්ස නිසින්නො, අථ ඛො සො ආරකාව සඞ්ඝම්හා, සඞ්ඝො ච තෙන; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ තතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

Gleichwie, ihr Mönche, der große Ozean nicht mit einem toten Kadaver zusammenlebt; was auch immer an toten Kadavern im Ozean ist, das spült er schnell an das Ufer, wirft es auf das Land; ebenso lebt der Orden (Sangha) nicht mit einer Person zusammen, die tugendlos ist, von schlechtem Charakter, unrein, von verdächtigem Verhalten, die ihre Taten verheimlicht, die kein Mönch ist, aber vorgibt einer zu sein, die nicht das heilige Leben führt, aber vorgibt es zu führen, die innerlich verfault, von Begierden triefend und wie Kehricht ist; vielmehr kommt der Orden schnell zusammen und schließt sie aus. Auch wenn eine solche Person inmitten des Mönchsordens sitzt, so ist sie doch weit entfernt vom Orden und der Orden ist weit entfernt von ihr. Dass der Orden nicht mit einer solchen tugendlosen Person zusammenlebt, sondern sie schnell ausschließt, und dass sie, auch wenn sie inmitten des Ordens sitzt, doch weit von ihm entfernt ist; dies, ihr Mönche, ist die dritte wunderbare und staunenswerte Eigenschaft in dieser Lehre und Disziplin, welche die Mönche immer wieder sehen und woran sie in dieser Lehre und Disziplin Gefallen finden.

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, යා කාචි මහානදියො, සෙය්‍යථිදං – ගඞ්ගා යමුනා අචිරවතී සරභූ මහී තා මහාසමුද්දං පත්වා ජහන්ති පුරිමානි නාමගොත්තානි, ‘මහාසමුද්දො’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡන්ති; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වණ්ණා – ඛත්තියා, බ්‍රාහ්මණා, වෙස්සා, සුද්දා තෙ තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිත්වා ජහන්ති පුරිමානි නාමගොත්තානි, ‘සමණා සක්‍යපුත්තියා’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡන්ති. යම්පි, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වණ්ණා – ඛත්තියා, බ්‍රාහ්මණා, වෙස්සා, සුද්දා තෙ තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිත්වා ජහන්ති පුරිමානි නාමගොත්තානි[Pg.143], ‘සමණා සක්‍යපුත්තියා’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡන්ති; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ චතුත්ථො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

Gleichwie, ihr Mönche, all die großen Flüsse – nämlich der Ganges, der Yamuna, der Aciravati, der Sarabhu und der Mahi – wenn sie den großen Ozean erreichen, ihre früheren Namen und ihre Herkunft aufgeben und nur noch als 'der große Ozean' bezeichnet werden; ebenso geben die vier Stände – die Khattiyas, Brahmanen, Vessas und Suddas – wenn sie in der vom Tathagata verkündeten Lehre und Disziplin aus dem Haus in die Hauslosigkeit ziehen, ihre früheren Namen und ihre Herkunft auf und werden fortan nur noch als 'Sakyaputtiya-Mönche' (Söhne des Sakyers) bezeichnet. Dass die vier Stände, wenn sie in die Hauslosigkeit ziehen, ihre früheren Namen aufgeben und als 'Sakyaputtiya-Mönche' bezeichnet werden; dies, ihr Mönche, ist die vierte wunderbare und staunenswerte Eigenschaft in dieser Lehre und Disziplin, welche die Mönche immer wieder sehen und woran sie in dieser Lehre und Disziplin Gefallen finden.

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, යා ච ලොකෙ සවන්තියො මහාසමුද්දං අප්පෙන්ති, යා ච අන්තලික්ඛා ධාරා පපතන්ති, න තෙන මහාසමුද්දස්ස ඌනත්තං වා පූරත්තං වා පඤ්ඤායති; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, බහූ චෙපි භික්ඛූ අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායන්ති, න තෙන නිබ්බානධාතුයා ඌනත්තං වා පූරත්තං වා පඤ්ඤායති. යම්පි, භික්ඛවෙ, බහූ චෙපි භික්ඛූ අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායන්ති, න තෙන නිබ්බානධාතුයා ඌනත්තං වා පූරත්තං වා පඤ්ඤායති; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ පඤ්චමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

"Wie die großen Ströme der Welt, Mönche, in den Ozean münden und Regengüsse aus dem Himmel herabfallen, ohne dass dadurch ein Abnehmen oder Zunehmen des großen Ozeans erkennbar wird; ebenso, Mönche, wenn auch viele Mönche in dem Nirvana-Element ohne verbleibende Daseinsgrundlagen vollkommen verlöschen, ist dadurch kein Abnehmen oder Zunehmen des Nirvana-Elements erkennbar. Dass dies so ist, Mönche, ist das fünfte wunderbare und außergewöhnliche Merkmal in dieser Lehre und Disziplin, woran die Mönche immer wieder Freude finden, wenn sie es sehen."

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො එකරසො ලොණරසො; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, අයං ධම්මවිනයො එකරසො විමුත්තිරසො. යම්පි, භික්ඛවෙ, අයං ධම්මවිනයො එකරසො විමුත්තිරසො; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ ඡට්ඨො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

"Wie der große Ozean, Mönche, nur einen einzigen Geschmack hat, den Geschmack von Salz; ebenso, Mönche, hat diese Lehre und Disziplin nur einen einzigen Geschmack, den Geschmack der Befreiung. Dass dies so ist, Mönche, ist das sechste wunderbare und außergewöhnliche Merkmal in dieser Lehre und Disziplin, woran die Mönche immer wieder Freude finden, wenn sie es sehen."

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො බහුරතනො අනෙකරතනො, තත්‍රිමානි රතනානි, සෙය්‍යථිදං – මුත්තා මණි වෙළුරියො සඞ්ඛො සිලා පවාළං රජතං ජාතරූපං ලොහිතඞ්ගො මසාරගල්ලං; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, අයං ධම්මවිනයො බහුරතනො අනෙකරතනො; තත්‍රිමානි රතනානි, සෙය්‍යථිදං – චත්තාරො සතිපට්ඨානා, චත්තාරො සම්මප්පධානා, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා, පඤ්චින්ද්‍රියානි, පඤ්ච බලානි, සත්ත බොජ්ඣඞ්ගා, අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො. යම්පි, භික්ඛවෙ, අයං ධම්මවිනයො බහුරතනො අනෙකරතනො, තත්‍රිමානි රතනානි, සෙය්‍යථිදං – චත්තාරො සතිපට්ඨානා, චත්තාරො සම්මප්පධානා, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා, පඤ්චින්ද්‍රියානි, පඤ්ච බලානි, සත්ත බොජ්ඣඞ්ගා, අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ සත්තමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති.

"Wie der große Ozean, Mönche, viele Kostbarkeiten, zahllose Kostbarkeiten birgt, nämlich: Perlen, Edelsteine, Beryll, Muschelschalen, Kristalle, Korallen, Silber, Gold, Rubine und Smaragde; ebenso, Mönche, birgt diese Lehre und Disziplin viele Kostbarkeiten, zahllose Kostbarkeiten, nämlich: die vier Grundlagen der Achtsamkeit, die vier rechten Anstrengungen, die vier Grundlagen der Erfolgskraft, die fünf Fähigkeiten, die fünf Kräfte, die sieben Erleuchtungsglieder und den edlen achtfachen Pfad. Dass dies so ist, Mönche, ist das siebte wunderbare und außergewöhnliche Merkmal in dieser Lehre und Disziplin, woran die Mönche immer wieder Freude finden, wenn sie es sehen."

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දො මහතං භූතානං ආවාසො, තත්‍රිමෙ භූතා – තිමි තිමිඞ්ගලො තිමිතිමිඞ්ගලො අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා, සන්ති [Pg.144] මහාසමුද්දෙ යොජනසතිකාපි අත්තභාවා ද්වියොජනසතිකාපි අත්තභාවා තියොජනසතිකාපි අත්තභාවා චතුයොජනසතිකාපි අත්තභාවා පඤ්චයොජනසතිකාපි අත්තභාවා; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, අයං ධම්මවිනයො මහතං භූතානං ආවාසො; තත්‍රිමෙ භූතා – සොතාපන්නො, සොතාපත්තිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො, සකදාගාමි, සකදාගාමිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො, අනාගාමී, අනාගාමීඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො, අරහා, අරහත්තාය පටිපන්නො. යම්පි, භික්ඛවෙ, අයං ධම්මවිනයො මහතං භූතානං ආවාසො, තත්‍රිමෙ භූතා – සොතාපන්නො, සොතාපත්තිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො, සකදාගාමී, සකදාගාමිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො, අනාගාමී, අනාගාමිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො, අරහා, අරහත්තාය පටිපන්නො; අයං, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අට්ඨමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො, යං දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්ති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අට්ඨ අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා, යෙ දිස්වා දිස්වා භික්ඛූ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අභිරමන්තී’’ති.

"Wie der große Ozean, Mönche, die Wohnstätte gewaltiger Wesen ist – dort gibt es Wesen wie den Timi, den Timiṅgala, den Timitimingala, Asuras, Nagas und Gandharvas; im großen Ozean gibt es Wesen mit einer Größe von hundert Yojanas, zweihundert Yojanas, dreihundert Yojanas, vierhundert Yojanas und fünfhundert Yojanas; ebenso, Mönche, ist diese Lehre und Disziplin die Wohnstätte gewaltiger Wesen; dort gibt es diese Wesen: den Stromeingetretenen, den auf dem Weg zur Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts Befindlichen, den Einmalwiederkehrenden, den auf dem Weg zur Verwirklichung der Frucht der Einmalwiederkehr Befindlichen, den Nichtwiederkehrenden, den auf dem Weg zur Verwirklichung der Frucht der Nichtwiederkehr Befindlichen, den Arahant und den auf dem Weg zur Arahantschaft Befindlichen. Dass dies so ist, Mönche, ist das achte wunderbare und außergewöhnliche Merkmal in dieser Lehre und Disziplin, woran die Mönche immer wieder Freude finden, wenn sie es sehen. Dies wahrlich, Mönche, sind die acht wunderbaren und außergewöhnlichen Merkmale in dieser Lehre und Disziplin, woran die Mönche immer wieder Freude finden, wenn sie sie sehen."

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Sache und stieß zu jener Zeit diesen Ausspruch (Udāna) aus:

‘‘ඡන්නමතිවස්සති, විවටං නාතිවස්සති;

තස්මා ඡන්නං විවරෙථ, එවං තං නාතිවස්සතී’’ති. පඤ්චමං;

"Das Gedeckte wird vom Regen durchweicht, das Offengelegte wird nicht durchweicht; darum legt das Gedeckte offen, so wird es nicht durchweicht." (Dies war das) Fünfte.

6. සොණසුත්තං

6. Soṇasutta (Die Lehrrede von Soṇa)

46. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා මහාකච්චානො අවන්තීසු විහරති කුරරඝරෙ පවත්තෙ පබ්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සොණො උපාසකො කුටිකණ්ණො ආයස්මතො මහාකච්චානස්ස උපට්ඨාකො හොති.

46. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit weilte der ehrwürdige Mahākaccāna bei den Avantiern in Kuraraghara auf dem Berge Pavatta. Zu jener Zeit war der gläubige Anhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa ein Diener des ehrwürdigen Mahākaccāna.

අථ ඛො සොණස්ස උපාසකස්ස කුටිකණ්ණස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘යථා යථා ඛො අය්‍යො මහාකච්චානො ධම්මං දෙසෙති නයිදං සුකරං අගාරං අජ්ඣාවසතා එකන්තපරිපුණ්ණං එකන්තපරිසුද්ධං සඞ්ඛලිඛිතං බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං. යංනූනාහං [Pg.145] කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජෙය්‍ය’’න්ති.

Da nun entstand im Geiste des gläubigen Anhängers Soṇa Kuṭikaṇṇa, als er sich in der Abgeschiedenheit zur Meditation zurückgezogen hatte, folgender Gedanke: "So wie der ehrwürdige Mahākaccāna die Lehre verkündet, ist es für jemanden, der in einem Haushalt lebt, nicht leicht, dieses heilige Leben zu führen, das ganz und gar vollkommen, ganz und gar rein und wie eine geschliffene Muschelschale glänzend ist. Wie wäre es, wenn ich mir Haar und Bart scheren ließe, die safrangelben Gewänder anlegte und vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit hinausböge?"

අථ ඛො සොණො උපාසකො කුටිකණ්ණො යෙනායස්මා මහාකච්චානො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං මහාකච්චානං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සොණො උපාසකො කුටිකණ්ණො ආයස්මන්තං මහාකච්චානං එතදවොච –

Da begab sich der gläubige Anhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa dorthin, wo sich der ehrwürdige Mahākaccāna befand. Nachdem er angekommen war, grüßte er den ehrwürdigen Mahākaccāna ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der gläubige Anhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa zum ehrwürdigen Mahākaccāna wie folgt:

‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘යථා යථා ඛො අය්‍යො මහාකච්චානො ධම්මං දෙසෙති නයිදං සුකරං අගාරං අජ්ඣාවසතා එකන්තපරිපුණ්ණං එකන්තපරිසුද්ධං සඞ්ඛලිඛිතං බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං. යංනූනාහං කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජෙය්‍ය’න්ති. පබ්බාජෙතු මං, භන්තෙ, අය්‍යො මහාකච්චානො’’ති.

„Ehrwürdiger Herr, als ich mich hier in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, stieg in mir dieser Gedanke auf: ‚So wie der ehrwürdige Mahākaccāna die Lehre darlegt, ist es für jemanden, der in einem Hause lebt, nicht leicht, dieses vollkommen erfüllte, vollkommen reine und wie eine polierte Muschel glänzende heilige Leben zu führen. Wie wäre es, wenn ich mir Haar und Bart scheren ließe, die gelben Gewänder anlegte und aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausginge?‘ Möge der ehrwürdige Mahākaccāna mich ordinieren, ehrwürdiger Herr.“

එවං වුත්තෙ, ආයස්මා මහාකච්චානො සොණං උපාසකං කුටිකණ්ණං එතදවොච – ‘‘දුක්කරං ඛො, සොණ, යාවජීවං එකභත්තං එකසෙය්‍යං බ්‍රහ්මචරියං. ඉඞ්ඝ ත්වං, සොණ, තත්ථෙව ආගාරිකභූතො සමානො බුද්ධානං සාසනං අනුයුඤ්ජ කාලයුත්තං එකභත්තං එකසෙය්‍යං බ්‍රහ්මචරිය’’න්ති. අථ ඛො සොණස්ස උපාසකස්ස කුටිකණ්ණස්ස යො අහොසි පබ්බජ්ජාභිසඞ්ඛාරො සො පටිපස්සම්භි.

Als dies gesagt worden war, sprach der ehrwürdige Mahākaccāna zu dem Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa: „Soṇa, ein Leben lang nur eine Mahlzeit am Tag zu sich zu nehmen, allein zu schlafen und das heilige Leben zu führen, ist wahrlich schwierig. Wohlan, Soṇa, verbleibe du genau dort als Hausvater und widme dich der Lehre der Buddhas, indem du zur rechten Zeit nur eine Mahlzeit am Tag isst, allein schläfst und das heilige Leben führst.“ Da legte sich bei dem Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa das Streben nach der Ordination.

දුතියම්පි ඛො…පෙ… දුතියම්පි ඛො ආයස්මා මහාකච්චානො සොණං උපාසකං කුටිකණ්ණං එතදවොච – ‘‘දුක්කරං ඛො, සොණ, යාවජීවං එකභත්තං එකසෙය්‍යං බ්‍රහ්මචරියං. ඉඞ්ඝ ත්වං, සොණ, තත්ථෙව ආගාරිකභූතො සමානො බුද්ධානං සාසනං අනුයුඤ්ජ කාලයුත්තං එකභත්තං එකසෙය්‍යං බ්‍රහ්මචරිය’’න්ති. දුතියම්පි ඛො සොණස්ස උපාසකස්ස කුටිකණ්ණස්ස යො අහොසි පබ්බජ්ජාභිසඞ්ඛාරො සො පටිපස්සම්භි.

Auch ein zweites Mal ... (wie oben) ... Da sprach der ehrwürdige Mahākaccāna zu dem Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa: „Soṇa, ein Leben lang nur eine Mahlzeit am Tag zu sich zu nehmen, allein zu schlafen und das heilige Leben zu führen, ist wahrlich schwierig. Wohlan, Soṇa, verbleibe du genau dort als Hausvater und widme dich der Lehre der Buddhas, indem du zur rechten Zeit nur eine Mahlzeit am Tag isst, allein schläfst und das heilige Leben führst.“ Auch ein zweites Mal legte sich bei dem Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa das Streben nach der Ordination.

තතියම්පි ඛො සොණස්ස උපාසකස්ස කුටිකණ්ණස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘යථා යථා ඛො අය්‍යො මහාකච්චානො ධම්මං දෙසෙති නයිදං සුකරං අගාරං අජ්ඣාවසතා එකන්තපරිපුණ්ණං එකන්තපරිසුද්ධං සඞ්ඛලිඛිතං බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං. යංනූනාහං කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජෙය්‍ය’’න්ති. තතියම්පි ඛො සොණො උපාසකො කුටිකණ්ණො [Pg.146] යෙනායස්මා මහාකච්චානො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං මහාකච්චානං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සොණො උපාසකො කුටිකණ්ණො ආයස්මන්තං මහාකච්චානං එතදවොච –

Auch ein drittes Mal stieg in dem Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa, als er sich in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, dieser Gedanke auf: „So wie der ehrwürdige Mahākaccāna die Lehre darlegt, ist es für jemanden, der in einem Hause lebt, nicht leicht, dieses vollkommen erfüllte, vollkommen reine und wie eine polierte Muschel glänzende heilige Leben zu führen. Wie wäre es, wenn ich mir Haar und Bart scheren ließe, die gelben Gewänder anlegte und aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausginge?“ Und ein drittes Mal begab sich der Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa dorthin, wo der ehrwürdige Mahākaccāna verweilte; nachdem er dort angekommen war, grüßte er den ehrwürdigen Mahākaccāna ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa zum ehrwürdigen Mahākaccāna:

‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘යථා යථා ඛො අය්‍යො මහාකච්චානො ධම්මං දෙසෙති නයිදං සුකරං අගාරං අජ්ඣාවසතා එකන්තපරිපුණ්ණං එකන්තපරිසුද්ධං සඞ්ඛලිඛිතං බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං. යංනූනාහං කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජෙය්‍ය’න්ති. පබ්බාජෙතු මං, භන්තෙ, අය්‍යො මහාකච්චානො’’ති.

„Ehrwürdiger Herr, als ich mich hier in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, stieg in mir dieser Gedanke auf: ‚So wie der ehrwürdige Mahākaccāna die Lehre darlegt, ist es für jemanden, der in einem Hause lebt, nicht leicht, dieses vollkommen erfüllte, vollkommen reine und wie eine polierte Muschel glänzende heilige Leben zu führen. Wie wäre es, wenn ich mir Haar und Bart scheren ließe, die gelben Gewänder anlegte und aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausginge?‘ Möge der ehrwürdige Mahākaccāna mich ordinieren, ehrwürdiger Herr.“

අථ ඛො ආයස්මා මහාකච්චානො සොණං උපාසකං කුටිකණ්ණං පබ්බාජෙසි. තෙන ඛො පන සමයෙන අවන්තිදක්ඛිණාපථො අප්පභික්ඛුකො හොති. අථ ඛො ආයස්මා මහාකච්චානො තිණ්ණං වස්සානං අච්චයෙන කිච්ඡෙන කසිරෙන තතො තතො දසවග්ගං භික්ඛුසඞ්ඝං සන්නිපාතෙත්වා ආයස්මන්තං සොණං උපසම්පාදෙසි.

Daraufhin ließ der ehrwürdige Mahākaccāna den Laienanhänger Soṇa Kuṭikaṇṇa in den Orden eintreten. Zu jener Zeit jedoch gab es im südlichen Avanti nur wenige Mönche. Nach Ablauf von drei Jahren gelang es dem ehrwürdigen Mahākaccāna schließlich unter großen Mühen und Anstrengungen, von hier und dort eine Versammlung von zehn Mönchen zusammenzurufen, und er erteilte dem ehrwürdigen Soṇa die höhere Ordination.

අථ ඛො ආයස්මතො සොණස්ස වස්සංවුට්ඨස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘න ඛො මෙ සො භගවා සම්මුඛා දිට්ඨො, අපි ච සුතොයෙව මෙ සො භගවා – ‘ඊදිසො ච ඊදිසො චා’ති. සචෙ මං උපජ්ඣායො අනුජානෙය්‍ය, ගච්ඡෙය්‍යාහං තං භගවන්තං දස්සනාය අරහන්තං සම්මාසම්බුද්ධ’’න්ති.

Nachdem der ehrwürdige Soṇa die Regenzeit verbracht hatte, stieg in ihm, als er sich in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, dieser Gedanke auf: „Ich habe den Erhabenen noch nie von Angesicht zu Angesicht gesehen; ich habe nur von ihm gehört: ‚Er ist von solcher und solcher Beschaffenheit.‘ Wenn mein Lehrer es mir erlauben würde, möchte ich hingehen, um jenen Erhabenen, den Heiligen, den vollkommen Erwachten, zu sehen.“

අථ ඛො ආයස්මා සොණො සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙනායස්මා මහාකච්චානො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං මහාකච්චානං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා සොණො ආයස්මන්තං මහාකච්චානං එතදවොච –

Da erhob sich der ehrwürdige Soṇa am Abend aus seiner Abgeschiedenheit und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Mahākaccāna verweilte; nachdem er dort angekommen war, grüßte er den ehrwürdigen Mahākaccāna ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Soṇa zum ehrwürdigen Mahākaccāna:

‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘න ඛො මෙ සො භගවා සම්මුඛා දිට්ඨො, අපි ච සුතොයෙව මෙ සො භගවා – ඊදිසො ච ඊදිසො චා’ති. සචෙ මං උපජ්ඣායො [Pg.147] අනුජානෙය්‍ය, ගච්ඡෙය්‍යාහං තං භගවන්තං දස්සනාය අරහන්තං සම්මාසම්බුද්ධ’’න්ති ( ).

„Ehrwürdiger Herr, als ich mich hier in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, stieg in mir dieser Gedanke auf: ‚Ich habe den Erhabenen noch nie von Angesicht zu Angesicht gesehen; ich habe nur von ihm gehört: Er ist von solcher und solcher Beschaffenheit. Wenn mein Lehrer es mir erlauben würde, möchte ich hingehen, um jenen Erhabenen, den Heiligen, den vollkommen Erwachten, zu sehen.‘“

‘‘සාධු සාධු, සොණ; ගච්ඡ ත්වං, සොණ, තං භගවන්තං දස්සනාය අරහන්තං සම්මාසම්බුද්ධං. දක්ඛිස්සසි ත්වං, සොණ, තං භගවන්තං පාසාදිකං පසාදනීයං සන්තින්ද්‍රියං සන්තමානසං උත්තමදමථසමථමනුප්පත්තං දන්තං ගුත්තං යතින්ද්‍රියං නාගං. දිස්වාන මම වචනෙන භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දාහි, අප්පාබාධං අප්පාතඞ්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡ – ‘උපජ්ඣායො මෙ, භන්තෙ, ආයස්මා මහාකච්චානො භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දති, අප්පාබාධං අප්පාතඞ්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡතී’’’ති.

„Gut, gut, Soṇa! Geh nur, Soṇa, um jenen Erhabenen, den Heiligen, den vollkommen Erwachten, zu sehen. Du wirst jenen Erhabenen sehen, der vertrauenerweckend ist, der Heiterkeit ausstrahlt, dessen Sinne gezähmt sind, dessen Geist friedvoll ist, der die höchste Bändigung und Ruhe erlangt hat, der bezwungen, behütet und in seinen Sinnen beherrscht ist, ein Edler unter den Menschen. Wenn du ihn siehst, grüße in meinem Namen das Haupt zu den Füßen des Erhabenen und erkundige dich, ob er frei von Krankheit und Gebrechen sei, ob er leicht aufstehen könne, bei Kräften sei und in Wohlbefinden verweile: ‚Ehrwürdiger Herr, mein Lehrer, der ehrwürdige Mahākaccāna, grüßt mit dem Haupt die Füße des Erhabenen und erkundigt sich, ob der Erhabene frei von Krankheit und Gebrechen sei, ob er leicht aufstehen könne, bei Kräften sei und in Wohlbefinden verweile.‘“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා සොණො ආයස්මතො මහාකච්චානස්ස භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා ආයස්මන්තං මහාකච්චානං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා සෙනාසනං සංසාමෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන සාවත්ථි තෙන චාරිකං පක්කාමි. අනුපුබ්බෙන චාරිකං චරමානො යෙන සාවත්ථි ජෙතවනං අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමො, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා සොණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘උපජ්ඣායො මෙ, භන්තෙ, ආයස්මා මහාකච්චානො භගවතො පාදෙ සිරසා වන්දති, අප්පාබාධං අප්පාතඞ්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡතී’’ති.

„Ja, ehrwürdiger Herr“, antwortete der ehrwürdige Soṇa dem ehrwürdigen Mahākaccāna. Er freute sich über dessen Worte, hieß sie willkommen, erhob sich von seinem Platz, verneigte sich ehrfurchtsvoll vor ihm, umrundete ihn rechtsherum, räumte seine Lagerstätte auf, nahm Schale und Gewand und machte sich auf die Wanderung nach Sāvatthi. Als er nach und nach wandernd in Sāvatthi ankam, begab er sich zum Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika, dorthin, wo der Erhabene verweilte. Dort angekommen, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Soṇa zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, mein Lehrer, der ehrwürdige Mahākaccāna, verehrt mit seinem Haupt die Füße des Erhabenen und erkundigt sich, ob er frei von Krankheit und Leiden sei, ob er rüstig, kräftig und wohlauf sei.“

‘‘කච්චි, භික්ඛු, ඛමනීයං, කච්චි යාපනීයං, කච්චිසි අප්පකිලමථෙන අද්ධානං ආගතො, න ච පිණ්ඩකෙන කිලන්තොසී’’ති? ‘‘ඛමනීයං භගවා, යාපනීයං භගවා, අප්පකිලමථෙන චාහං, භන්තෙ, අද්ධානං ආගතො, න පිණ්ඩකෙන කිලන්තොම්හී’’ති.

