Tipiṭaka Translation

. นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส.

. Homenagem ao Abençoado, ao Arahant, ao Perfeitamente Iluminado.

องฺคุตฺตรนิกาโย

Aṅguttara Nikāya

ทสกนิปาตปาฬิ

O Livro dos Dez

๑. ปฐมปณฺณาสกํ

1. Os Primeiros Cinquenta

๑. อานิสํสวคฺโค

1. Capítulo sobre os Benefícios

๑. กิมตฺถิยสุตฺตํ

1. Discurso 'Com que Propósito?'

๑. เอวํ [Pg.257] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ –

1. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse-lhe:

‘‘กิมตฺถิยานิ, ภนฺเต, กุสลานิ สีลานิ กิมานิสํสานี’’ติ? ‘‘อวิปฺปฏิสารตฺถานิ โข, อานนฺท, กุสลานิ สีลานิ อวิปฺปฏิสารานิสํสานี’’ติ.

“Qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do comportamento virtuoso saudável?” “O propósito e o benefício do comportamento virtuoso saudável, Ānanda, é a ausência de arrependimento.”

‘‘อวิปฺปฏิสาโร ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิโย กิมานิสํโส’’ติ? ‘‘อวิปฺปฏิสาโร โข, อานนฺท, ปาโมชฺชตฺโถ ปาโมชฺชานิสํโส’’ติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da ausência de arrependimento?” “O propósito e o benefício da ausência de arrependimento, Ānanda, é a alegria.”

‘‘ปาโมชฺชํ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยํ กิมานิสํส’’นฺติ? ‘‘ปาโมชฺชํ โข, อานนฺท, ปีตตฺถํ ปีตานิสํส’’นฺติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da alegria?” “O propósito e o benefício da alegria, Ānanda, é o êxtase.”

‘‘ปีติ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยา กิมานิสํสา’’ติ? ‘‘ปีติ โข, อานนฺท, ปสฺสทฺธตฺถา ปสฺสทฺธานิสํสา’’ติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do êxtase?” “O propósito e o benefício do êxtase, Ānanda, é a tranquilidade.”

‘‘ปสฺสทฺธิ [Pg.258] ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยา กิมานิสํสา’’ติ? ‘‘ปสฺสทฺธิ โข, อานนฺท, สุขตฺถา สุขานิสํสา’’ติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da tranquilidade?” “O propósito e o benefício da tranquilidade, Ānanda, é a felicidade.”

‘‘สุขํ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยํ กิมานิสํส’’นฺติ? ‘‘สุขํ โข, อานนฺท, สมาธตฺถํ สมาธานิสํส’’นฺติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da felicidade?” “O propósito e o benefício da felicidade, Ānanda, é a concentração.”

‘‘สมาธิ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิโย กิมานิสํโส’’ติ? ‘‘สมาธิ โข, อานนฺท, ยถาภูตญาณทสฺสนตฺโถ ยถาภูตญาณทสฺสนานิสํโส’’ติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da concentração?” “O propósito e o benefício da concentração, Ānanda, é o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são.”

‘‘ยถาภูตญาณทสฺสนํ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยํ กิมานิสํส’’นฺติ? ‘‘ยถาภูตญาณทสฺสนํ โข, อานนฺท, นิพฺพิทาวิราคตฺถํ นิพฺพิทาวิราคานิสํส’’นฺติ.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são?” “O propósito e o benefício do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são, Ānanda, é o desencanto e o desapego.”

‘‘นิพฺพิทาวิราโค ปน, ภนฺเต กิมตฺถิโย กิมานิสํโส’’ติ? ‘‘นิพฺพิทาวิราโค โข, อานนฺท, วิมุตฺติญาณทสฺสนตฺโถ วิมุตฺติญาณทสฺสนานิสํโส.

“E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do desencanto e do desapego?” “O propósito e o benefício do desencanto e do desapego, Ānanda, é o conhecimento e a visão da libertação.”

‘‘อิติ โข, อานนฺท, กุสลานิ สีลานิ อวิปฺปฏิสารตฺถานิ อวิปฺปฏิสารานิสํสานิ; อวิปฺปฏิสาโร ปาโมชฺชตฺโถ ปาโมชฺชานิสํโส; ปาโมชฺชํ ปีตตฺถํ ปีตานิสํสํ; ปีติ ปสฺสทฺธตฺถา ปสฺสทฺธานิสํสา; ปสฺสทฺธิ สุขตฺถา สุขานิสํสา; สุขํ สมาธตฺถํ สมาธานิสํสํ; สมาธิ ยถาภูตญาณทสฺสนตฺโถ ยถาภูตญาณทสฺสนานิสํโส; ยถาภูตญาณทสฺสนํ นิพฺพิทาวิราคตฺถํ นิพฺพิทาวิราคานิสํสํ; นิพฺพิทาวิราโค วิมุตฺติญาณทสฺสนตฺโถ วิมุตฺติญาณทสฺสนานิสํโส. อิติ โข, อานนฺท, กุสลานิ สีลานิ อนุปุพฺเพน อคฺคาย ปเรนฺตี’’ติ. ปฐมํ.

“Assim, Ānanda, o propósito e o benefício do comportamento virtuoso saudável é a ausência de arrependimento; o propósito e o benefício da ausência de arrependimento é a alegria; o propósito e o benefício da alegria é o êxtase; o propósito e o benefício do êxtase é a tranquilidade; o propósito e o benefício da tranquilidade é a felicidade; o propósito e o benefício da felicidade é a concentração; o propósito e o benefício da concentração é o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são; o propósito e o benefício do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são é o desencanto e o desapego; e o propósito e o benefício do desencanto e do desapego é o conhecimento e a visão da libertação. Assim, Ānanda, o comportamento virtuoso saudável conduz progressivamente ao ápice.” Primeiro.

๒. เจตนากรณียสุตฺตํ

2. Discurso sobre a Volição

๒. ‘‘สีลวโต, ภิกฺขเว, สีลสมฺปนฺนสฺส น เจตนาย กรณียํ – ‘อวิปฺปฏิสาโร เม อุปฺปชฺชตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อวิปฺปฏิสาโร อุปฺปชฺชติ. อวิปฺปฏิสาริสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘ปาโมชฺชํ เม อุปฺปชฺชตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ อวิปฺปฏิสาริสฺส ปาโมชฺชํ ชายติ. ปมุทิตสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘ปีติ เม อุปฺปชฺชตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ปมุทิตสฺส ปีติ อุปฺปชฺชติ. ปีติมนสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘กาโย เม ปสฺสมฺภตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ปีติมนสฺส [Pg.259] กาโย ปสฺสมฺภติ. ปสฺสทฺธกายสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘สุขํ เวทิยามี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ. สุขิโน, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘จิตฺตํ เม สมาธิยตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. สมาหิตสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘ยถาภูตํ ชานามิ ปสฺสามี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ สมาหิโต ยถาภูตํ ชานาติ ปสฺสติ. ยถาภูตํ, ภิกฺขเว, ชานโต ปสฺสโต น เจตนาย กรณียํ – ‘นิพฺพินฺทามิ วิรชฺชามี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ยถาภูตํ ชานํ ปสฺสํ นิพฺพินฺทติ วิรชฺชติ. นิพฺพินฺนสฺส, ภิกฺขเว, วิรตฺตสฺส น เจตนาย กรณียํ – ‘วิมุตฺติญาณทสฺสนํ สจฺฉิกโรมี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ นิพฺพินฺโน วิรตฺโต วิมุตฺติญาณทสฺสนํ สจฺฉิกโรติ.

2. “Para uma pessoa virtuosa, monges, alguém cujo comportamento é virtuoso, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que a ausência de arrependimento surja em mim.’ É da natureza das coisas, monges, que a ausência de arrependimento surja em uma pessoa virtuosa, em alguém cujo comportamento é virtuoso.\nPara quem não tem arrependimento, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que a alegria surja em mim.’ É da natureza das coisas, monges, que a alegria surja em quem não tem arrependimento.\nPara quem está alegre, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que o êxtase surja em mim.’ É da natureza das coisas, monges, que o êxtase surja em quem está alegre.\nPara quem tem a mente extasiada, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que o meu corpo fique tranquilo.’ É da natureza das coisas, monges, que o corpo de quem tem a mente extasiada fique tranquilo.\nPara quem tem o corpo tranquilo, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu sinta felicidade.’ É da natureza das coisas, monges, que quem tem o corpo tranquilo sinta felicidade.\nPara quem está feliz, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que a minha mente se concentre.’ É da natureza das coisas, monges, que a mente de quem está feliz se concentre.\nPara quem está concentrado, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu conheça e veja as coisas como elas realmente são.’ É da natureza das coisas, monges, que quem está concentrado conheça e veja as coisas como elas realmente são.\nPara quem conhece e vê as coisas como elas realmente são, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu me desencante e me desapegue.’ É da natureza das coisas, monges, que quem conhece e vê as coisas como elas realmente são se desencante e se desapegue.\nPara quem está desencantado e desapegado, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu realize o conhecimento e a visão da libertação.’ É da natureza das coisas, monges, que quem está desencantado e desapegado realize o conhecimento e a visão da libertação.”

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, นิพฺพิทาวิราโค วิมุตฺติญาณทสฺสนตฺโถ วิมุตฺติญาณทสฺสนานิสํโส; ยถาภูตญาณทสฺสนํ นิพฺพิทาวิราคตฺถํ นิพฺพิทาวิราคานิสํสํ; สมาธิ ยถาภูตญาณทสฺสนตฺโถ ยถาภูตญาณทสฺสนานิสํโส; สุขํ สมาธตฺถํ สมาธานิสํสํ; ปสฺสทฺธิ สุขตฺถา สุขานิสํสา; ปีติ ปสฺสทฺธตฺถา ปสฺสทฺธานิสํสา; ปาโมชฺชํ ปีตตฺถํ ปีตานิสํสํ; อวิปฺปฏิสาโร ปาโมชฺชตฺโถ ปาโมชฺชานิสํโส; กุสลานิ สีลานิ อวิปฺปฏิสารตฺถานิ อวิปฺปฏิสารานิสํสานิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ธมฺมา ธมฺเม อภิสนฺเทนฺติ, ธมฺมา ธมฺเม ปริปูเรนฺติ อปารา ปารํ คมนายา’’ติ. ทุติยํ.

“Assim, monges, o conhecimento e a visão da libertação é o propósito e o benefício do desencanto e do desapego; o desencanto e o desapego são o propósito e o benefício do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são; o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são é o propósito e o benefício da concentração; a concentração é o propósito e o benefício da felicidade; a felicidade é o propósito e o benefício da tranquilidade; a tranquilidade é o propósito e o benefício do êxtase; o êxtase é o propósito e o benefício da alegria; a alegria é o propósito e o benefício da ausência de arrependimento; e a ausência de arrependimento é o propósito e o benefício do comportamento virtuoso. Assim, monges, estados inundam estados, estados preenchem estados, para ir da margem próxima para a margem distante.” Segundo.

๓. ปฐมอุปนิสสุตฺตํ

3. Primeiro Discurso sobre a Causa Próxima

๓. ‘‘ทุสฺสีลสฺส, ภิกฺขเว, สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช อสติ ปาโมชฺชวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปีติ; ปีติยา อสติ ปีติวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา อสติ ปสฺสทฺธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สุขํ; สุเข อสติ สุขวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ อสติ สมฺมาสมาธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน อสติ ยถาภูตญาณทสฺสนวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ นิพฺพิทาวิราโค[Pg.260]; นิพฺพิทาวิราเค อสติ นิพฺพิทาวิราควิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ.

3. “Para uma pessoa imoral, monges, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento, para quem é deficiente na ausência de arrependimento, a alegria carece de sua causa próxima. Quando não há alegria, para quem é deficiente em alegria, o êxtase carece de sua causa próxima. Quando não há êxtase, para quem é deficiente em êxtase, a tranquilidade carece de sua causa próxima. Quando não há tranquilidade, para quem é deficiente em tranquilidade, a felicidade carece de sua causa próxima. Quando não há felicidade, para quem é deficiente em felicidade, a correta concentração carece de sua causa próxima. Quando não há correta concentração, para quem é deficiente em correta concentração, o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são carecem de sua causa próxima. Quando não há conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem é deficiente no conhecimento e na visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego carecem de sua causa próxima. Quando não há desencanto e desapego, para quem é deficiente no desencanto e no desapego, o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.\nSuponham, monges, que haja uma árvore deficiente em galhos e folhagem. Seus brotos não chegam à plenitude, nem sua casca... nem seu alburno... nem seu cerne chegam à plenitude. Da mesma forma, monges, para uma pessoa imoral, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.”

‘‘สีลวโต, ภิกฺขเว, สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช สติ ปาโมชฺชสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปีติ; ปีติยา สติ ปีติสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา สติ ปสฺสทฺธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สุขํ; สุเข สติ สุขสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ สติ สมฺมาสมาธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน สติ ยถาภูตญาณทสฺสนสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค สติ นิพฺพิทาวิราคสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. ตติยํ.

“Para uma pessoa virtuosa, monges, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento, para quem possui ausência de arrependimento, a alegria possui sua causa próxima. Quando há alegria, para quem possui alegria, o êxtase possui sua causa próxima. Quando há êxtase, para quem possui êxtase, a tranquilidade possui sua causa próxima. Quando há tranquilidade, para quem possui tranquilidade, a felicidade possui sua causa próxima. Quando há felicidade, para quem possui felicidade, a correta concentração possui sua causa próxima. Quando há correta concentração, para quem possui correta concentração, o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são possuem sua causa próxima. Quando há conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem possui o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego possuem sua causa próxima. Quando há desencanto e desapego, para quem possui desencanto e desapego, o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima. Suponham, monges, que haja uma árvore rica em galhos e folhagem. Seus brotos chegam à plenitude, e sua casca... seu alburno... seu cerne também chegam à plenitude. Da mesma forma, monges, para uma pessoa virtuosa, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima.” Terceiro.

๔. ทุติยอุปนิสสุตฺตํ

4. Segundo Discurso sobre a Causa Próxima

๔. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ทุสฺสีลสฺส, อาวุโส, สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ.

4. Naquela ocasião, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: “Para uma pessoa imoral, amigos, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento, para quem é deficiente na ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima. Suponham, amigos, que haja uma árvore deficiente em galhos e folhagem. Seus brotos não chegam à plenitude, nem sua casca... nem seu alburno... nem seu cerne chegam à plenitude. Da mesma forma, amigos, para uma pessoa imoral, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.”

‘‘สีลวโต[Pg.261], อาวุโส, สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป. … วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. จตุตฺถํ.

“Para uma pessoa virtuosa, amigos, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento, para quem possui ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima. Suponham, amigos, que haja uma árvore rica em galhos e folhagem. Seus brotos chegam à plenitude, e sua casca... seu alburno... seu cerne também chegam à plenitude. Da mesma forma, amigos, para uma pessoa virtuosa, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima.” Quarto.

๕. ตติยอุปนิสสุตฺตํ

5. Terceiro Discurso sobre a Causa Próxima

๕. ตตฺร โข อายสฺมา อานนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ทุสฺสีลสฺส, อาวุโส, สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช อสติ ปาโมชฺชวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปีติ; ปีติยา อสติ ปีติวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา อสติ ปสฺสทฺธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สุขํ; สุเข อสติ สุขวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ อสติ สมฺมาสมาธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน อสติ ยถาภูตญาณทสฺสนวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค อสติ นิพฺพิทาวิราควิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ.

5. Naquela ocasião, o venerável Ānanda dirigiu-se aos monges: “Para uma pessoa imoral, amigos, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento, para quem é deficiente na ausência de arrependimento, a alegria carece de sua causa próxima. Quando não há alegria, para quem é deficiente em alegria, o êxtase carece de sua causa próxima. Quando não há êxtase, para quem é deficiente em êxtase, a tranquilidade carece de sua causa próxima. Quando não há tranquilidade, para quem é deficiente em tranquilidade, a felicidade carece de sua causa próxima. Quando não há felicidade, para quem é deficiente em felicidade, a correta concentração carece de sua causa próxima. Quando não há correta concentração, para quem é deficiente em correta concentração, o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são carecem de sua causa próxima. Quando não há conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem é deficiente no conhecimento e na visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego carecem de sua causa próxima. Quando não há desencanto e desapego, para quem é deficiente no desencanto e no desapego, o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima. Suponham, amigos, que haja uma árvore deficiente em galhos e folhagem. Seus brotos não chegam à plenitude, nem sua casca... nem seu alburno... nem seu cerne chegam à plenitude. Da mesma forma, amigos, para uma pessoa imoral, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.”

‘‘สีลวโต, อาวุโส, สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช สติ ปาโมชฺชสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปีติ; ปีติยา สติ ปีติสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา สติ ปสฺสทฺธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สุขํ; สุเข สติ สุขสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ สติ สมฺมาสมาธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน [Pg.262] สติ ยถาภูตญาณทสฺสนสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค สติ นิพฺพิทาวิราคสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. ปญฺจมํ.

Para quem é virtuoso, amigos, para quem é dotado de virtude, a ausência de remorso tem sua causa de apoio preenchida. Havendo ausência de remorso, para quem é dotado de ausência de remorso, o contentamento tem sua causa de apoio preenchida. Havendo contentamento, para quem é dotado de contentamento, o êxtase tem sua causa de apoio preenchida. Havendo êxtase, para quem é dotado de êxtase, a tranquilidade tem sua causa de apoio preenchida. Havendo tranquilidade, para quem é dotado de tranquilidade, a felicidade tem sua causa de apoio preenchida. Havendo felicidade, para quem é dotado de felicidade, a correta concentração tem sua causa de apoio preenchida. Havendo correta concentração, para quem é dotado de correta concentração, o conhecimento e visão das coisas como elas realmente são tem sua causa de apoio preenchida. Havendo conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem é dotado de conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego têm sua causa de apoio preenchida. Havendo desencanto e desapego, para quem é dotado de desencanto e desapego, o conhecimento e visão da libertação tem sua causa de apoio preenchida. Assim como, amigos, uma árvore dotada de galhos e folhagem: seus brotos externos também alcançam a plenitude, sua casca... seu alburno... seu cerne também alcança a plenitude. Do mesmo modo, amigos, para quem é virtuoso, dotado de virtude, a ausência de remorso tem sua causa de apoio preenchida; havendo ausência de remorso, para quem é dotado de ausência de remorso, o contentamento tem sua causa de apoio preenchida... [e assim por diante]... o conhecimento e visão da libertação tem sua causa de apoio preenchida. Quinta.

๖. สมาธิสุตฺตํ

6. O Discurso sobre a Concentração

๖. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สิยา นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ? ‘‘สิยา, อานนฺท, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ.

6. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado... tendo-se aproximado, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: 'Poderia um bhikkhu, Senhor, obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo?' 'Poderia, Ānanda, um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo.'

‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น [Pg.263] วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตฺตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ?

'Mas de que maneira, Senhor, poderia um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo?'

‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขุ เอวํสญฺญี โหติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย วิราโค นิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ. เอวํ โข, อานนฺท, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

'Aqui, Ānanda, um bhikkhu está perceptivo desta forma: "Isto é pacífico, isto é sublime, isto é, a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, o desapego, a cessação, o nibbāna". É desta maneira, Ānanda, que um bhikkhu poderia obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo.' Sexto.

๗. สาริปุตฺตสุตฺตํ

7. O Discurso sobre Sāriputta

๗. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ –

7. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do venerável Sāriputta; tendo-se aproximado, trocou saudações com o venerável Sāriputta. Após concluir as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao venerável Sāriputta:

‘‘สิยา นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ?

'Poderia um bhikkhu, amigo Sāriputta, obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo?'

‘‘สิยา[Pg.264], อาวุโส อานนฺท, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส…เป… น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ.

'Poderia, amigo Ānanda, um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra... [e assim por diante]... nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo.'

‘‘ยถา กถํ ปน, อาวุโส สาริปุตฺต, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส…เป… สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ? ‘‘เอกมิทาหํ, อาวุโส อานนฺท, สมยํ อิเธว สาวตฺถิยํ วิหรามิ อนฺธวนสฺมึ. ตตฺถาหํ ตถารูปํ สมาธึ สมาปชฺชึ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อโหสึ, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อโหสึ, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อโหสึ, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อโหสึ, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อโหสึ, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อโหสึ, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อโหสึ, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อโหสึ, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อโหสึ, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อโหสึ; สญฺญี จ ปน อโหสิ’’นฺติ.

'Mas de que maneira, amigo Sāriputta, poderia um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra... [e assim por diante]... mas ainda assim estivesse perceptivo?' 'Em certa ocasião, amigo Ānanda, eu estava residindo aqui mesmo em Sāvatthī, no Bosque dos Cegos. Lá, entrei em tal estado de concentração no qual eu não estava perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim eu estava perceptivo.'

‘‘กึสญฺญี ปนายสฺมา สาริปุตฺโต ตสฺมึ สมเย อโหสี’’ติ? ‘‘ภวนิโรโธ นิพฺพานํ ภวนิโรโธ นิพฺพาน’’นฺติ โข เม, อาวุโส, อญฺญาว สญฺญา อุปฺปชฺชติ อญฺญาว สญฺญา นิรุชฺฌติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, สกลิกคฺคิสฺส ฌายมานสฺส อญฺญาว อจฺจิ อุปฺปชฺชติ อญฺญาว อจฺจิ นิรุชฺฌติ; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ‘ภวนิโรโธ นิพฺพานํ ภวนิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ อญฺญาว สญฺญา อุปฺปชฺชติ อญฺญาว สญฺญา นิรุชฺฌติ. ‘ภวนิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ สญฺญี จ ปนาหํ, อาวุโส, ตสฺมึ สมเย อโหสิ’’นฺติ. สตฺตมํ.

'Mas de que o venerável Sāriputta estava perceptivo naquela ocasião?' 'Uma percepção surgia e outra percepção cessava em mim, amigo: "A cessação da existência é o nibbāna; a cessação da existência é o nibbāna". Assim como, amigo, quando um fogo de gravetos está queimando, uma chama surge e outra chama cessa; do mesmo modo, amigo, uma percepção surgia e outra percepção cessava em mim: "A cessação da existência é o nibbāna; a cessação da existência é o nibbāna". Naquela ocasião, amigo, eu estava perceptivo de que "a cessação da existência é o nibbāna".' Sétimo.

๘. ฌานสุตฺตํ

8. O Discurso sobre os Jhanas

๘. ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ, โน จ สีลวา; เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จา’ติ! ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ สีลวา จ, เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ.

8. Monges, um bhikkhu pode ser dotado de fé, mas não ser virtuoso; assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: 'Como posso ser dotado de fé e também ser virtuoso?' Mas quando um bhikkhu é dotado de fé e também é virtuoso, então ele é completo em relação a esse fator.

‘‘สทฺโธ [Pg.265] จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ สีลวา จ, โน จ พหุสฺสุโต…เป… พหุสฺสุโต จ, โน จ ธมฺมกถิโก… ธมฺมกถิโก จ, โน จ ปริสาวจโร… ปริสาวจโร จ, โน จ วิสารโท ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ… วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, โน จ วินยธโร… วินยธโร จ, โน จ อารญฺญิโก ปนฺตเสนาสโน… อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, โน จ จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี… จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, โน จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสยฺยํ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อสฺสํ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ.

Monges, um bhikkhu pode ser dotado de fé e virtuoso, mas não instruído... [e assim por diante]... instruído, mas não um pregador do Dhamma... um pregador do Dhamma, mas não alguém que frequenta assembleias... alguém que frequenta assembleias, mas não alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia... alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, mas não um especialista na disciplina... um especialista na disciplina, mas não um habitante da floresta que recorre a habitações remotas... um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, mas não alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida... alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, mas não alguém que, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: 'Como posso ser dotado de fé, virtuoso, instruído, um pregador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um especialista na disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, e também alguém que, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habite?'

‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ; เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ สมนฺตปาสาทิโก จ โหติ สพฺพาการปริปูโร จา’’ติ. อฏฺฐมํ.

Mas quando, monges, um bhikkhu é dotado de fé, virtuoso, instruído, um pregador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um especialista na disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, e alguém que, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita; então ele é completo em relação a esse fator. Um bhikkhu que possui estas dez qualidades é alguém que inspira confiança em todos os aspectos e que é completo em todos os sentidos. Oitavo.

๙. สนฺตวิโมกฺขสุตฺตํ

9. O Discurso sobre a Libertação Pacífica

๙. ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ, โน จ สีลวา…เป… สีลวา จ, โน จ พหุสฺสุโต… พหุสฺสุโต จ, โน จ ธมฺมกถิโก… ธมฺมกถิโก จ, โน [Pg.266] จ ปริสาวจโร… ปริสาวจโร จ, โน จ วิสารโท ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ… วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, โน จ วินยธโร… วินยธโร จ, โน จ อารญฺญิโก ปนฺตเสนาสโน… อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, โน จ เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต กาเยน ผุสิตฺวา วิหรติ… เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต จ กาเยน ผุสิตฺวา วิหรติ, โน จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสยฺยํ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต จ กาเยน ผุสิตฺวา วิหเรยฺยํ, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ.

9. “Monges, um monge pode ser dotado de fé, mas não ser virtuoso... [ou] ser virtuoso, mas não ser muito instruído... ser muito instruído, mas não ser um orador do Dhamma... ser um orador do Dhamma, mas não frequentar assembleias... frequentar assembleias, mas não ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia... ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia, mas não ser um conhecedor da disciplina... ser um conhecedor da disciplina, mas não ser um habitante da floresta que recorre a habitações remotas... ser um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, mas não experimentar com o corpo e habitar naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais... experimentar com o corpo e habitar naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais, mas não, com a destruição dos tóxicos, realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: ‘Como posso ser dotado de fé... e também ser virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que experimenta com o corpo e habita naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais, e também, com a destruição dos tóxicos, realizar por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar?’ ”

‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต จ กาเยน ผุสิตฺวา วิหรติ, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ; เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ สมนฺตปาสาทิโก จ โหติ สพฺพาการปริปูโร จา’’ติ. นวมํ.

“Mas quando, monges, um monge é dotado de fé, virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que experimenta com o corpo e habita naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais, e, com a destruição dos tóxicos, realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita; assim, ele é completo em relação a esse fator. Um monge que possui estas dez qualidades é alguém que inspira confiança em todos os aspectos e é completo em todos os sentidos.” [O nono]

๑๐. วิชฺชาสุตฺตํ

10. Discurso sobre o Conhecimento Claro

๑๐. ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ, โน จ สีลวา. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ สีลวา จา’ติ. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ.

10. “Monges, um monge pode ser dotado de fé, mas não ser virtuoso. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: ‘Como posso ser dotado de fé e também ser virtuoso?’ Mas quando, monges, um monge é dotado de fé e também é virtuoso, assim ele é completo em relação a esse fator.”

‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ สีลวา จ, โน จ พหุสฺสุโต พหุสฺสุโต จ, โน จ ธมฺมกถิโก ธมฺมกถิโก จ, โน จ ปริสาวจโร ปริสาวจโร จ, โน จ วิสารโท ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ วิสารโท [Pg.267] จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, โน จ วินยธโร วินยธโร จ, โน จ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อเนกวิหิตญฺจ…เป… ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, โน จ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ ทิพฺเพน จ จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, โน จ อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสยฺยํ, วินยธโร จ, อเนกวิหิตญฺจ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺยํ, เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺยํ, ทิพฺเพน จ จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชาเนยฺยํ, อาสวานญฺจ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ.

“Monges, um monge pode ser dotado de fé e virtuoso, mas não ser muito instruído... ser muito instruído, mas não ser um orador do Dhamma... ser um orador do Dhamma, mas não frequentar assembleias... frequentar assembleias, mas não ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia... ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia, mas não ser um conhecedor da disciplina... ser um conhecedor da disciplina, mas não se recordar de suas numerosas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... assim, ele não se recorda de suas numerosas existências passadas com seus aspectos e detalhes... recordar-se de suas numerosas existências passadas, mas não, com o olho divino, purificado e que supera o humano... compreender como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações... compreender com o olho divino como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações, mas não, com a destruição dos tóxicos... realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: ‘Como posso ser dotado de fé... e também ser virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, alguém que se recorda de suas numerosas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... assim, recordar-me de minhas numerosas existências passadas com seus aspectos e detalhes, e também, com o olho divino, purificado e que supera o humano... compreender como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações, e também, com a destruição dos tóxicos... realizar por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar?’ ”

‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, วินยธโร จ, อเนกวิหิตญฺจ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, ทิพฺเพน จ จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ สมนฺตปาสาทิโก จ โหติ สพฺพาการปริปูโร จา’’ติ. ทสมํ.

“Mas quando, monges, um monge é dotado de fé, virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, alguém que se recorda de suas numerosas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... assim, recorda-se de suas numerosas existências passadas com seus aspectos e detalhes, compreende com o olho divino, purificado e que supera o humano, como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações, e, com a destruição dos tóxicos, realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita; assim, ele é completo em relação a esse fator. Um monge que possui estas dez qualidades é alguém que inspira confiança em todos os aspectos e é completo em todos os sentidos.” [O décimo]

อานิสํสวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo sobre os benefícios (Ānisaṃsavagga) está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário dos discursos:

กิมตฺถิยํ เจตนา จ, ตโย อุปนิสาปิ จ;

สมาธิ สาริปุตฺโต จ, ฌานํ สนฺเตน วิชฺชยาติ.

Qual é o propósito, a intenção, e também três sobre as condições de suporte; a concentração, Sāriputta, a absorção meditativa, a habitação pacífica e o conhecimento claro.

๒. นาถวคฺโค

2. O Capítulo sobre o Protetor (Nāthavagga)

๑. เสนาสนสุตฺตํ

1. O Discurso sobre a Habitação (Senāsanasutta)

๑๑. ‘‘ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต[Pg.268], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ เสนาสนํ เสวมาโน ภชมาโน นจิรสฺเสว อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย.

11. “Monges, quando um monge que possui os cinco fatores recorre e utiliza uma habitação que possui os cinco fatores, em pouco tempo, com a destruição dos tóxicos, ele pode realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ; สทฺทหติ ตถาคตสฺส โพธึ – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… ภควา’ติ; อปฺปาพาโธ โหติ อปฺปาตงฺโก, สมเวปากินิยา คหณิยา สมนฺนาคโต นาติสีตาย นาจฺจุณฺหาย มชฺฌิมาย ปธานกฺขมาย; อสโฐ โหติ อมายาวี, ยถาภูตํ อตฺตานํ อาวิกตฺตา สตฺถริ วา วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ; อารทฺธวีริโย วิหรติ, อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย; ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ; ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ.

“E como, monges, um monge possui os cinco fatores? Aqui, monges, um monge é dotado de fé. Ele tem fé na iluminação do Tathāgata da seguinte forma: ‘O Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, realizado no verdadeiro conhecimento e conduta, afortunado, conhecedor do mundo, insuperável treinador de pessoas a serem domadas, mestre de devas e humanos, o Iluminado, o Abençoado.’ Ele raramente fica doente ou aflito, possuindo uma digestão equilibrada, que não é nem muito fria nem muito quente, mas moderada e adequada para o esforço. Ele é honesto e sincero, alguém que se revela como realmente é ao Mestre ou aos seus sábios companheiros de vida santa. Ele despertou a energia para abandonar as qualidades prejudiciais e cultivar as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu empenho, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas. Ele é sábio; possui a sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento das coisas, que é nobre, penetrante e que conduz à completa destruição do sofrimento. É dessa forma, monges, que um monge possui os cinco fatores.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, เสนาสนํ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เสนาสนํ นาติทูรํ โหติ นาจฺจาสนฺนํ คมนาคมนสมฺปนฺนํ ทิวา อปฺปากิณฺณํ รตฺตึ อปฺปสทฺทํ อปฺปนิคฺโฆสํ อปฺปฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสํ ; ตสฺมึ โข ปน เสนาสเน วิหรนฺตสฺส อปฺปกสิเรน อุปฺปชฺชนฺติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา; ตสฺมึ โข ปน เสนาสเน เถรา ภิกฺขู วิหรนฺติ พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา; เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ, อิมสฺส โก อตฺโถ’ติ; ตสฺส เต อายสฺมนฺโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานึ กโรนฺติ อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, เสนาสนํ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ โหติ. ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ เสนาสนํ เสวมาโน ภชมาโน นจิรสฺเสว [Pg.269] อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’’ติ. ปฐมํ.

“E como uma habitação possui os os cinco fatores? Aqui, monges, a habitação não é nem muito distante nem muito próxima, e possui um caminho de fácil acesso para ir e vir. Durante o dia, não é perturbada por pessoas e, à noite, é silenciosa e tranquila. Há pouco contato com moscas, mosquitos, vento, sol escaldante e répteis. Além disso, quem habita nessa habitação obtém sem dificuldade mantos, comida de esmola, alojamento, e medicamentos e provisões para os doentes. Nessa habitação, residem monges anciãos que são muito instruídos, herdeiros da tradição, conhecedores do Dhamma, conhecedores da disciplina, conhecedores dos resumos doutrinários. Ele se aproxima deles de tempos em tempos e pergunta: ‘Como é isso, venerável senhor? Qual é o significado disso?’ Aqueles veneráveis senhores então lhe revelam o que não havia sido revelado, esclarecem o que é obscuro e eliminam suas dúvidas sobre diversos pontos intrigantes. É dessa forma, monges, que uma habitação possui os cinco fatores. Quando um monge que possui estes cinco fatores recorre e utiliza uma habitação que possui estes cinco fatores, em pouco tempo, com a destruição dos tóxicos... ele pode realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar.” [O primeiro]

๒. ปญฺจงฺคสุตฺตํ

2. O Discurso sobre os Cinco Fatores (Pañcaṅgasutta)

๑๒. ‘‘ปญฺจงฺควิปฺปหีโน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ‘เกวลี วุสิตวา อุตฺตมปุริโส’ติ วุจฺจติ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ.

12. “Monges, um monge que abandonou os cinco fatores e possui os cinco fatores é chamado, neste Dhamma e disciplina, de um ser supremo que é consumado e que viveu plenamente a vida espiritual. E como um monge abandonou os cinco fatores? Aqui, monges, o monge abandonou o desejo sensual, a má vontade, a preguiça e a sonolência, a agitação e o remorso, e a dúvida. É dessa forma, monges, que um monge abandonou os os cinco fatores.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเสเขน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมาธิกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน ปญฺญากฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน วิมุตฺติกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ.

“E como um monge possui os os cinco fatores? Aqui, monges, o monge possui o agregado da virtude de alguém além do treinamento, o agregado da concentração de alguém além do treinamento, o agregado da sabedoria de alguém além do treinamento, o agregado da libertação de alguém além do treinamento, e o agregado do conhecimento e visão da libertação de alguém além do treinamento. É dessa forma, monges, que um monge possui os os cinco fatores.”

‘‘ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ‘เกวลี วุสิตวา อุตฺตมปุริโส’ติ วุจฺจติ.

“Quando um monge abandonou estes cinco fatores e possui estes cinco fatores, ele é chamado, neste Dhamma e disciplina, de um ser supremo que é consumado e completo na vivência da vida espiritual.”

‘‘กามจฺฉนฺโท จ พฺยาปาโท, ถินมิทฺธญฺจ ภิกฺขุโน;

อุทฺธจฺจํ วิจิกิจฺฉา จ, สพฺพโสว น วิชฺชติ.

“O desejo sensual e a má vontade, a preguiça e a sonolência, a agitação e a dúvida, estão totalmente ausentes em tal monge;”

‘‘อเสเขน จ สีเลน, อเสเขน สมาธินา;

วิมุตฺติยา จ สมฺปนฺโน, ญาเณน จ ตถาวิโธ.

“dotado da virtude de alguém além do treinamento, e da concentração de alguém além do treinamento, da libertação e do conhecimento correspondentes;”

‘‘ส เว ปญฺจงฺคสมฺปนฺโน, ปญฺจ องฺเค วิวชฺชยํ ;

อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, เกวลี อิติ วุจฺจตี’’ติ. ทุติยํ;

“tendo abandonado os cinco fatores e possuindo os cinco fatores, ele é verdadeiramente chamado de consumado neste Dhamma e disciplina.” [O segundo]

๓. สํโยชนสุตฺตํ

3. O Discurso sobre os Grilhões (Saṃyojanasutta)

๑๓. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, สํโยชนานิ. กตมานิ ทส? ปญฺโจรมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ, ปญฺจุทฺธมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ. กตมานิ ปญฺโจรมฺภาคิยานิ [Pg.270] สํโยชนานิ? สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส, กามจฺฉนฺโท, พฺยาปาโท – อิมานิ ปญฺโจรมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ.

13. “Monges, existem estes dez grilhões. Quais dez? Os cinco grilhões inferiores e os cinco grilhões superiores. E quais são os cinco grilhões inferiores? A visão de uma identidade pessoal, a dúvida, o apego a regras e rituais, o desejo sensual e a má vontade — estes são os cinco grilhões inferiores.”

‘‘กตมานิ ปญฺจุทฺธมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ? รูปราโค, อรูปราโค, มาโน, อุทฺธจฺจํ, อวิชฺชา – อิมานิ ปญฺจุทฺธมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส สํโยชนานี’’ติ. ตติยํ.

“E quais são os cinco grilhões superiores? O apego à existência material, o apego à existência imaterial, a presunção, a agitação e a ignorância — estes são os cinco grilhões superiores. Estes, monges, são os dez grilhões.” [O terceiro]

๔. เจโตขิลสุตฺตํ

4. O Discurso sobre a Aridez Mental (Cetokhilasutta)

๑๔. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ.

14. “Monges, se para qualquer monge ou monja os cinco tipos de aridez mental não foram abandonados e os cinco grilhões da mente não foram erradicados, então, quer venha a noite ou o dia, apenas o declínio nas qualidades benéficas é de se esperar para essa pessoa, e não o crescimento.”

‘‘กตมสฺส ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ.

“E quais são os cinco tipos de aridez mental que não foram abandonados? Aqui, monges, um monge hesita em relação ao Mestre, duvida dele, não está convencido sobre ele e não deposita confiança nele. Quando um monge hesita em relação ao Mestre, duvida dele, não está convencido sobre ele e não deposita confiança nele, sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Visto que sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, este é o primeiro tipo de aridez mental que não foi abandonado.”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเม กงฺขติ…เป… สงฺเฆ กงฺขติ… สิกฺขาย กงฺขติ… สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา โหนฺติ.

Além disso, monjes, um monge tem dúvidas sobre o Dhamma... tem dúvidas sobre o Saṅgha... tem dúvidas sobre o treinamento... fica irritado com seus companheiros de vida santa, descontente, hostil e mentalmente endurecido. Monjes, quando um monge fica irritado com seus companheiros de vida santa, descontente, hostil e mentalmente endurecido, sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta aridez mental que ele não abandonou. Nele, estas cinco aridezes mentais não foram abandonadas.

‘‘กตมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห[Pg.271], ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ.

E quais são as cinco amarras da mente que ele não erradicou? Aqui, monjes, um monge não está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, não está livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles. Monjes, quando um monge não está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, não está livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles, sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a primeira amarra da mente que ele não erradicou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย อวีตราโค โหติ…เป… รูเป อวีตราโค โหติ…เป… ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ… อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ.

Além disso, monjes, um monge não está livre da cobiça pelo corpo... não está livre da cobiça pela forma... Tendo comido tanto quanto deseja, até encher a barriga, ele se entrega ao prazer de deitar-se, ao prazer de virar-se de um lado para o outro, ao prazer do torpor e do sono... ele vive a vida santa aspirando ao renascimento em uma certa ordem de devas, pensando: 'Por meio desta virtude, prática, austeridade ou vida santa, eu me tornarei um deva ou um ser entre os devas'. Monjes, quando um monge vive a vida santa aspirando ao renascimento em uma certa ordem de devas... sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta amarra da mente que ele não erradicou. Nele, estas cinco amarras da mente não foram erradicadas.

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ.

Monjes, para qualquer monge ou monja que não tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e não tenha erradicado estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺส กสฺสจิ ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ.

Assim como na quinzena escura, quer venha a noite, quer venha o dia, a lua apenas diminui em sua beleza, em sua redondeza, em seu brilho, em seu diâmetro e em sua circunferência; da mesma forma, monjes, para qualquer monge ou monja que não tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e não tenha erradicado estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ.

Monjes, para qualquer monge ou monja que tenha abandonado as cinco aridezes mentais e tenha erradicado completamente as cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.

‘‘กตมสฺส [Pg.272] ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ, อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจโตขิโล ปหีโน โหติ.

E quais são as cinco aridezes mentais que ele abandonou? Aqui, monjes, um monge não tem dúvidas sobre o Mestre, não hesita a respeito dele, está convicto e tem confiança nele. Monjes, quando um monge não tem dúvidas sobre o Mestre, não hesita a respeito dele, está convicto e tem confiança nele, sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a primeira aridez mental que ele abandonou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเม น กงฺขติ…เป… สงฺเฆ น กงฺขติ… สิกฺขาย น กงฺขติ … สพฺรหฺมจารีสุ น กุปิโต โหติ อตฺตมโน น อาหตจิตฺโต น ขิลชาโต. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ น กุปิโต โหติ อตฺตมโน น อาหตจิตฺโต น ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจโตขิโล ปหีโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา โหนฺติ.

Além disso, monjes, um monge não tem dúvidas sobre o Dhamma... não tem dúvidas sobre o Saṅgha... não tem dúvidas sobre o treinamento... não fica irritado com seus companheiros de vida santa, está satisfeito, não é hostil nem mentalmente endurecido. Monjes, quando um monge não fica irritado com seus companheiros de vida santa, está satisfeito, não é hostil nem mentalmente endurecido, sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta aridez mental que ele abandonou. Nele, estas cinco aridezes mentais foram abandonadas.

‘‘กตมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ วีตราโค โหติ วิคตจฺฉนฺโท วิคตเปโม วิคตปิปาโส วิคตปริฬาโห วิคตตณฺโห. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ วีตราโค โหติ วิคตจฺฉนฺโท วิคตเปโม วิคตปิปาโส วิคตปริฬาโห วิคตตณฺโห, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจตโสวินิพนฺโธ สุสมุจฺฉินฺโน โหติ.

E quais são as cinco amarras da mente que ele erradicou completamente? Aqui, monjes, um monge está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles. Monjes, quando um monge está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles, sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a primeira amarra da mente que ele erradicou completamente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย วีตราโค โหติ…เป… รูเป วีตราโค โหติ …เป… น ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ, น อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย…เป… เทวญฺญตโร วาติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจตโสวินิพนฺโธ [Pg.273] สุสมุจฺฉินฺโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ.

Além disso, monjes, um monge está livre da cobiça pelo corpo... livre da cobiça pela forma... ele não come até encher excessivamente a barriga, nem se entrega ao prazer de deitar-se, ao prazer de virar-se de um lado para o outro, ao prazer do torpor e do sono; ele não vive a vida santa aspirando ao renascimento em uma certa ordem de devas, pensando: 'Por meio desta virtude, prática, austeridade ou vida santa, eu me tornarei um deva ou um ser entre os devas'. Monjes, quando um monge não vive a vida santa aspirando ao renascimento in uma certa ordem de devas... sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta amarra da mente que ele erradicou completamente. Nele, estas cinco amarras da mente foram completamente erradicadas.

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ.

Monjes, para qualquer monge ou monja que tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e tenha erradicado completamente estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺส กสฺสจิ ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. จตุตฺถํ.

Assim como na quinzena clara, quer venha a noite, quer venha o dia, a lua apenas cresce em sua beleza, em sua redondeza, em seu brilho, em seu diâmetro e em sua circunferência; da mesma forma, monjes, para qualquer monge ou monja que tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e tenha erradicado completamente estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. O quarto.

๕. อปฺปมาทสุตฺตํ

5. Appamādasutta – O Discurso sobre a Diligência

๑๕. ‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, สตฺตา อปทา วา ทฺวิปทา วา จตุปฺปทา วา พหุปฺปทา วา รูปิโน วา อรูปิโน วา สญฺญิโน วา อสญฺญิโน วา เนวสญฺญินาสญฺญิโน วา, ตถาคโต เตสํ อคฺคมกฺขายติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายติ.

15. Monjes, tanto quanto existam seres — sejam sem pés, de dois pés, de quatro pés ou de muitos pés; com forma ou sem forma; com percepção, sem percepção ou nem com percepção nem sem percepção —, o Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado, é declarado o mais excelente entre eles. Da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ ชงฺคลานํ ปาณานํ ปทชาตานิ, สพฺพานิ ตานิ หตฺถิปเท สโมธานํ คจฺฉนฺติ, หตฺถิปทํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ, ยทิทํ มหนฺตตฺเตน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายติ.

Assim como, monjes, quaisquer que sejam as pegadas dos seres que andam sobre a terra, todas elas se encaixam na pegada do elefante, e a pegada do elefante é declarada a mais excelente entre elas devido ao seu grande tamanho; da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กูฏาคารสฺส ยา กาจิ โคปานสิโย สพฺพา ตา กูฏงฺคมา กูฏนินฺนา กูฏสโมสรณา, กูโฏ ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายติ.

Assim como, monjes, quaisquer que sejam as vigas de uma casa com teto pontiagudo, todas elas se inclinam em direção ao topo, inclinam-se para o topo, convergem no topo, e o topo é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas.

‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.274], ภิกฺขเว, เย เกจิ มูลคนฺธา, กาฬานุสาริยํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป….

Assim como, monjes, de todas as raízes perfumadas, a raiz de orris preta é declarada a mais excelente entre elas; da mesma forma, monjes... [pe]...

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เกจิ สารคนฺธา, โลหิตจนฺทนํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป….

Assim como, monjes, de todos os cernes perfumados, o sândalo vermelho é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes... [pe]...

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เกจิ ปุปฺผคนฺธา, วสฺสิกํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป….

Assim como, monjes, de todas as flores perfumadas, o jasmim é declarado o mais excelente entre elas; da mesma forma, monjes... [pe]...

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เกจิ ขุทฺทราชาโน, สพฺเพ เต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา ภวนฺติ, ราชา เตสํ จกฺกวตฺตี อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป….

Assim como, monjes, quaisquer que sejam os pequenos reis, todos eles são vassalos de um monarca que gira a roda, e o monarca que gira a roda é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes... [pe]...

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยา กาจิ ตารกรูปานํ ปภา, สพฺพา ตา จนฺทปฺปภาย กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, จนฺทปฺปภา ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป….

Assim como, monjes, qualquer que seja o brilho de todas as estrelas, ele não equivale a uma décima sexta parte do brilho da lua, e o brilho da lua é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes... [pe]...

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, สรทสมเย วิทฺเธ วิคตวลาหเก เทเว อาทิจฺโจ นภํ อพฺภุสฺสกฺกมาโน สพฺพํ อากาสคตํ ตมคตํ อภิวิหจฺจ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป….

Assim como, monjes, no outono, quando o céu está limpo e sem nuvens, o sol, subindo ao céu, dissipa toda a escuridão do espaço enquanto brilha, resplandece e irradia; da mesma forma, monjes... [pe]...

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยา กาจิ มหานทิโย, เสยฺยถิทํ – คงฺคา, ยมุนา, อจิรวตี, สรภู, มหี, สพฺพา ตา สมุทฺทงฺคมา สมุทฺทนินฺนา สมุทฺทโปณา สมุทฺทปพฺภารา, มหาสมุทฺโท ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายตี’’ติ. ปญฺจมํ.

Assim como, monjes, quaisquer que sejam os grandes rios — a saber, o Ganges, o Yamunā, o Aciravatī, o Sarabhū e o Mahī —, todos eles correm para o oceano, inclinam-se para o oceano, curvam-se para o oceano, dirigem-se para o oceano, e o grande oceano é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas. O quinto.

๖. อาหุเนยฺยสุตฺตํ

6. Āhuneyyasutta – O Discurso sobre os Dignos de Oferendas

๑๖. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา อาหุเนยฺยา ปาหุเนยฺยา ทกฺขิเณยฺยา อญฺชลิกรณียา อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเม ทส? ตถาคโต อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ปจฺเจกพุทฺโธ, อุภโตภาควิมุตฺโต, ปญฺญาวิมุตฺโต, กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต, สทฺธานุสารี, ธมฺมานุสารี, โคตฺรภู – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ปุคฺคลา อาหุเนยฺยา…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

16. Monjes, estes dez indivíduos são dignos de dádivas, dignos de hospitalidade, dignos de oferendas, dignos de reverência com as mãos unidas, um campo incomparável de mérito para o mundo. Quais dez? O Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado; o Paccekabuddha; aquele que é libertado de ambos os modos; aquele que é libertado pela sabedoria; a testemunha corporal; aquele que alcançou a visão; aquele que é libertado pela fé; o seguidor do Dhamma; o seguidor pela fé; e o gotrabhū. Estes, monjes, são os dez indivíduos dignos de dádivas... [pe]... um campo incomparável de mérito para o mundo. O sexto.

๗. ปฐมนาถสุตฺตํ

7. Paṭhamanāthasutta – O Primeiro Discurso sobre o Protetor

๑๗. ‘‘สนาถา[Pg.275], ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. ทสยิเม, ภิกฺขเว, นาถกรณา ธมฺมา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

17. Monjes, vivam com um protetor, não sem um protetor. Aquele que vive sem um protetor vive em sofrimento. Monjes, existem estas dez qualidades que servem de protetor. Quais dez? Aqui, monjes, um monge é virtuoso; ele vive restringido pela restrição do Pātimokkha, dotado de boa conduta e de locais apropriados para buscar esmolas, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. Visto que um monge é virtuoso... [pe]... treina nas regras de treinamento, esta também é uma qualidade que serve de protetor.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, e que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão. O fato de um monge ter ouvido muito... e penetrado bem com a visão, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. O fato de um monge ter bons amigos, bons companheiros, bons associados, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ…เป… อนุสาสนึ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é fácil de exortar e possui qualidades que o tornam fácil de exortar; ele é paciente e recebe a instrução com respeito. O fato de um monge ser fácil de exortar... e receber a instrução com respeito, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ…เป… อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ [Pg.276] ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge ama o Dhamma e é agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya. O fato de um monge amar o Dhamma e ser agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas. O fato de um monge viver com a energia desperta... sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos. O fato de um monge estar contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é plenamente atento, possuindo suprema atenção e discernimento, alguém que se lembra e recorda o que foi feito e dito há muito tempo. O fato de um monge ser plenamente atento... e recordar o que foi feito e dito há muito tempo, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é sábio; ele possui a sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento das coisas, a qual é nobre, penetrante e conduz corretamente à completa destruição do sofrimento. O fato de um monge ser sábio... e conduzir corretamente à completa destruição do sofrimento, esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘สนาถา, ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส นาถกรณา ธมฺมา’’ติ. สตฺตมํ.

Monges, vivam com uma proteção, não sem proteção. Aquele que vive sem proteção vive em sofrimento. Estas, monges, são as dez qualidades que servem de proteção. O sétimo.

๘. ทุติยนาถสุตฺตํ

8. O Segundo Discurso sobre a Proteção

๑๘. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

18. Assim ouvi: Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no parque de Anathapindika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: "Monges!" — "Venerável Senhor", responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘สนาถา[Pg.277], ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. ทสยิเม, ภิกฺขเว, นาถกรณา ธมฺมา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ‘สีลวา วตายํ ภิกฺขุ ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสู’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Monges, vivam com uma proteção, não sem proteção. Aquele que vive sem proteção vive em sofrimento. Existem estas dez qualidades que servem de proteção. Quais são as dez? Aqui, monges, um monge é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Patimokkha, dotado de boa conduta e locais adequados de visitação, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente virtuoso... tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ‘พหุสฺสุโต วตายํ ภิกฺขุ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge ouviu muito... e penetrou bem com a visão. Pensando: 'Este monge verdadeiramente ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, e que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ‘กลฺยาณมิตฺโต วตายํ ภิกฺขุ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. Pensando: 'Este monge verdadeiramente tem bons amigos, bons companheiros, bons associados', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ‘สุวโจ วตายํ ภิกฺขุ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนิ’นฺติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส [Pg.278] นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é fácil de exortar e possui qualidades que o tornam fácil de exortar; ele é paciente e recebe a instrução com respeito. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente fácil de exortar e possui qualidades que o tornam fácil de exortar; ele é paciente e recebe a instrução com respeito', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส, ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ‘ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข วตายํ ภิกฺขุ อนลโส, ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุ’นฺติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é habilidoso e diligente em realizar as diversas tarefas, grandes ou pequenas, de seus companheiros na vida espiritual; ele possui discernimento sobre elas para realizá-las e organizá-las adequadamente. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente habilidoso e diligente em realizar as diversas tarefas, grandes ou pequenas, de seus companheiros na vida espiritual; ele possui discernimento sobre elas para realizá-las e organizá-las adequadamente', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ‘ธมฺมกาโม วตายํ ภิกฺขุ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge ama o Dhamma e é agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya. Pensando: 'Este monge verdadeiramente ama o Dhamma e é agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ ‘อารทฺธวีริโย วตายํ ภิกฺขุ วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสู’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas. Pensando: 'Este monge verdadeiramente vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ‘สนฺตุฏฺโฐ วตายํ ภิกฺขุ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรนา’ติ เถราปิ [Pg.279] นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos. Pensando: 'Este monge verdadeiramente está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ‘สติมา วตายํ ภิกฺขุ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é plenamente atento, possuindo suprema atenção e discernimento, alguém que se lembra e recorda o que foi feito e dito há muito tempo. Pensando: 'Este monge verdadeiramente é plenamente atento, possuindo suprema atenção e discernimento, alguém que se lembra e recorda o que foi feito e dito há muito tempo', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ‘ปญฺญวา วตายํ ภิกฺขุ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส…เป… โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Além disso, monges, o monge é sábio, dotado de uma sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrativa e que conduz corretamente à completa destruição do sofrimento. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente sábio; ele é dotado de uma sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrativa e que conduz corretamente à completa destruição do sofrimento', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges recém-admitidos também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos... espera-se dele apenas o crescimento, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve como protetor.

‘‘สนาถา, ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส นาถกรณา ธมฺมา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ. อฏฺฐมํ.

Vivam com um protetor, monges, não sem um protetor. Aquele que vive sem um protetor, monges, vive no sofrimento. Estas, monges, são as dez qualidades que servem como protetor. Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges regozijaram-se com as palavras do Abençoado. O oitavo.

๙. ปฐมอริยาวาสสุตฺตํ

9. Primeiro Discurso sobre as Moradas dos Nobres

๑๙. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อริยาวาสา, เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ, ฉฬงฺคสมนฺนาคโต, เอการกฺโข, จตุราปสฺเสโน, ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ, สมวยสฏฺเฐสโน, อนาวิลสงฺกปฺโป, ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร, สุวิมุตฺตจิตฺโต, สุวิมุตฺตปญฺโญ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อริยาวาสา[Pg.280], เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา’’ติ. นวมํ.

19. Monges, existem estas dez moradas dos nobres nas quais os nobres do passado habitaram, habitam no presente ou habitarão no futuro. Quais são as dez? Aqui, monges, um monge abandonou cinco fatores, possui seis fatores, tem uma única guarda, tem quatro suportes, eliminou as verdades individuais, renunciou totalmente à busca, purificou suas intenções, tranquilizou a atividade corporal, está bem libertado na mente e bem libertado pela sabedoria. Estas, monges, são as dez moradas dos nobres nas quais os nobres do passado habitaram, habitam no presente ou habitarão no futuro. O nono.

๑๐. ทุติยอริยาวาสสุตฺตํ

10. Segundo Discurso sobre as Moradas dos Nobres

๒๐. เอกํ สมยํ ภควา กุรูสุ วิหรติ กมฺมาสธมฺมํ นาม กุรูนํ นิคโม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ…เป….

20. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo entre os Kurus, em uma cidade dos Kurus chamada Kammasadhamma. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges...

‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อริยาวาสา, เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ, ฉฬงฺคสมนฺนาคโต, เอการกฺโข, จตุราปสฺเสโน, ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ, สมวยสฏฺเฐสโน, อนาวิลสงฺกปฺโป, ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร, สุวิมุตฺตจิตฺโต, สุวิมุตฺตปญฺโญ.

Monges, existem estas dez moradas dos nobres nas quais os nobres habitaram no passado, habitam no presente ou habitarão no futuro. Quais são as dez? Aqui, monges, um monge abandonou cinco fatores, possui seis fatores, tem uma única guarda, tem quatro suportes, eliminou as verdades individuais, renunciou totalmente à busca, purificou suas intenções, tranquilizou a atividade corporal, está bem libertado na mente e bem libertado pela sabedoria.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ.

E como, monges, um monge abandonou cinco fatores? Aqui, monges, o desejo sensual do monge foi abandonado, a má vontade foi abandonada, a preguiça e a sonolência foram abandonadas, a agitação e o remorso foram abandonados, e a dúvida foi abandonada. É dessa forma, monges, que um monge abandonou cinco fatores.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ.

E como, monges, um monge possui seis fatores? Aqui, monges, ao ver uma forma com os olhos, o monge não fica alegre nem triste, mas permanece equânime, atento e plenamente consciente. Ao ouvir um som com os ouvidos... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tátil com o corpo... ao cognizar um fenômeno mental com a mente, ele não fica alegre nem triste, mas permanece equânime, atento e plenamente consciente. É dessa forma, monges, que um monge possui seis fatores.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตารกฺเขน เจตสา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ.

E como, monges, um monge tem uma única guarda? Aqui, monges, o monge é dotado de uma mente guardada pela atenção plena. É dessa forma, monges, que um monge tem uma única guarda.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สงฺขาเยกํ ปฏิเสวติ, สงฺขาเยกํ อธิวาเสติ, สงฺขาเยกํ ปริวชฺเชติ, สงฺขาเยกํ วิโนเทติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ.

E como, monges, um monge tem quatro suportes? Aqui, monges, após refletir, o monge utiliza certas coisas, tolera pacientemente outras coisas, evita outras coisas e remove outras coisas. É dessa forma, monges, que um monge tem quatro suportes.

‘‘กถญฺจ[Pg.281], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยานิ ตานิ ปุถุสมณพฺราหฺมณานํ ปุถุปจฺเจกสจฺจานิ, เสยฺยถิทํ – ‘สสฺสโต โลโก’ติ วา, ‘อสสฺสโต โลโก’ติ วา, ‘อนฺตวา โลโก’ติ วา, ‘อนนฺตวา โลโก’ติ วา, ‘ตํ ชีวํ ตํ สรีร’นฺติ วา, ‘อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีร’นฺติ วา, ‘โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, ‘น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, ‘โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, สพฺพานิ ตานิ นุนฺนานิ โหนฺติ ปณุนฺนานิ จตฺตานิ วนฺตานิ มุตฺตานิ ปหีนานิ ปฏินิสฺสฏฺฐานิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ.

E como, monges, um monge eliminou as verdades individuais? Aqui, monges, quaisquer que sejam as diversas verdades individuais sustentadas pelos diversos ascetas e brâmanes — a saber: 'o mundo é eterno' ou 'o mundo não é eterno'; 'o mundo é finito' ou 'o mundo é infinito'; 'a alma e o corpo são o mesmo' ou 'a alma é uma coisa e o corpo é outra'; 'o Tathagata existe após a morte' ou 'o Tathagata não existe após a morte' ou 'o Tathagata tanto existe quanto não existe após a morte' ou 'o Tathagata nem existe nem não existe após a morte' — o monge descartou e eliminou todas elas, abandonou-as, rejeitou-as, cuspiu-as, libertou-se delas, deixou-as de lado e renunciou a elas. É dessa forma, monges, que um monge eliminou as verdades individuais.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กาเมสนา ปหีนา โหติ, ภเวสนา ปหีนา โหติ, พฺรหฺมจริเยสนา ปฏิปฺปสฺสทฺธา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ.

E como, monges, um monge renunciou totalmente à busca? Aqui, monges, a busca por prazeres sensuais do monge foi abandonada, a busca pela existência foi abandonada, e a busca por uma vida espiritual foi apaziguada. É dessa forma, monges, que um monge renunciou totalmente à busca.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กามสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, พฺยาปาทสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, วิหึสาสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ.