„Ist es dir erträglich, Mönch? Ist es zum Aushalten? Bist du ohne allzu große Mühen auf der Reise hierher angekommen? Hattest du keine Not mit dem Almosengang?“ – „Es ist erträglich, o Erhabener, es ist zum Aushalten, o Erhabener. Und ich bin ohne allzu große Mühen auf der Reise hierher angekommen, ehrwürdiger Herr, und ich hatte keine Not mit dem Almosengang.“

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉමස්සානන්ද, ආගන්තුකස්ස භික්ඛුනො සෙනාසනං පඤ්ඤාපෙහී’’ති. අථ ඛො ආයස්මතො ආනන්දස්ස එතදහොසි – ‘‘යස්ස ඛො මං භගවා ආණාපෙති [Pg.148] – ‘ඉමස්සානන්ද, ආගන්තුකස්ස භික්ඛුනො සෙනාසනං පඤ්ඤාපෙහී’ති, ඉච්ඡති භගවා තෙන භික්ඛුනා සද්ධිං එකවිහාරෙ වත්ථුං, ඉච්ඡති භගවා ආයස්මතා සොණෙන සද්ධිං එකවිහාරෙ වත්ථු’’න්ති. යස්මිං විහාරෙ භගවා විහරති, තස්මිං විහාරෙ ආයස්මතො සොණස්ස සෙනාසනං පඤ්ඤාපෙසි.

Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Ānanda, bereite für diesen gastgebenden Mönch eine Lagerstätte vor.“ Da dachte der ehrwürdige Ānanda: „Wenn der Erhabene mir befiehlt: ‚Ānanda, bereite für diesen gastgebenden Mönch eine Lagerstätte vor‘, dann wünscht der Erhabene gewiss, mit diesem Mönch in derselben Behausung zu wohnen; der Erhabene wünscht, mit dem ehrwürdigen Soṇa in derselben Behausung zu wohnen.“ Er bereitete daher die Lagerstätte für den ehrwürdigen Soṇa in ebenjener Behausung vor, in der der Erhabene verweilte.

අථ ඛො භගවා බහුදෙව රත්තිං අබ්භොකාසෙ නිසජ්ජාය වීතිනාමෙත්වා පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා විහාරං පාවිසි. ආයස්මාපි ඛො සොණො බහුදෙව රත්තිං අබ්භොකාසෙ නිසජ්ජාය වීතිනාමෙත්වා පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා විහාරං පාවිසි. අථ ඛො භගවා රත්තියා පච්චූසසමයං පච්චුට්ඨාය ආයස්මන්තං සොණං අජ්ඣෙසි – ‘‘පටිභාතු තං භික්ඛු ධම්මො භාසිතු’’න්ති.

Danach verbrachte der Erhabene einen großen Teil der Nacht im Freien sitzend, wusch sich die Füße und betrat die Behausung. Auch der ehrwürdige Soṇa verbrachte einen großen Teil der Nacht im Freien sitzend, wusch sich die Füße und betrat die Behausung. Dann, zur Zeit der Morgendämmerung, erhob sich der Erhabene und forderte den ehrwürdigen Soṇa auf: „Mönch, möge dir ein Lehrvortrag einfallen, den du vortragen kannst.“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා සොණො භගවතො පටිස්සුත්වා සොළස අට්ඨකවග්ගිකානි සබ්බානෙව සරෙන අභණි. අථ ඛො භගවා ආයස්මතො සොණස්ස සරභඤ්ඤපරියොසානෙ අබ්භනුමොදි – ‘‘සාධු සාධු, භික්ඛු, සුග්ගහිතානි තෙ, භික්ඛු, සොළස අට්ඨකවග්ගිකානි සුමනසිකතානි සූපධාරිතානි, කල්‍යාණියාසි වාචාය සමන්නාගතො විස්සට්ඨාය අනෙලගළාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා. කති වස්සොසි ත්වං, භික්ඛූ’’ති? ‘‘එකවස්සො අහං භගවා’’ති. ‘‘කිස්ස පන ත්වං, භික්ඛු, එවං චිරං අකාසී’’ති? ‘‘චිරං දිට්ඨො මෙ, භන්තෙ, කාමෙසු ආදීනවො; අපි ච සම්බාධො ඝරාවාසො බහුකිච්චො බහුකරණීයො’’ති.

„Ja, ehrwürdiger Herr“, antwortete der ehrwürdige Soṇa dem Erhabenen und rezitierte alle sechzehn Kapitel der ‚Achtfachen Gruppe‘ (Aṭṭhakavagga) mit klangvoller Stimme. Am Ende des klangvollen Vortrags des ehrwürdigen Soṇa sprach der Erhabene seine Anerkennung aus: „Gut so, gut so, Mönch! Die sechzehn Kapitel der ‚Achtfachen Gruppe‘ hast du gut gelernt, gut bedacht und gut behalten. Du bist mit einer schönen Stimme begabt, die klar, deutlich und verständlich ist, um den Sinn zu vermitteln. Seit wie vielen Regenperioden (vassa) bist du schon Mönch, o Mönch?“ – „Ich bin seit einer Regenperiode Mönch, o Erhabener.“ – „Warum aber, Mönch, hast du damit so lange gewartet?“ – „Schon lange, ehrwürdiger Herr, sah ich das Elend in den Sinnenfreuden, doch das häusliche Leben ist ein beengter Ort, voller Geschäfte und voller Pflichten.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Stunde diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘දිස්වා ආදීනවං ලොකෙ, ඤත්වා ධම්මං නිරූපධිං;

අරියො න රමතී පාපෙ, පාපෙ න රමතී සුචී’’ති. ඡට්ඨං;

„Wer das Elend in der Welt gesehen und die Bedingungslosigkeit der Lehre erkannt hat, der Edle findet kein Gefallen am Übel; am Übel findet der Reine kein Gefallen.“ (Das sechste Sutta)

7. කඞ්ඛාරෙවතසුත්තං

7. Kaṅkhārevatasutta (Das Sutta über Kaṅkhā-Revata)

47. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා කඞ්ඛාරෙවතො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අත්තනො කඞ්ඛාවිතරණවිසුද්ධිං පච්චවෙක්ඛමානො.

47. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Sāvatthi, im Jetavana-Hain, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Kaṅkhā-Revata nicht weit vom Erhabenen entfernt mit verschränkten Beinen und aufrechtem Körper da und betrachtete seine eigene Reinheit durch die Überwindung des Zweifels.

අද්දසා [Pg.149] ඛො භගවා ආයස්මන්තං කඞ්ඛාරෙවතං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අත්තනො කඞ්ඛාවිතරණවිසුද්ධිං පච්චවෙක්ඛමානං.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Kaṅkhā-Revata, wie er nicht weit entfernt mit verschränkten Beinen und aufrechtem Körper saß und seine eigene Reinheit durch die Überwindung des Zweifels betrachtete.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Stunde diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යා කාචි කඞ්ඛා ඉධ වා හුරං වා,සකවෙදියා වා පරවෙදියා වා;

යෙ ඣායිනො තා පජහන්ති සබ්බා,ආතාපිනො බ්‍රහ්මචරියං චරන්තා’’ති. සත්තමං;

„Welche Zweifel es auch geben mag, ob hier oder in der künftigen Welt, ob sie das eigene Erleben oder das Erleben anderer betreffen – jene, die in Versenkung verweilen, eifrig und das heilige Leben führend, geben sie alle auf.“ (Das siebte Sutta)

8. සඞ්ඝභෙදසුත්තං

8. Saṅghabhedasutta (Das Sutta über die Spaltung der Gemeinde)

48. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා ආනන්දො තදහුපොසථෙ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසි.

48. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Rājagaha, im Veḷuvana-Hain, bei der Futterstelle der Eichhörnchen. Zu jener Zeit kleidete sich der ehrwürdige Ānanda an einem Uposatha-Tag am Morgen an, nahm Schale und Gewand und ging nach Rājagaha um Almosen.

අද්දසා ඛො දෙවදත්තො ආයස්මන්තං ආනන්දං රාජගහෙ පිණ්ඩාය චරන්තං. දිස්වාන යෙනායස්මා ආනන්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච – ‘‘අජ්ජතග්ගෙ දානාහං, ආවුසො ආනන්ද, අඤ්ඤත්‍රෙව භගවතා අඤ්ඤත්‍ර භික්ඛුසඞ්ඝා උපොසථං කරිස්සාමි සඞ්ඝකම්මානි චා’’ති.

Devadatta sah den ehrwürdigen Ānanda, wie er in Rājagaha um Almosen ging. Als er ihn sah, begab er sich dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war, und sprach zu ihm: „Freund Ānanda, von heute an werde ich den Uposatha und die Gemeindehandlungen (Saṅghakamma) getrennt vom Erhabenen und getrennt von der Mönchsgemeinde vollziehen.“

අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො රාජගහෙ පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච –

Da wanderte der ehrwürdige Ānanda in Rājagaha um Almosen, kehrte nach dem Essen vom Almosengang zurück und begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Er verneigte sich vor dem Erhabenen, setzte sich zur Seite nieder und sprach zum Erhabenen:

‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසි. අද්දසා ඛො මං, භන්තෙ, දෙවදත්තො රාජගහෙ පිණ්ඩාය චරන්තං. දිස්වාන යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං එතදවොච – ‘අජ්ජතග්ගෙ දානාහං, ආවුසො ආනන්ද, අඤ්ඤත්‍රෙව භගවතා අඤ්ඤත්‍ර භික්ඛුසඞ්ඝා උපොසථං කරිස්සාමි සඞ්ඝකම්මානි චා’ති. අජ්ජ, භන්තෙ, දෙවදත්තො සඞ්ඝං භින්දිස්සති, උපොසථඤ්ච කරිස්සති සඞ්ඝකම්මානි චා’’ති.

„Ehrwürdiger Herr, heute Morgen kleidete ich mich an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Rājagaha um Almosen. Devadatta sah mich, ehrwürdiger Herr, wie ich in Rājagaha um Almosen ging. Nachdem er mich gesehen hatte, kam er dorthin, wo ich war; nachdem er herangekommen war, sagte er Folgendes zu mir: ‚Freund Ānanda, von heute an werde ich den Uposatha und die Sangha-Handlungen getrennt vom Erhabenen und getrennt vom Bhikkhu-Sangha durchführen.‘ Heute, ehrwürdiger Herr, wird Devadatta den Sangha spalten, den Uposatha und die Sangha-Handlungen durchführen.“

අථ [Pg.150] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘සුකරං සාධුනා සාධු, සාධු පාපෙන දුක්කරං ;

පාපං පාපෙන සුකරං, පාපමරියෙහි දුක්කර’’න්ති. අට්ඨමං;

„Gutes ist für den Guten leicht zu tun, Gutes ist für den Bösen schwer zu tun; Böses ist für den Bösen leicht zu tun, Böses ist für die Edlen schwer zu tun.“ Das achte Sutta.

9. සධායමානසුත්තං

9. Sadhāyamāna Sutta

49. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කොසලෙසු චාරිකං චරති මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා මාණවකා භගවතො අවිදූරෙ සධායමානරූපා අතික්කමන්ති. අද්දසා ඛො භගවා සම්බහුලෙ මාණවකෙ අවිදූරෙ සධායමානරූපෙ අතික්කන්තෙ.

49. So habe ich gehört – einst wanderte der Erhabene im Land der Kosaler zusammen mit einem großen Bhikkhu-Sangha umher. Zu jener Zeit gingen viele junge Männer unweit des Erhabenen lärmend und streitend vorbei. Der Erhabene sah diese vielen jungen Männer, wie sie unweit von ihm lärmend und streitend vorbeigingen.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘පරිමුට්ඨා පණ්ඩිතාභාසා, වාචාගොචරභාණිනො;

යාවිච්ඡන්ති මුඛායාමං, යෙන නීතා න තං විදූ’’ති. නවමං;

„Achtsamkeitslos, nur den Schein von Weisen erweckend, reden sie in ihrem Redebereich daher; so weit sie den Mund aufreißen wollen, sprechen sie, doch sie erkennen nicht den Grund, von dem sie geleitet werden.“ Das neunte Sutta.

10. චූළපන්ථකසුත්තං

10. Cūḷapanthaka Sutta

50. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා චූළපන්ථකො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා.

50. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Cūḷapanthaka unweit des Erhabenen mit untergeschlagenen Beinen, den Körper gerade aufgerichtet, die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං චූළපන්ථකං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Cūḷapanthaka unweit von ihm sitzen, mit untergeschlagenen Beinen, den Körper gerade aufgerichtet, die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene diese Bedeutung erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘ඨිතෙන [Pg.151] කායෙන ඨිතෙන චෙතසා,තිට්ඨං නිසින්නො උද වා සයානො;

එතං සතිං භික්ඛු අධිට්ඨහානො,ලභෙථ පුබ්බාපරියං විසෙසං;

ලද්ධාන පුබ්බාපරියං විසෙසං,අදස්සනං මච්චුරාජස්ස ගච්ඡෙ’’ති. දසමං;

„Mit gefestigtem Körper, mit gefestigtem Geist, ob stehend, sitzend oder liegend; wenn ein Bhikkhu diese Achtsamkeit entschlossen bewahrt, mag er einen stufenweisen Fortschritt erlangen. Hat er diesen stufenweisen Fortschritt erlangt, mag er dahin gelangen, wo er für den König des Todes unsichtbar ist.“ Das zehnte Sutta.

සොණවග්ගො පඤ්චමො නිට්ඨිතො.

Das fünfte Kapitel, das Soṇa-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

පියො අප්පායුකා කුට්ඨී, කුමාරකා උපොසථො;

සොණො ච රෙවතො භෙදො, සධාය පන්ථකෙන චාති.

Piyo, Appāyukā, Kuṭṭhī, Kumārakā, Uposatho, Soṇo, Revato, Bhedo, Sadhāya und Panthaka.

6. ජච්චන්ධවග්ගො

6. Das Kapitel über die Geburtsblinden (Jaccandhavagga)

1. ආයුසඞ්ඛාරොස්සජ්ජනසුත්තං

1. Das Sutta über das Aufgeben der Lebenskraft (Āyusaṅkhārossajjanasutta)

51. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය වෙසාලිං පිණ්ඩාය පාවිසි. වෙසාලියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ගණ්හාහි, ආනන්ද, නිසීදනං. යෙන චාපාලං චෙතියං තෙනුපසඞ්කමිස්සාම දිවාවිහාරායා’’ති.

51. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene bei Vesālī im Großen Wald in der Giebelhalle. Dann kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Vesālī um Almosen. Nachdem er in Vesālī um Almosen gegangen war und nach der Mahlzeit von der Almosensammlung zurückgekehrt war, wandte er sich an den ehrwürdigen Ānanda: „Nimm, Ānanda, die Sitzmatte. Wir wollen zum Cāpāla-Heiligtum gehen, um dort die Mittagsruhe zu halten.“

‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පටිස්සුත්වා නිසීදනං ආදාය භගවන්තං පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො අනුබන්ධි. අථ ඛො භගවා යෙන චාපාලං චෙතියං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි –

„Ja, ehrwürdiger Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen, nahm die Sitzmatte und folgte dem Erhabenen Schritt für Schritt. Dann begab sich der Erhabene zum Cāpāla-Heiligtum; dort angekommen, setzte er sich auf den bereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda:

‘‘රමණීයා, ආනන්ද, වෙසාලී; රමණීයං උදෙනං චෙතියං; රමණීයං ගොතමකං චෙතියං; රමණීයං සත්තම්බං චෙතියං; රමණීයං බහුපුත්තං චෙතියං; රමණීයං සාරන්දදං චෙතියං; රමණීයං චාපාලං චෙතියං. යස්ස කස්සචි, ආනන්ද[Pg.152], චත්තාරො ඉද්ධිපාදා භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා, සො ආකඞ්ඛමානො ( ) කප්පං වා තිට්ඨෙය්‍ය කප්පාවසෙසං වා. තථාගතස්ස ඛො, ආනන්ද, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. ආකඞ්ඛමානො, ආනන්ද, තථාගතො කප්පං වා තිට්ඨෙය්‍ය කප්පාවසෙසං වා’’ති.

„Lieblich, Ānanda, ist Vesālī; lieblich ist das Udena-Heiligtum; lieblich ist das Gotamaka-Heiligtum; lieblich ist das Sattamba-Heiligtum; lieblich ist das Bahuputta-Heiligtum; lieblich ist das Sārandada-Heiligtum; lieblich ist das Cāpāla-Heiligtum. Bei wem auch immer, Ānanda, die vier Grundlagen der Wunderkraft entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und recht begonnen wurden, der könnte, wenn er es wünschte, für ein Weltalter oder den Rest eines Weltalters verweilen. Vom Tathāgata nun, Ānanda, sind die vier Grundlagen der Wunderkraft entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und recht begonnen worden. Wenn er es wünschte, Ānanda, könnte der Tathāgata für ein Weltalter oder den Rest eines Weltalters verweilen.“

එවම්පි ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතා ඔළාරිකෙ නිමිත්තෙ කයිරමානෙ, ඔළාරිකෙ ඔභාසෙ කයිරමානෙ, නාසක්ඛි පටිවිජ්ඣිතුං; න භගවන්තං යාචි – ‘‘තිට්ඨතු, භන්තෙ, භගවා කප්පං; තිට්ඨතු සුගතො කප්පං බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සාන’’න්ති, යථා තං මාරෙන පරියුට්ඨිතචිත්තො. දුතියම්පි ඛො…පෙ… තතියම්පි ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි –

Obwohl nun der Erhabene einen solch deutlichen Hinweis gab, eine solch deutliche Andeutung machte, vermochte es der ehrwürdige Ānanda nicht zu erfassen; er bat den Erhabenen nicht: „Möge der Erhabene, ehrwürdiger Herr, für ein Weltalter verweilen; möge der Sugata für ein Weltalter verweilen, zum Wohle Vieler, zum Glück Vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohl und zum Glück von Göttern und Menschen“, da sein Geist von Māra besessen war. Auch ein zweites Mal... und ein drittes Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda:

‘‘රමණීයා, ආනන්ද, වෙසාලී; රමණීයං උදෙනං චෙතියං; රමණීයං ගොතමකං චෙතියං; රමණීයං සත්තම්බං චෙතියං; රමණීයං බහුපුත්තං චෙතියං; රමණීයං සාරන්දදං චෙතියං; රමණීයං චාපාලං චෙතියං. යස්ස කස්සචි, ආනන්ද, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා, සො ආකඞ්ඛමානො කප්පං වා තිට්ඨෙය්‍ය කප්පාවසෙසං වා. තථාගතස්ස ඛො, ආනන්ද, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. ආකඞ්ඛමානො, ආනන්ද, තථාගතො කප්පං වා තිට්ඨෙය්‍ය කප්පාවසෙසං වා’’ති.

„Lieblich, Ānanda, ist Vesālī; lieblich ist das Udena-Heiligtum; lieblich ist das Gotamaka-Heiligtum; lieblich ist das Sattamba-Heiligtum; lieblich ist das Bahuputta-Heiligtum; lieblich ist das Sārandada-Heiligtum; lieblich ist das Cāpāla-Heiligtum. Bei wem auch immer, Ānanda, die vier Grundlagen der Wunderkraft entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und recht begonnen wurden, der könnte, wenn er es wünschte, für ein Weltalter oder den Rest eines Weltalters verweilen. Vom Tathāgata nun, Ānanda, sind die vier Grundlagen der Wunderkraft entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und recht begonnen worden. Wenn er es wünschte, Ānanda, könnte der Tathāgata für ein Weltalter oder den Rest eines Weltalters verweilen.“

එවම්පි ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතා ඔළාරිකෙ නිමිත්තෙ කයිරමානෙ, ඔළාරිකෙ ඔභාසෙ කයිරමානෙ, නාසක්ඛි පටිවිජ්ඣිතුං; න භගවන්තං යාචි – ‘‘තිට්ඨතු, භන්තෙ, භගවා කප්පං; තිට්ඨතු සුගතො කප්පං බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සාන’’න්ති, යථා තං මාරෙන පරියුට්ඨිතචිත්තො.

Auch wenn der Erhabene dem ehrwürdigen Ānanda solch deutliche Zeichen und klare Hinweise gab, vermochte er es nicht zu begreifen; er bat den Erhabenen nicht: „Möge der Erhabene, Herr, für ein Weltalter verweilen; möge der Wohlgegangene für ein Weltalter verweilen, zum Wohle Vieler, zum Glück Vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen“, da sein Geist von Māra besessen war.

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ගච්ඡ ත්වං, ආනන්ද, යස්සදානි කාලං මඤ්ඤසී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො [Pg.153] පටිස්සුත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා අවිදූරෙ අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ නිසීදි.

Daraufhin wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Geh nun, Ānanda, wie du es jetzt für zeitgemäß hältst.“ „Gewiss, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen, erhob sich von seinem Platz, verneigte sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen, umwandelte ihn rechtsherum und setzte sich unweit davon am Fuße eines Baumes nieder.

අථ ඛො මාරො පාපිමා, අචිරපක්කන්තෙ ආයස්මන්තෙ ආනන්දෙ, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො මාරො පාපිමා භගවන්තං එතදවොච –

Daraufhin begab sich Māra, der Böse, kurz nachdem der ehrwürdige Ānanda weggegangen war, dorthin, wo der Erhabene weilte; dort angekommen, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend, sprach Māra, der Böse, zum Erhabenen diese Worte:

‘‘පරිනිබ්බාතු දානි, භන්තෙ, භගවා; පරිනිබ්බාතු සුගතො; පරිනිබ්බානකාලො දානි, භන්තෙ, භගවතො. භාසිතා ඛො පනෙසා, භන්තෙ, භගවතා වාචා – ‘න තාවාහං, පාපිම, පරිනිබ්බායිස්සාමි යාව මෙ භික්ඛූ න සාවකා භවිස්සන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනො, සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛිස්සන්ති දෙසෙස්සන්ති පඤ්ඤපෙස්සන්ති පට්ඨපෙස්සන්ති විවරිස්සන්ති විභජිස්සන්ති උත්තානීකරිස්සන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙස්සන්තී’ති. එතරහි ඛො පන, භන්තෙ භික්ඛූ භගවතො සාවකා වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛන්ති දෙසෙන්ති පඤ්ඤපෙන්ති පට්ඨපෙන්ති විවරන්ති විභජන්ති උත්තානීකරොන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙන්ති. පරිනිබ්බාතු දානි, භන්තෙ, භගවා; පරිනිබ්බාතු සුගතො; පරිනිබ්බානකාලො දානි, භන්තෙ, භගවතො.

„Möge der Erhabene nun ins Parinibbāna eingehen, Herr; möge der Wohlgegangene ins Parinibbāna eingehen. Es ist nun Zeit für das Parinibbāna des Erhabenen, Herr. Denn diese Worte hat der Erhabene wahrlich gesprochen: ‚Ich werde nicht eher ins Parinibbāna eingehen, o Böser, bis meine Schüler, die Mönche, erfahren, wohlgeschult, furchtlos, vielwissend, Bewahrer der Lehre, der Lehre gemäß praktizierend, den rechten Wandel führend und der Lehre folgend geworden sind; bis sie nicht, nachdem sie die Lehre ihres eigenen Lehrers gelernt haben, diese verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen können; bis sie nicht eine aufgekommene fremde Lehre mit der Lehre wohl widerlegt haben und die wunderwirksame Lehre verkünden.‘ Nun aber, Herr, sind die Mönche, die Schüler des Erhabenen, erfahren, wohlgeschult, furchtlos, vielwissend, Bewahrer der Lehre, der Lehre gemäß praktizierend, den rechten Wandel führend und der Lehre folgend; nachdem sie die Lehre ihres eigenen Lehrers gelernt haben, verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen sie diese; eine aufgekommene fremde Lehre widerlegen sie wohl mit der Lehre und verkünden die wunderwirksame Lehre. Möge der Erhabene nun ins Parinibbāna eingehen, Herr; möge der Wohlgegangene ins Parinibbāna eingehen. Es ist nun Zeit für das Parinibbāna des Erhabenen, Herr.“

‘‘භාසිතා ඛො පනෙසා, භන්තෙ, භගවතා වාචා – ‘න තාවාහං, පාපිම, පරිනිබ්බායිස්සාමි යාව මෙ භික්ඛුනියො න සාවිකා භවිස්සන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනියො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛිස්සන්ති දෙසෙස්සන්ති පඤ්ඤපෙස්සන්ති පට්ඨපෙස්සන්ති විවරිස්සන්ති විභජිස්සන්ති උත්තානීකරිස්සන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙස්සන්තී’ති. එතරහි ඛො පන, භන්තෙ, භික්ඛුනියො භගවතො සාවිකා වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා [Pg.154] අනුධම්මචාරිනියො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛන්ති දෙසෙන්ති පඤ්ඤපෙන්ති පට්ඨපෙන්ති විවරන්ති විභජන්ති උත්තානීකරොන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙන්ති. පරිනිබ්බාතු දානි, භන්තෙ, භගවා; පරිනිබ්බාතු සුගතො; පරිනිබ්බානකාලො දානි, භන්තෙ, භගවතො.

„Denn diese Worte hat der Erhabene wahrlich gesprochen, Herr: ‚Ich werde nicht eher ins Parinibbāna eingehen, o Böser, bis meine Schülerinnen, die Nonnen, erfahren, wohlgeschult, furchtlos, vielwissend, Bewahrer der Lehre, der Lehre gemäß praktizierend, den rechten Wandel führend und der Lehre folgend geworden sind; bis sie nicht, nachdem sie die Lehre ihres eigenen Lehrers gelernt haben, diese verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen können; bis sie nicht eine aufgekommene fremde Lehre mit der Lehre wohl widerlegt haben und die wunderwirksame Lehre verkünden.‘ Nun aber, Herr, sind die Nonnen, die Schülerinnen des Erhabenen, erfahren, wohlgeschult, furchtlos, vielwissend, Bewahrer der Lehre, der Lehre gemäß praktizierend, den rechten Wandel führend und der Lehre folgend; nachdem sie die Lehre ihres eigenen Lehrers gelernt haben, verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen sie diese; eine aufgekommene fremde Lehre widerlegen sie wohl mit der Lehre und verkünden die wunderwirksame Lehre. Möge der Erhabene nun ins Parinibbāna eingehen, Herr; möge der Wohlgegangene ins Parinibbāna eingehen. Es ist nun Zeit für das Parinibbāna des Erhabenen, Herr.“

‘‘භාසිතා ඛො පනෙසා, භන්තෙ, භගවතා වාචා – ‘න තාවාහං, පාපිම, පරිනිබ්බායිස්සාමි යාව මෙ උපාසකා න සාවකා භවිස්සන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛිස්සන්ති දෙසෙස්සන්ති පඤ්ඤපෙස්සන්ති පට්ඨපෙස්සන්ති විවරිස්සන්ති විභජිස්සන්ති උත්තානීකරිස්සන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙස්සන්තී’ති. එතරහි ඛො පන, භන්තෙ, උපාසකා භගවතො සාවකා වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛන්ති දෙසෙන්ති පඤ්ඤපෙන්ති පට්ඨපෙන්ති විවරන්ති විභජන්ති උත්තානීකරොන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙන්ති. පරිනිබ්බාතු දානි, භන්තෙ, භගවා; පරිනිබ්බාතු සුගතො; පරිනිබ්බානකාලො දානි, භන්තෙ, භගවතො.

„Denn diese Worte hat der Erhabene wahrlich gesprochen, Herr: ‚Ich werde nicht eher ins Parinibbāna eingehen, o Böser, bis meine Schüler, die Laienanhänger, erfahren, wohlgeschult, furchtlos, vielwissend, Bewahrer der Lehre, der Lehre gemäß praktizierend, den rechten Wandel führend und der Lehre folgend geworden sind; bis sie nicht, nachdem sie die Lehre ihres eigenen Lehrers gelernt haben, diese verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen können; bis sie nicht eine aufgekommene fremde Lehre mit der Lehre wohl widerlegt haben und die wunderwirksame Lehre verkünden.‘ Nun aber, Herr, sind die Laienanhänger, die Schüler des Erhabenen, erfahren, wohlgeschult, furchtlos, vielwissend, Bewahrer der Lehre, der Lehre gemäß praktizierend, den rechten Wandel führend und der Lehre folgend; nachdem sie die Lehre ihres eigenen Lehrers gelernt haben, verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen sie diese; eine aufgekommene fremde Lehre widerlegen sie wohl mit der Lehre und verkünden die wunderwirksame Lehre. Möge der Erhabene nun ins Parinibbāna eingehen, Herr; möge der Wohlgegangene ins Parinibbāna eingehen. Es ist nun Zeit für das Parinibbāna des Erhabenen, Herr.“

‘‘භාසිතා ඛො පනෙසා, භන්තෙ, භගවතා වාචා – ‘න තාවාහං, පාපිම, පරිනිබ්බායිස්සාමි යාව මෙ උපාසිකා න සාවිකා භවිස්සන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනියො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛිස්සන්ති දෙසෙස්සන්ති පඤ්ඤපෙස්සන්ති පට්ඨපෙස්සන්ති විවරිස්සන්ති විභජිස්සන්ති උත්තානීකරිස්සන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙස්සන්තී’ති. එතරහි ඛො පන, භන්තෙ, උපාසිකා භගවතො සාවිකා වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සාමීචිප්පටිපන්නා අනුධම්මචාරිනියො සකං ආචරියකං උග්ගහෙත්වා ආචික්ඛන්ති දෙසෙන්ති පඤ්ඤපෙන්ති පට්ඨපෙන්ති විවරන්ති විභජන්ති උත්තානීකරොන්ති උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙන සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙන්ති. පරිනිබ්බාතු දානි, භන්තෙ, භගවා; පරිනිබ්බාතු සුගතො; පරිනිබ්බානකාලො දානි, භන්තෙ, භගවතො.

„Diese Worte, Herr, wurden wahrlich vom Erhabenen gesprochen: ‚Ich werde nicht eher vollkommen verlöschen, o Böser, bis meine gläubigen Anhängerinnen (Upāsikās) nicht fähig, geschult, furchtlos, belesen, Bewahrerinnen der Lehre, der Lehre entsprechend wandelnd, die rechte Praxis übend und gemäß der Lehre lebend sein werden; bis sie nicht, nachdem sie die Lehre ihres Lehrers selbst erlernt haben, diese verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen können; bis sie nicht die auftauchenden gegnerischen Lehren mit dem Gesetz gründlich und rechtmäßig widerlegt haben und die wunderbare Lehre verkünden können.‘ Nun aber, Herr, sind die gläubigen Anhängerinnen des Erhabenen fähig, geschult, furchtlos, belesen, Bewahrerinnen der Lehre, der Lehre entsprechend wandelnd, die rechte Praxis übend und gemäß der Lehre lebend; sie verkünden, lehren, darlegen, festsetzen, offenbaren, analysieren und verdeutlichen die Lehre ihres Lehrers, die sie selbst erlernt haben; sie widerlegen auftauchende gegnerische Lehren mit dem Gesetz gründlich und rechtmäßig und verkünden die wunderbare Lehre. Möge der Erhabene nun vollkommen verlöschen; möge der Wohlgegangene nun vollkommen verlöschen; es ist nun Zeit für das vollkommene Verlöschen des Erhabenen, Herr.“

‘‘භාසිතා [Pg.155] ඛො පනෙසා, භන්තෙ, භගවතා වාචා – ‘න තාවාහං, පාපිම, පරිනිබ්බායිස්සාමි යාව මෙ ඉදං බ්‍රහ්මචරියං න ඉද්ධඤ්චෙව භවිස්සති ඵීතඤ්ච විත්ථාරිකං බාහුජඤ්ඤං පුථුභූතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිත’න්ති. එතරහි ඛො පන, භන්තෙ, භගවතො බ්‍රහ්මචරියං ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච විත්ථාරිකං බාහුජඤ්ඤං පුථුභූතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං. පරිනිබ්බාතු දානි, භන්තෙ, භගවා; පරිනිබ්බාතු සුගතො; පරිනිබ්බානකාලො දානි, භන්තෙ, භගවතො’’ති.

„Diese Worte, Herr, wurden wahrlich vom Erhabenen gesprochen: ‚Ich werde nicht eher vollkommen verlöschen, o Böser, bis dieser mein heiliger Wandel (Brahmacariya) nicht erfolgreich, blühend, weit verbreitet, vielen bekannt und weit ausgedehnt sein wird, bis er nicht unter Göttern und Menschen wohlverkündet ist.‘ Nun aber, Herr, ist der heilige Wandel des Erhabenen erfolgreich, blühend, weit verbreitet, vielen bekannt und weit ausgedehnt, bis hin zur wohlverkündeten Lehre unter Göttern und Menschen. Möge der Erhabene nun vollkommen verlöschen; möge der Wohlgegangene nun vollkommen verlöschen; es ist nun Zeit für das vollkommene Verlöschen des Erhabenen, Herr.“

එවං වුත්තෙ, භගවා මාරං පාපිමන්තං එතදවොච – ‘‘අප්පොස්සුක්කො ත්වං, පාපිම, හොහි. න චිරං තථාගතස්ස පරිනිබ්බානං භවිස්සති. ඉතො තිණ්ණං මාසානං අච්චයෙන තථාගතො පරිනිබ්බායිස්සතී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Erhabene zum bösen Māra: „Sei unbesorgt, o Böser. Nicht lange mehr, und das vollkommene Verlöschen des Tathāgata wird stattfinden. Nach Ablauf von drei Monaten von heute an wird der Tathāgata vollkommen verlöschen.“

අථ ඛො භගවා චාපාලෙ චෙතියෙ සතො සම්පජානො ආයුසඞ්ඛාරං ඔස්සජ්ජි. ඔස්සට්ඨෙ ච භගවතා ආයුසඞ්ඛාරෙ මහාභූමිචාලො අහොසි භිංසනකො ලොමහංසො, දෙවදුන්දුභියො ච ඵලිංසු.

Daraufhin gab der Erhabene am Cāpāla-Schrein achtsam und besonnen die Lebenskraft (āyusaṅkhāra) auf. Als der Erhabene die Lebenskraft aufgegeben hatte, geschah ein gewaltiges, furchterregendes Erdbeben, das ein Sträuben der Körperhaare verursachte, und die Trommeln der Götter erklangen.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene die Bedeutung dieses Ereignisses erkannt hatte, stieß er zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch (Udāna) aus:

‘‘තුලමතුලඤ්ච සම්භවං,භවසඞ්ඛාරමවස්සජි මුනි;

අජ්ඣත්තරතො සමාහිතො,අභින්දි කවචමිවත්තසම්භව’’න්ති. පඨමං;

„Das Messbare und das Unmessbare und den Ursprung, das Werden des Daseins, gab der Weise auf; innerlich erfreut und gesammelt, zerbrach er wie einen Panzer das, was aus ihm selbst entstanden war.“

2. සත්තජටිලසුත්තං

2. Sattajaṭilasutta

52. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො බහිද්වාරකොට්ඨකෙ නිසින්නො හොති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි.

52. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Östlichen Kloster, im Palast der Migāra-Mutter. Zu jener Zeit war der Erhabene am Abend aus seiner meditativen Zurückgezogenheit aufgestanden und saß draußen vor dem Torbau. Da begab sich der König Pasenadi von Kosala dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder.

තෙන [Pg.156] ඛො පන සමයෙන සත්ත ච ජටිලා, සත්ත ච නිගණ්ඨා, සත්ත ච අචෙලකා, සත්ත ච එකසාටකා, සත්ත ච පරිබ්බාජකා, පරූළ්හකච්ඡනඛලොමා ඛාරිවිවිධමාදාය භගවතො අවිදූරෙ අතික්කමන්ති.

Zu jener Zeit gingen sieben matted-hair Asketen, sieben Niganthas, sieben nackte Asketen, sieben Ein-Gewand-Träger und sieben Wanderasketen mit verwilderten Haaren in den Achselhöhlen und langen Nägeln, beladen mit verschiedenem Gerät an Tragstangen, in der Nähe des Erhabenen vorbei.

අද්දසා ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො තෙ සත්ත ච ජටිලෙ, සත්ත ච නිගණ්ඨෙ, සත්ත ච අචෙලකෙ, සත්ත ච එකසාටකෙ, සත්ත ච පරිබ්බාජකෙ, පරූළ්හකච්ඡනඛලොමෙ ඛාරිවිවිධමාදාය භගවතො අවිදූරෙ අතික්කමන්තෙ. දිස්වාන උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා දක්ඛිණජාණුමණ්ඩලං පථවියං නිහන්ත්වා යෙන තෙ සත්ත ච ජටිලා, සත්ත ච නිගණ්ඨා, සත්ත ච අචෙලකා, සත්ත ච එකසාටකා, සත්ත ච පරිබ්බාජකා, තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා තික්ඛත්තුං නාමං සාවෙසි – ‘‘රාජාහං, භන්තෙ, පසෙනදි කොසලො; රාජාහං, භන්තෙ, පසෙනදි කොසලො; රාජාහං, භන්තෙ, පසෙනදි කොසලො’’ති.

Der König Pasenadi von Kosala sah jene sieben matted-hair Asketen, sieben Niganthas, sieben nackte Asketen, sieben Ein-Gewand-Träger und sieben Wanderasketen, wie sie in der Nähe des Erhabenen vorbeigingen. Als er sie sah, erhob er sich von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, setzte das rechte Knie auf den Boden und neigte die zusammengelegten Hände dorthin, wo jene Asketen waren, und verkündete dreimal seinen Namen: ‚Ich bin der König Pasenadi von Kosala, ihr Herren; ich bin der König Pasenadi von Kosala, ihr Herren; ich bin der König Pasenadi von Kosala, ihr Herren.‘

අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො අචිරපක්කන්තෙසු තෙසු සත්තසු ච ජටිලෙසු, සත්තසු ච නිගණ්ඨෙසු, සත්තසු ච අචෙලකෙසු, සත්තසු ච එකසාටකෙසු, සත්තසු ච පරිබ්බාජකෙසු, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘යෙ ඛො භන්තෙ, ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා එතෙ තෙසං අඤ්ඤතරෙ’’ති.

Kurz nachdem jene sieben matted-hair Asketen, sieben Niganthas, sieben nackte Asketen, sieben Ein-Gewand-Träger und sieben Wanderasketen weggegangen waren, begab sich der König Pasenadi von Kosala dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: ‚Herr, wer immer in der Welt Arahants sind oder jene, die den Pfad zur Arahantschaft erreicht haben, gehören diese etwa zu ihnen?‘

‘‘දුජ්ජානං ඛො එතං, මහාරාජ, තයා ගිහිනා කාමභොගිනා පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසන්තෙන කාසිකචන්දනං පච්චනුභොන්තෙන මාලාගන්ධවිලෙපනං ධාරයන්තෙන ජාතරූපරජතං සාදියන්තෙන – ඉමෙ වා අරහන්තො, ඉමෙ වා අරහත්තමග්ගං සමාපන්නාති.

„Das ist schwer zu erkennen, o Großer König, für dich als einen Laien, der die Sinnenfreuden genießt, der in einem von Kindern beengten Heim lebt, der feinstes Sandelholz aus Kāsi genießt, der Blumen, Düfte und Salben trägt und Gold und Silber annimmt – ob diese nun Arahants sind oder ob sie den Pfad zur Arahantschaft erreicht haben.“

‘‘සංවාසෙන ඛො, මහාරාජ, සීලං වෙදිතබ්බං. තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා න ඉත්තරං, මනසිකරොතා නො අමනසිකරොතා, පඤ්ඤවතා නො දුප්පඤ්ඤෙන. සංවොහාරෙන ඛො, මහාරාජ, සොචෙය්‍යං වෙදිතබ්බං. තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා [Pg.157] න ඉත්තරං, මනසිකරොතා නො අමනසිකරොතා, පඤ්ඤවතා නො දුප්පඤ්ඤෙන. ආපදාසු ඛො, මහාරාජ, ථාමො වෙදිතබ්බො. සො ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා න ඉත්තරං, මනසිකරොතා නො අමනසිකරොතා, පඤ්ඤවතා නො දුප්පඤ්ඤෙන. සාකච්ඡාය ඛො, මහාරාජ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා. සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා න ඉත්තරං, මනසිකරොතා නො අමනසිකරොතා, පඤ්ඤවතා නො දුප්පඤ්ඤෙනා’’ති.

„Durch das Zusammenleben, o Großer König, erkennt man die Tugend. Und dies erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; wenn man aufmerksam ist, nicht unaufmerksam; wenn man weise ist, nicht unverständig. Durch den Umgang, o Großer König, erkennt man die Reinheit. Und dies erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; wenn man aufmerksam ist, nicht unaufmerksam; wenn man weise ist, nicht unverständig. In Notlagen, o Großer König, erkennt man die Standhaftigkeit. Und dies erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; wenn man aufmerksam ist, nicht unaufmerksam; wenn man weise ist, nicht unverständig. Durch das Gespräch, o Großer König, erkennt man die Weisheit. Und dies erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; wenn man aufmerksam ist, nicht unaufmerksam; wenn man weise ist, nicht unverständig.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව සුභාසිතං චිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘දුජ්ජානං ඛො එතං, මහාරාජ, තයා ගිහිනා පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසන්තෙන කාසිකචන්දනං පච්චනුභොන්තෙන මාලාගන්ධවිලෙපනං ධාරයන්තෙන ජාතරූපරජතං සාදියන්තෙන – ඉමෙ වා අරහන්තො, ඉමෙ වා අරහත්තමග්ගං සමාපන්නාති. සංවාසෙන ඛො, මහාරාජ, සීලං වෙදිතබ්බං…පෙ… සාකච්ඡාය ඛො, මහාරාජ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා. සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා න ඉත්තරං, මනසිකරොතා නො අමනසිකරොතා, පඤ්ඤවතා නො දුප්පඤ්ඤෙනා’’’ති.

„Erstaunlich, Herr, wunderbar, Herr! Wie trefflich dies vom Erhabenen gesagt wurde: ‚Es ist schwer zu erkennen, o Großer König, für dich als Laien, der du im Sinnenvergnügen lebst, der du ein mit Frau und Kindern enges Lager bewohnst, der du feines Sandelholz aus Kasi genießt, der du Blumen, Düfte und Salben trägst, der du Gold und Silber annimmst – ob diese nun Heilige sind oder ob diese in den Pfad zur Heiligkeit eingetreten sind. Durch das Zusammenleben, o Großer König, erkennt man die Tugend... durch das Gespräch, o Großer König, erkennt man die Weisheit. Und dies erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; wenn man aufmerksam ist, nicht unaufmerksam; wenn man weise ist, nicht unverständig.‘ Dieses Wort ist wahrlich überaus vortrefflich gesprochen.“

‘‘එතෙ, භන්තෙ, මම පුරිසා චොරා ඔචරකා ජනපදං ඔචරිත්වා ගච්ඡන්ති. තෙහි පඨමං ඔචිණ්ණං අහං පච්ඡා ඔසාරිස්සාමි. ඉදානි තෙ, භන්තෙ, තං රජොජල්ලං පවාහෙත්වා සුන්හාතා සුවිලිත්තා කප්පිතකෙසමස්සූ ඔදාතවත්ථවසනා පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතා සමඞ්ගිභූතා පරිචාරෙස්සන්තී’’ ති.

„Diese, Herr, sind meine Männer, Spione und Kundschafter, die in die Provinzen ziehen, um sie auszukundschaften. Was sie zuerst erkundet haben, danach handle ich später. Nun, Herr, nachdem sie jenen Staub und Schmutz abgewaschen haben, wohlgebadet und eingesalbt sind, Haar und Bart gestutzt haben und weiße Gewänder tragen, werden sie sich den fünf Arten von Sinnenfreuden hingeben und sie gemeinsam genießen.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene diese Bedeutung erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘න වායමෙය්‍ය සබ්බත්ථ, නාඤ්ඤස්ස පුරිසො සියා;

නාඤ්ඤං නිස්සාය ජීවෙය්‍ය, ධම්මෙන න වණිං චරෙ’’ති. දුතියං;

„Man sollte sich nicht überall im Unheilsamen anstrengen; man sollte nicht der Knecht eines anderen sein; man sollte nicht in Abhängigkeit von einem anderen leben; man sollte nicht mit der Lehre Handel treiben.“

3. පච්චවෙක්ඛණසුත්තං

3. Das Sutta über die Reflexion

53. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා අත්තනො අනෙකෙ [Pg.158] පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ පහීනෙ පච්චවෙක්ඛමානො නිසින්නො හොති, අනෙකෙ ච කුසලෙ ධම්මෙ භාවනාපාරිපූරිං ගතෙ.

53. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene in Savatthi, im Jeta-Hain, im Kloster des Anathapindika. Zu jener Zeit saß der Erhabene da und betrachtete seine zahlreichen aufgegebenen unheilsamen Dinge sowie die zahlreichen heilsamen Dinge, die zur vollen Entfaltung der Entfaltung gelangt waren.

අථ ඛො භගවා අත්තනො අනෙකෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ පහීනෙ විදිත්වා අනෙකෙ ච කුසලෙ ධම්මෙ භාවනාපාරිපූරිං ගතෙ තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene seine zahlreichen aufgegebenen unheilsamen Dinge und die zahlreichen heilsamen Dinge, die zur vollen Entfaltung gelangt waren, erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘අහු පුබ්බෙ තදා නාහු, නාහු පුබ්බෙ තදා අහු;

න චාහු න ච භවිස්සති, න චෙතරහි විජ්ජතී’’ති. තතියං;

„Was früher war, war dann nicht mehr; was früher nicht war, war dann da. Es war nicht, es wird nicht sein, und auch jetzt ist es nicht vorhanden.“

4. පඨමනානාතිත්ථියසුත්තං

4. Das erste Sutta über die verschiedenen Sektierer

54. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා නානාතිත්ථියසමණබ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකා සාවත්ථියං පටිවසන්ති නානාදිට්ඨිකා නානාඛන්තිකා නානාරුචිකා නානාදිට්ඨිනිස්සයනිස්සිතා.

54. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene in Savatthi, im Jeta-Hain, im Kloster des Anathapindika. Zu jener Zeit lebten zahlreiche Asketen, Brahmanen und Wanderbettler verschiedener Sekten in Savatthi, die unterschiedliche Ansichten, unterschiedliche Neigungen, unterschiedliche Vorlieben hatten und sich auf unterschiedliche Ansichts-Grundlagen stützten.

සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතො ලොකො, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසස්සතො ලොකො, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අන්තවා ලොකො, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අනන්තවා ලොකො, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘තං ජීවං තං සරීරං, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අඤ්ඤං ජීවං අඤ්ඤං සරීරං, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘න හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘හොති ච න ච හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ [Pg.159] සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති.

Es gab einige Asketen und Brahmanen, die solche Reden und Ansichten vertraten: ‚Die Welt ist ewig; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist leer.‘ Es gab jedoch andere Asketen und Brahmanen, die solche Reden und Ansichten vertraten: ‚Die Welt ist nicht ewig...‘; ‚Die Welt ist endlich...‘; ‚Die Welt ist unendlich...‘; ‚Die Lebenskraft ist dasselbe wie der Körper...‘; ‚Die Lebenskraft ist das eine, der Körper etwas anderes...‘; ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode...‘; ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode nicht...‘; ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode sowohl als auch nicht...‘; ‚Der Vollendete existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist leer.‘

තෙ භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’ති.

Sie lebten in Zank und Streit, in Debatten verstrickt, und verletzten einander mit Mundspeeren: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre! Nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre!‘

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Da kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Schale und Obergewand und gingen nach Savatthi um Almosen. Nachdem sie in Savatthi um Almosen gegangen waren und nach der Mahlzeit von der Almosensammlung zurückgekehrt waren, begaben sie sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Dort angekommen, begrüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ඉධ, භන්තෙ, සම්බහුලා නානාතිත්ථියසමණබ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකා සාවත්ථියං පටිවසන්ති නානාදිට්ඨිකා නානාඛන්තිකා නානාරුචිකා නානාදිට්ඨිනිස්සයනිස්සිතා.

„Ehrwürdiger Herr, hier in Sāvatthī leben zahlreiche Asketen, Brahmanen und Wanderbettler verschiedener Sekten, die unterschiedliche Ansichten, unterschiedliche Überzeugungen und unterschiedliche Vorlieben haben und sich auf verschiedenartige Ansichten als ihre Stütze verlassen.“

‘‘සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘සස්සතො ලොකො, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති…පෙ… තෙ භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ ති.

„Es gibt einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren verkünden und solche Ansichten haben: ‚Die Welt ist ewig; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist falsch‘ ... Sie leben in Streit, Zank und Meinungsverschiedenheiten verwickelt, wobei sie einander mit Mund-Speeren verletzen und sagen: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, sondern so ist die Lehre!‘“

‘‘අඤ්ඤතිත්ථියා, භික්ඛවෙ, පරිබ්බාජකා අන්ධා අචක්ඛුකා; අත්ථං න ජානන්ති, අනත්ථං න ජානන්ති, ධම්මං න ජානන්ති, අධම්මං න ජානන්ති. තෙ අත්ථං අජානන්තා අනත්ථං අජානන්තා ධම්මං අජානන්තා අධම්මං අජානන්තා භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ති.

„Die Wanderbettler anderer Sekten, ihr Mönche, sind blind und ohne geistiges Auge; sie kennen nicht den Sinn und sie kennen nicht das Sinnlose; sie kennen nicht die Lehre und sie kennen nicht das, was nicht die Lehre ist. Da sie weder den Sinn noch das Sinnlose, weder die Lehre noch das, was nicht die Lehre ist, kennen, leben sie in Streit, Zank und Meinungsverschiedenheiten verwickelt, wobei sie einander mit Mund-Speeren verletzen und sagen: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, sondern so ist die Lehre!‘“

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, ඉමිස්සායෙව සාවත්ථියා අඤ්ඤතරො රාජා අහොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සො රාජා අඤ්ඤතරං පුරිසං ආමන්තෙසි – ‘එහි ත්වං, අම්භො පුරිස, යාවතකා සාවත්ථියා ජච්චන්ධා තෙ සබ්බෙ එකජ්ඣං සන්නිපාතෙහී’ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො තස්ස රඤ්ඤො පටිස්සුත්වා යාවතකා සාවත්ථියා ජච්චන්ධා තෙ සබ්බෙ ගහෙත්වා යෙන සො රාජා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං රාජානං එතදවොච – ‘සන්නිපාතිතා ඛො තෙ, දෙව, යාවතකා සාවත්ථියා ජච්චන්ධා’ති[Pg.160]. ‘තෙන හි, භණෙ, ජච්චන්ධානං හත්ථිං දස්සෙහී’ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො තස්ස රඤ්ඤො පටිස්සුත්වා ජච්චන්ධානං හත්ථිං දස්සෙසි.