E como, monges, um monge purificou suas intenções? Aqui, monges, a intenção sensual do monge foi abandonada, a intenção de má vontade foi abandonada, e a intenção de causar dano foi abandonada. É dessa forma, monges, que um monge purificou suas intenções.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ.

E como, monges, um monge tranquilizou a atividade corporal? Aqui, monges, com o abandono do prazer e da dor, e com o prévio desaparecimento da alegria e da tristeza, o monge entra e permanece no quarto jhāna, que não é doloroso nem prazeroso, e que possui a purificação da atenção plena pela equanimidade. É dessa forma, monges, que um monge tranquilizou a atividade corporal.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ราคา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โทสา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โมหา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ.

E como, monges, um monge está bem libertado na mente? Aqui, monges, a mente do monge está libertada da cobiça, libertada do ódio e libertada da ilusão. É dessa forma, monges, que um monge está bem libertado na mente.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ราโค เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ, โทโส เม ปหีโน…เป… ‘โมโห [Pg.282] เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ.

E como, monges, um monge está bem libertado pela sabedoria? Aqui, monges, o monge compreende: 'A cobiça foi abandonada por mim, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, obliterada de modo que não está mais sujeita a surgir no futuro'; ele compreende: 'O ódio foi abandonado por mim...'; ele compreende: 'A ilusão foi abandonada por mim, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, obliterada de modo que não está mais sujeita a surgir no futuro'. É dessa forma, monges, que um monge está bem libertado pela sabedoria.

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อตีตมทฺธานํ อริยา อริยาวาเส อาวสึสุ, สพฺเพ เต อิเมว ทส อริยาวาเส อาวสึสุ; เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อนาคตมทฺธานํ อริยา อริยาวาเส อาวสิสฺสนฺติ, สพฺเพ เต อิเมว ทส อริยาวาเส อาวสิสฺสนฺติ; เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ อริยา อริยาวาเส อาวสนฺติ, สพฺเพ เต อิเมว ทส อริยาวาเส อาวสนฺติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อริยาวาสา, เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา’’ติ. ทสมํ.

Quaisquer nobres, monges, que no passado habitaram em moradas dos nobres, todos habitaram nestas mesmas dez moradas dos nobres; quaisquer nobres, monges, que no futuro habitarão em moradas dos nobres, todos habitarão nestas mesmas dez moradas dos nobres; quaisquer nobres, monges, que no presente habitam em moradas dos nobres, todos habitam nestas mesmas dez moradas dos nobres. Estas, monges, são as dez moradas dos nobres nas quais os nobres habitaram, habitam ou habitarão. O décimo.

นาถวคฺโค ทุติโย.

O segundo capítulo sobre os Protetores.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário disso:

เสนาสนญฺจ ปญฺจงฺคํ, สํโยชนาขิเลน จ;

อปฺปมาโท อาหุเนยฺโย, ทฺเว นาถา ทฺเว อริยาวาสาติ.

A morada e os cinco fatores, os grilhões e a rigidez mental; a diligência, aquele que é digno de oferendas, os dois sobre os protetores e os dois sobre as moradas dos nobres.

๓. มหาวคฺโค

3. O Grande Capítulo

๑. สีหนาทสุตฺตํ

1. O Discurso sobre o Rugido do Leão

๒๑. ‘‘สีโห, ภิกฺขเว, มิคราชา สายนฺหสมยํ อาสยา นิกฺขมติ. อาสยา นิกฺขมิตฺวา วิชมฺภติ. วิชมฺภิตฺวา สมนฺตา จตุทฺทิสํ อนุวิโลเกติ. สมนฺตา จตุทฺทิสํ อนุวิโลเกตฺวา ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทติ. ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา โคจราย ปกฺกมติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘มาหํ ขุทฺทเก ปาเณ วิสมคเต สงฺฆาตํ อาปาเทสิ’นฺติ!

21. Monges, ao entardecer, o leão, o rei dos animais, sai de sua toca. Tendo saído de sua toca, ele espreguiça o corpo. Tendo espreguiçado o corpo, ele olha ao redor nas quatro direções. Tendo olhado ao redor nas quatro direções, ele ruge seu rugido de leão três vezes. Tendo rugido seu rugido de leão três vezes, ele sai em busca de caça. Por qual razão? Pensando: 'Que eu não cause dano às pequenas criaturas que possam cruzar meu caminho!'

‘‘‘สีโห’ติ, โข ภิกฺขเว, ตถาคตสฺเสตํ อธิวจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. ยํ โข, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, อิทมสฺส โหติ สีหนาทสฺมึ.

'Leão', monges, é uma designação para o Tathagata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado. Quando o Tathagata ensina o Dhamma a uma assembleia, este é o seu rugido de leão.

‘‘ทสยิมานิ[Pg.283], ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Monges, existem estes dez poderes do Tathagata que o Tathagata possui, dotado dos quais ele reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente. Quais são os dez? Aqui, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o que é possível como possível e o que é impossível como impossível. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o que é possível como possível e o que é impossível como impossível, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui, com base no qual o Tathagata reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o resultado da realização de ações (kamma) no passado, no futuro e no presente, em termos de suas condições e causas. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o resultado da realização de ações no passado, no futuro e no presente, em termos de suas condições e causas, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui, com base no qual o Tathagata reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o caminho que conduz a todos os destinos. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o caminho que conduz a todos os destinos, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui, com base no qual o Tathagata reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกธาตุํ นานาธาตุํ โลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกธาตุํ นานาธาตุํ โลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o world com seus numerosos e diversos elementos. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o mundo com seus numerosos e diversos elementos, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, a diversidade nas inclinações dos seres. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, a diversidade nas inclinações dos seres, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ [Pg.284] อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o estado superior ou inferior das faculdades de outros seres e pessoas. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o estado superior ou inferior das faculdades de outros seres e pessoas, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ…เป… ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป, ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ, อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, monges, o Tathāgata recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos ciclos de dissolução cósmica, muitos ciclos de evolução cósmica, muitos ciclos de dissolução e evolução cósmica: ‘Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo dali, renasci em outro lugar, e lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo dali, renasci aqui.’ Assim, ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. O fato de o Tathāgata recordar suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [pe]... assim recordando suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes, isso também, monges, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน [Pg.285] สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, monges, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, o Tathāgata vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações: ‘Estes seres, que se entregaram à má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres, que se entregaram à boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino feliz, no mundo celestial.’ Assim, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. O fato de o Tathāgata, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana... [pe]... compreender como os seres transitam de acordo com suas ações, isso também, monges, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, monges, com a destruição das impurezas mentais, o Tathāgata realizou por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo nelas entrado, nelas permanece. O fato de o Tathāgata, com a destruição das impurezas mentais, ter realizado por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo nelas entrado, nelas permanecer, isso também, monges, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.”

‘‘อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตตี’’ติ. ปฐมํ.

“Estes, monges, são os dez poderes do Tathāgata que o Tathāgata possui, dotado dos quais o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” Primeiro.

๒. อธิวุตฺติปทสุตฺตํ

2. Adhivuttipada Sutta

๒๒. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ภควา เอตทโวจ –

22. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Ānanda:

‘‘เย เต, อานนฺท, ธมฺมา เตสํ เตสํ อธิวุตฺติปทานํ อภิญฺญา สจฺฉิกิริยาย สํวตฺตนฺติ, วิสารโท อหํ, อานนฺท, ตตฺถ ปฏิชานามิ. ‘เตสํ เตสํ ตถา ตถา ธมฺมํ เทเสตุํ ยถา ยถา ปฏิปนฺโน สนฺตํ วา อตฺถีติ ญสฺสติ, อสนฺตํ วา นตฺถีติ ญสฺสติ, หีนํ วา หีนนฺติ ญสฺสติ[Pg.286], ปณีตํ วา ปณีตนฺติ ญสฺสติ, สอุตฺตรํ วา สอุตฺตรนฺติ ญสฺสติ, อนุตฺตรํ วา อนุตฺตรนฺติ ญสฺสติ; ยถา ยถา วา ปน ตํ ญาเตยฺยํ วา ทฏฺเฐยฺยํ วา สจฺฉิกเรยฺยํ วา, ตถา ตถา ญสฺสติ วา ทกฺขติ วา สจฺฉิกริสฺสติ วา’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. เอตทานุตฺตริยํ, อานนฺท, ญาณานํ ยทิทํ ตตฺถ ตตฺถ ยถาภูตญาณํ. เอตสฺมา จาหํ, อานนฺท, ญาณา อญฺญํ ญาณํ อุตฺตริตรํ วา ปณีตตรํ วา นตฺถีติ วทามิ.

“Ānanda, quanto àquelas coisas que conduzem ao conhecimento direto e à realização dos diversos princípios doutrinários, eu me declaro confiante, Ānanda, a esse respeito. [Sou capaz] de ensinar o Dhamma a este e àquele de tal maneira que quem praticar de acordo saberá que o que existe, existe, e que o que não existe, não existe; saberá que o inferior é inferior, e que o sublime é sublime; saberá que o que é superável é superável, e que o insuperável é insuperável; e de tal maneira que aquilo que deve ser conhecido, visto ou realizado, será de fato conhecido, visto ou realizado. Essa possibilidade de fato existe. Entre os conhecimentos, Ānanda, este é o insuperável: a saber, o conhecimento dessas coisas como elas realmente são. E eu digo, Ānanda, que não há outro conhecimento superior ou mais excelente do que este.”

‘‘ทสยิมานิ, อานนฺท, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ทส? อิธานนฺท, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปานนฺท, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Existem, Ānanda, estes dez poderes do Tathāgata que o Tathāgata possui, dotado dos quais o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime. Quais são os dez? Aqui, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o que é possível como possível, e o que é impossível como impossível. O fato de o Tathāgata compreender como realmente é o que é possível como possível, e o que é impossível como impossível, isso também, Ānanda, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o resultado de ações passadas, futuras e presentes, de acordo com suas possibilidades e causas. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o caminho que leva a todos os destinos. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อเนกธาตุํ นานาธาตุํ โลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท …เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o mundo com seus muitos e diversos elementos. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente são as diversas inclinações dos seres. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o estado das faculdades espirituais de outros seres e pessoas. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente são a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน [Pg.287] จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [pe]... assim recordando suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป….

“Além disso, Ānanda, o Tathāgata, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana... [pe]... compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...”

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปานนฺท, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมฺปานนฺท, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, Ānanda, com a destruição das impurezas mentais, o Tathāgata realizou por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo nelas entrado, nelas permanece. O fato de o Tathāgata, com a destruição das impurezas mentais, a libertação da mente livre de impurezas... [pe]... tendo nela entrado, nela permanecer, isso também, Ānanda, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.”

‘‘อิมานิ โข, อานนฺท, ทส ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตตี’’ติ. ทุติยํ.

“Estes, Ānanda, são os dez poderes do Tathāgata que o Tathāgata possui, dotado dos quais o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” Segundo.

๓. กายสุตฺตํ

3. Kāya Sutta

๒๓. ‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมา กาเยน ปหาตพฺพา, โน วาจาย. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมา วาจาย ปหาตพฺพา, โน กาเยน. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา.

23. “Monges, existem coisas que devem ser abandonadas pelo corpo, não pela fala. Existem coisas que devem ser abandonadas pela fala, não pelo corpo. Existem coisas que não devem ser abandonadas nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria.”

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา กาเยน ปหาตพฺพา, โน วาจาย? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกุสลํ อาปนฺโน โหติ กิญฺจิ เทสํ กาเยน. ตเมนํ อนุวิจฺจ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เอวมาหํสุ – ‘อายสฺมา โข อกุสลํ อาปนฺโน กิญฺจิ เทสํ กาเยน. สาธุ วตายสฺมา กายทุจฺจริตํ ปหาย กายสุจริตํ ภาเวตู’ติ. โส อนุวิจฺจ วิญฺญูหิ สพฺรหฺมจารีหิ วุจฺจมาโน กายทุจฺจริตํ ปหาย กายสุจริตํ ภาเวติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ธมฺมา กาเยน ปหาตพฺพา, โน วาจาย.

“E quais, monges, são as coisas que devem ser abandonadas pelo corpo, não pela fala? Aqui, monges, um monge cometeu uma determinada ação prejudicial com o corpo. Seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe dizem: ‘O venerável cometeu uma determinada ação prejudicial com o corpo. Seria excelente se o venerável abandonasse a má conduta corporal e cultivasse a boa conduta corporal.’ Quando seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe falam, ele abandona a má conduta corporal e cultiva a boa conduta corporal. Estas, monges, são chamadas de coisas que devem ser abandonadas pelo corpo, não pela fala.”

‘‘กตเม [Pg.288] จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา วาจาย ปหาตพฺพา, โน กาเยน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกุสลํ อาปนฺโน โหติ กิญฺจิ เทสํ วาจาย. ตเมนํ อนุวิจฺจ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เอวมาหํสุ – ‘อายสฺมา โข อกุสลํ อาปนฺโน กิญฺจิ เทสํ วาจาย. สาธุ วตายสฺมา วจีทุจฺจริตํ ปหาย วจีสุจริตํ ภาเวตู’ติ. โส อนุวิจฺจ วิญฺญูหิ สพฺรหฺมจารีหิ วุจฺจมาโน วจีทุจฺจริตํ ปหาย วจีสุจริตํ ภาเวติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ธมฺมา วาจาย ปหาตพฺพา, โน กาเยน.

“E quais, monges, são as coisas que devem ser abandonadas pela fala, não pelo corpo? Aqui, monges, um monge cometeu uma determinada ação prejudicial com a fala. Seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe dizem: ‘O venerável cometeu uma determinada ação prejudicial com a fala. Seria excelente se o venerável abandonasse a má conduta verbal e cultivasse a boa conduta verbal.’ Quando seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe falam, ele abandona a má conduta verbal e cultiva a boa conduta verbal. Estas, monges, são chamadas de coisas que devem ser abandonadas pela fala, não pelo corpo.”

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา? โลโภ, ภิกฺขเว, เนว กาเยน ปหาตพฺโพ โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺโพ. โทโส, ภิกฺขเว…เป… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส … มจฺฉริยํ, ภิกฺขเว, เนว กาเยน ปหาตพฺพํ โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพํ.

“E quais, monges, são as coisas que não devem ser abandonadas nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria? A cobiça, monges, não deve ser abandonada nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria. A aversão, monges... [pe]... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a avareza, monges, não deve ser abandonada nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria.”

‘‘ปาปิกา, ภิกฺขเว, อิสฺสา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา. กตมา จ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิสฺสา? อิธ, ภิกฺขเว, อิชฺฌติ คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา ธเนน วา ธญฺเญน วา รชเตน วา ชาตรูเปน วา. ตตฺราญฺญตรสฺส ทาสสฺส วา อุปวาสสฺส วา เอวํ โหติ – ‘อโห วติมสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา น อิชฺเฌยฺย ธเนน วา ธญฺเญน วา รชเตน วา ชาตรูเปน วา’ติ. สมโณ วา ปน พฺราหฺมโณ วา ลาภี โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. ตตฺราญฺญตรสฺส สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา เอวํ โหติ – ‘อโห วต อยมายสฺมา น ลาภี อสฺส จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิสฺสา.

“A inveja maldosa, monges, não deve ser abandonada nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria. E o que, monges, é a inveja maldosa? Aqui, monges, um chefe de família ou o filho de um chefe de família prospera em riqueza, grãos, prata ou ouro. Um escravo ou dependente dele pensa assim: ‘Ah, oxalá este chefe de família ou filho de chefe de família não prosperasse em riqueza, grãos, prata ou ouro!’ Ou então, um asceta ou brâmane obtém mantos, esmolas de alimentos, habitação e medicamentos e provisões para os enfermos. Outro asceta ou brâmane pensa assim: ‘Ah, oxalá este venerável não obtivesse mantos, esmolas de alimentos, habitação e medicamentos e provisões para os enfermos!’ Isso, monges, é chamado de inveja maldosa.”

‘‘ปาปิกา, ภิกฺขเว, อิจฺฉา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา. กตมา จ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิจฺฉา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสทฺโธ สมาโน ‘สทฺโธติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; ทุสฺสีโล สมาโน ‘สีลวาติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; อปฺปสฺสุโต สมาโน ‘พหุสฺสุโตติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; สงฺคณิการาโม สมาโน ‘ปวิวิตฺโตติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; กุสีโต สมาโน ‘อารทฺธวีริโยติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; มุฏฺฐสฺสติ สมาโน ‘อุปฏฺฐิตสฺสตีติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; อสมาหิโต สมาโน ‘สมาหิโตติ มํ [Pg.289] ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; ทุปฺปญฺโญ สมาโน ‘ปญฺญวาติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; อขีณาสโว สมาโน ‘ขีณาสโวติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิจฺฉา. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา.

“O mau desejo, monges, não deve ser abandonado pelo corpo nem pela fala, mas deve ser abandonado ao ser visto com sabedoria. E o que é o mau desejo, monges? Aqui, monges, alguém que é desprovido de fé deseja: 'Que me conheçam como alguém dotado de fé'; alguém que é imoral deseja: 'Que me conheçam como virtuoso'; alguém que tem pouco aprendizado deseja: 'Que me conheçam como instruído'; alguém que se deleita em companhia deseja: 'Que me conheçam como solitário'; alguém que é preguiçoso deseja: 'Que me conheçam como enérgico'; alguém que é desatento deseja: 'Que me conheçam como atento'; alguém que é desconcentrado deseja: 'Que me conheçam como concentrado'; alguém que é insensato deseja: 'Que me conheçam como sábio'; alguém cujas máculas não foram destruídas deseja: 'Que me conheçam como alguém cujas máculas foram destruídas'. Isso, monges, é chamado de mau desejo. Estes, monges, são chamados de estados que não devem ser abandonados pelo corpo nem pela fala, mas devem ser abandonados ao serem vistos com sabedoria.”

‘‘ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย อิริยติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย อิริยติ. โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย อิริยติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย อิริยตี’ติ.

“Se, monges, a cobiça supera esse monge e continua a agir; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e continua a agir, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e continua a agir. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e continua a agir'.”

‘‘ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย อิริยติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย อิริยติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย อิริยติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ … อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย อิริยตี’’’ติ. ตติยํ.

“Se, monges, a cobiça não supera esse monge e não continua a agir; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e não continua a agir, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e não continua a agir. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e não continua a agir'.” O terceiro.

๔. มหาจุนฺทสุตฺตํ

4. Mahācunda Sutta

๒๔. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาจุนฺโท เจตีสุ วิหรติ สหชาติยํ. ตตฺร โข อายสฺมา มหาจุนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาจุนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาจุนฺโท เอตทโวจ –

24. Em certa ocasião, o venerável Mahācunda estava residindo entre os Cetis, em Sahajāti. Ali, o venerável Mahācunda dirigiu-se aos monges: “Amigos monges!” — “Amigo!”, responderam aqueles monges ao venerável Mahācunda. O venerável Mahācunda disse o seguinte:

‘‘ญาณวาทํ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺม’นฺติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห [Pg.290] … โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.”

‘‘ภาวนาวาทํ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส … มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Amigos, fazendo uma declaração de desenvolvimento, um monge diz: 'Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.”

‘‘ญาณวาทญฺจ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.”

‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.291], อาวุโส, ปุริโส ทลิทฺโทว สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทยฺย, อธโนว สมาโน ธนวาวาทํ วเทยฺย, อโภโคว สมาโน โภควาวาทํ วเทยฺย. โส กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน น สกฺกุเณยฺย อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา. ตเมนํ เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘ทลิทฺโทว อยมายสฺมา สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทติ, อธโนว อยมายสฺมา สมาโน ธนวาวาทํ วเทติ, อโภควาว อยมายสฺมา สมาโน โภควาวาทํ วเทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ อยมายสฺมา กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน น สกฺโกติ อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา’ติ.

“Como se, amigos, um homem que é de fato pobre declarasse ser rico; que é sem posses declarasse ter posses; que é sem bens declarasse ter bens. Se, quando surge algum assunto que requer dinheiro, ele não fosse capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro. Eles o conheceriam assim: 'Este venerável, sendo de fato pobre, declara ser rico; sendo sem posses, declara ter posses; sendo sem bens, declara ter bens. Por qual razão? Porque quando surge algum assunto que requer dinheiro, este venerável não é capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro'.”

‘‘เอวเมวํ โข, อาวุโส, ญาณวาทญฺจ ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตํ เจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา … ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Do mesmo modo, amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.”

‘‘ญาณวาทํ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺม’นฺติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘อยมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.”

‘‘ภาวนาวาทํ[Pg.292], อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Amigos, fazendo uma declaração de desenvolvimento, um monge diz: 'Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.”

‘‘ญาณวาทญฺจ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ.

“Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.”

‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส อฑฺโฒว สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทยฺย, ธนวาว สมาโน ธนวาวาทํ วเทยฺย, โภควาว สมาโน โภควาวาทํ วเทยฺย. โส กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน สกฺกุเณยฺย อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา. ตเมนํ เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘อฑฺโฒว อยมายสฺมา สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทติ, ธนวาว อยมายสฺมา สมาโน ธนวาวาทํ วเทติ, โภควาว อยมายสฺมา สมาโน โภควาวาทํ วเทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ อยมายสฺมา กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน สกฺโกติ อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา’ติ.

“Como se, amigos, um homem que é de fato rico declarasse ser rico; que tem posses declarasse ter posses; que tem bens declarasse ter bens. Se, quando surge algum assunto que requer dinheiro, ele fosse capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro. Eles o conheceriam assim: 'Este venerável, sendo de fato rico, declara ser rico; sendo com posses, declara ter posses; sendo com bens, declara ter bens. Por qual razão? Porque quando surge algum assunto que requer dinheiro, este venerável é capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro'.”

เอวเมวํ [Pg.293] โข, อาวุโส, ญาณวาทญฺจ ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’’’ติ. จตุตฺถํ.

“Do mesmo modo, amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.” O quarto.

๕. กสิณสุตฺตํ

5. O Discurso sobre os Kasiṇas

๒๕. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, กสิณายตนานิ. กตมานิ ทส? ปถวีกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ; อาโปกสิณเมโก สญฺชานาติ…เป… เตโชกสิณเมโก สญฺชานาติ… วาโยกสิณเมโก สญฺชานาติ… นีลกสิณเมโก สญฺชานาติ… ปีตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โลหิตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โอทาตกสิณเมโก สญฺชานาติ… อากาสกสิณเมโก สญฺชานาติ… วิญฺญาณกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส กสิณายตนานี’’ติ. ปญฺจมํ.

25. “Monjes, existem estas dez bases de kasiṇa. Quais dez? Uma pessoa percebe o kasiṇa da terra acima, abaixo, horizontalmente, não dual, imensurável; uma pessoa percebe o kasiṇa da água... [pe]... uma pessoa percebe o kasiṇa do fogo... uma pessoa percebe o kasiṇa do ar... uma pessoa percebe o kasiṇa azul... uma pessoa percebe o kasiṇa amarelo... uma pessoa percebe o kasiṇa vermelho... uma pessoa percebe o kasiṇa branco... uma pessoa percebe o kasiṇa do espaço... uma pessoa percebe o kasiṇa da consciência acima, abaixo, horizontalmente, não dual, imensurável. Estas, monjes, são as dez bases de kasiṇa.” Quinto.

๖. กาฬีสุตฺตํ

6. O Discurso de Kāḷī

๒๖. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหากจฺจาโน อวนฺตีสุ วิหรติ กุรรฆเร ปวตฺเต ปพฺพเต. อถ โข กาฬี อุปาสิกา กุรรฆริกา เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข กาฬี อุปาสิกา [Pg.294] กุรรฆริกา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตทโวจ – ‘‘วุตฺตมิทํ, ภนฺเต, ภควตา กุมาริปญฺเหสุ –

26. Em certa ocasião, o venerável Mahākaccāna estava residindo entre o povo de Avantī, no Monte Pavatta, em Kuraraghara. Então, a devota leiga Kāḷī de Kuraraghara aproximou-se do venerável Mahākaccāna; tendo se aproximado, ela o reverenciou e sentou-se a um lado. Sentada a um lado, a devota leiga Kāḷī de Kuraraghara disse ao venerável Mahākaccāna: ‘Senhor, isto foi dito pelo Abençoado nas “Perguntas das Donzelas”:’

‘อตฺถสฺส ปตฺตึ หทยสฺส สนฺตึ,เชตฺวาน เสนํ ปิยสาตรูปํ;

เอโกหํ ฌายํ สุขมนุโพธึ,ตสฺมา ชเนน น กโรมิ สกฺขึ ;

สกฺขี น สมฺปชฺชติ เกนจิ เม’ติ.

‘Tendo conquistado o exército do agradável e prazeroso,\nMeditando sozinho, alcancei a felicidade,\nA realização do objetivo, a paz do coração.\nPor isso, não faço amizade com as pessoas,\nNem a intimidade com ninguém se estabelece comigo.’

‘‘อิมสฺส โข, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส กถํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ?

“Como, senhor, deve ser compreendido em detalhes o significado desta declaração que o Abençoado proferiu de forma resumida?”

‘‘ปถวีกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ, เอเก สมณพฺราหฺมณา ‘อตฺโถ’ติ อภินิพฺพตฺเตสุํ. ยาวตา โข, ภคินิ, ปถวีกสิณสมาปตฺติปรมตา, ตทภิญฺญาสิ ภควา. ตทภิญฺญาย ภควา อสฺสาทมทฺทส อาทีนวมทฺทส นิสฺสรณมทฺทส มคฺคามคฺคญาณทสฺสนมทฺทส. ตสฺส อสฺสาททสฺสนเหตุ อาทีนวทสฺสนเหตุ นิสฺสรณทสฺสนเหตุ มคฺคามคฺคญาณทสฺสนเหตุ อตฺถสฺส ปตฺติ หทยสฺส สนฺติ วิทิตา โหติ.

“Irmã, alguns ascetas e brâmanes, para quem a realização da meditação no kasiṇa da terra é suprema, geraram-na como seu objetivo. O Abençoado compreendeu diretamente até que ponto a realização do kasiṇa da terra é suprema. Tendo compreendido isso diretamente, o Abençoado viu a sua satisfação, o seu perigo e a sua libertação, e viu o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho. Por ver a satisfação, o perigo e a libertação, e por ver o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho, a realização do objetivo, a paz do coração, tornou-se conhecida por ele.”

‘‘อาโปกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ…เป… เตโชกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… วาโยกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… นีลกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… ปีตกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… โลหิตกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… โอทาตกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… อากาสกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… วิญฺญาณกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ, เอเก สมณพฺราหฺมณา ‘อตฺโถ’ติ อภินิพฺพตฺเตสุํ. ยาวตา โข, ภคินิ, วิญฺญาณกสิณสมาปตฺติปรมตา, ตทภิญฺญาสิ ภควา. ตทภิญฺญาย ภควา อสฺสาทมทฺทส อาทีนวมทฺทส นิสฺสรณมทฺทส มคฺคามคฺคญาณทสฺสนมทฺทส. ตสฺส อสฺสาททสฺสนเหตุ อาทีนวทสฺสนเหตุ นิสฺสรณทสฺสนเหตุ มคฺคามคฺคญาณทสฺสนเหตุ อตฺถสฺส ปตฺติ หทยสฺส สนฺติ วิทิตา โหติ. อิติ โข, ภคินิ, ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา กุมาริปญฺเหสุ –

“Irmã, alguns ascetas e brâmanes, para quem a realização do kasiṇa da água... [pe]... do kasiṇa do fogo... do kasiṇa do ar... do kasiṇa azul... do kasiṇa amarelo... do kasiṇa vermelho... do kasiṇa branco... do kasiṇa do espaço... do kasiṇa da consciência é suprema, geraram-na como seu objetivo. O Abençoado compreendeu diretamente até que ponto a realização do kasiṇa da consciência é suprema. Tendo compreendido isso diretamente, o Abençoado viu a sua satisfação, o seu perigo e a sua libertação, e viu o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho. Por ver a satisfação, o perigo e a libertação, e por ver o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho, a realização do objetivo, a paz do coração, tornou-se conhecida por ele. Assim, irmã, é desta maneira que deve ser compreendido em detalhes o significado desta declaração que o Abençoado proferiu nas ‘Perguntas das Donzelas’:”

‘อตฺถสฺส [Pg.295] ปตฺตึ หทยสฺส สนฺตึ,เชตฺวาน เสนํ ปิยสาตรูปํ;

เอโกหํ ฌายํ สุขมนุโพธึ,ตสฺมา ชเนน น กโรมิ สกฺขึ;

สกฺขี น สมฺปชฺชติ เกนจิ เม’ติ.

‘‘อิมสฺส โข, ภคินิ, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“É assim, irmã, que o significado desta declaração que o Abençoado proferiu de forma resumida deve ser compreendido em detalhes.” Sexto.

๗. ปฐมมหาปญฺหาสุตฺตํ

7. O Primeiro Discurso sobre as Grandes Perguntas

๒๗. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปวิสึสุ. อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อติปฺปโค โข ตาว สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตุํ; ยํนูน มยํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺยามา’’ติ.

27. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, pela manhã, vários monjes se vestiram, pegaram suas tigelas e mantos e entraram em Sāvatthī para esmolar comida. Então, ocorreu a esses monjes: ‘Ainda é muito cedo para esmolar comida em Sāvatthī. E se fôssemos ao parque dos andarilhos de outras seitas?’

อถ โข เต ภิกฺขู เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข เต ภิกฺขู เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ –

Então, esses monjes foram ao parque dos andarilhos de outras seitas. Ao chegarem, trocaram cumprimentos amigáveis com os andarilhos de outras seitas e, após concluírem a conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os andarilhos de outras seitas disseram aos monjes:

‘‘สมโณ, อาวุโส, โคตโม สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสติ – ‘เอถ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถา’ติ; มยมฺปิ โข, อาวุโส, สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสม – ‘เอถ ตุมฺเห, อาวุโส, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถา’ติ. อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณํ สมณสฺส วา โคตมสฺส อมฺหากํ วา, ยทิทํ ธมฺมเทสนาย วา ธมฺมเทสนํ อนุสาสนิยา วา อนุสาสนิ’’นฺติ?

“Amigos, o asceta Gotama ensina o Dhamma aos seus discípulos desta maneira: ‘Vinde, monjes, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.’ Nós também, amigos, ensinamos o Dhamma aos nossos discípulos desta maneira: ‘Vinde, amigos, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.’ Aqui, amigos, qual é a distinção, qual é a diferença, qual é a divergência entre o asceta Gotama e nós, seja no que diz respeito ao ensinamento do Dhamma ou à instrução?”

อถ โข เต ภิกฺขู เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ ภาสิตํ เนว อภินนฺทึสุ นปฺปฏิกฺโกสึสุ. อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา อุฏฺฐายาสนา [Pg.296] ปกฺกมึสุ – ‘‘ภควโต สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานิสฺสามา’’ติ.

Então, aqueles monjes não aprovaram nem rejeitaram a declaração daqueles andarilhos de outras seitas. Sem aprovar e sem rejeitar, levantaram-se de seus assentos e partiram, pensando: ‘Saberemos o significado desta declaração na presença do Abençoado.’

อถ โข เต ภิกฺขู สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ –

Então, aqueles monjes, tendo esmolado comida em Sāvatthī, após a refeição, ao retornarem de sua ronda de esmolas, aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado, reverenciaram o Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os monjes disseram ao Abençoado:

‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปวิสิมฺหา. เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อติปฺปโค โข ตาว สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตุํ; ยํนูน มยํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺยามา’ติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิมฺหา; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิมฺหา. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิมฺหา. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข, ภนฺเต, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา อมฺเห เอตทโวจุํ –

“Aqui, senhor, pela manhã, nos vestimos, pegamos nossas tigelas e mantos e entramos em Sāvatthī para esmolar comida. Então, senhor, ocorreu-nos: ‘Ainda é muito cedo para esmolar comida em Sāvatthī. E se fôssemos ao parque dos andarilhos de outras seitas?’ Então, senhor, fomos ao parque dos andarilhos de outras seitas. Ao chegarmos, trocamos cumprimentos amigáveis com os andarilhos de outras seitas e, após concluírem a conversa cortês e memorável, sentamo-nos a um lado. Sentados a um lado, senhor, os andarilhos de outras seitas nos disseram:”

‘สมโณ, อาวุโส, โคตโม สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสติ – เอถ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถาติ; มยมฺปิ โข, อาวุโส, สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสม – เอถ ตุมฺเห, อาวุโส, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถาติ. อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณํ สมณสฺส วา โคตมสฺส อมฺหากํ วา, ยทิทํ ธมฺมเทสนาย วา ธมฺมเทสนํ อนุสาสนิยา วา อนุสาสนิ’นฺติ?

‘Amigos, o asceta Gotama ensina o Dhamma aos seus discípulos desta maneira: “Vinde, monjes, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.” Nós também, amigos, ensinamos o Dhamma aos nossos discípulos desta maneira: “Vinde, amigos, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.” Aqui, amigos, qual é a distinção, qual é a diferença, qual é a divergência entre o asceta Gotama e nós, seja no que diz respeito ao ensinamento do Dhamma ou à instrução?’

‘‘อถ โข มยํ, ภนฺเต, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ ภาสิตํ เนว อภินนฺทิมฺหา นปฺปฏิกฺโกสิมฺหา. อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกมิมฺหา – ‘ภควโต สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานิสฺสามา’’’ติ.

“Então, senhor, nós não aprovamos nem rejeitamos a declaração daqueles andarilhos de outras seitas. Sem aprovar e sem rejeitar, levantamo-nos de nossos assentos e partimos, pensando: ‘Saberemos o significado desta declaração na presença do Abençoado.’ ”

‘‘เอวํวาทิโน, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘เอโก, อาวุโส, ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณํ, ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานิ, ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานิ, จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานิ, ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานิ, ฉ [Pg.297] ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานิ, สตฺต ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานิ, อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานิ, นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานิ, ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ. เอวํ ปุฏฺฐา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา น เจว สมฺปายิสฺสนฺติ, อุตฺตริ จ วิฆาตํ อาปชฺชิสฺสนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ยถา ตํ, ภิกฺขเว, อวิสยสฺมึ. นาหํ ตํ, ภิกฺขเว, ปสฺสามิ สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย โย อิเมสํ ปญฺหานํ เวยฺยากรเณน จิตฺตํ อาราเธยฺย, อญฺญตฺร ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา อิโต วา ปน สุตฺวา.

“Monjes, quando os andarilhos de outras seitas falarem assim, eles devem ser respondidos desta maneira: ‘Uma pergunta, uma proposição resumida, uma explicação. Duas perguntas, duas proposições resumidas, duas explicações. Três perguntas, três proposições resumidas, três explicações. Quatro perguntas, quatro proposições resumidas, quatro explicações. Cinco perguntas, cinco proposições resumidas, cinco explicações. Seis perguntas, seis proposições resumidas, seis explicações. Sete perguntas, sete proposições resumidas, sete explicações. Oito perguntas, oito proposições resumidas, oito explicações. Nove perguntas, nove proposições resumidas, nove explicações. Dez perguntas, dez proposições resumidas, dez explicações.’ Se forem questionados assim, monjes, os andarilhos de outras seitas não serão capazes de responder e, além disso, cairão em grande aflição. Por que razão? Porque isso, monjes, não está dentro do domínio deles. Eu não vejo ninguém, monjes, no mundo com seus devas, Māra e Brahmā, nesta população com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, que pudesse satisfazer a mente com uma resposta a essas perguntas, exceto o Tathāgata, ou um discípulo do Tathāgata, ou alguém que tenha ouvido isso deles.”

‘‘‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณ’นฺติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? เอกธมฺเม, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตมสฺมึ เอกธมฺเม? ‘สพฺเพ สตฺตา อาหารฏฺฐิติกา’ – อิมสฺมึ โข, ภิกฺขเว, เอกธมฺเม ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Uma pergunta, uma proposição resumida, uma explicação’, assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando um monje está completamente desencantado com uma coisa, completamente desapaixonado por ela, completamente libertado dela, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Qual é essa única coisa? ‘Todos os seres subsistem por meio de alimentos’ — quando um monje está completamente desencantado com esta única coisa, completamente desapaixonado por ela, completamente libertado dela, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Uma pergunta, uma proposição resumida, uma explicação’, o que foi dito foi com referência a isso.”

‘‘‘ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทฺวีสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทฺวีสุ? นาเม จ รูเป จ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ทฺวีสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Duas perguntas, duas proposições resumidas, duas explicações’, assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando um monje está completamente desencantado com duas coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são essas duas coisas? Nome e forma — quando um monje está completamente desencantado com estas duas coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Duas perguntas, duas proposições resumidas, duas explicações’, o que foi dito foi com referência a isso.”

‘‘‘ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตีสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ[Pg.298]. กตเมสุ ตีสุ? ตีสุ เวทนาสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ตีสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Três perguntas, três proposições resumidas, três explicações’, assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando um monje está completamente desencantado com três coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são essas três coisas? As três sensações — quando um monje está completamente desencantado com estas três coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Três perguntas, três proposições resumidas, três explicações’, o que foi dito foi com referência a isso.”

‘‘‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? จตูสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ จตูสุ? จตูสุ อาหาเรสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, จตูสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a quatro coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais quatro? Nos quatro tipos de nutrientes. Nestas quatro coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ปญฺจสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ปญฺจสุ? ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a cinco coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais cinco? Nos cinco agregados de apego. Nestas cinco coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘ฉ ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ฉสุ? ฉสุ อชฺฌตฺติเกสุ อายตเนสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ฉสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ฉ ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Seis perguntas, seis enunciados concisos, seis explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a seis coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais seis? Nas seis bases internas dos sentidos. Nestas seis coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Seis perguntas, seis enunciados concisos, seis explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘สตฺต [Pg.299] ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? สตฺตสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ สตฺตสุ? สตฺตสุ วิญฺญาณฏฺฐิตีสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, สตฺตสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘สตฺต ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Sete perguntas, sete enunciados concisos, sete explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a sete coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais sete? Nas sete estações da consciência. Nestas sete coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Sete perguntas, sete enunciados concisos, sete explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? อฏฺฐสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ อฏฺฐสุ? อฏฺฐสุ โลกธมฺเมสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, อฏฺฐสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a oito coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais oito? Nas oito condições mundanas. Nestas oito coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado... [pe] ... põe fim ao sofrimento. ‘Oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? นวสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ นวสุ? นวสุ สตฺตาวาเสสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, นวสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a nove coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais nove? Nas nove moradas dos seres. Nestas nove coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทสสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทสสุ? ทสสุ อกุสเลสุ กมฺมปเถสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ทสสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ[Pg.300]. ‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. สตฺตมํ.

“‘Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a dez coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais dez? Nos dez caminhos de ação prejudiciais. Nestas dez coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” O sétimo.

๘. ทุติยมหาปญฺหาสุตฺตํ

8. Segundo Discurso sobre as Grandes Perguntas

๒๘. เอกํ สมยํ ภควา กชงฺคลายํ วิหรติ เวฬุวเน. อถ โข สมฺพหุลา กชงฺคลกา อุปาสกา เยน กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา กชงฺคลิกํ ภิกฺขุนึ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข กชงฺคลกา อุปาสกา กชงฺคลิกํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจุํ –

28. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Kajaṅgalā, no Bosque de Bambus. Então, vários seguidores leigos de Kajaṅgalā aproximaram-se da monja de Kajaṅgalā; tendo se aproximado, prestaram homenagem à monja de Kajaṅgalā e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os seguidores leigos de Kajaṅgalā disseram à monja de Kajaṅgalā:

‘‘วุตฺตมิทํ, อยฺเย, ภควตา มหาปญฺเหสุ – ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณํ, ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานิ, ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานิ, จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานิ, ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานิ, ฉ ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานิ, สตฺต ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานิ, อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานิ, นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานิ, ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ. อิมสฺส นุ โข, อยฺเย, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส กถํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ?

“Nobre senhora, isto foi dito pelo Abençoado nas ‘Grandes Perguntas’: ‘Uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação; duas perguntas, dois enunciados concisos, duas explicações; três perguntas, três enunciados concisos, três explicações; quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações; cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações; seis perguntas, seis enunciados concisos, seis explicações; sete perguntas, sete enunciados concisos, sete explicações; oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações; nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações; dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações’. Como, nobre senhora, deve ser compreendido em detalhes o significado desta declaração que o Abençoado proferiu de forma breve?”

‘‘น โข ปเนตํ, อาวุโส, ภควโต สมฺมุขา สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ, นปิ มโนภาวนียานํ ภิกฺขูนํ สมฺมุขา สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ; อปิ จ, ยถา เมตฺถ ขายติ ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, อยฺเย’’ติ, โข กชงฺคลกา อุปาสกา กชงฺคลิกาย ภิกฺขุนิยา ปจฺจสฺโสสุํ. กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี เอตทโวจ –

“Amigos, eu não ouvi nem aprendi isso diretamente na presença do Abençoado, nem ouvi ou aprendi diretamente na presença de monges veneráveis. No entanto, ouçam e prestem muita atenção ao que me parece ser o significado, e eu explicarei.” “Sim, nobre senhora”, responderam os seguidores leigos de Kajaṅgalā à monja de Kajaṅgalā. A monja de Kajaṅgalā disse o seguinte:

‘‘‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณ’นฺติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? เอกธมฺเม, อาวุโส, ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตมสฺมึ เอกธมฺเม? สพฺเพ สตฺตา อาหารฏฺฐิติกา – อิมสฺมึ โข, อาวุโส, เอกธมฺเม ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม [Pg.301] ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณนฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a uma única coisa, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em qual única coisa? Todos os seres subsistem por meio de nutrientes. Nesta única coisa, amigos, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานี’ติ อิติ, โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทฺวีสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทฺวีสุ? นาเม จ รูเป จ…เป… กตเมสุ ตีสุ? ตีสุ เวทนาสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, ตีสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Duas perguntas, dois enunciados concisos, duas explicações’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a duas coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais duas? No nome e na forma... [pe] ... Em quais três? Nas três sensações. Nestas três coisas, amigos, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Três perguntas, três enunciados concisos, três explicações’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? จตูสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ จตูสุ? จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, จตูสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a quatro coisas, um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais quatro? Nos quatro estabelecimentos da atenção plena. Nestas quatro coisas, amigos, quando um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ปญฺจสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ปญฺจสุ? ปญฺจสุ อินฺทฺริเยสุ…เป… กตเมสุ ฉสุ? ฉสุ นิสฺสรณียาสุ ธาตูสุ…เป… กตเมสุ สตฺตสุ? สตฺตสุ โพชฺฌงฺเคสุ…เป… กตเมสุ อฏฺฐสุ? อฏฺฐสุ อริยอฏฺฐงฺคิกมคฺเคสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, อฏฺฐสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a cinco coisas, um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais cinco? Nas cinco faculdades... [pe] ... Em quais seis? Nos seis elementos de libertação... [pe] ... Em quais sete? Nos sete fatores da iluminação... [pe] ... Em quais oito? No nobre caminho óctuplo. Nestas oito coisas, amigos, quando um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘นว [Pg.302] ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? นวสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ นวสุ? นวสุ สตฺตาวาเสสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, นวสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“'Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações' — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a nove coisas um bhikkhu está completamente desencantado, completamente desapegado, completamente libertado, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são as nove coisas? As nove moradas dos seres. Quando, amigos, em relação a estas nove coisas um bhikkhu está completamente desencantado, completamente desapegado, completamente libertado, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. 'Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações' — o que foi dito pelo Abençoado, foi dito com referência a isso.”

‘‘‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทสสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทสสุ? ทสสุ กุสเลสุ กมฺมปเถสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, ทสสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“'Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações' — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a dez coisas um bhikkhu tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são as dez coisas? Os dez caminhos de ação benéfica. Quando, amigos, em relação a estas dez coisas um bhikkhu tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. 'Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações' — o que foi dito pelo Abençoado, foi dito com referência a isso.”

‘‘อิติ โข, อาวุโส, ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตาสุ มหาปญฺหาสุ – ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณํ…เป… ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ภควนฺตญฺเญว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ‘‘เอวํ, อยฺเย’’ติ โข กชงฺคลกา อุปาสกา กชงฺคลิกาย โข ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา กชงฺคลิกํ ภิกฺขุนึ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข กชงฺคลกา อุปาสกา ยาวตโก อโหสิ กชงฺคลิกาย ภิกฺขุนิยา สทฺธึ กถาสลฺลาโป, ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสุํ.

“Assim, amigos, quanto ao que foi dito pelo Abençoado de forma resumida nas 'Grandes Perguntas' — 'uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação... e assim por diante... dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações' — é desta maneira, amigos, que eu compreendo detalhadamente o significado dessa declaração que o Abençoado proferiu de forma breve. Mas, se desejarem, amigos, aproximem-se do próprio Abençoado e perguntem-lhe sobre este assunto. Conforme o Abençoado lhes responder, assim devem guardar em suas mentes.” “Sim, nobre senhora”, disseram os devotos leigos de Kajangala, alegrando-se e regozijando-se com as palavras da bhikkhuni de Kajangala. Então, levantando-se de seus assentos, prestaram homenagem à bhikkhuni de Kajangala, circundaram-na mantendo o lado direito em direção a ela e aproximaram-se do Abençoado. Tendo se aproximado, prestaram homenagem ao Abençoado, sentaram-se a um lado e relataram ao Abençoado toda a conversa que tiveram com a bhikkhuni de Kajangala.

‘‘สาธุ [Pg.303] สาธุ, คหปตโย! ปณฺฑิตา, คหปตโย, กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี. มหาปญฺญา, คหปตโย, กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี. มญฺเจปิ ตุมฺเห, คหปตโย, อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ เจตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ กชงฺคลิกาย ภิกฺขุนิยา พฺยากตํ. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ. เอวญฺจ นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. อฏฺฐมํ.

“Muito bem, muito bem, chefes de família! A bhikkhuni de Kajangala é sábia, de grande sabedoria. Se vocês tivessem se aproximado de mim e me perguntado sobre este assunto, eu teria respondido exatamente da mesma maneira que a bhikkhuni de Kajangala respondeu. Esse é, de fato, o seu significado, e é dessa maneira que vocês devem guardá-lo na mente.” O oitavo (discurso).

๙. ปฐมโกสลสุตฺตํ

9. Primeiro Discurso sobre Kosala

๒๙. ‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, กาสิโกสลา, ยาวตา รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส วิชิตํ, ราชา ตตฺถ ปเสนทิ โกสโล อคฺคมกฺขายติ. รญฺโญปิ โข, ภิกฺขเว, ปเสนทิสฺส โกสลสฺส อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

29. “Monges, tanto quanto se estendem Kasi e Kosala, tanto quanto se estende o reino do Rei Pasenadi de Kosala, ali o Rei Pasenadi de Kosala é considerado o mais excelente. No entanto, monges, mesmo para o Rei Pasenadi de Kosala há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.”

‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, จนฺทิมสูริยา ปริหรนฺติ ทิสา ภนฺติ วิโรจมานา, ตาว สหสฺสธา โลโก. ตสฺมึ สหสฺสธา โลเก สหสฺสํ จนฺทานํ สหสฺสํ สูริยานํ สหสฺสํ สิเนรุปพฺพตราชานํ สหสฺสํ ชมฺพุทีปานํ สหสฺสํ อปรโคยานานํ สหสฺสํ อุตฺตรกุรูนํ สหสฺสํ ปุพฺพวิเทหานํ จตฺตาริ มหาสมุทฺทสหสฺสานิ จตฺตาริ มหาราชสหสฺสานิ สหสฺสํ จาตุมหาราชิกานํ สหสฺสํ ตาวตึสานํ สหสฺสํ ยามานํ สหสฺสํ ตุสิตานํ สหสฺสํ นิมฺมานรตีนํ สหสฺสํ ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ สหสฺสํ พฺรหฺมโลกานํ. ยาวตา, ภิกฺขเว, สหสฺสี โลกธาตุ, มหาพฺรหฺมา ตตฺถ อคฺคมกฺขายติ. มหาพฺรหฺมุโนปิ โข, ภิกฺขเว, อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Monges, até onde o sol e a lua giram e iluminam as direções com seu brilho, até aí se estende o sistema de mundos de mil vezes. Nesse sistema de mundos de mil vezes, há mil luas, mil sóis, mil Sinerus, reis das montanhas, mil Jambudipas, mil Aparagoyanas, mil Uttarakurus, mil Pubbavidehas, quatro mil grandes oceanos, quatro mil grandes reis, mil céus dos quatro grandes reis, mil céus Tavatimsa, mil céus Yama, mil céus Tusita, mil céus dos devas que se deleitam na criação, mil céus dos devas que controlam o que é criado por outros, mil mundos de Brahma. Monges, tanto quanto se estende este sistema de mundos de mil vezes, ali Mahabrahma é considerado o mais excelente. No entanto, monges, mesmo para Mahabrahma há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.”

‘‘โหติ โส, ภิกฺขเว, สมโย ยํ อยํ โลโก สํวฏฺฏติ. สํวฏฺฏมาเน, ภิกฺขเว, โลเก เยภุยฺเยน สตฺตา อาภสฺสรสํวตฺตนิกา ภวนฺติ. เต ตตฺถ โหนฺติ มโนมยา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺเขจรา สุภฏฺฐายิโน จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐนฺติ. สํวฏฺฏมาเน, ภิกฺขเว, โลเก อาภสฺสรา [Pg.304] เทวา อคฺคมกฺขายนฺติ. อาภสฺสรานมฺปิ โข, ภิกฺขเว, เทวานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Monges, chega um momento em que este mundo se dissolve. Quando o mundo está se dissolvendo, os seres, em sua maioria, renascem no reino dos devas do brilho radiante. Lá eles existem feitos de mente, alimentando-se de êxtase, auto-luminosos, movendo-se pelo espaço, vivendo em esplendor, e permanecem assim por um longo período de tempo. Quando o mundo está se dissolvendo, os devas do brilho radiante são considerados os mais excelentes. No entanto, monges, mesmo para esses devas há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.”

‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, กสิณายตนานิ. กตมานิ ทส? ปถวีกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ; อาโปกสิณเมโก สญฺชานาติ…เป… เตโชกสิณเมโก สญฺชานาติ… วาโยกสิณเมโก สญฺชานาติ… นีลกสิณเมโก สญฺชานาติ… ปีตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โลหิตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โอทาตกสิณเมโก สญฺชานาติ… อากาสกสิณเมโก สญฺชานาติ… วิญฺญาณกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส กสิณายตนานิ.

“Monges, existem estas dez bases de kasina. Quais são as dez? Uma pessoa percebe o kasina da terra acima, abaixo, horizontalmente, indivisível, incomensurável; uma pessoa percebe o kasina da água... o kasina do fogo... o kasina do ar... o kasina azul... o kasina amarelo... o kasina vermelho... o kasina branco... o kasina do espaço... uma pessoa percebe o kasina da consciência acima, abaixo, horizontalmente, indivisível, incomensurável. Estas são, monges, as dez bases de kasina.”

‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทสนฺนํ กสิณายตนานํ ยทิทํ วิญฺญาณกสิณํ เอโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. เอวํสญฺญิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํสญฺญีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Monges, o mais excelente destas dez bases de kasina é quando se percebe o kasina da consciência acima, abaixo, horizontalmente, indivisível, incomensurável. Existem seres que percebem dessa maneira. No entanto, monges, mesmo para os seres que percebem dessa maneira há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, monges, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.”

‘‘อฏฺฐิมานิ, ภิกฺขเว, อภิภายตนานิ. กตมานิ อฏฺฐ? อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปฐมํ อภิภายตนํ.

“Monges, existem estas oito bases de superação. Quais são as oito? Sendo alguém que percebe formas internamente, vê formas externamente, limitadas, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a primeira base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ทุติยํ อภิภายตนํ.

“Sendo alguém que percebe formas internamente, vê formas externamente, incomensuráveis, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a segunda base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ตติยํ อภิภายตนํ.

“Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, limitadas, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a terceira base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ [Pg.305] อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ จตุตฺถํ อภิภายตนํ.

“Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, incomensuráveis, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a quarta base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม อุมาปุปฺผํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปญฺจมํ อภิภายตนํ.

“Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, azuis, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul. Assim como a flor de linho é azul, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é azul, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, azuis, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a quinta base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม กณิการปุปฺผํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ฉฏฺฐํ อภิภายตนํ.

“Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, amarelas, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo. Assim como a flor de kanikara é amarela, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é amarelo, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, amarelas, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a sexta base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม พนฺธุชีวกปุปฺผํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ สตฺตมํ อภิภายตนํ.

“Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, vermelhas, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho. Assim como a flor de bandhujivaka é vermelha, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é vermelho, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, vermelhas, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a sétima base de superação.”

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม โอสธิตารกา โอทาตา โอทาตวณฺณา โอทาตนิทสฺสนา โอทาตนิภาสา, เสยฺยถา [Pg.306] วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โอทาตํ โอทาตวณฺณํ โอทาตนิทสฺสนํ โอทาตนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ อฏฺฐมํ อภิภายตนํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, อฏฺฐ อภิภายตนานิ.

“Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, brancas, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco. Assim como a estrela da manhã é branca, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é branco, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, brancas, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a oitava base de superação. Estas são, monges, as oito bases de superação.”

‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ อฏฺฐนฺนํ อภิภายตนานํ ยทิทํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. เอวํสญฺญิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํสญฺญีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Monges, o mais excelente destas oito bases de superação é quando, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, brancas, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco, e tendo-as superado, percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Existem seres que percebem dessa maneira. No entanto, monges, mesmo para os seres que percebem dessa maneira há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.”

‘‘จตสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ปฏิปทา. กตมา จตสฺโส? ทุกฺขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, ทุกฺขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา – อิมา โข, ภิกฺขเว, จตสฺโส ปฏิปทา.

“Monges, existem estes quatro modos de prática. Quais quatro? A prática dolorosa com conhecimento direto lento, a prática dolorosa com conhecimento direto rápido, a prática agradável com conhecimento direto lento e a prática agradável com conhecimento direto rápido. Estes são, monges, os quatro modos de prática.”

‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ จตุนฺนํ ปฏิปทานํ ยทิทํ สุขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา. เอวํปฏิปนฺนาปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํปฏิปนฺนานมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Desses quatro modos de prática, monges, este é o supremo, a saber, a prática agradável com conhecimento direto rápido. Existem seres, monges, que praticam dessa maneira. Mas mesmo para os seres que praticam dessa maneira, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.”

‘‘จตสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา. กตมา จตสฺโส? ปริตฺตเมโก สญฺชานาติ, มหคฺคตเมโก สญฺชานาติ, อปฺปมาณเมโก สญฺชานาติ, ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนเมโก สญฺชานาติ – อิมา โข, ภิกฺขเว, จตสฺโส สญฺญา.

“Monges, existem estes quatro modos de percepção. Quais quatro? Uma pessoa percebe o que é limitado; outra percebe o que é grandioso; outra percebe o que é imensurável; e ainda outra, percebendo ‘não há nada’, percebe a esfera do nada. Estes são, monges, os quatro modos de percepção.”

‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ จตุนฺนํ สญฺญานํ ยทิทํ ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนเมโก สญฺชานาติ. เอวํสญฺญิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํสญฺญีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Desses quatro modos de percepção, monges, este é o supremo, a saber, quando, percebendo ‘não há nada’, percebe-se a esfera do nada. Existem seres, monges, que percebem dessa maneira. Mas mesmo para os seres que percebem dessa maneira, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.”

‘‘เอตทคฺคํ[Pg.307], ภิกฺขเว, พาหิรกานํ ทิฏฺฐิคตานํ ยทิทํ ‘โน จสฺสํ, โน จ เม สิยา, น ภวิสฺสามิ, น เม ภวิสฺสตี’ติ. เอวํทิฏฺฐิโน, ภิกฺขเว, เอตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘ยา จายํ ภเว อปฺปฏิกุลฺยตา, สา จสฺส น ภวิสฺสติ; ยา จายํ ภวนิโรเธ ปาฏิกุลฺยตา, สา จสฺส น ภวิสฺสตี’ติ. เอวํทิฏฺฐิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํทิฏฺฐีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Monges, das visões especulativas sustentadas por aqueles de fora, esta é a suprema, a saber: ‘Eu poderia não ser, e poderia não ser meu; eu não serei, e não será meu’. Pois pode-se esperar que, para quem sustenta tal visão, a não-aversão em relação à existência não existirá para ele, e a aversão em relação à cessação da existência não existirá para ele. Existem seres, monges, que sustentam tal visão. Mas mesmo para os seres que sustentam tal visão, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.”

‘‘สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา ปรมตฺถวิสุทฺธึ ปญฺญาเปนฺติ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, ปรมตฺถวิสุทฺธึ ปญฺญาเปนฺตานํ ยทิทํ สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เต ตทภิญฺญาย ตสฺส สจฺฉิกิริยาย ธมฺมํ เทเสนฺติ. เอวํวาทิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํวาทีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ.

“Monges, existem alguns ascetas e brâmanes que proclamam a purificação suprema. Daqueles que proclamam a purificação suprema, este é o supremo, a saber, superando completamente a esfera do nada, entrar e habitar na esfera da nem percepção, nem não percepção. Eles ensinam o Dhamma para o conhecimento direto e a realização disso. Existem seres, monges, que afirmam isso. Mas mesmo para aqueles que afirmam isso, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.”

‘‘สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา ปรมทิฏฺฐธมฺมนิพฺพานํ ปญฺญาเปนฺติ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, ปรมทิฏฺฐธมฺมนิพฺพานํ ปญฺญาเปนฺตานํ ยทิทํ ฉนฺนํ ผสฺสายตนานํ สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ อสฺสาทญฺจ อาทีนวญฺจ นิสฺสรณญฺจ ยถาภูตํ วิทิตฺวา อนุปาทา วิโมกฺโข. เอวํวาทึ โข มํ, ภิกฺขเว, เอวมกฺขายึ เอเก สมณพฺราหฺมณา อสตา ตุจฺฉา มุสา อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ – ‘สมโณ โคตโม น กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, น รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, น เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปตี’ติ. กามานญฺจาหํ, ภิกฺขเว, ปริญฺญํ ปญฺญาเปมิ, รูปานญฺจ ปริญฺญํ ปญฺญาเปมิ, เวทนานญฺจ ปริญฺญํ ปญฺญาเปมิ, ทิฏฺเฐว ธมฺเม นิจฺฉาโต นิพฺพุโต สีติภูโต อนุปาทา ปรินิพฺพานํ ปญฺญาเปมี’’ติ. นวมํ.

“Monges, existem alguns ascetas e brâmanes que proclamam o nibbāna supremo nesta mesma vida. Daqueles que proclamam o nibbāna supremo nesta mesma vida, este é o supremo, a saber, a libertação pelo não-apego após ter conhecido como realmente são a origem, o desaparecimento, a satisfação, o perigo e a libertação em relação às seis esferas do contato. Monges, embora eu afirme e declare dessa maneira, alguns ascetas e brâmanes me deturpam de forma falsa, vazia, mentirosa e sem fundamento, dizendo: ‘O asceta Gotama não proclama a plena compreensão dos prazeres sensuais, não proclama a plena compreensão das formas, nem proclama a plena compreensão das sensações’. Mas, monges, eu proclamo a plena compreensão dos prazeres sensuais, proclamo a plena compreensão das formas e proclamo a plena compreensão das sensações. Nesta mesma vida, sem desejos, extinto, resfriado, eu proclamo o parinibbāna final pelo não-apego.” Nono.