„Einst, ihr Mönche, gab es genau hier in Sāvatthī einen gewissen König. Da rief dieser König, ihr Mönche, einen Mann zu sich und sprach: ‚Komm, guter Mann, versammle alle Blindgeborenen, die es in Sāvatthī gibt, an einem Ort.‘ ‚Sehr wohl, Majestät‘, antwortete jener Mann dem König, suchte alle Blindgeborenen in Sāvatthī zusammen und ging dorthin, wo der König war. Dort angekommen, sprach er zum König: ‚Majestät, alle Blindgeborenen von Sāvatthī sind nun versammelt.‘ ‚Dann, mein Guter, zeige den Blindgeborenen einen Elefanten.‘ ‚Sehr wohl, Majestät‘, antwortete der Mann dem König und zeigte den Blindgeborenen einen Elefanten.“

‘‘එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස සීසං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස කණ්ණං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස දන්තං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස සොණ්ඩං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස කායං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස පාදං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස සත්ථිං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස නඞ්ගුට්ඨං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති. එකච්චානං ජච්චන්ධානං හත්ථිස්ස වාලධිං දස්සෙසි – ‘එදිසො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’’’ති.

„Einigen Blindgeborenen zeigte er den Kopf des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er das Ohr des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er den Stoßzahn des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er den Rüssel des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er den Körper des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er den Fuß des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er den Schenkel des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er die Schwanzwurzel des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘ Einigen Blindgeborenen zeigte er die Schwanzhaare des Elefanten und sagte: ‚So, ihr Blindgeborenen, ist ein Elefant.‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො ජච්චන්ධානං හත්ථිං දස්සෙත්වා යෙන සො රාජා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං රාජානං එතදවොච – ‘දිට්ඨො ඛො තෙහි, දෙව, ජච්චන්ධෙහි හත්ථී; යස්ස දානි කාලං මඤ්ඤසී’ති.

„Nachdem jener Mann, ihr Mönche, den Blindgeborenen den Elefanten gezeigt hatte, begab er sich zum König und sprach: ‚Majestät, die Blindgeborenen haben den Elefanten gesehen. Handelt nun, wie Ihr es für die richtige Zeit haltet.‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සො රාජා යෙන තෙ ජච්චන්ධා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ ජච්චන්ධෙ එතදවොච – ‘දිට්ඨො වො, ජච්චන්ධා, හත්ථී’ති? ‘එවං, දෙව, දිට්ඨො නො හත්ථී’ති. ‘වදෙථ, ජච්චන්ධා, කීදිසො හත්ථී’ති?

„Daraufhin, ihr Mönche, begab sich der König zu jenen Blindgeborenen und fragte sie: ‚Habt ihr den Elefanten gesehen, ihr Blindgeborenen?‘ ‚Ja, Majestät, wir haben den Elefanten gesehen.‘ ‚Sagt mir, ihr Blindgeborenen, wie ist ein Elefant?‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස සීසං දිට්ඨං අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි කුම්භො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die den Kopf des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Wassertopf.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස කණ්ණො දිට්ඨො අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි සුප්පො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die das Ohr des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Worfelkorb.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස දන්තො දිට්ඨො අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි ඛීලො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die den Stoßzahn des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Pflock.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස සොණ්ඩො දිට්ඨො අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි නඞ්ගලීසා’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die den Rüssel des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie eine Pflugstange.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස කායො දිට්ඨො අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි කොට්ඨො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die den Körper des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Kornspeicher.‘“

‘‘යෙහි[Pg.161], භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස පාදො දිට්ඨො අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි ථූණො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die den Fuß des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie eine Säule.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස සත්ථි දිට්ඨො හොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි උදුක්ඛලො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die den Schenkel des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Mörser.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස නඞ්ගුට්ඨං දිට්ඨං අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි මුසලො’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die die Schwanzwurzel des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Stößel.‘“

‘‘යෙහි, භික්ඛවෙ, ජච්චන්ධෙහි හත්ථිස්ස වාලධි දිට්ඨො අහොසි, තෙ එවමාහංසු – ‘එදිසො, දෙව, හත්ථී සෙය්‍යථාපි සම්මජ්ජනී’ති.

„Jene Blindgeborenen, ihr Mönche, die die Schwanzhaare des Elefanten betastet hatten, sprachen: ‚Majestät, ein Elefant ist gerade so wie ein Besen.‘“

‘‘තෙ ‘එදිසො හත්ථී, නෙදිසො හත්ථී; නෙදිසො හත්ථී, එදිසො හත්ථී’’’ති අඤ්ඤමඤ්ඤං මුට්ඨීහි සංසුම්භිංසු. තෙන ච පන, භික්ඛවෙ, සො රාජා අත්තමනො අහොසි.

„Sie riefen: ‚So ist ein Elefant, nicht so ist ein Elefant; nicht so ist ein Elefant, sondern so!‘ und schlugen einander mit den Fäusten. Und über dies, ihr Mönche, war jener König hoch erfreut.“

‘‘එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා අන්ධා අචක්ඛුකා. තෙ අත්ථං න ජානන්ති අනත්ථං න ජානන්ති, ධම්මං න ජානන්ති අධම්මං න ජානන්ති. තෙ අත්ථං අජානන්තා අනත්ථං අජානන්තා, ධම්මං අජානන්තා අධම්මං අජානන්තා භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ති.

„Ebenso, ihr Mönche, sind die Wanderer anderer Lehren blind und ohne Augen [der Weisheit]. Sie kennen weder den Nutzen noch den Schaden, weder die Lehre noch das, was nicht die Lehre ist. Da sie weder den Nutzen noch den Schaden, weder die Lehre noch das, was nicht die Lehre ist, kennen, leben sie in Streit, Zank und Debatten verstrickt und verletzen einander mit den Speeren ihrer Worte: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre!‘“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen Ausspruch der Freude aus:

‘‘ඉමෙසු කිර සජ්ජන්ති, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා;

විග්ගය්හ නං විවදන්ති, ජනා එකඞ්ගදස්සිනො’’ති. චතුත්ථං;

„An diesen [Ansichten] hängen sie wahrlich, einige Asketen und Brahmanen; sie streiten sich heftig darum, diese Leute, die jeweils nur einen Teil sehen.“ [Dies ist das] vierte [Sutta].

5. දුතියනානාතිත්ථියසුත්තං

5. Die zweite Lehrrede über die Anhänger verschiedener Lehren

55. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා නානාතිත්ථියසමණබ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකා සාවත්ථියං පටිවසන්ති නානාදිට්ඨිකා නානාඛන්තිකා නානාරුචිකා නානාදිට්ඨිනිස්සයනිස්සිතා.

55. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit hielten sich zahlreiche Asketen, Brahmanen und Wanderer verschiedener Lehren in Sāvatthī auf, die unterschiedliche Ansichten, unterschiedliche Überzeugungen, unterschiedliche Vorlieben hatten und sich auf unterschiedliche Ansichten stützten.

සන්තෙකෙ [Pg.162] සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතො ච අසස්සතො ච අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘නෙව සස්සතො නාසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘පරංකතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතො ච පරංකතො ච අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසයංකාරො අපරංකාරො අධිච්චසමුප්පන්නො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසස්සතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතඤ්ච අසස්සතඤ්ච සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘නෙව සස්සතං නාසස්සතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවදිට්ඨිනො – ‘‘පරංකතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතඤ්ච පරංකතඤ්ච සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො [Pg.163] ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසයංකාරං අපරංකාරං අධිච්චසමුප්පන්නං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති.

Es gibt da einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und solche Ansichten vertreten: „Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.“ Andere Asketen und Brahmanen aber vertreten diese Lehren und Ansichten: „Vergänglich sind das Selbst und die Welt; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.“ Es gibt einige, die sagen: „Ewig und vergänglich sind das Selbst und die Welt ...“ Andere sagen: „Weder ewig noch vergänglich sind das Selbst und die Welt ...“ Es gibt einige, die sagen: „Das Selbst und die Welt sind selbstgeschaffen ...“ Andere sagen: „Das Selbst und die Welt sind von einem anderen geschaffen ...“ Wieder andere sagen: „Das Selbst und die Welt sind sowohl selbstgeschaffen als auch von einem anderen geschaffen ...“ Und andere sagen: „Das Selbst und die Welt sind weder selbstgeschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden ...“ Es gibt einige, die sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind ewig ...“ Andere sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind vergänglich ...“ Wieder andere sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind sowohl ewig als auch vergänglich ...“ Und andere sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind weder ewig noch vergänglich ...“ Es gibt einige, die sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind selbstgeschaffen ...“ Andere sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind von einem anderen geschaffen ...“ Wieder andere sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind sowohl selbstgeschaffen als auch von einem anderen geschaffen ...“ Und schließlich gibt es jene, die sagen: „Glück und Leid, das Selbst und die Welt sind weder selbstgeschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.“

තෙ භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’ති.

Diese leben in Streit, Zank und Debatten verstrickt und verletzen einander mit den Speeren ihrer Worte: „So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre!“

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Da kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Schale und Obergewand und gingen nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen waren und nach der Mahlzeit von ihrer Almosenrunde zurückgekehrt waren, begaben sie sich zum Erhabenen. Dort angekommen, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig, setzten sich zur Seite nieder und sprachen zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ඉධ, භන්තෙ, සම්බහුලා නානාතිත්ථියසමණබ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකා සාවත්ථියං පටිවසන්ති නානාදිට්ඨිකා නානාඛන්තිකා නානාරුචිකා නානාදිට්ඨිනිස්සයනිස්සිතා.

„Herr, hier in Sāvatthī halten sich zahlreiche Asketen, Brahmanen und Wanderer verschiedener Lehren auf, die unterschiedliche Ansichten, unterschiedliche Überzeugungen, unterschiedliche Vorlieben haben und sich auf unterschiedliche Ansichten stützen.“

‘‘සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති…පෙ… තෙ භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ති.

„Es gibt da einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und solche Ansichten vertreten: ‚Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘ ... [und so weiter] ... diese leben in Streit, Zank und Debatten verstrickt und verletzen einander mit den Speeren ihrer Worte: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre!‘“

‘‘අඤ්ඤතිත්ථියා, භික්ඛවෙ, පරිබ්බාජකා අන්ධා අචක්ඛුකා; අත්ථං න ජානන්ති අනත්ථං න ජානන්ති, ධම්මං න ජානන්ති අධම්මං න ජානන්ති. තෙ අත්ථං අජානන්තා අනත්ථං අජානන්තා, ධම්මං අජානන්තා අධම්මං අජානන්තා භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ති.

„Mönche, die Wanderer anderer Sekten sind blind und ohne Augen; sie kennen weder den Nutzen noch den Schaden, sie kennen weder die Lehre noch das, was nicht die Lehre ist. Da sie den Nutzen nicht kennen und den Schaden nicht kennen, die Lehre nicht kennen und das, was nicht die Lehre ist, nicht kennen, leben sie in Zank, Streit und Hader verstrickt und verletzen einander mit Wortlanzetten: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre‘.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diesen Sachverhalt und stieß zu jener Zeit diesen Ausruf der Inspiration aus:

‘‘ඉමෙසු කිර සජ්ජන්ති, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා;

අන්තරාව විසීදන්ති, අප්පත්වාව තමොගධ’’න්ති. පඤ්චමං;

„An diesen [Ansichten] hängen sie wahrlich, manche Asketen und Brahmanen; sie gehen dazwischen unter, ohne den Grund des Dunkels (Nibbāna) erreicht zu haben.“ Das fünfte [Sutta].

6. තතියනානාතිත්ථියසුත්තං

6. Das dritte Sutta über die verschiedenen Sektierer

56. එවං [Pg.164] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා නානාතිත්ථියසමණබ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකා සාවත්ථියං පටිවසන්ති නානාදිට්ඨිකා නානාඛන්තිකා නානාරුචිකා නානාදිට්ඨිනිස්සයනිස්සිතා.

56. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun lebten zahlreiche Wanderer anderer Sekten, Asketen und Brahmanen in Sāvatthī, die unterschiedliche Ansichten hatten, unterschiedliche Überzeugungen, unterschiedliche Vorlieben und sich auf unterschiedliche Ansichten stützten.

සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතො ච අසස්සතො ච අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘නෙව සස්සතො නාසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘පරංකතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතො ච පරංකතො ච අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසයංකාරො අපරංකාරො අධිච්චසමුප්පන්නො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසස්සතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සස්සතඤ්ච අසස්සතඤ්ච සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘නෙව සස්සතං නාසස්සතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘පරංකතං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති[Pg.165]. සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘සයංකතඤ්ච පරංකතඤ්ච සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති. සන්ති පනෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘‘අසයංකාරං අපරංකාරං අධිච්චසමුප්පන්නං සුඛදුක්ඛං අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’න්ති.

Es gibt einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: „Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.“ Es gibt aber auch einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: „Nicht ewig sind das Selbst und die Welt ...“ – „Sowohl ewig als auch nicht ewig ...“ – „Weder ewig noch nicht ewig ...“ – „Selbst verursacht sind das Selbst und die Welt ...“ – „Von einem anderen verursacht ...“ – „Sowohl selbst verursacht als auch von einem anderen verursacht ...“ – „Ohne eigene Verursachung, ohne fremde Verursachung, zufällig entstanden sind das Selbst und die Welt ...“ – „Ewig sind Glück und Leid, das Selbst und die Welt ...“ – „Nicht ewig sind Glück und Leid ...“ – „Sowohl ewig als auch nicht ewig sind Glück und Leid ...“ – „Weder ewig noch nicht ewig sind Glück und Leid ...“ – „Selbst verursacht sind Glück und Leid ...“ – „Von einem anderen verursacht sind Glück und Leid ...“ – „Sowohl selbst verursacht als auch von einem anderen verursacht sind Glück und Leid ...“ – „Ohne eigene Verursachung, ohne fremde Verursachung, zufällig entstanden sind Glück und Leid, das Selbst und die Welt; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.“

තෙ භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’ති.

Sie leben in Zank, Streit und Hader verstrickt und verletzen einander mit Wortlanzetten: „So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre.“

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Da nun kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Schale und Obergewand und gingen nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen waren und nach der Mahlzeit von ihrer Almosentour zurückgekehrt waren, begaben sie sich zum Erhabenen. Dort angekommen, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen:

‘‘ඉධ, භන්තෙ, සම්බහුලා නානාතිත්ථියසමණබ්‍රාහ්මණපරිබ්බාජකා සාවත්ථියං පටිවසන්ති නානාදිට්ඨිකා නානාඛන්තිකා නානාරුචිකා නානාදිට්ඨිනිස්සයනිස්සිතා.

„Hier, Herr, leben zahlreiche Wanderer anderer Sekten, Asketen und Brahmanen in Sāvatthī, die unterschiedliche Ansichten haben, unterschiedliche Überzeugungen, unterschiedliche Vorlieben und sich auf unterschiedliche Ansichten stützen.“

‘‘සන්තෙකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති …පෙ… තෙ භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ති.

„Es gibt einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: ‚Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘ … (und so weiter) … sie leben in Zank, Streit und Hader verstrickt und verletzen einander mit Wortlanzetten: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre.‘“

‘‘අඤ්ඤතිත්ථියා, භික්ඛවෙ, පරිබ්බාජකා අන්ධා අචක්ඛුකා. තෙ අත්ථං න ජානන්ති අනත්ථං න ජානන්ති, ධම්මං න ජානන්ති අධම්මං න ජානන්ති. තෙ අත්ථං අජානන්තා අනත්ථං අජානන්තා, ධම්මං අජානන්තා අධම්මං අජානන්තා භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘එදිසො ධම්මො, නෙදිසො ධම්මො; නෙදිසො ධම්මො, එදිසො ධම්මො’’’ති.

„Mönche, Wanderer anderer Lehren sind blind und ohne Sehvermögen. Sie kennen weder den Nutzen noch das Schädliche, sie kennen weder die Lehre noch das, was nicht die Lehre ist. Da sie weder Nutzen noch Schaden, weder die Lehre noch das Nicht-Lehren-Gemäße kennen, leben sie in Streit, Zank und Debatte verstrickt und verletzen einander mit spitzen Worten: ‚So ist die Lehre, nicht so ist die Lehre; nicht so ist die Lehre, so ist die Lehre!‘“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene diese Bedeutung erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘අහඞ්කාරපසුතායං [Pg.166] පජා, පරංකාරූපසංහිතා;

එතදෙකෙ නාබ්භඤ්ඤංසු, න නං සල්ලන්ති අද්දසුං.

„Diese Menschheit ist dem Ich-Wahn ergeben und an das Wirken anderer gebunden. Einige erkennen dies nicht an und sehen es nicht als einen Pfeil.“

‘‘එතඤ්ච සල්ලං පටිකච්ච පස්සතො;

අහං කරොමීති න තස්ස හොති;

පරො කරොතීති න තස්ස හොති.

„Für denjenigen jedoch, der diesen Pfeil im Voraus erkennt, entsteht nicht der Gedanke ‚Ich tue es‘ und auch nicht der Gedanke ‚Ein anderer tut es‘.“

‘‘මානුපෙතා අයං පජා, මානගන්ථා මානවිනිබද්ධා ;

දිට්ඨීසු සාරම්භකථා, සංසාරං නාතිවත්තතී’’ති. ඡට්ඨං;

„Diese Menschheit ist vom Dünkel erfüllt, durch Dünkel gefesselt und vom Dünkel umstrickt. In ihren Ansichten verharren sie in streitsüchtigen Reden und überwinden den Kreislauf der Wiedergeburten (Saṃsāra) nicht.“

7. සුභූතිසුත්තං

7. Das Subhūti-Sutta

57. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සුභූති භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අවිතක්කං සමාධිං සමාපජ්ජිත්වා.

57. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Subhūti nicht weit vom Erhabenen entfernt mit gekreuzten Beinen, hielt den Körper aufrecht und war in eine meditative Vertiefung ohne diskursives Denken (avitakka-samādhi) eingetreten.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං සුභූතිං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය අවිතක්කං සමාධිං සමාපන්නං.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Subhūti nicht weit entfernt sitzen, mit gekreuzten Beinen, den Körper aufrecht, eingetreten in die meditative Vertiefung ohne diskursives Denken.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene diese Bedeutung erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘යස්ස විතක්කා විධූපිතා,අජ්ඣත්තං සුවිකප්පිතා අසෙසා;

තං සඞ්ගමතිච්ච අරූපසඤ්ඤී,චතුයොගාතිගතො න ජාතු මෙතී’’ති. සත්තමං;

„Wessen Gedanken ausgemerzt sind, im Inneren restlos wohl zerschnitten, der hat die Bindung überwunden; mit der Wahrnehmung des Formlosen und die vier Joche überschritten, geht er nimmermehr zur Wiedergeburt.“

8. ගණිකාසුත්තං

8. Das Gaṇikā-Sutta

58. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන රාජගහෙ ද්වෙ පූගා අඤ්ඤතරිස්සා ගණිකාය සාරත්තා හොන්ති පටිබද්ධචිත්තා; භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං පාණීහිපි උපක්කමන්ති, ලෙඩ්ඩූහිපි උපක්කමන්ති[Pg.167], දණ්ඩෙහිපි උපක්කමන්ති, සත්ථෙහිපි උපක්කමන්ති. තෙ තත්ථ මරණම්පි නිගච්ඡන්ති මරණමත්තම්පි දුක්ඛං.

58. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Rājagaha im Bambushain, bei der Fütterungsstelle der Eichhörnchen. Zu jener Zeit waren in Rājagaha zwei Gruppen in eine bestimmte Kurtisane verliebt und an sie gefesselt. In Streit, Zank und Debatte verwickelt, griffen sie einander mit Händen an, mit Erdschollen, mit Stöcken und mit Waffen. Dabei erlitten sie den Tod oder tödliches Leid.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. රාජගහෙ පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Dann kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Schale und Gewand und gingen nach Rājagaha um Almosen. Nachdem sie in Rājagaha ihre Almosengänge beendet hatten und nach dem Essen von ihrem Almosengang zurückgekehrt waren, begaben sie sich zum Erhabenen, grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ඉධ, භන්තෙ, රාජගහෙ ද්වෙ පූගා අඤ්ඤතරිස්සා ගණිකාය සාරත්තා පටිබද්ධචිත්තා; භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං පාණීහිපි උපක්කමන්ති, ලෙඩ්ඩූහිපි උපක්කමන්ති, දණ්ඩෙහිපි උපක්කමන්ති, සත්ථෙහිපි උපක්කමන්ති. තෙ තත්ථ මරණම්පි නිගච්ඡන්ති මරණමත්තම්පි දුක්ඛ’’න්ති.

„Herr, hier in Rājagaha sind zwei Gruppen in eine bestimmte Kurtisane verliebt und an sie gefesselt. In Streit, Zank und Debatte verwickelt, greifen sie einander mit Händen, Erdschollen, Stöcken und Waffen an. Dabei erleiden sie den Tod oder tödliches Leid.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene diese Bedeutung erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘යඤ්ච පත්තං යඤ්ච පත්තබ්බං, උභයමෙතං රජානුකිණ්ණං, ආතුරස්සානුසික්ඛතො. යෙ ච සික්ඛාසාරා සීලබ්බතං ජීවිතං බ්‍රහ්මචරියං උපට්ඨානසාරා, අයමෙකො අන්තො. යෙ ච එවංවාදිනො – ‘නත්ථි කාමෙසු දොසො’ති, අයං දුතියො අන්තො. ඉච්චෙතෙ උභො අන්තා කටසිවඩ්ඪනා, කටසියො දිට්ඨිං වඩ්ඪෙන්ති. එතෙතෙ උභො අන්තෙ අනභිඤ්ඤාය ඔලීයන්ති එකෙ, අතිධාවන්ති එකෙ. යෙ ච ඛො තෙ අභිඤ්ඤාය තත්‍ර ච නාහෙසුං, තෙන ච නාමඤ්ඤිංසු, වට්ටං තෙසං නත්ථි පඤ්ඤාපනායා’’ති. අට්ඨමං.

„Sowohl das Erreichte als auch das noch zu Erreichende – beides ist mit dem Staub der Leidenschaften behaftet für den Leidenden, der sich darin übt. Diejenigen, die das Üben als Wesenskern betrachten und für die Regeln und Riten, Lebensweise, Keuschheit und Dienstleistungen das Wesentliche sind – dies ist das eine Extrem. Und diejenigen, die so lehren: ‚Es liegt kein Fehler in den Sinnesfreuden‘, dies ist das zweite Extrem. Diese beiden Extreme lassen den Friedhof (die Wiedergeburten) anwachsen, und der Friedhof lässt die falsche Ansicht wachsen. Ohne diese beiden Extreme zu durchschauen, bleiben die einen zurück und die anderen schießen über das Ziel hinaus. Diejenigen jedoch, die sie durchschaut haben, sind dort nicht verhaftet und halten sich nicht für etwas Besonderes aufgrund dessen; für sie gibt es kein Rad des Werdens zur weiteren Benennung mehr.“

9. උපාතිධාවන්තිසුත්තං

9. Das Upātidhāvantisutta

59. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති තෙලප්පදීපෙසු ඣායමානෙසු.

59. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der Erhabene in der tiefen Dunkelheit der Nacht im Freien, während Öllampen brannten.

තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා අධිපාතකා තෙසු තෙලප්පදීපෙසු ආපාතපරිපාතං අනයං ආපජ්ජන්ති, බ්‍යසනං ආපජ්ජන්ති, අනයබ්‍යසනං ආපජ්ජන්ති [Pg.168]. අද්දසා ඛො භගවා තෙ සම්බහුලෙ අධිපාතකෙ තෙසු තෙලප්පදීපෙසු ආපාතපරිපාතං අනයං ආපජ්ජන්තෙ, බ්‍යසනං ආපජ්ජන්තෙ, අනයබ්‍යසනං ආපජ්ජන්තෙ.

Zu jener Zeit stürzten und fielen zahlreiche Motten in jene Öllampen und gerieten in Not, ins Verderben, in Not und Verderben. Der Erhabene sah jene zahlreichen Motten, wie sie in jene Öllampen stürzten und fielen und so in Not, ins Verderben, in Not und Verderben gerieten.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als nun der Erhabene diese Bedeutung erkannte, stieß er zu jener Zeit diesen Ausspruch aus:

‘‘උපාතිධාවන්ති න සාරමෙන්ති,නවං නවං බන්ධනං බ්‍රූහයන්ති;

පතන්ති පජ්ජොතමිවාධිපාතකා,දිට්ඨෙ සුතෙ ඉතිහෙකෙ නිවිට්ඨා’’ති. නවමං;

„Sie schießen über das Ziel hinaus und gelangen nicht zum Wesentlichen; sie mehren immer wieder neue Fesseln. Wie Motten in die Flamme stürzen, so fallen einige, die sich an Gesehenes und Gehörtes klammern (und denken: ‚So ist es‘).“

10. උප්පජ්ජන්තිසුත්තං

10. Das Uppajjantisutta

60. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච –

60. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene war, grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen wie folgt:

‘‘යාවකීවඤ්ච, භන්තෙ, තථාගතා ලොකෙ නුප්පජ්ජන්ති අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා තාව අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා සක්කතා හොන්ති ගරුකතා මානිතා පූජිතා අපචිතා ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. යතො ච ඛො, භන්තෙ, තථාගතා ලොකෙ උප්පජ්ජන්ති අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා අථ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා අසක්කතා හොන්ති අගරුකතා අමානිතා අපූජිතා අනපචිතා න ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. භගවා යෙව දානි, භන්තෙ, සක්කතො හොති ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං, භික්ඛුසඞ්ඝො චා’’ති.

„Solange, o Herr, die Tathagatas, die Arahats, die vollkommen Erwachten, nicht in der Welt erscheinen, solange werden die Wanderer anderer Lehren geehrt, respektiert, verehrt, gewürdigt und geachtet; sie erhalten Roben, Almosen, Behausungen und Arzneien für Kranke. Sobald aber, o Herr, die Tathagatas, die Arahats, die vollkommen Erwachten, in der Welt erscheinen, dann werden die Wanderer anderer Lehren nicht mehr geehrt, nicht mehr respektiert, nicht mehr verehrt, nicht mehr gewürdigt und nicht mehr geachtet; sie erhalten keine Roben, Almosen, Behausungen und Arzneien für Kranke mehr. Jetzt, o Herr, wird allein der Erhabene geehrt, respektiert, verehrt, gewürdigt und geachtet, und er erhält Roben, Almosen, Behausungen und Arzneien für Kranke, ebenso wie die Gemeinschaft der Mönche.“

‘‘එවමෙතං[Pg.169], ආනන්ද, යාවකීවඤ්ච, ආනන්ද, තථාගතා ලොකෙ නුප්පජ්ජන්ති අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා තාව අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා සක්කතා හොන්ති ගරුකතා මානිතා පූජිතා අපචිතා ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. යතො ච ඛො, ආනන්ද, තථාගතා ලොකෙ උප්පජ්ජන්ති අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා අථ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා අසක්කතා හොන්ති අගරුකතා අමානිතා අපූජිතා අනපචිතා න ලාභිනො චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. තථාගතොව දානි සක්කතො හොති ගරුකතො මානිතො පූජිතො අපචිතො ලාභී චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං, භික්ඛුසඞ්ඝො චා’’ති.

„So ist es, Ānanda. Solange, Ānanda, die Tathagatas, die Arahats, die vollkommen Erwachten, nicht in der Welt erscheinen, solange werden die Wanderer anderer Lehren geehrt, respektiert, verehrt, gewürdigt und geachtet; sie erhalten Roben, Almosen, Behausungen und Arzneien für Kranke. Sobald aber, Ānanda, die Tathagatas, die Arahats, die vollkommen Erwachten, in der Welt erscheinen, dann werden die Wanderer anderer Lehren nicht mehr geehrt, nicht mehr respektiert, nicht mehr verehrt, nicht mehr gewürdigt und nicht mehr geachtet; sie erhalten keine Roben, Almosen, Behausungen und Arzneien für Kranke mehr. Jetzt wird allein der Tathagata geehrt, respektiert, verehrt, gewürdigt und geachtet, und er erhält Roben, Almosen, Behausungen und Arzneien für Kranke, ebenso wie die Gemeinschaft der Mönche.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin tat der Erhabene, nachdem er diese Bedeutung erkannt hatte, zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch kund:

‘‘ඔභාසති තාව සො කිමි,යාව න උන්නමතෙ පභඞ්කරො;

(ස) වෙරොචනම්හි උග්ගතෙ,හතප්පභො හොති න චාපි භාසති.

„Es leuchtet jenes Glühwürmchen nur so lange, wie der Lichtbringer noch nicht aufgegangen ist; sobald aber die strahlende Sonne aufgegangen ist, ist es seines Glanzes beraubt und leuchtet nicht mehr.“

‘‘එවං ඔභාසිතමෙව තක්කිකානං,යාව සම්මාසම්බුද්ධා ලොකෙ නුප්පජ්ජන්ති;

න තක්කිකා සුජ්ඣන්ති න චාපි සාවකා,දුද්දිට්ඨී න දුක්ඛා පමුච්චරෙ’’ති. දසමං;

„Ebenso leuchtet das Gerede der Denker nur so lange, wie die vollkommen Erwachten nicht in der Welt erscheinen; weder die Denker noch ihre Schüler werden rein, und jene mit falscher Ansicht werden nicht vom Leiden befreit.“

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dieses Kapitels lautet:

ආයුජටිලවෙක්ඛණා, තයො තිත්ථියා සුභූති;

ගණිකා උපාති නවමො, උප්පජ්ජන්ති ච තෙ දසාති.

Das über die Lebensspanne, über die Asketen, über die Betrachtung, drei über die anderen Sekten, Subhūti, die Kurtisane, Upāti als neuntes und das über das Erscheinen – dies sind die zehn Suttas.

ජච්චන්ධවග්ගො ඡට්ඨො නිට්ඨිතො.

Das sechste Kapitel über die Geburtsblinden ist abgeschlossen.

7. චූළවග්ගො

7. Das kleine Kapitel (Cūḷavaggo)

1. පඨමලකුණ්ඩකභද්දියසුත්තං

1. Erstes Sutta über Lakuṇḍakabhaddiya

61. එවං [Pg.170] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො ආයස්මන්තං ලකුණ්ඩකභද්දියං අනෙකපරියායෙන ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති.

61. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī im Jetavana-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit belehrte der ehrwürdige Sāriputta den ehrwürdigen Lakuṇḍakabhaddiya auf vielfältige Weise mit einer Lehrrede, wies ihn an, regte ihn an und erfreute ihn.

අථ ඛො ආයස්මතො ලකුණ්ඩකභද්දියස්ස ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මියා කථාය සන්දස්සියමානස්ස සමාදපියමානස්ස සමුත්තෙජියමානස්ස සම්පහංසියමානස්ස අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුච්චි.

Während der ehrwürdige Lakuṇḍakabhaddiya nun vom ehrwürdigen Sāriputta auf vielfältige Weise mit einer Lehrrede unterwiesen, angewiesen, angeregt und erfreut wurde, wurde sein Geist durch Nicht-Anhaften von den Trieben befreit.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං ලකුණ්ඩකභද්දියං ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මියා කථාය සන්දස්සියමානං සමාදපියමානං සමුත්තෙජියමානං සම්පහංසියමානං අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්තං.

Der Erhabene sah, wie der ehrwürdige Lakuṇḍakabhaddiya vom ehrwürdigen Sāriputta auf vielfältige Weise unterwiesen, angewiesen, angeregt und erfreut wurde und wie sein Geist durch Nicht-Anhaften von den Trieben befreit wurde.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin tat der Erhabene, nachdem er diese Bedeutung erkannt hatte, zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch kund:

‘‘උද්ධං අධො සබ්බධි විප්පමුත්තො, අයංහමස්මීති අනානුපස්සී;

එවං විමුත්තො උදතාරි ඔඝං, අතිණ්ණපුබ්බං අපුනබ්භවායා’’ති. පඨමං;

„Nach oben, nach unten, überall völlig befreit, wer nicht mehr betrachtet 'Dies bin ich'; wer so befreit ist, hat die Flut überquert, die er zuvor nie überquert hatte, um nicht wiedergeboren zu werden.“

2. දුතියලකුණ්ඩකභද්දියසුත්තං

2. Zweites Sutta über Lakuṇḍakabhaddiya

62. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො ආයස්මන්තං ලකුණ්ඩකභද්දියං සෙඛං මඤ්ඤමානො භිය්‍යොසොමත්තාය අනෙකපරියායෙන ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති.

62. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī im Jetavana-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit unterwies der ehrwürdige Sāriputta den ehrwürdigen Lakuṇḍakabhaddiya in der Meinung, er sei noch ein Übender (Sekha), übermäßig und auf vielfältige Weise mit einer Lehrrede, wies ihn an, regte ihn an und erfreute ihn.

අද්දසා [Pg.171] ඛො භගවා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ආයස්මන්තං ලකුණ්ඩකභද්දියං සෙඛං මඤ්ඤමානං භිය්‍යොසොමත්තාය අනෙකපරියායෙන ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙන්තං සමාදපෙන්තං සමුත්තෙජෙන්තං සම්පහංසෙන්තං.

Der Erhabene sah, wie der ehrwürdige Sāriputta den ehrwürdigen Lakuṇḍakabhaddiya in der Meinung, er sei noch ein Übender, übermäßig und auf vielfältige Weise mit einer Lehrrede unterwies, anwies, anregte und erfreute.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Daraufhin tat der Erhabene, nachdem er diese Bedeutung erkannt hatte, zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch kund:

‘‘අච්ඡෙච්ඡි වට්ටං බ්‍යගා නිරාසං, විසුක්ඛා සරිතා න සන්දති;

ඡින්නං වට්ටං න වත්තති, එසෙවන්තො දුක්ඛස්සා’’ති. දුතියං;

„Der Kreislauf ist durchbrochen, das Begehren ist geschwunden, der ausgetrocknete Strom fließt nicht mehr; der durchbrochene Kreislauf dreht sich nicht mehr – dies ist das Ende des Leidens.“

3. පඨමසත්තසුත්තං

3. Erstes Sutta über die Wesen

63. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සාවත්ථියා මනුස්සා යෙභුය්‍යෙන කාමෙසු අතිවෙලං සත්තා ( ) රත්තා ගිද්ධා ගධිතා මුච්ඡිතා අජ්ඣොපන්නා සම්මත්තකජාතා කාමෙසු විහරන්ති.

63. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī im Jetavana-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit waren die Menschen in Sāvatthī zumeist übermäßig an den Sinnenlüsten hängend, leidenschaftlich verstrickt, gierig, gefesselt, berauscht und völlig in die Sinnenlüste versunken.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථියං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, සාවත්ථියා මනුස්සා යෙභුය්‍යෙන කාමෙසු අතිවෙලං සත්තා රත්තා ගිද්ධා ගධිතා මුච්ඡිතා අජ්ඣොපන්නා සම්මත්තකජාතා කාමෙසු විහරන්තී’’ති.

Daraufhin kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Schale und Robe und gingen nach Sāvatthī zum Almosengang. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen waren und nach der Mahlzeit von ihrer Almosentour zurückgekehrt waren, begaben sie sich zum Erhabenen, grüßten ihn ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Hier, o Herr, sind die Menschen in Sāvatthī zumeist übermäßig an den Sinnenlüsten hängend, leidenschaftlich verstrickt, gierig, gefesselt, berauscht und völlig in die Sinnenlüste versunken.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘කාමෙසු සත්තා කාමසඞ්ගසත්තා,සංයොජනෙ වජ්ජමපස්සමානා;

න හි ජාතු සංයොජනසඞ්ගසත්තා,ඔඝං තරෙය්‍යුං විපුලං මහන්ත’’න්ති. තතියං;

„Die in den Sinnesvergnügen verhafteten Wesen, die durch die Fessel der Sinneslust gebunden sind, sehen die Gefahr in den Bindungen nicht; wahrlich, niemals werden jene, die an den Fesseln haften, die weite und große Flut überqueren.“ Das Dritte.

4. දුතියසත්තසුත්තං

4. Das zweite Sutta über das Haften.

64. එවං [Pg.172] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සාවත්ථියා මනුස්සා යෙභුය්‍යෙන කාමෙසු සත්තා ( ) රත්තා ගිද්ධා ගධිතා මුච්ඡිතා අජ්ඣොපන්නා අන්ධීකතා සම්මත්තකජාතා කාමෙසු විහරන්ති.

64. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit lebten die Menschen in Sāvatthī zumeist in Sinneslust verhaftet, leidenschaftlich, gierig, verstrickt, berauscht, hingegeben, verblendet und völlig berauscht von den Sinnesvergnügen.

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. අද්දසා ඛො භගවා සාවත්ථියා තෙ මනුස්සෙ යෙභුය්‍යෙන කාමෙසු සත්තෙ රත්තෙ ගිද්ධෙ ගධිතෙ මුච්ඡිතෙ අජ්ඣොපන්නෙ අන්ධීකතෙ සම්මත්තකජාතෙ කාමෙසු විහරන්තෙ.

Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Der Erhabene sah jene Menschen in Sāvatthī, die zumeist in Sinneslust verhaftet, leidenschaftlich, gierig, verstrickt, berauscht, hingegeben, verblendet und völlig berauscht von den Sinnesvergnügen lebten.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘කාමන්ධා ජාලසඤ්ඡන්නා, තණ්හාඡදනඡාදිතා;

පමත්තබන්ධුනා බද්ධා, මච්ඡාව කුමිනාමුඛෙ;

ජරාමරණමන්වෙන්ති, වච්ඡො ඛීරපකොව මාතර’’න්ති. චතුත්ථං;

„Blinder Sinneslust verfallen, vom Netz des Begehrens umhüllt, von der Decke des Durstes bedeckt; vom Genossen der Nachlässigkeit gebunden, wie Fische an der Öffnung einer Reuse; sie folgen Alter und Tod, wie ein saugendes Kalb seiner Mutter.“ Das Vierte.

5. අපරලකුණ්ඩකභද්දියසුත්තං

5. Das weitere Sutta über Lakuṇḍaka Bhaddiya.

65. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා ලකුණ්ඩකභද්දියො සම්බහුලානං භික්ඛූනං පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි.

65. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit kam der ehrwürdige Lakuṇḍaka Bhaddiya hinter einer großen Schar von Mönchen her dorthin, wo der Erhabene war.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං ලකුණ්ඩකභද්දියං දූරතොව සම්බහුලානං භික්ඛූනං පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො ආගච්ඡන්තං දුබ්බණ්ණං දුද්දසිකං ඔකොටිමකං යෙභුය්‍යෙන භික්ඛූනං පරිභූතරූපං. දිස්වාන භික්ඛූ ආමන්තෙසි –

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Lakuṇḍaka Bhaddiya schon von weitem herankommen, hinter einer großen Schar von Mönchen, von unansehnlicher Gestalt, unschön anzusehen, kleinwüchsig und von den meisten Mönchen geringgeschätzt. Nachdem er ihn gesehen hatte, wandte er sich an die Mönche:

‘‘පස්සථ නො තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, එතං භික්ඛුං දූරතොව සම්බහුලානං භික්ඛූනං පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො ආගච්ඡන්තං දුබ්බණ්ණං දුද්දසිකං ඔකොටිමකං යෙභුය්‍යෙන භික්ඛූනං පරිභූතරූප’’න්ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති.

„Seht ihr, ihr Mönche, jenen Mönch, der dort von weitem hinter einer großen Schar von Mönchen herkommt, von unansehnlicher Gestalt, unschön anzusehen, kleinwüchsig und von den meisten Mönchen geringgeschätzt?“ — „Ja, Herr.“

‘‘එසො[Pg.173], භික්ඛවෙ, භික්ඛු මහිද්ධිකො මහානුභාවො. න ච සා සමාපත්ති සුලභරූපා යා තෙන භික්ඛුනා අසමාපන්නපුබ්බා. යස්ස චත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’’ති.

„Dieser Mönch, ihr Mönche, besitzt große Wunderkraft, große Macht. Es gibt kaum eine meditative Errungenschaft, die dieser Mönch nicht zuvor erreicht hätte. Und jenen unübertroffenen Abschluss des heiligen Lebens, um dessentwillen Edelleute rechtmäßig vom Haus in die Hauslosigkeit ziehen, den hat er noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, bezeugt und weilt darin, nachdem er ihn erlangt hat.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘නෙලඞ්ගො සෙතපච්ඡාදො, එකාරො වත්තතී රථො;

අනීඝං පස්ස ආයන්තං, ඡින්නසොතං අබන්ධන’’න්ති. පඤ්චමං;

„Der makellose Wagen mit weißem Verdeck und nur einer Speiche rollt dahin; seht den Leidfreien herankommen, dessen Strom abgeschnitten ist, der ohne Fesseln ist.“ Das Fünfte.

6. තණ්හාසඞ්ඛයසුත්තං

6. Das Sutta über die Versiegung des Durstes.

66. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය තණ්හාසඞ්ඛයවිමුත්තිං පච්චවෙක්ඛමානො.

66. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Aññāsi Koṇḍañña nicht weit vom Erhabenen entfernt, mit verschränkten Beinen, den Körper aufrecht haltend, und betrachtete die Erlösung durch die Versiegung des Durstes.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය තණ්හාසඞ්ඛයවිමුත්තිං පච්චවෙක්ඛමානං.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Aññāsi Koṇḍañña nicht weit entfernt sitzen, mit verschränkten Beinen, den Körper aufrecht haltend, die Erlösung durch die Versiegung des Durstes betrachtend.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යස්ස මූලං ඡමා නත්ථි, පණ්ණා නත්ථි කුතො ලතා;

තං ධීරං බන්ධනා මුත්තං, කො තං නින්දිතුමරහති;

දෙවාපි නං පසංසන්ති, බ්‍රහ්මුනාපි පසංසිතො’’ති. ඡට්ඨං;

„Wem die Wurzel im Boden fehlt, woher sollten Blätter oder eine Ranke kommen? Wer könnte diesen Standhaften tadeln, der von Fesseln befreit ist? Selbst Götter preisen ihn, und auch von Brahma wird er gepriesen.“ Das Sechste.

7. පපඤ්චඛයසුත්තං

7. Das Sutta über das Schwinden der geistigen Vielfalt.

67. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා අත්තනො පපඤ්චසඤ්ඤාසඞ්ඛාපහානං පච්චවෙක්ඛමානො නිසින්නො හොති.

67. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der Erhabene da und betrachtete sein eigenes Aufgeben der Vorstellungen, die zur geistigen Vielfalt führen.

අථ [Pg.174] ඛො භගවා අත්තනො පපඤ්චසඤ්ඤාසඞ්ඛාපහානං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene sein eigenes Aufgeben der Vorstellungen, die zur geistigen Vielfalt führen, und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යස්ස පපඤ්චා ඨිති ච නත්ථි,සන්දානං පලිඝඤ්ච වීතිවත්තො;

තං නිත්තණ්හං මුනිං චරන්තං,නාවජානාති සදෙවකොපි ලොකො’’ති. සත්තමං;

„Wer keine geistige Vielfalt mehr hat und wessen Stillstand feststeht, wer Fessel und Riegel überwunden hat – diesen durstlosen Weisen, der einhergeht, verachtet niemand in der Welt, samt den Göttern.“ Das Siebte.

8. කච්චානසුත්තං

8. Das Sutta über Kaccāna.

68. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා මහාකච්චානො භගවතො අවිදූරෙ නිසින්නො හොති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය කායගතාය සතියා අජ්ඣත්තං පරිමුඛං සූපට්ඨිතාය.

68. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit saß der ehrwürdige Mahākaccāna nicht weit vom Erhabenen entfernt, mit verschränkten Beinen, den Körper aufrecht haltend, die Achtsamkeit auf den Körper fest vor sich begründet.

අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං මහාකච්චානං අවිදූරෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය කායගතාය සතියා අජ්ඣත්තං පරිමුඛං සූපට්ඨිතාය.

Der Erhabene sah den ehrwürdigen Mahākaccāna nicht weit entfernt sitzen, mit verschränkten Beinen, den Körper aufrecht haltend, die Achtsamkeit auf den Körper fest vor sich begründet.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene diese Bedeutung und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘යස්ස සියා සබ්බදා සති,සතතං කායගතා උපට්ඨිතා;

නො චස්ස නො ච මෙ සියා,න භවිස්සති න ච මෙ භවිස්සති;

අනුපුබ්බවිහාරි තත්ථ සො,කාලෙනෙව තරෙ විසත්තික’’න්ති. අට්ඨමං;

„Wer allezeit Achtsamkeit besitzt, wessen Achtsamkeit auf den Körper ständig gegenwärtig ist: 'Wenn es nicht wäre, gäbe es für mich kein Dasein; wenn es nicht sein wird, wird es für mich kein Dasein geben' – wer so in stufenweiser Übung verweilt, der wird zur rechten Zeit das Verlangen überwinden.“ Das Achte.

9. උදපානසුත්තං

9. Das Sutta über den Brunnen.

69. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මල්ලෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං යෙන ථූණං නාම මල්ලානං බ්‍රාහ්මණගාමො තදවසරි. අස්සොසුං ඛො ථූණෙය්‍යකා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා – ‘‘සමණො ඛලු, භො, ගොතමො සක්‍යපුත්තො සක්‍යකුලා පබ්බජිතො මල්ලෙසු චාරිකං චරමානො [Pg.175] මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං ථූණං අනුප්පත්තො’’ති.( ) උදපානං තිණස්ස ච භුසස්ස ච යාව මුඛතො පූරෙසුං – ‘‘මා තෙ මුණ්ඩකා සමණකා පානීයං අපංසූ’’ති.

69. So habe ich gehört – Zu einer Zeit wanderte der Erhabene durch das Land der Maller, zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, und gelangte nach Thūṇa, einem Brahmanendorf der Maller. Die brahmanischen Hausväter von Thūṇa hörten: „Der Asket Gotama, ein Sohn der Sakyer, der aus dem Sakyer-Geschlecht in die Hauslosigkeit gezogen ist, wandert durch das Land der Maller und ist mit einer großen Schar von Mönchen in Thūṇa angekommen.“ Da füllten sie den Brunnen bis zum Rand mit Gras und Spreu [und dachten]: „Damit diese kahlköpfigen Mönchlein kein Wasser trinken.“

අථ ඛො භගවා මග්ගා ඔක්කම්ම යෙන රුක්ඛමූලං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, ආනන්ද, එතම්හා උදපානා පානීයං ආහරා’’ති.

Da wich der Erhabene vom Weg ab und begab sich zum Fuß eines Baumes; dort setzte er sich auf einen vorbereiteten Sitzplatz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Wohlan, Ānanda, bring mir Trinkwasser aus diesem Brunnen.“

එවං වුත්තෙ, ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉදානි සො, භන්තෙ, උදපානො ථූණෙය්‍යකෙහි බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙහි තිණස්ස ච භුසස්ස ච යාව මුඛතො පූරිතො – ‘මා තෙ මුණ්ඩකා සමණකා පානීයං අපංසූ’’’ති.

Auf diese Worte hin sagte der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Gerade jetzt, Herr, wurde jener Brunnen von den brahmanischen Hausvätern von Thūṇa bis zum Rand mit Gras und Spreu gefüllt, damit die kahlköpfigen Mönchlein kein Wasser trinken.“

දුතියම්පි ඛො…පෙ… තතියම්පි ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, ආනන්ද, එතම්හා උදපානා පානීයං ආහරා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පටිස්සුත්වා පත්තං ගහෙත්වා යෙන සො උදපානො තෙනුපසඞ්කමි. අථ ඛො සො උදපානො ආයස්මන්තෙ ආනන්දෙ උපසඞ්කමන්තෙ සබ්බං තං තිණඤ්ච භුසඤ්ච මුඛතො ඔවමිත්වා අච්ඡස්ස උදකස්ස අනාවිලස්ස විප්පසන්නස්ස යාව මුඛතො පූරිතො විස්සන්දන්තො මඤ්ඤෙ අට්ඨාසි.

Ein zweites Mal ... ein drittes Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Wohlan, Ānanda, bring mir Trinkwasser aus diesem Brunnen.“ „Gewiss, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen, nahm die Almosenschale und begab sich zu jenem Brunnen. Als sich der ehrwürdige Ānanda dem Brunnen näherte, spie jener Brunnen all das Gras und die Spreu aus seiner Öffnung aus und stand da, bis zum Rand gefüllt mit klarem, ungetrübtem, reinem Wasser, das gleichsam überfloß.

අථ ඛො ආයස්මතො ආනන්දස්ස එතදහොසි – ‘‘අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො, තථාගතස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා! අයඤ්හි සො උදපානො මයි උපසඞ්කමන්තෙ සබ්බං තං තිණඤ්ච භුසඤ්ච මුඛතො ඔවමිත්වා අච්ඡස්ස උදකස්ස අනාවිලස්ස විප්පසන්නස්ස යාව මුඛතො පූරිතො විස්සන්දන්තො මඤ්ඤෙ ඨිතො’’ති!! පත්තෙන පානීයං ආදාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ, තථාගතස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා! අයඤ්හි සො, භන්තෙ, උදපානො මයි උපසඞ්කමන්තෙ සබ්බං තං තිණඤ්ච භුසඤ්ච මුඛතො ඔවමිත්වා අච්ඡස්ස උදකස්ස අනාවිලස්ස විප්පසන්නස්ස යාව මුඛතො පූරිතො විස්සන්දන්තො මඤ්ඤෙ අට්ඨාසි!! පිවතු භගවා පානීයං, පිවතු සුගතො පානීය’’න්ති.

Da dachte der ehrwürdige Ānanda: „Erstaunlich wahrlich, wunderbar wahrlich ist die große übermenschliche Kraft und die große Macht des Vollendeten! Denn dieser Brunnen spie, als ich mich ihm näherte, all das Gras und die Spreu aus seiner Öffnung aus und stand da, bis zum Rand gefüllt mit klarem, ungetrübtem, reinem Wasser, das gleichsam überfließt.“ Er nahm mit der Schale Trinkwasser, begab sich zum Erhabenen und sagte: „Erstaunlich, Herr, wunderbar, Herr, ist die große übermenschliche Kraft und die große Macht des Vollendeten! Dieser Brunnen, Herr, spie, als ich mich ihm näherte, all das Gras und die Spreu aus seiner Öffnung aus und stand da, bis zum Rand gefüllt mit klarem, ungetrübtem, reinem Wasser, das gleichsam überfloß. Möge der Erhabene das Wasser trinken, möge der Sugata das Wasser trinken.“

අථ [Pg.176] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieses Vorfalls und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘කිං කයිරා උදපානෙන,ආපා චෙ සබ්බදා සියුං;

තණ්හාය මූලතො ඡෙත්වා,කිස්ස පරියෙසනං චරෙ’’ති. නවමං;

„Was soll man mit einem Brunnen tun, wenn überall Wasser wäre? Nachdem man das Verlangen an der Wurzel abgeschnitten hat, wonach sollte man noch suchen?“ Das Neunte.

10. උතෙනසුත්තං

10. Utena-Sutta

70. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කොසම්බියං විහරති ඝොසිතාරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන රඤ්ඤො උතෙනස්ස උය්‍යානගතස්ස අන්තෙපුරං දඩ්ඪං හොති, පඤ්ච ච ඉත්ථිසතානි කාලඞ්කතානි හොන්ති සාමාවතීපමුඛානි.