๑๐. ทุติยโกสลสุตฺตํ

10. Dutiyakosalasutta – Segundo Discurso sobre Kosala

๓๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน ราชา ปเสนทิ โกสโล อุยฺโยธิกา นิวตฺโต โหติ วิชิตสงฺคาโม ลทฺธาธิปฺปาโย. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล เยน อาราโม เตน ปายาสิ. ยาวติกา ยานสฺส ภูมิ, ยาเนน คนฺตฺวา ยานา ปจฺโจโรหิตฺวา ปตฺติโกว อารามํ ปาวิสิ. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู [Pg.308] อพฺโภกาเส จงฺกมนฺติ. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล เยน เต ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เต ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘กหํ นุ โข, ภนฺเต, ภควา เอตรหิ วิหรติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ. ทสฺสนกามา หิ มยํ, ภนฺเต, ตํ ภควนฺตํ อรหนฺตํ สมฺมาสมฺพุทฺธ’’นฺติ. ‘‘เอโส, มหาราช, วิหาโร สํวุตทฺวาโร. เตน อปฺปสทฺโท อุปสงฺกมิตฺวา อตรมาโน อาลินฺทํ ปวิสิตฺวา อุกฺกาสิตฺวา อคฺคฬํ อาโกเฏหิ; วิวริสฺสติ เต ภควา ทฺวาร’’นฺติ.

30. Em uma ocasião, o Abençoado estava habitando em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o rei Pasenadi de Kosala havia retornado do campo de batalha, vitorioso na guerra, tendo alcançado seu objetivo. Então, o rei Pasenadi de Kosala partiu em direção ao parque. Ele foi de carruagem até onde o terreno era adequado para carruagens, e então desceu de sua carruagem e entrou no parque a pé. Naquela ocasião, um grande número de monges estava caminhando de um lado para o outro ao ar livre. Então, o rei Pasenadi de Kosala aproximou-se daqueles monges e lhes disse: “Senhores, onde o Abençoado, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, está habitando agora? Pois desejamos ver o Abençoado, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado.” “Grande rei, aquela é a sua habitação com a porta fechada. Aproxime-se dela silenciosamente. Sem pressa, entre no alpendre, limpe a garganta e bata na tranca. O Abençoado abrirá a porta para você.”

อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล เยน โส วิหาโร สํวุตทฺวาโร, เตน อปฺปสทฺโท อุปสงฺกมิตฺวา อตรมาโน อาลินฺทํ ปวิสิตฺวา อุกฺกาสิตฺวา อคฺคฬํ อาโกเฏสิ. วิวริ ภควา ทฺวารํ. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล วิหารํ ปวิสิตฺวา ภควโต ปาเทสุ สิรสา นิปติตฺวา ภควโต ปาทานิ มุเขน จ ปริจุมฺพติ ปาณีหิ จ ปริสมฺพาหติ นามญฺจ สาเวติ – ‘‘ราชาหํ, ภนฺเต, ปเสนทิ โกสโล; ราชาหํ, ภนฺเต, ปเสนทิ โกสโล’’ติ.

Então, o rei Pasenadi de Kosala aproximou-se silenciosamente da habitação com a porta fechada. Sem pressa, entrou no alpendre, limpou a garganta e bateu na tranca. O Abençoado abriu a porta. Então, o rei Pasenadi de Kosala entrou na habitação, prostrou-se com a cabeça aos pés do Abençoado, cobriu os pés do Abençoado com beijos e os massageou com as mãos, pronunciando seu nome: “Senhor, eu sou o rei Pasenadi de Kosala! Senhor, eu sou o rei Pasenadi de Kosala!”

‘‘กํ ปน ตฺวํ, มหาราช, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน อิมสฺมึ สรีเร เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรสิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสสี’’ติ? ‘‘กตญฺญุตํ โข อหํ, ภนฺเต, กตเวทิตํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“But, grande rei, que razões você vê para demonstrar tamanha extrema humildade a este corpo e apresentar tal oferenda de amor benevolente?” “Senhor, é por gratidão e reconhecimento que demonstro tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresento-lhe tal oferenda de amor benevolente.

‘‘ภควา หิ, ภนฺเต, พหุชนหิตาย ปฏิปนฺโน พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อริเย ญาเย ปติฏฺฐาปิตา ยทิทํ กลฺยาณธมฺมตาย กุสลธมฺมตาย. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา พหุชนหิตาย ปฏิปนฺโน พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อริเย ญาเย ปติฏฺฐาปิตา ยทิทํ กลฺยาณธมฺมตาย กุสลธมฺมตาย, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Pois, Senhor, o Abençoado pratica para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos; ele estabeleceu muitas pessoas no nobre método, isto é, no caminho do bom Dhamma, no caminho do Dhamma benéfico. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado pratica para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos, e estabeleceu muitas pessoas no nobre método, isto é, no caminho do bom Dhamma, no caminho do Dhamma benéfico, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา สีลวา วุทฺธสีโล อริยสีโล กุสลสีโล กุสลสีเลน สมนฺนาคโต. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา สีลวา วุทฺธสีโล อริยสีโล กุสลสีโล กุสลสีเลน สมนฺนาคโต, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, o Abençoado é virtuoso, de conduta madura, de conduta nobre, de conduta benéfica, dotado de conduta benéfica. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado é virtuoso, de conduta madura, de conduta nobre, de conduta benéfica, dotado de conduta benéfica, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน [Pg.309] จปรํ, ภนฺเต, ภควา ทีฆรตฺตํ อารญฺญิโก, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา ทีฆรตฺตํ อารญฺญิโก, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, por muito tempo o Abençoado tem sido um habitante da floresta, que recorre a habitações remotas em florestas e bosques selvagens. Sendo assim, Senhor, que por muito tempo o Abençoado tem sido um habitante da floresta, que recorre a habitações remotas em florestas e bosques selvagens, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา สนฺตุฏฺโฐ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา สนฺตุฏฺโฐ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, o Abençoado contenta-se com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, habitação, e requisitos medicinais para os enfermos. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado contenta-se com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, habitação, e requisitos medicinais para os enfermos, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente. Além disso, Senhor, o Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo de mérito insuperável para o mundo. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo de mérito insuperável para o mundo, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา ยายํ กถา อภิสลฺเลขิกา เจโตวิวรณสปฺปายา, เสยฺยถิทํ – อปฺปิจฺฉกถา สนฺตุฏฺฐิกถา ปวิเวกกถา อสํสคฺคกถา วีริยารมฺภกถา สีลกถา สมาธิกถา ปญฺญากถา วิมุตฺติกถา วิมุตฺติญาณทสฺสนกถา, เอวรูปาย กถาย นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา ยายํ กถา อภิสลฺเลขิกา เจโตวิวรณสปฺปายา, เสยฺยถิทํ – อปฺปิจฺฉกถา…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนกถา, เอวรูปาย กถาย นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, o Abençoado ouve à vontade, sem dificuldade ou esforço, conversas concernentes à vida austera que conduz à eliminação das impurezas, que é propícia para a abertura do coração, a saber: conversas sobre ter poucos desejos, sobre o contentamento, sobre a solitude, sobre não se associar, sobre a aplicação da energia, sobre a virtude, sobre a concentração, sobre a sabedoria, sobre la libertação, sobre o conhecimento e visão da libertação. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado ouve à vontade, sem dificuldade ou esforço, conversas concernentes à vida austera... e assim por diante... sobre o conhecimento e visão da libertação, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, o Abençoado obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhānas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhānas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน [Pg.310] จปรํ, ภนฺเต, ภควา อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, o Abençoado recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos éons de dissolução cósmica, muitos éons de evolução cósmica, muitos éons de dissolução e evolução cósmica, pensando: ‘Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; ao falecer dali, renasci em outro lugar, e lá também tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; ao falecer dali, renasci aqui’. Assim, ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... e assim por diante... assim ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.”

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ, อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, com o olho divino, purificado e que supera o humano, o Abençoado vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, felizes e infelizes, e ele compreende como os seres transitam de acordo com suas ações (kamma): ‘Estes seres, de fato, que se entregaram à má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres, de fato, que se entregaram à boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um bom destino, no mundo celestial.’ Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo... [e assim por diante]... ele compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. Sendo assim, Senhor, vendo também este benefício, presto tal reverência suprema ao Abençoado e demonstro esta oferenda de amor-bondade a ele.”

‘‘ปุน [Pg.311] จปรํ, ภนฺเต, ภควา อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ.

“Além disso, Senhor, com a destruição das impurezas mentais, o Abençoado realizou por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo entrado nelas, nelas permanece. Sendo assim, Senhor, vendo também este benefício, presto tal reverência suprema ao Abençoado e demonstro esta oferenda de amor-bondade a ele.”

‘‘หนฺท จ ทานิ มยํ, ภนฺเต, คจฺฉาม. พหุกิจฺจา มยํ พหุกรณียา’’ติ. ‘‘ยสฺส ทานิ ตฺวํ, มหาราช, กาลํ มญฺญสี’’ติ. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามีติ. ทสมํ.

“E agora, Senhor, nós devemos ir. Temos muitos afazeres e muito a realizar.” — “Vá, grande rei, quando julgar oportuno.” Então, o rei Pasenadi de Kosala levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo-o à sua direita e partiu. O décimo [discurso].

มหาวคฺโค ตติโย.

O Terceiro Grande Capítulo.

ตสฺสุทฺทานํ –

O seu resumo:

สีหาธิวุตฺติ กาเยน, จุนฺเทน กสิเณน จ;

กาฬี จ ทฺเว มหาปญฺหา, โกสเลหิ ปเร ทุเวติ.

O leão, a inclinação, pelo corpo, por Cunda e pelo kasina; Kali, as duas grandes perguntas, e mais duas referentes a Kosala.

๔. อุปาลิวคฺโค

4. O Capítulo sobre Upāli

๑. อุปาลิสุตฺตํ

1. O Discurso sobre Upāli

๓๑. อถ โข อายสฺมา อุปาลิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อุปาลิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, อตฺถวเส ปฏิจฺจ ตถาคเตน สาวกานํ สิกฺขาปทํ ปญฺญตฺตํ, ปาติโมกฺขํ อุทฺทิฏฺฐ’’นฺติ?

31. Então, o venerável Upāli aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Upāli disse ao Abençoado: “Senhor, com base em quantos propósitos o Tathāgata estabeleceu as regras de treinamento para os seus discípulos e recitou o Pātimokkha?”

‘‘ทส โข, อุปาลิ, อตฺถวเส ปฏิจฺจ ตถาคเตน สาวกานํ สิกฺขาปทํ ปญฺญตฺตํ, ปาติโมกฺขํ อุทฺทิฏฺฐํ. กตเม ทส? สงฺฆสุฏฺฐุตาย, สงฺฆผาสุตาย, ทุมฺมงฺกูนํ ปุคฺคลานํ นิคฺคหาย, เปสลานํ ภิกฺขูนํ ผาสุวิหาราย, ทิฏฺฐธมฺมิกานํ อาสวานํ สํวราย, สมฺปรายิกานํ อาสวานํ ปฏิฆาตาย, อปฺปสนฺนานํ ปสาทาย, ปสนฺนานํ ภิยฺโยภาวาย, สทฺธมฺมฏฺฐิติยา, วินยานุคฺคหาย – อิเม โข, อุปาลิ, ทส อตฺถวเส ปฏิจฺจ ตถาคเตน สาวกานํ สิกฺขาปทํ ปญฺญตฺตํ, ปาติโมกฺขํ อุทฺทิฏฺฐ’’นฺติ. ปฐมํ.

“É com base em dez propósitos, Upāli, que o Tathāgata estabeleceu as regras de treinamento para os seus discípulos e recitou o Pātimokkha. Quais são os dez? (1) Para o bem-estar da Sangha; (2) para o conforto da Sangha; (3) para conter as pessoas obstinadas; (4) para que os bhikkhus de boa conduta possam viver em paz; (5) para a contenção das impurezas pertencentes a esta vida presente; (6) para a destruição das impurezas pertencentes às vidas futuras; (7) para que os que não têm confiança possam adquiri-la; (8) para o aumento da confiança daqueles que já a têm; (9) para a preservação do verdadeiro Dhamma; e (10) para o apoio à disciplina. É com base nesses dez propósitos, Upāli, que o Tathāgata estabeleceu as regras de treinamento para os seus discípulos e recitou o Pātimokkha.” O primeiro [discurso].

๒. ปาติโมกฺขฏฺฐปนาสุตฺตํ

2. O Discurso sobre a Suspensão do Pātimokkha

๓๒. ‘‘กติ [Pg.312] นุ โข, ภนฺเต, ปาติโมกฺขฏฺฐปนา’’ติ? ‘‘ทส โข, อุปาลิ, ปาติโมกฺขฏฺฐปนา. กตเม ทส? ปาราชิโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, ปาราชิกกถา วิปฺปกตา โหติ, อนุปสมฺปนฺโน ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, อนุปสมฺปนฺนกถา วิปฺปกตา โหติ, สิกฺขํ ปจฺจกฺขาตโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, สิกฺขํ ปจฺจกฺขาตกกถา วิปฺปกตา โหติ, ปณฺฑโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, ปณฺฑกกถา วิปฺปกตา โหติ, ภิกฺขุนิทูสโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, ภิกฺขุนิทูสกกถา วิปฺปกตา โหติ – อิเม โข, อุปาลิ, ทส ปาติโมกฺขฏฺฐปนา’’ติ. ทุติยํ.

32. “Senhor, quantos são os motivos para suspender o Pātimokkha?” — “São dez, Upāli, os motivos para suspender o Pātimokkha. Quais são os dez? (1) Alguém que cometeu uma ofensa pārājika está sentado naquela assembleia; (2) uma discussão sobre alguém que cometeu uma ofensa pārājika está em andamento; (3) alguém que não foi totalmente ordenado está sentado naquela assembleia; (4) uma discussão sobre alguém que não foi totalmente ordenado está em andamento; (5) alguém que abandonou o treinamento está sentado naquela assembleia; (6) uma discussão sobre alguém que abandonou o treinamento está em andamento; (7) um eunuco está sentado naquela assembleia; (8) uma discussão sobre um eunuco está em andamento; (9) um sedutor de uma bhikkhunī está sentado naquela assembleia; (10) uma discussão sobre um sedutor de uma bhikkhunī está em andamento. Estes são, Upāli, os dez motivos para suspender o Pātimokkha.” O segundo [discurso].

๓. อุพฺพาหิกาสุตฺตํ

3. O Discurso sobre a Delegação

๓๓. ‘‘กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุพฺพาหิกาย สมฺมนฺนิตพฺโพ’’ติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุพฺพาหิกาย สมฺมนฺนิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ; ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; อุภยานิ โข ปนสฺส ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; วินเย โข ปน ฐิโต โหติ อสํหีโร; ปฏิพโล โหติ อุโภ อตฺถปจฺจตฺถิเก สญฺญาเปตุํ ปญฺญาเปตุํ นิชฺฌาเปตุํ เปกฺเขตุํ ปสาเทตุํ; อธิกรณสมุปฺปาทวูปสมกุสโล โหติ – อธิกรณํ ชานาติ; อธิกรณสมุทยํ ชานาติ; อธิกรณนิโรธํ ชานาติ; อธิกรณนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ชานาติ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุพฺพาหิกาย สมฺมนฺนิตพฺโพ’’ติ. ตติยํ.

33. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para ser nomeado para uma delegação de arbitragem?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para ser nomeado para uma delegação de arbitragem. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. (2) Ele ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a fraseologia corretos, que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, reteve na mente, recitou verbalmente, investigou mentalmente e penetrou bem com a visão. (3) Ambos os Pātimokkhas foram bem transmitidos a ele em detalhes, bem analisados, bem dominados e bem determinados em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é firme na disciplina, inabalável. (5) Ele é capaz de convencer ambas as partes em disputa, de descrever os fatos, de persuadi-las, de demonstrar a elas e de acalmá-las. (6) Ele é habilidoso no surgimento e na resolução de questões disciplinares. (7) Ele conhece o que é uma questão disciplinar. (8) Ele conhece a origem de uma questão disciplinar. (9) Ele conhece a cessação de uma questão disciplinar. (10) Ele conhece o caminho que conduz à cessação de uma questão disciplinar. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para ser nomeado para uma delegação de arbitragem.” O terceiro [discurso].

๔. อุปสมฺปทาสุตฺตํ

4. O Discurso sobre a Ordenação Completa

๓๔. ‘‘กติหิ [Pg.313] นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา อุปสมฺปาเทตพฺพ’’นฺติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา อุปสมฺปาเทตพฺพํ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; ปาติโมกฺขํ โข ปนสฺส วิตฺถาเรน สฺวาคตํ โหติ สุวิภตฺตํ สุปฺปวตฺตํ สุวินิจฺฉิตํ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; ปฏิพโล โหติ คิลานํ อุปฏฺฐาตุํ วา อุปฏฺฐาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อนภิรตึ วูปกาเสตุํ วา วูปกาสาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ กุกฺกุจฺจํ ธมฺมโต วิโนเทตุํ; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ ทิฏฺฐิคตํ ธมฺมโต วิเวเจตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิสีเล สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิจิตฺเต สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิปญฺญาย สมาทเปตุํ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา อุปสมฺปาเทตพฺพ’’นฺติ. จตุตฺถํ.

34. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para conceder a ordenação completa?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para conceder a ordenação completa. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. (2) Ele ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a fraseologia corretos, que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, reteve na mente, recitou verbalmente, investigou mentalmente e penetrou bem com a visão. (3) O Pātimokkha foi bem transmitido a ele em detalhes, bem analisado, bem dominado e bem determinado em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é capaz de cuidar de um doente ou de fazer com que alguém cuide dele. (5) Ele é capaz de dissipar o descontentamento de alguém ou de fazer com que outrem o dissipe. (6) Ele é capaz de usar o Dhamma para afastar as dúvidas que possam surgir. (7) Ele é capaz de dissuadir alguém, por meio do Dhamma, de visões errôneas que tenham surgido. (8) Ele é capaz de incentivar os outros na virtude superior. (9) Ele é capaz de incentivar os outros na mente superior. (10) Ele é capaz de incentivar os outros na sabedoria superior. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para conceder a ordenação completa.” O quarto [discurso].

๕. นิสฺสยสุตฺตํ

5. O Discurso sobre a Dependência

๓๕. ‘‘กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา นิสฺสโย ทาตพฺโพ’’ติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา นิสฺสโย ทาตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; ปาติโมกฺขํ โข ปนสฺส วิตฺถาเรน สฺวาคตํ โหติ สุวิภตฺตํ สุปฺปวตฺตํ สุวินิจฺฉิตํ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; ปฏิพโล โหติ คิลานํ อุปฏฺฐาตุํ วา อุปฏฺฐาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อนภิรตึ วูปกาเสตุํ วา วูปกาสาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ กุกฺกุจฺจํ ธมฺมโต วิโนเทตุํ; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ ทิฏฺฐิคตํ ธมฺมโต วิเวเจตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิสีเล…เป… อธิจิตฺเต… อธิปญฺญาย สมาทเปตุํ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา นิสฺสโย ทาตพฺโพ’’ติ. ปญฺจมํ.

35. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para dar dependência (tutela)?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para dar dependência. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso... [e assim por diante]... ele se treina nas regras de treinamento. Ele ouviu muito... [e assim por diante]... e penetrou bem com a visão. (3) O Pātimokkha foi bem transmitido a ele em detalhes, bem analisado, bem dominado e bem determinado em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é capaz de cuidar de um doente ou de fazer com que alguém cuide dele. (5) Ele é capaz de dissipar o descontentamento de alguém ou de fazer com que outrem o dissipe. (6) Ele é capaz de usar o Dhamma para afastar as dúvidas que possam surgir. (7) Ele é capaz de dissuadir alguém, por meio do Dhamma, de visões errôneas que tenham surgido. (8) Ele é capaz de incentivar os outros na virtude superior... na mente superior... na sabedoria superior. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para dar dependência.” O quinto [discurso].

๖. สามเณรสุตฺตํ

6. O Discurso sobre o Noviço

๓๖. ‘‘กติหิ [Pg.314] นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพ’’ติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; ปาติโมกฺขํ โข ปนสฺส วิตฺถาเรน สฺวาคตํ โหติ สุวิภตฺตํ สุปฺปวตฺตํ สุวินิจฺฉิตํ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; ปฏิพโล โหติ คิลานํ อุปฏฺฐาตุํ วา อุปฏฺฐาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อนภิรตึ วูปกาเสตุํ วา วูปกาสาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ กุกฺกุจฺจํ ธมฺมโต วิโนเทตุํ; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ ทิฏฺฐิคตํ ธมฺมโต วิเวเจตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิสีเล สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิจิตฺเต สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิปญฺญาย สมาทเปตุํ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพ’’ติ. ฉฏฺฐํ.

36. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para ser servido por um noviço?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para ser servido por um noviço. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso... [e assim por diante]... ele se treina nas regras de treinamento. Ele ouviu muito... [e assim por diante]... e penetrou bem com a visão. (3) O Pātimokkha foi bem transmitido a ele em detalhes, bem analisado, bem dominado e bem determinado em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é capaz de cuidar de um doente ou de fazer com que alguém cuide dele. (5) Ele é capaz de dissipar o descontentamento de alguém ou de fazer com que outrem o dissipe. (6) Ele é capaz de usar o Dhamma para afastar as dúvidas que possam surgir. (7) Ele é capaz de dissuadir alguém, por meio do Dhamma, de visões errôneas que tenham surgido. (8) Ele é capaz de incentivar os outros na virtude superior. (9) Ele é capaz de incentivar os outros na mente superior. (10) Ele é capaz de incentivar os outros na sabedoria superior. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para ser servido por um noviço.” O sexto [discurso].

๗. สงฺฆเภทสุตฺตํ

7. O Discurso sobre o Cisma na Sangha

๓๗. ‘‘‘สงฺฆเภโท สงฺฆเภโท’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ? ‘‘อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ อวกสฺสนฺติ อปกสฺสนฺติ อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อุปาลิ, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ. สตฺตมํ.

37. “Senhor, diz-se: ‘Cisma na Sangha, cisma na Sangha’. Como, Senhor, ocorre um cisma na Sangha?” — “Aqui, Upāli, (1) os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, (2) e o Dhamma como não sendo o Dhamma. (3) Eles explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina, (4) e a disciplina como não sendo a disciplina. (5) Eles explicam o que não foi declarado e proferido pelo Tathāgata como tendo sido declarado e proferido por ele, (6) e o que foi declarado e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido declarado e proferido por ele. (7) Eles explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele, (8) e o que foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele. (9) Eles explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele, (10) e o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles se afastam e se separam. Eles realizam atos formais separadamente e recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa forma, Upāli, que ocorre um cisma na Sangha.” O sétimo [discurso].

๘. สงฺฆสามคฺคีสุตฺตํ

8. O Discurso sobre a Unidade da Sangha

๓๘. ‘‘‘สงฺฆสามคฺคี [Pg.315] สงฺฆสามคฺคี’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ? ‘‘อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ น อวกสฺสนฺติ น อปกสฺสนฺติ น อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ น อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อุปาลิ, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ. อฏฺฐมํ.

38. “Venerável Senhor, diz-se: ‘concórdia na Sangha, concórdia na Sangha’. Até que ponto, Venerável Senhor, há concórdia na Sangha?” “Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como não sendo o Dhamma, e o Dhamma como sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como não sendo a disciplina, e a disciplina como sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles não se afastam nem se separam. Não realizam atos formais separadamente nem recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa maneira, Upāli, que há concórdia na Sangha.” O oitavo.

๙. ปฐมอานนฺทสุตฺตํ

9. Primeiro Discurso sobre Ānanda

๓๙. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สงฺฆเภโท สงฺฆเภโท’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ? ‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ…เป… ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ อวกสฺสนฺติ อปกสฺสนฺติ อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อานนฺท, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ.

39. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Venerável Senhor, diz-se: ‘cisma na Sangha, cisma na Sangha’. Até que ponto, Venerável Senhor, há cisma na Sangha?” “Aqui, Ānanda, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, e o Dhamma como não sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina... [pe] ...e explicam o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles se afastam e se separam. Realizam atos formais separadamente e recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa maneira, Ānanda, que há cisma na Sangha.”

‘‘สมคฺคํ ปน, ภนฺเต, สงฺฆํ ภินฺทิตฺวา กึ โส ปสวตี’’ติ? ‘‘กปฺปฏฺฐิกํ, อานนฺท, กิพฺพิสํ ปสวตี’’ติ. ‘‘กึ ปน, ภนฺเต, กปฺปฏฺฐิกํ กิพฺพิส’’นฺติ? ‘‘กปฺปํ, อานนฺท, นิรยมฺหิ ปจฺจตีติ –

“Mas, Venerável Senhor, ao causar um cisma em uma Sangha harmoniosa, o que a pessoa gera?” “Gera um mal que dura por um éon, Ānanda.” “Mas o que, Venerável Senhor, é esse mal que dura por um éon?” “A pessoa é atormentada no inferno por um éon, Ānanda.”

‘‘อาปายิโก เนรยิโก, กปฺปฏฺโฐ สงฺฆเภทโก;

วคฺครโต อธมฺมฏฺโฐ, โยคกฺเขมา ปธํสติ;

สงฺฆํ สมคฺคํ ภินฺทิตฺวา กปฺปํ นิรยมฺหิ ปจฺจตี’’ติ. นวมํ;

“Aquele que causa cisma na Sangha está destinado à ruína, destinado ao inferno, para lá permanecer por um éon. Deleitando-se em facções, estabelecido no que não é o Dhamma, ele decai da segurança contra os grilhões. Tendo causado cisma em uma Sangha harmoniosa, ele é atormentado no inferno por um éon.” O nono.

๑๐. ทุติยอานนฺทสุตฺตํ

10. Segundo Discurso sobre Ānanda

๔๐. ‘‘‘สงฺฆสามคฺคี [Pg.316] สงฺฆสามคฺคี’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ? ‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขู อธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ น อวกสฺสนฺติ น อปกสฺสนฺติ น อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ น อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อานนฺท, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ.

40. “Venerável Senhor, diz-se: ‘concórdia na Sangha, concórdia na Sangha’. Até que ponto, Venerável Senhor, há concórdia na Sangha?” “Aqui, Ānanda, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como não sendo o Dhamma, e o Dhamma como sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como não sendo a disciplina, e a disciplina como sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles não se afastam nem se separam. Não realizam atos formais separadamente nem recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa maneira, Ānanda, que há concórdia na Sangha.”

‘‘ภินฺนํ ปน, ภนฺเต, สงฺฆํ สมคฺคํ กตฺวา กึ โส ปสวตี’’ติ? ‘‘พฺรหฺมํ, อานนฺท, ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. ‘‘กึ ปน, ภนฺเต, พฺรหฺมํ ปุญฺญ’’นฺติ? ‘‘กปฺปํ, อานนฺท, สคฺคมฺหิ โมทตีติ –

“Mas, Venerável Senhor, ao reconciliar uma Sangha dividida, o que a pessoa gera?” “Gera um mérito sublime, Ānanda.” “Mas o que, Venerável Senhor, é esse mérito sublime?” “A pessoa se regozija no céu por um éon, Ānanda.”

‘‘สุขา สงฺฆสฺส สามคฺคี, สมคฺคานญฺจ อนุคฺคโห;

สมคฺครโต ธมฺมฏฺโฐ, โยคกฺเขมา น ธํสติ;

สงฺฆํ สมคฺคํ กตฺวาน, กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทตี’’ติ. ทสมํ;

“Feliz é a concórdia na Sangha, e o apoio mútuo daqueles que vivem em concórdia. Deleitando-se na concórdia, estabelecido no Dhamma, a pessoa não decai da segurança contra os grilhões. Tendo trazido concórdia à Sangha, ela se regozija no céu por um éon.” O décimo.

อุปาลิวคฺโค จตุตฺโถ.

O quarto capítulo: Upāli.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário disso:

อุปาลิ ฐปนา อุพฺพาโห, อุปสมฺปทนิสฺสยา;

สามเณโร จ ทฺเว เภทา, อานนฺเทหิ ปเร ทุเวติ.

Upāli, suspensão, encaminhamento, ordenação, dependência, o noviço, e dois sobre o cisma, e outros dois com Ānanda.

๕. อกฺโกสวคฺโค

5. Capítulo sobre Insultos

๑. วิวาทสุตฺตํ

1. Discurso sobre Disputas

๔๑. อถ โข อายสฺมา อุปาลิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข [Pg.317] อายสฺมา อุปาลิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย, เยน สงฺเฆ ภณฺฑนกลหวิคฺคหวิวาทา อุปฺปชฺชนฺติ, ภิกฺขู จ น ผาสุ วิหรนฺตี’’ติ? ‘‘อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. อยํ โข, อุปาลิ, เหตุ อยํ ปจฺจโย, เยน สงฺเฆ ภณฺฑนกลหวิคฺคหวิวาทา อุปฺปชฺชนฺติ, ภิกฺขู จ น ผาสุ วิหรนฺตี’’ติ. ปฐมํ.

41. Então, o venerável Upāli aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Upāli disse ao Abençoado: “Qual é, Venerável Senhor, a causa, qual é o motivo pelo qual surgem discussões, brigas, contendas e disputas na Sangha, e os bhikkhus não vivem em paz?” “Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, e o Dhamma como não sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina, e a disciplina como não sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Esta, Upāli, é a causa, este é o motivo pelo qual surgem discussões, brigas, contendas e disputas na Sangha, e os bhikkhus não vivem em paz.” O primeiro.

๒. ปฐมวิวาทมูลสุตฺตํ

2. Primeiro Discurso sobre as Raízes das Disputas

๔๒. ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, วิวาทมูลานี’’ติ? ‘‘ทส โข, อุปาลิ, วิวาทมูลานิ. กตมานิ ทส? อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. อิมานิ โข, อุปาลิ, ทส วิวาทมูลานี’’ติ. ทุติยํ.

42. “Quantas são, Venerável Senhor, as raízes das disputas?” “São dez, Upāli, as raízes das disputas. Quais dez? Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, e o Dhamma como não sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina, e a disciplina como não sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Estas, Upāli, são as dez raízes das disputas.” O segundo.

๓. ทุติยวิวาทมูลสุตฺตํ

3. Segundo Discurso sobre as Raízes das Disputas

๔๓. ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, วิวาทมูลานี’’ติ? ‘‘ทส โข, อุปาลิ, วิวาทมูลานิ. กตมานิ ทส? อิธุปาลิ, ภิกฺขู อนาปตฺตึ อาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อาปตฺตึ อนาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, ลหุกํ อาปตฺตึ ครุกาปตฺตีติ ทีเปนฺติ[Pg.318], ครุกํ อาปตฺตึ ลหุกาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, ทุฏฺฐุลฺลํ อาปตฺตึ อทุฏฺฐุลฺลาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อทุฏฺฐุลฺลํ อาปตฺตึ ทุฏฺฐุลฺลาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, สาวเสสํ อาปตฺตึ อนวเสสาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อนวเสสํ อาปตฺตึ สาวเสสาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, สปฺปฏิกมฺมํ อาปตฺตึ อปฺปฏิกมฺมาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อปฺปฏิกมฺมํ อาปตฺตึ สปฺปฏิกมฺมาปตฺตีติ ทีเปนฺติ. อิมานิ โข, อุปาลิ, ทส วิวาทมูลานี’’ติ. ตติยํ.

43. “Quantas são, Venerável Senhor, as raízes das disputas?” “São dez, Upāli, as raízes das disputas. Quais dez? Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é uma ofensa como sendo uma ofensa, e o que é uma ofensa como não sendo uma ofensa. Explicam uma ofensa leve como sendo uma ofensa grave, e uma ofensa grave como sendo uma ofensa leve. Explicam uma ofensa grosseira como não sendo uma ofensa grosseira, e uma ofensa não grosseira como sendo uma ofensa grosseira. Explicam uma ofensa com resíduo como sendo uma ofensa sem resíduo, e uma ofensa sem resíduo como sendo uma ofensa com resíduo. Explicam uma ofensa remediável como sendo uma ofensa irremediável, e uma ofensa irremediável como sendo uma ofensa remediável. Estas, Upāli, são as dez raízes das disputas.” O terceiro.

๔. กุสินารสุตฺตํ

4. Discurso em Kusinārā

๔๔. เอกํ สมยํ ภควา กุสินารายํ วิหรติ พลิหรเณ วนสณฺเฑ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

44. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Kusinārā, no bosque de Baliharaṇa. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus!” “Venerável Senhor!” — responderam aqueles bhikkhus. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘โจทเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตฺวา ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตฺวา ปโร โจเทตพฺโพ. กตเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา? โจทเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘ปริสุทฺธกายสมาจาโร นุ โขมฺหิ, ปริสุทฺเธนมฺหิ กายสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปริสุทฺธกายสมาจาโร โหติ ปริสุทฺเธน กายสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา กายิกํ สิกฺขสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร.

“Bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo em relação a cinco coisas e estabelecer cinco coisas em si mesmo antes de repreender o outro. Em relação a quais cinco coisas ele deve examinar a si mesmo? (1) Aqui, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Minha conduta corporal é pura? Possuo uma conduta corporal pura, sem falhas e irrepreensível? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se a conduta corporal do bhikkhu não for pura, e ele não possuir uma conduta corporal pura, sem falhas e irrepreensível, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro treine a si mesmo corporalmente’. Haverá aqueles que lhe dirão isso.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘ปริสุทฺธวจีสมาจาโร นุ โขมฺหิ, ปริสุทฺเธนมฺหิ วจีสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปริสุทฺธวจีสมาจาโร โหติ ปริสุทฺเธน วจีสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา วาจสิกํ สิกฺขสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Minha conduta verbal é pura? Possuo uma conduta verbal pura, sem falhas e irrepreensível? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se a conduta verbal do bhikkhu não for pura, e ele não possuir uma conduta verbal pura, sem falhas e irrepreensível, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro treine a si mesmo verbalmente’. Haverá aqueles que lhe dirão isso.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘เมตฺตํ นุ โข เม จิตฺตํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ สพฺรหฺมจารีสุ อนาฆาตํ. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน [Pg.319] เมตฺตํ จิตฺตํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อนาฆาตํ, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา สพฺรหฺมจารีสุ เมตฺตํ จิตฺตํ อุปฏฺฐาเปหี’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Estabeleci uma mente de amor-bondade, livre de ressentimento, para com meus companheiros de vida santa? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se o bhikkhu não tiver estabelecido uma mente de amor-bondade, livre de ressentimento, para com seus companheiros de vida santa, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro estabeleça uma mente de amor-bondade para com seus companheiros de vida santa’. Haverá aqueles que lhe dirão isso.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘พหุสฺสุโต นุ โขมฺหิ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปา เม ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา อาคมํ ปริยาปุณสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Sou alguém de grande conhecimento, que retém e preserva o que aprendeu? Aprendi muito daqueles ensinamentos que são bons no início, bons no meio e bons no fim, com o significado e a fraseologia corretos, que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura? Retive-os na mente, recitei-os verbalmente, investiguei-os mentalmente e os penetrei bem com a visão? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se o bhikkhu não for alguém de grande conhecimento... e não os tiver penetrado bem com a visão, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro aprenda a tradição herdada’. Haverá aqueles que lhe dirão isso.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘อุภยานิ โข ปน เม ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุภยานิ ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส, ‘อิทํ ปนายสฺมา, กตฺถ วุตฺตํ ภควตา’ติ, อิติ ปุฏฺโฐ น สมฺปายิสฺสติ. ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา วินยํ สิกฺขสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร. อิเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา.

Além disso, monges, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: 'Ambos os Pātimokkhas foram bem transmitidos a mim em detalhes, bem analisados, bem dominados, bem determinados em termos das regras e de suas explicações detalhadas? Existe em mim essa qualidade ou não?' Se, monges, ambos os Pātimokkhas não foram bem transmitidos em detalhes ao bhikkhu, bem analisados, bem dominados, bem determinados em termos das regras e de suas explicações detalhadas, e se, ao ser questionado: 'Onde, venerável, o Abençoado declarou isso?', ele não for capaz de responder, haverá aqueles que lhe dirão: 'Por favor, venerável, primeiro aprenda o Vinaya.' Haverá aqueles que lhe dirão isso. Essas cinco qualidades devem ser examinadas internamente.

‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตพฺพา? ‘กาเลน วกฺขามิ, โน อกาเลน; ภูเตน วกฺขามิ, โน อภูเตน; สณฺเหน วกฺขามิ, โน ผรุเสน; อตฺถสํหิเตน วกฺขามิ, โน อนตฺถสํหิเตน; เมตฺตจิตฺโต วกฺขามิ, โน โทสนฺตโร’ติ – อิเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตพฺพา. โจทเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน อิเม ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตฺวา อิเม ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตฺวา ปโร โจเทตพฺโพ’’ติ. จตุตฺถํ.

Quais são as cinco qualidades que devem ser estabelecidas em si mesmo? 'Falarei no momento apropriado, não no momento inapropriado; falarei a verdade, não a falsidade; falarei com gentileza, não com aspereza; falarei de forma benéfica, não de forma prejudicial; falarei com uma mente de amor-bondade, não abrigando ódio.' Estas são as cinco qualidades que devem ser estabelecidas em si mesmo. Monges, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo com relação a estas cinco qualidades e estabelecer estas cinco qualidades em si mesmo antes de repreender o outro. O quarto.

๕. ราชนฺเตปุรปฺปเวสนสุตฺตํ

5. O Discurso sobre a Entrada no Palácio Real

๔๕. ‘‘ทสยิเม[Pg.320], ภิกฺขเว, อาทีนวา ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ราชา มเหสิยา สทฺธึ นิสินฺโน โหติ. ตตฺร ภิกฺขุ ปวิสติ. มเหสี วา ภิกฺขุํ ทิสฺวา สิตํ ปาตุกโรติ, ภิกฺขุ วา มเหสึ ทิสฺวา สิตํ ปาตุกโรติ. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘อทฺธา อิเมสํ กตํ วา กริสฺสนฺติ วา’ติ! อยํ, ภิกฺขเว, ปฐโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

45. Monges, existem estes dez perigos em entrar no palácio interno do rei. Quais são os dez? Aqui, monges, o rei está sentado com sua rainha. O bhikkhu entra, e ou a rainha sorri ao ver o bhikkhu, ou o bhikkhu sorri ao ver a rainha. O rei pensa: 'Certamente, algo aconteceu entre eles, ou algo está para acontecer.' Este, monges, é o primeiro perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา พหุกิจฺโจ พหุกรณีโย อญฺญตรํ อิตฺถึ คนฺตฺวา น สรติ – ‘สา เตน คพฺภํ คณฺหาติ’. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ทุติโย อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, o rei, estando muito ocupado e com muitos afazeres, tem relações com uma das mulheres, mas não se lembra disso, e ela fica grávida devido a essa relação. O rei pensa: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o segundo perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุเร อญฺญตรํ รตนํ นสฺสติ. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ตติโย อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, uma joia é perdida no palácio interno do rei. O rei pensa: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o terceiro perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุเร อพฺภนฺตรา คุยฺหมนฺตา พหิทฺธา สมฺเภทํ คจฺฉนฺติ. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, จตุตฺโถ อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, as deliberações secretas do palácio interno do rei espalham-se para o exterior. O rei pensa: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o quarto perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุเร ปิตา วา ปุตฺตํ ปตฺเถติ ปุตฺโต วา ปิตรํ ปตฺเถติ. เตสํ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ปญฺจโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, no palácio interno do rei, um pai trama contra seu filho, ou um filho trama contra seu pai. Eles pensam: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o quinto perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา นีจฏฺฐานิยํ อุจฺเจ ฐาเน ฐเปติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ฉฏฺโฐ อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, o rei coloca alguém de posição inferior em uma posição elevada. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o sexto perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน [Pg.321] จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา อุจฺจฏฺฐานิยํ นีเจ ฐาเน ฐเปติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, สตฺตโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, o rei coloca alguém de posição elevada em uma posição inferior. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o sétimo perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา อกาเล เสนํ อุยฺโยเชติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, อฏฺฐโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, o rei mobiliza o exército em um momento inapropriado. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o oitavo perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา กาเล เสนํ อุยฺโยเชตฺวา อนฺตรามคฺคโต นิวตฺตาเปติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, นวโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน.

Além disso, monges, o rei, tendo mobilizado o exército no momento apropriado, ordena que ele retorne no meio do caminho. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o nono perigo em entrar no palácio interno do rei.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุรํ หตฺถิสมฺมทฺทํ อสฺสสมฺมทฺทํ รถสมฺมทฺทํ รชนียานิ รูปสทฺทคนฺธรสโผฏฺฐพฺพานิ, ยานิ น ปพฺพชิตสฺส สารุปฺปานิ. อยํ, ภิกฺขเว, ทสโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อาทีนวา ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน’’ติ. ปญฺจมํ.

Além disso, monges, o palácio interno do rei é cheio de tumulto de elefantes, cavalos e carruagens, bem como de formas, sons, odores, sabores e objetos táteis atraentes que não são adequados para um renunciante. Este, monges, é o décimo perigo em entrar no palácio interno do rei. Estes, monges, são os dez perigos em entrar no palácio interno do rei. O quinto.

๖. สกฺกสุตฺตํ

6. O Discurso sobre os Sakyas

๔๖. เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. อถ โข สมฺพหุลา สกฺกา อุปาสกา ตทหุโปสเถ เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข สกฺเก อุปาสเก ภควา เอตทโวจ – ‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, สกฺกา, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถา’’ติ? ‘‘อปฺเปกทา มยํ, ภนฺเต, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสาม, อปฺเปกทา น อุปวสามา’’ติ. ‘‘เตสํ โว, สกฺกา, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย ตุมฺเห เอวํ โสกสภเย ชีวิเต มรณสภเย ชีวิเต อปฺเปกทา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถ, อปฺเปกทา น อุปวสถ.

46. Em uma ocasião, o Abençoado estava residindo entre os Sakyas, em Kapilavatthu, no Parque da Figueira-da-Índia. Então, no dia de uposatha, vários seguidores leigos Sakyas aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, o Abençoado disse aos seguidores leigos Sakyas: 'Sakyas, vocês observam o uposatha composto de oito fatores?' 'Às vezes sim, Senhor, e às vezes não.' 'É uma desvantagem para vocês, Sakyas, é uma perda para vocês que, sendo a vida ameaçada pela dor e pela morte, vocês observem o uposatha composto de oito fatores apenas às vezes, e às vezes não.'

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ อฑฺฒกหาปณํ นิพฺพิเสยฺย. ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํ วจนายา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

O que vocês acham, Sakyas? Suponham que houvesse aqui um homem que, sem realizar nenhuma ação prejudicial, ganhasse meio kahāpaṇa diariamente com seu trabalho. Seria correto chamá-lo de um homem habilidoso e empreendedor? Sim, Senhor.

‘‘ตํ [Pg.322] กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ กหาปณํ นิพฺพิเสยฺย. ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํ วจนายา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

O que vocês acham, Sakyas? Suponham que houvesse aqui um homem que, sem realizar nenhuma ação prejudicial, ganhasse um kahāpaṇa diariamente com seu trabalho. Seria correto chamá-lo de um homem habilidoso e empreendedor? Sim, Senhor.

‘‘ตํ กึ, มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ ทฺเว กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ตโย กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… จตฺตาโร กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ปญฺจ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ฉ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… สตฺต กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… อฏฺฐ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… นว กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ทส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… วีส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ตึส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… จตฺตารีสํ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ปญฺญาสํ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… กหาปณสตํ นิพฺพิเสยฺย. ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํ วจนายา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

O que vocês acham, Sakyas? Suponham que houvesse aqui um homem que, sem realizar nenhuma ação prejudicial, ganhasse dois kahāpaṇas... três kahāpaṇas... quatro kahāpaṇas... cinco kahāpaṇas... seis kahāpaṇas... sete kahāpaṇas... oito kahāpaṇas... nove kahāpaṇas... dez kahāpaṇas... vinte kahāpaṇas... trinta kahāpaṇas... quarenta kahāpaṇas... cinquenta kahāpaṇas... cem kahāpaṇas diariamente com seu trabalho. Seria correto chamá-lo de um homem habilidoso e empreendedor? Sim, Senhor.

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อปิ นุ โส ปุริโส ทิวเส ทิวเส กหาปณสตํ กหาปณสหสฺสํ นิพฺพิสมาโน ลทฺธํ ลทฺธํ นิกฺขิปนฺโต วสฺสสตายุโก วสฺสสตชีวี มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อธิคจฺเฉยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

O que vocês acham, Sakyas? Se esse homem ganhasse cem ou mil kahāpaṇas dia após dia, guardasse tudo o que ganhasse, e tivesse uma expectativa de vida de cem anos, vivendo por cem anos, ele acumularia uma grande quantidade de riqueza? Sim, Senhor.

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อปิ นุ โส ปุริโส โภคเหตุ โภคนิทานํ โภคาธิกรณํ เอกํ วา รตฺตึ เอกํ วา ทิวสํ อุปฑฺฒํ วา รตฺตึ อุปฑฺฒํ วา ทิวสํ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘กามา หิ, ภนฺเต, อนิจฺจา ตุจฺฉา มุสา โมสธมฺมา’’ติ.

O que vocês acham, Sakyas? Por causa de sua riqueza, devido à sua riqueza, em razão de sua riqueza, poderia esse homem experimentar felicidade exclusiva por uma noite inteira ou por um dia inteiro, ou por metade de uma noite ou por metade de um dia? Não, Senhor. Por que não? Porque os prazeres sensuais são impermanentes, vazios, falsos e ilusórios.

‘‘อิธ ปน โว, สกฺกา, มม สาวโก ทส วสฺสานิ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย. โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส วสฺสานิ.

No entanto, Sakyas, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por dez anos, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado dez anos, Sakyas.

อิธ มม สาวโก นว วสฺสานิ… อฏฺฐ วสฺสานิ… สตฺต วสฺสานิ… ฉ วสฺสานิ… ปญฺจ วสฺสานิ จตฺตาริ วสฺสานิ… ตีณิ วสฺสานิ… ทฺเว วสฺสานิ… เอกํ วสฺสํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี [Pg.323] วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐตุ, สกฺกา, เอกํ วสฺสํ.

Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por nove anos... oito anos... sete anos... seis anos... cinco anos... quatro anos... três anos... dois anos... um ano, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado um ano, Sakyas.

อิธ มม สาวโก ทส มาเส อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส มาสา.

Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por dez meses, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado dez meses, Sakyas.

อิธ มม สาวโก นว มาเส… อฏฺฐ มาเส… สตฺต มาเส… ฉ มาเส… ปญฺจ มาเส… จตฺตาโร มาเส… ตโย มาเส… ทฺเว มาเส… เอกํ มาสํ… อฑฺฒมาสํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐตุ, สกฺกา, อฑฺฒมาโส.

Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por nove meses... oito meses... sete meses... seis meses... cinco meses... quatro meses... três meses... dois meses... um mês... meio mês, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado meio mês, Sakyas.

อิธ มม สาวโก ทส รตฺตินฺทิเว อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส รตฺตินฺทิวา.

Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por dez dias e noites, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado dez dias e noites, Sakyas.

อิธ มม สาวโก นว รตฺตินฺทิเว… อฏฺฐ รตฺตินฺทิเว… สตฺต รตฺตินฺทิเว… ฉ รตฺตินฺทิเว… ปญฺจ รตฺตินฺทิเว… จตฺตาโร รตฺตินฺทิเว… ตโย รตฺตินฺทิเว… ทฺเว รตฺตินฺทิเว… เอกํ รตฺตินฺทิวํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. เตสํ โว, สกฺกา, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย ตุมฺเห เอวํ โสกสภเย ชีวิเต มรณสภเย ชีวิเต อปฺเปกทา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถ, อปฺเปกทา น อุปวสถา’’ติ. ‘‘เอเต มยํ, ภนฺเต, อชฺชตคฺเค อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิสฺสามา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por nove dias e noites... oito dias e noites... sete dias e noites... seis dias e noites... cinco dias e noites... quatro dias e noites... três dias e noites... dois dias e noites... um dia e uma noite, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. É uma desvantagem para vocês, Sakyas, é uma perda para vocês que, sendo a vida ameaçada pela dor e pela morte, vocês observem o uposatha composto de oito fatores apenas às vezes, e às vezes não. A partir de hoje, Senhor, nós observaremos o uposatha composto de oito fatores. O sexto.

๗. มหาลิสุตฺตํ

7. O Discurso a Mahāli

๔๗. เอกํ [Pg.324] สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. อถ โข มหาลิ ลิจฺฉวิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข มหาลิ ลิจฺฉวิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต เหตุ, โก ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา’’ติ? ‘‘โลโภ โข, มหาลิ, เหตุ, โลโภ ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. โทโส โข, มหาลิ, เหตุ, โทโส ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. โมโห โข, มหาลิ, เหตุ, โมโห ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อโยนิโส มนสิกาโร โข, มหาลิ, เหตุ, อโยนิโส มนสิกาโร ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. มิจฺฉาปณิหิตํ โข, มหาลิ, จิตฺตํ เหตุ, มิจฺฉาปณิหิตํ จิตฺตํ ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยาติ. อยํ โข, มหาลิ, เหตุ, อยํ ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา’’ติ.

47. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Vesālī, na Grande Floresta, no salão com o teto pontiagudo. Então, Mahāli, o licchavi, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, ele saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, Mahāli, o licchavi, disse ao Abençoado: “Senhor, qual é a causa, qual é a condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial?” “Mahāli, a cobiça é uma causa, a cobiça é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. O ódio, Mahāli, é uma causa, o ódio é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. A ilusão, Mahāli, é uma causa, a ilusão é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. A atenção inadequada, Mahāli, é uma causa, a atenção inadequada é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. Uma mente mal direcionada, Mahāli, é uma causa, uma mente mal direcionada é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. Esta, Mahāli, é a causa, esta é a condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial.”

‘‘โก ปน, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา’’ติ? ‘‘อโลโภ โข, มหาลิ, เหตุ, อโลโภ ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อโทโส โข, มหาลิ, เหตุ, อโทโส ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อโมโห โข, มหาลิ, เหตุ, อโมโห ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. โยนิโส มนสิกาโร โข, มหาลิ, เหตุ, โยนิโส มนสิกาโร ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. สมฺมาปณิหิตํ โข, มหาลิ, จิตฺตํ เหตุ, สมฺมาปณิหิตํ จิตฺตํ ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อยํ โข, มหาลิ, เหตุ, อยํ ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อิเม จ, มหาลิ, ทส ธมฺมา โลเก น สํวิชฺเชยฺยุํ, นยิธ ปญฺญาเยถ อธมฺมจริยาวิสมจริยาติ วา ธมฺมจริยาสมจริยาติ วา. ยสฺมา จ โข, มหาลิ, อิเม ทส ธมฺมา โลเก [Pg.325] สํวิชฺชนฺติ, ตสฺมา ปญฺญายติ อธมฺมจริยาวิสมจริยาติ วา ธมฺมจริยาสมจริยาติ วา’’ติ. สตฺตมํ.

“Mas qual é, Senhor, a causa, qual é a condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico?” “Mahāli, a não cobiça é uma causa, a não cobiça é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. O não ódio, Mahāli, é uma causa, o não ódio é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. A não ilusão, Mahāli, é uma causa, a não ilusão é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. A atenção adequada, Mahāli, é uma causa, a atenção adequada é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. Uma mente bem direcionada, Mahāli, é uma causa, uma mente bem direcionada é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. Esta, Mahāli, é a causa, esta é a condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. Se, Mahāli, estas dez qualidades não existissem no mundo, não seriam discernidas aqui a conduta contrária ao Dhamma e a conduta desarmoniosa, nem a conduta de acordo com o Dhamma e a conduta harmoniosa. Mas porque, Mahāli, estas dez qualidades existem no mundo, são discernidas a conduta contrária ao Dhamma e a conduta desarmoniosa, bem como a conduta de acordo com o Dhamma e a conduta harmoniosa.” O sétimo.

๘. ปพฺพชิตอภิณฺหสุตฺตํ

8. O Discurso sobre as Reflexões Frequentes de um Renunciante

๔๘. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา. กตเม ทส? ‘เววณฺณิยมฺหิ อชฺฌุปคโต’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘ปรปฏิพทฺธา เม ชีวิกา’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘อญฺโญ เม อากปฺโป กรณีโย’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กจฺจิ นุ โข เม อตฺตา สีลโต น อุปวทตี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กจฺจิ นุ โข มํ อนุวิจฺจ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี สีลโต น อุปวทนฺตี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘สพฺเพหิ เม ปิเยหิ มนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กมฺมสฺสโกมฺหิ กมฺมทายาโท กมฺมโยนิ กมฺมพนฺธุ กมฺมปฏิสรโณ, ยํ กมฺมํ กริสฺสามิ กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา ตสฺส ทายาโท ภวิสฺสามี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กถํภูตสฺส เม รตฺตินฺทิวา วีติวตฺตนฺตี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กจฺจิ นุ โข อหํ สุญฺญาคาเร อภิรมามี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘อตฺถิ นุ โข เม อุตฺตริ มนุสฺสธมฺโม อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต, เยนาหํ ปจฺฉิเม กาเล สพฺรหฺมจารีหิ ปุฏฺโฐ น มงฺกุ ภวิสฺสามี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา’’ติ. อฏฺฐมํ.

48. “Monjes, existem estas dez coisas que um renunciante deve frequentemente refletir. Quais dez? ‘Entrei em uma condição de aparência diferente’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Minha subsistência depende de outros’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Meu comportamento deve ser diferente’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que eu não me recrimino em relação à virtude?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que meus companheiros sábios na vida santa, tendo me examinado, não me recriminam em relação à virtude?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘De todos os que me são queridos e agradáveis, devo me separar e me distanciar’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Sou o dono do meu kamma, herdeiro do meu kamma, originado do meu kamma, parente do meu kamma, tendo o meu kamma como meu refúgio. Qualquer kamma que eu realizar, seja bom ou mau, serei o seu herdeiro’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘De que maneira as noites e os dias estão passando por mim?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que encontro prazer em locais solitários?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que alcancei algum estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, de modo que, em meus momentos finais, quando for questionado por meus companheiros na vida santa, eu não fique constrangido?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir. Estas, monjes, são as dez coisas que um renunciante deve frequentemente refletir.” O oitavo.

๙. สรีรฏฺฐธมฺมสุตฺตํ

9. O Discurso sobre as Coisas que Residem no Corpo

๔๙. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สรีรฏฺฐา. กตเม ทส? สีตํ, อุณฺหํ, ชิฆจฺฉา, ปิปาสา, อุจฺจาโร, ปสฺสาโว, กายสํวโร, วจีสํวโร, อาชีวสํวโร, โปโนภวิโก ภวสงฺขาโร – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา สรีรฏฺฐา’’ติ. นวมํ.

49. “Monjes, existem estas dez coisas que residem no corpo. Quais dez? O frio, o calor, a fome, a sede, a defecação, a micção, a contenção corporal, a contenção verbal, a contenção dos meios de subsistência e as formações da existência que levam a uma nova existência — estas, monjes, são as dez coisas que residem no corpo.” O nono.

๑๐. ภณฺฑนสุตฺตํ

10. O Discurso sobre as Disputas

๕๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา [Pg.326] อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ.

50. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, após a refeição, ao retornarem da esmola de alimentos, muitos monjes se reuniram e se sentaram no salão de assembleias, envolvendo-se em disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com lanças verbais.

อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน อุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘กาย นุตฺถ, ภิกฺขเว, เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา, กา จ ปน โว อนฺตรากถา วิปฺปกตา’’ติ?

Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua reclusão e dirigiu-se ao salão de assembleias; tendo se aproximado, sentou-se no assento preparado. Tendo se sentado, o Abençoado dirigiu-se aos monjes: “Monjes, sobre qual assunto vocês estavam conversando sentados e reunidos aqui, e qual foi a conversa interrompida entre vocês?”

‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรามา’’ติ. ‘‘น โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ ปติรูปํ กุลปุตฺตานํ สทฺธาย อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตานํ, ยํ ตุมฺเห ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหเรยฺยาถ.

“Aqui, Senhor, após a refeição, ao retornarmos da esmola de alimentos, nos reunimos e nos sentamos no salão de assembleias, envolvendo-nos em disputas, brigas e controvérsias, ferindo-nos uns aos outros com lanças verbais.” “Monjes, não é adequado para vocês, filhos de boa família que por fé saíram da vida doméstica para a vida sem lar, que vivam envolvendo-se em disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com lanças verbais.

‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

“Monjes, existem estes dez princípios de cordialidade que geram afeto e respeito, e que conduzem ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. Quais dez? Aqui, monjes, um monje é virtuoso; ele vive contido pela contenção do Pātimokkha, perfeito em conduta e hábitos, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. O fato de um monje ser virtuoso... [pe]... e treinar nas regras de treinamento, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

“Além disso, monjes, um monje ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, que proclamam a vida santa perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão. O fato de um monje ter ouvido muito... [pe]... e penetrado bem com a visão, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน [Pg.327] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. O fato de um monje ter bons amigos, bons companheiros, bons associados, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje é fácil de exortar, dotado de qualidades que o tornam fácil de exortar, paciente e receptivo às instruções com respeito. O fato de um monje ser fácil de exortar, dotado de qualidades que o tornam fácil de exortar, paciente e receptivo às instruções com respeito, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ – ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส, ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ – ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje é habilidoso e diligente em realizar os diversos afazeres, grandes ou pequenos, para os seus companheiros na vida santa; ele é dotado de discernimento sobre os meios adequados para isso, sendo capaz de agir e de organizar tudo corretamente. O fato de um monje ser habilidoso e diligente em realizar os diversos afazeres, grandes ou pequenos, para os seus companheiros na vida santa, sendo dotado de discernimento sobre os meios adequados para isso, capaz de agir e de organizar tudo corretamente, este também é um princípio que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje ama o Dhamma e é agradável em suas palavras, sentindo imensa alegria no Abhidhamma e no Abhivinaya. O fato de um monje amar o Dhamma, ser agradável em suas palavras e sentir imensa alegria no Abhidhamma e no Abhivinaya, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e para cultivar as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas. O fato de um monje viver com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e para cultivar as qualidades benéficas, sendo forte, firme em seu esforço, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน [Pg.328] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimentos, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos. O fato de um monje estar contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimentos, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos, este também é um princípio de cordialidade... [pe]... que conduz [ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade].

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ, ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ, ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… สํวตฺตติ.

“Além disso, monjes, um monje é plenamente atento, dotado de suprema atenção e discernimento, capaz de lembrar e recordar o que foi feito e dito há muito tempo. O fato de um monje ser plenamente atento, dotado de suprema atenção e discernimento, capaz de lembrar e recordar o que foi feito e dito há muito tempo, este também é um princípio de cordialidade... [pe]... que conduz [ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade].”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… สํวตฺตติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ทสมํ.

“Além disso, monges, o monge é sábio; ele é dotado da sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrante e que conduz perfeitamente à completa destruição do sofrimento. O fato de um monge ser sábio, dotado da sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrante e que conduz perfeitamente à completa destruição do sofrimento — este também é um princípio de cordialidade... que conduz à unidade. Estes, monges, são os dez princípios de cordialidade que geram afeto e respeito, e que conduzem à coesão, à não disputa, à concórdia e à unidade.” O décimo.

อกฺโกสวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo, sobre a ofensa, está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O seu resumo:

วิวาทา ทฺเว จ มูลานิ, กุสินารปเวสเน;

สกฺโก มหาลิ อภิณฺหํ, สรีรฏฺฐา จ ภณฺฑนาติ.

Disputas, duas raízes, a entrada em Kusināra, Sakka, Mahāli, constantemente, o que está no corpo, e contendas.

ปฐมปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

A primeira cinquentena está concluída.

๒. ทุติยปณฺณาสกํ

2. A segunda cinquentena

(๖) ๑. สจิตฺตวคฺโค

(6) 1. Capítulo sobre a própria mente

๑. สจิตฺตสุตฺตํ

1. Discurso sobre a própria mente

๕๑. เอกํ [Pg.329] สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

51. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: ‘Monges!’ ‘Venerável Senhor!’, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse isto:

‘‘โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

“Monges, se um monge não for habilidoso nos caminhos das mentes alheias, ele deve treinar assim: ‘Serei habilidoso nos caminhos da minha própria mente.’ É assim, monges, que vocês devem treinar.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทกปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, โกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามี’ติ.

“E como, monges, um monge é habilidoso nos caminhos de sua própria mente? É exatamente como se uma mulher ou um homem — jovem, na flor da idade e que gosta de se adornar — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se vissem ali qualquer poeira ou mancha, fariam um esforço para removê-la. Mas se não vissem ali nenhuma poeira ou mancha, ficariam contentes com isso e, com seu desejo satisfeito, pensariam: ‘Que ganho para mim, como estou limpo!’ Da mesma forma, monges, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento do monge nas qualidades benéficas: ‘Será que vivo frequentemente cheio de cobiça ou livre de cobiça? Será que vivo frequentemente com má vontade ou livre de má vontade? Será que vivo frequentemente dominado pela preguiça e letargia ou livre de preguiça e letargia? Será que vivo frequentemente agitado ou calmo? Será que vivo frequentemente atormentado pela dúvida ou livre de dúvida? Será que vivo frequentemente irado ou sem ira? Será que minha mente está frequentemente corrompida ou incorrupta? Será que meu corpo está frequentemente agitado ou sereno? Será que sou frequentemente preguiçoso ou enérgico? Será que sou frequentemente desconcentrado ou concentrado?’ ”

‘‘สเจ[Pg.330], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, โกธโน พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

“Se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente cheio de cobiça, com má vontade, dominado pela preguiça e letargia, agitado, atormentado pela dúvida, irado, com a mente corrompida, com o corpo agitado, preguiçoso e desconcentrado’, então, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo de suas roupas ou cabeça, da mesma forma, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins.”

‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ปฐมํ.

“Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente livre de cobiça, livre de má vontade, livre de preguiça e letargia, calmo, livre de dúvida, sem ira, com a mente incorrupta, com o corpo sereno, enérgico e concentrado’, então, monges, esse monge, estabelecendo-se nessas mesmas qualidades benéficas, deve empenhar-se ainda mais para alcançar a destruição das impurezas mentais.” O primeiro.

๒. สาริปุตฺตสุตฺตํ

2. Discurso de Sāriputta

๕๒. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

52. Ali, o Venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: “Amigos, monges!” “Amigo!”, responderam aqueles monges ao Venerável Sāriputta. O Venerável Sāriputta disse isto:

‘‘โน เจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ.

“Amigos, se um monge não for habilidoso nos caminhos das mentes alheias, ele deve treinar assim: ‘Serei habilidoso nos caminhos da minha própria mente.’ É assim, amigos, que vocês devem treinar.”

‘‘กถญฺจาวุโส[Pg.331], ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ.

“E como, amigos, um monge é habilidoso nos caminhos de sua própria mente? É exatamente como se uma mulher ou um homem — jovem, na flor da idade e que gosta de se adornar — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se vissem ali qualquer poeira ou mancha, fariam um esforço para removê-la. Mas se não vissem ali nenhuma poeira ou mancha, ficariam contentes com isso e, com seu desejo satisfeito, pensariam: ‘Que ganho para mim, como estou limpo!’”

เอวเมวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, โกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามี’ติ.

“Da mesma forma, amigos, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento do monge nas qualidades benéficas: ‘Será que vivo frequentemente cheio de cobiça ou livre de cobiça? Será que vivo frequentemente com má vontade ou livre de má vontade? Será que vivo frequentemente dominado pela preguiça e letargia ou livre de preguiça e letargia? Será que vivo frequentemente agitado ou calmo? Será que vivo frequentemente atormentado pela dúvida ou livre de dúvida? Será que vivo frequentemente irado ou sem ira? Será que minha mente está frequentemente corrompida ou incorrupta? Será que meu corpo está frequentemente agitado ou sereno? Será que sou frequentemente preguiçoso ou enérgico? Será que sou frequentemente concentrado ou desconcentrado?’”

‘‘สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ…เป… อสมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, อาวุโส, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

“Se, amigos, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente cheio de cobiça... [pe]... desconcentrado’, então, amigos, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo de suas roupas ou cabeça, da mesma forma, amigos, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins.”

‘‘สเจ [Pg.332] ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ…เป… สมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ทุติยํ.

“Mas se, amigos, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente livre de cobiça... [pe]... concentrado’, então, amigos, esse monge, estabelecendo-se nessas mesmas qualidades benéficas, deve empenhar-se ainda mais para alcançar a destruição das impurezas mentais.” O segundo.

๓. ฐิติสุตฺตํ

3. Discurso sobre a estagnação

๕๓. ‘‘ฐิติมฺปาหํ, ภิกฺขเว, น วณฺณยามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ปเคว ปริหานึ. วุฑฺฒิญฺจ โข อหํ, ภิกฺขเว, วณฺณยามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิตึ โน หานึ.

53. “Monges, eu não elogio sequer a estagnação nas qualidades benéficas, muito menos o declínio. Eu elogio apenas o crescimento nas qualidades benéficas, não a estagnação nem o declínio.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, หานิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน วุฑฺฒิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยตฺตโก โหติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย ปฏิภาเนน, ตสฺส เต ธมฺมา เนว ติฏฺฐนฺติ โน วฑฺฒนฺติ. หานิเมตํ, ภิกฺขเว, วทามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิตึ โน วุฑฺฒึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, หานิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน วุฑฺฒิ.

“E como, monges, ocorre o declínio — não a estagnação nem o crescimento — nas qualidades benéficas? Aqui, monges, um monge possui certa medida de fé, comportamento virtuoso, aprendizado, generosidade, sabedoria e discernimento. Essas qualidades dele não permanecem as mesmas nem aumentam. Isso, monges, eu chamo de declínio nas qualidades benéficas, não de estagnação nem de crescimento. É assim, monges, que ocorre o declínio nas qualidades benéficas, não a estagnação nem o crescimento.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว ฐิติ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน หานิ โน วุฑฺฒิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยตฺตโก โหติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย ปฏิภาเนน, ตสฺส เต ธมฺมา เนว หายนฺติ โน วฑฺฒนฺติ. ฐิติเมตํ, ภิกฺขเว, วทามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน หานึ โน วุฑฺฒึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ฐิติ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน วุฑฺฒิ โน หานิ.

“E como, monges, ocorre a estagnação — não o declínio nem o crescimento — nas qualidades benéficas? Aqui, monges, um monge possui certa medida de fé, comportamento virtuoso, aprendizado, generosidade, sabedoria e discernimento. Essas qualidades dele não declinam nem aumentam. Isso, monges, eu chamo de estagnação nas qualidades benéficas, não de declínio nem de crescimento. É assim, monges, que ocorre a estagnação nas qualidades benéficas, não o crescimento nem o declínio.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, วุฑฺฒิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน หานิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยตฺตโก โหติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย ปฏิภาเนน, ตสฺส เต ธมฺมา เนว ติฏฺฐนฺติ โน หายนฺติ. วุฑฺฒิเมตํ, ภิกฺขเว, วทามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิตึ โน หานึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, วุฑฺฒิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน หานิ.

“E como, monges, ocorre o crescimento — não a estagnação nem o declínio — nas qualidades benéficas? Aqui, monges, um monge possui certa medida de fé, comportamento virtuoso, aprendizado, generosidade, sabedoria e discernimento. Essas qualidades dele não permanecem as mesmas nem declinam. Isso, monges, eu chamo de crescimento nas qualidades benéficas, não de estagnação nem de declínio. É assim, monges, que ocorre o crescimento nas qualidades benéficas, não a estagnação nem o declínio.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา [Pg.333] ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, โกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามี’ติ.

“E como, monges, um monge é hábil nos caminhos da sua própria mente? É como se uma mulher ou um homem — jovem, de pouca idade e vaidoso — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se visse ali alguma poeira ou mancha, faria um esforço para removê-la. Mas se não visse ali nenhuma poeira ou mancha, ficaria contente e, com seu desejo satisfeito, pensaria: ‘Que sorte a minha por estar limpo!’. Da mesma forma, monges, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento de um monge nas qualidades benéficas: ‘Costumo viver com cobiça ou vivo sem cobiça? Costumo viver com má vontade ou vivo sem má vontade? Costumo viver dominado pela preguiça e letargia ou vivo livre da preguiça e letargia? Costumo viver agitado ou vivo sem agitação? Costumo viver com dúvida ou vivo tendo superado a dúvida? Costumo viver com raiva ou vivo sem raiva? Costumo viver com a mente corrompida ou vivo com a mente sem corrupção? Costumo viver com o corpo tenso ou vivo com o corpo relaxado? Costumo viver preguiçoso ou vivo com energia vigorosa? Costumo viver concentrado ou vivo disperso?’.”

‘‘สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, โกธโน พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

“Se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Costumo viver com cobiça, com má vontade, dominado pela preguiça e letargia, agitado, com dúvida, com raiva, com a mente corrompida, com o corpo tenso, preguiçoso, disperso’, então, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça; da mesma forma, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres.”

‘‘สเจ [Pg.334] ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ตติยํ.

“Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Costumo viver sem cobiça, sem má vontade, livre da preguiça e letargia, sem agitação, tendo superado a dúvida, sem raiva, com a mente sem corrupção, com o corpo relaxado, com energia vigorosa, concentrado’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se nessas mesmas qualidades benéficas e fazer um esforço adicional para alcançar a destruição das impurezas mentais.” Terceiro.

๔. สมถสุตฺตํ

4. O Discurso sobre a Serenidade

๕๔. ‘‘โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

54. “Monges, se um monge não é hábil nos caminhos das mentes alheias, então ele deve treinar assim: ‘Serei hábil nos caminhos da minha própria mente’. É assim, monges, que vocês devem treinar.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘ลาภี นุ โขมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, น นุ โขมฺหิ ลาภี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, ลาภี นุ โขมฺหิ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย, น นุ โขมฺหิ ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ.

‘‘สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ลาภีมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, น ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อชฺฌตฺตํ เจโตสมเถ ปติฏฺฐาย อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย โยโค กรณีโย. โส อปเรน สมเยน ลาภี เจว โหติ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส ลาภี จ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย.

“Se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Tenho obtido a serenidade mental interna, mas não a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se na serenidade mental interna e empenhar-se para obter a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos. Assim, algum tempo depois, ele obterá tanto a serenidade mental interna quanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos.”

‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ลาภีมฺหิ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย, น ลาภี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺสา’ติ, เตน, ภิกฺขเว[Pg.335], ภิกฺขุนา อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย ปติฏฺฐาย อชฺฌตฺตํ เจโตสมเถ โยโค กรณีโย. โส อปเรน สมเยน ลาภี เจว โหติ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย ลาภี จ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส.

“Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Tenho obtido a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos, mas não a serenidade mental interna’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se na sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos e empenhar-se para obter a serenidade mental interna. Assim, algum tempo depois, ele obterá tanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos quanto a serenidade mental interna.”

‘‘สเจ, ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘น ลาภี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, น ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. โส อปเรน สมเยน ลาภี เจว โหติ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส ลาภี จ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย.

“Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Não tenho obtido nem a serenidade mental interna nem a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos’, então, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para obter ambas as qualidades benéficas. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça; da mesma forma, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para obter ambas as qualidades benéficas. Assim, algum tempo depois, ele obterá tanto a serenidade mental interna quanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos.”

‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ลาภีมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย.

“Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Tenho obtido tanto a serenidade mental interna quanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se nessas mesmas qualidades benéficas e fazer um esforço adicional para alcançar a destruição das impurezas mentais.”

‘‘จีวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. ปิณฺฑปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. เสนาสนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. คามนิคมมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. ชนปทปเทสมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. ปุคฺคลมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ.

“Monges, eu digo que as vestes são de dois tipos: as que devem ser usadas e as que não devem ser usadas. Os alimentos esmolados, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser consumidos e os que não devem ser consumidos. Os alojamentos, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser utilizados e os que não devem ser utilizados. As vilas ou cidades, digo eu, são de dois tipos: as que devem ser frequentadas e as que não devem ser frequentadas. Os países ou regiões, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser frequentados e os que não devem ser frequentados. As pessoas, digo eu, são de dois tipos: aquelas com quem se deve associar e aquelas com quem não se deve associar.”

‘‘‘จีวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา จีวรํ – ‘อิทํ โข เม จีวรํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูปํ จีวรํ น เสวิตพฺพํ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา จีวรํ – ‘อิทํ โข เม [Pg.336] จีวรํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูปํ จีวรํ เสวิตพฺพํ. ‘จีวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Monges, eu digo que as vestes são de dois tipos: as que devem ser usadas e as que não devem ser usadas’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a uma veste, se sabe: ‘Quando uso esta veste, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal veste não deve ser usada. Mas se, em relação a uma veste, se sabe: ‘Quando uso esta veste, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal veste deve ser usada. Quando foi dito: ‘Monges, eu digo que as vestes são de dois tipos: as que devem ser usadas e as que não devem ser usadas’, foi por essa razão que isso foi dito.”

‘‘‘ปิณฺฑปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปิณฺฑปาตํ – ‘อิมํ โข เม ปิณฺฑปาตํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป ปิณฺฑปาโต น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปิณฺฑปาตํ – ‘อิมํ โข เม ปิณฺฑปาตํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป ปิณฺฑปาโต เสวิตพฺโพ. ‘ปิณฺฑปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Os alimentos esmolados, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser consumidos e os que não devem ser consumidos’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a um alimento esmolado, se sabe: ‘Quando consumo este alimento esmolado, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal alimento esmolado não deve ser consumido. Mas se, em relação a um alimento esmolado, se sabe: ‘Quando consumo este alimento esmolado, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal alimento esmolado deve ser consumido. Quando foi dito: ‘Os alimentos esmolados, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser consumidos e os que não devem ser consumidos’, foi por essa razão que isso foi dito.”

‘‘‘เสนาสนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา เสนาสนํ – ‘อิทํ โข เม เสนาสนํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูปํ เสนาสนํ น เสวิตพฺพํ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา เสนาสนํ – ‘อิทํ โข เม เสนาสนํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูปํ เสนาสนํ เสวิตพฺพํ. ‘เสนาสนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Os alojamentos, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser utilizados e os que não devem ser utilizados’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a um alojamento, se sabe: ‘Quando utilizo este alojamento, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal alojamento não deve ser utilizado. Mas se, em relação a um alojamento, se sabe: ‘Quando utilizo este alojamento, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal alojamento deve ser utilizado. Quando foi dito: ‘Os alojamentos, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser utilizados e os que não devem ser utilizados’, foi por essa razão que isso foi dito.”

‘‘‘คามนิคมมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา คามนิคมํ – ‘อิมํ โข เม คามนิคมํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป คามนิคโม น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา คามนิคมํ – ‘อิมํ โข เม คามนิคมํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป คามนิคโม เสวิตพฺโพ. ‘คามนิคมมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘As vilas ou cidades, digo eu, são de dois tipos: as que devem ser frequentadas e as que não devem ser frequentadas’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a uma vila ou cidade, se sabe: ‘Quando frequento esta vila ou cidade, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal vila ou cidade não deve ser frequentada. Mas se, em relação a uma vila ou cidade, se sabe: ‘Quando frequento esta vila ou cidade, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal vila ou cidade deve ser frequentada. Quando foi dito: ‘As vilas ou cidades, digo eu, são de dois tipos: as que devem ser frequentadas e as que não devem ser frequentadas’, foi por essa razão que isso foi dito.”

‘‘‘ชนปทปเทสมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา ชนปทปเทสํ – ‘อิมํ โข เม ชนปทปเทสํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา [Pg.337] ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป ชนปทปเทโส น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา ชนปทปเทสํ – ‘อิมํ โข เม ชนปทปเทสํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป ชนปทปเทโส เสวิตพฺโพ. ‘ชนปทปเทสมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“‘Monjes, eu digo que as regiões também são de dois tipos: aquelas que devem ser frequentadas e aquelas que não devem ser frequentadas’, foi o que se disse. E por qual razão isso foi dito? Se alguém souber a respeito de uma região: ‘Ao frequentar esta região, as qualidades prejudiciais aumentam em mim e as qualidades benéficas diminuem’, tal região não deve ser frequentada. Mas se alguém souber a respeito de uma região: ‘Ao frequentar esta região, as qualidades prejudiciais diminuem em mim e as qualidades benéficas aumentam’, tal região deve ser frequentada. ‘Monjes, eu digo que as regiões também são de dois tipos: aquelas que devem ser frequentadas e aquelas que não devem ser frequentadas’, quando isso foi dito, foi por causa disso que foi dito.’”

‘‘‘ปุคฺคลมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปุคฺคลํ – ‘อิมํ โข เม ปุคฺคลํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปุคฺคลํ – ‘อิมํ โข เม ปุคฺคลํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ. ‘ปุคฺคลมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. จตุตฺถํ.

“‘Monjes, eu digo que as pessoas também são de dois tipos: aquelas com quem se deve associar e aquelas com quem não se deve associar’, foi o que se disse. E por qual razão isso foi dito? Se alguém souber a respeito de uma pessoa: ‘Ao me associar com esta pessoa, as qualidades prejudiciais aumentam em mim e as qualidades benéficas diminuem’, com tal pessoa não se deve associar. Mas se alguém souber a respeito de uma pessoa: ‘Ao me associar com esta pessoa, as qualidades prejudiciais diminuem em mim e as qualidades benéficas aumentam’, com tal pessoa deve-se associar. ‘Monjes, eu digo que as pessoas também são de dois tipos: aquelas com quem se deve associar e aquelas com quem não se deve associar’, quando isso foi dito, foi por causa disso que foi dito.’ O quarto.”

๕. ปริหานสุตฺตํ

5. “Parihānasutta (O Discurso sobre o Declínio)”

๕๕. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

55. “Naquela ocasião, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: ‘Amigos, monges!’ ‘Amigo!’, responderam aqueles monges ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:”

‘‘‘ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. ‘อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล, อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา, กิตฺตาวตา จ ปน อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา’’ติ? ‘‘ทูรโตปิ โข มยํ, อาวุโส, อาคจฺฉาม อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถมญฺญาตุํ. สาธุ วตายสฺมนฺตํเยว สาริปุตฺตํ ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ. อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ.

“‘Uma pessoa sujeita ao declínio, uma pessoa sujeita ao declínio’, amigos, é o que se diz. ‘Uma pessoa não sujeita ao declínio, uma pessoa não sujeita ao declínio’, amigos, é o que se diz. De que maneira, amigos, o Abençoado declarou que uma pessoa está sujeita ao declínio, e de que maneira ele declarou que uma pessoa não está sujeita ao declínio?” ‘Nós viríamos de longe, amigo, à presença do venerável Sāriputta para compreender o significado desta declaração. Seria excelente se o próprio venerável Sāriputta esclarecesse o significado desta declaração. Tendo ouvido dele, os monges o guardarão na mente.’”

‘‘เตนหาวุโส[Pg.338], สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

“‘Portanto, amigos, ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.’ ‘Sim, amigo’, responderam aqueles monges ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:”

‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ น สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตโส อสมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จสฺส น สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺเจว น วิชานาติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา.

“‘De que maneira, amigos, o Abençoado declarou que uma pessoa está sujeita ao declínio? Aqui, amigos, um monge não chega a ouvir um ensinamento que ainda não ouviu antes, esquece os ensinamentos que já ouviu, não se manifestam em sua mente aqueles ensinamentos com os quais sua mente não estava familiarizada anteriormente, e não compreende o que ainda não compreendeu. É desta maneira, amigos, que o Abençoado declarou que uma pessoa está sujeita ao declínio.’”

‘‘กิตฺตาวตา จ ปนาวุโส, อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา น สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตโส อสมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จสฺส สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺเจว วิชานาติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา.

“‘E de que maneira, amigos, o Abençoado declarou que uma pessoa não está sujeita ao declínio? Aqui, amigos, um monge ouve um ensinamento que ainda não ouviu antes, não esquece os ensinamentos que já ouviu, manifestam-se em sua mente aqueles ensinamentos com os quais sua mente não estava familiarizada anteriormente, e compreende o que ainda não compreendeu. É desta maneira, amigos, que o Abençoado declarou que uma pessoa não está sujeita ao declínio.’”

“‘Amigos, se um monge não for habilidoso em ler a mente dos outros, então ele deve treinar assim: “Serei habilidoso em ler a minha própria mente”. É assim, amigos, que vocês devem treinar.’”

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมว โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ [Pg.339] นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ลาภี นุ โขมฺหิ อชฺฌตฺตํ ธมฺมปาโมชฺชสฺส, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ลาภี นุ โขมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ลาภี นุ โขมฺหิ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ.

“‘E como, amigos, um monge é habilidoso em ler a sua própria mente? É exatamente como se uma mulher ou um homem — jovem, em plena juventude e vaidoso — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se visse ali qualquer poeira ou mancha, faria um esforço para removê-la. Mas se não visse ali poeira ou mancha, ficaria contente com isso e, com seu desejo realizado, pensaria: “Que sorte a minha, estou limpo!” Da mesma forma, amigos, o autoexame é de grande ajuda para o monge crescer nas qualidades benéficas: “Costumo viver livre de cobiça? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver livre de má vontade? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver livre de preguiça e torpor? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver calmo? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver livre de dúvida? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver sem raiva? Esta qualidade existe em mim ou não? Minha mente costuma estar livre de impurezas? Esta qualidade existe em mim ou não? Obtenho alegria interna no Dhamma? Esta qualidade existe em mim ou não? Obtenho serenidade mental interna? Esta qualidade existe em mim ou não? Obtenho a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos? Esta qualidade existe em mim ou não?”’”

‘‘สเจ ปน, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา สพฺเพสํเยว อิเมสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, อาวุโส, เตน ภิกฺขุนา สพฺเพสํเยว กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

“‘Se, amigos, ao examinar-se, o monge não vê nenhuma dessas qualidades benéficas presentes em si mesmo, então, amigos, esse monge deve aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter todas essas qualidades benéficas. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça, da mesma forma, amigos, esse monge deve aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter todas essas qualidades benéficas.’”

‘‘สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอกจฺเจ กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เอกจฺเจ กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ เตสุ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย, เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ เตสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, อาวุโส, เตน ภิกฺขุนา เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ เตสุ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย, เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ เตสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

“‘Mas se, amigos, ao examinar-se, o monge vê algumas qualidades benéficas presentes em si mesmo, mas não outras, então, amigos, esse monge deve apoiar-se naquelas qualidades benéficas que vê em si mesmo e aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter aquelas qualidades benéficas que não vê em si mesmo. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça, da mesma forma, amigos, esse monge deve apoiar-se nas qualidades benéficas que vê em si mesmo e aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter aquelas qualidades benéficas que não vê em si mesmo.’”

‘‘สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา สพฺเพสฺเวว อิเมสุ กุสเลสุ [Pg.340] ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ปญฺจมํ.

“‘Mas se, amigos, ao examinar-se, o monge vê todas essas qualidades benéficas presentes em si mesmo, então, amigos, esse monge deve apoiar-se em todas essas mesmas qualidades benéficas e empenhar-se ainda mais para alcançar a destruição das impurezas mentais.’ O quinto.”

๖. ปฐมสญฺญาสุตฺตํ

6. “Paṭhamasaññāsutta (O Primeiro Discurso sobre as Percepções)”

๕๖. ‘‘ทสยิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. กตมา ทส? อสุภสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ทส สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

56. “‘Monjes, estas dez percepções, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação. Quais dez? A percepção da não-atratividade, a percepção da morte, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do descontentamento com o mundo inteiro, a percepção da impermanência, a percepção do sofrimento naquilo que é impermanente, a percepção do não-eu naquilo que é sofrimento, a percepção do abandono, a percepção do desapego e a percepção da cessação. Estas dez percepções, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação.’ O sexto.”

๗. ทุติยสญฺญาสุตฺตํ

7. “Dutiyasaññāsutta (O Segundo Discurso sobre as Percepções)”

๕๗. ‘‘ทสยิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. กตมา ทส? อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อฏฺฐิกสญฺญา, ปุฬวกสญฺญา, วินีลกสญฺญา, วิจฺฉิทฺทกสญฺญา, อุทฺธุมาตกสญฺญา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ทส สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา’’ติ. สตฺตมํ.

57. “‘Monjes, estas dez percepções, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação. Quais dez? A percepção da impermanência, a percepção do não-eu, a percepção da morte, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do descontentamento com o mundo inteiro, a percepção de um esqueleto, a percepção de um cadáver infestado de vermes, a percepção de um cadáver lívido, a percepção de um cadáver despedaçado e a percepção de um cadáver inchado. Estas dez percepções, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação.’ O sétimo.”

๘. มูลกสุตฺตํ

8. “Mūlakasutta (O Discurso sobre as Raízes)”

๕๘. ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘กึมูลกา, อาวุโส, สพฺเพ ธมฺมา, กึสมฺภวา สพฺเพ ธมฺมา, กึสมุทยา สพฺเพ ธมฺมา, กึสโมสรณา สพฺเพ ธมฺมา, กึปมุขา สพฺเพ ธมฺมา, กึอธิปเตยฺยา สพฺเพ ธมฺมา, กึอุตฺตรา สพฺเพ ธมฺมา, กึสารา สพฺเพ ธมฺมา, กึโอคธา สพฺเพ ธมฺมา, กึปริโยสานา สพฺเพ ธมฺมา’ติ, เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ กินฺติ พฺยากเรยฺยาถา’’ติ? ‘‘ภควํมูลกา โน, ภนฺเต, ธมฺมา ภควํเนตฺติกา ภควํปฏิสรณา. สาธุ วต, ภนฺเต, ภควนฺตํเยว ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ. ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ.

58. “‘Se, monjes, andarilhos de outras seitas lhes perguntassem: “Em que, amigos, todas as coisas estão enraizadas? Através de que elas surgem? De onde elas se originam? Onde elas convergem? Por que elas são lideradas? O que exerce autoridade sobre elas? O que está acima delas? O que é o seu cerne? Onde elas culminam? Qual é a sua consumação?” Se lhes perguntassem assim, monjes, como vocês responderiam a esses andarilhos de outras seitas?’ ‘Senhor, nossos ensinamentos estão enraizados no Abençoado, guiados pelo Abençoado, têm o Abençoado como refúgio. Seria excelente, Senhor, se o próprio Abençoado esclarecesse o significado desta declaração. Tendo ouvido dele, os monges o guardarão na mente.’”

‘‘เตน [Pg.341] หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

“‘Portanto, monjes, ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.’ ‘Sim, Senhor’, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:”

‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘กึมูลกา, อาวุโส, สพฺเพ ธมฺมา, กึสมฺภวา สพฺเพ ธมฺมา, กึสมุทยา สพฺเพ ธมฺมา, กึสโมสรณา สพฺเพ ธมฺมา กึปมุขา สพฺเพ ธมฺมา, กึ อธิปเตยฺยา สพฺเพ ธมฺมา, กึอุตฺตรา สพฺเพ ธมฺมา, กึสารา สพฺเพ ธมฺมา, กึโอคธา สพฺเพ ธมฺมา, กึปริโยสานา สพฺเพ ธมฺมา’ติ, เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ เอวํ พฺยากเรยฺยาถ – ‘ฉนฺทมูลกา, อาวุโส, สพฺเพ ธมฺมา, มนสิการสมฺภวา สพฺเพ ธมฺมา, ผสฺสสมุทยา สพฺเพ ธมฺมา, เวทนาสโมสรณา สพฺเพ ธมฺมา, สมาธิปฺปมุขา สพฺเพ ธมฺมา, สตาธิปเตยฺยา สพฺเพ ธมฺมา, ปญฺญุตฺตรา สพฺเพ ธมฺมา, วิมุตฺติสารา สพฺเพ ธมฺมา, อมโตคธา สพฺเพ ธมฺมา, นิพฺพานปริโยสานา สพฺเพ ธมฺมา’ติ. เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ เอวํ พฺยากเรยฺยาถา’’ติ. อฏฺฐมํ.

“Se, monges, os andarilhos de outras seitas perguntassem assim: ‘Amigos, em que todas as coisas estão enraizadas? Como todas as coisas surgem? Qual é a origem de todas as coisas? Onde todas as coisas convergem? O que lidera todas as coisas? O que exerce autoridade sobre todas as coisas? O que é superior a todas as coisas? Qual é a essência de todas as coisas? Onde todas as coisas mergulham? Qual é a consumação de todas as coisas?’ — assim perguntados, monges, vós deveríeis responder a esses andarilhos de outras seitas da seguinte maneira: ‘Amigos, todas as coisas estão enraizadas no desejo. Elas surgem através da atenção. Elas se originam do contato. Elas convergem na sensação. Elas são lideradas pela concentração. A atenção plena exerce autoridade sobre elas. A sabedoria é o que lhes é superior. A libertação é a sua essência. Elas mergulham no imortal. A sua consumação é o nibbāna.’ Assim perguntados, monges, é dessa maneira que deveríeis responder a esses andarilhos de outras seitas.” O oitavo.

๙. ปพฺพชฺชาสุตฺตํ

9. O Discurso sobre a Partida para a Vida Sem Lar

๕๙. ‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ยถาปพฺพชฺชาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, น จุปฺปนฺนา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสนฺติ; อนิจฺจสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, อนตฺตสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, อสุภสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, อาทีนวสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, โลกสฺส สมญฺจ วิสมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, โลกสฺส ภวญฺจ วิภวญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, โลกสฺส สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, ปหานสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, วิราคสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, นิโรธสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสตี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

59. “Portanto, monges, assim deveis treinar-vos: ‘Nossa mente será cultivada em conformidade com a nossa partida para a vida sem lar, e os estados prejudiciais e insalubres que surgirem não dominarão a nossa mente. Nossa mente será cultivada com a percepção da impermanência; nossa mente será cultivada com a percepção do não-eu; nossa mente será cultivada com a percepção do não-atraente; nossa mente será cultivada com a percepção do perigo; conhecendo a harmonia e a desarmonia do mundo, nossa mente será cultivada com essa percepção; conhecendo a existência e a não-existência do mundo, nossa mente será cultivada com essa percepção; conhecendo a origem e o desaparecimento do mundo, nossa mente será cultivada com essa percepção; nossa mente será cultivada com a percepção do abandono; nossa mente será cultivada com a percepção do desapego; nossa mente será cultivada com a percepção da cessação.’ É assim, monges, que deveis treinar-vos.”

‘‘ยโต [Pg.342] โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยถาปพฺพชฺชาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ น จุปฺปนฺนา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, อนิจฺจสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, อนตฺตสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, อสุภสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, อาทีนวสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, โลกสฺส สมญฺจ วิสมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, โลกสฺส ภวญฺจ วิภวญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, โลกสฺส สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, ปหานสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, วิราคสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, นิโรธสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, ตสฺส ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา, สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา’’ติ. นวมํ.

“Quando, monges, a mente de um monge é cultivada em conformidade com a sua partida para a vida sem lar, e os estados prejudiciais e insalubres que surgirem não dominam a sua mente; quando a sua mente é cultivada com a percepção da impermanência; quando a sua mente é cultivada com a percepção do não-eu; quando a sua mente é cultivada com a percepção do não-atraente; quando a sua mente é cultivada com a percepção do perigo; quando, conhecendo a harmonia e a desarmonia do mundo, a sua mente é cultivada com essa percepção; quando, conhecendo a existência e a não-existência do mundo, a sua mente é cultivada com essa percepção; quando, conhecendo a origem e o desaparecimento do mundo, a sua mente é cultivada com essa percepção; quando a sua mente é cultivada com a percepção do abandono; quando a sua mente é cultivada com a percepção do desapego; quando a sua mente é cultivada com a percepção da cessação — um de dois frutos pode ser esperado para ele: o conhecimento final nesta mesma vida ou, se houver algum resíduo de apego, o estado de não-retorno.” O nono.

๑๐. คิริมานนฺทสุตฺตํ

10. O Discurso sobre Girimānanda

๖๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา คิริมานนฺโท อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ –

60. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o Venerável Girimānanda estava doente, aflito e gravemente enfermo. Então, o Venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse-lhe:

‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, คิริมานนฺโท อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. สาธุ, ภนฺเต, ภควา เยนายสฺมา คิริมานนฺโท เตนุปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. ‘‘สเจ โข ตฺวํ, อานนฺท, คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน ทส สญฺญา ภาเสยฺยาสิ, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน ทส สญฺญา สุตฺวา โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺย.

“Senhor, o Venerável Girimānanda está doente, aflito e gravemente enfermo. Seria bom, Senhor, se o Abençoado o visitasse por compaixão.” “Se tu, Ānanda, visitares o monge Girimānanda e lhe falares sobre dez percepções, é possível que, ao ouvir sobre elas, a sua enfermidade cesse imediatamente.

‘‘กตมา ทส? อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, อสุภสญฺญา, อาทีนวสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺฉาสญฺญา, อานาปานสฺสติ.

Quais são as dez? (1) A percepção da impermanência, (2) a percepção do não-eu, (3) a percepção do não-atraente, (4) a percepção do perigo, (5) a percepção do abandono, (6) a percepção do desapego, (7) a percepção da cessação, (8) a percepção do não-contentamento com o mundo inteiro, (9) a percepção de indesejabilidade em todas as formações condicionadas e (10) a atenção plena na respiração.

‘‘กตมา จานนฺท, อนิจฺจสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘รูปํ อนิจฺจํ, เวทนา อนิจฺจา[Pg.343], สญฺญา อนิจฺจา, สงฺขารา อนิจฺจา, วิญฺญาณํ อนิจฺจ’นฺติ. อิติ อิเมสุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อนิจฺจสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção da impermanência? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘A forma é impermanente, a sensação é impermanente, a percepção é impermanente, as formações volitivas são impermanentes, a consciência é impermanente.’ Assim, ele habita contemplando a impermanência nestes cinco agregados sujeitos ao apego. Isto, Ānanda, é chamado de percepção da impermanência.”

‘‘กตมา จานนฺท, อนตฺตสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘จกฺขุ อนตฺตา, รูปา อนตฺตา, โสตํ อนตฺตา, สทฺทา อนตฺตา, ฆานํ อนตฺตา, คนฺธา อนตฺตา, ชิวฺหา อนตฺตา, รสา อนตฺตา, กายา อนตฺตา, โผฏฺฐพฺพา อนตฺตา, มโน อนตฺตา, ธมฺมา อนตฺตา’ติ. อิติ อิเมสุ ฉสุ อชฺฌตฺติกพาหิเรสุ อายตเนสุ อนตฺตานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อนตฺตสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção do não-eu? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘O olho é não-eu, as formas são não-eu; o ouvido é não-eu, os sons são não-eu; o nariz é não-eu, os odores são não-eu; a língua é não-eu, os sabores são não-eu; o corpo é não-eu, os objetos táteis são não-eu; a mente é não-eu, os fenômenos mentais são não-eu.’ Assim, ele habita contemplando o não-eu nestas seis bases internas e externas dos sentidos. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do não-eu.”

‘‘กตมา จานนฺท, อสุภสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานาปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆาณิกา ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อิติ อิมสฺมึ กาเย อสุภานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อสุภสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção do não-atraente? Aqui, Ānanda, um monge examina este mesmo corpo, para cima a partir das solas dos pés e para baixo a partir do topo dos cabelos, envolto pela pele, como sendo cheio de muitas impurezas: ‘Existem neste corpo cabelos, pelos, unhas, dentes, pele, carne, tendões, ossos, medula óssea, rins, coração, fígado, pleura, baço, pulmões, intestinos, mesentério, estômago, excremento, bile, fleuma, pus, sangue, suor, gordura, lágrimas, sebo, saliva, muco, fluido sinovial, urina.’ Assim, ele habita contemplando o não-atraente neste corpo. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do não-atraente.”

‘‘กตมา จานนฺท, อาทีนวสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘พหุทุกฺโข โข อยํ กาโย พหุอาทีนโว? อิติ อิมสฺมึ กาเย วิวิธา อาพาธา อุปฺปชฺชนฺติ, เสยฺยถิทํ – จกฺขุโรโค โสตโรโค ฆานโรโค ชิวฺหาโรโค กายโรโค สีสโรโค กณฺณโรโค มุขโรโค ทนฺตโรโค โอฏฺฐโรโค กาโส สาโส ปินาโส ฑาโห ชโร กุจฺฉิโรโค มุจฺฉา ปกฺขนฺทิกา สูลา วิสูจิกา กุฏฺฐํ คณฺโฑ กิลาโส โสโส อปมาโร ททฺทุ กณฺฑุ กจฺฉุ นขสา วิตจฺฉิกา โลหิตํ ปิตฺตํ มธุเมโห อํสา ปิฬกา ภคนฺทลา ปิตฺตสมุฏฺฐานา อาพาธา เสมฺหสมุฏฺฐานา อาพาธา วาตสมุฏฺฐานา อาพาธา สนฺนิปาติกา อาพาธา อุตุปริณามชา อาพาธา วิสมปริหารชา อาพาธา โอปกฺกมิกา อาพาธา กมฺมวิปากชา อาพาธา สีตํ อุณฺหํ ชิฆจฺฉา ปิปาสา อุจฺจาโร ปสฺสาโว’ติ. อิติ [Pg.344] อิมสฺมึ กาเย อาทีนวานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อาทีนวสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção do perigo? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Este corpo é a fonte de muito sofrimento e perigo; pois todos os tipos de enfermidades surgem neste corpo, a saber: doenças nos olhos, doenças nos ouvidos, doenças no nariz, doenças na língua, doenças no corpo, dor de cabeça, doenças na orelha externa, doenças na boca, dor de dente, tosse, asma, catarro, febre alta, febre, dor de estômago, desmaio, disenteria, cólica, cólera, lepra, furúnculos, eczema, tuberculose, epilepsia, micose, coceira, sarna, catapora, escabiose, hemorragia, diabetes, hemorroidas, pústulas, fístula anal; enfermidades originadas da bile, da fleuma, do vento ou de sua combinação; enfermidades produzidas por mudança de clima; enfermidades produzidas por comportamento descuidado; enfermidades produzidas por agressão; ou enfermidades produzidas como resultado do kamma; e frio, calor, fome, sede, defecação e micção.’ Assim, ele habita contemplando o perigo neste corpo. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do perigo.”

‘‘กตมา จานนฺท, ปหานสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, ปหานสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção do abandono? Aqui, Ānanda, um monge não tolera um pensamento sensual que tenha surgido; ele o abandona, afasta, elimina e faz com que deixe de existir. Ele não tolera um pensamento de má vontade que tenha surgido... um pensamento de crueldade que tenha surgido... estados prejudiciais e insalubres que tenham surgido, sempre que surgirem; ele os abandona, afasta, elimina e faz com que deixem de existir. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do abandono.”

‘‘กตมา จานนฺท, วิราคสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฺปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย วิราโค นิพฺพาน’นฺติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, วิราคสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção do desapego? Aqui, Ānanda, tendo ido para the floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Isto é pacífico, isto é sublime, a saber: a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, o desapego, o nibbāna.’ Isto, Ānanda, é chamado de percepção do desapego.”

‘‘กตมา จานนฺท, นิโรธสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฺปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย นิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, นิโรธสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção da cessação? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Isto é pacífico, isto é sublime, a saber: a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, a cessação, o nibbāna.’ Isto, Ānanda, é chamado de percepção da cessação.”

‘‘กตมา จานนฺท, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ เย โลเก อุปาทานา เจตโส อธิฏฺฐานาภินิเวสานุสยา, เต ปชหนฺโต วิหรติ อนุปาทิยนฺโต. อยํ วุจฺจตานนฺท, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção do não-contentamento com o mundo inteiro? Aqui, Ānanda, um monge habita abandonando quaisquer engajamentos e apegos, pontos de vista mentais, adesões e tendências latentes em relação ao mundo, sem se apegar a eles. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do não-contentamento com o mundo inteiro.”

‘‘กตมา จานนฺท, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺฉาสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ สพฺพสงฺขาเรสุ อฏฺฏียติ หรายติ ชิคุจฺฉติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺฉาสญฺญา.

“E o que, Ānanda, é a percepção de indesejabilidade em todas as formações condicionadas? Aqui, Ānanda, um monge sente-se repelido, envergonhado e enojado por todas as formações condicionadas. Isto, Ānanda, é chamado de percepção de indesejabilidade em todas as formações condicionadas.”

‘‘กตมา จานนฺท, อานาปานสฺสติ? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส สโตว อสฺสสติ สโตว ปสฺสสติ. ทีฆํ วา อสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ. ทีฆํ วา ปสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ. รสฺสํ วา อสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ. รสฺสํ วา ปสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ [Pg.345] ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ. ‘สพฺพกายปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘สพฺพกายปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปีติปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปีติปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘สุขปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘สุขปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตสงฺขารปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตสงฺขารปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ จิตฺตสงฺขารํ อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ จิตฺตสงฺขารํ ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. อภิปฺปโมทยํ จิตฺตํ…เป… สมาทหํ จิตฺตํ…เป… วิโมจยํ จิตฺตํ…เป… อนิจฺจานุปสฺสี…เป… วิราคานุปสฺสี…เป… นิโรธานุปสฺสี…เป… ‘ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อานาปานสฺสติ.

“E o que, Ānanda, é a atenção plena na respiração? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge senta-se. Tendo cruzado as pernas, endireitado o corpo e estabelecido a atenção plena à sua frente, apenas atento ele inspira, atento ele expira. Inspirando longamente, ele sabe: ‘Inspiro longamente’; ou expirando longamente, ele sabe: ‘Expiro longamente.’ Inspirando brevemente, ele sabe: ‘Inspiro brevemente’; ou expirando brevemente, ele sabe: ‘Expiro brevemente.’ Ele treina assim: ‘Experenciando todo o corpo, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando todo o corpo, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade corporal, inspirarei’; ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade corporal, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando o êxtase, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando o êxtase, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando a felicidade, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando a felicidade, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando a atividade mental, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando a atividade mental, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade mental, inspirarei’; ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade mental, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Alegrando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Alegrando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Concentrando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Concentrando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Libertando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Libertando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando a impermanência, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando a impermanência, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando o desapego, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando o desapego, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando a cessação, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando a cessação, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando o desprendimento, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando o desprendimento, expirarei.’ Isto, Ānanda, é chamado de atenção plena na respiração.”

‘‘สเจ โข ตฺวํ, อานนฺท, คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน อิมา ทส สญฺญา ภาเสยฺยาสิ, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน อิมา ทส สญฺญา สุตฺวา โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺยา’’ติ.

“Se tu, Ānanda, visitares o monge Girimānanda e lhe falares sobre estas dez percepções, é possível que, ao ouvir sobre estas dez percepções, a sua enfermidade cesse imediatamente.”

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต สนฺติเก อิมา ทส สญฺญา อุคฺคเหตฺวา เยนายสฺมา คิริมานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมโต คิริมานนฺทสฺส อิมา ทส สญฺญา อภาสิ. อถ โข อายสฺมโต คิริมานนฺทสฺส ทส สญฺญา สุตฺวา โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺภิ. วุฏฺฐหิ จายสฺมา คิริมานนฺโท ตมฺหา อาพาธา. ตถา ปหีโน จ ปนายสฺมโต คิริมานนฺทสฺส โส อาพาโธ อโหสี’’ติ. ทสมํ.

Então, o venerável Ānanda, tendo aprendido estas dez percepções na presença do Abençoado, aproximou-se de onde estava o venerável Girimānanda; tendo se aproximado, recitou estas dez percepções para o venerável Girimānanda. Então, quando o venerável Girimānanda ouviu estas dez percepções, aquela sua enfermidade imediatamente cessou. E o venerável Girimānanda recuperou-se daquela enfermidade; e assim aquela enfermidade do venerável Girimānanda foi completamente eliminada. O décimo [discurso].

สจิตฺตวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo: Sobre a Própria Mente.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

สจิตฺตญฺจ สาริปุตฺต, ฐิติ จ สมเถน จ;

ปริหาโน จ ทฺเว สญฺญา, มูลา ปพฺพชิตํ คิรีติ.

Sobre a própria mente, Sāriputta, estabilidade, e com serenidade; declínio, duas sobre percepção, raízes, aquele que foi para a vida sem lar, e Giri.

(๗) ๒. ยมกวคฺโค

(7) 2. Capítulo dos Pares

๑. อวิชฺชาสุตฺตํ

1. Discurso sobre a Ignorância

๖๑. ‘‘ปุริมา[Pg.346], ภิกฺขเว, โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชาย – ‘อิโต ปุพฺเพ อวิชฺชา นาโหสิ, อถ ปจฺฉา สมภวี’ติ. เอวญฺเจตํ, ภิกฺขเว, วุจฺจติ, อถ จ ปน ปญฺญายติ – ‘อิทปฺปจฺจยา อวิชฺชา’ติ.

61. “Monges, não se discerne um ponto inicial para a ignorância, tal que: ‘Antes disso não havia ignorância, e depois ela passou a existir.’ Embora isso seja dito, monges, ainda assim se discerne: ‘A ignorância tem uma condição específica.’

‘‘อวิชฺชมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อวิชฺชาย? ‘ปญฺจ นีวรณา’ติสฺส วจนียํ. ปญฺจปาหํ, ภิกฺขเว, นีวรเณ สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร ปญฺจนฺนํ นีวรณานํ? ‘ตีณิ ทุจฺจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, ทุจฺจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณํ ทุจฺจริตานํ? ‘อินฺทฺริยอสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยอสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยอสํวรสฺส? ‘อสตาสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. อสตาสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสตาสมฺปชญฺญสฺส? ‘อโยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. อโยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อโยนิโสมนสิการสฺส? ‘อสฺสทฺธิย’นฺติสฺส วจนียํ. อสฺสทฺธิยมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสฺสทฺธิยสฺส? ‘อสทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. อสทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘อสปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ.

“Eu digo, monges, que a ignorância tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ignorância? Deve-se dizer: ‘Os cinco obstáculos.’ Eu digo, monges, que os cinco obstáculos também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os cinco obstáculos? Deve-se dizer: ‘As três condutas incorretas.’ Eu digo, monges, que as três condutas incorretas também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para as três condutas incorretas? Deve-se dizer: ‘A falta de controle das faculdades sensoriais.’ Eu digo, monges, que a falta de controle das faculdades sensoriais também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de controle das faculdades sensoriais? Deve-se dizer: ‘A ausência de atenção plena e de clara compreensão.’ Eu digo, monges, que a ausência de atenção plena e de clara compreensão também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ausência de atenção plena e de clara compreensão? Deve-se dizer: ‘A atenção inadequada.’ Eu digo, monges, que a atenção inadequada também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a atenção inadequada? Deve-se dizer: ‘A falta de fé.’ Eu digo, monges, que a falta de fé também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de fé? Deve-se dizer: ‘O não ouvir o verdadeiro Dhamma.’ Eu digo, monges, que o não ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o não ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: ‘A não associação com pessoas íntegras.’

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ. เอวเมติสฺสา อวิชฺชาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

“Assim, monges, a não associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma. O não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé. A falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada. A atenção inadequada, quando plena, preenche a ausência de atenção plena e de clara compreensão. A ausência de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle das faculdades sensoriais. A falta de controle das faculdades sensoriais, quando plena, preenche as três condutas incorretas. As três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos. Os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância. Assim é o alimento para esta ignorância, e assim é o seu preenchimento.”

‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.347], ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ( ) ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ. กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา มหาสมุทฺทํ สาครํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

“Assim como, monges, quando chove com gotas grossas no topo de uma montanha, a água, fluindo encosta abaixo, preenche as fendas, ravinas e torrentes da montanha; estas, quando plenas, preenchem as pequenas lagoas; as pequenas lagoas, quando plenas, preenchem os grandes lagos; os grandes lagos, quando plenos, preenchem os pequenos rios; os pequenos rios, quando plenos, preenchem os grandes rios; e os grandes rios, quando plenos, preenchem o grande oceano; assim é o alimento para o grande oceano, e assim é o seu preenchimento.”

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา อวิชฺชาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

“Do mesmo modo, monges, a não associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma. O não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé. A falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada. A atenção inadequada, quando plena, preenche a ausência de atenção plena e de clara compreensão. A ausência de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle das faculdades sensoriais. A falta de controle das faculdades sensoriais, quando plena, preenche as três condutas incorretas. As três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos. Os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância. Assim é o alimento para esta ignorância, e assim é o seu preenchimento.”

‘‘วิชฺชาวิมุตฺติมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร วิชฺชาวิมุตฺติยา? ‘สตฺต โพชฺฌงฺคา’ติสฺส วจนียํ. สตฺตปาหํ, ภิกฺขเว, โพชฺฌงฺเค สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร สตฺตนฺนํ โพชฺฌงฺคานํ? ‘จตฺตาโร สติปฏฺฐานา’ติสฺส วจนียํ. จตฺตาโรปาหํ, ภิกฺขเว, สติปฏฺฐาเน สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ? ‘ตีณิ สุจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, สุจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณํ สุจริตานํ? ‘อินฺทฺริยสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยสํวรสฺส? ‘สติสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. สติสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สติสมฺปชญฺญสฺส? ‘โยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. โยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร โยนิโสมนสิการสฺส? ‘สทฺธา’ติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธาย[Pg.348]? ‘สทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘สปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ.

“Eu digo, monges, que o conhecimento claro e a libertação têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para o conhecimento claro e a libertação? Deve-se dizer: ‘Os sete fatores do despertar.’ Eu digo, monges, que os sete fatores do despertar também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os sete fatores do despertar? Deve-se dizer: ‘Os quatro estabelecimentos da atenção plena.’ Eu digo, monges, que os quatro estabelecimentos da atenção plena também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os quatro estabelecimentos da atenção plena? Deve-se dizer: ‘As três condutas corretas.’ Eu digo, monges, que as três condutas corretas também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para as três condutas corretas? Deve-se dizer: ‘O controle das faculdades sensoriais.’ Eu digo, monges, que o controle das faculdades sensoriais também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o controle das faculdades sensoriais? Deve-se dizer: ‘A atenção plena e a clara compreensão.’ Eu digo, monges, que a atenção plena e a clara compreensão também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para a atenção plena e a clara compreensão? Deve-se dizer: ‘A atenção adequada.’ Eu digo, monges, que a atenção adequada também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a atenção adequada? Deve-se dizer: ‘A fé.’ Eu digo, monges, que a fé também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a fé? Deve-se dizer: ‘O ouvir o verdadeiro Dhamma.’ Eu digo, monges, que o ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: ‘A associação com pessoas íntegras.’

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ สทฺธํ ปริปูเรติ, สทฺธา ปริปูรา โยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, โยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร สติสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, สติสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยสํวโร ปริปูโร ตีณิ สุจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ สุจริตานิ ปริปูรานิ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ปริปูเรนฺติ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ปริปูรา สตฺต โพชฺฌงฺเค ปริปูเรนฺติ, สตฺต โพชฺฌงฺคา ปริปูรา วิชฺชาวิมุตฺตึ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

“Assim, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma. O ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a fé. A fé, quando plena, preenche a atenção adequada. A atenção adequada, quando plena, preenche a atenção plena e a clara compreensão. A atenção plena e a clara compreensão, quando plenas, preenchem o controle das faculdades sensoriais. O controle das faculdades sensoriais, quando pleno, preenche as três condutas corretas. As três condutas corretas, quando plenas, preenchem os quatro estabelecimentos da atenção plena. Os quatro estabelecimentos da atenção plena, quando plenos, preenchem os sete fatores do despertar. Os sete fatores do despertar, quando plenos, preenchem o conhecimento claro e a libertação. Assim é o alimento para este conhecimento claro e libertação, e assim é o seu preenchimento.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา มหาสมุทฺทํ สาครํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ สทฺธํ ปริปูเรติ, สทฺธา ปริปูรา โยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, โยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร สติสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, สติสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยสํวโร ปริปูโร ตีณิ สุจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ สุจริตานิ ปริปูรานิ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ปริปูเรนฺติ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ปริปูรา สตฺต โพชฺฌงฺเค ปริปูเรนฺติ, สตฺต โพชฺฌงฺคา ปริปูรา วิชฺชาวิมุตฺตึ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูรี’’ติ. ปฐมํ.

“Do mesmo modo, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma. O ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a fé. A fé, quando plena, preenche a atenção adequada. A atenção adequada, quando plena, preenche a atenção plena e a clara compreensão. A atenção plena e a clara compreensão, quando plenas, preenchem o controle das faculdades sensoriais. O controle das faculdades sensoriais, quando pleno, preenche as três condutas corretas. As três condutas corretas, quando plenas, preenchem os quatro estabelecimentos da atenção plena. Os quatro estabelecimentos da atenção plena, quando plenos, preenchem os sete fatores do despertar. Os sete fatores do despertar, quando plenos, preenchem o conhecimento claro e a libertação. Assim é o alimento para este conhecimento claro e libertação, e assim é o seu preenchimento.” O primeiro [discurso].

๒. ตณฺหาสุตฺตํ

2. Discurso sobre a Avidez

๖๒. ‘‘ปุริมา, ภิกฺขเว, โกฏิ น ปญฺญายติ ภวตณฺหาย – ‘อิโต ปุพฺเพ ภวตณฺหา นาโหสิ, อถ ปจฺฉา สมภวี’ติ. เอวญฺเจตํ, ภิกฺขเว, วุจฺจติ, อถ จ ปน ปญฺญายติ – ‘อิทปฺปจฺจยา ภวตณฺหา’ติ.

62. “Monges, não se discerne um ponto inicial para a avidez pela existência, tal que: ‘Antes disso não havia avidez pela existência, e depois ela passou a existir.’ Embora isso seja dito, monges, ainda assim se discerne: ‘A avidez pela existência tem uma condição específica.’

‘‘ภวตณฺหามฺปาหํ[Pg.349], ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร ภวตณฺหาย? ‘อวิชฺชา’ติสฺส วจนียํ. อวิชฺชมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อวิชฺชาย? ‘ปญฺจ นีวรณา’ติสฺส วจนียํ. ปญฺจ นีวรเณปาหํ, ภิกฺขเว, สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร ปญฺจนฺนํ นีวรณานํ? ‘ตีณิ ทุจฺจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, ทุจฺจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณนฺนํ ทุจฺจริตานํ? ‘อินฺทฺริยอสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยอสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยอสํวรสฺส? ‘อสตาสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. อสตาสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสตา สมฺปชญฺญสฺส? ‘อโยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. อโยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อโยนิโสมนสิการสฺส? ‘อสฺสทฺธิย’นฺติสฺส วจนียํ. อสฺสทฺธิยมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสฺสทฺธิยสฺส? ‘อสฺสทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. อสฺสทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสฺสทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘อสปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ.

“Eu digo, monges, que a avidez pela existência tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a avidez pela existência? Deve-se dizer: ‘A ignorância.’ Eu digo, monges, que a ignorância também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ignorância? Deve-se dizer: ‘Os cinco obstáculos.’ Eu digo, monges, que os cinco obstáculos também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os cinco obstáculos? Deve-se dizer: ‘As três condutas incorretas.’ Eu digo, monges, que as três condutas incorretas também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para as três condutas incorretas? Deve-se dizer: ‘A falta de controle das faculdades sensoriais.’ Eu digo, monges, que a falta de controle das faculdades sensoriais também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de controle das faculdades sensoriais? Deve-se dizer: ‘A ausência de atenção plena e de clara compreensão.’ Eu digo, monges, que a ausência de atenção plena e de clara compreensão também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ausência de atenção plena e de clara compreensão? Deve-se dizer: ‘A atenção inadequada.’ Eu digo, monges, que a atenção inadequada também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a atenção inadequada? Deve-se dizer: ‘A falta de fé.’ Eu digo, monges, que a falta de fé também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de fé? Deve-se dizer: ‘O não ouvir o verdadeiro Dhamma.’ Eu digo, monges, que o não ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o não ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: ‘A não associação com pessoas íntegras.’

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ, อวิชฺชา ปริปูรา ภวตณฺหํ ปริปูเรติ; เอวเมติสฺสา ภวตณฺหาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

“Assim, monges, a não associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma. O não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé. A falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada. A atenção inadequada, quando plena, preenche a ausência de atenção plena e de clara compreensão. A ausência de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle das faculdades sensoriais. A falta de controle das faculdades sensoriais, quando plena, preenche as três condutas incorretas. As três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos. Os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância. A ignorância, quando plena, preenche a avidez pela existência. Assim é o alimento para esta avidez pela existência, e assim é o seu preenchimento.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา มหาสมุทฺทํ [Pg.350] สาครํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

Monges, assim como quando chove no topo de uma montanha com gotas grossas, a água, fluindo encosta abaixo, preenche as fendas, ravinas e torrentes da montanha; estas, estando cheias, preenchem as pequenas lagoas; as pequenas lagoas, estando cheias, preenchem os grandes lagos; os grandes lagos, estando cheios, preenchem os pequenos rios; os pequenos rios, estando cheios, preenchem os grandes rios; e os grandes rios, estando cheios, preenchem o grande oceano. Assim é o alimento para o grande oceano, e é assim que ele se torna cheio.

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ, อวิชฺชา ปริปูรา ภวตณฺหํ ปริปูเรติ; เอวเมติสฺสา ภวตณฺหาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

Do mesmo modo, monges, a associação com pessoas não íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma; o não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé; a falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada; a atenção inadequada, quando plena, preenche a falta de atenção plena e de clara compreensão; a falta de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle dos sentidos; a falta de controle dos sentidos, quando plena, preenche as três condutas incorretas; as três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos; os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância; a ignorância, quando plena, preenche o desejo pela existência. Assim é o alimento para o desejo pela existência, e é assim que ele se torna cheio.

‘‘วิชฺชาวิมุตฺติมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร วิชฺชาวิมุตฺติยา? ‘สตฺต โพชฺฌงฺคา’ติสฺส วจนียํ. สตฺตปาหํ, ภิกฺขเว, โพชฺฌงฺเค สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร สตฺตนฺนํ โพชฺฌงฺคานํ? ‘จตฺตาโร สติปฏฺฐานา’ติสฺส วจนียํ. จตฺตาโรปาหํ, ภิกฺขเว, สติปฏฺฐาเน สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ? ‘ตีณิ สุจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, สุจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณนฺนํ สุจริตานํ? ‘อินฺทฺริยสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยสํวรสฺส? ‘สติสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. สติสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สติสมฺปชญฺญสฺส? ‘โยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. โยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร โยนิโสมนสิการสฺส? ‘สทฺธา’ติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธาย? ‘สทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘สปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ.

Monges, eu digo que o verdadeiro conhecimento e a libertação têm um alimento, eles não são sem alimento. E qual é o alimento para o verdadeiro conhecimento e a libertação? Deve-se dizer: 'Os sete fatores da iluminação'. Eu digo, monges, que os sete fatores da iluminação também têm um alimento, eles não são sem alimento. E qual é o alimento para os sete fatores da iluminação? Deve-se dizer: 'Os quatro estabelecimentos da atenção plena'. Eu digo, monges, que os quatro estabelecimentos da atenção plena também têm um alimento, eles não são sem alimento. E qual é o alimento para os quatro estabelecimentos da atenção plena? Deve-se dizer: 'As três boas condutas'. Eu digo, monges, que as três boas condutas também têm um alimento, elas não são sem alimento. E qual é o alimento para as três boas condutas? Deve-se dizer: 'O controle dos sentidos'. Eu digo, monges, que o controle dos sentidos também tem um alimento, ele não é sem alimento. E qual é o alimento para o controle dos sentidos? Deve-se dizer: 'A atenção plena e a clara compreensão'. Eu digo, monges, que a atenção plena e a clara compreensão também têm um alimento, elas não são sem alimento. E qual é o alimento para a atenção plena e a clara compreensão? Deve-se dizer: 'A atenção adequada'. Eu digo, monges, que a atenção adequada também tem um alimento, ela não é sem alimento. E qual é o alimento para a atenção adequada? Deve-se dizer: 'A fé'. Eu digo, monges, que a fé também tem um alimento, ela não é sem alimento. E qual é o alimento para a fé? Deve-se dizer: 'Ouvir o verdadeiro Dhamma'. Eu digo, monges, que ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento, ele não é sem alimento. E qual é o alimento para ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: 'A associação com pessoas íntegras'.