70. So habe ich gehört – Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Kosambī im Ghosita-Kloster. Zu jener Zeit war der Harem des Königs Utena, während dieser sich im Park aufhielt, abgebrannt, und fünfhundert Frauen, mit Sāmāvatī an der Spitze, waren ums Leben gekommen.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය කොසම්බිං පිණ්ඩාය පාවිසිංසු. කොසම්බියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, රඤ්ඤො උතෙනස්ස උය්‍යානගතස්ස අන්තෙපුරං දඩ්ඪං, පඤ්ච ච ඉත්ථිසතානි කාලඞ්කතානි සාමාවතීපමුඛානි. තාසං, භන්තෙ, උපාසිකානං කා ගති කො අභිසම්පරායො’’ති?

Da kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Schale und Gewand und gingen nach Kosambī um Almosen. Nachdem sie in Kosambī um Almosen gewandert waren, kehrten sie nach dem Essen vom Almosenrundgang zurück, begaben sich zum Erhabenen, grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sagten jene Mönche zum Erhabenen: „Hier, Herr, ist der Harem des Königs Utena, während er im Park war, abgebrannt, und fünfhundert Frauen, mit Sāmāvatī an der Spitze, sind ums Leben gekommen. Was, Herr, ist das Ziel dieser Laienanhängerinnen, was ist ihre künftige Bestimmung?“

‘‘සන්තෙත්ථ, භික්ඛවෙ, උපාසිකායො සොතාපන්නා, සන්ති සකදාගාමිනියො, සන්ති අනාගාමිනියො. සබ්බා තා, භික්ඛවෙ, උපාසිකායො අනිප්ඵලා කාලඞ්කතා’’ති.

„Es gibt unter ihnen, ihr Mönche, Laienanhängerinnen, die Stromeingetretene sind; es gibt solche, die Einmalwiederkehrerinnen sind; es gibt solche, die Nichtwiederkehrerinnen sind. All diese Laienanhängerinnen, ihr Mönche, sind nicht ohne Frucht [ihres Wirkens] gestorben.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieses Vorfalls und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘මොහසම්බන්ධනො ලොකො, භබ්බරූපොව දිස්සති;

උපධිබන්ධනො බාලො, තමසා පරිවාරිතො;

සස්සතොරිව ඛායති, පස්සතො නත්ථි කිඤ්චන’’න්ති. දසමං;

„Die Welt ist durch Verblendung gefesselt und erscheint doch als tauglich; der Tor ist durch Anhänglichkeit gebunden, von Dunkelheit umhüllt. Es erscheint ihm wie etwas Ewiges, doch für den Schauenden gibt es keine Ich-Bezogenheit mehr.“ Das Zehnte.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

ද්වෙ [Pg.177] භද්දියා ද්වෙ ච සත්තා, ලකුණ්ඩකො තණ්හාඛයො;

පපඤ්චඛයො ච කච්චානො, උදපානඤ්ච උතෙනොති.

Zwei über Bhaddiya, zwei über Wesen, Lakuṇḍaka, das Versiegen des Verlangens, das Versiegen der begrifflichen Auswucherungen, Kaccāna, der Brunnen und Utena.

චූළවග්ගො සත්තමො නිට්ඨිතො.

Das siebte Kapitel, das kleine Kapitel, ist abgeschlossen.

8. පාටලිගාමියවග්ගො

8. Das Kapitel über das Dorf Pāṭali

1. පඨමනිබ්බානපටිසංයුත්තසුත්තං

1. Das erste Sutta in Verbindung mit dem Nibbāna

71. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙධ භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බං චෙතසො සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

71. So habe ich gehört – Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit belehrte, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche hörten der Lehre aufmerksam zu, nahmen sie sich zu Herzen, richteten ihr ganzes Gemüt darauf und liehen ihr ein offenes Ohr.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieses Vorfalls und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘අත්ථි, භික්ඛවෙ, තදායතනං, යත්ථ නෙව පථවී, න ආපො, න තෙජො, න වායො, න ආකාසානඤ්චායතනං, න විඤ්ඤාණඤ්චායතනං, න ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං, න නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං, නායං ලොකො, න පරලොකො, න උභො චන්දිමසූරියා. තත්‍රාපාහං, භික්ඛවෙ, නෙව ආගතිං වදාමි, න ගතිං, න ඨිතිං, න චුතිං, න උපපත්තිං; අප්පතිට්ඨං, අප්පවත්තං, අනාරම්මණමෙවෙතං. එසෙවන්තො දුක්ඛස්සා’’ති. පඨමං.

„Es gibt, ihr Mönche, jenen Bereich, wo weder Erde ist, noch Wasser, noch Feuer, noch Wind; weder das Gebiet der Raumunendlichkeit, noch das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit, noch das Gebiet der Nichtsheit, noch das Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nichtwahrnehmung; weder diese Welt, noch eine jenseitige Welt, noch die beiden, Mond und Sonne. Dort, ihr Mönche, sage ich, gibt es weder ein Kommen noch ein Gehen, noch ein Verweilen, noch ein Vergehen, noch ein Wiederentstehen. Ohne Stütze, ohne Fortgang, ohne Objekt ist dies allein. Dies allein ist das Ende des Leidens.“ Dies ist das Erste.

2. දුතියනිබ්බානපටිසංයුත්තසුත්තං

2. Zweite mit dem Nibbāna verknüpfte Lehrrede

72. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය [Pg.178] ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙධ භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බං චෙතසො සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

72. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun unterwies, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche machten es sich zur Aufgabe, nahmen es sich zu Herzen, wandten ihre ganze Aufmerksamkeit darauf und hörten mit gespitzten Ohren der Lehre zu.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausspruch aus:

‘‘දුද්දසං අනතං නාම, න හි සච්චං සුදස්සනං;

පටිවිද්ධා තණ්හා ජානතො, පස්සතො නත්ථි කිඤ්චන’’න්ති. දුතියං;

„Schwer zu schauen ist das Unendliche, wahrlich, die Wahrheit ist nicht leicht zu sehen; durchdrungen ist der Durst für den Wissenden, für den Sehenden gibt es kein Hindernis mehr.“ Dies ist das Zweite.

3. තතියනිබ්බානපටිසංයුත්තසුත්තං

3. Dritte mit dem Nibbāna verknüpfte Lehrrede

73. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙධ භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා, මනසි කත්වා, සබ්බං චෙතසො සමන්නාහරිත්වා, ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

73. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun unterwies, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche machten es sich zur Aufgabe, nahmen es sich zu Herzen, wandten ihre ganze Aufmerksamkeit darauf und hörten mit gespitzten Ohren der Lehre zu.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausspruch aus:

‘‘අත්ථි, භික්ඛවෙ, අජාතං අභූතං අකතං අසඞ්ඛතං. නො චෙතං, භික්ඛවෙ, අභවිස්ස අජාතං අභූතං අකතං අසඞ්ඛතං, නයිධ ජාතස්ස භූතස්ස කතස්ස සඞ්ඛතස්ස නිස්සරණං පඤ්ඤායෙථ. යස්මා ච ඛො, භික්ඛවෙ, අත්ථි අජාතං අභූතං අකතං අසඞ්ඛතං, තස්මා ජාතස්ස භූතස්ස කතස්ස සඞ්ඛතස්ස නිස්සරණං පඤ්ඤායතී’’ති. තතියං.

„Es gibt, ihr Mönche, ein Ungeborenes, ein Ungewordenes, ein Ungemachtes, ein Unzusammengesetztes. Wenn es, ihr Mönche, dieses Ungeborene, Ungewordene, Ungemachte, Unzusammengesetzte nicht gäbe, dann ließe sich hier kein Entrinnen aus dem Geborenen, Gewordenen, Gemachten, Zusammengesetzten erkennen. Da es aber, ihr Mönche, ein Ungeborenes, Ungewordenes, Ungemachtes, Unzusammengesetztes gibt, darum wird ein Entrinnen aus dem Geborenen, Gewordenen, Gemachten, Zusammengesetzten erkannt.“ Dies ist das Dritte.

4. චතුත්ථනිබ්බානපටිසංයුත්තසුත්තං

4. Vierte mit dem Nibbāna verknüpfte Lehrrede

74. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙධ භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බං චෙතසො සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

74. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun unterwies, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche machten es sich zur Aufgabe, nahmen es sich zu Herzen, wandten ihre ganze Aufmerksamkeit darauf und hörten mit gespitzten Ohren der Lehre zu.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da nun der Erhabene diesen Sachverhalt erkannte, stieß er zu jener Stunde diesen Ausspruch aus:

‘‘නිස්සිතස්ස [Pg.179] චලිතං, අනිස්සිතස්ස චලිතං නත්ථි. චලිතෙ අසති පස්සද්ධි, පස්සද්ධියා සති නති න හොති. නතියා අසති ආගතිගති න හොති. ආගතිගතියා අසති චුතූපපාතො න හොති. චුතූපපාතෙ අසති නෙවිධ න හුරං න උභයමන්තරෙන. එසෙවන්තො දුක්ඛස්සා’’ති. චතුත්ථං.

„Für den Abhängigen gibt es ein Schwanken, für den Unabhängigen gibt es kein Schwanken. Wenn kein Schwanken ist, herrscht Stille. Wenn Stille ist, gibt es kein Neigen. Wenn kein Neigen ist, gibt es kein Kommen und Gehen. Wenn kein Kommen und Gehen ist, gibt es kein Vergehen und Wiederentstehen. Wenn kein Vergehen und Wiederentstehen ist, gibt es weder ein Hier, noch ein Dort, noch etwas dazwischen. Dies allein ist das Ende des Leidens.“ Dies ist das Vierte.

5. චුන්දසුත්තං

5. Die Lehrrede an Cunda

75. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මල්ලෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං යෙන පාවා තදවසරි. තත්‍ර සුදං භගවා පාවායං විහරති චුන්දස්ස කම්මාරපුත්තස්ස අම්බවනෙ.

75. So habe ich es gehört – zu einer Zeit wanderte der Erhabene im Land der Maller zusammen mit einer großen Schar von Mönchen umher und gelangte nach Pāvā. Dort weilte der Erhabene in Pāvā im Mangohain von Cunda, dem Sohn des Schmieds.

අස්සොසි ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො – ‘‘භගවා කිර මල්ලෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පාවං අනුප්පත්තො පාවායං විහරති මය්හං අම්බවනෙ’’ති. අථ ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො චුන්දං කම්මාරපුත්තං භගවා ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙසි සමාදපෙසි සමුත්තෙජෙසි සම්පහංසෙසි. අථ ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො භගවතා ධම්මියා කථාය සන්දස්සිතො සමාදපිතො සමුත්තෙජිතො සම්පහංසිතො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අධිවාසෙතු මෙ, භන්තෙ, භගවා ස්වාතනාය භත්තං සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙනා’’ති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන.

Cunda, der Sohn des Schmieds, hörte: „Der Erhabene ist, während er im Land der Maller umherwanderte, zusammen mit einer großen Schar von Mönchen in Pāvā eingetroffen und weilt in meinem Mangohain.“ Da begab sich Cunda, der Sohn des Schmieds, dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Den zur Seite sitzenden Cunda, den Sohn des Schmieds, unterwies, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene mit einer Lehrrede. Daraufhin sagte Cunda, der Sohn des Schmieds, nachdem er vom Erhabenen unterwiesen, ermutigt, begeistert und erfreut worden war, zum Erhabenen: „Möge der Herr, o Herr, zusammen mit der Schar der Mönche für morgen meine Speiseeinladung annehmen.“ Der Erhabene nahm durch Schweigen an.

අථ ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. අථ ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො තස්සා රත්තියා අච්චයෙන සකෙ නිවෙසනෙ පණීතං ඛාදනීයං භොජනීයං පටියාදාපෙත්වා පහූතඤ්ච සූකරමද්දවං භගවතො කාලං ආරොචාපෙසි – ‘‘කාලො, භන්තෙ, නිට්ඨිතං භත්ත’’න්ති.

Als nun Cunda, der Sohn des Schmieds, die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatte, erhob er sich von seinem Platz, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umrundete ihn rechtsherum und ging fort. Nach dem Vergehen jener Nacht ließ Cunda, der Sohn des Schmieds, in seinem eigenen Hause vorzügliche feste und weiche Speisen zubereiten sowie eine reichliche Menge an Sūkaramaddava und ließ dem Erhabenen die Zeit verkünden: „Es ist Zeit, o Herr, das Mahl ist bereit.“

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙන යෙන චුන්දස්ස කම්මාරපුත්තස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා චුන්දං කම්මාරපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘‘යං තෙ, චුන්ද, සූකරමද්දවං පටියත්තං තෙන මං පරිවිස, යං පනඤ්ඤං ඛාදනීයං [Pg.180] භොජනීයං පටියත්තං තෙන භික්ඛුසඞ්ඝං පරිවිසා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො භගවතො පටිස්සුත්වා යං අහොසි සූකරමද්දවං පටියත්තං තෙන භගවන්තං පරිවිසි; යං පනඤ්ඤං ඛාදනීයං භොජනීයං පටියත්තං තෙන භික්ඛුසඞ්ඝං පරිවිසි.

Daraufhin kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm seine Schale und sein Obergewand und begab sich zusammen mit der Gemeinschaft der Mönche dorthin, wo das Haus von Cunda, dem Sohn des Schmieds, war. Dort angekommen, setzte er sich auf den vorbereiteten Platz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an Cunda, den Sohn des Schmieds: „Cunda, bediene mich mit dem zubereiteten Sūkaramaddava, und bediene die Gemeinschaft der Mönche mit den anderen zubereiteten Speisen und Nahrungsmitteln.“ „Ja, Herr“, antwortete Cunda, der Sohn des Schmieds, dem Erhabenen, und bediente den Erhabenen mit dem zubereiteten Sūkaramaddava und die Gemeinschaft der Mönche mit den anderen zubereiteten Speisen und Nahrungsmitteln.

අථ ඛො භගවා චුන්දං කම්මාරපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘‘යං තෙ, චුන්ද, සූකරමද්දවං අවසිට්ඨං තං සොබ්භෙ නිඛණාහි. නාහං තං, චුන්ද, පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය යස්ස තං පරිභුත්තං සම්මා පරිණාමං ගච්ඡෙය්‍ය අඤ්ඤත්‍ර තථාගතස්සා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො චුන්දො කම්මාරපුත්තො භගවතො පටිස්සුත්වා යං අහොසි සූකරමද්දවං අවසිට්ඨං තං සොබ්භෙ නිඛණිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො චුන්දං කම්මාරපුත්තං භගවා ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙත්වා සමාදපෙත්වා සමුත්තෙජෙත්වා සම්පහංසෙත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමි.

Daraufhin wandte sich der Erhabene an Cunda, den Sohn des Schmieds: „Cunda, was an Sūkaramaddava übrig geblieben ist, das vergrabe in einer Grube. Ich sehe niemanden, Cunda, in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter den Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, der diese Speise verzehren könnte, so dass sie recht verdaut würde, außer dem Vollendeten.“ „Ja, Herr“, antwortete Cunda, der Sohn des Schmieds, dem Erhabenen, vergrub das restliche Sūkaramaddava in einer Grube und begab sich zum Erhabenen. Dort angekommen, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Den zur Seite sitzenden Cunda, den Sohn des Schmieds, belehrte der Erhabene mit einer Lehrrede, ermutigte ihn, spornte ihn an und erfreute ihn. Danach erhob sich der Erhabene von seinem Platz und ging fort.

අථ ඛො භගවතො චුන්දස්ස කම්මාරපුත්තස්ස භත්තං භුත්තාවිස්ස ඛරො ආබාධො උප්පජ්ජි. ලොහිතපක්ඛන්දිකා පබාළ්හා වෙදනා වත්තන්ති මාරණන්තිකා. තත්‍ර සුදං භගවා සතො සම්පජානො අධිවාසෙසි අවිහඤ්ඤමානො. අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ආයාමානන්ද, යෙන කුසිනාරා තෙනුපසඞ්කමිස්සාමා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පච්චස්සොසි.

Nachdem der Erhabene das Mahl von Cunda, dem Sohn des Schmieds, verzehrt hatte, trat eine schwere Erkrankung auf. Heftige Schmerzen, verbunden mit Blutfluss, quälten ihn, die fast zum Tode führten. Dort ertrug der Erhabene diese achtsam und klar wissend, ohne sich durch die Schmerzen beirren zu lassen. Daraufhin wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Komm, Ānanda, wir wollen nach Kusinārā gehen.“ „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen.

‘‘චුන්දස්ස භත්තං භුඤ්ජිත්වා, කම්මාරස්සාති මෙ සුතං;

ආබාධං සම්ඵුසී ධීරො, පබාළ්හං මාරණන්තිකං.

„Nachdem er die Speise von Cunda, dem Schmied, gegessen hatte – so habe ich gehört –, erlitt der Standhafte eine schwere, tödliche Krankheit.“

‘‘භුත්තස්ස ච සූකරමද්දවෙන, බ්‍යාධිප්පබාළ්හො උදපාදි සත්ථුනො;

විරිච්චමානො භගවා අවොච, ‘ගච්ඡාමහං කුසිනාරං නගර’’’න්ති.

„Durch den Genuss des Sūkaramaddava entstand beim Lehrer eine schwere Krankheit. Während er an Durchfall litt, sprach der Erhabene: ‚Ich gehe zur Stadt Kusinārā.‘“

අථ ඛො භගවා මග්ගා ඔක්කම්ම යෙන අඤ්ඤතරං රුක්ඛමූලං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, ආනන්ද, චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤාපෙහි; කිලන්තොස්මි, ආනන්ද, නිසීදිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පටිස්සුත්වා චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං [Pg.181] පඤ්ඤාපෙසි. නිසීදි භගවා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ. නිසජ්ජ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, ආනන්ද, පානීයං ආහර; පිපාසිතොස්මි, ආනන්ද, පිවිස්සාමී’’ති.

Daraufhin verließ der Erhabene den Weg und begab sich zum Fuße eines Baumes. Dort angekommen, wandte er sich an den ehrwürdigen Ānanda: „Bitte, Ānanda, breite mir mein äußeres Gewand vierfach gefaltet aus. Ich bin erschöpft, Ānanda, und möchte mich setzen.“ „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen und breitete das äußere Gewand vierfach gefaltet aus. Der Erhabene setzte sich auf den vorbereiteten Platz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Bitte, Ānanda, bring mir Trinkwasser. Ich bin durstig, Ānanda, und möchte trinken.“

එවං වුත්තෙ, ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉදානි, භන්තෙ, පඤ්චමත්තානි සකටසතානි අතික්කන්තානි. තං චක්කච්ඡින්නං උදකං පරිත්තං ලුළිතං ආවිලං සන්දති. අයං, භන්තෙ, කුකුට්ඨා නදී අවිදූරෙ අච්ඡොදකා සාතොදකා සීතොදකා සෙතොදකා සුපතිත්ථා රමණීයා. එත්ථ භගවා පානීයඤ්ච පිවිස්සති ගත්තානි ච සීතීකරිස්සතී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, soeben sind etwa fünfhundert Karren vorbeigefahren. Das Wasser, das durch die Räder aufgewühlt wurde, ist wenig, trübe und schlammig. Aber, Herr, nicht weit von hier ist der Fluss Kukuṭṭhā mit klarem, wohlschmeckendem, kühlem und reinem Wasser, mit guten Ufern und sehr lieblich. Dort kann der Erhabene Wasser trinken und seine Glieder kühlen.“

දුතියම්පි ඛො…පෙ… තතියම්පි ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, ආනන්ද, පානීයං ආහර; පිපාසිතොස්මි, ආනන්ද, පිවිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවතො පටිස්සුත්වා පත්තං ගහෙත්වා යෙන සා නදී තෙනුපසඞ්කමි. අථ ඛො සා නදී චක්කච්ඡින්නා පරිත්තා ලුළිතා ආවිලා සන්දමානා ආයස්මන්තෙ ආනන්දෙ උපසඞ්කමන්තෙ අච්ඡා විප්පසන්නා අනාවිලා සන්දති.

Ein zweites Mal ... und ein drittes Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Bitte, Ānanda, bring mir Trinkwasser. Ich bin durstig, Ānanda, und möchte trinken.“ „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen, nahm die Schale und begab sich zu jenem Bach. Da geschah es, dass jener Bach, der von Rädern aufgewühlt, flach, trüb und schlammig dahinfloß, in dem Moment, als der ehrwürdige Ānanda herantrat, klar, rein und ungetrübt dahinfloss.

අථ ඛො ආයස්මතො ආනන්දස්ස එතදහොසි – ‘‘අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො, තථාගතස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා! අයඤ්හි සා නදී චක්කච්ඡින්නා පරිත්තා ලුළිතා ආවිලා සන්දමානා මයි උපසඞ්කමන්තෙ අච්ඡා විප්පසන්නා අනාවිලා සන්දතී’’ති!! පත්තෙන පානීයං ආදාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ, තථාගතස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා! අයඤ්හි සා, භන්තෙ, නදී චක්කච්ඡින්නා පරිත්තා ලුළිතා ආවිලා සන්දමානා මයි උපසඞ්කමන්තෙ අච්ඡා විප්පසන්නා අනාවිලා සන්දති!! පිවතු භගවා පානීයං, පිවතු සුගතො පානීය’’න්ති.

Da dachte der ehrwürdige Ānanda bei sich: „Erstaunlich wahrlich, wunderbar wahrlich ist die große Macht und die große Herrlichkeit des Vollendeten! Denn dieser Bach, der von Rädern aufgewühlt, flach, trüb und schlammig dahinfloß, fließt nun klar, rein und ungetrübt dahin, als ich herantrat!“ Er nahm mit der Schale Trinkwasser, begab sich zum Erhabenen und sagte zu ihm: „Erstaunlich, Herr, wunderbar, Herr, ist die große Macht und die große Herrlichkeit des Vollendeten! Denn dieser Bach, Herr, der von Rädern aufgewühlt, flach, trüb und schlammig dahinfloß, fließt nun klar, rein und ungetrübt dahin, als ich herantrat! Möge der Erhabene das Wasser trinken, möge der Erhabene das Wasser trinken!“

අථ ඛො භගවා පානීයං අපායි. අථ ඛො භගවා මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං යෙන කුකුට්ඨා නදී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා කුකුට්ඨං නදිං අජ්ඣොගාහෙත්වා න්හත්වා ච පිවිත්වා ච පච්චුත්තරිත්වා යෙන අම්බවනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං චුන්දකං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, චුන්දක, චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤාපෙහි; කිලන්තොස්මි, චුන්දක, නිපජ්ජිස්සාමී’’ති[Pg.182]. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා චුන්දකො භගවතො පටිස්සුත්වා චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤාපෙසි. අථ ඛො භගවා දක්ඛිණෙන පස්සෙන සීහසෙය්‍යං කප්පෙසි පාදෙ පාදං අච්චාධාය සතො සම්පජානො උට්ඨානසඤ්ඤං මනසි කරිත්වා. ආයස්මා පන චුන්දකො තත්ථෙව භගවතො පුරතො නිසීදි.

Da trank der Erhabene das Wasser. Dann begab sich der Erhabene mit einer großen Schar von Mönchen zum Fluss Kukuṭṭhā. Dort angekommen, stieg er in den Fluss Kukuṭṭhā hinab, badete, trank, stieg wieder heraus und begab sich zum Mangohain. Dort angekommen, wandte er sich an den ehrwürdigen Cundaka: „Bitte, Cundaka, breite mir das Außengewand vierfach gefaltet aus. Ich bin erschöpft, Cundaka, ich will mich hinlegen.“ – „Gewiss, Herr“, antwortete der ehrwürdige Cundaka dem Erhabenen und breitete das Außengewand vierfach gefaltet aus. Dann legte sich der Erhabene auf seine rechte Seite in der Löwenstellung nieder, einen Fuß über den anderen gelegt, achtsam und wissensklar, die Vorstellung des Aufstehens im Sinn behaltend. Der ehrwürdige Cundaka aber setzte sich genau dort vor den Erhabenen.

‘‘ගන්ත්වාන බුද්ධො නදිකං කුකුට්ඨං,අච්ඡොදකං සාතුදකං විප්පසන්නං;

ඔගාහි සත්ථා සුකිලන්තරූපො,තථාගතො අප්පටිමොධ ලොකෙ.

Nachdem der Buddha zum Fluss Kukuṭṭhā gegangen war, der klares, wohlschmeckendes und reines Wasser führt, stieg der Lehrer, sichtlich erschöpft, hinab – der Tathāgata, der Unvergleichliche in dieser Welt.

‘‘න්හත්වා ච පිවිත්වා චුදතාරි සත්ථා,පුරක්ඛතො භික්ඛුගණස්ස මජ්ඣෙ;

සත්ථා පවත්තා භගවා ඉධ ධම්මෙ,උපාගමි අම්බවනං මහෙසි;

ආමන්තයි චුන්දකං නාම භික්ඛුං,චතුග්ගුණං සන්ථර මෙ නිපජ්ජං.

Nachdem er gebadet und getrunken hatte, stieg der Lehrer heraus, vorangestellt inmitten der Mönchsschar. Der Lehrer, der Erhabene, der Künder des Dhamma hier, der große Weise, begab sich zum Mangohain. Er wandte sich an den Mönch namens Cundaka: „Breite mir das Gewand vierfach aus zum Hinlegen.“

‘‘සො චොදිතො භාවිතත්තෙන චුන්දො,චතුග්ගුණං සන්ථරි ඛිප්පමෙව;

නිපජ්ජි සත්ථා සුකිලන්තරූපො,චුන්දොපි තත්ථ පමුඛෙ නිසීදී’’ති.

Von dem, dessen Geist entfaltet ist, dazu aufgefordert, breitete Cunda sogleich das Gewand vierfach gefaltet aus. Der Lehrer legte sich nieder, sichtlich erschöpft, und auch Cunda setzte sich dort vor ihn hin.