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ สทฺธํ ปริปูเรติ, สทฺธา ปริปูรา โยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, โยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร สติสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, สติสมฺปชญฺญํ [Pg.351] ปริปูรํ อินฺทฺริยสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยสํวโร ปริปูโร ตีณิ สุจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ สุจริตานิ ปริปูรานิ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ปริปูเรนฺติ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ปริปูรา สตฺต โพชฺฌงฺเค ปริปูเรนฺติ, สตฺต โพชฺฌงฺคา ปริปูรา วิชฺชาวิมุตฺตึ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ.

Assim, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma; ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a fé; a fé, quando plena, preenche a atenção adequada; a atenção adequada, quando plena, preenche a atenção plena e a clara compreensão; a atenção plena e a clara compreensão, quando plenas, preenchem o controle dos sentidos; o controle dos sentidos, quando pleno, preenche as três boas condutas; as três boas condutas, quando plenas, preenchem os quatro estabelecimentos da atenção plena; os quatro estabelecimentos da atenção plena, quando plenos, preenchem os sete fatores da iluminação; os sete fatores da iluminação, quando plenos, preenchem o verdadeiro conhecimento e a libertação. Assim é o alimento para o verdadeiro conhecimento e a libertação, e é assim que eles se tornam cheios.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ…เป… เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ…เป… เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูรี’’ติ. ทุติยํ.

Assim como quando chove no topo de uma montanha com gotas grossas, a água, fluindo encosta abaixo... [como antes] ... assim é o alimento para o grande oceano, e é assim que ele se torna cheio. Do mesmo modo, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma... [como antes] ... assim é o alimento para o verdadeiro conhecimento e a libertação, e é assim que eles se tornam cheios. (Segundo)

๓. นิฏฺฐงฺคตสุตฺตํ

3. Niṭṭhaṅgatasutta – Sutta sobre a Certeza

๖๓. ‘‘เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ นิฏฺฐํ คตา สพฺเพ เต ทิฏฺฐิสมฺปนฺนา. เตสํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนานํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา? สตฺตกฺขตฺตุปรมสฺส, โกลํโกลสฺส, เอกพีชิสฺส, สกทาคามิสฺส, โย จ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อรหา – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา? อนฺตราปรินิพฺพายิสฺส, อุปหจฺจปรินิพฺพายิสฺส, อสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, สสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, อุทฺธํโสตสฺส อกนิฏฺฐคามิโน – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ นิฏฺฐํ คตา, สพฺเพ เต ทิฏฺฐิสมฺปนฺนา. เตสํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนานํ อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา’’ติ. ตติยํ.

63. Monges, todos aqueles que alcançaram a certeza a meu respeito são dotados de visão correta. Desses dotados de visão correta, cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo; cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo aqui neste mundo? Aquele que renasce no máximo sete vezes, aquele que vai de família em família, aquele que tem apenas uma semente, o que retorna uma única vez e aquele que, nesta mesma vida, é um arahant — esses cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo tendo deixado este mundo? Aquele que alcança o nibbāna no intervalo, aquele que alcança o nibbāna após o pouso, aquele que alcança o nibbāna sem esforço, aquele que alcança o nibbāna com esforço e aquele que segue correnteza acima em direção ao reino Akaniṭṭha — esses cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. Monges, todos aqueles que alcançaram a certeza a meu respeito são dotados de visão correta. Desses dotados de visão correta, estes cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo, e estes cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. (Terceiro)

๔. อเวจฺจปฺปสนฺนสุตฺตํ

4. Aveccappasannasutta – Sutta sobre a Confiança Inabalável

๖๔. ‘‘เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ อเวจฺจปฺปสนฺนา, สพฺเพ เต โสตาปนฺนา. เตสํ โสตาปนฺนานํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา? สตฺตกฺขตฺตุปรมสฺส, โกลํโกลสฺส, เอกพีชิสฺส, สกทาคามิสฺส, โย จ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อรหา – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา? อนฺตราปรินิพฺพายิสฺส, อุปหจฺจปรินิพฺพายิสฺส, อสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, สสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, อุทฺธํโสตสฺส อกนิฏฺฐคามิโน – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ อเวจฺจปฺปสนฺนา สพฺเพ เต โสตาปนฺนา. เตสํ [Pg.352] โสตาปนฺนานํ อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา’’ติ. จตุตฺถํ.

64. Monges, todos aqueles que têm confiança inabalável em mim entraram na correnteza. Desses que entraram na correnteza, cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo; cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo aqui neste mundo? Aquele que renasce no máximo sete vezes, aquele que vai de família em família, aquele que tem apenas uma semente, o que retorna uma única vez e aquele que, nesta mesma vida, é um arahant — esses cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo tendo deixado este mundo? Aquele que alcança o nibbāna no intervalo, aquele que alcança o nibbāna após o pouso, aquele que alcança o nibbāna sem esforço, aquele que alcança o nibbāna com esforço e aquele que segue correnteza acima em direção ao reino Akaniṭṭha — esses cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. Monges, todos those que têm confiança inabalável em mim entraram na correnteza. Desses que entraram na correnteza, estes cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo, e estes cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. (Quarto)

๕. ปฐมสุขสุตฺตํ

5. Paṭhamasukhasutta – Primeiro Sutta sobre a Felicidade

๖๕. เอกํ สมยํ อายสฺมา สาริปุตฺโต มคเธสุ วิหรติ นาลกคามเก. อถ โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ –

65. Em uma ocasião, o Venerável Sāriputta estava residindo entre os magadanos, no vilarejo de Nālaka. Então, o andarilho Sāmaṇḍakāni aproximou-se do Venerável Sāriputta e trocou saudações com ele. Quando concluíram as saudações e a conversa cordial, ele se sentou a um lado e disse ao Venerável Sāriputta:

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, สุขํ, กึ ทุกฺข’’นฺติ? ‘‘อภินิพฺพตฺติ โข, อาวุโส, ทุกฺขา, อนภินิพฺพตฺติ สุขา. อภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ – สีตํ อุณฺหํ ชิฆจฺฉา ปิปาสา อุจฺจาโร ปสฺสาโว อคฺคิสมฺผสฺโส ทณฺฑสมฺผสฺโส สตฺถสมฺผสฺโส ญาตีปิ มิตฺตาปิ สงฺคมฺม สมาคมฺม โรเสนฺติ. อภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ. อนภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺขํ – น สีตํ น อุณฺหํ น ชิฆจฺฉา น ปิปาสา น อุจฺจาโร น ปสฺสาโว น อคฺคิสมฺผสฺโส น ทณฺฑสมฺผสฺโส น สตฺถสมฺผสฺโส ญาตีปิ มิตฺตาปิ สงฺคมฺม สมาคมฺม น โรเสนฺติ. อนภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺข’’นฺติ. ปญฺจมํ.

— Amigo Sāriputta, o que é a felicidade? O que é o sofrimento? — O renascimento, amigo, é sofrimento. O não renascimento é felicidade. Quando há renascimento, este sofrimento é de se esperar: frio, calor, fome, sede, defecação e micção; ser afligido por fogo, bastões ou facas; e parentes e amigos se reunirem para importunar a pessoa. Quando há renascimento, este sofrimento é de se esperar. Quando não há renascimento, esta felicidade é de se esperar: sem frio, sem calor, sem fome, sem sede, sem defecação e sem micção; sem ser afligido por fogo, bastões ou facas; e parentes e amigos não se reunirem para importunar a pessoa. Quando não há renascimento, esta felicidade é de se esperar. (Quinto)

๖. ทุติยสุขสุตฺตํ

6. Dutiyasukhasutta – Segundo Sutta sobre a Felicidade

๖๖. เอกํ สมยํ อายสฺมา สาริปุตฺโต มคเธสุ วิหรติ นาลกคามเก. อถ โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ –

66. Em uma ocasião, o Venerável Sāriputta estava residindo entre os magadanos, no vilarejo de Nālaka. Então, o andarilho Sāmaṇḍakāni aproximou-se do Venerável Sāriputta e trocou saudações com ele. Quando concluíram as saudações e a conversa cordial, ele se sentou a um lado e disse ao Venerável Sāriputta:

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, สาริปุตฺต, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย สุขํ, กึ ทุกฺข’’นฺติ? ‘‘อนภิรติ โข, อาวุโส, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ทุกฺขา, อภิรติ สุขา. อนภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ – คจฺฉนฺโตปิ สุขํ สาตํ [Pg.353] นาธิคจฺฉติ, ฐิโตปิ… นิสินฺโนปิ… สยาโนปิ… คามคโตปิ… อรญฺญคโตปิ… รุกฺขมูลคโตปิ… สุญฺญาคารคโตปิ… อพฺโภกาสคโตปิ… ภิกฺขุมชฺฌคโตปิ สุขํ สาตํ นาธิคจฺฉติ. อนภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ.

— Amigo Sāriputta, o que é a felicidade neste Dhamma e disciplina, e o que é o sofrimento? — O descontentamento, amigo, é sofrimento neste Dhamma e disciplina. O contentamento é felicidade. Quando há descontentamento, este sofrimento é de se esperar: mesmo ao caminhar, não se encontra felicidade ou conforto; mesmo ao ficar de pé... mesmo ao sentar... mesmo ao deitar... mesmo ao ir ao vilarejo... mesmo ao ir à floresta... mesmo ao ir ao pé de uma árvore... mesmo ao ir a uma cabana vazia... mesmo ao ir ao ar livre... mesmo ao estar no meio dos monges, não se encontra felicidade ou conforto. Quando há descontentamento, este sofrimento é de se esperar.

‘‘อภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺขํ – คจฺฉนฺโตปิ สุขํ สาตํ อธิคจฺฉติ, ฐิโตปิ… นิสินฺโนปิ… สยาโนปิ… คามคโตปิ… อรญฺญคโตปิ… รุกฺขมูลคโตปิ… สุญฺญาคารคโตปิ… อพฺโภกาสคโตปิ… ภิกฺขุมชฺฌคโตปิ สุขํ สาตํ อธิคจฺฉติ. อภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺข’’นฺติ. ฉฏฺฐํ.

— Quando há contentamento, esta felicidade é de se esperar: mesmo ao caminhar, encontra-se felicidade e conforto; mesmo ao ficar de pé... mesmo ao sentar... mesmo ao deitar... mesmo ao ir ao vilarejo... mesmo ao ir à floresta... mesmo ao ir ao pé de uma árvore... mesmo ao ir a uma cabana vazia... mesmo ao ir ao ar livre... mesmo ao estar no meio dos monges, encontra-se felicidade e conforto. Quando há contentamento, esta felicidade é de se esperar. (Sexto)

๗. ปฐมนฬกปานสุตฺตํ

7. Paṭhamanaḷakapānasutta – Primeiro Sutta de Naḷakapāna

๖๗. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน นฬกปานํ นาม โกสลานํ นิคโม ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา นฬกปาเน วิหรติ ปลาสวเน. เตน โข ปน สมเยน ภควา ตทหุโปสเถ ภิกฺขุสงฺฆปริวุโต นิสินฺโน โหติ. อถ โข ภควา พหุเทว รตฺตึ ภิกฺขูนํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา ตุณฺหีภูตํ ตุณฺหีภูตํ ภิกฺขุสงฺฆํ อนุวิโลเกตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ –

67. Em uma ocasião, o Abençoado estava peregrinando pelas terras dos kosalanos junto com uma grande comunidade de monges quando chegou a uma cidade kosalana chamada Naḷakapāna. Lá, em Naḷakapāna, o Abençoado residia em um bosque de árvores palāsa. Naquela ocasião, no dia do uposatha, o Abençoado estava sentado cercado pela comunidade de monges. Tendo instruído, encorajado, inspirado e alegrado a comunidade de monges com uma palestra sobre o Dhamma por grande parte da noite, e tendo observado a comunidade de monges em absoluto silêncio, o Abençoado dirigiu-se ao Venerável Sāriputta:

‘‘วิคตถินมิทฺโธ โข, สาริปุตฺต, ภิกฺขุสงฺโฆ. ปฏิภาตุ ตํ, สาริปุตฺต, ภิกฺขูนํ ธมฺมี กถา. ปิฏฺฐิ เม อาคิลายติ; ตมหํ อายมิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ.

— A comunidade de monges está livre da preguiça e da sonolência, Sāriputta. Que lhe ocorra uma palestra sobre o Dhamma para os monges. Minhas costas estão doloridas; eu irei alongá-las. — Sim, Senhor — respondeu o Venerável Sāriputta ao Abençoado.

อถ โข ภควา จตุคฺคุณํ สงฺฆาฏึ ปญฺญาเปตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสิ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

Então, o Abençoado dobrou seu manto externo em quatro partes e deitou-se sobre o seu lado direito na postura do leão, com um pé sobre o outro, atento e plenamente consciente, mantendo em mente a intenção de se levantar. Naquele momento, o Venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: 'Amigos monges!' 'Amigo!' — responderam os monges ao Venerável Sāriputta. O Venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘ยสฺส [Pg.354] กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ … วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ.

Amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, amigos, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.

‘‘อสฺสทฺโธ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘อหิริโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘อโนตฺตปฺปี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘กุสีโต ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘ทุปฺปญฺโญ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘โกธโน ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘อุปนาหี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘ปาปิจฺโฉ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘ปาปมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ.

‘Uma pessoa sem fé’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem vergonha moral’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem temor moral’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa preguiçosa’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem sabedoria’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa irada’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa hostil’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa de maus desejos’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa com maus amigos’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa de visão incorreta’, amigos: isso é um caso de declínio.

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ.

Amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, amigos, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.

‘‘‘สทฺโธ [Pg.355] ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘หิรีมา ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘โอตฺตปฺปี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อารทฺธวีริโย ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘ปญฺญวา ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อกฺโกธโน ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อนุปนาหี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อปฺปิจฺโฉ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘กลฺยาณมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘สมฺมาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมต’’นฺติ.

‘Uma pessoa com fé’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com vergonha moral’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com temor moral’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa enérgica’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa sábia’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa sem ira’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa sem hostilidade’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa de poucos desejos’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com bons amigos’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa de visão correta’, amigos: isso é um caso de não declínio.

อถ โข ภควา ปจฺจุฏฺฐาย อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา …เป… โน วุทฺธิ.

Então, o Abençoado levantou-se e dirigiu-se ao venerável Sāriputta: “Muito bem, muito bem, Sāriputta! Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia... pe... e não o crescimento.”

‘‘‘อสฺสทฺโธ ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, ปริหานเมตํ; อหิริโก… อโนตฺตปฺปี… กุสีโต… ทุปฺปญฺโญ… โกธโน… อุปนาหี… ปาปิจฺโฉ… ปาปมิตฺโต… ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, ปริหานเมตํ.

“‘Uma pessoa sem fé’, Sāriputta: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem vergonha moral’... ‘sem temor moral’... ‘preguiçosa’... ‘sem sabedoria’... ‘irada’... ‘hostil’... ‘de maus desejos’... ‘com maus amigos’... ‘Uma pessoa de visão incorreta’, Sāriputta: isso é um caso de declínio.”

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ.

“Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.”

‘‘‘สทฺโธ [Pg.356] ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, อปริหานเมตํ; หิรีมา… โอตฺตปฺปี… อารทฺธวีริโย… ปญฺญวา… อกฺโกธโน… อนุปนาหี… อปฺปิจฺโฉ… กลฺยาณมิตฺโต… ‘สมฺมาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, อปริหานเมต’’นฺติ. สตฺตมํ.

“‘Uma pessoa com fé’, Sāriputta: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com vergonha moral’... ‘com temor moral’... ‘enérgica’... ‘sábia’... ‘sem ira’... ‘sem hostilidade’... ‘de poucos desejos’... ‘com bons amigos’... ‘Uma pessoa de visão correta’, Sāriputta: isso é um caso de não declínio. O sétimo.”

๘. ทุติยนฬกปานสุตฺตํ

8. O segundo discurso em Naḷakapāna

๖๘. เอกํ สมยํ ภควา นฬกปาเน วิหรติ ปลาสวเน. เตน โข ปน สมเยน ภควา ตทหุโปสเถ ภิกฺขุสงฺฆปริวุโต นิสินฺโน โหติ. อถ โข ภควา พหุเทว รตฺตึ ภิกฺขูนํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา ตุณฺหีภูตํ ตุณฺหีภูตํ ภิกฺขุสงฺฆํ อนุวิโลเกตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ –

68. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Naḷakapāna, no bosque de palāsa. Naquela ocasião, no dia do Uposatha, o Abençoado estava sentado cercado pela comunidade de monges. Então, após instruir, exortar, inspirar e encorajar a comunidade de monges com um discurso sobre o Dhamma por grande parte da noite, o Abençoado olhou para a comunidade de monges que estava em completo silêncio e dirigiu-se ao venerável Sāriputta:

“Sāriputta, a comunidade de monges está livre da preguiça e do torpor. Que lhe ocorra, Sāriputta, um discurso sobre o Dhamma para os monges. Minhas costas estão doloridas; eu irei alongá-las.” — “Sim, venerável senhor”, respondeu o venerável Sāriputta ao Abençoado.

อถ โข ภควา จตุคฺคุณํ สงฺฆาฏึ ปญฺญาเปตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสิ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส, ภิกฺขเว’’ติ! ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

Então, o Abençoado, tendo dobrado o seu manto externo em quatro partes, deitou-se sobre o seu lado direito na postura do leão, colocando um pé sobre o outro, atento e plenamente consciente, mantendo em mente a intenção de se levantar. Naquela ocasião, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: “Amigos monges!” — “Amigo!”, responderam os monges ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ… โสตาวธานํ นตฺถิ… ธมฺมธารณา นตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา นตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ นตฺถิ… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ… โสตาวธานํ นตฺถิ… ธมฺมธารณา นตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา นตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ นตฺถิ… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา [Pg.357] ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ.

“Amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria... que não preste atenção... que não retenha o Dhamma na mente... que não examine o significado... que não pratique de acordo com o Dhamma... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, amigos, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria... que não preste atenção... que não retenha o Dhamma na mente... que não examine o significado... que não pratique de acordo com o Dhamma... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.”

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ… โสตาวธานํ อตฺถิ… ธมฺมธารณา อตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา อตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ อตฺถิ… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ.

“Amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria... que preste atenção... que retenha o Dhamma na mente... que examine o significado... que pratique de acordo com o Dhamma... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, amigos, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.”

อถ โข ภควา ปจฺจุฏฺฐาย อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… โสตาวธานํ นตฺถิ… ธมฺมธารณา นตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา นตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ นตฺถิ… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ.

Então, o Abençoado levantou-se e dirigiu-se ao venerável Sāriputta: “Muito bem, muito bem, Sāriputta! Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha sabedoria... que não tenha energia... que não preste atenção... que não retenha o Dhamma na mente... que não examine o significado... que não pratique de acordo com o Dhamma... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.”

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ… โสตาวธานํ อตฺถิ… ธมฺมธารณา อตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา อตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ อตฺถิ… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ [Pg.358] อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. อฏฺฐมํ.

“Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria... que preste atenção... que retenha o Dhamma na mente... que examine o significado... que pratique de acordo com o Dhamma... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. O oitavo.”

๙. ปฐมกถาวตฺถุสุตฺตํ

9. O primeiro discurso sobre os temas de discussão

๖๙. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ เสนากถํ ภยกถํ ยุทฺธกถํ อนฺนกถํ ปานกถํ วตฺถกถํ สยนกถํ มาลากถํ คนฺธกถํ ญาติกถํ ยานกถํ คามกถํ นิคมกถํ นครกถํ ชนปทกถํ อิตฺถิกถํ สูรกถํ วิสิขากถํ กุมฺภฏฺฐานกถํ ปุพฺพเปตกถํ นานตฺตกถํ โลกกฺขายิกํ สมุทฺทกฺขายิกํ อิติภวาภวกถํ อิติ วาติ.

69. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, vários bhikkhus haviam se reunido no salão de assembleias após a refeição, ao retornarem de sua ronda de esmolas, e estavam sentados juntos engajando-se em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões, ministros de Estado, exércitos, perigos, guerras, comida, bebida, vestimentas, leitos, guirlandas, perfumes, parentes, veículos, aldeias, vilas, cidades, países, mulheres, heróis, conversas de rua, conversas no poço, conversas sobre os falecidos, conversas diversas, especulações sobre o mundo e o mar, e conversas sobre a existência e a não-existência.

Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua meditação solitária e foi até o salão de assembleias, sentando-se no assento preparado. Tendo se sentado, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, sobre o que vocês estavam conversando agora há pouco, sentados aqui reunidos? Qual foi a conversa que foi interrompida?'

‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหราม, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วา’’ติ. ‘‘น โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ ปติรูปํ กุลปุตฺตานํ สทฺธาย อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตานํ, ยํ ตุมฺเห อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหเรยฺยาถ, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ เสนากถํ ภยกถํ ยุทฺธกถํ อนฺนกถํ ปานกถํ วตฺถกถํ สยนกถํ มาลากถํ คนฺธกถํ ญาติกถํ ยานกถํ คามกถํ นิคมกถํ นครกถํ ชนปทกถํ อิตฺถิกถํ สูรกถํ วิสิขากถํ กุมฺภฏฺฐานกถํ ปุพฺพเปตกถํ นานตฺตกถํ โลกกฺขายิกํ สมุทฺทกฺขายิกํ อิติภวาภวกถํ อิติ วาติ.

'Aqui, Senhor, após a nossa refeição, ao retornarmos de nossa ronda de esmolas, nos reunimos no salão de assembleias e estávamos sentados juntos engajando-nos em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões... [pe] ... e conversas sobre a existência e a não-existência.' 'Bhikkhus, não é apropriado para vós, filhos de boas famílias que por fé saíram da vida doméstica para a vida sem lar, engajar-vos em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões, ministros de Estado, exércitos, perigos, guerras, comida, bebida, vestimentas, leitos, guirlandas, perfumes, parentes, veículos, aldeias, vilas, cidades, países, mulheres, heróis, conversas de rua, conversas no poço, conversas sobre os falecidos, conversas diversas, especulações sobre o mundo e o mar, e conversas sobre a existência e a não-existência.'

‘‘ทสยิมานิ[Pg.359], ภิกฺขเว, กถาวตฺถูนิ. กตมานิ ทส? อปฺปิจฺฉกถา, สนฺตุฏฺฐิกถา, ปวิเวกกถา, อสํสคฺคกถา, วีริยารมฺภกถา, สีลกถา, สมาธิกถา, ปญฺญากถา, วิมุตฺติกถา, วิมุตฺติญาณทสฺสนกถาติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส กถาวตฺถูนิ.

'Há, bhikkhus, estes dez temas de conversa. Quais dez? Conversa sobre a pouquidão de desejos, sobre o contentamento, sobre a solitude, sobre o desapego da associação com outros, sobre a aplicação da energia, sobre a virtude, sobre a concentração, sobre a sabedoria, sobre a libertação e sobre o conhecimento e visão da libertação. Estes, bhikkhus, são os dez temas de conversa.'

‘‘อิเมสํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ กถาวตฺถูนํ อุปาทายุปาทาย กถํ กเถยฺยาถ, อิเมสมฺปิ จนฺทิมสูริยานํ เอวํมหิทฺธิกานํ เอวํมหานุภาวานํ เตชสา เตชํ ปริยาทิเยยฺยาถ, โก ปน วาโท อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกาน’’นฺติ! นวมํ.

'Se vós, bhikkhus, conversardes baseando-vos repetidamente nestes dez temas de conversa, com o vosso esplendor superareis até mesmo o esplendor da lua e do sol, tão poderosos e majestosos como são; quanto mais, então, o dos andarilhos de outras seitas!' O nono.

๑๐. ทุติยกถาวตฺถุสุตฺตํ

10. O Segundo Discurso sobre os Temas de Conversa

๗๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วาติ.

70. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, vários bhikkhus haviam se reunido no salão de assembleias após a refeição, ao retornarem de sua ronda de esmolas, e estavam sentados juntos engajando-se em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões, ministros de Estado... [pe] ... e conversas sobre a existência e a não-existência.

‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, ปาสํสานิ ฐานานิ. กตมานิ ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ โหติ, อปฺปิจฺฉกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘อปฺปิจฺโฉ ภิกฺขุ อปฺปิจฺฉกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Há, bhikkhus, estes dez motivos de elogio. Quais dez? Aqui, bhikkhus, um monge é ele próprio de poucos desejos e fala aos monges sobre a pouquidão de desejos. "O monge é ele próprio de poucos desejos e fala aos monges sobre a pouquidão de desejos" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ โหติ, สนฺตุฏฺฐิกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘สนฺตุฏฺโฐ ภิกฺขุ สนฺตุฏฺฐิกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio contente e fala aos monges sobre o contentamento. "O monge é ele próprio contente e fala aos monges sobre o contentamento" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ ปวิวิตฺโต โหติ, ปวิเวกกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘ปวิวิตฺโต ภิกฺขุ ปวิเวกกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio solitário e fala aos monges sobre a solitude. "O monge é ele próprio solitário e fala aos monges sobre a solitude" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ อสํสฏฺโฐ โหติ, อสํสฏฺฐกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘อสํสฏฺโฐ ภิกฺขุ อสํสฏฺฐกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio desapegado da associação com outros e fala aos monges sobre o desapego da associação com outros. "O monge é ele próprio desapegado da associação com outros e fala aos monges sobre o desapego da associação com outros" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ อารทฺธวีริโย โหติ, วีริยารมฺภกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘อารทฺธวีริโย ภิกฺขุ วีริยารมฺภกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio energético e fala aos monges sobre a aplicação da energia. "O monge é ele próprio energético e fala aos monges sobre a aplicação da energia" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา [Pg.360] จ สีลสมฺปนฺโน โหติ, สีลสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘สีลสมฺปนฺโน ภิกฺขุ สีลสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio dotado de virtude e fala aos monges sobre a realização da virtude. "O monge é ele próprio dotado de virtude e fala aos monges sobre a realização da virtude" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ สมาธิสมฺปนฺโน โหติ, สมาธิสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘สมาธิสมฺปนฺโน ภิกฺขุ สมาธิสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio dotado de concentração e fala aos monges sobre a realização da concentração. "O monge é ele próprio dotado de concentração e fala aos monges sobre a realização da concentração" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ ปญฺญาสมฺปนฺโน โหติ, ปญฺญาสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘ปญฺญาสมฺปนฺโน ภิกฺขุ ปญฺญาสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio dotado de sabedoria e fala aos monges sobre a realização da sabedoria. "O monge é ele próprio dotado de sabedoria e fala aos monges sobre a realização da sabedoria" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ วิมุตฺติสมฺปนฺโน โหติ, วิมุตฺติสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘วิมุตฺติสมฺปนฺโน ภิกฺขุ วิมุตฺติสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ.

'Ele é ele próprio dotado de libertação e fala aos monges sobre a realização da libertação. "O monge é ele próprio dotado de libertação e fala aos monges sobre a realização da libertação" — este é um motivo de elogio.'

‘‘อตฺตนา จ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน โหติ, วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน ภิกฺขุ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส ปาสํสานิ ฐานานี’’ติ. ทสมํ.

'Ele é ele próprio dotado do conhecimento e visão da libertação e fala aos monges sobre a realização do conhecimento e visão da libertação. "O monge é ele próprio dotado do conhecimento e visão da libertação e fala aos monges sobre a realização do conhecimento e visão da libertação" — este é um motivo de elogio. Estes, bhikkhus, são os dez motivos de elogio.' O décimo.

ยมกวคฺโค ทุติโย.

O segundo capítulo: Yamakavagga (Os Pares).

ตสฺสุทฺทานํ –

O seu sumário:

อวิชฺชา ตณฺหา นิฏฺฐา จ, อเวจฺจ ทฺเว สุขานิ จ;

นฬกปาเน ทฺเว วุตฺตา, กถาวตฺถูปเร ทุเวติ.

Ignorância, desejo e a meta final; confiança inabalável, dois sobre a felicidade; dois proferidos em Naḷakapāna, e mais dois sobre os temas de conversa.

(๘) ๓. อากงฺขวคฺโค

(8) 3. O Capítulo sobre os Desejos

๑. อากงฺขสุตฺตํ

1. O Discurso sobre os Desejos

๗๑. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

71. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus!' 'Venerável Senhor', responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘สมฺปนฺนสีลา[Pg.361], ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา, ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน, สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสุ.

'Bhikkhus, vivei perfeitos na virtude, perfeitos no Pātimokkha. Vivei restringidos pela restrição do Pātimokkha, dotados de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas mínimas faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, treinai nelas.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘สพฺรหฺมจารีนํ ปิโย จสฺสํ มนาโป จ ครุ จ ภาวนีโย จา’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu seja querido e agradável aos meus companheiros de vida santa, respeitado e estimado por eles", que ele seja cumpridor perfeito da virtude, dedicado à serenidade mental interna, não negligencie os jhanas, seja dotado de discernimento e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ลาภี อสฺสํ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu obtenha mantos, esmolas de comida, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos", que ele seja cumpridor perfeito da virtude, dedicado à serenidade mental interna, não negligencie os jhanas, seja dotado de discernimento e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘เยสาหํ ปริภุญฺชามิ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ เตสํ เต การา มหปฺผลา อสฺสุ มหานิสํสา’ติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que os serviços daqueles cujos mantos, esmolas de comida, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos eu utilizo sejam de grande fruto e grande benefício para eles", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘เย เม เปตา ญาตี สาโลหิตา กาลงฺกตา ปสนฺนจิตฺตา อนุสฺสรนฺติ เตสํ ตํ มหปฺผลํ อสฺส มหานิสํส’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Quando meus parentes e familiares falecidos, após a morte, lembrarem-se de mim com a mente serena e confiante, que isso seja de grande fruto e grande benefício para eles", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘สนฺตุฏฺโฐ อสฺสํ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรนา’ติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu esteja contente com qualquer tipo de manto, esmolas de comida, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ขโม อสฺสํ สีตสฺส อุณฺหสฺส ชิฆจฺฉาย ปิปาสาย ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ, ทุรุตฺตานํ ทุราคตานํ วจนปถานํ อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสกชาติโก อสฺส’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu seja tolerante ao frio e ao calor; à fome e à sede; ao contato com moscas, mosquitos, vento, sol ardente e répteis; e a palavras ofensivas e mal-vindas. Que eu seja capaz de suportar as sensações corporais surgidas que são dolorosas, agudas, pungentes, penetrantes, penosas, desagradáveis e que ameaçam a vida", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อรติรติสโห อสฺสํ, น จ มํ อรติรติ สเหยฺย, อุปฺปนฺนํ อรติรตึ อภิภุยฺย อภิภุยฺย วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu me torne alguém que vence o descontentamento e o deleite, e que o descontentamento e o deleite não me vençam. Que eu supere o descontentamento e o deleite sempre que surgirem", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย [Pg.362] เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ภยเภรวสโห อสฺสํ, น จ มํ ภยเภรโว สเหยฺย, อุปฺปนฺนํ ภยเภรวํ อภิภุยฺย อภิภุยฺย วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu me torne alguém que vence o medo e o pavor, e que o medo e o pavor não me vençam. Que eu supere o medo e o pavor sempre que surgirem", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อสฺสํ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’ติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu obtenha à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.'

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

'Se um bhikkhu desejar: "Que eu, com a destruição das impurezas mentais, realize por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela ingressado, nela permaneça", que ele seja cumpridor perfeito da virtude, dedicado à serenidade mental interna, não negligencie os jhanas, seja dotado de discernimento e frequente cabanas vazias.'

‘‘‘สมฺปนฺนสีลา, ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา, ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน, สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสู’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ปฐมํ.

'"Bhikkhus, vivei perfeitos na virtude, perfeitos no Pātimokkha. Vivei restringidos pela restrição do Pātimokkha, dotados de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas mínimas faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, treinai nelas" — o que foi dito dessa forma, foi dito em referência a isso.' O primeiro.

๒. กณฺฏกสุตฺตํ

2. O Discurso sobre os Espinhos

๗๒. เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ สมฺพหุเลหิ อภิญฺญาเตหิ อภิญฺญาเตหิ เถเรหิ สาวเกหิ สทฺธึ – อายสฺมตา จ จาเลน, อายสฺมตา จ อุปจาเลน, อายสฺมตา จ กุกฺกุเฏน, อายสฺมตา จ กฬิมฺเภน, อายสฺมตา จ นิกเฏน, อายสฺมตา จ กฏิสฺสเหน; อญฺเญหิ จ อภิญฺญาเตหิ อภิญฺญาเตหิ เถเรหิ สาวเกหิ สทฺธึ.

72. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Vesālī, no Salão do Teto Pontiagudo, na Grande Floresta, junto com vários discípulos anciãos muito conhecidos: o Venerável Cāla, o Venerável Upacāla, o Venerável Kakkaṭa, o Venerável Kaḷimbha, o Venerável Nikaṭa, o Venerável Kaṭissaha, e com outros discípulos anciãos muito conhecidos.

เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี ภทฺเรหิ ภทฺเรหิ ยาเนหิ ปรปุราย อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา มหาวนํ อชฺโฌคาหนฺติ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข เตสํ อายสฺมนฺตานํ เอตทโหสิ – ‘‘อิเม โข สมฺพหุลา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี ภทฺเรหิ ภทฺเรหิ ยาเนหิ ปรปุราย อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา มหาวนํ อชฺโฌคาหนฺติ [Pg.363] ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ‘สทฺทกณฺฏกา โข ปน ฌานา’ วุตฺตา ภควตา. ยํนูน มยํ เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกเมยฺยาม. ตตฺถ มยํ อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหเรยฺยามา’’ติ. อถ โข เต อายสฺมนฺโต เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกมึสุ; ตตฺถ เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหรนฺติ.

Naquela ocasião, muitos conhecidos e ilustres Licchavis entraram na Grande Floresta em suas carruagens excelentes, uns após os outros, fazendo grande barulho e alvoroço, para ver o Abençoado. Então, ocorreu àqueles veneráveis: 'Muitos conhecidos e ilustres Licchavis estão entrando na Grande Floresta em suas carruagens excelentes, uns após os outros, fazendo grande barulho e alvoroço, para ver o Abençoado. Ora, o Abençoado declarou que o ruído é um espinho para os jhanas. E se nós fôssemos para o Bosque de Sal de Gosiṅga? Lá poderíamos habitar confortavelmente, sem ruído e sem multidões.' Então, aqueles veneráveis foram para o Bosque de Sal de Gosiṅga; lá, eles habitaram confortavelmente, sem ruído e sem multidões.

อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘กหํ นุ โข, ภิกฺขเว, จาโล, กหํ อุปจาโล, กหํ กุกฺกุโฏ, กหํ กฬิมฺโภ, กหํ นิกโฏ, กหํ กฏิสฺสโห; กหํ นุ โข เต, ภิกฺขเว, เถรา สาวกา คตา’’ติ?

Então, o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Monges, onde está Cāla? Onde está Upacāla? Onde está Kakkaṭa? Onde está Kaḷimbha? Onde está Nikaṭa? Onde está Kaṭissaha? Para onde foram esses anciãos discípulos, monges?'

‘‘อิธ, ภนฺเต, เตสํ อายสฺมนฺตานํ เอตทโหสิ – ‘อิเม โข สมฺพหุลา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี ภทฺเรหิ ภทฺเรหิ ยาเนหิ ปรปุราย อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา มหาวนํ อชฺโฌคาหนฺติ ภควนฺตํ ทสฺสนาย ‘สทฺทกณฺฏกา โข ปน ฌานาวุตฺตา ภควตา ยํนูน มยํ เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกเมยฺยาม ตตฺถ มยํ อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหเรยฺยามา’ติ. อถ โข เต, ภนฺเต, อายสฺมนฺโต เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกมึสุ. ตตฺถ เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหรนฺตี’’ติ.

'Senhor, ocorreu àqueles veneráveis: "Muitos conhecidos e ilustres Licchavis estão entrando na Grande Floreesta em suas carruagens excelentes, uns após os outros, fazendo grande barulho e alvoroço, para ver o Abençoado. Ora, o Abençoado declarou que o ruído é um espinho para os jhanas. E se nós fôssemos para o Bosque de Sal de Gosiṅga? Lá poderíamos habitar confortavelmente, sem ruído e sem multidões." Então, Senhor, aqueles veneráveis foram para o Bosque de Sal de Gosiṅga. Lá, eles habitam confortavelmente, sem ruído e sem multidões.'

‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว, ยถา เต มหาสาวกา สมฺมา พฺยากรมานา พฺยากเรยฺยุํ, ‘สทฺทกณฺฏกา หิ, ภิกฺขเว, ฌานา’ วุตฺตา มยา.

'Muito bem, muito bem, monges! Aqueles grandes discípulos falaram corretamente ao responderem. Pois, monges, eu declarei que o ruído é um espinho para os jhanas.'

‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, กณฺฏกา. กตเม ทส? ปวิเวการามสฺส สงฺคณิการามตา กณฺฏโก, อสุภนิมิตฺตานุโยคํ อนุยุตฺตสฺส สุภนิมิตฺตานุโยโค กณฺฏโก, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารสฺส วิสูกทสฺสนํ กณฺฏโก, พฺรหฺมจริยสฺส มาตุคามูปจาโร กณฺฏโก, ปฐมสฺส ฌานสฺส สทฺโท กณฺฏโก, ทุติยสฺส ฌานสฺส วิตกฺกวิจารา กณฺฏกา, ตติยสฺส ฌานสฺส ปีติ กณฺฏโก, จตุตฺถสฺส ฌานสฺส อสฺสาสปสฺสาโส กณฺฏโก, สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา สญฺญา จ เวทนา จ กณฺฏโก ราโค กณฺฏโก โทโส กณฺฏโก โมโห กณฺฏโก.

'Existem, monges, estes dez espinhos. Quais dez? (1) O prazer na companhia é um espinho para quem se deleita na solidão. (2) A busca por um sinal atraente é um espinho para quem se dedica à meditação sobre o sinal do não atraente. (3) Assistir a espetáculos inadequados é um espinho para quem guarda as portas das faculdades sensoriais. (4) A proximidade com mulheres é um espinho para a vida celibatária. (5) O ruído é um espinho para o primeiro jhana. (6) O pensamento aplicado e o pensamento sustentado são espinhos para o segundo jhana. (7) O arrebatamento é um espinho para o terceiro jhana. (8) A inspiração e a expiração são um espinho para o quarto jhana. (9) A percepção e a sensação são um espinho para a realização da cessação da percepção e da sensação. (10) A cobiça é um espinho, a aversão é um espinho, a ilusão é um espinho.'

‘‘อกณฺฏกา[Pg.364], ภิกฺขเว, วิหรถ. นิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, วิหรถ. อกณฺฏกนิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, วิหรถ. อกณฺฏกา, ภิกฺขเว, อรหนฺโต; นิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, อรหนฺโต; อกณฺฏกนิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, อรหนฺโต’’ติ. ทุติยํ.

'Habitem sem espinhos, monges! Habitem livres de espinhos, monges! Habitem sem espinhos e livres de espinhos, monges! Os arahants são sem espinhos, monges; os arahants são livres de espinhos, monges; os arahants são sem espinhos e livres de espinhos, monges.' O segundo.

๓. อิฏฺฐธมฺมสุตฺตํ

3. Iṭṭhadhamma Sutta (O Discurso sobre as Coisas Desejadas)

๗๓. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ. กตเม ทส? โภคา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; วณฺโณ อิฏฺโฐ กนฺโต มนาโป ทุลฺลโภ โลกสฺมึ; อาโรคฺยํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; สีลํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; พฺรหฺมจริยํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; มิตฺตา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; พาหุสจฺจํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; ปญฺญา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; ธมฺมา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; สคฺคา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ.

73. 'Monges, existem estas dez coisas que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo. Quais dez? A riqueza é desejada, querida, agradável e difícil de obter no mundo; a beleza... a saúde... a conduta virtuosa... o celibato... os amigos... o grande aprendizado... a sabedoria... as boas qualidades... os céus são desejados, queridos, agradáveis e difíceis de obter no mundo.'

‘‘อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ ธมฺมานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ ทส ธมฺมา ปริปนฺถา – อาลสฺยํ อนุฏฺฐานํ โภคานํ ปริปนฺโถ, อมณฺฑนา อวิภูสนา วณฺณสฺส ปริปนฺโถ, อสปฺปายกิริยา อาโรคฺยสฺส ปริปนฺโถ, ปาปมิตฺตตา สีลานํ ปริปนฺโถ, อินฺทฺริยอสํวโร พฺรหฺมจริยสฺส ปริปนฺโถ, วิสํวาทนา มิตฺตานํ ปริปนฺโถ, อสชฺฌายกิริยา พาหุสจฺจสฺส ปริปนฺโถ, อสุสฺสูสา อปริปุจฺฉา ปญฺญาย ปริปนฺโถ, อนนุโยโค อปจฺจเวกฺขณา ธมฺมานํ ปริปนฺโถ, มิจฺฉาปฏิปตฺติ สคฺคานํ ปริปนฺโถ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ อิเม ทส ธมฺมา ปริปนฺถา.

'Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, existem dez coisas que são obstáculos. A preguiça e a falta de iniciativa são obstáculos para a riqueza; a falta de adorno e de asseio são obstáculos para a beleza; fazer o que é prejudicial é um obstáculo para a saúde; a má amizade é um obstáculo para a conduta virtuosa; a falta de controle das faculdades sensoriais é um obstáculo para o celibato; a falsidade é um obstáculo para as amizades; a falta de recitação é um obstáculo para o grande aprendizado; a falta de disposição para ouvir e não fazer perguntas são obstáculos para a sabedoria; a falta de aplicação e a falta de reflexão são obstáculos para as boas qualidades; a prática incorreta é um obstáculo para os céus. Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, estas dez coisas são obstáculos.'

‘‘อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ ธมฺมานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ ทส ธมฺมา อาหารา – อุฏฺฐานํ อนาลสฺยํ โภคานํ อาหาโร, มณฺฑนา วิภูสนา วณฺณสฺส อาหาโร, สปฺปายกิริยา อาโรคฺยสฺส อาหาโร, กลฺยาณมิตฺตตา สีลานํ อาหาโร, อินฺทฺริยสํวโร พฺรหฺมจริยสฺส อาหาโร, อวิสํวาทนา มิตฺตานํ อาหาโร, สชฺฌายกิริยา พาหุสจฺจสฺส อาหาโร, สุสฺสูสา ปริปุจฺฉา ปญฺญาย อาหาโร, อนุโยโค ปจฺจเวกฺขณา ธมฺมานํ อาหาโร, สมฺมาปฏิปตฺติ สคฺคานํ อาหาโร[Pg.365]. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ ธมฺมานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ อิเม ทส ธมฺมา อาหารา’’ติ. ตติยํ.

'Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, existem dez coisas que são alimentos (nutrientes). A diligência e a iniciativa são alimentos para a riqueza; o adorno e o asseio são alimentos para a beleza; fazer o que é benéfico é um alimento para a saúde; a boa amizade é um alimento para a conduta virtuosa; o controle das faculdades sensoriais é um alimento para o celibato; a sinceridade é um alimento para as amizades; a recitação é um alimento para o grande aprendizado; a disposição para ouvir e fazer perguntas são alimentos para a sabedoria; a aplicação e a reflexão são alimentos para as boas qualidades; a prática correta é um alimento para os céus. Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, estas dez coisas são alimentos.' O terceiro.

๔. วฑฺฒิสุตฺตํ

4. Vaḍḍhi Sutta (O Discurso sobre o Crescimento)

๗๔. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, วฑฺฒีหิ วฑฺฒมาโน อริยสาวโก อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ, สาราทายี จ โหติ วราทายี กายสฺส. กตเมหิ ทสหิ? เขตฺตวตฺถูหิ วฑฺฒติ, ธนธญฺเญน วฑฺฒติ, ปุตฺตทาเรหิ วฑฺฒติ, ทาสกมฺมกรโปริเสหิ วฑฺฒติ, จตุปฺปเทหิ วฑฺฒติ, สทฺธาย วฑฺฒติ, สีเลน วฑฺฒติ, สุเตน วฑฺฒติ, จาเคน วฑฺฒติ, ปญฺญาย วฑฺฒติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒมาโน อริยสาวโก อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ, สาราทายี จ โหติ วราทายี กายสฺสาติ.

74. 'Monges, crescendo de dez maneiras, um nobre discípulo cresce com um nobre crescimento, e ele absorve a essência e o melhor desta vida. De quais dez maneiras? Ele cresce em campos e terras; cresce em riqueza e grãos; cresce em esposa e filhos; cresce em escravos, trabalhadores e servos; cresce em animais de quatro patas; cresce em fé; cresce em conduta virtuosa; cresce em aprendizado; cresce em generosidade; cresce em sabedoria. Crescendo destas dez maneiras, monges, um nobre discípulo cresce com um nobre crescimento, e ele absorve a essência e o melhor desta vida.'

‘‘ธเนน ธญฺเญน จ โยธ วฑฺฒติ,ปุตฺเตหิ ทาเรหิ จตุปฺปเทหิ จ;

ส โภควา โหติ ยสสฺสิ ปูชิโต,ญาตีหิ มิตฺเตหิ อโถปิ ราชุภิ.

'Aquele que cresce aqui em riqueza e grãos, em filhos, esposas e animais de quatro patas, torna-se rico, famoso e honrado por parentes, amigos e até por reis.'

‘‘สทฺธาย สีเลน จ โยธ วฑฺฒติ,ปญฺญาย จาเคน สุเตน จูภยํ;

โส ตาทิโส สปฺปุริโส วิจกฺขโณ,ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุภเยน วฑฺฒตี’’ติ. จตุตฺถํ;

'Aquele que cresce aqui em fé e conduta virtuosa, em sabedoria, generosidade e aprendizado — tal homem de bem e discernimento cresce de ambas as maneiras nesta mesma vida.' O quarto.

๕. มิคสาลาสุตฺตํ

5. Migasālā Sutta (O Discurso sobre Migasālā)

๗๕. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. อถ โข มิคสาลา อุปาสิกา เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข มิคสาลา อุปาสิกา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ –

75. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, pela manhã, o Venerável Ānanda vestiu-se, tomou sua tigela e manto, e foi até a casa da devota leiga Migasālā; ao chegar, sentou-se no assento preparado. Então, a devota leiga Migasālā aproximou-se do Venerável Ānanda; ao chegar, prestou homenagem ao Venerável Ānanda e sentou-se a um lado. Sentada a um lado, a devota leiga Migasālā disse ao Venerável Ānanda:

‘‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ. ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี โหติ [Pg.366] อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต – ‘สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโน’ติ. ปิตามโห เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต – ‘สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโน’ติ.

'Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura? Meu pai, Purāṇa, Senhor, era celibatário, vivia afastado, abstendo-se de relações sexuais, a prática das pessoas comuns. Quando ele faleceu, o Abençoado declarou: "Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita." Meu avô, Isidatta, Senhor, não era celibatário, mas vivia uma vida de casado contente com sua própria esposa. Quando ele faleceu, o Abençoado também declarou: "Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita."'

‘‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’’นฺติ? ‘‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’นฺติ.

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสเน ปิณฺฑปาตํ คเหตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ –

Então, o Venerável Ānanda, tendo recebido a esmola de comida na casa da devota leiga Migasālā, levantou-se de seu assento e partiu. Após a refeição, ao retornar de sua ronda de esmolas, ele foi até o Abençoado; ao chegar, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Venerável Ānanda disse ao Abençoado:

‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทึ. อถ โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา มํ เอตทโวจ –

'Aqui, Senhor, pela manhã, vesti-me, tomei minha tigela e manto, e fui até a casa da devota leiga Migasālā; ao chegar, sentei-me no assento preparado. Então, Senhor, a devota leiga Migasālā aproximou-se de mim; ao chegar, prestou-me homenagem e sentou-se a um lado. Sentada a um lado, Senhor, a devota leiga Migasālā me disse:'

‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ. ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี อโหสิ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. ปิตามโห เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต – สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ.

'"Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura? Meu pai, Purāṇa, Senhor, era celibatário, vivia afastado, abstendo-se de relações sexuais, a prática das pessoas comuns. Quando ele faleceu, o Abençoado declarou: 'Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita.' Meu avô, Isidatta, Senhor, não era celibatário, mas vivia uma vida de casado contente com sua própria esposa. Quando ele faleceu, o Abençoado também declarou: 'Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita.'"'

กถํ [Pg.367] กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’นฺติ? เอวํ วุตฺเต อหํ, ภนฺเต, มิคสาลํ อุปาสิกํ เอตทโวจํ – ‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’’นฺติ.

'"Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura?" Quando isso foi dito, Senhor, eu respondi à devota leiga Migasālā: "Foi exatamente dessa maneira, irmã, que o Abençoado declarou."'

‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกปญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริเย ญาเณ?

'Quem é, Ānanda, a devota leiga Migasālā, uma mulher tola, incompetente, com intelecto de mulher? E quem são aqueles que possuem o conhecimento sobre a superioridade e inferioridade das faculdades de outras pessoas?'

‘‘ทสยิเม, อานนฺท, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ทส? อิธานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ยตฺถสฺส ตํ ทุสฺสีลฺยํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี.

'Existem, Ānanda, estes dez tipos de pessoas que se encontram no mundo. Quais dez? Aqui, Ānanda, uma certa pessoa é imoral e não compreende como realmente é aquela libertação da mente, libertação pela sabedoria, onde essa sua imoralidade cessa sem deixar vestígios. E ela não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruída neles, não os penetrou pela visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ela caminha para a deterioração, não para a distinção; ela é alguém que vai para a deterioração, não para a distinção.'

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ ทุสฺสีลฺยํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี.

'But aqui, Ānanda, uma certa pessoa é imoral, contudo compreende como realmente é aquela libertação da mente, libertação pela sabedoria, onde essa sua imoralidade cessa sem deixar vestígios. E ela ouviu os ensinamentos, tornou-se instruída neles, penetrou-os pela visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ela caminha para a distinção, não para a deterioração; ela é alguém que vai para a distinção, não para a deterioração.'

‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา, อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา. กสฺมา เนสํ เอโก หีโน เอโก ปณีโต’ติ? ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

“A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas] assim: ‘Este tem as mesmas qualidades que o outro. Por que, então, um deles é inferior e o outro é superior?’ De fato, Ānanda, esse julgamento deles lhes trará malefício e sofrimento por muito tempo.”

‘‘ตตฺรานนฺท, ยฺวายํ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ ทุสฺสีลฺยํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ. ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย, อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ[Pg.368], มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส.

“Entre eles, Ānanda, aquele indivíduo que é imoral, mas compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua imoralidade cessa sem deixar vestígios; que ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária — esse indivíduo, Ānanda, é superior e mais excelente do que o anterior. Por qual razão? Porque, Ānanda, a corrente do Dhamma o conduz. Quem poderia conhecer essa diferença, exceto o Tathāgata? Portanto, Ānanda, não sejam juízes das pessoas, não façam julgamentos sobre as pessoas. Aquele que julga as pessoas, Ānanda, cava a sua própria ruína. Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สีลวา โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ สีลํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é virtuoso, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua virtude cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สีลวา โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ สีลํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é virtuoso e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua virtude cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.”

‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส.

“A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas]... [como antes]... Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ติพฺพราโค โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส โส ราโค อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo tem forte cobiça, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua cobiça cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ติพฺพราโค โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส โส ราโค อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo tem forte cobiça e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua cobiça cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.”

‘‘ตตฺรานนฺท[Pg.369], ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส.

“A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas]... [como antes]... Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส โส โกโธ อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é propenso à raiva, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua raiva cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส โส โกโธ อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é propenso à raiva e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua raiva cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.”

“A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas]... [como antes]... Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ อุทฺธจฺจํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é agitado, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua agitação cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.”

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ อุทฺธจฺจํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี.

“Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é agitado e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua agitação cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.”

‘‘ตตฺรานนฺท[Pg.370], ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา, อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา. กสฺมา เนสํ เอโก หีโน เอโก ปณีโต’ติ? ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

‘‘ตตฺรานนฺท, ยฺวายํ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ อุทฺธจฺจํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ, ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ. ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ; มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส.

“Entre eles, Ānanda, aquele indivíduo que é agitado, mas compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua agitação cessa sem deixar vestígios; que ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária — esse indivíduo, Ānanda, é superior e mais excelente do que o anterior. Por qual razão? Porque, Ānanda, a corrente do Dhamma o conduz. Quem poderia conhecer essa diferença, exceto o Tathāgata? Portanto, Ānanda, não sejam juízes das pessoas, não façam julgamentos sobre as pessoas. Aquele que julga as pessoas, Ānanda, cava a sua própria ruína. Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.”

‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกปญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริเย ญาเณ! อิเม โข, อานนฺท, ทส ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ.

“Quem é a devota leiga Migasālā, Ānanda, uma mulher tola, incompetente, com intelecto de mulher? E quem são aqueles que possuem o conhecimento sobre a superioridade e a inferioridade das faculdades das pessoas? Estes dez tipos de pessoas, Ānanda, são encontrados existindo no mundo.”

‘‘ยถารูเปน, อานนฺท, สีเลน ปุราโณ สมนฺนาคโต อโหสิ ตถารูเปน สีเลน อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อภวิสฺส, นยิธ ปุราโณ อิสิทตฺตสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. ยถารูปาย จานนฺท, ปญฺญาย อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อโหสิ ตถารูปาย ปญฺญาย ปุราโณ สมนฺนาคโต อภวิสฺส, นยิธ อิสิทตฺโต ปุราณสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. อิติ โข, อานนฺท, อิเม ปุคฺคลา อุโภ เอกงฺคหีนา’’ติ. ปญฺจมํ.

“Se Isidatta, Ānanda, possuísse o mesmo tipo de conduta virtuosa que Purāṇa possuía, Purāṇa não teria sequer conhecido o destino dele. E se Purāṇa possuísse o mesmo tipo de sabedoria que Isidatta possuía, Isidatta não teria sequer conhecido o destino dele. Assim, Ānanda, esses dois indivíduos eram, cada um, deficientes em um aspecto.” Quinta.

๖. ตโยธมฺมสุตฺตํ

6. Tayodhamma Sutta

๗๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา โลเก น สํวิชฺเชยฺยุํ, น ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺเชยฺย อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, น ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิพฺเพยฺย. กตเม ตโย? ชาติ จ, ชรา จ, มรณญฺจ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา โลเก น สํวิชฺเชยฺยุํ, น ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺเชยฺย อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, น ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิพฺเพยฺย. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อิเม ตโย ธมฺมา โลเก สํวิชฺชนฺติ ตสฺมา ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ตสฺมา ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิพฺพติ.

76. “Monges, se estas três coisas não fossem encontradas no mundo, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado não surgiria no mundo, e o Dhamma e a Disciplina proclamados por ele não brilhariam no mundo. Quais três? O nascimento, a velhice e a morte. Se estas três coisas não fossem encontradas no mundo, monges, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado não surgiria no mundo, e o Dhamma e a Disciplina proclamados por ele não brilhariam no mundo. Mas porque estas três coisas são encontradas no mundo, monges, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado surge no mundo, e o Dhamma e a Disciplina proclamados por ele brilham no mundo.”

‘‘ตโยเม[Pg.371], ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? ราคํ อปฺปหาย, โทสํ อปฺปหาย, โมหํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar o nascimento, de abandonar a velhice e de abandonar a morte. Quais três? Sem abandonar a cobiça, sem abandonar a aversão e sem abandonar a ilusão. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar o nascimento, de abandonar a velhice e de abandonar a morte.”

‘‘ตโยเม ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? สกฺกายทิฏฺฐึ อปฺปหาย, วิจิกิจฺฉํ อปฺปหาย, สีลพฺพตปรามาสํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a cobiça, de abandonar a aversão e de abandonar a ilusão. Quais três? Sem abandonar a visão da existência de uma identidade pessoal, sem abandonar a dúvida e sem abandonar o apego a regras e rituais. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a cobiça, de abandonar a aversão e de abandonar a ilusão.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อโยนิโสมนสิการํ อปฺปหาย, กุมฺมคฺคเสวนํ อปฺปหาย, เจตโส ลีนตฺตํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a visão da existência de uma identidade pessoal, de abandonar a dúvida e de abandonar o apego a regras e rituais. Quais três? Sem abandonar a atenção inadequada, sem abandonar o seguimento de um caminho incorreto e sem abandonar a lentidão mental. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a visão da existência de uma identidade pessoal, de abandonar a dúvida e de abandonar o apego a regras e rituais.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อโยนิโส มนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? มุฏฺฐสจฺจํ อปฺปหาย, อสมฺปชญฺญํ อปฺปหาย, เจตโส วิกฺเขปํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a atenção inadequada, de abandonar o seguimento de um caminho incorreto e de abandonar a lentidão mental. Quais três? Sem abandonar a falta de atenção plena, sem abandonar a ausência de clara compreensão e sem abandonar a distração mental. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a atenção inadequada, de abandonar o seguimento de um caminho incorreto e de abandonar a lentidão mental.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ อปฺปหาย, อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ อปฺปหาย, อุปารมฺภจิตฺตตํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de atenção plena, de abandonar a ausência de clara compreensão e de abandonar a distração mental. Quais três? Sem abandonar a falta de desejo de ver os nobres, sem abandonar a falta de desejo de ouvir o nobre Dhamma e sem abandonar a mente inclinada à crítica. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de atenção plena, de abandonar a ausência de clara compreensão e de abandonar a distração mental.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจํ อปฺปหาย, อสํวรํ อปฺปหาย, ทุสฺสีลฺยํ อปฺปหาย [Pg.372] – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, de abandonar a falta de desejo de ouvir o nobre Dhamma e de abandonar a mente inclinada à crítica. Quais três? Sem abandonar a agitação, sem abandonar a falta de contenção e sem abandonar a imoralidade. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, de abandonar a falta de desejo de ouvir o nobre Dhamma e de abandonar a mente inclinada à crítica.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อสฺสทฺธิยํ อปฺปหาย, อวทญฺญุตํ อปฺปหาย, โกสชฺชํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ.

“Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a agitação, de abandonar a falta de contenção e de abandonar a imoralidade. Quais três? Sem abandonar a falta de fé, sem abandonar a falta de generosidade e sem abandonar a preguiça. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a agitação, de abandonar a falta de contenção e de abandonar a imoralidade.”

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อนาทริยํ อปฺปหาย, โทวจสฺสตํ อปฺปหาย, ปาปมิตฺตตํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ.

Monges, sem ter abandonado estas três coisas, é impossível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Quais são as três? O desrespeito, a obstinação e a má amizade. Sem ter abandonado estas três coisas, monges, é impossível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อหิริกํ อปฺปหาย, อโนตฺตปฺปํ อปฺปหาย, ปมาทํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ.

Monges, sem ter abandonado estas três coisas, é impossível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Quais são as três? A ausência de vergonha moral, a ausência de temor moral e a negligência. Sem ter abandonado estas três coisas, monges, é impossível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade.

‘‘อหิริโกยํ, ภิกฺขเว, อโนตฺตาปี ปมตฺโต โหติ. โส ปมตฺโต สมาโน อภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. โส ปาปมิตฺโต สมาโน อภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. โส กุสีโต สมาโน อภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. โส ทุสฺสีโล สมาโน อภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. โส อุปารมฺภจิตฺโต สมาโน อภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. โส วิกฺขิตฺตจิตฺโต สมาโน อภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. โส ลีนจิตฺโต สมาโน อภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. โส วิจิกิจฺโฉ สมาโน อภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ [Pg.373] ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. โส ราคํ อปฺปหาย โทสํ อปฺปหาย โมหํ อปฺปหาย อภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ.

Monges, aquele que carece de vergonha moral e de temor moral é negligente. Sendo negligente, ele é incapaz de abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Tendo más amizades, ele é incapaz de abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Sendo preguiçoso, ele é incapaz de abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. Sendo imoral, ele é incapaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. Tendo uma mente inclinada à crítica, ele é incapaz de abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. Estando mentalmente distraído, ele é incapaz de abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. Tendo a mente lenta, ele é incapaz de abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. Tendo dúvida, ele é incapaz de abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. Sem ter abandonado a cobiça, a aversão e a ilusão, ele é incapaz de abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? ราคํ ปหาย, โทสํ ปหาย, โมหํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte. Quais são as três? Tendo abandonado a cobiça, tendo abandonado a aversão e tendo abandonado a ilusão. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาย, วิจิกิจฺฉํ ปหาย, สีลพฺพตปรามาสํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. Quais são as três? Tendo abandonado a visão da identidade pessoal, tendo abandonado a dúvida e tendo abandonado o apego a regras e rituais. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อโยนิโสมนสิการํ ปหาย, กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาย, เจตโส ลีนตฺตํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. Quais são as três? Tendo abandonado a atenção inadequada, tendo abandonado o seguir um caminho errado e tendo abandonado a lentidão mental. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? มุฏฺฐสจฺจํ ปหาย, อสมฺปชญฺญํ ปหาย, เจตโส วิกฺเขปํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. Quais são as três? Tendo abandonado a falta de atenção plena, tendo abandonado a falta de clara compreensão e tendo abandonado a distração mental. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาย, อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาย, อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ มุฏฺฐสฺสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. Quais são as três? Tendo abandonado a falta de desejo de ver os nobres, tendo abandonado a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e tendo abandonado a mente inclinada à crítica. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจํ ปหาย, อสํวรํ ปหาย, ทุสฺสีลฺยํ ปหาย – อิเม [Pg.374] โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. Quais são as três? Tendo abandonado a agitação, tendo abandonado a falta de contenção e tendo abandonado a imoralidade. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อสฺสทฺธิยํ ปหาย, อวทญฺญุตํ ปหาย, โกสชฺชํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. Quais são as três? Tendo abandonado a falta de fé, tendo abandonado a falta de generosidade e tendo abandonado a preguiça. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อนาทริยํ ปหาย, โทวจสฺสตํ ปหาย, ปาปมิตฺตตํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Quais são as três? Tendo abandonado o desrespeito, tendo abandonado a obstinação e tendo abandonado a má amizade. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça.

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อหิริกํ ปหาย, อโนตฺตปฺปํ ปหาย, ปมาทํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ.

Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Quais são as três? Tendo abandonado a ausência de vergonha moral, tendo abandonado a ausência de temor moral e tendo abandonado a negligência. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade.

‘‘หิรีมายํ, ภิกฺขเว, โอตฺตาปี อปฺปมตฺโต โหติ. โส อปฺปมตฺโต สมาโน ภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. โส กลฺยาณมิตฺโต สมาโน ภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. โส อารทฺธวีริโย สมาโน ภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. โส สีลวา สมาโน ภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. โส อนุปารมฺภจิตฺโต สมาโน ภพฺโพ มุฏฺฐสฺสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. โส อวิกฺขิตฺตจิตฺโต สมาโน ภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. โส อลีนจิตฺโต สมาโน ภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. โส อวิจิกิจฺโฉ สมาโน ภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. โส ราคํ ปหาย [Pg.375] โทสํ ปหาย โมหํ ปหาย ภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุ’’นฺติ. ฉฏฺฐํ.

Monges, aquele que possui vergonha moral e temor moral é diligente. Sendo diligente, ele é capaz de abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Tendo boas amizades, ele é capaz de abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Sendo enérgico, ele é capaz de abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. Sendo virtuoso, ele é capaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. Tendo uma mente que não é inclinada à crítica, ele é capaz de abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. Tendo uma mente não distraída, ele é capaz de abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. Tendo uma mente não lenta, ele é capaz de abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. Estando livre de dúvidas, ele é capaz de abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. Tendo abandonado a cobiça, a aversão e a ilusão, ele é capaz de abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte. O sexto.

๗. กากสุตฺตํ

7. Kākasutta (O Corvo)

๗๗. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต กาโก. กตเมหิ ทสหิ? ธํสี จ, ปคพฺโภ จ, ตินฺติโณ จ, มหคฺฆโส จ, ลุทฺโท จ, อการุณิโก จ, ทุพฺพโล จ, โอรวิตา จ, มุฏฺฐสฺสติ จ, เนจยิโก จ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต กาโก. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขุ. กตเมหิ ทสหิ? ธํสี จ, ปคพฺโภ จ, ตินฺติโณ จ, มหคฺฆโส จ, ลุทฺโท จ, อการุณิโก จ, ทุพฺพโล จ, โอรวิตา จ, มุฏฺฐสฺสติ จ, เนจยิโก จ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขู’’ติ. สตฺตมํ.

77. Monges, o corvo possui dez más qualidades. Quais dez? Ele é destrutivo, impudente, ávido, glutão, cruel, impiedoso, fraco, estridente, desatento e acumulador. O corvo possui estas dez más qualidades. Da mesma forma, monges, um monge mau possui dez más qualidades. Quais dez? Ele é destrutivo, impudente, ávido, glutão, cruel, impiedoso, fraco, estridente, desatento e acumulador. Um monge mau possui estas dez más qualidades. O sétimo.

๘. นิคณฺฐสุตฺตํ

8. Nigaṇṭhasutta (Os Niganthas)

๗๘. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคตา นิคณฺฐา. กตเมหิ ทสหิ? อสฺสทฺธา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; ทุสฺสีลา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อหิริกา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อโนตฺตปฺปิโน, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อสปฺปุริสสมฺภตฺติโน, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อตฺตุกฺกํสกปรวมฺภกา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; สนฺทิฏฺฐิปรามาสา อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคิโน, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; กุหกา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; ปาปิจฺฉา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; ปาปมิตฺตา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคตา นิคณฺฐา’’ติ. อฏฺฐมํ.

78. Monges, os niganthas possuem dez más qualidades. Quais dez? Monges, os niganthas não têm fé; os niganthas são imorais; os niganthas carecem de vergonha moral; os niganthas carecem de temor moral; os niganthas associam-se com pessoas más; os niganthas elogiam a si mesmos e depreciam os outros; os niganthas apegam-se às suas próprias opiniões, segurando-as firmemente e abandonando-as com dificuldade; os niganthas são enganadores; os niganthas têm maus desejos; os niganthas têm más amizades. Os niganthas possuem estas dez más qualidades. O oitavo.

๙. อาฆาตวตฺถุสุตฺตํ

9. Āghātavatthusutta (Os Motivos de Ressentimento)

๗๙. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, อาฆาตวตฺถูนิ. กตมานิ ทส? ‘อนตฺถํ เม อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อนตฺถํ เม จรตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อนตฺถํ เม จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจรี’ติ…เป… ‘อนตฺถํ จรตี’ติ…เป… ‘อนตฺถํ จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ, ‘อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจรี’ติ…เป… ‘อตฺถํ จรตี’ติ…เป… ‘อตฺถํ จริสฺสตี’ติ [Pg.376] อาฆาตํ พนฺธติ; อฏฺฐาเน จ กุปฺปติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส อาฆาตวตฺถูนี’’ติ. นวมํ.

79. Monges, existem estes dez motivos de ressentimento. Quais dez? Pensando: 'Ele me causou dano', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele está me causando dano', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele me causará dano', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele causou dano a alguém que me é querido e agradável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele está causando dano a alguém que me é querido e agradável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele causará dano a alguém que me é querido e agradável', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele agiu em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele está agindo em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele agirá em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável', a pessoa nutre ressentimento. E a pessoa se ira sem motivo. Estes, monges, são os dez motivos de ressentimento. O nono.

๑๐. อาฆาตปฏิวินยสุตฺตํ

10. Āghātapaṭivinayasutta (A Remoção do Ressentimento)

๘๐. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อาฆาตปฏิวินยา. กตเม ทส? ‘อนตฺถํ เม อจริ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, ‘อนตฺถํ เม จรติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, ‘อนตฺถํ เม จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจริ…เป… จรติ…เป… จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภาติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจริ…เป… อตฺถํ จรติ…เป… อตฺถํ จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภาติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, อฏฺฐาเน จ น กุปฺปติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อาฆาตปฏิวินยา’’ติ. ทสมํ.

80. Monges, existem estes dez métodos para remover o ressentimento. Quais dez? Pensando: 'Ele me causou dano, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele está me causando dano, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele me causará dano, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele causou dano a alguém que me é querido e agradável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele está causando dano a alguém que me é querido e agradável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele causará dano a alguém que me é querido e agradável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele agiu em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele está agindo em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele agirá em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. E a pessoa não se ira sem motivo. Estes, monges, são os dez métodos para remover o ressentimento. O décimo.

อากงฺขวคฺโค ตติโย.

O terceiro capítulo, Ākaṅkhavagga.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

อากงฺโข กณฺฏโก อิฏฺฐา, วฑฺฒิ จ มิคสาลาย;

ตโย ธมฺมา จ กาโก จ, นิคณฺฐา ทฺเว จ อาฆาตาติ.

Ākaṅkha, Kaṇṭaka, Iṭṭha, Vaḍḍhi e Migasālā; Tayodhamma, Kāko, Nigaṇṭha e os dois sobre Āghāta.

(๙) ๔. เถรวคฺโค

(9) 4. Theravagga (O Capítulo sobre os Anciãos)

๑. วาหนสุตฺตํ

1. Vāhanasutta (O Discurso para Vāhana)

๘๑. เอกํ สมยํ ภควา จมฺปายํ วิหรติ คคฺคราย โปกฺขรณิยา ตีเร. อถ โข อายสฺมา วาหโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา วาหโน ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรตี’’ติ?

81. Em uma ocasião, o Abençoado estava residindo em Campā, às margens da lagoa de lótus Gaggarā. Então, o venerável Vāhana aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse-lhe: 'Senhor, de quantas coisas o Tathāgata está liberto, desapegado e emancipado, de modo que ele habita com uma mente livre de limites?'

‘‘ทสหิ โข, วาหน, ธมฺเมหิ ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรติ. กตเมหิ ทสหิ? รูเปน โข, วาหน, ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา [Pg.377] วิหรติ, เวทนาย โข, วาหน…เป… สญฺญาย โข, วาหน… สงฺขาเรหิ โข, วาหน… วิญฺญาเณน โข, วาหน… ชาติยา โข, วาหน… ชราย โข, วาหน… มรเณน โข, วาหน… ทุกฺเขหิ โข, วาหน… กิเลเสหิ โข, วาหน, ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรติ. เสยฺยถาปิ, วาหน, อุปฺปลํ วา ปทุมํ วา ปุณฺฑรีกํ วา อุทเก ชาตํ อุทเก สํวฑฺฒํ อุทกา ปจฺจุคฺคมฺม ฐิตํ อนุปลิตฺตํ อุทเกน; เอวเมวํ โข, วาหน, อิเมหิ ทสหิ ธมฺเมหิ ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรตี’’ติ. ปฐมํ.

“Vāhana, é de dez coisas que o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites. Quais são as dez? Da forma, Vāhana, o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites; da sensação, Vāhana... [pe]... da percepção, Vāhana... das formações volitivas, Vāhana... da consciência, Vāhana... do nascimento, Vāhana... da velhice, Vāhana... da morte, Vāhana... do sofrimento, Vāhana... das impurezas mentais, Vāhana, o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites. Assim como, Vāhana, um lótus azul, vermelho ou branco, embora nascido na água e crescido na água, ergue-se acima da água e permanece sem ser manchado pela água; da mesma forma, Vāhana, é dessas dez coisas que o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites.” O primeiro.

๒. อานนฺทสุตฺตํ

2. Ānandasutta

๘๒. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ภควา เอตทโวจ –

82. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Ānanda:

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อสฺสทฺโธ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu sem fé alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ทุสฺสีโล สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu imoral alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อปฺปสฺสุโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu de pouco aprendizado alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ทุพฺพโจ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu difícil de corrigir alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ปาปมิตฺโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu que tem maus amigos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘กุสีโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu preguiçoso alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘มุฏฺฐสฺสติ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu desatento alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส [Pg.378] วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อสนฺตุฏฺโฐ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu descontente alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ปาปิจฺโฉ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu de maus desejos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu de visão incorreta alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อิเมหิ ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu dotado dessas dez qualidades alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สทฺโธ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu dotado de fé alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สีลวา สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu virtuoso alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘พหุสฺสุโต สุตธโร สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu de muito aprendizado, que retém o que ouviu, alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สุวโจ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu fácil de corrigir alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘กลฺยาณมิตฺโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu que tem bons amigos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อารทฺธวีริโย สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu energético alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อุปฏฺฐิตสฺสติ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu atento alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สนฺตุฏฺโฐ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu contente alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อปฺปิจฺโฉ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu de poucos desejos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส [Pg.379] วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สมฺมาทิฏฺฐิโก สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu de visão correta alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.

‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อิเมหิ ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ทุติยํ.

“Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu dotado dessas dez qualidades alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.” O segundo.

๓. ปุณฺณิยสุตฺตํ

3. Puṇṇiyasutta

๘๓. อถ โข อายสฺมา ปุณฺณิโย เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา ปุณฺณิโย ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อปฺเปกทา ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ อปฺเปกทา นปฺปฏิภาตี’’ติ?

83. Então, o venerável Puṇṇiya aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Puṇṇiya disse ao Abençoado: “Senhor, qual é a causa, qual é a condição pela qual, às vezes, o Tathāgata está disposto a ensinar o Dhamma e, às vezes, não está disposto?”

‘‘สทฺโธ จ, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ โหติ, โน จ อุปสงฺกมิตา; เนว ตาว ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. ยโต จ โข, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ อุปสงฺกมิตา จ, เอวํ ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ.

“Puṇṇiya, quando um bhikkhu é dotado de fé, mas não se aproxima, o Tathāgata não está disposto a ensinar o Dhamma. Mas quando, Puṇṇiya, um bhikkhu é dotado de fé e se aproxima, então o Tathāgata está disposto a ensinar.

‘‘สทฺโธ จ, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ โหติ อุปสงฺกมิตา จ, โน จ ปยิรุปาสิตา…เป… ปยิรุปาสิตา จ, โน จ ปริปุจฺฉิตา… ปริปุจฺฉิตา จ, โน จ โอหิตโสโต ธมฺมํ สุณาติ… โอหิตโสโต จ ธมฺมํ สุณาติ, โน จ สุตฺวา ธมฺมํ ธาเรติ… สุตฺวา จ ธมฺมํ ธาเรติ, โน จ ธาตานํ ธมฺมานํ อตฺถํ อุปปริกฺขติ… ธาตานญฺจ ธมฺมานํ อตฺถํ อุปปริกฺขติ โน จ อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน โหติ… อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน จ โหติ, โน จ กลฺยาณวาโจ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ โปริยา วาจาย สมนฺนาคโต วิสฺสฏฺฐาย อเนลคฬาย อตฺถสฺส วิญฺญาปนิยา… กลฺยาณวาโจ จ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ โปริยา วาจาย สมนฺนาคโต วิสฺสฏฺฐาย อเนลคฬาย อตฺถสฺส วิญฺญาปนิยา, โน จ สนฺทสฺสโก โหติ สมาทปโก สมุตฺเตชโก สมฺปหํสโก สพฺรหฺมจารีนํ, เนว ตาว ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ.

“Quando, Puṇṇiya, um bhikkhu é dotado de fé e se aproxima, mas não o serve... [pe]... e o serve, mas não faz perguntas... e faz perguntas, mas não ouve o Dhamma com ouvidos atentos... e ouve o Dhamma com ouvidos atentos, mas, tendo ouvido, não o retém na mente... e, tendo ouvido, o retém na mente, mas não examina o significado dos ensinamentos retidos na mente... e examina o significado dos ensinamentos retidos na mente, mas não compreende o significado e o Dhamma para então praticar de acordo com o Dhamma... e compreende o significado e o Dhamma e pratica de acordo com o Dhamma, mas não é um bom orador com uma boa dicção, dotado de uma fala polida, clara, articulada e expressiva do significado... e é um bom orador com uma boa dicção, dotado de uma fala polida, clara, articulada e expressiva do significado, mas não instrui, encoraja, inspira e alegra seus companheiros de vida santa, o Tathāgata não está disposto a ensinar o Dhamma.

‘‘ยโต จ โข, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, อุปสงฺกมิตา จ, ปยิรุปาสิตา จ, ปริปุจฺฉิตา จ, โอหิตโสโต จ ธมฺมํ สุณาติ, สุตฺวา จ ธมฺมํ ธาเรติ, ธาตานญฺจ ธมฺมานํ อตฺถํ อุปปริกฺขติ, อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน [Pg.380] จ โหติ, กลฺยาณวาโจ จ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ โปริยา วาจาย สมนฺนาคโต วิสฺสฏฺฐาย อเนลคฬาย อตฺถสฺส วิญฺญาปนิยา, สนฺทสฺสโก จ โหติ สมาทปโก สมุตฺเตชโก สมฺปหํสโก สพฺรหฺมจารีนํ – เอวํ ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. อิเมหิ โข, ปุณฺณิย, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา เอกนฺตปฏิภานา ตถาคตํ ธมฺมเทสนา โหตี’’ติ. ตติยํ.

“Mas, Puṇṇiya, quando um bhikkhu é dotado de fé, aproxima-se, serve, faz perguntas, ouve o Dhamma com ouvidos atentos, retém o Dhamma na mente após ouvi-lo, examina o significado dos ensinamentos retidos na mente, compreende o significado e o Dhamma e pratica de acordo com o Dhamma, é um bom orador com uma boa dicção, dotado de uma fala polida, clara, articulada e expressiva do significado, e instrui, encoraja, inspira e alegra seus companheiros de vida santa — então o Tathāgata está disposto a ensinar o Dhamma. Quando, Puṇṇiya, alguém é dotado dessas dez qualidades, o Tathāgata está inteiramente disposto a ensinar o Dhamma.” O terceiro.

๔. พฺยากรณสุตฺตํ

4. Byākaraṇasutta

๘๔. ตตฺร โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ –

84. Ali, o venerável Mahāmoggallāna dirigiu-se aos bhikkhus: “Amigos, bhikkhus!” “Amigo”, responderam aqueles bhikkhus ao venerável Mahāmoggallāna. O venerável Mahāmoggallāna disse o seguinte:

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ อญฺญํ พฺยากโรติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ.

“Aqui, amigos, um bhikkhu declara o conhecimento final desta forma: ‘Compreendo: o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência’. Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é praticante de jhana — habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo praticante de jhana, habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína.

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ?

“O Tathāgata ou seu discípulo praticante de jhana, habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: ‘Por que este venerável declara o conhecimento final desta forma: “Compreendo: o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência”?’

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ –

“O Tathāgata ou seu discípulo praticante de jhana, habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende:

‘โกธโน [Pg.381] โข อยมายสฺมา; โกธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. โกธปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é propenso à raiva; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela raiva. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela raiva é um caso de declínio.

‘อุปนาหี โข ปน อยมายสฺมา; อุปนาหปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อุปนาหปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é hostil; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela hostilidade. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela hostilidade é um caso de declínio.

‘มกฺขี โข ปน อยมายสฺมา; มกฺขปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. มกฺขปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é depreciativo; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela depreciação. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela depreciação é um caso de declínio.

‘ปฬาสี โข ปน อยมายสฺมา; ปฬาสปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. ปฬาสปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é insolente; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela insolência. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela insolência é um caso de declínio.

‘อิสฺสุกี โข ปน อยมายสฺมา; อิสฺสาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อิสฺสาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é invejoso; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela inveja. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela inveja é um caso de declínio.

‘มจฺฉรี โข ปน อยมายสฺมา; มจฺเฉรปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. มจฺเฉรปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é mesquinho; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela mesquinhez. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela mesquinhez é um caso de declínio.

‘สโฐ โข ปน อยมายสฺมา; สาเฐยฺยปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. สาเฐยฺยปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é astuto; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela astúcia. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela astúcia é um caso de declínio.

‘มายาวี โข ปน อยมายสฺมา; มายาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. มายาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é enganador; ele habita frequentemente com a mente obcecada pelo engano. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pelo engano é um caso de declínio.

‘ปาปิจฺโฉ โข ปน อยมายสฺมา; อิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อิจฺฉาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável tem maus desejos e sua mente é frequentemente obcecada pelo desejo. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pelo desejo é um caso de declínio.

‘สติ [Pg.382] โข ปน อยมายสฺมา อุตฺตริ กรณีเย โอรมตฺตเกน วิเสสาธิคเมน อนฺตรา โวสานํ อาปนฺโน. อนฺตรา โวสานคมนํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’.

‘Havendo ainda algo mais a ser feito, este venerável, devido a uma realização de distinção inferior, parou no meio do caminho. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, parar no meio do caminho é um caso de declínio.’

‘‘โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม อปฺปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม ปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. จตุตฺถํ.

“Certamente, amigos, é impossível que um bhikkhu que não abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. Mas é possível que um bhikkhu que abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.” O quarto.

๕. กตฺถีสุตฺตํ

5. Katthīsutta

๘๕. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาจุนฺโท เจตีสุ วิหรติ สหชาติยํ. ตตฺร โข อายสฺมา มหาจุนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาจุนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาจุนฺโท เอตทโวจ –

85. Em certa ocasião, o venerável Mahācunda estava residindo entre os Cetis, em Sahajāti. Ali, o venerável Mahācunda dirigiu-se aos bhikkhus: “Amigos, bhikkhus!” “Amigo!”, responderam aqueles bhikkhus. O venerável Mahācunda disse o seguinte:

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – ‘อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ทุติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ตติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ จตุตฺถํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากาสานญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ วิญฺญาณญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากิญฺจญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ.

“Aqui, amigos, um bhikkhu é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações: ‘Eu entro e saio do primeiro jhāna; eu entro e saio do segundo jhāna; eu entro e saio do terceiro jhāna; eu entro e saio do quarto jhāna; eu entro e saio da base do espaço infinito; eu entro e saio da base da consciência infinita; eu entro e saio da base do nada; eu entro e saio da base da nem percepção, nem não percepção; eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação.’

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ.

“Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna — habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína.

‘‘ตเมนํ [Pg.383] ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ…เป… อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ.

“Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna... abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: ‘Por que este venerável é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações, dizendo: “Eu entro e saio do primeiro jhāna... [pe]... eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação”?’

“Então, o Tathāgata ou seu discípulo, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende:

‘ทีฆรตฺตํ โข อยมายสฺมา ขณฺฑการี ฉิทฺทการี สพลการี กมฺมาสการี น สนฺตตการี น สนฺตตวุตฺติ สีเลสุ. ทุสฺสีโล โข อยมายสฺมา. ทุสฺสิลฺยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Por muito tempo a conduta deste venerável tem sido rompida, falha, manchada e salpicada, e ele não observa nem segue consistentemente o comportamento virtuoso nos preceitos. Este venerável é imoral. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a imoralidade é um caso de declínio.

‘อสฺสทฺโธ โข ปน อยมายสฺมา; อสฺสทฺธิยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é desprovido de fé. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de fé é um caso de declínio.

‘อปฺปสฺสุโต โข ปน อยมายสฺมา อนาจาโร; อปฺปสจฺจํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável tem pouco conhecimento e comportamento inadequado. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o pouco conhecimento é um caso de declínio.

‘ทุพฺพโจ โข ปน อยมายสฺมา; โทวจสฺสตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é difícil de corrigir. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de corrigir é um caso de declínio.

‘ปาปมิตฺโต โข ปน อยมายสฺมา; ปาปมิตฺตตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável tem más amizades. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a má amizade é um caso de declínio.

‘กุสีโต โข ปน อยมายสฺมา; โกสชฺชํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é preguiçoso. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a preguiça é um caso de declínio.

‘มุฏฺฐสฺสติ โข ปน อยมายสฺมา; มุฏฺฐสฺสจฺจํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é esquecido, desprovido de atenção plena. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de atenção plena é um caso de declínio.

‘กุหโก โข ปน อยมายสฺมา; โกหญฺญํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é um enganador. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o engano é um caso de declínio.

‘ทุพฺภโร โข ปน อยมายสฺมา; ทุพฺภรตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é difícil de sustentar. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de sustentar é um caso de declínio.

‘ทุปฺปญฺโญ [Pg.384] โข ปน อยมายสฺมา; ทุปฺปญฺญตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’.

‘Este venerável é desprovido de sabedoria. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de sabedoria é um caso de declínio.’

‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, สหายโก สหายกํ เอวํ วเทยฺย – ‘ยทา เต, สมฺม, ธเนน ธนกรณียํ อสฺส, ยาเจยฺยาสิ มํ ธนํ. ทสฺสามิ เต ธน’นฺติ. โส กิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน สหายโก สหายกํ เอวํ วเทยฺย – ‘อตฺโถ เม, สมฺม, ธเนน. เทหิ เม ธน’นฺติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘เตน หิ, สมฺม, อิธ ขนาหี’ติ. โส ตตฺร ขนนฺโต นาธิคจฺเฉยฺย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อลิกํ มํ, สมฺม, อวจ; ตุจฺฉกํ มํ, สมฺม, อวจ – อิธ ขนาหี’ติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘นาหํ ตํ, สมฺม, อลิกํ อวจํ, ตุจฺฉกํ อวจํ. เตน หิ, สมฺม, อิธ ขนาหี’ติ. โส ตตฺรปิ ขนนฺโต นาธิคจฺเฉยฺย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อลิกํ มํ, สมฺม, อวจ, ตุจฺฉกํ มํ, สมฺม, อวจ – อิธ ขนาหี’ติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘นาหํ ตํ, สมฺม, อลิกํ อวจํ, ตุจฺฉกํ อวจํ. เตน หิ, สมฺม, อิธ ขนาหี’ติ. โส ตตฺรปิ ขนนฺโต นาธิคจฺเฉยฺย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อลิกํ มํ, สมฺม, อวจ, ตุจฺฉกํ มํ, สมฺม, อวจ – อิธ ขนาหี’ติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘นาหํ ตํ, สมฺม, อลิกํ อวจํ, ตุจฺฉกํ อวจํ. อปิ จ อหเมว อุมฺมาทํ ปาปุณึ เจตโส วิปริยาย’นฺติ.

“Suponham, amigos, que um homem dissesse ao seu companheiro: ‘Sempre que você precisar de dinheiro para algum assunto, meu amigo, peça-me dinheiro. Eu lhe darei dinheiro.’ Quando surge alguma necessidade de dinheiro, o companheiro diz ao amigo: ‘Preciso de dinheiro, amigo. Dê-me dinheiro.’ O outro diz: ‘Nesse caso, amigo, cave aqui.’ Ele cave ali, mas não encontra nada. Ele então diz: ‘Você me disse uma mentira, amigo; você me disse algo vazio, amigo — “cave aqui”.’ O outro diz: ‘Eu não lhe disse uma mentira, amigo, nem lhe disse algo vazio. Nesse caso, amigo, cave aqui.’ Ele cave ali também, mas não encontra nada. Ele então diz: ‘Você me disse uma mentira, amigo; você me disse algo vazio, amigo — “cave aqui”.’ O outro diz: ‘Eu não lhe disse uma mentira, amigo, nem lhe disse algo vazio. Nesse caso, amigo, cave aqui.’ Ele cave ali também, mas não encontra nada. Ele então diz: ‘Você me disse uma mentira, amigo; você me disse algo vazio, amigo — “cave aqui”.’ O outro diz: ‘Eu não lhe disse uma mentira, amigo, nem lhe disse algo vazio. Na verdade, eu mesmo estava insano, fora de mi.’

‘‘เอวเมวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – ‘อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ทุติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ตติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ จตุตฺถํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากาสานญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ วิญฺญาณญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากิญฺจญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ.

“Da mesma forma, amigos, um bhikkhu é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações: ‘Eu entro e saio do primeiro jhāna; eu entro e saio do segundo jhāna; eu entro e saio do terceiro jhāna; eu entro e saio do quarto jhāna; eu entro e saio da base do espaço infinito; eu entro e saio da base da consciência infinita; eu entro e saio da base do nada; eu entro e saio da base da nem percepção, nem não percepção; eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação.’

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ [Pg.385] อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ.

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ…เป… อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ.

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ –

“Then, the Tathāgata or his disciple, having encompassed his mind with his own mind, understands:

‘ทีฆรตฺตํ โข อยมายสฺมา ขณฺฑการี ฉิทฺทการี สพลการี กมฺมาสการี, น สนฺตตการี น สนฺตตวุตฺติ สีเลสุ. ทุสฺสีโล โข อยมายสฺมา; ทุสฺสิลฺยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é desprovido de fé. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de fé é um caso de declínio.

‘Este venerável tem pouco conhecimento e comportamento inadequado. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o pouco conhecimento é um caso de declínio.

‘Este venerável é difícil de corrigir. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de corrigir é um caso de declínio.

‘Este venerável tem más amizades. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a má amizade é um caso de declínio.

‘Este venerável é preguiçoso. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a preguiça é um caso de declínio.

‘Este venerável é esquecido, desprovido de atenção plena. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de atenção plena é um caso de declínio.

‘Este venerável é um enganador. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o engano é um caso de declínio.

‘ทุพฺภโร [Pg.386] โข ปน อยมายสฺมา; ทุพฺภรตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

‘Este venerável é difícil de sustentar. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de sustentar é um caso de declínio.

‘ทุปฺปญฺโญ โข ปน อยมายสฺมา; ทุปฺปญฺญตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’.

‘Este venerável é desprovido de sabedoria. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de sabedoria é um caso de declínio.’

๖. อธิมานสุตฺตํ

6. Adhimānasutta

๘๖. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหากสฺสโป ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. ตตฺร โข อายสฺมา มหากสฺสโป ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากสฺสปสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหากสฺสโป เอตทโวจ –

86. Em certa ocasião, o venerável Mahākassapa estava residindo em Rājagaha, no Bosque de Bambus, no santuário dos esquilos. Ali, o venerável Mahākassapa dirigiu-se aos bhikkhus: “Amigos, bhikkhus!” “Amigo!”, responderam aqueles bhikkhus. O venerável Mahākassapa disse o seguinte:

“Aqui, amigos, um bhikkhu declara o conhecimento final da seguinte forma: ‘Eu compreendo: “Destruído está o nascimento, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência.”’ Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna — habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína.

"O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: 'Por que será que este venerável declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência"?'"

‘‘ตเมนํ [Pg.387] ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ –

‘อธิมานิโก โข อยมายสฺมา อธิมานสจฺโจ, อปฺปตฺเต ปตฺตสญฺญี, อกเต กตสญฺญี, อนธิคเต อธิคตสญฺญี. อธิมาเนน อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ.

"'Este venerável é presunçoso, toma sua presunção como verdade; percebe como alcançado o que não foi alcançado, como realizado o que não foi realizado, como obtido o que não foi obtido. Por presunção, ele declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência".'"

‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา นิสฺสาย อธิมานิโก อธิมานสจฺโจ, อปฺปตฺเต ปตฺตสญฺญี, อกเต กตสญฺญี, อนธิคเต อธิคตสญฺญี. อธิมาเนน อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ.

"O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: 'Apoiado em que este venerável é presunçoso, toma sua presunção como verdade, percebe como alcançado o que não foi alcançado, como realizado o que não foi realizado, como obtido o que não foi obtido, e, por presunção, declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência"?'"

‘พหุสฺสุโต โข ปน อยมายสฺมา สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ตสฺมา อยมายสฺมา อธิมานิโก อธิมานสจฺโจ, อปฺปตฺเต ปตฺตสญฺญี, อกเต กตสญฺญี, อนธิคเต อธิคตสญฺญี. อธิมาเนน อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ.

"'Este venerável é muito instruído, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, e que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, reteve na mente, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão. Por isso, este venerável é presunçoso, toma sua presunção como verdade; percebe como alcançado o que não foi alcançado, como realizado o que não foi realizado, como obtido o que não foi obtido. Por presunção, ele declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência".'"

‘อภิชฺฌาลุ โข ปน อยมายสฺมา; อภิชฺฌาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อภิชฺฌาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável é cheio de cobiça; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela cobiça. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela cobiça é uma causa de declínio."

‘พฺยาปนฺโน [Pg.388] โข ปน อยมายสฺมา; พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. พฺยาปาทปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável é cheio de má vontade; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela má vontade. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela má vontade é uma causa de declínio."

‘ถินมิทฺโธ โข ปน อยมายสฺมา; ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. ถินมิทฺธปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável é dado à preguiça e ao torpor; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela preguiça e pelo torpor. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela preguiça e pelo torpor é uma causa de declínio."

‘อุทฺธโต โข ปน อยมายสฺมา; อุทฺธจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อุทฺธจฺจปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável é agitado; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela agitação. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela agitação é uma causa de declínio."

‘วิจิกิจฺโฉ โข ปน อยมายสฺมา; วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável é cheio de dúvida; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela dúvida. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela dúvida é uma causa de declínio."

‘กมฺมาราโม โข ปน อยมายสฺมา กมฺมรโต กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต. กมฺมารามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável se deleita em atividades, tem prazer em atividades, é dedicado ao deleite em atividades. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em atividades é uma causa de declínio."

‘ภสฺสาราโม โข ปน อยมายสฺมา ภสฺสรโต ภสฺสารามตํ อนุยุตฺโต. ภสฺสารามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável se deleita em conversas, tem prazer em conversas, é dedicado ao deleite em conversas. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em conversas é uma causa de declínio."

‘นิทฺทาราโม โข ปน อยมายสฺมา นิทฺทารโต นิทฺทารามตํ อนุยุตฺโต. นิทฺทารามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável se deleita em dormir, tem prazer em dormir, é dedicado ao deleite em dormir. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em dormir é uma causa de declínio."

‘สงฺคณิการาโม โข ปน อยมายสฺมา สงฺคณิกรโต สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต. สงฺคณิการามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ.

"'Este venerável se deleita em companhia, tem prazer em companhia, é dedicado ao deleite em companhia. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em companhia é uma causa de declínio."

‘สติ โข ปน อยมายสฺมา อุตฺตริ กรณีเย โอรมตฺตเกน วิเสสาธิคเมน อนฺตรา โวสานํ อาปนฺโน. อนฺตรา โวสานคมนํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’.

"'Havendo ainda algo mais a ser feito, este venerável parou no meio do caminho devido a alguma conquista inferior de distinção. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, parar no meio do caminho é uma causa de declínio.'"

‘‘โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม อปฺปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, ภิกฺขุ [Pg.389] ‘อิเม ทส ธมฺเม ปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

"Certamente, amigos, é impossível que um bhikkhu que não abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. Mas certamente, amigos, é possível que um bhikkhu que abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina." O sexto.

๗. นปฺปิยสุตฺตํ

7. Nappiya Sutta

๘๗. ตตฺร โข ภควา กาลงฺกตํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

87. Naquela ocasião, o Abençoado, referindo-se ao bhikkhu que havia falecido, dirigiu-se aos bhikkhus: "Bhikkhus!" "Venerável senhor!", responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิกรณิโก โหติ, อธิกรณสมถสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิกรณิโก โหติ อธิกรณสมถสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é um criador de questões disciplinares e não fala em louvor à resolução de questões disciplinares. Quando um bhikkhu é um criador de questões disciplinares e não fala em louvor à resolução de questões disciplinares, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สิกฺขากาโม โหติ, สิกฺขาสมาทานสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สิกฺขากาโม โหติ สิกฺขาสมาทานสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não deseja o treinamento e não fala em louvor a assumir o treinamento. Quando um bhikkhu não deseja o treinamento e não fala em louvor a assumir o treinamento, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาปิจฺโฉ โหติ, อิจฺฉาวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาปิจฺโฉ โหติ อิจฺฉาวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu tem maus desejos e não fala em louvor à remoção do desejo. Quando um bhikkhu tem maus desejos e não fala em louvor à remoção do desejo, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ, โกธวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é propenso à raiva e não fala em louvor à remoção da raiva. Quando um bhikkhu é propenso à raiva e não fala em louvor à remoção da raiva, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ, มกฺขวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ มกฺขวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é depreciador e não fala em louvor à remoção da depreciação. Quando um bhikkhu é depreciador e não fala em louvor à remoção da depreciação, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน [Pg.390] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สโฐ โหติ, สาเฐยฺยวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สโฐ โหติ สาเฐยฺยวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é astuto e não fala em louvor à remoção da astúcia. Quando um bhikkhu é astuto e não fala em louvor à remoção da astúcia, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มายาวี โหติ, มายาวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มายาวี โหติ มายาวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é enganador e não fala em louvor à remoção do engano. Quando um bhikkhu é enganador e não fala em louvor à remoção do engano, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ น นิสามกชาติโก โหติ, ธมฺมนิสนฺติยา น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ น นิสามกชาติโก โหติ ธมฺมนิสนฺติยา น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não tem a natureza de prestar atenção aos ensinamentos e não fala em louvor a prestar atenção aos ensinamentos. Quando um bhikkhu não tem a natureza de prestar atenção aos ensinamentos e não fala em louvor a prestar atenção aos ensinamentos, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปฏิสลฺลีโน โหติ, ปฏิสลฺลานสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปฏิสลฺลีโน โหติ ปฏิสลฺลานสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não é inclinado ao isolamento e não fala em louvor ao isolamento. Quando um bhikkhu não é inclinado ao isolamento e não fala em louvor ao isolamento, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ น ปฏิสนฺถารโก โหติ, ปฏิสนฺถารกสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ น ปฏิสนฺถารโก โหติ ปฏิสนฺถารกสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não é hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e não fala em louvor à hospitalidade. Quando um bhikkhu não é hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e não fala em louvor à hospitalidade, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união."

‘‘เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อปฺปหีเน สมนุปสฺสนฺติ.

"Embora tal bhikkhu possa desejar: 'Ah, se ao menos meus companheiros de vida santa me honrassem, respeitassem, estimassem e venerassem!', contudo, seus companheiros de vida santa não o honram, não o respeitam, não o estimam e não o veneram. Por qual razão? Porque seus sábios companheiros de vida santa veem que ele não abandonou aquelas qualidades más e insalubres."

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อสฺสขฬุงฺกสฺส กิญฺจาปิ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ มนุสฺสา อาชานียฏฺฐาเน ฐเปยฺยุํ, อาชานียโภชนญฺจ โภเชยฺยุํ, อาชานียปริมชฺชนญฺจ ปริมชฺเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ มนุสฺสา น [Pg.391] เจว อาชานียฏฺฐาเน ฐเปนฺติ น จ อาชานียโภชนํ โภเชนฺติ น จ อาชานียปริมชฺชนํ ปริมชฺชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู มนุสฺสา ตานิ สาเฐยฺยานิ กูเฏยฺยานิ ชิมฺเหยฺยานิ วงฺเกยฺยานิ อปฺปหีนานิ สมนุปสฺสนฺติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อปฺปหีเน สมนุปสฺสนฺติ.

"Suponham, bhikkhus, que um potro selvagem desejasse: 'Ah, se ao menos as pessoas me colocassem no lugar de um cavalo de raça, me alimentassem com a comida de um cavalo de raça e me escovassem como a um cavalo de raça!', contudo, as pessoas não o colocam no lugar de um cavalo de raça, não o alimentam com a comida de um cavalo de raça e não o escovam como a um cavalo de raça. Por qual razão? Porque as pessoas sábias veem que ele não abandonou suas trapaças, truques, manhas e artimanhas. Do mesmo modo, bhikkhus, embora tal bhikkhu possa desejar: 'Ah, se ao menos meus companheiros de vida santa me honrassem, respeitassem, estimassem e venerassem!', contudo, seus companheiros de vida santa não o honram, não o respeitam, não o estimam e não o veneram. Por qual razão? Porque seus sábios companheiros de vida santa veem que ele não abandonou aquelas qualidades más e insalubres."

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อธิกรณิโก โหติ, อธิกรณสมถสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อธิกรณิโก โหติ อธิกรณสมถสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยตาย ครุตาย ภาวนาย สามญฺญาย เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Mas aqui, bhikkhus, um bhikkhu não é um criador de questões disciplinares e fala em louvor à resolução de questões disciplinares. Quando um bhikkhu não é um criador de questões disciplinares e fala em louvor à resolução de questões disciplinares, esta também é uma qualidade que conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia e à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขากาโม โหติ, สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขากาโม โหติ สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยตาย ครุตาย ภาวนาย สามญฺญาย เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu deseja o treinamento e fala em louvor a assumir o treinamento. Quando um bhikkhu deseja o treinamento e fala em louvor a assumir o treinamento, esta também é uma qualidade que conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia e à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อปฺปิจฺโฉ โหติ, อิจฺฉาวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อปฺปิจฺโฉ โหติ อิจฺฉาวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu tem poucos desejos e fala em louvor à remoção do desejo. Quando um bhikkhu tem poucos desejos e fala em louvor à remoção do desejo, esta também é uma qualidade que... [pe]... conduz à união."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกธโน โหติ, โกธวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกธโน โหติ โกธวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge não é propenso à raiva e fala em louvor à remoção da raiva. O fato de um monge, monjes, não ser propenso à raiva e falar em louvor à remoção da raiva, esta também é uma qualidade que... conduz à união.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมกฺขี โหติ, มกฺขวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมกฺขี โหติ มกฺขวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge não é depreciativo e fala em louvor à remoção da depreciação. O fato de um monge, monjes, não ser depreciativo e falar em louvor à remoção da depreciação, esta também é uma qualidade que... conduz à união.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อสโฐ โหติ, สาเฐยฺยวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อสโฐ โหติ สาเฐยฺยวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge não é astuto e fala em louvor à remoção da astúcia. O fato de um monge, monjes, não ser astuto e falar em louvor à remoção da astúcia, esta também é uma qualidade que... conduz à união.

‘‘ปุน [Pg.392] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมายาวี โหติ, มายาวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมายาวี โหติ มายาวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge não é enganador e fala em louvor à remoção do engano. O fato de um monge, monjes, não ser enganador e falar em louvor à remoção do engano, esta também é uma qualidade que... conduz à união.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ นิสามกชาติโก โหติ, ธมฺมนิสนฺติยา วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ นิสามกชาติโก โหติ ธมฺมนิสนฺติยา วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge é inclinado a examinar os ensinamentos e fala em louvor ao exame dos ensinamentos. O fato de um monge, monjes, ser inclinado a examinar os ensinamentos e falar em louvor ao exame dos ensinamentos, esta também é uma qualidade que... conduz à união.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสลฺลีโน โหติ, ปฏิสลฺลานสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสลฺลีโน โหติ ปฏิสลฺลานสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge é inclinado ao isolamento e fala em louvor ao isolamento. O fato de um monge, monjes, ser inclinado ao isolamento e falar em louvor ao isolamento, esta também é uma qualidade que... conduz à união.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ ปฏิสนฺถารโก โหติ, ปฏิสนฺถารกสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ ปฏิสนฺถารโก โหติ ปฏิสนฺถารกสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยตาย ครุตาย ภาวนาย สามญฺญาย เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monjes, um monge é hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e fala em louvor à hospitalidade. O fato de um monge, monjes, ser hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e falar em louvor à hospitalidade, esta também é uma qualidade que conduz à afeição, ao respeito, à estima, à harmonia e à união.

‘‘เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ปหีเน สมนุปสฺสนฺติ.

Embora em tal monge, monjes, não surja o desejo: 'Oh, oxalá meus companheiros de vida santa me honrem, respeitem, estimem e venerem!', ainda assim seus companheiros de vida santa o honram, respeitam, estimam e veneram. Por qual razão? Porque, monjes, seus sábios companheiros de vida santa veem que aquelas qualidades prejudiciais e insalubres foram abandonadas por ele.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ภทฺทสฺส อสฺสาชานียสฺส กิญฺจาปิ น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ มนุสฺสา อาชานียฏฺฐาเน ฐเปยฺยุํ, อาชานียโภชนญฺจ โภเชยฺยุํ, อาชานียปริมชฺชนญฺจ ปริมชฺเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ มนุสฺสา อาชานียฏฺฐาเน จ ฐเปนฺติ อาชานียโภชนญฺจ โภเชนฺติ อาชานียปริมชฺชนญฺจ ปริมชฺชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู มนุสฺสา ตานิ สาเฐยฺยานิ กูเฏยฺยานิ ชิมฺเหยฺยานิ วงฺเกยฺยานิ ปหีนานิ สมนุปสฺสนฺติ.

Suponham, monjes, que em um excelente cavalo puro-sangue não surja o desejo: 'Oh, oxalá as pessoas me coloquem no lugar de um puro-sangue, alimentem-me com comida de puro-sangue e me escovem como a um puro-sangue!', ainda assim as pessoas o colocam no lugar de um puro-sangue, alimentam-no com comida de puro-sangue e o escovam como a um puro-sangue. Por qual razão? Porque, monjes, as pessoas sábias veem que suas astúcias, trapaças, desonestidades e manhas foram abandonadas.

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ปหีเน สมนุปสฺสนฺตี’’ติ. สตฺตมํ.

Do mesmo modo, monjes, embora em tal monge não surja o desejo: 'Oh, oxalá meus companheiros de vida santa me honrem, respeitem, estimem e venerem!', ainda assim seus companheiros de vida santa o honram, respeitam, estimam e veneram. Por qual razão? Porque, monjes, seus sábios companheiros de vida santa veem que aquelas qualidades prejudiciais e insalubres foram abandonadas por ele. O sétimo.

๘. อกฺโกสกสุตฺตํ

8. O Discurso sobre Aquele que Insulta

๘๘. ‘‘โย [Pg.393] โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกสกปริภาสโก อริยูปวาที สพฺรหฺมจารีนํ ฐานเมตํ อวกาโส ยํ โส ทสนฺนํ พฺยสนานํ อญฺญตรํ พฺยสนํ นิคจฺเฉยฺย. กตเมสํ ทสนฺนํ? อนธิคตํ นาธิคจฺฉติ, อธิคตา ปริหายติ, สทฺธมฺมสฺส น โวทายนฺติ, สทฺธมฺเมสุ วา อธิมานิโก โหติ อนภิรโต วา พฺรหฺมจริยํ จรติ, อญฺญตรํ วา สํกิลิฏฺฐํ อาปตฺตึ อาปชฺชติ, คาฬฺหํ วา โรคาตงฺกํ ผุสติ, อุมฺมาทํ วา ปาปุณาติ จิตฺตกฺเขปํ, สมฺมูฬฺโห กาลํ กโรติ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกสกปริภาสโก อริยูปวาที สพฺรหฺมจารีนํ, ฐานเมตํ อวกาโส ยํ โส อิเมสํ ทสนฺนํ พฺยสนานํ อญฺญตรํ พฺยสนํ นิคจฺเฉยฺยา’’ติ. อฏฺฐมํ.

88. Monjes, quando um monge insulta e difama seus companheiros de vida santa, sendo um detrator dos nobres, é impossível e inconcebível que ele não incorra em pelo menos um destes dez desastres. Quais dez? (1) Ele não alcança o que ainda não foi alcançado; (2) decai do que já alcançou; (3) suas boas qualidades não se purificam; (4) ele se torna presunçoso em relação aos verdadeiros ensinamentos; (5) ou vive a vida santa descontente; (6) ou comete alguma ofensa impura; (7) ou contrai uma doença grave e dolorosa; (8) ou enlouquece e sofre perturbação mental; (9) morre confuso; (10) com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no reino inferior, no inferno. Monjes, quando um monge insulta e difama seus companheiros de vida santa, sendo um detrator dos nobres, é impossível e inconcebível que ele não incorra em pelo menos um destes dez desastres. O oitavo.

๙. โกกาลิกสุตฺตํ

9. O Discurso sobre Kokālika

๘๙. อถ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โกกาลิโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปาปิจฺฉา, ภนฺเต, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คตา’’ติ. ‘‘มา เหวํ, โกกาลิก, มา เหวํ, โกกาลิก! ปสาเทหิ, โกกาลิก, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ.

89. Então, o monge Kokālika aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o monge Kokālika disse ao Abençoado: 'Senhor, Sāriputta e Moggallāna têm maus desejos, eles caíram sob o controle de maus desejos.' 'Não diga isso, Kokālika! Não diga isso, Kokālika! Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.'

ทุติยมฺปิ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กิญฺจาปิ เม, ภนฺเต, ภควา สทฺธายิโก ปจฺจยิโก, อถ โข ปาปิจฺฉาว สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คตา’’ติ. ‘‘มา เหวํ, โกกาลิก, มา เหวํ, โกกาลิก! ปสาเทหิ, โกกาลิก, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ.

Pela segunda vez, o monge Kokālika disse ao Abençoado: 'Senhor, embora o Abençoado seja para mim digno de fé e confiança, ainda assim Sāriputta e Moggallāna têm de fato maus desejos, eles caíram sob o controle de maus desejos.' 'Não diga isso, Kokālika! Não diga isso, Kokālika! Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.'

ตติยมฺปิ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กิญฺจาปิ เม, ภนฺเต, ภควา สทฺธายิโก ปจฺจยิโก, อถ โข ปาปิจฺฉาว สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คตา’’ติ. ‘‘มา เหวํ, โกกาลิก, มา เหวํ, โกกาลิก! ปสาเทหิ, โกกาลิก[Pg.394], สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ.

Pela terceira vez, o monge Kokālika disse ao Abençoado: 'Senhor, embora o Abençoado seja para mim digno de fé e confiança, ainda assim Sāriputta e Moggallāna têm de fato maus desejos, eles caíram sob o controle de maus desejos.' 'Não diga isso, Kokālika! Não diga isso, Kokālika! Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.'

อถ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. อจิรปกฺกนฺตสฺส จ โกกาลิกสฺส ภิกฺขุโน สาสปมตฺตีหิ ปีฬกาหิ สพฺโพ กาโย ผุโฏ อโหสิ. สาสปมตฺติโย หุตฺวา มุคฺคมตฺติโย อเหสุํ, มุคฺคมตฺติโย หุตฺวา กลายมตฺติโย อเหสุํ, กลายมตฺติโย หุตฺวา โกลฏฺฐิมตฺติโย อเหสุํ, โกลฏฺฐิมตฺติโย หุตฺวา โกลมตฺติโย อเหสุํ, โกลมตฺติโย หุตฺวา อามลกมตฺติโย อเหสุํ, อามลกมตฺติโย หุตฺวา (ติณฺฑุกมตฺติโย อเหสุํ, ติณฺฑุกมตฺติโย หุตฺวา,) เพฬุวสลาฏุกมตฺติโย อเหสุํ, เพฬุวสลาฏุกมตฺติโย หุตฺวา พิลฺลมตฺติโย อเหสุํ, พิลฺลมตฺติโย หุตฺวา ปภิชฺชึสุ, ปุพฺพญฺจ โลหิตญฺจ ปคฺฆรึสุ. โส สุทํ กทลิปตฺเตสุ เสติ มจฺโฉว วิสคิลิโต.

Então, o monge Kokālika levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circunambulou-o mantendo o lado direito voltado para ele e partiu. Pouco depois de o monge Kokālika ter partido, todo o seu corpo ficou coberto de pústulas do tamanho de sementes de mostarda. Tendo o tamanho de sementes de mostarda, cresceram para o tamanho de feijões-mungo; tendo o tamanho de feijões-mungo, cresceram para o tamanho de grão-de-bico; tendo o tamanho de grão-de-bico, cresceram para o tamanho de caroços de jujuba; tendo o tamanho de caroços de jujuba, cresceram para o tamanho de frutos de jujuba; tendo o tamanho de frutos de jujuba, cresceram para o tamanho de mirobálanos; tendo o tamanho de mirobálanos, cresceram para o tamanho de frutos de tinduka; tendo o tamanho de frutos de tinduka, cresceram para o tamanho de frutos verdes de marmelo-da-índia; tendo o tamanho de frutos verdes de marmelo-da-índia, cresceram para o tamanho de frutos maduros de marmelo-da-índia. Tendo crescido para o tamanho de frutos maduros de marmelo-da-índia, elas se romperam, escorrendo pus e sangue. Ele então deitava-se sobre folhas de bananeira, como um peixe que engoliu veneno.

อถ โข ตุรู ปจฺเจกพฺรหฺมา เยน โกกาลิโก ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เวหาเส ฐตฺวา โกกาลิกํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘ปสาเทหิ, โกกาลิก, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ. ‘‘โกสิ ตฺวํ, อาวุโส’’ติ? ‘‘อหํ ตุรู ปจฺเจกพฺรหฺมา’’ติ. ‘‘นนุ ตฺวํ, อาวุโส, ภควตา อนาคามี พฺยากโต, อถ กิญฺจรหิ อิธาคโต? ปสฺส ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธ’’นฺติ.

Então, o paccekabrahmā Tudu aproximou-se do monge Kokālika; tendo se aproximado, parou no ar e disse ao monge Kokālika: 'Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.' 'Quem é você, amigo?' 'Eu sou o paccekabrahmā Tudu.' 'Não foi você, amigo, declarado pelo Abençoado como um não-retornante? Então por que veio aqui? Veja quão grande é o seu erro.'

อถ โข ตุรู ปจฺเจกพฺรหฺมา โกกาลิกํ ภิกฺขุํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ –

Então, o paccekabrahmā Tudu dirigiu-se ao monge Kokālika com versos:

‘‘ปุริสสฺส หิ ชาตสฺส, กุฐารี ชายเต มุเข;

ยาย ฉินฺทติ อตฺตานํ, พาโล ทุพฺภาสิตํ ภณํ.

Quando uma pessoa nasce, uma machadinha nasce dentro de sua boca, com a qual o tolo corta a si mesmo ao proferir palavras incorretas.

‘‘โย นินฺทิยํ ปสํสติ, ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย;

วิจินาติ มุเขน โส กลึ, กลินา เตน สุขํ น วินฺทติ.

Aquele que elogia quem merece censura, ou censura quem merece elogio, acumula com sua boca um azarado infortúnio, e por esse infortúnio não encontra a felicidade.

‘‘อปฺปมตฺตโก อยํ กลิ, โย อกฺเขสุ ธนปราชโย;

สพฺพสฺสาปิ สหาปิ อตฺตนา, อยเมว มหตฺตโร กลิ;

โย สุคเตสุ มนํ ปทูสเย.

Insignificante é o azar no jogo de dados que resulta na perda de riqueza, mesmo de tudo, inclusive de si mesmo; muito pior é este azarado infortúnio: o de corromper a mente contra os bem-aventurados.

‘‘สตํ [Pg.395] สหสฺสานํ นิรพฺพุทานํ, ฉตฺตึสติ ปญฺจ จ อพฺพุทานิ;

ยมริยครหี นิรยํ อุเปติ, วาจํ มนญฺจ ปณิธาย ปาปก’’นฺติ.

Por cem mil nirabbudas, mais trinta e seis e cinco abbudas, o detrator dos nobres vai para o inferno, tendo dirigido a eles palavras e pensamentos malignos.

อถ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ เตเนว อาพาเธน กาลมกาสิ. กาลงฺกโต จ โกกาลิโก ภิกฺขุ ปทุมํ นิรยํ อุปปชฺชติ สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา.

Então, o monge Kokālika faleceu devido àquela mesma enfermidade. Tendo falecido, o monge Kokālika renasceu no inferno Paduma por ter abrigado ressentimento contra Sāriputta e Moggallāna.

อถ โข พฺรหฺมา สหมฺปติ อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข พฺรหฺมา สหมฺปติ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โกกาลิโก, ภนฺเต, ภิกฺขุ กาลงฺกโต. กาลงฺกโต จ, ภนฺเต, โกกาลิโก ภิกฺขุ ปทุมํ นิรยํ อุปปนฺโน สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา’’ติ. อิทมโวจ พฺรหฺมา สหมฺปติ. อิทํ วตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

Então, quando a noite já estava avançada, o Brahmā Sahampati, de beleza resplandecente, iluminando todo o Bosque de Jeta, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e parou a um lado. Parado a um lado, o Brahmā Sahampati disse ao Abençoado: 'Senhor, o monge Kokālika faleceu. E, tendo falecido, Senhor, o monge Kokālika renasceu no inferno Paduma por ter abrigado ressentimento contra Sāriputta e Moggallāna.' Isso foi o que disse o Brahmā Sahampati. Tendo dito isso, prestou homenagem ao Abençoado, circunambulou-o mantendo o lado direito voltado para ele e desapareceu ali mesmo.

อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ พฺรหฺมา สหมฺปติ อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ มํ เอตทโวจ – ‘โกกาลิโก, ภนฺเต, ภิกฺขุ กาลงฺกโต; กาลงฺกโต จ, ภนฺเต, โกกาลิโก ภิกฺขุ ปทุมํ นิรยํ อุปปนฺโน สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ.

Então, ao passar daquela noite, o Abençoado dirigiu-se aos monjes: 'Monjes, esta noite, quando a noite já estava avançada, o Brahmā Sahampati, de beleza resplandecente, iluminando todo o Bosque de Jeta, aproximou-se de mim; tendo se aproximado, prestou-me homenagem e parou a um lado. Parado a um lado, monjes, o Brahmā Sahampati disse-me: "Senhor, o monge Kokālika faleceu. E, tendo falecido, Senhor, o monge Kokālika renasceu no inferno Paduma por ter abrigado ressentimento contra Sāriputta e Moggallāna." Isso foi o que disse o Brahmā Sahampati, monjes. Tendo dito isso, prestou-me homenagem, circunambulou-me mantendo o lado direito voltado para mim e desapareceu ali mesmo.'

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กีว ทีฆํ นุ โข, ภนฺเต, ปทุเม นิรเย อายุปฺปมาณ’’นฺติ? ‘‘ทีฆํ โข, ภิกฺขุ, ปทุเม นิรเย อายุปฺปมาณํ. น ตํ สุกรํ สงฺขาตุํ – ‘เอตฺตกานิ วสฺสานีติ วา เอตฺตกานิ วสฺสสตานีติ วา เอตฺตกานิ วสฺสสหสฺสานีติ วา เอตฺตกานิ วสฺสสตสหสฺสานีติ วา’’’ติ.

Quando isso foi dito, um certo monge disse ao Abençoado: 'Senhor, quão longa é a expectativa de vida no inferno Paduma?' 'A expectativa de vida no inferno Paduma é longa, monge. Não é fácil contá-la e dizer que são tantos anos, ou tantas centenas de anos, ou tantos milhares de anos, ou tantas centenas de milhares de anos.'