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි – ‘‘සියා ඛො, පනානන්ද, චුන්දස්ස කම්මාරපුත්තස්ස කොචි විප්පටිසාරං උපදහෙය්‍ය – ‘තස්ස තෙ, ආවුසො චුන්ද, අලාභා, තස්ස තෙ දුල්ලද්ධං යස්ස තෙ තථාගතො පච්ඡිමං පිණ්ඩපාතං භුඤ්ජිත්වා පරිනිබ්බුතො’ති. චුන්දස්සානන්ද, කම්මාරපුත්තස්ස එවං විප්පටිසාරො පටිවිනොදෙතබ්බො –

Dann wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Es könnte sein, Ānanda, dass jemand bei Cunda, dem Goldschmiedesohn, Gewissensbisse erweckt: ‚Es ist ein Verlust für dich, Freund Cunda, es ist ein Unheil für dich, dass der Tathāgata nach dem Genuss seiner letzten Almosenspeise von dir verschieden ist.‘ Solche Gewissensbisse bei Cunda, dem Goldschmiedesohn, Ānanda, sollten wie folgt zerstreut werden:“

‘‘‘තස්ස තෙ, ආවුසො චුන්ද, ලාභා, තස්ස තෙ සුලද්ධං යස්ස තෙ තථාගතො පච්ඡිමං පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජිත්වා පරිනිබ්බුතො. සම්මුඛා මෙතං, ආවුසො චුන්ද, භගවතො සුතං, සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – ද්වෙමෙ පිණ්ඩපාතා සමසමඵලා [Pg.183] සමසමවිපාකා අතිවිය අඤ්ඤෙහි පිණ්ඩපාතෙහි මහප්ඵලතරා ච මහානිසංසතරා ච. කතමෙ ද්වෙ? යඤ්ච පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජිත්වා තථාගතො අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුජ්ඣති, යඤ්ච පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජිත්වා අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායති. ඉමෙ ද්වෙ පිණ්ඩපාතා සමසමඵලා සමසමවිපාකා අතිවිය අඤ්ඤෙහි පිණ්ඩපාතෙහි මහප්ඵලතරා ච මහානිසංසතරා ච.

„‚Es ist ein Gewinn für dich, Freund Cunda, es ist ein Segen für dich, dass der Tathāgata nach dem Genuss seiner letzten Almosenspeise von dir verschieden ist. Angesicht zu Angesicht mit dem Erhabenen, Freund Cunda, habe ich dies gehört, angesicht zu Angesicht habe ich es empfangen: Diese zwei Almosenspeisen haben gleichen Fruchtwert, haben gleiches Reiferesultat, sie sind weitaus fruchtbringender und segenreicher als andere Almosenspeisen. Welche zwei? Jene Almosenspeise, nach deren Genuss der Tathāgata die unübertreffliche vollkommene Erleuchtung erlangt, und jene Almosenspeise, nach deren Genuss der Tathāgata im Element des Nibbāna ohne verbleibende Daseinsgrundlagen verschieden ist. Diese zwei Almosenspeisen haben gleichen Fruchtwert, haben gleiches Reiferesultat, sie sind weitaus fruchtbringender und segenreicher als andere Almosenspeisen.‘“}, {

‘‘‘ආයුසංවත්තනිකං ආයස්මතා චුන්දෙන කම්මාරපුත්තෙන කම්මං උපචිතං, වණ්ණසංවත්තනිකං ආයස්මතා චුන්දෙන කම්මාරපුත්තෙන කම්මං උපචිතං, සුඛසංවත්තනිකං ආයස්මතා චුන්දෙන කම්මාරපුත්තෙන කම්මං උපචිතං, සග්ගසංවත්තනිකං ආයස්මතා චුන්දෙන කම්මාරපුත්තෙන කම්මං උපචිතං, යසසංවත්තනිකං ආයස්මතා චුන්දෙන කම්මාරපුත්තෙන කම්මං උපචිතං, ආධිපතෙය්‍යසංවත්තනිකං ආයස්මතා චුන්දෙන කම්මාරපුත්තෙන කම්මං උපචිත’න්ති. චුන්දස්සානන්ද, කම්මාරපුත්තස්ස එවං විප්පටිසාරො පටිවිනොදෙතබ්බො’’ති.

„‚Der ehrwürdige Cunda, der Goldschmiedesohn, hat ein Werk vollbracht, das zu langem Leben führt; der ehrwürdige Cunda, der Goldschmiedesohn, hat ein Werk vollbracht, das zu Schönheit führt; der ehrwürdige Cunda, der Goldschmiedesohn, hat ein Werk vollbracht, das zu Glück führt; der ehrwürdige Cunda, der Goldschmiedesohn, hat ein Werk vollbracht, das zur Wiedergeburt im Himmel führt; der ehrwürdige Cunda, der Goldschmiedesohn, hat ein Werk vollbracht, das zu Ruhm führt; der ehrwürdige Cunda, der Goldschmiedesohn, hat ein Werk vollbracht, das zu Herrschaft führt.‘ Auf diese Weise, Ānanda, sollten die Gewissensbisse bei Cunda, dem Goldschmiedesohn, zerstreut werden.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieser Angelegenheit und rief zu jener Zeit diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘දදතො පුඤ්ඤං පවඩ්ඪති,සංයමතො වෙරං න චීයති;

කුසලො ච ජහාති පාපකං,රාගදොසමොහක්ඛයා සනිබ්බුතො’’ති. පඤ්චමං;

„Dem Gebenden wächst das Verdienst, bei dem Gezügelten häuft sich keine Feindschaft an; der Tugendhafte lässt das Böse hinter sich, durch das Versiegen von Gier, Hass und Verblendung ist er völlig zur Ruhe gekommen.“

6. පාටලිගාමියසුත්තං

6. Die Lehrrede bei den Einwohnern von Pāṭaligāma

76. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මගධෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං යෙන පාටලිගාමො තදවසරි. අස්සොසුං ඛො පාටලිගාමියා උපාසකා – ‘‘භගවා කිර මගධෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පාටලිගාමං අනුප්පත්තො’’ති. අථ ඛො පාටලිගාමියා උපාසකා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො පාටලිගාමියා උපාසකා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘අධිවාසෙතු නො, භන්තෙ, භගවා ආවසථාගාර’’න්ති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන.

76. So habe ich es gehört: Einst wanderte der Erhabene im Lande Magadha umher und gelangte zusammen mit einer großen Schar von Mönchen nach Pāṭaligāma. Die dortigen Laienanhänger hörten: „Der Erhabene ist auf seiner Wanderung durch Magadha mit einer großen Schar von Mönchen in Pāṭaligāma angekommen.“ Da begaben sich die Laienanhänger von Pāṭaligāma dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie dort angekommen waren, erwiesen sie dem Erhabenen ihre Reverenz und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen die Laienanhänger von Pāṭaligāma zum Erhabenen: „Möge der Erhabene, Herr, unser Rasthaus annehmen.“ Der Erhabene willigte durch Schweigen ein.

අථ [Pg.184] ඛො පාටලිගාමියා උපාසකා භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා යෙනාවසථාගාරං තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා සබ්බසන්ථරිං ආවසථාගාරං සන්ථරිත්වා ආසනානි පඤ්ඤාපෙත්වා උදකමණිකං පතිට්ඨාපෙත්වා තෙලප්පදීපං ආරොපෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො පාටලිගාමියා උපාසකා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘සබ්බසන්ථරිසන්ථතං, භන්තෙ, ආවසථාගාරං; ආසනානි පඤ්ඤත්තානි; උදකමණිකො පතිට්ඨාපිතො තෙලප්පදීපො ආරොපිතො. යස්සදානි, භන්තෙ, භගවා කාලං මඤ්ඤතී’’ති.

Als die Laienanhänger von Pāṭaligāma die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatten, erhoben sie sich von ihren Sitzen, verbeugten sich vor dem Erhabenen, umschritten ihn ehrerbietig und begaben sich zum Rasthaus. Dort angekommen, legten sie das gesamte Rasthaus mit Bodenbelägen aus, bereiteten Sitzgelegenheiten vor, stellten ein Wassergefäß auf und entzündeten eine Öllampe. Dann kehrten sie zum Erhabenen zurück, erwiesen ihm die Reverenz und blieben zur Seite stehen. Zur Seite stehend sprachen die Laienanhänger von Pāṭaligāma zum Erhabenen: „Das Rasthaus, Herr, ist vollständig mit Matten ausgelegt, die Sitze sind bereitgestellt, das Wassergefäß ist aufgestellt und die Öllampe brennt. Nun, Herr, möge der Erhabene tun, was er für zeitgemäß hält.“

අථ ඛො භගවා නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙන යෙන ආවසථාගාරං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා ආවසථාගාරං පවිසිත්වා මජ්ඣිමං ථම්භං නිස්සාය පුරත්ථාභිමුඛො නිසීදි. භික්ඛුසඞ්ඝොපි ඛො පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා ආවසථාගාරං පවිසිත්වා පච්ඡිමං භිත්තිං නිස්සාය පුරත්ථාභිමුඛො නිසීදි භගවන්තංයෙව පුරක්ඛත්වා. පාටලිගාමියාපි ඛො උපාසකා පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා ආවසථාගාරං පවිසිත්වා පුරත්ථිමං භිත්තිං නිස්සාය පච්ඡිමාභිමුඛා නිසීදිංසු භගවන්තංයෙව පුරක්ඛත්වා. අථ ඛො භගවා පාටලිගාමියෙ උපාසකෙ ආමන්තෙසි –

Daraufhin kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm seine Schale sowie das Obergewand und begab sich zusammen mit der Sangha der Mönche zum Gästehaus. Nachdem er dort angekommen war, wusch er sich die Füße, betrat das Gästehaus und setzte sich an den mittleren Pfeiler mit dem Gesicht nach Osten gewandt nieder. Auch die Sangha der Mönche wusch sich die Füße, betrat das Gästehaus und setzte sich an der westlichen Wand mit dem Gesicht nach Osten gewandt nieder, wobei sie den Erhabenen vor sich hatten. Auch die Laienanhänger von Pāṭaligāma wuschen sich die Füße, betraten das Gästehaus und setzten sich an der östlichen Wand mit dem Gesicht nach Westen gewandt nieder, wobei auch sie den Erhabenen vor sich hatten. Daraufhin sprach der Erhabene zu den Laienanhängern von Pāṭaligāma:

‘‘පඤ්චිමෙ, ගහපතයො, ආදීනවා දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. කතමෙ පඤ්ච? ඉධ, ගහපතයො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො පමාදාධිකරණං මහතිං භොගජානිං නිගච්ඡති. අයං පඨමො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා.

„Fünferlei Gefahren, ihr Hausväter, gibt es für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend. Welche fünf? Hier, ihr Hausväter, erleidet der Tugendlose, der seine Tugend eingebüßt hat, infolge von Nachlässigkeit einen großen Verlust an Besitz. Dies ist die erste Gefahr für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, දුස්සීලස්ස සීලවිපන්නස්ස පාපකො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගච්ඡති. අයං දුතියො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා.

„Weiterhin, ihr Hausväter, verbreitet sich über den Tugendlosen, der seine Tugend eingebüßt hat, ein schlechter Ruf. Dies ist die zweite Gefahr für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො යඤ්ඤදෙව පරිසං උපසඞ්කමති – යදි ඛත්තියපරිසං, යදි බ්‍රාහ්මණපරිසං, යදි ගහපතිපරිසං, යදි සමණපරිසං – අවිසාරදො උපසඞ්කමති මඞ්කුභූතො. අයං තතියො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා.

„Weiterhin, ihr Hausväter, welcher Versammlung auch immer der Tugendlose, der seine Tugend eingebüßt hat, entgegentritt – sei es eine Versammlung von Adligen, von Brahmanen, von Hausvätern oder von Asketen –, so tritt er ihr ohne Selbstvertrauen und verlegen entgegen. Dies ist die dritte Gefahr für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො සම්මූළ්හො කාලං කරොති. අයං චතුත්ථො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා.

„Weiterhin, ihr Hausväter, stirbt der Tugendlose, der seine Tugend eingebüßt hat, in geistiger Verwirrung. Dies ist die vierte Gefahr für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend.“

‘‘පුන [Pg.185] චපරං, ගහපතයො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. අයං පඤ්චමො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. ඉමෙ ඛො, ගහපතයො, පඤ්ච ආදීනවා දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා.

„Weiterhin, ihr Hausväter, gelangt der Tugendlose, der seine Tugend eingebüßt hat, nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, auf eine unglückliche Fährte, in eine Leidenswelt, in den Untergang, in die Hölle. Dies ist die fünfte Gefahr für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend. Dies sind, ihr Hausväter, die fünf Gefahren für den Tugendlosen durch den Verlust seiner Tugend.“

‘‘පඤ්චිමෙ, ගහපතයො, ආනිසංසා සීලවතො සීලසම්පදාය. කතමෙ පඤ්ච? ඉධ, ගහපතයො, සීලවා සීලසම්පන්නො අප්පමාදාධිකරණං මහන්තං භොගක්ඛන්ධං අධිගච්ඡති. අයං පඨමො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය.

„Fünferlei Segnungen, ihr Hausväter, gibt es für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend. Welche fünf? Hier, ihr Hausväter, erlangt der Tugendhafte, der in der Tugend gefestigt ist, infolge von Achtsamkeit eine große Fülle an Besitz. Dies ist die erste Segnung für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, සීලවතො සීලසම්පන්නස්ස කල්‍යාණො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගච්ඡති. අයං දුතියො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය.

„Weiterhin, ihr Hausväter, verbreitet sich über den Tugendhaften, der in der Tugend gefestigt ist, ein guter Ruf. Dies ist die zweite Segnung für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, සීලවා සීලසම්පන්නො යඤ්ඤදෙව පරිසං උපසඞ්කමති – යදි ඛත්තියපරිසං, යදි බ්‍රාහ්මණපරිසං, යදි ගහපතිපරිසං, යදි සමණපරිසං – විසාරදො උපසඞ්කමති අමඞ්කුභූතො. අයං තතියො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය.

„Weiterhin, ihr Hausväter, welcher Versammlung auch immer der Tugendhafte, der in der Tugend gefestigt ist, entgegentritt – sei es eine Versammlung von Adligen, von Brahmanen, von Hausvätern oder von Asketen –, so tritt er ihr voller Selbstvertrauen und unverlegen entgegen. Dies ist die dritte Segnung für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, සීලවා සීලසම්පන්නො අසම්මූළ්හො කාලඞ්කරොති. අයං චතුත්ථො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය.

„Weiterhin, ihr Hausväter, stirbt der Tugendhafte, der in der Tugend gefestigt ist, ohne geistige Verwirrung. Dies ist die vierte Segnung für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend.“

‘‘පුන චපරං, ගහපතයො, සීලවා සීලසම්පන්නො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති. අයං පඤ්චමො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය. ඉමෙ ඛො, ගහපතයො, පඤ්ච ආනිසංසා සීලවතො සීලසම්පදායා’’ති.

„Weiterhin, ihr Hausväter, gelangt der Tugendhafte, der in der Tugend gefestigt ist, nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. Dies ist die fünfte Segnung für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend. Dies sind, ihr Hausväter, die fünf Segnungen für den Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Tugend.“

අථ ඛො භගවා පාටලිගාමියෙ උපාසකෙ බහුදෙව රත්තිං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙත්වා සමාදපෙත්වා සමුතෙජෙත්වා සම්පහංසෙත්වා උය්‍යොජෙසි – ‘‘අභික්කන්තා ඛො, ගහපතයො, රත්ති; යස්සදානි තුම්හෙ කාලං මඤ්ඤථා’’ති. අථ ඛො පාටලිගාමියා උපාසකා භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කමිංසු. අථ ඛො භගවා අචිරපක්කන්තෙසු පාටලිගාමියෙසු උපාසකෙසු සුඤ්ඤාගාරං පාවිසි.

Daraufhin belehrte, unterwies, begeisterte und erfreute der Erhabene die Laienanhänger von Pāṭaligāma einen großen Teil der Nacht mit einer Lehrrede und verabschiedete sie dann mit den Worten: „Die Nacht ist schon weit fortgeschritten, ihr Hausväter; tut nun das, was ihr für zeitgemäß haltet.“ Die Laienanhänger von Pāṭaligāma freuten sich über die Worte des Erhabenen, stimmten ihnen dankbar zu, erhoben sich von ihren Sitzen, verneigten sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen, umrundeten ihn rechtsherum und gingen fort. Kurz nachdem die Laienanhänger von Pāṭaligāma gegangen waren, begab sich der Erhabene in eine einsame Behausung.

තෙන [Pg.186] ඛො පන සමයෙන සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා පාටලිගාමෙ නගරං මාපෙන්ති වජ්ජීනං පටිබාහාය. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා දෙවතායො සහස්සසහස්සෙව පාටලිගාමෙ වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති. යස්මිං පදෙසෙ මහෙසක්ඛා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති මහෙසක්ඛානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යස්මිං පදෙසෙ මජ්ඣිමා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති මජ්ඣිමානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යස්මිං පදෙසෙ නීචා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති නීචානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං.

Zu jener Zeit erbauten Sunidha und Vassakāra, die magadhischen Minister, in Pāṭaligāma eine Stadt, um die Vajjis abzuwehren. Zu jener Zeit nahmen viele Gottheiten zu Tausenden Grundstücke in Pāṭaligāma in Besitz. In jenen Gebieten, in denen mächtige Gottheiten Grundstücke in Besitz nahmen, neigte sich der Sinn mächtiger Könige und Minister dazu, dort ihre Wohnstätten zu errichten. In jenen Gebieten, in denen mittelstarke Gottheiten Grundstücke in Besitz nahmen, neigte sich der Sinn mittelstarker Könige und Minister dazu, dort ihre Wohnstätten zu errichten. In jenen Gebieten, in denen niedere Gottheiten Grundstücke in Besitz nahmen, neigte sich der Sinn niederer Könige und Minister dazu, dort ihre Wohnstätten zu errichten.

අද්දසා ඛො භගවා දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන තා දෙවතායො සහස්සසහස්සෙව පාටලිගාමෙ වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්තියො. යස්මිං පදෙසෙ මහෙසක්ඛා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති, මහෙසක්ඛානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යස්මිං පදෙසෙ මජ්ඣිමා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති, මජ්ඣිමානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යස්මිං පදෙසෙ නීචා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති, නීචානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා පච්චූසසමයෙ පච්චුට්ඨාය ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි –

Der Erhabene sah mit dem reinen, übermenschlichen göttlichen Auge jene Gottheiten, die in Pāṭaligāma zu Tausenden Grundstücke in Besitz nahmen. In jener Gegend, in der mächtige Gottheiten Grundstücke besetzen, neigt sich der Sinn mächtiger Könige und hoher Staatsbeamter dazu, dort Wohnstätten zu errichten. Wo Gottheiten mittleren Ranges Grundstücke besetzen, neigt sich der Sinn von Königen und hohen Staatsbeamten mittleren Ranges dazu, dort Wohnstätten zu errichten. Wo niedere Gottheiten Grundstücke besetzen, neigt sich der Sinn niederer Könige und hoher Staatsbeamter dazu, dort Wohnstätten zu errichten. Dann erhob sich der Erhabene in der Morgendämmerung jener Nacht und wandte sich an den ehrwürdigen Ānanda:

‘‘කෙ නු ඛො ආනන්ද පාටලිගාමෙ නගරං මාපෙන්තී’’ති. ‘‘සුනිධවස්සකාරා, භන්තෙ, මගධමහාමත්තා පාටලිගාමෙ නගරං මාපෙන්ති වජ්ජීනං පටිබාහායා’’ති. ‘‘සෙය්‍යථාපි, ආනන්ද, දෙවෙහි තාවතිංසෙහි සද්ධිං මන්තෙත්වා; එවමෙව ඛො, ආනන්ද, සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා පාටලිගාමෙ නගරං මාපෙන්ති වජ්ජීනං පටිබාහාය. ඉධාහං, ආනන්ද, අද්දසං දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සම්බහුලා දෙවතායො සහස්සසහස්සෙව පාටලිගාමෙ වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්තියො. යස්මිං පදෙසෙ මහෙසක්ඛා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති මහෙසක්ඛානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යස්මිං පදෙසෙ මජ්ඣිමා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති මජ්ඣිමානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යස්මිං [Pg.187] පදෙසෙ නීචා දෙවතා වත්ථූනි පරිග්ගණ්හන්ති නීචානං තත්ථ රඤ්ඤං රාජමහාමත්තානං චිත්තානි නමන්ති නිවෙසනානි මාපෙතුං. යාවතා, ආනන්ද, අරියං ආයතනං යාවතා වණිප්පථො ඉදං අග්ගනගරං භවිස්සති පාටලිපුත්තං පුටභෙදනං. පාටලිපුත්තස්ස ඛො, ආනන්ද, තයො අන්තරායා භවිස්සන්ති – අග්ගිතො වා උදකතො වා මිථුභෙදතො වා’’ති.

„Wer, Ānanda, lässt in Pāṭaligāma eine Stadt errichten?“ – „Herr, Sunidha und Vassakāra, die hohen Minister von Magadha, lassen in Pāṭaligāma eine Stadt errichten, um die Vajjier abzuwehren.“ – „Als ob sie sich mit den Tāvatiṃsa-Göttern beraten hätten, Ānanda, so lassen Sunidha und Vassakāra, die hohen Minister von Magadha, in Pāṭaligāma eine Stadt errichten, um die Vajjier abzuwehren. Ich habe hier, Ānanda, mit dem reinen, übermenschlichen göttlichen Auge zahlreiche Gottheiten gesehen, die zu Tausenden in Pāṭaligāma Grundstücke in Besitz nahmen. In jener Gegend, in der mächtige Gottheiten Grundstücke besetzen, neigt sich der Sinn mächtiger Könige und hoher Staatsbeamter dazu, dort Wohnstätten zu errichten. Wo Gottheiten mittleren Ranges Grundstücke besetzen, neigt sich der Sinn von Königen und hohen Staatsbeamten mittleren Ranges dazu, dort Wohnstätten zu errichten. Wo niedere Gottheiten Grundstücke besetzen, neigt sich der Sinn niederer Könige und hoher Staatsbeamter dazu, dort Wohnstätten zu errichten. Soweit sich das Gebiet der Edlen erstreckt, soweit Handelswege führen, wird dies die bedeutendste Stadt sein, Pāṭaliputta, ein Ort, an dem Warenballen geöffnet werden. Für Pāṭaliputta aber, Ānanda, wird es drei Gefahren geben: durch Feuer, durch Wasser oder durch innere Zwietracht.“

අථ ඛො සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදිංසු. සම්මොදනීයං කථං සාරාණියං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘අධිවාසෙතු නො භවං ගොතමො අජ්ජතනාය භත්තං සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙනා’’ති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන.

Hierauf begaben sich die hohen Minister von Magadha, Sunidha und Vassakāra, dorthin, wo sich der Erhabene befand; dort angekommen, tauschten sie mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nach dem Austausch freundlicher und denkwürdiger Worte stellten sie sich beiseite hin. So zur Seite stehend sagten die hohen Minister Sunidha und Vassakāra zum Erhabenen: „Möge der Herr Gotama zusammen mit der Sangha der Mönche für den heutigen Tag die Einladung zum Mahl von uns annehmen.“ Der Erhabene nahm durch Schweigen an.

අථ ඛො සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා යෙන සකො ආවසථො තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා සකෙ ආවසථෙ පණීතං ඛාදනීයං භොජනීයං පටියාදාපෙත්වා භගවතො කාලං ආරොචෙසුං – ‘‘කාලො, භො ගොතම, නිට්ඨිතං භත්ත’’න්ති.

Als Sunidha und Vassakāra, die hohen Minister von Magadha, die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatten, begaben sie sich zu ihrer eigenen Unterkunft; dort ließen sie vorzügliche feste und weiche Speisen zubereiten und ließen dem Erhabenen die Zeit verkünden: „Es ist Zeit, Herr Gotama, das Mahl ist bereit.“

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙන යෙන සුනිධවස්සකාරානං මගධමහාමත්තානං ආවසථො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. අථ ඛො සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා බුද්ධප්පමුඛං භික්ඛුසඞ්ඝං පණීතෙන ඛාදනීයෙන භොජනීයෙන සහත්ථා සන්තප්පෙසුං සම්පවාරෙසුං.

Daraufhin legte der Erhabene am Vormittag sein Untergewand an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zusammen mit der Sangha der Mönche dorthin, wo sich die Unterkunft der hohen Minister Sunidha und Vassakāra befand. Dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Dann bewirteten und sättigten die hohen Minister Sunidha und Vassakāra die Sangha der Mönche mit dem Buddha an der Spitze eigenhändig mit vorzüglichen festen und weichen Speisen.

අථ ඛො සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා භගවන්තං භුත්තාවිං ඔනීතපත්තපාණිං අඤ්ඤතරං නීචං ආසනං ගහෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නෙ ඛො සුනිධවස්සකාරෙ මගධමහාමත්තෙ භගවා ඉමාහි ගාථාහි අනුමොදි –

Als der Erhabene das Mahl beendet und die Hand von der Schale genommen hatte, nahmen die hohen Minister Sunidha und Vassakāra einen niedrigen Sitz und setzten sich zur Seite nieder. Während die hohen Minister Sunidha und Vassakāra so zur Seite saßen, drückte der Erhabene seinen Dank mit diesen Versen aus:

‘‘යස්මිං පදෙසෙ කප්පෙති, වාසං පණ්ඩිතජාතියො;

සීලවන්තෙත්ථ භොජෙත්වා, සඤ්ඤතෙ බ්‍රහ්මචාරයො.

„An welchem Ort auch immer ein weiser Mensch seinen Wohnsitz wählt, dort sollte er tugendhafte und gezügelte Wanderer im heiligen Leben speisen.

‘‘යා [Pg.188] තත්ථ දෙවතා ආසුං, තාසං දක්ඛිණමාදිසෙ;

තා පූජිතා පූජයන්ති, මානිතා මානයන්ති නං.