‘‘สกฺกา ปน, ภนฺเต, อุปมํ กาตุ’’นฺติ? ‘‘สกฺกา, ภิกฺขู,’’ติ ภควา อโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติขาริโก โกสลโก ติลวาโห ตโต ปุริโส วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน เอกเมกํ ติลํ อุทฺธเรยฺย[Pg.396]. ขิปฺปตรํ โข โส, ภิกฺขุ, วีสติขาริโก โกสลโก ติลวาโห อิมินา อุปกฺกเมน ปริกฺขยํ ปริยาทานํ คจฺเฉยฺย, น ตฺเวว เอโก อพฺพุโท นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อพฺพุทา นิรยา, เอวเมโก นิรพฺพุโท นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ นิรพฺพุทา นิรยา, เอวเมโก อพโพ นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อพพา นิรยา, เอวเมโก อฏโฏ นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อฏฏา นิรยา, เอวเมโก อหโห นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อหหา นิรยา, เอวเมโก กุมุโท นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ กุมุทา นิรยา, เอวเมโก โสคนฺธิโก นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ โสคนฺธิกา นิรยา, เอวเมโก อุปฺปลโก นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อุปฺปลกา นิรยา, เอวเมโก ปุณฺฑรีโก นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ ปุณฺฑรีกา นิรยา, เอวเมโก ปทุโม นิรโย. ปทุมํ โข ปน, ภิกฺขุ, นิรยํ โกกาลิโก ภิกฺขุ อุปปนฺโน สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

“Mas seria possível, Senhor, dar uma metáfora?” “É possível, monge”, disse o Abençoado. “Suponha, monge, que houvesse uma carroça de Kosala carregada com vinte medidas de sementes de gergelim. Ao final de cada cem anos, um homem removeria uma única semente dela. Dessa maneira, monge, aquela carroça de Kosala com vinte medidas de sementes de gergelim se esgotaria e seria eliminada mais rapidamente do que uma única vida no inferno Abbuda chegaria ao fim. Assim como, monge, vinte infernos Abbuda equivalem a um inferno Nirabbuda. Assim como, monge, vinte infernos Nirabbuda equivalem a um inferno Ababa. Assim como, monge, vinte infernos Ababa equivalem a um inferno Atata. Assim como, monge, vinte infernos Atata equivalem a um inferno Ahaha. Assim como, monge, vinte infernos Ahaha equivalem a um inferno Kumuda. Assim como, monge, vinte infernos Kumuda equivalem a um inferno Sogandhika. Assim como, monge, vinte infernos Sogandhika equivalem a um inferno Uppalaka. Assim como, monge, vinte infernos Uppalaka equivalem a um inferno Pundarika. Assim como, monge, vinte infernos Pundarika equivalem a um inferno Paduma. E no inferno Paduma, monge, o monge Kokalika renasceu por ter guardado ressentimento contra Sariputta e Moggallana.” Isso foi o que o Abençoado disse. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado, o Mestre, disse ainda o seguinte:

‘‘ปุริสสฺส หิ ชาตสฺส, กุฐารี ชายเต มุเข;

ยาย ฉินฺทติ อตฺตานํ, พาโล ทุพฺภาสิตํ ภณํ.

“Pois, para o homem que nasce, um machado nasce em sua boca, com o qual o tolo corta a si mesmo ao proferir palavras mal ditas.

‘‘โย นินฺทิยํ ปสํสติ, ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย;

วิจินาติ มุเขน โส กลึ, กลินา เตน สุขํ น วินฺทติ.

“Aquele que elogia quem é digno de censura, ou censura quem é digno de elogio, acumula infortúnio com sua boca; por meio desse infortúnio, ele não encontra a felicidade.

‘‘อปฺปมตฺตโก อยํ กลิ, โย อกฺเขสุ ธนปราชโย;

สพฺพสฺสาปิ สหาปิ อตฺตนา, อยเมว มหตฺตโร กลิ;

โย สุคเตสุ มนํ ปทูสเย.

“Insignificante é este infortúnio, a perda de riqueza no jogo de dados, mesmo com todos os bens e consigo mesmo; este, de fato, é um infortúnio muito maior: corromper a mente contra os Bem-Irmos.

‘‘สตํ สหสฺสานํ นิรพฺพุทานํ, ฉตฺตึสติ ปญฺจ จ อพฺพุทานิ;

ยมริยครหี นิรยํ อุเปติ, วาจํ มนญฺจ ปณิธาย ปาปก’’นฺติ. นวมํ;

“Cem mil Nirabbudas, e mais trinta e seis e cinco Abbudas: a esse inferno vai aquele que censura os nobres, tendo direcionado a eles palavras e mente malignas.” Nono.

๑๐. ขีณาสวพลสุตฺตํ

10. O Discurso sobre os Poderes Daquele Cujas Máculas Foram Destruídas

๙๐. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘กติ นุ โข, สาริปุตฺต, ขีณาสวสฺส [Pg.397] ภิกฺขุโน พลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’’’ติ?

90. Então, o venerável Sariputta aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Sariputta: “Sariputta, quantos são os poderes de um monge cujas máculas foram destruídas, dotado dos quais ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’?”

‘‘ทส, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. กตมานิ ทส? อิธ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อนิจฺจโต สพฺเพ สงฺขารา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อนิจฺจโต สพฺเพ สงฺขารา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

“Senhor, são dez os poderes de um monge cujas máculas foram destruídas, dotado dos quais ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. Quais são os dez? Aqui, Senhor, um monge cujas máculas foram destruídas vê claramente todas as formações como impermanentes, de acordo com a realidade, com sabedoria correta. O fato de que todas as formações são claramente vistas como impermanentes, de acordo com a realidade, com sabedoria correta, por um monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน องฺคารกาสูปมา กามา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน องฺคารกาสูปมา กามา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

“Além disso, Senhor, para o monge cujas máculas foram destruídas, os prazeres sensuais são claramente vistos como semelhantes a uma fossa de brasas, de acordo com a realidade, com sabedoria correta. O fato de que os prazeres sensuais são claramente vistos como semelhantes a uma fossa de brasas, de acordo com a realidade, com sabedoria correta, por um monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน วิเวกนินฺนํ จิตฺตํ โหติ วิเวกโปณํ วิเวกปพฺภารํ วิเวกฏฺฐํ เนกฺขมฺมาภิรตํ พฺยนฺตีภูตํ สพฺพโส อาสวฏฺฐานิเยหิ ธมฺเมหิ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน วิเวกนินฺนํ จิตฺตํ โหติ วิเวกโปณํ วิเวกปพฺภารํ วิเวกฏฺฐํ เนกฺขมฺมาภิรตํ พฺยนฺตีภูตํ สพฺพโส อาสวฏฺฐานิเยหิ ธมฺเมหิ, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

“Além disso, Senhor, a mente do monge cujas máculas foram destruídas pende para o isolamento, inclina-se para o isolamento, direciona-se para o isolamento, estabelece-se no isolamento, deleita-se na renúncia e está inteiramente livre de todas as coisas que servem de base para as máculas. O fato de que a mente do monge cujas máculas foram destruídas pende para o isolamento, inclina-se para o isolamento, direciona-se para o isolamento, estabelece-se no isolamento, deleita-se na renúncia e está inteiramente livre de todas as coisas que servem de base para as máculas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

“Além disso, Senhor, os quatro estabelecimentos da atenção plena foram desenvolvidos e bem desenvolvidos pelo monge cujas máculas foram destruídas. O fato de que os quatro estabelecimentos da atenção plena foram desenvolvidos e bem desenvolvidos pelo monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สมฺมปฺปธานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา…เป… จตฺตาโร อิทฺธิปาทา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา [Pg.398] …เป… ปญฺจินฺทฺริยานิ… ปญฺจ พลานิ ภาวิตานิ โหนฺติ สุภาวิตานิ… สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา… อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาวิโต โหติ สุภาวิโต. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาวิโต โหติ สุภาวิโต, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

“Além disso, Senhor, os quatro esforços corretos foram desenvolvidos e bem desenvolvidos pelo monge cujas máculas foram destruídas... os quatro caminhos para o poder espiritual foram desenvolvidos e bem desenvolvidos... as cinco faculdades espirituais... os cinco poderes foram desenvolvidos e bem desenvolvidos... os sete fatores da iluminação foram desenvolvidos e bem desenvolvidos... o nobre caminho óctuplo foi desenvolvido e bem desenvolvido. O fato de que o nobre caminho óctuplo foi desenvolvido e bem desenvolvido pelo monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.

‘‘อิมานิ โข, ภนฺเต, ทส ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’’’ติ. ทสมํ.

“Estes, Senhor, são os dez poderes do monge cujas máculas foram destruídas, dotado dos quais ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.” Décimo.

เถรวคฺโค จตุตฺโถ.

O quarto capítulo sobre os anciãos.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

วาหนานนฺโท ปุณฺณิโย, พฺยากรํ กตฺถิมานิโก;

นปิยกฺโกสโกกาลิ, ขีณาสวพเลน จาติ.

Vahana, Ananda, Punniya, Byakarana, Katthi, Manika, Napiya, Akkosa, Kokali, e os Poderes Daquele Cujas Máculas Foram Destruídas.

(๑๐) ๕. อุปาลิวคฺโค

(10) 5. Capítulo sobre Upali

๑. กามโภคีสุตฺตํ

1. O Discurso sobre Aquele que Desfruta de Prazeres Sensuais

๙๑. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ –

91. Em certa ocasião, o Abençoado estava morando em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Então, o chefe de família Anathapindika aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse-lhe:

‘‘ทสยิเม, คหปติ, กามโภคี สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ทส? อิธ, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน; อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ.

“Chefe de família, existem estes dez tipos de pessoas que desfrutam de prazeres sensuais no mundo. Quais são os dez? Aqui, chefe de família, alguém que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma injusta, por meio da violência. Tendo feito isso, ele não se faz feliz e satisfeito, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios.

‘‘อิธ [Pg.399] ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน; อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma injusta, por meio da violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน; อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ; ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto por meio da violência quanto sem violência. Tendo feito isso, ela não se faz feliz e satisfeita, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ; ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto por meio da violência quanto sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ; ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto por meio da violência quanto sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela não se faz feliz e satisfeita, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ. เต จ โภเค คถิโต มุจฺฉิโต [Pg.400] อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios. No entanto, ela desfruta dessa riqueza apegada a ela, fascinada por ela, cega e absorta nela, sem ver o perigo nela e sem compreender a libertação.

‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ. เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ.

“Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios. E ela desfruta dessa riqueza sem estar apegada a ela, sem estar fascinada por ela, sem estar cega e absorta nela, vendo o perigo nela e compreendendo a libertação.

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห.

“Entre estes, chefe de família, aquele que desfruta de prazeres sensuais que busca riqueza de forma injusta, por meio da violência, e, tendo feito isso, não se faz feliz e satisfeito, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios, esse que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por três motivos. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele é digno de censura. ‘Não se faz feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele é digno de censura. ‘Não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele é digno de censura. Este que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por estes três motivos.

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส.

“Entre estes, chefe de família, aquele que desfruta de prazeres sensuais que busca riqueza de forma injusta, por meio da violência, e, tendo feito isso, se faz feliz e satisfeito, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios, esse que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por dois motivos e digno de elogio por um motivo. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele é digno de censura. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este único motivo ele é digno de elogio. ‘Não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele é digno de censura. Este que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por estes dois motivos e digno de elogio por este único motivo.

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี เอเกน ฐาเนน คารยฺโห ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ [Pg.401] ปีเณตี’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห, อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma injusta, por meio da violência, e tendo buscado riqueza de forma injusta, por meio da violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser criticado por um motivo e elogiado por dois motivos. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este único motivo ele deve ser criticado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser criticado por este único motivo e elogiado por estes dois motivos.”

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ, ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี เอเกน ฐาเนน ปาสํโส ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, e tendo buscado riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, não faz a si mesmo feliz nem satisfeito, não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por um motivo e criticado por três motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este único motivo ele deve ser elogiado. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele deve ser criticado. ‘Não faz a si mesmo feliz nem satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser criticado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por este único motivo e criticado por estes três motivos.”

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ, ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, e tendo buscado riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, mas não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por dois motivos e criticado por dois motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele deve ser criticado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes dois motivos e criticado por estes dois motivos.”

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ, ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส เอเกน [Pg.402] ฐาเนน คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน ปาสํโส. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, e tendo buscado riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por três motivos e criticado por um motivo. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este único motivo ele deve ser criticado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser elogiado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes três motivos e criticado por este único motivo.”

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี เอเกน ฐาเนน ปาสํโส ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณตี’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, não faz a si mesmo feliz nem satisfeito, não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por um motivo e criticado por dois motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este único motivo ele deve ser elogiado. ‘Não faz a si mesmo feliz nem satisfeito’: por este primeiro motivo ele deve ser criticado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por este único motivo e criticado por estes dois motivos.”

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, mas não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por dois motivos e criticado por um motivo. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este único motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes dois motivos e criticado por este único motivo.”

‘‘ตตฺร, คหปติ ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค คถิโต มุจฺฉิโต อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน [Pg.403] ฐาเนน ปาสํโส. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘เต จ โภเค คถิโต มุจฺฉิโต อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชตี’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, mas desfruta dessa riqueza apegado, fascinado, obcecado, sem ver o perigo e sem compreender a libertação, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por três motivos e criticado por um motivo. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser elogiado. ‘E desfruta dessa riqueza apegado, fascinado, obcecado, sem ver o perigo e sem compreender a libertação’: por este único motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes três motivos e criticado por este único motivo.”

‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี จตูหิ ฐาเนหิ ปาสํโส. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชตี’ติ, อิมินา จตุตฺเถน ฐาเนน ปาสํโส. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ จตูหิ ฐาเนหิ ปาสํโส.

“Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, e desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por quatro motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser elogiado. ‘E desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação’: por este quarto motivo ele deve ser elogiado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes quatro motivos.”

‘‘อิเม โข, คหปติ, ทส กามโภคี สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ โข, คหปติ, ทสนฺนํ กามโภคีนํ ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ อิเมสํ ทสนฺนํ กามโภคีนํ อคฺโค จ เสฏฺโฐ จ ปาโมกฺโข จ อุตฺตโม จ ปวโร จ. เสยฺยถาปิ, คหปติ, ควา ขีรํ, ขีรมฺหา ทธิ, ทธิมฺหา นวนีตํ, นวนีตมฺหา สปฺปิ, สปฺปิมฺหา สปฺปิมณฺโฑ. สปฺปิมณฺโฑ ตตฺถ อคฺคมกฺขายติ.

“Estes dez, chefe de família, são os desfrutadores de prazeres sensuais que existem no mundo. Desses dez desfrutadores de prazeres sensuais, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, e desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação, este é o principal, o melhor, o proeminente, o supremo e o mais excelente entre esses dez desfrutadores de prazeres sensuais. Assim como, chefe de família, da vaca vem o leite, do leite a coalhada, da coalhada a manteiga, da manteiga o ghee, e do ghee a nata do ghee, que é considerada a melhor de todas;”

เอวเมวํ โข, คหปติ, อิเมสํ ทสนฺนํ กามโภคีนํ ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ [Pg.404] ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ อิเมสํ ทสนฺนํ กามโภคีนํ อคฺโค จ เสฏฺโฐ จ ปาโมกฺโข จ อุตฺตโม จ ปวโร จา’’ติ. ปฐมํ.

“da mesma forma, chefe de família, desses dez desfrutadores de prazeres sensuais, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, e desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação, este é o principal, o melhor, o proeminente, o supremo e o mais excelente entre esses dez desfrutadores de prazeres sensuais.” O primeiro.

๒. ภยสุตฺตํ

2. O Discurso sobre os Perigos

๙๒. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ –

92. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika:

‘‘ยโต, โข, คหปติ, อริยสาวกสฺส ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ, จตูหิ จ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ, อริโย จสฺส ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ, โส อากงฺขมาโน อตฺตนาว อตฺตานํ พฺยากเรยฺย – ‘ขีณนิรโยมฺหิ ขีณติรจฺฉานโยนิ ขีณเปตฺติวิสโย ขีณาปายทุคฺคติวินิปาโต. โสตาปนฺโนหมสฺมิ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ.

“Quando, chefe de família, os cinco perigos e hostilidades de um nobre discípulo foram apaziguados, e ele possui os quatro fatores da entrada na correnteza, e o nobre método foi claramente visto e plenamente penetrado por ele com sabedoria, ele poderia, se assim desejasse, declarar sobre si mesmo: ‘Estou livre do inferno, livre do reino animal, livre do reino dos espíritos famintos; livre do plano de miséria, do destino ruim, do mundo inferior. Sou um que entrou na correnteza, não mais sujeito à queda no mundo inferior, seguro em meu destino, destinado à iluminação’.”

‘‘กตมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ? ยํ, คหปติ, ปาณาติปาตี ปาณาติปาตปจฺจยา ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ, ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต เนว ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. ปาณาติปาตา ปฏิวิรตสฺส เอวํ ตํ ภยํ เวรํ วูปสนฺตํ โหติ.

“Quais são os cinco perigos e hostilidades que foram apaziguados? Chefe de família, aquele que destrói a vida, com a destruição da vida como condição, gera perigo e hostilidade nesta vida presente, gera perigo e hostilidade em vidas futuras, e também experimenta sofrimento mental e aflição. Aquele que se abstém de destruir a vida não gera tal perigo e hostilidade nesta vida presente, nem gera tal perigo e hostilidade em vidas futuras, nem experimenta sofrimento mental e aflição. Para aquele que se abstém de destruir a vida, esse perigo e hostilidade foi assim apaziguado.”

‘‘ยํ, คหปติ, อทินฺนาทายี…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารี… มุสาวาที… สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐายี สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานปจฺจยา ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต เนว ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรตสฺส เอวํ [Pg.405] ตํ ภยํ เวรํ วูปสนฺตํ โหติ. อิมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ.

“Aquele, chefe de família, que toma o que não é dado... [pe]... que se comporta de forma incorreta nos prazeres sensuais... que fala falsamente... que consome bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes, que são a base para a negligência, com o consumo de bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes como condição, gera perigo e hostilidade nesta vida presente, gera perigo e hostilidade em vidas futuras, e também experimenta sofrimento mental e aflição. Aquele que se abstém de bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes, que são a base para a negligência, não gera tal perigo e hostilidade nesta vida presente, nem gera tal perigo e hostilidade em vidas futuras, nem experimenta sofrimento mental e aflição. Para aquele que se abstém de bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes, que são a base para a negligência, esse perigo e hostilidade foi assim apaziguado. Estes são os cinco perigos e hostilidades que foram apaziguados.”

‘‘กตเมหิ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ? อิธ, คหปติ, อริยสาวโก พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… พุทฺโธ ภควา’ติ; ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ; สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา, เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ; อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคโต โหติ ‘อขณฺเฑหิ อจฺฉิทฺเทหิ อสพเลหิ อกมฺมาเสหิ ภุชิสฺเสหิ วิญฺญุปฺปสตฺเถหิ อปรามฏฺเฐหิ สมาธิสํวตฺตนิเกหิ’. อิเมหิ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ.

E de quais quatro fatores de entrada na corrente ele é dotado? Aqui, chefe de família, o nobre discípulo é dotado de confiança inabalável no Buda assim: ‘De fato, o Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, consumado no verdadeiro conhecimento e conduta, afortunado, conhecedor do mundo, insuperável treinador de pessoas a serem domadas, mestre de devas e seres humanos, o Iluminado, o Abençoado’; ele é dotado de confiança inabalável no Dhamma assim: ‘O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado, diretamente visível, imediato, que convida a vir e ver, aplicável, para ser experienciado pessoalmente pelos sábios’; ele é dotado de confiança inabalável no Saṅgha assim: ‘O Saṅgha de discípulos do Abençoado pratica o bom caminho, pratica o caminho reto, pratica o caminho verdadeiro, pratica o caminho adequado; isto é, os quatro pares de pessoas, os oito tipos de indivíduos — este Saṅgha de discípulos do Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverente saudação, o campo supremo de mérito para o mundo’; ele é dotado de virtudes queridas pelos nobres, intactas, sem falhas, sem manchas, sem máculas, libertadoras, elogiadas pelos sábios, não apegadas, que conduzem à concentração. Ele é dotado desses quatro fatores de entrada na corrente.

‘‘กตโม จสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ? อิธ, คหปติ, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อิติ อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ; อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ; อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ; อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติ, ยทิทํ – อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา, สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณํ, วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ, นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ, สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา, ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ, อุปาทานปจฺจยา ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ, เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ; อวิชฺชาย ตฺเวว อเสสวิราคนิโรธา สงฺขารนิโรโธ…เป… เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหตี’ติ. อยญฺจสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ.

E qual é o nobre método que ele viu claramente e penetrou completamente com a sabedoria? Aqui, chefe de família, o nobre discípulo reflete assim: ‘Quando isto existe, aquilo passa a existir; com o surgimento disto, aquilo surge. Quando isto não existe, aquilo não passa a existir; com a cessação disto, aquilo cessa. Isto é: com a ignorância como condição, as formações volitivas surgem; com as formações volitivas como condição, a consciência; com a consciência como condição, a mente-e-corpo; com a mente-e-corpo como condição, as seis bases dos sentidos; com as seis bases dos sentidos como condição, o contato; com o contato como condição, a sensação; com a sensação como condição, o desejo; com o desejo como condição, o apego; com o apego como condição, a existência; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, o envelhecimento e morte, tristeza, lamentação, dor, desespero e angústia surgem. Assim é a origem de toda esta massa de sofrimento. Mas com o desvanecimento e cessação completos e sem resíduos da ignorância, vem a cessação das formações volitivas... [e assim por diante]... assim é a cessação de toda esta massa de sofrimento.’ Este é o nobre método que ele viu claramente e penetrou completamente com a sabedoria.

‘‘ยโต โข, คหปติ, อริยสาวกสฺส อิมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ, อิเมหิ จ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ, อยญฺจสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ[Pg.406], โส อากงฺขมาโน อตฺตนาว อตฺตานํ พฺยากเรยฺย – ‘ขีณนิรโยมฺหิ ขีณติรจฺฉานโยนิ ขีณเปตฺติวิสโย ขีณาปายทุคฺคติวินิปาโต; โสตาปนฺโนหมสฺมิ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’’ติ. ทุติยํ.

Quando, chefe de família, o nobre discípulo tem esses cinco perigos e hostilidades apaziguados, é dotado desses quatro fatores de entrada na corrente, e viu claramente e penetrou completamente com a sabedoria este nobre método, ele poderia, se assim desejasse, declarar sobre si mesmo: ‘Para mim o inferno foi destruído, o reino animal foi destruído, o reino dos espíritos famintos foi destruído; destruídos estão os planos de miséria, o destino ruim, o mundo inferior; sou um que entrou na corrente, não mais sujeito a cair no mundo inferior, seguro em meu destino, destinado à iluminação’.

๓. กึทิฏฺฐิกสุตฺตํ

3. Kiṃdiṭṭhika Sutta (O Discurso sobre ‘Qual é a Sua Visão?’)

๙๓. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ ทิวา ทิวสฺส สาวตฺถิยา นิกฺขมิ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข อนาถปิณฺฑิกสฺส คหปติสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อกาโล โข ตาว ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีโน ภควา. มโนภาวนียานมฺปิ ภิกฺขูนํ อกาโล ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีนา มโนภาวนียา ภิกฺขู. ยํนูนาหํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ.

93. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika saiu de Sāvatthī no meio do dia para ver o Abençoado. Então lhe ocorreu: ‘Ainda não é o momento apropriado para ver o Abençoado, pois o Abençoado está em retiro. Também não é o momento para ver os estimados bhikkhus, pois os estimados bhikkhus também estão em retiro. E se eu fosse ao parque dos andarilhos de outras seitas?’

อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิ. เตน โข ปน สมเยน อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา สงฺคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ กเถนฺตา นิสินฺนา โหนฺติ. อทฺทสํสุ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อญฺญมญฺญํ สณฺฐาเปสุํ – ‘‘อปฺปสทฺทา โภนฺโต โหนฺตุ, มา โภนฺโต สทฺทมกตฺถ. อยํ อนาถปิณฺฑิโก คหปติ อารามํ อาคจฺฉติ สมณสฺส โคตมสฺส สาวโก. ยาวตา โข ปน สมณสฺส โคตมสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา สาวตฺถิยํ ปฏิวสนฺติ, อยํ เตสํ อญฺญตโร อนาถปิณฺฑิโก คหปติ. อปฺปสทฺทกามา โข ปน เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทวินีตา อปฺปสทฺทสฺส วณฺณวาทิโน. อปฺเปว นาม อปฺปสทฺทํ ปริสํ วิทิตฺวา อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺเญยฺยา’’ติ.

Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika dirigiu-se ao parque dos andarilhos de outras seitas. Naquela ocasião, os andarilhos de outras seitas haviam se reunido e estavam fazendo um grande alvoroço, sentados conversando em voz alta e ruidosa sobre vários assuntos inúteis. Os andarilhos de outras seitas viram o chefe de família Anāthapiṇḍika se aproximando à distância. Ao vê-lo, advertiram uns aos outros: ‘Senhores, fiquem quietos. Senhores, não façam barulho. Lá vem o chefe de família Anāthapiṇḍika, um discípulo do asceta Gotama. Entre todos os discípulos leigos do asceta Gotama vestidos de branco que residem em Sāvatthī, este chefe de família Anāthapiṇḍika é um deles. Ora, esses veneráveis apreciam o silêncio, são disciplinados no silêncio e elogiam o silêncio. Talvez, se ele perceber que nossa assembleia está silenciosa, decida se aproximar de nós.’ Então, aqueles andarilhos de outras seitas silenciaram.

อถ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ตุณฺหี อเหสุํ. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา [Pg.407] เอตทโวจุํ – ‘‘วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิโก สมโณ โคตโม’’ติ? ‘‘น โข อหํ, ภนฺเต, ภควโต สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานามี’’ติ.

Então, aqueles andarilhos de outras seitas ficaram em silêncio. O chefe de família Anāthapiṇḍika aproximou-se daqueles andarilhos de outras seitas e, ao chegar, trocou saudações amigáveis com eles. Após concluir a conversa cortês e memorável, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, os andarilhos de outras seitas disseram ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘Diga-nos, chefe de família, qual é a visão do asceta Gotama?’ ‘Senhores, eu não conheço a visão do Abençoado em sua totalidade.’

‘‘อิติ กิร ตฺวํ, คหปติ, น สมณสฺส โคตมสฺส สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานาสิ; วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิกา ภิกฺขู’’ติ? ‘‘ภิกฺขูนมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, น สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานามี’’ติ.

‘Então, chefe de família, você diz que não conhece a visão do asceta Gotama em sua totalidade. Diga-nos, então, qual é a visão dos bhikkhus?’ ‘Senhores, eu também não conheço a visão dos bhikkhus em sua totalidade.’

‘‘อิติ กิร ตฺวํ, คหปติ, น สมณสฺส โคตมสฺส สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานาสิ นปิ ภิกฺขูนํ สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานาสิ; วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิโกสิ ตุว’’นฺติ? ‘‘เอตํ โข, ภนฺเต, อมฺเหหิ น ทุกฺกรํ พฺยากาตุํ ยํทิฏฺฐิกา มยํ. อิงฺฆ ตาว อายสฺมนฺโต ยถาสกานิ ทิฏฺฐิคตานิ พฺยากโรนฺตุ, ปจฺฉาเปตํ อมฺเหหิ น ทุกฺกรํ ภวิสฺสติ พฺยากาตุํ ยํทิฏฺฐิกา มย’’นฺติ.

‘Então, chefe de família, você diz que não conhece a visão do asceta Gotama em sua totalidade, nem conhece a visão dos bhikkhus em sua totalidade. Diga-nos, então, qual é a sua visão?’ ‘Senhores, não é difícil para nós explicar qual é a nossa visão. Mas, por favor, que os veneráveis expliquem primeiro suas próprias visões. Depois disso, não será difícil para nós explicar qual é a nossa visão.’

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ปริพฺพาชโก อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’’ติ.

Quando isso foi dito, um andarilho disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.’

อญฺญตโรปิ โข ปริพฺพาชโก อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’’ติ.

Outro andarilho disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.’

อญฺญตโรปิ โข ปริพฺพาชโก อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’’ติ.

Ainda outro andarilho disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘O mundo é finito... o mundo é infinito... a alma e o corpo são o mesmo... a alma é uma coisa, o corpo é outra... o Tathāgata existe após a morte... o Tathāgata não existe após a morte... o Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.’

เอวํ วุตฺเต อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เต ปริพฺพาชเก เอตทโวจ – ‘‘ยฺวายํ, ภนฺเต, อายสฺมา เอวมาห – ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’ติ, อิมสฺส อยมายสฺมโต ทิฏฺฐิ อตฺตโน วา อโยนิโสมนสิการเหตุ อุปฺปนฺนา ปรโตโฆสปจฺจยา วา. สา โข ปเนสา ทิฏฺฐิ ภูตา สงฺขตา เจตยิตา ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา. ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทเวโส อายสฺมา อลฺลีโน, ตเทเวโส อายสฺมา อชฺฌุปคโต.

Quando isso foi dito, o chefe de família Anāthapiṇḍika disse àqueles andarilhos: ‘Senhores, este venerável disse o seguinte: “O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.” Esta visão deste venerável surgiu devido à sua própria atenção inadequada ou condicionada pela declaração de outrem. Ora, esta visão veio a ser, é condicionada, produzida pela volição, originada de forma dependente. Mas tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente ao sofrimento que este venerável está apegado, é justamente ao sofrimento que ele se submete.’

‘‘โยปายํ[Pg.408], ภนฺเต, อายสฺมา เอวมาห – ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’ติ, อิมสฺสาปิ อยมายสฺมโต ทิฏฺฐิ อตฺตโน วา อโยนิโสมนสิการเหตุ อุปฺปนฺนา ปรโตโฆสปจฺจยา วา. สา โข ปเนสา ทิฏฺฐิ ภูตา สงฺขตา เจตยิตา ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา. ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทเวโส อายสฺมา อลฺลีโน, ตเทเวโส อายสฺมา อชฺฌุปคโต.

‘Senhores, este outro venerável disse o seguinte: “O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.” Esta visão deste venerável também surgiu devido à sua própria atenção inadequada ou condicionada pela declaração de outrem. Ora, esta visão veio a ser, é condicionada, produzida pela volição, originada de forma dependente. Mas tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente ao sofrimento que este venerável está apegado, é justamente ao sofrimento que ele se submete.’

‘‘โยปายํ, ภนฺเต, อายสฺมา เอวมาห – ‘อนฺตวา โลโก …เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’ติ, อิมสฺสาปิ อยมายสฺมโต ทิฏฺฐิ อตฺตโน วา อโยนิโสมนสิการเหตุ อุปฺปนฺนา ปรโตโฆสปจฺจยา วา. สา โข ปเนสา ทิฏฺฐิ ภูตา สงฺขตา เจตยิตา ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา. ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทเวโส อายสฺมา อลฺลีโน, ตเทเวโส อายสฺมา อชฺฌุปคโต’’ติ.

‘Senhores, este venerável disse o seguinte: “O mundo é finito... o mundo é infinito... a alma e o corpo são o mesmo... a alma é uma coisa, o corpo é outra... o Tathāgata existe após a morte... o Tathāgata não existe após a morte... o Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.” Esta visão deste venerável também surgiu devido à sua própria atenção inadequada ou condicionada pela declaração de outrem. Ora, esta visão veio a ser, é condicionada, produzida pela volição, originada de forma dependente. Mas tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente ao sofrimento que este venerável está apegado, é justamente ao sofrimento que ele se submete.’

เอวํ วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจุํ – ‘‘พฺยากตานิ โข, คหปติ, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกานิ ทิฏฺฐิคตานิ. วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิโกสิ ตุว’’นฺติ? ‘‘ยํ โข, ภนฺเต, กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ‘ยํ ทุกฺขํ ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, ภนฺเต’’ติ.

Quando isso foi dito, aqueles andarilhos disseram ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘Nós já explicamos, chefe de família, cada um de nós, nossas próprias visões. Diga-nos, chefe de família, qual é a sua visão?’ ‘Senhores, tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. “O que é sofrimento não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu” — tal é a minha visão, senhores.’

‘‘ยํ โข, คหปติ, กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทว ตฺวํ, คหปติ, อลฺลีโน, ตเทว ตฺวํ, คหปติ, อชฺฌุปคโต’’ติ.

‘Chefe de família, tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente a esse sofrimento que você, chefe de família, está apegado, é justamente a esse sofrimento que você se submete.’

‘‘ยํ โข, ภนฺเต, กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ‘ยํ ทุกฺขํ ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, นเมโส อตฺตา’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ. ตสฺส จ อุตฺตริ นิสฺสรณํ ยถาภูตํ ปชานามี’’ติ.

‘Senhores, tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. Tendo visto claramente o que é sofrimento como realmente é, com a sabedoria correta, assim: “Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu”, eu compreendo como realmente é a saída superior além dele.’

เอวํ [Pg.409] วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหีภูตา มงฺกุภูตา ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา ปชฺฌายนฺตา อปฺปฏิภานา นิสีทึสุ. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เต ปริพฺพาชเก ตุณฺหีภูเต มงฺกุภูเต ปตฺตกฺขนฺเธ อโธมุเข ปชฺฌายนฺเต อปฺปฏิภาเน วิทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ ยาวตโก อโหสิ เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. ‘‘สาธุ สาธุ, คหปติ! เอวํ โข เต, คหปติ, โมฆปุริสา กาเลน กาลํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตพฺพา’’ติ.

Quando isso foi dito, aqueles andarilhos ficaram em silêncio, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika, percebendo que aqueles andarilhos estavam em silêncio, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta, levantou-se de seu assento e dirigiu-se ao Abençoado. Ao chegar, prestou homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado e relatou ao Abençoado toda a conversa que tivera com aqueles andarilhos de outras seitas. O Abençoado disse: ‘Muito bem, muito bem, chefe de família! É assim mesmo, chefe de família, que esses homens tolos devem, de tempos em tempos, ser devidamente refutados com argumentos fundamentados no Dhamma.’

อถ โข ภควา อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสสิ สมาทเปสิ สมุตฺเตเชสิ สมฺปหํเสสิ. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ ภควตา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิโต สมาทปิโต สมุตฺเตชิโต สมฺปหํสิโต อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ.

Então, o Abençoado instruiu, exortou, inspirou e alegrou o chefe de família Anāthapiṇḍika com uma palestra sobre o Dhamma. Então, tendo o chefe de família Anāthapiṇḍika sido instruído, exortado, inspirado e alegrado pelo Abençoado com uma palestra sobre o Dhamma, levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo o lado direito voltado para ele e partiu.

อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเต อนาถปิณฺฑิเก คหปติมฺหิ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วสฺสสตุปสมฺปนฺโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, โสปิ เอวเมวํ อญฺญติตฺถิเย ปริพฺพาชเก สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคณฺเหยฺย ยถา ตํ อนาถปิณฺฑิเกน คหปตินา นิคฺคหิตา’’ติ. ตติยํ.

Então, não muito depois de o chefe de família Anāthapiṇḍika ter partido, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, se algum bhikkhu, mesmo um ordenado há cem anos neste Dhamma e Disciplina, refutasse completamente com argumentos fundamentados os andarilhos de outras seitas, ele os refutaria exatamente como o chefe de família Anāthapiṇḍika fez.' O terceiro.

๔. วชฺชิยมาหิตสุตฺตํ

4. Vajjiyamāhita Sutta

๙๔. เอกํ สมยํ ภควา จมฺปายํ วิหรติ คคฺคราย โปกฺขรณิยา ตีเร. อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ ทิวา ทิวสฺส จมฺปาย นิกฺขมิ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข วชฺชิยมาหิตสฺส คหปติสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อกาโล โข ตาว ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีโน ภควา. มโนภาวนียานมฺปิ ภิกฺขูนํ อกาโล ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีนา มโนภาวนียาปิ ภิกฺขู. ยํนูนาหํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ.

94. Em uma ocasião, o Abençoado estava residindo em Campā, às margens do lago de lótus Gaggarā. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita saiu de Campā no meio do dia para ver o Abençoado. Então, ocorreu ao chefe de família Vajjiyamāhita: 'Ainda não é o momento apropriado para ver o Abençoado, que está em retiro solitário, nem para ver os estimados bhikkhus, que também estão em retiro solitário. E se eu fosse ao parque dos andarilhos de outras seitas?'

อถ [Pg.410] โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิ. เตน โข ปน สมเยน เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา สงฺคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ กเถนฺตา นิสินฺนา โหนฺติ.

Então, o chefe de família Vajjiyamāhita foi até o parque dos andarilhos de outras seitas. Naquele momento, aqueles andarilhos de outras seitas haviam se reunido e se juntado, barulhentos, com vozes altas e clamorosas, sentados e conversando sobre diversos tipos de assuntos fúteis.

อทฺทสํสุ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา วชฺชิยมาหิตํ คหปตึ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อญฺญมญฺญํ สณฺฐาเปสุํ – ‘‘อปฺปสทฺทา โภนฺโต โหนฺตุ. มา โภนฺโต สทฺทมกตฺถ. อยํ วชฺชิยมาหิโต คหปติ อาคจฺฉติ สมณสฺส โคตมสฺส สาวโก. ยาวตา โข ปน สมณสฺส โคตมสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา จมฺปายํ ปฏิวสนฺติ, อยํ เตสํ อญฺญตโร วชฺชิยมาหิโต คหปติ. อปฺปสทฺทกามา โข ปน เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทวินีตา อปฺปสทฺทสฺส วณฺณวาทิโน. อปฺเปว นาม อปฺปสทฺทํ ปริสํ วิทิตฺวา อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺเญยฺยา’’ติ.

Aqueles andarilhos de outras seitas viram o chefe de família Vajjiyamāhita vindo de longe. Ao vê-lo, advertiram uns aos outros: 'Senhores, fiquem quietos. Não façam barulho. Lá vem o chefe de família Vajjiyamāhita, um discípulo do asceta Gotama. De todos os discípulos leigos do asceta Gotama vestidos de branco que residem em Campā, este chefe de família Vajjiyamāhita é um deles. Esses veneráveis apreciam o silêncio, são treinados no silêncio e elogiam o silêncio. Talvez, ao perceber que a assembleia está silenciosa, ele decida se aproximar.'

อถ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ตุณฺหี อเหสุํ. อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ เยน เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข วชฺชิยมาหิตํ คหปตึ เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ – ‘‘สจฺจํ กิร, คหปติ, สมโณ โคตโม สพฺพํ ตปํ ครหติ, สพฺพํ ตปสฺสึ ลูขาชีวึ เอกํเสน อุปกฺโกสติ อุปวทตี’’ติ? ‘‘น โข, ภนฺเต, ภควา สพฺพํ ตปํ ครหติ นปิ สพฺพํ ตปสฺสึ ลูขาชีวึ เอกํเสน อุปกฺโกสติ อุปวทติ. คารยฺหํ โข, ภนฺเต, ภควา ครหติ, ปสํสิตพฺพํ ปสํสติ. คารยฺหํ โข ปน, ภนฺเต, ภควา ครหนฺโต ปสํสิตพฺพํ ปสํสนฺโต วิภชฺชวาโท ภควา. น โส ภควา เอตฺถ เอกํสวาโท’’ติ.

Então, aqueles andarilhos de outras seitas silenciaram. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita aproximou-se daqueles andarilhos de outras seitas; tendo se aproximado, trocou saudações com aqueles andarilhos de outras seitas. Tendo concluído as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, os andarilhos de outras seitas disseram ao chefe de família Vajjiyamāhita: 'É verdade, chefe de família, como se diz, que o asceta Gotama critica toda austeridade e que ele categoricamente condena e reprova todos os que vivem uma vida áspera e austera?' 'Não, senhores, o Abençoado não critica toda austeridade, nem condena e reprova categoricamente todos os que vivem uma vida áspera e austera. O Abençoado critica o que merece crítica e elogia o que é louvável. Ao criticar o que merece crítica e elogiar o que é louvável, o Abençoado fala com base em distinções; o Abençoado não fala sobre tais assuntos de forma unilateral.'

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ปริพฺพาชโก วชฺชิยมาหิตํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘อาคเมหิ ตฺวํ, คหปติ, ยสฺส ตฺวํ สมณสฺส โคตมสฺส วณฺณํ ภาสติ, สมโณ โคตโม เวนยิโก อปฺปญฺญตฺติโก’’ติ? ‘‘เอตฺถปาหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺเต วกฺขามิ สหธมฺเมน – ‘อิทํ กุสล’นฺติ, ภนฺเต, ภควตา ปญฺญตฺตํ; ‘อิทํ อกุสล’นฺติ, ภนฺเต, ภควตา ปญฺญตฺตํ. อิติ กุสลากุสลํ ภควา ปญฺญาปยมาโน สปญฺญตฺติโก ภควา; น โส ภควา เวนยิโก อปฺปญฺญตฺติโก’’ติ.

Quando isso foi dito, um dos andarilhos disse ao chefe de família Vajjiyamāhita: 'Espere um momento, chefe de família! Esse asceta Gotama, cujo elogio você proclama, é um niilista que nada prescreve.' 'Nesse ponto também, senhores, eu lhes falarei com base no Dhamma: "Isto é benéfico", senhores, foi prescrito pelo Abençoado; "isto é prejudicial", senhores, foi prescrito pelo Abençoado. Assim, ao prescrever o que é benéfico e o que é prejudicial, o Abençoado é alguém que faz prescrições; o Abençoado não é um niilista que nada prescreve.'

เอวํ [Pg.411] วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหีภูตา มงฺกุภูตา ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา ปชฺฌายนฺตา อปฺปฏิภานา นิสีทึสุ. อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ เต ปริพฺพาชเก ตุณฺหีภูเต มงฺกุภูเต ปตฺตกฺขนฺเธ อโธมุเข ปชฺฌายนฺเต อปฺปฏิภาเน วิทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ ยาวตโก อโหสิ เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ.

Quando isso foi dito, aqueles andarilhos ficaram silenciosos, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita, percebendo que aqueles andarilhos estavam silenciosos, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta, levantou-se de seu assento e foi até o Abençoado. Tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado e relatou ao Abençoado toda a conversa que tivera com aqueles andarilhos de outras seitas.

‘‘สาธุ สาธุ, คหปติ! เอวํ โข เต, คหปติ, โมฆปุริสา กาเลน กาลํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตพฺพา. นาหํ, คหปติ, สพฺพํ ตปํ ตปิตพฺพนฺติ วทามิ; น จ ปนาหํ, คหปติ, สพฺพํ ตปํ น ตปิตพฺพนฺติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺพํ สมาทานํ สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ; น ปนาหํ, คหปติ, สพฺพํ สมาทานํ น สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺพํ ปธานํ ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ; น ปนาหํ, คหปติ, สพฺพํ ปธานํ น ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺโพ ปฏินิสฺสคฺโค ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ. น ปนาหํ, คหปติ, สพฺโพ ปฏินิสฺสคฺโค น ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺพา วิมุตฺติ วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามิ; น ปนาหํ, คหปติ, สพฺพา วิมุตฺติ น วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามิ.

"Muito bem, muito bem, chefe de família! É dessa maneira, chefe de família, que esses homens tolos devem, de tempos em tempos, ser completamente refutados com argumentos fundamentados. Eu não digo, chefe de família, que toda austeridade deva ser praticada; nem digo, chefe de família, que toda austeridade não deva ser praticada. Eu não digo, chefe de família, que todo compromisso deva ser assumido; nem digo, chefe de família, que todo compromisso não deva ser assumido. Eu não digo, chefe de família, que todo esforço deva ser empreendido; nem digo, chefe de família, que todo esforço não deva ser empreendido. Eu não digo, chefe de família, que toda renúncia deva ser feita; nem digo, chefe de família, que toda renúncia não deva ser feita. Eu não digo, chefe de família, que toda libertação deva ser alcançada; nem digo, chefe de família, que toda libertação não deva ser alcançada."

‘‘ยญฺหิ, คหปติ, ตปํ ตปโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ ตปํ น ตปิตพฺพนฺติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส คหปติ, ตปํ ตปโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ ตปํ ตปิตพฺพนฺติ วทามิ.

"Pois se, chefe de família, ao praticar uma determinada austeridade, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal austeridade não deve ser praticada. Mas se, chefe de família, ao praticar uma determinada austeridade, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal austeridade deve ser praticada."

‘‘ยญฺหิ, คหปติ, สมาทานํ สมาทิยโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ สมาทานํ น สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, สมาทานํ สมาทิยโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ สมาทานํ สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ.

"Pois se, chefe de família, ao assumir um determinado compromisso, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal compromisso não deve ser assumido. Mas se, chefe de família, ao assumir um determinado compromisso, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal compromisso deve ser assumido."

‘‘ยญฺหิ, คหปติ, ปธานํ ปทหโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ ปธานํ น ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, ปธานํ ปทหโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ ปธานํ ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ.

"Pois se, chefe de família, ao empreender um determinado esforço, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal esforço não deve ser empreendido. Mas se, chefe de família, ao empreender um determinado esforço, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal esforço deve ser empreendido."

‘‘ยญฺหิ[Pg.412], คหปติ, ปฏินิสฺสคฺคํ ปฏินิสฺสชฺชโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูโป ปฏินิสฺสคฺโค น ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, ปฏินิสฺสคฺคํ ปฏินิสฺสชฺชโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูโป ปฏินิสฺสคฺโค ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ.

"Pois se, chefe de família, ao fazer uma determinada renúncia, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal renúncia não deve ser feita. Mas se, chefe de família, ao fazer uma determinada renúncia, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal renúncia deve ser feita."

‘‘ยญฺหิ, คหปติ, วิมุตฺตึ วิมุจฺจโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปา วิมุตฺติ น วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, วิมุตฺตึ วิมุจฺจโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปา วิมุตฺติ วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามี’’ติ.

"Pois se, chefe de família, ao alcançar uma determinada libertação, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal libertação não deve ser alcançada. Mas se, chefe de família, ao alcançar uma determinada libertação, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal libertação deve ser alcançada."

อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ ภควตา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิโต สมาทปิโต สมุตฺเตชิโต สมฺปหํสิโต อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ.

Então, tendo o chefe de família Vajjiyamāhita sido instruído, exortado, inspirado e alegrado pelo Abençoado com uma palestra sobre o Dhamma, levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo o lado direito voltado para ele e partiu.

อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเต วชฺชิยมาหิเต คหปติมฺหิ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทีฆรตฺตํ อปฺปรชกฺโข อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, โสปิ เอวเมวํ อญฺญติตฺถิเย ปริพฺพาชเก สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคณฺเหยฺย ยถา ตํ วชฺชิยมาหิเตน คหปตินา นิคฺคหิตา’’ติ. จตุตฺถํ.

Tomando como base o Dhamma e a Disciplina, se algum bhikkhu, mesmo um que por muito tempo tenha tido pouca poeira nos olhos, refutasse completamente com argumentos fundamentados os andarilhos de outras seitas, ele os refutaria exatamente da mesma maneira que o chefe de família Vajjiyamāhita fez. O quarto.

๕. อุตฺติยสุตฺตํ

5. Uttiya Sutta

๙๕. อถ โข อุตฺติโย ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อุตฺติโย ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’นฺติ? ‘‘อพฺยากตํ โข เอตํ, อุตฺติย, มยา – ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

95. Então, o andarilho Uttiya aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Tendo concluído as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o andarilho Uttiya disse ao Abençoado: 'Como é, mestre Gotama, o mundo é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?' 'Uttiya, eu não declarei: "O mundo é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro".'

‘‘กึ ปน, โภ โคตม, อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’นฺติ? ‘‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา – ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

'Mas então, mestre Gotama, o mundo não é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?' 'Uttiya, isso também não foi declarado por mim: "O mundo não é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro".'

‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา [Pg.413]… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’นฺติ? ‘‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา – ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

'Como é então, mestre Gotama, o mundo é finito? ... o mundo é infinito? ... a alma e o corpo são a mesma coisa? ... a alma é uma coisa, o corpo é outra? ... o Tathāgata existe após a morte? ... o Tathāgata não existe após a morte? ... o Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte? ... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?' 'Uttiya, isso também não foi declarado por mim: "O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro".'

‘‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘อพฺยากตํ โข เอตํ, อุตฺติย, มยา – สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ.

'Quando lhe perguntei: "Como é, mestre Gotama, o mundo é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?", você disse: "Uttiya, eu não declarei: 'O mundo é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro'".'

‘‘‘กึ ปน, โภ โคตม, อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ.

'E quando lhe perguntei: "Mas então, mestre Gotama, o mundo não é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?", você disse: "Uttiya, isso também não foi declarado por mim: 'O mundo não é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro'".'

‘‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา – ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. อถ กิญฺจรหิ โภตา โคตเมน พฺยากต’’นฺติ?

'Quando lhe perguntei: "Como é então, mestre Gotama, o mundo é finito? ... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?", você disse: "Uttiya, isso também não foi declarado por mim: 'O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro'". O que, então, foi declarado pelo mestre Gotama?'

‘‘อภิญฺญาย โข อหํ, อุตฺติย, สาวกานํ ธมฺมํ เทเสมิ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยายา’’ติ.

'Através do conhecimento direto, Uttiya, eu ensino o Dhamma aos meus discípulos para a purificação dos seres, para a superação do sofrimento e da lamentação, para o desaparecimento da dor e do descontentamento, para a realização do caminho correto, para a realização do nibbāna.'

‘‘ยํ ปเนตํ ภวํ โคตโม อภิญฺญาย สาวกานํ ธมฺมํ เทเสสิ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, สพฺโพ วา เตน โลโก นียติ อุปฑฺโฒ วา ติภาโค วา’’ติ ? เอวํ วุตฺเต ภควา ตุณฺหี อโหสิ.

“Mas quando o venerável Gotama, por meio do conhecimento direto, ensina o Dhamma aos seus discípulos para a purificação dos seres, para a superação do pesar e da lamentação, para o desaparecimento da dor e do descontentamento, para a realização do método, para a realização do nibbāna, será todo o mundo libertado por meio dele, ou a metade, ou uma terça parte?” Quando isso foi dito, o Abençoado permaneceu em silêncio.

อถ [Pg.414] โข อายสฺมโต อานนฺทสฺส เอตทโหสิ – ‘‘มา เหวํ โข อุตฺติโย ปริพฺพาชโก ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏิลภิ – ‘สพฺพสามุกฺกํสิกํ วต เม สมโณ โคตโม ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สํสาเทติ, โน วิสฺสชฺเชติ, น นูน วิสหตี’ติ. ตทสฺส อุตฺติยสฺส ปริพฺพาชกสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

Então, ocorreu ao venerável Ānanda: “Que o andarilho Uttiya não adote esta visão perniciosa: ‘Quando fiz ao asceta Gotama a pergunta mais elevada de todas, ele hesitou e não respondeu. Certamente ele não é capaz de fazê-lo.’ Isso traria ao andarilho Uttiya malefício e sofrimento por muito tempo.”

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท อุตฺติยํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – ‘‘เตนหาวุโส อุตฺติย, อุปมํ เต กริสฺสามิ. อุปมาย มิเธกจฺเจ วิญฺญู ปุริสา ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส อุตฺติย, รญฺโญ ปจฺจนฺติมํ นครํ ทฬฺหุทฺธาปํ ทฬฺหปาการโตรณํ เอกทฺวารํ. ตตฺรสฺส โทวาริโก ปณฺฑิโต พฺยตฺโต เมธาวี อญฺญาตานํ นิวาเรตา ญาตานํ ปเวเสตา. โส ตสฺส นครสฺส สมนฺตา อนุปริยายปถํ อนุกฺกมติ. อนุปริยายปถํ อนุกฺกมมาโน น ปสฺเสยฺย ปาการสนฺธึ วา ปาการวิวรํ วา, อนฺตมโส พิฬารนิกฺขมนมตฺตมฺปิ. โน จ ขฺวสฺส เอวํ ญาณํ โหติ – ‘เอตฺตกา ปาณา อิมํ นครํ ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา’ติ. อถ ขฺวสฺส เอวเมตฺถ โหติ – ‘เย โข เกจิ โอฬาริกา ปาณา อิมํ นครํ ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา, สพฺเพ เต อิมินา ทฺวาเรน ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา’ติ.

Então, o venerável Ānanda disse ao andarilho Uttiya: “Pois bem, amigo Uttiya, eu lhe darei um símile. Por meio de um símile, algumas pessoas inteligentes aqui compreendem o significado do que é dito. Suponha, amigo Uttiya, que um rei tivesse uma cidade fronteiriça com fundações sólidas, muralhas e portais fortes, e com uma única porta. O porteiro ali postado seria sábio, competente e inteligente; alguém que impede a entrada de desconhecidos e admite os conhecidos. Enquanto ele caminha pela estrada que circunda a cidade, ele não veria uma fresta ou abertura nas muralhas, nem mesmo grande o suficiente para a passagem de um gato. Ele poderia não saber quantos seres vivos entram ou saem da cidade, mas saberia isto: ‘Quaisquer seres vivos de tamanho considerável que entram ou saem desta cidade, todos entram ou saem por esta porta’.”

‘‘เอวเมวํ โข, อาวุโส อุตฺติย, น ตถาคตสฺส เอวํ อุสฺสุกฺกํ โหติ – ‘สพฺโพ วา เตน โลโก นียติ, อุปฑฺโฒ วา, ติภาโค วา’ติ. อถ โข เอวเมตฺถ ตถาคตสฺส โหติ – ‘เย โข เกจิ โลกมฺหา นียึสุ วา นียนฺติ วา นียิสฺสนฺติ วา, สพฺเพ เต ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺตา, สตฺต โพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา. เอวเมเต โลกมฺหา นียึสุ วา นียนฺติ วา นียิสฺสนฺติ วา’ติ. ยเทว โข ตฺวํ, อาวุโส อุตฺติย, ภควนฺตํ ปญฺหํ อปุจฺฉิ ตเทเวตํ ปญฺหํ ภควนฺตํ อญฺเญน ปริยาเยน อปุจฺฉิ. ตสฺมา เต ตํ ภควา น พฺยากาสี’’ติ. ปญฺจมํ.

“Da mesma forma, amigo Uttiya, o Tathāgata não tem essa preocupação: ‘Será todo o mundo libertado por meio disso, ou a metade, ou uma terça parte?’ Em vez disso, o Tathāgata sabe o seguinte: ‘Quaisquer que tenham sido libertados, estejam sendo libertados ou venham a ser libertados do mundo, todos eles, tendo abandonado os cinco obstáculos — as impurezas da mente que enfraquecem a sabedoria —, com suas mentes bem estabelecidas nos quatro estabelecimentos da atenção plena, desenvolveram corretamente os sete fatores da iluminação. É assim que eles foram libertados, estão sendo libertados ou serão libertados do mundo.’ Amigo Uttiya, a mesma pergunta que você já havia feito ao Abençoado, você a fez novamente de outra maneira. Por isso o Abençoado não lhe respondeu.” O quinto.

๖. โกกนุทสุตฺตํ

6. Kokanuda Sutta

๙๖. ‘‘เอกํ [Pg.415] สมยํ อายสฺมา อานนฺโท ราชคเห วิหรติ ตโปทาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย เยน ตโปทา เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. ตโปทาย คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. โกกนุโทปิ โข ปริพฺพาชโก รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย เยน ตโปทา เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ.

96. Em certa ocasião, o venerável Ānanda estava residindo em Rājagaha, no Parque das Fontes Termais. Então, ao amanhecer, o venerável Ānanda levantou-se cedo e foi até o rio Tapodā para banhar o corpo. Tendo banhado o corpo no rio Tapodā e saído da água, ele ficou de pé vestindo apenas uma túnica, deixando o corpo secar. O andarilho Kokanuda também se levantou cedo ao amanhecer e foi até o rio Tapodā para banhar o corpo.

อทฺทสา โข โกกนุโท ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘กฺเวตฺถ, อาวุโส’’ติ? ‘‘อหมาวุโส, ภิกฺขู’’ติ.

O andarilho Kokanuda viu o venerável Ānanda se aproximando de longe. Ao vê-lo, disse ao venerável Ānanda: “Quem está aí, amigo?” “Eu sou um bhikkhu, amigo.”

‘‘กตเมสํ, อาวุโส, ภิกฺขูน’’นฺติ? ‘‘สมณานํ, อาวุโส, สกฺยปุตฺติยาน’’นฺติ.

“De qual grupo de bhikkhus, amigo?” “Dos ascetas filhos dos Sakyas, amigo.”

‘‘ปุจฺเฉยฺยาม มยํ อายสฺมนฺตํ กิญฺจิเทว เทสํ, สเจ อายสฺมา โอกาสํ กโรติ ปญฺหสฺส เวยฺยากรณายา’’ติ. ‘‘ปุจฺฉาวุโส, สุตฺวา เวทิสฺสามา’’ติ.

“Gostaríamos de fazer uma pergunta ao venerável, se o venerável nos der a oportunidade de responder a uma questão.” “Pergunte, amigo. Ouvindo-a, saberemos.”

‘‘กึ นุ โข, โภ, ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’’นฺติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

“Como é, senhor, o senhor tem esta visão: ‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’?” “Eu não tenho essa visão, amigo: ‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’.”

‘‘กึ ปน, โภ, ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’’นฺติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

“Mas então, senhor, o senhor tem esta visão: ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’?” “Eu não tenho essa visão, amigo: ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’.”

‘‘กึ นุ โข, โภ, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’’นฺติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

“Como é, senhor, o senhor tem esta visão: ‘O mundo é finito’... [pe]... ‘O mundo é infinito’... ‘A alma e o corpo são a mesma coisa’... ‘A alma é uma coisa, o corpo é outra’... ‘O Tathāgata existe após a morte’... ‘O Tathāgata não existe após a morte’... ‘O Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte’... ‘O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’?” “Eu não tenho essa visão, amigo: ‘O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’.”

‘‘เตน [Pg.416] หิ ภวํ น ชานาติ, น ปสฺสตี’’ติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, น ชานามิ น ปสฺสามิ. ชานามหํ, อาวุโส, ปสฺสามี’’ติ.

“Sendo assim, o senhor não sabe e não vê?” “Não é o caso, amigo, de eu não saber e não ver. Eu sei, amigo, eu vejo.”

‘‘‘กึ นุ โข, โภ, สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ.

“‘Como é, senhor, o senhor tem esta visão: “O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Eu não tenho essa visão, amigo: “O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”’.”

‘‘‘กึ ปน, โภ, อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ.

“‘Mas então, senhor, o senhor tem esta visão: “O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Eu não tenho essa visão, amigo: “O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”’.”

‘‘กึ นุ โข, โภ, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภวนฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ.

“‘Como é, senhor, o senhor tem esta visão: “O mundo é finito”... [pe]... “O mundo é infinito”... “A alma e o corpo são a mesma coisa”... “A alma é uma coisa, o corpo é outra”... “O Tathāgata existe após a morte”... “O Tathāgata não existe após a morte”... “O Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte”... “O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Eu não tenho essa visão, amigo: “O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”’.”

‘‘‘เตน หิ ภวํ น ชานาติ น ปสฺสตี’ติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, น ชานามิ น ปสฺสามิ. ชานามหํ, อาวุโส, ปสฺสามี’ติ วเทสิ. ยถา กถํ ปนาวุโส, อิมสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ?

“‘Sendo assim, o senhor não sabe e não vê?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Não é o caso, amigo, de eu não saber e não ver. Eu sei, amigo, eu vejo.’ Como, então, amigo, deve ser compreendido o significado desta declaração?”

‘‘‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิคตเมตํ. ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิคตเมตํ. อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิคตเมตํ.

“‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’, amigo, isso é uma visão especulativa. ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’, amigo, isso é uma visão especulativa. ‘O mundo é finito’... [pe]... ‘O mundo é infinito’... ‘A alma e o corpo são a mesma coisa’... ‘A alma é uma coisa, o corpo é outra’... ‘O Tathāgata existe após a morte’... ‘O Tathāgata não existe após a morte’... ‘O Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte’... ‘O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’, amigo, isso é uma visão especulativa.”

‘‘ยาวตา[Pg.417], อาวุโส, ทิฏฺฐิ ยาวตา ทิฏฺฐิฏฺฐานํ ทิฏฺฐิอธิฏฺฐานํ ทิฏฺฐิปริยุฏฺฐานํ ทิฏฺฐิสมุฏฺฐานํ ทิฏฺฐิสมุคฺฆาโต, ตมหํ ชานามิ ตมหํ ปสฺสามิ. ตมหํ ชานนฺโต ตมหํ ปสฺสนฺโต กฺยาหํ วกฺขามิ – ‘น ชานามิ น ปสฺสามี’ติ? ชานามหํ, อาวุโส, ปสฺสามี’’ติ.

“Amigo, até onde se estende uma visão especulativa, a base para visões, o apego a visões, a obsessão por visões, a origem das visões e a erradicação das visões, eu conheço e vejo isso. Conhecendo e vendo isso, por que eu diria: ‘Não sei e não vejo’? Eu sei, amigo, eu vejo.”