Den Gottheiten, die dort weilen, möge er das Verdienst der Gabe widmen; geehrt, ehren sie ihn wiederum, und geschätzt, schätzen sie ihn.

‘‘තතො නං අනුකම්පන්ති, මාතා පුත්තංව ඔරසං;

දෙවතානුකම්පිතො පොසො, සදා භද්‍රානි පස්සතී’’ති.

Darum sind sie ihm wohlgesinnt wie eine Mutter ihrem eigenen Sohn; ein Mensch, dem die Gottheiten gewogen sind, sieht allezeit nur Gutes.“

අථ ඛො භගවා සුනිධවස්සකාරානං මගධමහාමත්තානං ඉමාහි ගාථාහි අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමි.

Nachdem der Erhabene den hohen Ministern von Magadha, Sunidha und Vassakāra, mit diesen Versen seinen Dank ausgesprochen hatte, erhob er sich von seinem Sitz und ging fort.

තෙන ඛො පන සමයෙන සුනිධවස්සකාරා මගධමහාමත්තා භගවන්තං පිට්ඨිතො පිට්ඨිතො අනුබන්ධා හොන්ති – ‘‘යෙනජ්ජ සමණො ගොතමො ද්වාරෙන නික්ඛමිස්සති තං ‘ගොතමද්වාරං’ නාම භවිස්සති. යෙන තිත්ථෙන ගඞ්ගං නදිං තරිස්සති තං ‘ගොතමතිත්ථං’ නාම භවිස්සතී’’ති.

Zu jener Zeit folgten die hohen Minister von Magadha, Sunidha und Vassakāra, dem Erhabenen Schritt für Schritt, wobei sie dachten: „Durch welches Tor der Asket Gotama heute hinausgeht, dieses soll den Namen ‚Gotama-Tor‘ erhalten; und an welcher Furt er den Fluss Ganges überquert, jene soll den Namen ‚Gotama-Furt‘ erhalten.“

අථ ඛො භගවා යෙන ද්වාරෙන නික්ඛමි තං ‘ගොතමද්වාරං’ නාම අහොසි. අථ ඛො භගවා යෙන ගඞ්ගා නදී තෙනුපසඞ්කමි. තෙන ඛො පන සමයෙන ගඞ්ගා නදී පූරා හොති සමතිත්තිකා කාකපෙය්‍යා. අප්පෙකච්චෙ මනුස්සා නාවං පරියෙසන්ති, අප්පෙකච්චෙ උළුම්පං පරියෙසන්ති, අප්පෙකච්චෙ කුල්ලං බන්ධන්ති අපාරා පාරං ගන්තුකාමා. අථ ඛො භගවා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය, එවමෙව – ගඞ්ගාය නදියා ඔරිමතීරෙ අන්තරහිතො පාරිමතීරෙ පච්චුට්ඨාසි සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙන.

Das Tor, durch welches der Erhabene hinaustrat, erhielt den Namen ‚Gotama-Tor‘. Dann begab sich der Erhabene zum Fluss Ganges. Zu dieser Zeit war der Fluss Ganges randvoll, so dass eine Krähe daraus trinken konnte. Einige Menschen suchten nach Booten, andere suchten nach Flößen und wieder andere bündelten Schilf, um vom diesseitigen Ufer ans jenseitige zu gelangen. Da verschwand der Erhabene – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – vom diesseitigen Ufer des Flusses Ganges und erschien am jenseitigen Ufer zusammen mit der Sangha der Mönche.

අද්දසා ඛො භගවා තෙ මනුස්සෙ අප්පෙකච්චෙ නාවං පරියෙසන්තෙ, අප්පෙකච්චෙ උළුම්පං පරියෙසන්තෙ, අප්පෙකච්චෙ කුල්ලං බන්ධන්තෙ අපාරා පාරං ගන්තුකාමෙ.

Der Erhabene sah jene Menschen, von denen einige ein Boot suchten, einige ein Floß suchten und einige einen Floss aus Zweigen zusammenbanden, da sie von diesem Ufer zum jenseitigen gelangen wollten.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch der Inspiration aus:

‘‘යෙ තරන්ති අණ්ණවං සරං,සෙතුං කත්වාන විසජ්ජ පල්ලලානි;

කුල්ලඤ්හි ජනො පබන්ධති,තිණ්ණා මෙධාවිනො ජනා’’ති. ඡට්ඨං;

„Jene, die den tiefen Ozean (des Samsara) überqueren, indem sie eine Brücke (den Edlen Pfad) bauen und die Sümpfe (der Leidenschaften) hinter sich lassen; während die Leute ein Floß zusammenbinden, sind die weisen Menschen bereits hinübergegangen.“ Sechstes [Sutta].

7. ද්විධාපථසුත්තං

7. Das Sutta über den Scheideweg

77. එවං [Pg.189] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා කොසලෙසු අද්ධානමග්ගපටිපන්නො හොති ආයස්මතා නාගසමාලෙන පච්ඡාසමණෙන. අද්දසා ඛො ආයස්මා නාගසමාලො අන්තරාමග්ගෙ ද්විධාපථං. දිස්වාන භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අයං, භන්තෙ, භගවා පන්ථො; ඉමිනා ගච්ඡාමා’’ති. එවං වුත්තෙ, භගවා ආයස්මන්තං නාගසමාලං එතදවොච – ‘‘අයං, නාගසමාල, පන්ථො; ඉමිනා ගච්ඡාමා’’ති.

77. So habe ich es gehört: Einst wanderte der Erhabene im Land der Kosaler zusammen mit dem ehrwürdigen Nāgasamāla als seinem Begleiter auf einer Fernstraße. Unterwegs sah der ehrwürdige Nāgasamāla einen Scheideweg. Als er ihn sah, sagte er zum Erhabenen: „Herr, dieser Weg hier ist die Route; auf diesem wollen wir gehen.“ Auf diese Worte hin sagte der Erhabene zum ehrwürdigen Nāgasamāla: „Nāgasamāla, dieser Weg hier ist die Route; auf diesem wollen wir gehen.“

දුතියම්පි…පෙ… තතියම්පි ඛො ආයස්මා නාගසමාලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අයං, භන්තෙ, භගවා පන්ථො; ඉමිනා ගච්ඡාමා’’ති. තතියම්පි ඛො භගවා ආයස්මන්තං නාගසමාලං එතදවොච – ‘‘අයං, නාගසමාල, පන්ථො; ඉමිනා ගච්ඡාමා’’ති. අථ ඛො ආයස්මා නාගසමාලො භගවතො පත්තචීවරං තත්ථෙව ඡමායං නික්ඛිපිත්වා පක්කාමි – ‘‘ඉදං, භන්තෙ, භගවතො පත්තචීවර’’න්ති.

Ein zweites Mal ... und auch ein drittes Mal sagte der ehrwürdige Nāgasamāla zum Erhabenen: „Herr, dieser Weg hier ist die Route; auf diesem wollen wir gehen.“ Ein drittes Mal sagte der Erhabene zum ehrwürdigen Nāgasamāla: „Nāgasamāla, dieser Weg hier ist die Route; auf diesem wollen wir gehen.“ Da legte der ehrwürdige Nāgasamāla die Almosenschale und die Robe des Erhabenen genau dort auf den Boden und ging weg, indem er sagte: „Hier, Herr, sind Almosenschale und Robe des Erhabenen.“

අථ ඛො ආයස්මතො නාගසමාලස්ස තෙන පන්ථෙන ගච්ඡන්තස්ස අන්තරාමග්ගෙ චොරා නික්ඛමිත්වා හත්ථෙහි ච පාදෙහි ච ආකොටෙසුං පත්තඤ්ච භින්දිංසු සඞ්ඝාටිඤ්ච විප්ඵාලෙසුං. අථ ඛො ආයස්මා නාගසමාලො භින්නෙන පත්තෙන විප්ඵාලිතාය සඞ්ඝාටියා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා නාගසමාලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, තෙන පන්ථෙන ගච්ඡන්තස්ස අන්තරාමග්ගෙ චොරා නික්ඛමිත්වා හත්ථෙහි ච පාදෙහි ච ආකොටෙසුං, පත්තඤ්ච භින්දිංසු, සඞ්ඝාටිඤ්ච විප්ඵාලෙසු’’න්ති.

Als der ehrwürdige Nāgasamāla nun jenen Weg entlangging, traten unterwegs Räuber hervor, schlugen ihn mit Händen und Füßen, zerbrachen seine Almosenschale und zerrissen sein Obergewand. Da begab sich der ehrwürdige Nāgasamāla mit der zerbrochenen Schale und dem zerrissenen Obergewand dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sagte der ehrwürdige Nāgasamāla zum Erhabenen: „Hier, Herr, als ich jenen Weg entlangging, traten unterwegs Räuber hervor, schlugen mich mit Händen und Füßen, zerbrachen meine Almosenschale und zerrissen mein Obergewand.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Als der Erhabene die Bedeutung dessen erkannte, rief er zu jener Zeit diesen Ausspruch der Inspiration aus:

‘‘සද්ධිං චරමෙකතො වසං,මිස්සො අඤ්ඤජනෙන වෙදගූ;

විද්වා පජහාති පාපකං,කොඤ්චො ඛීරපකොව නින්නග’’න්ති. සත්තමං;

„Ob er nun mit ihnen wandert oder mit ihnen zusammenlebt, vermischt mit dem gewöhnlichen Volk, lässt der Wissende, der die Wahrheit erkannt hat, das Böse hinter sich, so wie der Kranich das Wasser zurücklässt, während er nur die Milch trinkt.“ Siebtes [Sutta].

8. විසාඛාසුත්තං

8. Das Sutta über Visākhā

78. එවං [Pg.190] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන විසාඛාය මිගාරමාතුයා නත්තා කාලඞ්කතා හොති පියා මනාපා. අථ ඛො විසාඛා මිගාරමාතා අල්ලවත්ථා අල්ලකෙසා දිවා දිවස්ස යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො විසාඛං මිගාරමාතරං භගවා එතදවොච –

78. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Ostpark, im Palast der Visākhā, Migāras Mutter. Zu jener Zeit war die Enkelin der Visākhā, Migāras Mutter, verstorben, die ihr lieb und teuer war. Da begab sich Visākhā, Migāras Mutter, mit feuchten Kleidern und feuchtem Haar zur Mittagszeit dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, verneigte sie sich vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Der Erhabene sprach nun zu Visākhā, Migāras Mutter, die zur Seite saß:

‘‘හන්ද කුතො නු ත්වං, විසාඛෙ, ආගච්ඡසි අල්ලවත්ථා අල්ලකෙසා ඉධූපසඞ්කන්තා දිවා දිවස්සා’’ති? ‘‘නත්තා මෙ, භන්තෙ, පියා මනාපා කාලඞ්කතා. තෙනාහං අල්ලවත්ථා අල්ලකෙසා ඉධූපසඞ්කන්තා දිවා දිවස්සා’’ති. ‘‘ඉච්ඡෙය්‍යාසි ත්වං, විසාඛෙ, යාවතිකා සාවත්ථියා මනුස්සා තාවතිකෙ පුත්තෙ ච නත්තාරො චා’’ති? ‘‘ඉච්ඡෙය්‍යාහං, භගවා යාවතිකා සාවත්ථියා මනුස්සා තාවතිකෙ පුත්තෙ ච නත්තාරො චා’’ති.

„Nun, Visākhā, woher kommst du zur Mittagszeit mit feuchten Kleidern und feuchtem Haar hierher?“ „Meine Enkelin, Herr, die mir lieb und teuer war, ist verstorben. Deshalb komme ich mit feuchten Kleidern und feuchtem Haar zur Mittagszeit hierher.“ „Möchtest du, Visākhā, so viele Söhne und Enkel haben, wie es Menschen in Sāvatthī gibt?“ „Ich möchte, o Erhabener, so viele Söhne und Enkel haben, wie es Menschen in Sāvatthī gibt.“

‘‘කීවබහුකා පන, විසාඛෙ, සාවත්ථියා මනුස්සා දෙවසිකං කාලං කරොන්තී’’ති? ‘‘දසපි, භන්තෙ, සාවත්ථියා මනුස්සා දෙවසිකං කාලං කරොන්ති; නවපි, භන්තෙ… අට්ඨපි, භන්තෙ… සත්තපි, භන්තෙ… ඡපි, භන්තෙ… පඤ්චපි, භන්තෙ… චත්තාරොපි, භන්තෙ… තීණිපි, භන්තෙ… ද්වෙපි, භන්තෙ, සාවත්ථියා මනුස්සා දෙවසිකං කාලං කරොන්ති. එකොපි, භන්තෙ, සාවත්ථියා මනුස්සො දෙවසිකං කාලං කරොති. අවිවිත්තා, භන්තෙ, සාවත්ථි මනුස්සෙහි කාලං කරොන්තෙහී’’ති.

„Doch wie viele Menschen, Visākhā, sterben täglich in Sāvatthī?“ „Sogar zehn Menschen sterben täglich in Sāvatthī, Herr; sogar neun, Herr ... acht ... sieben ... sechs ... fünf ... vier ... drei ... zwei Menschen sterben täglich in Sāvatthī, Herr. Sogar ein Mensch stirbt täglich in Sāvatthī, Herr. Sāvatthī ist niemals frei von Menschen, die sterben, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, විසාඛෙ, අපි නු ත්වං කදාචි කරහචි අනල්ලවත්ථා වා භවෙය්‍යාසි අනල්ලකෙසා වා’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ. අලං මෙ, භන්තෙ, තාව බහුකෙහි පුත්තෙහි ච නත්තාරෙහි චා’’ති.

„Was meinst du, Visākhā, wärst du dann jemals ohne feuchte Kleider oder ohne feuchtes Haar?“ „Sicherlich nicht, Herr. Es ist genug für mich, Herr; ich brauche nicht so viele Söhne und Enkel.“

‘‘යෙසං ඛො, විසාඛෙ, සතං පියානි, සතං තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං නවුති පියානි, නවුති තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං අසීති පියානි, අසීති තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං සත්තති පියානි, සත්තති තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං සට්ඨි පියානි, සට්ඨි තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං පඤ්ඤාසං පියානි, පඤ්ඤාසං තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං චත්තාරීසං පියානි, චත්තාරීසං තෙසං දුක්ඛානි, යෙසං තිංසං පියානි, තිංසං තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං වීසති පියානි, වීසති තෙසං දුක්ඛානි, යෙසං දස [Pg.191] පියානි, දස තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං නව පියානි, නව තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං අට්ඨ පියානි, අට්ඨ තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං සත්ත පියානි, සත්ත තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං ඡ පියානි, ඡ තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං පඤ්ච පියානි, පඤ්ච තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං චත්තාරි පියානි, චත්තාරි තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං තීණි පියානි, තීණි තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං ද්වෙ පියානි, ද්වෙ තෙසං දුක්ඛානි; යෙසං එකං පියං, එකං තෙසං දුක්ඛං; යෙසං නත්ථි පියං, නත්ථි තෙසං දුක්ඛං, අසොකා තෙ විරජා අනුපායාසාති වදාමී’’ති.

Wahrlich, Visākhā, wer hundert liebe Dinge hat, der hat hundert Leiden; wer neunzig liebe Dinge hat, der hat neunzig Leiden; wer achtzig liebe Dinge hat, der hat achtzig Leiden; wer siebzig liebe Dinge hat, der hat siebzig Leiden; wer sechzig liebe Dinge hat, der hat sechzig Leiden; wer fünfzig liebe Dinge hat, der hat fünfzig Leiden; wer vierzig liebe Dinge hat, der hat vierzig Leiden; wer dreißig liebe Dinge hat, der hat dreißig Leiden; wer zwanzig liebe Dinge hat, der hat zwanzig Leiden; wer zehn liebe Dinge hat, der hat zehn Leiden; wer neun liebe Dinge hat, der hat neun Leiden; wer acht liebe Dinge hat, der hat acht Leiden; wer sieben liebe Dinge hat, der hat sieben Leiden; wer sechs liebe Dinge hat, der hat sechs Leiden; wer fünf liebe Dinge hat, der hat fünf Leiden; wer vier liebe Dinge hat, der hat vier Leiden; wer drei liebe Dinge hat, der hat drei Leiden; wer zwei liebe Dinge hat, der hat zwei Leiden; wer ein liebes Ding hat, der hat ein Leiden; wer nichts Liebes hat, der hat kein Leiden. Diese, so sage ich, sind ohne Kummer, leidenschaftslos und frei von Verzweiflung.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Nachdem der Erhabene die Bedeutung dessen erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘යෙ කෙචි සොකා පරිදෙවිතා වා,දුක්ඛා ච ලොකස්මිමනෙකරූපා;

පියං පටිච්චප්පභවන්ති එතෙ,පියෙ අසන්තෙ න භවන්ති එතෙ.

„Jeglicher Kummer oder Klage und die vielfältigen Formen des Leidens in der Welt; all diese entstehen aufgrund von etwas Liebem. Wenn nichts Liebes da ist, entstehen diese nicht.

‘‘තස්මා හි තෙ සුඛිනො වීතසොකා,යෙසං පියං නත්ථි කුහිඤ්චි ලොකෙ;

තස්මා අසොකං විරජං පත්ථයානො,පියං න කයිරාථ කුහිඤ්චි ලොකෙ’’ති. අට්ඨමං;

Darum sind jene glücklich und frei von Kummer, die nirgendwo in der Welt etwas Liebes haben. Wer daher Kummerlosigkeit und Leidenschaftslosigkeit anstrebt, sollte sich nirgendwo in der Welt an etwas Liebes binden.“ Das Achte.

9. පඨමදබ්බසුත්තං

9. Erstes Dabba-Sutta

79. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො ආයස්මා දබ්බො මල්ලපුත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා දබ්බො මල්ලපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පරිනිබ්බානකාලො මෙ දානි, සුගතා’’ති. ‘‘යස්සදානි ත්වං, දබ්බ, කාලං මඤ්ඤසී’’ති.

79. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, im Kalandakanivāpa. Da begab sich der ehrwürdige Dabba Mallaputta zum Erhabenen; nachdem er dort angekommen war, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Dabba Mallaputta zum Erhabenen: „Dies ist nun die Zeit für mein Parinibbāna, o Sugata.“ — „Dabba, tue nun das, was du für zeitgemäß hältst.“

අථ ඛො ආයස්මා දබ්බො මල්ලපුත්තො උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ පල්ලඞ්කෙන නිසීදිත්වා තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා වුට්ඨහිත්වා පරිනිබ්බායි.

Da erhob sich der ehrwürdige Dabba Mallaputta von seinem Sitz, verneigte sich vor dem Erhabenen, umwandelte ihn ehrfurchtsvoll, stieg in die Luft empor und setzte sich am Himmel im Zwischenraum im Kreuzsitz nieder. Er trat in das Feuerelement (tejodhātu) ein, erhob sich daraus wieder und ging in das Parinibbāna ein.

අථ [Pg.192] ඛො ආයස්මතො දබ්බස්ස මල්ලපුත්තස්ස වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ පල්ලඞ්කෙන නිසීදිත්වා තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා වුට්ඨහිත්වා පරිනිබ්බුතස්ස සරීරස්ස ඣායමානස්ස ඩය්හමානස්ස නෙව ඡාරිකා පඤ්ඤායිත්ථ න මසි. සෙය්‍යථාපි නාම සප්පිස්ස වා තෙලස්ස වා ඣායමානස්ස ඩය්හමානස්ස නෙව ඡාරිකා පඤ්ඤායති න මසි; එවමෙව ආයස්මතො දබ්බස්ස මල්ලපුත්තස්ස වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ පල්ලඞ්කෙන නිසීදිත්වා තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා වුට්ඨහිත්වා පරිනිබ්බුතස්ස සරීරස්ස ඣායමානස්ස ඩය්හමානස්ස නෙව ඡාරිකා පඤ්ඤායිත්ථ න මසීති.

Als der ehrwürdige Dabba Mallaputta in die Luft emporgestiegen war, sich am Himmel im Zwischenraum im Kreuzsitz niedergelassen hatte, in das Feuerelement eingetreten war, sich daraus wieder erhoben hatte und in das Parinibbāna eingegangen war, da war von seinem Körper, während er verbrannte und aufloderte, weder Asche noch Ruß zu sehen. So wie von brennender, lodernder Butter oder Öl weder Asche noch Ruß zu sehen ist, ebenso war vom Körper des ehrwürdigen Dabba Mallaputta, als er in die Luft emporgestiegen war [...] und in das Parinibbāna eingegangen war, während er verbrannte und aufloderte, weder Asche noch Ruß zu sehen.

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Nachdem der Erhabene die Bedeutung dessen erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘අභෙදි කායො නිරොධි සඤ්ඤා,වෙදනා සීතිභවිංසු සබ්බා;

වූපසමිංසු සඞ්ඛාරා,විඤ්ඤාණං අත්ථමාගමා’’ති. නවමං;

„Der Körper ist zerfallen, die Wahrnehmung ist erloschen, alle Empfindungen sind kühl geworden. Die Gestaltungen sind zur Ruhe gekommen, das Bewusstsein ist zum Ende gelangt.“ Das Neunte.

10. දුතියදබ්බසුත්තං

10. Zweites Dabba-Sutta

80. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

80. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ — „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes:

‘‘දබ්බස්ස, භික්ඛවෙ, මල්ලපුත්තස්ස වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ පල්ලඞ්කෙන නිසීදිත්වා තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා වුට්ඨහිත්වා පරිනිබ්බුතස්ස සරීරස්ස ඣායමානස්ස ඩය්හමානස්ස නෙව ඡාරිකා පඤ්ඤායිත්ථ න මසි. සෙය්‍යථාපි නාම සප්පිස්ස වා තෙලස්ස වා ඣායමානස්ස ඩය්හමානස්ස නෙව ඡාරිකා පඤ්ඤායති න මසි; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, දබ්බස්ස මල්ලපුත්තස්ස වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ආකාසෙ අන්තලික්ඛෙ පල්ලඞ්කෙන නිසීදිත්වා තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා වුට්ඨහිත්වා පරිනිබ්බුතස්ස සරීරස්ස ඣායමානස්ස ඩය්හමානස්ස නෙව ඡාරිකා පඤ්ඤායිත්ථ න මසී’’ති.

„Mönche, als Dabba Mallaputta in die Luft emporgestiegen war, sich am Himmel im Zwischenraum im Kreuzsitz niedergelassen hatte, in das Feuerelement eingetreten war, sich daraus wieder erhoben hatte und in das Parinibbāna eingegangen war, da war von seinem Körper, während er verbrannte und aufloderte, weder Asche noch Ruß zu sehen. So wie von brennender, lodernder Butter oder Öl weder Asche noch Ruß zu sehen ist, ebenso, Mönche, war vom Körper des Dabba Mallaputta [...] weder Asche noch Ruß zu sehen.“

අථ [Pg.193] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි –

Nachdem der Erhabene die Bedeutung dessen erkannt hatte, rief er zu jener Zeit diesen Udāna aus:

‘‘අයොඝනහතස්සෙව, ජලතො ජාතවෙදසො ;

අනුපුබ්බූපසන්තස්ස, යථා න ඤායතෙ ගති.

„Wie bei einem vom eisernen Hammer geschlagenen, lodernden Feuer, das allmählich erlischt, die Bahn nicht mehr erkannt werden kann,“

එවං සම්මාවිමුත්තානං, කාමබන්ධොඝතාරිනං;

පඤ්ඤාපෙතුං ගති නත්ථි, පත්තානං අචලං සුඛ’’න්ති. දසමං;

„ebenso gibt es für jene, die vollkommen befreit sind, die die Flut der Bindung an die Sinnenlust überquert haben und das unerschütterliche Glück erlangt haben, keine Bahn, die man bezeichnen könnte.“ Das Zehnte.

පාටලිගාමියවග්ගො අට්ඨමො.

Das Kapitel über Pāṭaligāma, das achte.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon:

නිබ්බානා චතුරො වුත්තා, චුන්දො පාටලිගාමියා;

ද්විධාපථො විසාඛා ච, දබ්බෙන සහ තෙ දසාති.

Vier über Nibbāna wurden gelehrt, Cunda, Pāṭaligāma, der zweifache Pfad und Visākhā; zusammen mit Dabba sind es zehn.

උදානෙ වග්ගානමුද්දානං –

Zusammenfassung der Kapitel im Udāna:

වග්ගමිදං පඨමං වරබොධි, වග්ගමිදං දුතියං මුචලින්දො;

නන්දකවග්ගවරො තතියො තු, මෙඝියවග්ගවරො ච චතුත්ථො.

Dieses erste Kapitel ist das edle Bodhi-Kapitel, dieses zweite Kapitel ist Mucalinda; das vorzügliche Nanda-Kapitel ist das dritte, und das vorzügliche Meghiya-Kapitel ist das vierte.

පඤ්චමවග්ගවරන්තිධ සොණො, ඡට්ඨමවග්ගවරන්ති ජච්චන්ධො ;

සත්තමවග්ගවරන්ති ච චූළො, පාටලිගාමියමට්ඨමවග්ගො.

Hier ist Soṇa das vorzügliche fünfte Kapitel, Jaccandha das vorzügliche sechste Kapitel; Cūḷa ist das vorzügliche siebte Kapitel, und Pāṭaligāma ist das achte Kapitel.

අසීතිමනූනකසුත්තවරං, වග්ගමිදට්ඨකං සුවිභත්තං;

දස්සිතං චක්ඛුමතා විමලෙන, අද්ධා හි තං උදානමිතීදමාහු.

Von dem Sehenden, dem Makellosen, wurde dieses wohlgegliederte Werk dargelegt, welches nicht weniger als achtzig vorzügliche Lehrreden in acht Kapiteln umfasst; wahrlich, so nannten sie dieses Udāna.

උදානපාළි නිට්ඨිතා.

Die Udāna-Pāḷi ist abgeschlossen.