‘‘โก นาโม อายสฺมา, กถญฺจ ปนายสฺมนฺตํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ? ‘‘‘อานนฺโท’ติ โข เม, อาวุโส, นามํ. ‘อานนฺโท’ติ จ ปน มํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ. ‘‘มหาจริเยน วต กิร, โภ, สทฺธึ มนฺตยมานา น ชานิมฺห – ‘อายสฺมา อานนฺโท’ติ. สเจ หิ มยํ ชาเนยฺยาม – ‘อยํ อายสฺมา อานนฺโท’ติ, เอตฺตกมฺปิ โน นปฺปฏิภาเยยฺย. ขมตุ จ เม อายสฺมา อานนฺโท’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“Qual é o nome do venerável, e como o senhor é conhecido por seus companheiros de vida santa?” “Meu nome é Ānanda, amigo, e meus companheiros de vida santa me conhecem como Ānanda.” “De fato, sem saber, estávamos conversando com o grande mestre, o venerável Ānanda! Se soubéssemos que este era o venerável Ānanda, não teríamos ousado falar tanto. Que o venerável Ānanda, por favor, me perdoe.” O sexto.

๗. อาหุเนยฺยสุตฺตํ

7. Āhuneyya Sutta

๙๗. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส.

97. Monges, dotado de dez qualidades, um bhikkhu é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo supremo de mérito para o mundo.

‘‘กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ.

Quais são as dez? Aqui, monges, um bhikkhu é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e de locais apropriados para esmola, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas.

‘‘พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย. เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา.

Ele ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são admiráveis no início, admiráveis no meio e admiráveis no fim, com o significado e a formulação corretos, que proclamam a vida santa perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu amplamente, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou profundamente com sabedoria.

‘‘กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก.

Ele tem bons amigos, bons companheiros, bons associados.

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ สมฺมาทสฺสเนน สมนฺนาคโต.

Ele possui a visão correta e é dotado de uma perspectiva correta.

‘‘อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ; พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ, ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ [Pg.418] ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปรามสติ ปริมชฺชติ, ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ.

Ele exerce vários tipos de poderes psíquicos: sendo um, ele se torna muitos; sendo muitos, ele se torna um; ele aparece e desaparece; ele passa sem impedimento através de uma parede, de uma muralha, de uma montanha, como se fosse através do espaço; ele mergulha e emerge da terra como se fosse água; ele caminha sobre a água sem afundar como se fosse terra firme; sentado de pernas cruzadas, ele viaja pelo espaço como um pássaro alado; com a mão ele toca e acaricia a lua e o sol, tão poderosos e majestosos; ele exerce domínio com o corpo até o mundo de Brahmā.

‘‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จ.

Com o elemento do ouvido divino, purificado e que supera o humano, ele ouve ambos os tipos de sons, os divinos e os humanos, tanto os que estão distantes quanto os que estão próximos.

‘‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ. สราคํ วา จิตฺตํ ‘สราคํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; วีตราคํ วา จิตฺตํ ‘วีตราคํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สโทสํ วา จิตฺตํ… วีตโทสํ วา จิตฺตํ… สโมหํ วา จิตฺตํ… วีตโมหํ วา จิตฺตํ… สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ… วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ… มหคฺคตํ วา จิตฺตํ… อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ… สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ… อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ… สมาหิตํ วา จิตฺตํ… อสมาหิตํ วา จิตฺตํ… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ… อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ ‘อวิมุตฺตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ.

Ele compreende a mente de outros seres e pessoas, discernindo-a com sua própria mente. Ele compreende a mente com cobiça como ‘mente com cobiça’ e a mente sem cobiça como ‘mente sem cobiça’; a mente com aversão... a mente sem aversão... a mente com ilusão... a mente sem ilusão... a mente contraída... a mente dispersa... a mente desenvolvida... a mente não desenvolvida... a mente superável... a mente insuperável... a mente concentrada... a mente não concentrada... a mente libertada... a mente não libertada como ‘mente não libertada’.

‘‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโนติ, อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ.

Ele recorda suas diversas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos éons de dissolução do mundo, muitos éons de evolução do mundo, muitos éons de dissolução e evolução do mundo, desta forma: ‘Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo daquela existência, renasci em outro lugar, e lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo daquela existência, renasci aqui.’ Assim, ele recorda suas diversas existências passadas com seus aspectos e detalhes.

‘‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โข โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน [Pg.419] สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ.

“Com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com o seu kamma: ‘Estes seres, certamente, que se comprometeram com má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres, por outro lado, que se comprometeram com boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino bom, em um mundo celestial.’ Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com o seu kamma.”

‘‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. สตฺตมํ.

“Com a destruição das impurezas mentais, ele realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece. Dotado dessas dez qualidades, monges, um monge é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência com as mãos unidas, um campo incomparável de mérito para o mundo.” O sétimo.

๘. เถรสุตฺตํ

8. O Discurso sobre o Ancião

๙๘. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ ยสฺสํ ยสฺสํ ทิสายํ วิหรติ, ผาสุเยว วิหรติ. กตเมหิ ทสหิ? เถโร โหติ รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต, สีลวา โหติ …เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺโธ, อุภยานิ โข ปนสฺส ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส, อธิกรณสมุปฺปาทวูปสมกุสโล โหติ, ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช, สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, ปาสาทิโก โหติ อภิกฺกนฺตปฏิกฺกนฺเต สุสํวุโต อนฺตรฆเร นิสชฺชาย, จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ [Pg.420] โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ ยสฺสํ ยสฺสํ ทิสายํ วิหรติ, ผาสุเยว วิหรตี’’ติ. อฏฺฐมํ.

98. “Monges, dotado de dez qualidades, um monge ancião vive confortavelmente em qualquer direção em que resida. Quais são as dez? O ancião é de longa data, ordenado há muito tempo; ele é virtuoso... tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina; ele é muito instruído... e penetrou bem com a visão; ambos os Pātimokkhas foram bem transmitidos a ele em detalhes, bem analisados, bem dominados, bem determinados em termos de regras e de suas explicações detalhadas; ele é habilidoso na origem e na resolução de questões disciplinares; ele ama o Dhamma e é agradável em suas declarações, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya; ele está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos; ele é gracioso ao avançar e ao retornar, e também bem controlado ao sentar-se entre as casas; ele obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida; e, com a destruição das impurezas mentais, ele realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece. Dotado dessas dez qualidades, monges, um monge ancião vive confortavelmente em qualquer direção em que resida.” O oitavo.

๙. อุปาลิสุตฺตํ

9. O Discurso com Upāli

๙๙. อถ โข อายสฺมา อุปาลิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อุปาลิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิจฺฉามหํ, ภนฺเต, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวิตุ’’นฺติ.

99. Então, o venerável Upāli aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Upāli disse ao Abençoado: “Senhor, desejo recorrer a alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens.”

‘‘ทุรภิสมฺภวานิ หิ โข, อุปาลิ, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ. ทุกฺกรํ ปวิเวกํ ทุรภิรมํ. เอกตฺเต หรนฺติ มญฺเญ มโน วนานิ สมาธึ อลภมานสฺส ภิกฺขุโน. โย โข, อุปาลิ, เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ สมาธึ อลภมาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวิสฺสามี’ติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘สํสีทิสฺสติ วา อุปฺลวิสฺสติ วา’ติ.

“Alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens são difíceis de suportar, Upāli. A solidão é difícil de praticar e difícil de nela encontrar prazer. Quando ele está sozinho, as florestas parecem roubar a mente de um monge que não obtém concentração. Pode-se esperar que aquele que disser: ‘Não obtenho concentração, mas recorrerei a alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens’, ou afundará ou flutuará à deriva.”

‘‘เสยฺยถาปิ, อุปาลิ, มหาอุทกรหโท. อถ อาคจฺเฉยฺย หตฺถินาโค สตฺตรตโน วา อฑฺฒฏฺฐรตโน วา. ตสฺส เอวมสฺส – ‘ยํนูนาหํ อิมํ อุทกรหทํ โอคาเหตฺวา กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ. กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา นฺหตฺวา จ ปิวิตฺวา จ ปจฺจุตฺตริตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย’นฺติ. โส ตํ อุทกรหทํ โอคาเหตฺวา กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺย ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺย; กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา นฺหตฺวา จ ปิวิตฺวา จ ปจฺจุตฺตริตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? มหา, อุปาลิ, อตฺตภาโว คมฺภีเร คาธํ วินฺทติ.

“Suponha, Upāli, que houvesse um grande lago, e um elefante macho de sete ou oito côvados de tamanho se aproximasse. Ele poderia pensar: ‘E se eu entrasse neste lago e brincasse lavando minhas orelhas e minhas costas? Eu me banharia, beberia, sairia e iria para onde quisesse.’ Ele então entra no lago e brinca lavando suas orelhas e suas costas. Ele se banha, bebe, sai e vai para onde quer. Por que isso? Porque o seu grande corpo encontra apoio nas profundezas, Upāli.”

‘‘อถ อาคจฺเฉยฺย สโส วา พิฬาโร วา. ตสฺส เอวมสฺส – ‘โก จาหํ, โก จ หตฺถินาโค! ยํนูนาหํ อิมํ อุทกรหทํ โอคาเหตฺวา กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ; กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา นฺหตฺวา จ ปิวิตฺวา จ ปจฺจุตฺตริตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย’นฺติ. โส ตํ อุทกรหทํ สหสา อปฺปฏิสงฺขา ปกฺขนฺเทยฺย. ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘สํสีทิสฺสติ วา อุปฺลวิสฺสติ วา’ติ[Pg.421]. ตํ กิสฺส เหตุ? ปริตฺโต, อุปาลิ, อตฺตภาโว คมฺภีเร คาธํ น วินฺทติ. เอวเมวํ โข, อุปาลิ, โย เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ สมาธึ อลภมาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวิสฺสามี’ติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘สํสีทิสฺสติ วา อุปฺลวิสฺสติ วา’ติ.

“Então, uma lebre ou um gato se aproxima. Ele poderia pensar: ‘Quem sou eu e quem é o elefante macho! E se eu entrasse neste lago e brincasse lavando minhas orelhas e minhas costas? Eu me banharia, beberia, sairia e iria para onde quisesse.’ Então, sem refletir, ele salta apressadamente no lago profundo. Pode-se esperar que ele ou afunde ou flutue à deriva. Por que isso? Porque o seu pequeno corpo não encontra apoio nas profundezas, Upāli. Da mesma forma, Upāli, pode-se esperar que aquele que disser: ‘Não obtenho concentração, mas recorrerei a alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens’, ou afundará ou flutuará à deriva.”

‘‘เสยฺยถาปิ, อุปาลิ, ทหโร กุมาโร มนฺโท อุตฺตานเสยฺยโก สเกน มุตฺตกรีเสน กีฬติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, นนฺวายํ เกวลา ปริปูรา พาลขิฑฺฑา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Suponha, Upāli, que um menino pequeno, deitado de costas, brincasse com sua própria urina e fezes. O que você acha, Upāli, não é esse um tipo de diversão completamente tola?” “Sim, Senhor.”

‘‘ส โข โส, อุปาลิ, กุมาโร อปเรน สมเยน วุทฺธิมนฺวาย อินฺทฺริยานํ ปริปากมนฺวาย ยานิ กานิจิ กุมารกานํ กีฬาปนกานิ ภวนฺติ, เสยฺยถิทํ – วงฺกกํ ฆฏิกํ โมกฺขจิกํ จิงฺคุลกํ ปตฺตาฬฺหกํ รถกํ ธนุกํ, เตหิ กีฬติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, นนฺวายํ ขิฑฺฑา ปุริมาย ขิฑฺฑาย อภิกฺกนฺตตรา จ ปณีตตรา จา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Algum tempo depois, Upāli, quando esse menino cresce e suas faculdades amadurecem, ele brinca com os brinquedos típicos de meninos, a saber: arados de brinquedo, jogo de bastão, cambalhotas, cataventos, medidas feitas de folhas, carrinhos de brinquedo, arcos de brinquedo. O que você acha, Upāli, não é essa diversão mais excelente e sublime do que o tipo anterior?” “Sim, Senhor.”

‘‘ส โข โส, อุปาลิ, กุมาโร อปเรน สมเยน วุทฺธิมนฺวาย อินฺทฺริยานํ ปริปากมนฺวาย ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิโต สมงฺคิภูโต ปริจาเรติ จกฺขุวิญฺเญยฺเยหิ รูเปหิ อิฏฺเฐหิ กนฺเตหิ มนาเปหิ ปิยรูเปหิ กามูปสํหิเตหิ รชนีเยหิ, โสตวิญฺเญยฺเยหิ สทฺเทหิ… ฆานวิญฺเญยฺเยหิ คนฺเธหิ… ชิวฺหาวิญฺเญยฺเยหิ รเสหิ… กายวิญฺเญยฺเยหิ โผฏฺฐพฺเพหิ อิฏฺเฐหิ กนฺเตหิ มนาเปหิ ปิยรูเปหิ กามูปสํหิเตหิ รชนีเยหิ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, นนฺวายํ ขิฑฺฑา ปุริมาหิ ขิฑฺฑาหิ อภิกฺกนฺตตรา จ ปณีตตรา จา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Em um momento ainda posterior, Upāli, à medida que esse menino continua a crescer e suas faculdades amadurecem ainda mais, ele se diverte provido e dotado dos cinco objetos de prazer sensorial: com formas cognoscíveis pelo olho que são desejadas, queridas, agradáveis, atraentes, conectadas ao prazer sensorial, instigantes; com sons cognoscíveis pelo ouvido... com odores cognoscíveis pelo nariz... com sabores cognoscíveis pela língua... com objetos táteis cognoscíveis pelo corpo que são desejados, queridos, agradáveis, atraentes, conectados ao prazer sensorial, instigantes. O que você acha, Upāli, não é essa diversão mais excelente e sublime do que as formas anteriores de diversão?” “Sim, Senhor.”

‘‘อิธ โข ปน โว, อุปาลิ, ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ.

“Aqui, Upāli, o Tathāgata surge no mundo, um arahant, perfeitamente iluminado, realizado em verdadeiro conhecimento e conduta, afortunado, conhecedor do mundo, treinador insuperável de pessoas a serem domadas, mestre de devas e humanos, o Iluminado, o Abençoado. Tendo realizado por si mesmo com conhecimento direto este mundo com seus devas, Māra e Brahmā, esta população com seus ascetas e brâmanes, com seus devas e humanos, ele o torna conhecido aos outros. Ele ensina o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a fraseologia corretos; ele revela a vida espiritual perfeitamente completa e pura.”

‘‘ตํ ธมฺมํ สุณาติ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อญฺญตรสฺมึ วา กุเล ปจฺจาชาโต. โส ตํ ธมฺมํ สุตฺวา ตถาคเต สทฺธํ ปฏิลภติ. โส [Pg.422] เตน สทฺธาปฏิลาเภน สมนฺนาคโต อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘สมฺพาโธ ฆราวาโส รชาปโถ, อพฺโภกาโส ปพฺพชฺชา. นยิทํ สุกรํ อคารํ อชฺฌาวสตา เอกนฺตปริปุณฺณํ เอกนฺตปริสุทฺธํ สงฺขลิขิตํ พฺรหฺมจริยํ จริตุํ. ยํนูนาหํ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพเชยฺย’นฺติ.

“Um chefe de família, ou o filho de um chefe de família, ou alguém nascido em algum outro clã ouve esse Dhamma. Tendo ouvido esse Dhamma, ele adquire fé no Tathāgata e reflete assim: ‘A vida doméstica é apertada e poeirenta; a vida de renúncia é como o espaço aberto. Não é fácil, vivendo em casa, conduzir a vida espiritual que é inteiramente perfeita e pura como uma concha polida. E se eu raspasse o cabelo e a barba, vestisse mantos açafrão e partisse da vida doméstica para a vida sem lar?’”

‘‘โส อปเรน สมเยน อปฺปํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย อปฺปํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย มหนฺตํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ.

“Em uma ocasião posterior, tendo abandonado uma pequena ou uma grande fortuna, tendo abandonado um pequeno ou um grande círculo de parentes, ele raspa o cabelo e a barba, veste mantos açafrão e parte da vida doméstica para a vida sem lar.”

‘‘โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ภิกฺขูนํ สิกฺขาสาชีวสมาปนฺโน ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ.

“Tendo assim renunciado e possuindo o treinamento e o modo de vida dos monges, tendo abandonado a destruição da vida, ele se abstém de destruir a vida; com o bastão e a arma deixados de lado, consciente e bondoso, ele vive compassivo em relação a todos os seres vivos.”

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ ทินฺนาทายี ทินฺนปาฏิกงฺขี; อเถเนน สุจิภูเตน อตฺตนา วิหรติ.

“Tendo abandonado tomar o que não é dado, ele se abstém de tomar o que não é dado; ele toma apenas o que é dado, espera apenas o que é dado e vive honestamente, sem pensamentos de roubo.”

‘‘อพฺรหฺมจริยํ ปหาย พฺรหฺมจารี โหติ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา.

“Tendo abandonado a atividade sexual, ele observa o celibato, vivendo afastado, abstendo-se do ato sexual, a prática das pessoas comuns.”

‘‘มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ สจฺจวาที สจฺจสนฺโธ เถโต ปจฺจยิโก อวิสํวาทโก โลกสฺส.

“Tendo abandonado a fala falsa, ele se abstém da fala falsa; ele fala a verdade, adere à verdade; ele é confiável e seguro, não enganador do mundo.”

‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, อิโต สุตฺวา น อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา, สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที; สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

“Tendo abandonado a fala divisiva, ele se abstém da fala divisiva; ele não repete em outro lugar o que ouviu aqui para dividir aquelas pessoas destas, nem repete a estas o que ouviu em outro lugar para dividir estas pessoas daquelas; assim, ele é alguém que reúne os que estão divididos, um promotor da união, que desfruta da concórdia, regozija-se na concórdia, delicia-se na concórdia, alguém que fala palavras que promovem a concórdia.”

‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

“Tendo abandonado a fala áspera, ele se abstém da fala áspera; ele fala palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido, amáveis, palavras que vão ao coração, corteses, desejadas por muitas pessoas e agradáveis a muitas pessoas.”

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ.

“Tendo abandonado a conversa fútil, ele se abstém da conversa fútil; ele fala no momento apropriado, fala o que é fato, fala sobre o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a disciplina; no momento apropriado, ele fala palavras que valem a pena registrar, razoáveis, sucintas e benéficas.”

‘‘โส [Pg.423] พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรโต โหติ. เอกภตฺติโก โหติ รตฺตูปรโต, วิรโต วิกาลโภชนา. นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนา ปฏิวิรโต โหติ, มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ, อุจฺจาสยนมหาสยนา ปฏิวิรโต โหติ, ชาตรูปรชตปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกธญฺญปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกมํสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อิตฺถิกุมาริกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทาสิทาสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อเชฬกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, กุกฺกุฏสูกรปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, หตฺถิควสฺสวฬวปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, เขตฺตวตฺถุปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทูเตยฺยปหิณคมนานุโยคา ปฏิวิรโต โหติ, กยวิกฺกยา ปฏิวิรโต โหติ, ตุลากูฏกํสกูฏมานกูฏา ปฏิวิรโต โหติ, อุกฺโกฏนวญฺจนนิกติสาจิโยคา ปฏิวิรโต โหติ, เฉทนวธพนฺธนวิปราโมสอาโลปสหสาการา ปฏิวิรโต โหติ.

Ele se abstém de destruir sementes e plantas. Ele faz apenas uma refeição por dia, abstendo-se de comer à noite e fora do horário apropriado. Ele se abstém de dança, canto, música instrumental e espetáculos inadequados. Ele se abstém de adornar-se e embelezar-se usando guirlandas, perfumes e unguentos. Ele se abstém de leitos altos e grandes. Ele se abstém de aceitar ouro e prata, grãos crus, carne crua, mulheres e moças, escravos e escravas, cabras e ovelhas, aves e porcos, elefantes, gado, cavalos e éguas, campos e terras. Ele se abstém de realizar tarefas e levar mensagens; de comprar e vender; de trapacear com balanças, metais e medidas; de aceitar subornos, enganar, fraudar e trapacear. Ele se abstém de ferir, assassinar, aprisionar, saltear, saquear e cometer violência.

‘‘โส สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ, เสยฺยถาปิ นาม ปกฺขี สกุโณ เยน เยเนว เฑติ สปตฺตภาโรว เฑติ. เอวเมวํ ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ. โส อิมินา อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อนวชฺชสุขํ ปฏิสํเวเทติ.

Ele está contente com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de comida para manter seu estômago, e para onde quer que vá, ele parte levando apenas isso consigo. Assim como um pássaro, para onde quer que voe, voa tendo apenas suas asas como fardo, da mesma forma o bhikkhu está contente com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de comida para manter seu estômago, e para onde quer que vá, ele parte levando apenas isso consigo. Dotado deste nobre conjunto de virtude moral, ele experiencia em si mesmo uma felicidade irrepreensível.

‘‘โส จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ; รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ; รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โส อิมินา อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อพฺยาเสกสุขํ ปฏิสํเวเทติ.

Ao ver uma forma com o olho, ele não se apega às suas características gerais nem aos seus detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade do olho sem restrição, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e descontentamento poderiam invadi-lo, ele pratica a sua contenção; ele guarda a faculdade do olho, ele assume a contenção da faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... Ao cheirar um odor com o nariz... Ao saborear um sabor com a língua... Ao tocar um objeto tátil com o corpo... Ao cognizar um fenômeno mental com a mente, ele não se apega às suas características gerais nem aos seus detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade da mente sem restrição, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e descontentamento poderiam invadi-lo, ele pratica a sua contenção; ele guarda a faculdade da mente, ele assume a contenção da faculdade da mente. Dotado desta nobre contenção das faculdades, ele experiencia em si mesmo uma felicidade imaculada.

‘‘โส [Pg.424] อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ, อาโลกิเต วิโลกิเต สมฺปชานการี โหติ, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี โหติ, สงฺฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี โหติ, อสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี โหติ, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี โหติ, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ.

Ele age com clara compreensão ao ir adiante e ao retornar; age com clara compreensão ao olhar para frente e ao olhar para os lados; age com clara compreensão ao dobrar e ao estender seus membros; age com clara compreensão ao usar seus mantos e ao carregar seu manto externo e a tigela; age com clara compreensão ao comer, beber, consumir alimentos e saborear; age com clara compreensão ao defecar e urinar; age com clara compreensão ao caminhar, ficar de pé, sentar-se, adormecer, acordar, falar e manter silêncio.

‘‘โส อิมินา จ อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน สติสมฺปชญฺเญ สมนฺนาคโต วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา.

Dotado deste nobre conjunto de virtude moral, desta nobre contenção das faculdades e desta nobre atenção plena e clara compreensão, ele busca uma habitação solitária: a floresta, o pé de uma árvore, uma montanha, uma ravina, uma caverna na encosta, um cemitério, uma clareira na selva, o espaço aberto, um monte de palha. Tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, ele se senta, cruzando as pernas, erguendo o corpo ereto e estabelecendo a atenção plena à sua frente.

‘‘โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ, อภิชฺฌาย จิตฺตํ ปริโสเธติ. พฺยาปาทปโทสํ ปหาย อพฺยาปนฺนจิตฺโต วิหรติ สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี, พฺยาปาทปโทสา จิตฺตํ ปริโสเธติ. ถินมิทฺธํ ปหาย วิคตถินมิทฺโธ วิหรติ อาโลกสญฺญี สโต สมฺปชาโน, ถินมิทฺธา จิตฺตํ ปริโสเธติ. อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหาย อนุทฺธโต วิหรติ อชฺฌตฺตํ วูปสนฺตจิตฺโต, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจา จิตฺตํ ปริโสเธติ. วิจิกิจฺฉํ ปหาย ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิหรติ อกถํกถี กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วิจิกิจฺฉาย จิตฺตํ ปริโสเธติ.

Abandonando a cobiça em relação ao mundo, ele habita com a mente livre de cobiça; ele purifica sua mente da cobiça. Abandonando a má vontade e a malevolência, ele habita com a mente livre de má vontade, compassivo pelo bem-estar de todos os seres vivos; ele purifica sua mente da má vontade e da malevolência. Abandonando a preguiça e o torpor, ele habita livre de preguiça e torpor, perceptivo à luz, atento e com clara compreensão; ele purifica sua mente da preguiça e do torpor. Abandonando a agitação e o remorso, ele habita sem inquietação, com a mente interiormente pacificada; ele purifica sua mente da agitação e do remorso. Abandonando a dúvida, ele habita tendo superado a dúvida, sem perplexidade acerca das qualidades benéficas; ele purifica sua mente da dúvida.

‘‘โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

Tendo assim abandonado estes cinco obstáculos, que são impurezas da mente e enfraquecem a sabedoria, afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor."

‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ.

É ao verem esta qualidade em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo.

‘‘ปุน [Pg.425] จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

Além disso, Upali, com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado... [pe]... o bhikkhu entra e permanece no segundo jhana. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor."

É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo.

‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

Além disso, Upali, com o desvanecimento também do êxtase... [pe]... o bhikkhu entra e permanece no terceiro jhana. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor."

É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo.

‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ…เป….

Além disso, Upali, com o abandono do prazer e da dor... [pe]... o bhikkhu entra e permanece no quarto jhana... [pe]...

ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

Além disso, Upali, superando completamente as percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de contato sensorial, não dando atenção às percepções de diversidade, percebendo que 'o espaço é infinito', o bhikkhu entra e permanece na esfera do espaço infinito. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor."

É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo.

‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป….

Além disso, Upali, superando completamente a esfera do espaço infinito, percebendo que 'a consciência é infinita', ele entra e permanece na esfera da consciência infinita... [pe]...

‘‘สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป….

Superando completamente a esfera da consciência infinita, percebendo que 'não há nada', ele entra e permanece na esfera do nada... [pe]...

‘‘สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม ‘สนฺตเมตํ ปณีตเมต’นฺติ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

Superando completamente a esfera do nada, percebendo que 'isto é pacífico, isto é sublime', ele entra e permanece na esfera da nem percepção, nem não percepção. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor."

‘‘อิมมฺปิ [Pg.426] โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ.

É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo.

‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ; ปญฺญาย จสฺส ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา โหนฺติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

Além disso, Upali, superando completamente a esfera da nem percepção, nem não percepção, ele entra e permanece na cessação da percepção e da sensação; e, tendo visto com sabedoria, suas impurezas mentais são completamente destruídas. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor."

‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อนุปฺปตฺตสทตฺถา จ วิหรนฺติ. อิงฺฆ ตฺวํ, อุปาลิ, สงฺเฆ วิหราหิ. สงฺเฆ เต วิหรโต ผาสุ ภวิสฺสตี’’ติ. นวมํ.

É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva, e eles habitam tendo alcançado o seu próprio objetivo. Vamos, Upali, habite no seio do Sangha. Habitando no seio do Sangha, você estará em paz." (Nono)

๑๐. อภพฺพสุตฺตํ

10. Abhabba Sutta

๑๐๐. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ทส? ราคํ, โทสํ, โมหํ, โกธํ, อุปนาหํ, มกฺขํ, ปฬาสํ, อิสฺสํ, มจฺฉริยํ, มานํ – อิเม โข ภิกฺขเว, ทส ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ.

100. Monges, sem abandonar estas dez coisas, é impossível realizar o estado de arahant. Quais dez? A cobiça, a aversão, a ilusão, a raiva, a hostilidade, a depreciação, a insolência, a inveja, a avareza e o orgulho. Sem abandonar estas dez coisas, é impossível realizar o estado de arahant.

‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ทส? ราคํ, โทสํ, โมหํ, โกธํ, อุปนาหํ, มกฺขํ, ปฬาสํ, อิสฺสํ, มจฺฉริยํ, มานํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ทสมํ.

Monges, tendo abandonado estas dez coisas, é possível realizar o estado de arahant. Quais dez? A cobiça, a aversão, a ilusão, a raiva, a hostilidade, a depreciação, a insolência, a inveja, a avareza e o orgulho. Tendo abandonado estas dez coisas, é possível realizar o estado de arahant." (Décimo)

อุปาลิวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo, o Capítulo sobre Upali (Upālivagga), está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

กามโภคี ภยํ ทิฏฺฐิ, วชฺชิยมาหิตุตฺติยา;

โกกนุโท อาหุเนยฺโย, เถโร อุปาลิ อภพฺโพติ.

Kamabhogi, Bhaya, Ditthi, Vajjiyamahita, Uttiya, Kokanuda, Ahuneyya, Thera, Upali e Abhabba.

ทุติยปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

O segundo grupo de cinquenta discursos está concluído.

๓. ตติยปณฺณาสกํ

3. O terceiro grupo de cinquenta discursos

(๑๑) ๑. สมณสญฺญาวคฺโค

(11) 1. O Capítulo sobre as Percepções de um Asceta (Samaṇasaññāvagga)

๑. สมณสญฺญาสุตฺตํ

1. Samaṇasaññā Sutta (O Discurso sobre as Percepções de um Asceta)

๑๐๑. ‘‘ติสฺโส [Pg.427] อิมา, ภิกฺขเว, สมณสญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา สตฺต ธมฺเม ปริปูเรนฺติ. กตมา ติสฺโส? เววณฺณิยมฺหิ อชฺฌุปคโต, ปรปฏิพทฺธา เม ชีวิกา, อญฺโญ เม อากปฺโป กรณีโยติ – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมณสญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา สตฺต ธมฺเม ปริปูเรนฺติ.

101. Monges, quando estas três percepções de um asceta são desenvolvidas e cultivadas, elas realizam sete coisas. Quais três? 'Entrei em uma condição sem distinção de classe; minha subsistência depende de outros; meu comportamento deve ser diferente' — quando estas três percepções de um asceta são desenvolvidas e cultivadas, elas realizam sete coisas.

‘‘กตเม สตฺต? สนฺตตการี โหติ สนฺตตวุตฺติ สีเลสุ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปชฺโช โหติ, อนติมานี โหติ, สิกฺขากาโม โหติ, อิทมตฺถํติสฺส โหติ ชีวิตปริกฺขาเรสุ, อารทฺธวีริโย จ วิหรติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมณสญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา อิเม สตฺต ธมฺเม ปริปูเรนฺตี’’ติ. ปฐมํ.

Quais sete? (1) Ele age e se comporta consistentemente de acordo com a virtude moral; (2) é livre de cobiça; (3) é livre de má vontade; (4) é livre de arrogância; (5) deseja o treinamento; (6) usa os requisitos para a manutenção da vida com plena consciência de seu propósito; (7) e habita com energia vigorosa. Quando, monges, estas três percepções de um asceta são desenvolvidas e cultivadas, elas realizam estas sete coisas." (Primeiro)

๒. โพชฺฌงฺคสุตฺตํ

2. Bojjhaṅga Sutta (O Discurso sobre os Fatores de Iluminação)

๑๐๒. ‘‘สตฺติเม, ภิกฺขเว, โพชฺฌงฺคา ภาวิตา พหุลีกตา ติสฺโส วิชฺชา ปริปูเรนฺติ. กตเม สตฺต? สติสมฺโพชฺฌงฺโค, ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค, วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค, ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค, ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค, สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค, อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค – อิเม โข, ภิกฺขเว, สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา พหุลีกตา ติสฺโส วิชฺชา ปริปูเรนฺติ. กตมา ติสฺโส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา พหุลีกตา อิมา ติสฺโส วิชฺชา ปริปูเรนฺตี’’ติ. ทุติยํ.

102. Monges, quando estes sete fatores de iluminação são desenvolvidos e cultivados, eles realizam os três conhecimentos verdadeiros. Quais sete? O fator de iluminação da atenção plena, o fator de iluminação da investigação dos fenômenos, o fator de iluminação da energia, o fator de iluminação do êxtase, o fator de iluminação da tranquilidade, o fator de iluminação da concentração e o fator de iluminação da equanimidade. Quando estes sete fatores de iluminação são desenvolvidos e cultivados, eles realizam os três conhecimentos verdadeiros. Quais três? Aqui, monges, um bhikkhu recorda suas muitas existências passadas, isto é, uma vida, duas vidas, três vidas... [pe]... assim ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. Com o olho divino, purificado e que supera o humano... [pe]... ele compreende como os seres passam de uma existência a outra de acordo com o seu kamma. Com a destruição das impurezas mentais... [pe]... ele realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo entrado nela, ele nela habita. Quando, monges, estes sete fatores de iluminação são desenvolvidos e cultivados, eles realizam estes três conhecimentos verdadeiros." (Segundo)

๓. มิจฺฉตฺตสุตฺตํ

3. Micchatta Sutta (O Discurso sobre o Caminho Incorreto)

๑๐๓. ‘‘มิจฺฉตฺตํ[Pg.428], ภิกฺขเว, อาคมฺม วิราธนา โหติ, โน อาราธนา. กถญฺจ, ภิกฺขเว, มิจฺฉตฺตํ อาคมฺม วิราธนา โหติ, โน อาราธนา? มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป ปโหติ, มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจา ปโหติ, มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺโต ปโหติ, มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีโว ปโหติ, มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายาโม ปโหติ, มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติ ปโหติ, มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิ ปโหติ, มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณํ ปโหติ, มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติ ปโหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, มิจฺฉตฺตํ อาคมฺม วิราธนา โหติ, โน อาราธนา.

103. “Em dependência do caminho incorreto, ó monges, há fracasso, não sucesso. E como, ó monges, em dependência do caminho incorreto há fracasso, não sucesso? Para quem tem visão incorreta, ó monges, surge a intenção incorreta. Para quem tem intenção incorreta, surge a linguagem incorreta. Para quem tem linguagem incorreta, surge a ação incorreta. Para quem tem ação incorreta, surge o meio de vida incorreto. Para quem tem meio de vida incorreto, surge o esforço incorreto. Para quem tem esforço incorreto, surge a atenção plena incorreta. Para quem tem atenção plena incorreta, surge a concentração incorreta. Para quem tem concentração incorreta, surge o conhecimento incorreto. Para quem tem conhecimento incorreto, surge a libertação incorreta. É assim, ó monges, que em dependência do caminho incorreto há fracasso, não sucesso.”

‘‘สมฺมตฺตํ, ภิกฺขเว, อาคมฺม อาราธนา โหติ, โน วิราธนา. กถญฺจ, ภิกฺขเว, สมฺมตฺตํ อาคมฺม อาราธนา โหติ, โน วิราธนา? สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมาสงฺกปฺโป ปโหติ, สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจา ปโหติ, สมฺมาวาจสฺส สมฺมากมฺมนฺโต ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีโว ปโหติ, สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายาโม ปโหติ, สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติ ปโหติ, สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิ ปโหติ, สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณํ ปโหติ, สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติ ปโหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, สมฺมตฺตํ อาคมฺม อาราธนา โหติ, โน วิราธนา’’ติ. ตติยํ.

“Em dependência do caminho correto, ó monges, há sucesso, não fracasso. E como, ó monges, em dependência do caminho correto há sucesso, não fracasso? Para quem tem visão correta, ó monges, surge a intenção correta. Para quem tem intenção correta, surge a linguagem correta. Para quem tem linguagem correta, surge a ação correta. Para quem tem ação correta, surge o meio de vida correto. Para quem tem meio de vida correto, surge o esforço correto. Para quem tem esforço correto, surge a atenção plena correta. Para quem tem atenção plena correta, surge a concentração correta. Para quem tem concentração correta, surge o conhecimento correto. Para quem tem conhecimento correto, surge a libertação correta. É assim, ó monges, que em dependência do caminho correto há sucesso, não fracasso.” O terceiro.

๔. พีชสุตฺตํ

4. Sutta da Semente

๑๐๔. ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, ปุริสปุคฺคลสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติสฺส ยญฺจ กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ… ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อนิฏฺฐาย อกนฺตาย อมนาปาย อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ปาปิกา.

104. “Ó monges, para um indivíduo de visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é indesejado, indesejável, desagradável, ao malefício e ao sofrimento. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é má.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, นิมฺพพีชํ วา โกสาตกิพีชํ วา ติตฺตกาลาพุพีชํ วา อลฺลาย ปถวิยา นิกฺขิตฺตํ ยญฺเจว ปถวิรสํ อุปาทิยติ ยญฺจ อาโปรสํ อุปาทิยติ[Pg.429], สพฺพํ ตํ ติตฺตกตฺตาย กฏุกตฺตาย อสาตตฺตาย สํวตฺตติ. ตํ กิสฺส เหตุ? พีชญฺหิ, ภิกฺขเว, ปาปกํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติสฺส ยญฺเจว กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ… ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อนิฏฺฐาย อกนฺตาย อมนาปาย อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ปาปิกา.

“Como se, ó monges, uma semente de nim, de pepino amargo ou de cabaça amarga fosse plantada em solo úmido; quaisquer nutrientes que ela absorva da terra e da água, tudo isso concorre para o seu sabor amargo, acre e desagradável. Por qual razão? Porque a semente, ó monges, é má. Da mesma forma, ó monges, para um indivíduo de visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é indesejado, indesejável, desagradável, ao malefício e ao sofrimento. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é má.”

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจสฺส สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติสฺส ยญฺเจว กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ภทฺทิกา.

“Ó monges, para um indivíduo de visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é desejado, desejável, agradável, ao benefício e à felicidade. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é boa.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุจฺฉุพีชํ วา สาลิพีชํ วา มุทฺทิกาพีชํ วา อลฺลาย ปถวิยา นิกฺขิตฺตํ ยญฺจ ปถวิรสํ อุปาทิยติ ยญฺจ อาโปรสํ อุปาทิยติ สพฺพํ ตํ สาตตฺตาย มธุรตฺตาย อเสจนกตฺตาย สํวตฺตติ. ตํ กิสฺส เหตุ? พีชญฺหิ ภิกฺขเว, ภทฺทกํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส…เป. … สมฺมาวิมุตฺติสฺส ยญฺเจว กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ… ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ภทฺทิกา’’ติ. จตุตฺถํ.

“Como se, ó monges, uma semente de cana-de-açúcar, de arroz de colina ou de uva fosse plantada em solo úmido; quaisquer nutrientes que ela absorva da terra e da água, tudo isso concorre para o seu sabor agradável, doce e delicioso. Por qual razão? Porque a semente, ó monges, é boa. Da mesma forma, ó monges, para quem tem visão correta... [pe] ... libertação correta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é desejado, desejável, agradável, ao benefício e à felicidade. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é boa.” O quarto.

๕. วิชฺชาสุตฺตํ

5. Sutta do Conhecimento Claro

๑๐๕. ‘‘อวิชฺชา, ภิกฺขเว, ปุพฺพงฺคมา อกุสลานํ ธมฺมานํ สมาปตฺติยา, อนฺวเทว อหิริกํ อโนตฺตปฺปํ. อวิชฺชาคตสฺส, ภิกฺขเว, อวิทฺทสุโน มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปโหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺโป ปโหติ, มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจา ปโหติ, มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺโต ปโหติ, มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส [Pg.430] มิจฺฉาอาชีโว ปโหติ, มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายาโม ปโหติ, มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติ ปโหติ, มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิ ปโหติ, มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณํ ปโหติ, มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติ ปโหติ.

105. “A ignorância, ó monges, é a precursora na aquisição de estados prejudiciais, seguida de perto pela falta de vergonha moral e pela falta de temor moral. Para o tolo imerso na ignorância, ó monges, surge a visão incorreta. Para quem tem visão incorreta, surge a intenção incorreta. Para quem tem intenção incorreta, surge a linguagem incorreta. Para quem tem linguagem incorreta, surge a ação incorreta. Para quem tem ação incorreta, surge o meio de vida incorreto. Para quem tem meio de vida incorreto, surge o esforço incorreto. Para quem tem esforço incorreto, surge a atenção plena incorreta. Para quem tem atenção plena incorreta, surge a concentração incorreta. Para quem tem concentração incorreta, surge o conhecimento incorreto. Para quem tem conhecimento incorreto, surge a libertação incorreta.”

‘‘วิชฺชา, ภิกฺขเว, ปุพฺพงฺคมา กุสลานํ ธมฺมานํ สมาปตฺติยา, อนฺวเทว หิโรตฺตปฺปํ. วิชฺชาคตสฺส, ภิกฺขเว, วิทฺทสุโน สมฺมาทิฏฺฐิ ปโหติ, สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส สมฺมาสงฺกปฺโป ปโหติ, สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจา ปโหติ, สมฺมาวาจสฺส สมฺมากมฺมนฺโต ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีโว ปโหติ, สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายาโม ปโหติ, สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติ ปโหติ, สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิ ปโหติ, สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณํ ปโหติ, สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติ ปโหตี’’ติ. ปญฺจมํ.

“O conhecimento claro, ó monges, é o precursor na aquisição de estados benéficos, seguido de perto pela vergonha moral e pelo temor moral. Para o sábio que alcançou o conhecimento claro, ó monges, surge a visão correta. Para quem tem visão correta, surge a intenção correta. Para quem tem intenção correta, surge a linguagem correta. Para quem tem linguagem correta, surge a ação correta. Para quem tem ação correta, surge o meio de vida correto. Para quem tem meio de vida correto, surge o esforço correto. Para quem tem esforço correto, surge a atenção plena correta. Para quem tem atenção plena correta, surge a concentração correta. Para quem tem concentração correta, surge o conhecimento correto. Para quem tem conhecimento correto, surge a libertação correta.” O quinto.

๖. นิชฺชรสุตฺตํ

6. Sutta do Desgaste

๑๐๖. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, นิชฺชรวตฺถูนิ. กตมานิ ทส? สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

106. “Há estes dez casos de desgaste, ó monges. Quais dez? Para quem tem visão correta, ó monges, a visão incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a visão incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาสงฺกปฺปปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาสงฺกปฺปปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem intenção correta, ó monges, a intenção incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a intenção incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a intenção correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาวาจาปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem linguagem correta, ó monges, a linguagem incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a linguagem incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a linguagem correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉากมฺมนฺตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมากมฺมนฺตปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem ação correta, ó monges, a ação incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a ação incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a ação correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาอาชีวสฺส[Pg.431], ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาอาชีวปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาอาชีวปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem meio de vida correto, ó monges, o meio de vida incorreto é desgastado; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo o meio de vida incorreto como condição também são desgastadas para ele; e, tendo o meio de vida correto como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาวายามปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาวายามปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem esforço correto, ó monges, o esforço incorreto é desgastado; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo o esforço incorreto como condição também são desgastadas para ele; e, tendo o esforço correto como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาสติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาสติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem atenção plena correta, ó monges, a atenção plena incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a atenção plena incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a atenção plena correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาสมาธิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาสมาธิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem concentração correta, ó monges, a concentração incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a concentração incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a concentração correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ นิชฺชิณฺณํ โหติ; เย จ มิจฺฉาญาณปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาญาณปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

“Para quem tem conhecimento correto, ó monges, o conhecimento incorreto é desgastado; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo o conhecimento incorreto como condição também são desgastadas para ele; e, tendo o conhecimento correto como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.”

‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส นิชฺชรวตฺถูนี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“Para quem tem libertação correta, ó monges, a libertação incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento. Estes são, ó monges, os dez casos de desgaste.” O sexto.

๗. โธวนสุตฺตํ

7. Sutta da Lavagem

๑๐๗. ‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, ทกฺขิเณสุ ชนปเทสุ โธวนํ นาม. ตตฺถ โหติ อนฺนมฺปิ ปานมฺปิ ขชฺชมฺปิ โภชฺชมฺปิ เลยฺยมฺปิ เปยฺยมฺปิ นจฺจมฺปิ คีตมฺปิ วาทิตมฺปิ. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, โธวนํ; ‘เนตํ นตฺถี’ติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, โธวนํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ น นิพฺพิทาย น วิราคาย [Pg.432] น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ.

107. “Existe, ó monges, nos distritos do sul, uma cerimônia chamada ‘Lavagem’. Lá há comida, bebida, alimentos sólidos, iguarias, xaropes, poções, dança, canto e música. Essa lavagem existe, ó monges; eu não digo que ela não exista. No entanto, ó monges, essa lavagem é inferior, vulgar, própria de pessoas comuns, não nobre, desprovida de benefício; ela não conduz ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna.”

‘‘อหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อริยํ โธวนํ เทเสสฺสามิ, ยํ โธวนํ เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยํ โธวนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

“Mas eu, ó monges, ensinarei a lavagem nobre, uma lavagem que conduz exclusivamente ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna; uma lavagem em dependência da qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento; os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento; os seres sujeitos à morte são libertados da morte; os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Escutem e prestem muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตมญฺจ ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ โธวนํ, (ยํ โธวนํ) เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยํ โธวนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ?

E o que, monges, é a lavagem nobre, que conduz exclusivamente ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao nibbāna; lavagem esta em dependência da qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero?

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิทฺโธตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺโธตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é lavada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são lavadas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป นิทฺโธโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา นิทฺโธตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ นิทฺโธตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ นิทฺโธตํ โหติ…เป….

Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é lavada... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é lavada... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é lavada... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é lavado... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é lavado... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é lavada... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é lavada... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é lavado... [pe]...

‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส[Pg.433], ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ นิทฺโธตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺโธตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิทํ โข ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ โธวนํ เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยํ โธวนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺตี’’ติ. สตฺตมํ.

Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é lavada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são lavadas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Esta, monges, é a lavagem nobre que conduz exclusivamente ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao nibbāna; lavagem esta em dependência da qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. O sétimo.

๘. ติกิจฺฉกสุตฺตํ

8. Tikicchakasutta (O Sutta dos Médicos)

๑๐๘. ‘‘ติกิจฺฉกา, ภิกฺขเว, วิเรจนํ เทนฺติ ปิตฺตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, เสมฺหสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, วาตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, วิเรจนํ; ‘เนตํ นตฺถี’ติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, วิเรจนํ สมฺปชฺชติปิ วิปชฺชติปิ.

108. Os médicos, monges, prescrevem um purgante para eliminar doenças originadas da bile, do fleuma e do vento. Existe esse purgante, monges; eu não nego que ele exista. No entanto, esse purgante às vezes funciona e às vezes falha.

‘‘อหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อริยํ วิเรจนํ เทเสสฺสามิ, ยํ วิเรจนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วิเรจนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

Mas eu lhes ensinarei, monges, um purgante nobre que sempre funciona e nunca falha, purgante este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei. — Sim, Senhor, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตมญฺจ ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วิเรจนํ, ยํ วิเรจนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วิเรจนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ?

E o que, monges, é o purgante nobre que sempre funciona e nunca falha, purgante este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero?

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ วิริตฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วิริตฺตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é purgada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são purgadas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส[Pg.434], ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป วิริตฺโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา วิริตฺตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต วิริตฺโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว วิริตฺโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม วิริตฺโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ วิริตฺตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ วิริตฺโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ วิริตฺตํ โหติ…เป….

Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é purgada... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é purgada... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é purgada... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é purgado... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é purgado... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é purgada... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é purgada... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é purgado... [pe]...

‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ วิริตฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วิริตฺตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิทํ โข ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วิเรจนํ ยํ วิเรจนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วิเรจนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ…เป… โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺตี’’ติ. อฏฺฐมํ.

Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é purgada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são purgadas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Este, monges, é o purgante nobre que sempre funciona e nunca falha, em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento... [pe]... e os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. O oitavo.

๙. วมนสุตฺตํ

9. Vamanasutta (O Sutta do Emético)

๑๐๙. ‘‘ติกิจฺฉกา, ภิกฺขเว, วมนํ เทนฺติ ปิตฺตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, เสมฺหสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, วาตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, วมนํ; ‘เนตํ นตฺถี’ติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, วมนํ สมฺปชฺชติปิ วิปชฺชติปิ.

109. Os médicos, monges, prescrevem um emético para eliminar doenças originadas da bile, do fleuma e do vento. Existe esse emético, monges; eu não nego que ele exista. No entanto, esse emético às vezes funciona e às vezes falha.

‘‘อหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อริยํ วมนํ เทเสสฺสามิ, ยํ วมนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วมนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ. ตํ สุณาถ…เป….

Mas eu lhes ensinarei, monges, um emético nobre que sempre funciona e nunca falha, emético este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Ouçam... [pe]...

‘‘กตมญฺจ ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วมนํ, ยํ วมนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วมนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ…เป… โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ?

E o que, monges, é o emético nobre que sempre funciona e nunca falha, emético este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento... [pe]... os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero?

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส[Pg.435], ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ วนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วนฺตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é vomitada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são vomitadas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป วนฺโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา วนฺตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต วนฺโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว วนฺโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม วนฺโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ วนฺตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ วนฺโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ วนฺตํ โหติ …เป….

Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é vomitada... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é vomitada... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é vomitada... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é vomitado... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é vomitado... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é vomitada... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é vomitada... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é vomitado... [pe]...

‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ วนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วนฺตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิทํ โข ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วมนํ ยํ วมนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วมนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ…เป… โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺตี’’ติ. นวมํ.

Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é vomitada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são vomitadas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Este, monges, é o emético nobre que sempre funciona e nunca falha, em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento... [pe]... e os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. O nono.

๑๐. นิทฺธมนียสุตฺตํ

10. Niddhamanīyasutta (O Sutta das Coisas a Serem Expulsas)

๑๑๐. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, นิทฺธมนียา ธมฺมา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิทฺธนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺธนฺตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ.

110. Existem estas dez coisas a serem expulsas, monges. Quais dez? Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é expulsa; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são expulsas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป นิทฺธนฺโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา นิทฺธนฺตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ นิทฺธนฺตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ นิทฺธนฺตํ โหติ….

Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é expulsa... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é expulsa... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é expulsa... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é expulso... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é expulso... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é expulsa... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é expulsa... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é expulso.

‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส[Pg.436], ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ นิทฺธนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺธนฺตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส นิทฺธมนียา ธมฺมา’’ติ. ทสมํ.

Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é expulsa; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são expulsas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Estas, monges, são as dez coisas a serem expulsas. O décimo.

๑๑. ปฐมอเสขสุตฺตํ

11. Paṭhamaasekhasutta (O Primeiro Sutta sobre Aquele Além do Treinamento)

๑๑๑. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

111. Então, um certo monge aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse ao Abençoado:

‘‘‘อเสโข อเสโข’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา ภนฺเต, ภิกฺขุ อเสโข โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, ภิกฺขุ อเสขาย สมฺมาทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาสงฺกปฺเปน สมนฺนาคโต โหติ, อเสขาย สมฺมาวาจาย สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมากมฺมนฺเตน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาอาชีเวน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาวายาเมน สมนฺนาคโต โหติ, อเสขาย สมฺมาสติยา สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาสมาธินา สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาญาเณน สมนฺนาคโต โหติ, อเสขาย สมฺมาวิมุตฺติยา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขุ, ภิกฺขุ อเสโข โหตี’’ติ. เอกาทสมํ.

— 'Aquele além do treinamento, aquele além do treinamento', diz-se, Senhor. De que maneira, Senhor, um monge é alguém além do treinamento? — Aqui, monge, um monge é dotado da visão correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da intenção correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da linguagem correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da ação correta de alguém além do treinamento; ele é dotado do meio de vida correto de alguém além do treinamento; ele é dotado do esforço correto de alguém além do treinamento; ele é dotado da atenção plena correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da concentração correta de alguém além do treinamento; ele é dotado do conhecimento correto de alguém além do treinamento; ele é dotado da libertação correta de alguém além do treinamento. É desta maneira, monge, que um monge é alguém além do treinamento. O décimo primeiro.

๑๒. ทุติยอเสขสุตฺตํ

12. Dutiyaasekhasutta (O Segundo Sutta sobre Aquele Além do Treinamento)

๑๑๒. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อเสขิยา ธมฺมา. กตเม ทส? อเสขา สมฺมาทิฏฺฐิ, อเสโข สมฺมาสงฺกปฺโป, อเสขา สมฺมาวาจา, อเสโข สมฺมากมฺมนฺโต, อเสโข สมฺมาอาชีโว, อเสโข สมฺมาวายาโม, อเสขา สมฺมาสติ, อเสโข สมฺมาสมาธิ, อเสขํ สมฺมาญาณํ, อเสขา สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อเสขิยา ธมฺมา’’ติ. ทฺวาทสมํ.

112. Existem estas dez qualidades de alguém além do treinamento, monges. Quais dez? A visão correta de alguém além do treinamento, a intenção correta de alguém além do treinamento, a linguagem correta de alguém além do treinamento, a ação correta de alguém além do treinamento, o meio de vida correto de alguém além do treinamento, o esforço correto de alguém além do treinamento, a atenção plena correta de alguém além do treinamento, a concentração correta de alguém além do treinamento, o conhecimento correto de alguém além do treinamento, a libertação correta de alguém além do treinamento. Estas, monges, são as dez qualidades de alguém além do treinamento. O décimo segundo.

สมณสญฺญาวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo sobre as percepções de um contemplativo (Samaṇasaññāvagga) está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

Seu sumário:

สญฺญา โพชฺฌงฺคา มิจฺฉตฺตํ, พีชํ วิชฺชาย นิชฺชรํ;

โธวนํ ติกิจฺฉา วมนํ นิทฺธมนํ ทฺเว อเสขาติ.

Percepção, fatores da iluminação, incorreção, a semente, o conhecimento, o desgaste; lavagem, os médicos, o emético, a expulsão, e dois sobre aquele além do treinamento.

(๑๒) ๒. ปจฺโจโรหณิวคฺโค

(12) 2. Paccorohaṇivagga (O Capítulo sobre a Descida)

๑. ปฐมอธมฺมสุตฺตํ

1. Primeiro Discurso sobre o Não-Dhamma

๑๑๓. ‘‘อธมฺโม [Pg.437] จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ.

113. “Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; e o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ.

“E o que, monges, é o não-Dhamma e o que é prejudicial? Visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, modo de vida incorreto, esforço incorreto, atenção incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta — isto, monges, é chamado de não-Dhamma e o que é prejudicial.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ.

“E o que, monges, é o Dhamma e o que é benéfico? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta — isto, monges, é chamado de Dhamma e o que é benéfico.”

‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ปฐมํ.

“‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; e o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico’, foi em referência a isso que isso foi dito.” O primeiro.

๒. ทุติยอธมฺมสุตฺตํ

2. Segundo Discurso sobre o Não-Dhamma

๑๑๔. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ.

114. “Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม, กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ?

“E o que, monges, é o não-Dhamma e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial e o que é benéfico?”

‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A visão incorreta, monges, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a visão incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาสงฺกปฺโป[Pg.438], ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสงฺกปฺโป ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาสงฺกปฺปปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาสงฺกปฺปปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A intenção incorreta, monges, é o não-Dhamma; a intenção correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a intenção incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a intenção correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาวาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวาจา ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวาจาปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A linguagem incorreta, monges, é o não-Dhamma; a linguagem correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a linguagem incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a linguagem correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉากมฺมนฺโต, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมากมฺมนฺโต ธมฺโม; เย จ มิจฺฉากมฺมนฺตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมากมฺมนฺตปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A ação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a ação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a ação incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a ação correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาอาชีโว, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาอาชีโว ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาอาชีวปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาอาชีวปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“O modo de vida incorreto, monges, é o não-Dhamma; o modo de vida correto é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo o modo de vida incorreto como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo o modo de vida correto como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาวายาโม, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวายาโม ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวายามปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวายามปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“O esforço incorreto, monges, é o não-Dhamma; o esforço correto é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo o esforço incorreto como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo o esforço correto como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาสติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาสติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาสติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A atenção incorreta, monges, é o não-Dhamma; a atenção correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a atenção incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a atenção correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาสมาธิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสมาธิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาสมาธิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาสมาธิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A concentração incorreta, monges, é o não-Dhamma; a concentração correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a concentração incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a concentração correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาญาณํ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาญาณํ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาญาณปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาญาณปจฺจยา [Pg.439] จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“O conhecimento incorreto, monges, é o não-Dhamma; o conhecimento correto é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo o conhecimento incorreto como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo o conhecimento correto como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาวิมุตฺติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวิมุตฺติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A libertação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a libertação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a libertação incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a libertação correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ทุติยํ.

“‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico’, foi em referência a isso que isso foi dito.” O segundo.

๓. ตติยอธมฺมสุตฺตํ

3. Terceiro Discurso sobre o Não-Dhamma

๑๑๕. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’’นฺติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ.

115. “Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.” Isso foi o que o Abençoado disse. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado levantou-se de seu assento e entrou em seus aposentos.

อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’’ติ?

Então, logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento na mente daqueles monges: “Amigos, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição: ‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.’ Então, ele se levantou de seu assento e entrou em seus aposentos sem expor o significado em detalhes. Quem, então, poderia expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado?”

อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา อานนฺโท พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ.

Então, ocorreu-lhes o seguinte pensamento: “O venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado. E se nós nos aproximássemos do venerável Ānanda e, tendo nos aproximado, lhe perguntássemos sobre este assunto? Conforme o venerável Ānanda nos explicar, assim nós guardaremos na mente.”

อถ [Pg.440] โข เต ภิกฺขู เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจุํ –

Tomados por esse pensamento, aqueles monges se aproximaram do venerável Ānanda e, tendo se aproximado, trocaram saudações amigáveis com ele. Após concluírem essa conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles monges disseram ao venerável Ānanda:

‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส อานนฺท, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ.

“Amigo Ānanda, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição e, sem expor o significado em detalhes, levantou-se de seu assento e entrou em seus aposentos: ‘O não-Dhamma... [pe]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.’

‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ?

“Logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento em nossa mente: ‘Amigos, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição e, sem expor o significado em detalhes, levantou-se de seu assento e entrou em seus aposentos: “O não-Dhamma... [pe]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.” Quem, então, poderia expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado?’

‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา อานนฺโท พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ. วิภชตุ อายสฺมา อานนฺโท’’ติ.

“Então, ocorreu-nos o seguinte pensamento: ‘O venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado. E se nós nos aproximássemos do venerável Ānanda e, tendo nos aproximado, lhe perguntássemos sobre este assunto? Conforme o venerável Ānanda nos explicar, assim nós guardaremos na mente.’ Que o venerável Ānanda exponha isso para nós.”

‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว มูลํ อติกฺกมฺม ขนฺธํ สาขาปลาเส สารํ ปริเยสิตพฺพํ มญฺเญยฺย; เอวํสมฺปทมิทํ อายสฺมนฺตานํ สตฺถริ สมฺมุขีภูเต ตํ ภควนฺตํ อติสิตฺวา อมฺเห เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺฉิตพฺพํ มญฺญถ. โส หาวุโส, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ, จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ ตุมฺเห ภควนฺตํเยว [Pg.441] อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ.

“Amigos, é como se um homem que precisa de cerne, que busca cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pela raiz e pelo tronco de uma grande árvore que possui cerne, pensando que o cerne deve ser buscado entre os galhos e as folhas. Assim é o que os veneráveis estão fazendo: estando face a face com o Mestre, vocês passam pelo Abençoado, pensando que devem perguntar a mim sobre o significado. Pois, amigos, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, ele se tornou o conhecimento, ele se tornou o Dhamma, ele se tornou o Supremo; ele é o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era o momento em que vocês deveriam ter se aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado. Conforme o Abençoado lhes explicasse, assim vocês deveriam guardar na mente.”

‘‘อทฺธาวุโส อานนฺท, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ มยํ ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม, ยถา โน ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาม. อปิ จายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. วิภชตายสฺมา อานนฺโท อครุํ กตฺวา’’ติ.

“Certamente, amigo Ānanda, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, ele se tornou o conhecimento, ele se tornou o Dhamma, o Supremo, o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era de fato o momento em que deveríamos ter nos aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado, e deveríamos ter guardado na mente conforme o Abençoado nos explicasse. No entanto, o venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de expor em detalhes o significado desta breve exposição. Que o venerável Ānanda a exponha, sem achar incômodo.”

‘‘เตนหาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อถายสฺมา อานนฺโท เอตทโวจ –

“Então ouçam, amigos, e prestem muita atenção. Eu falarei.” — “Sim, amigo”, responderam aqueles monges ao venerável Ānanda. O venerável Ānanda disse o seguinte:

‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ.

“Amigos, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição sem expor o significado em detalhes, e então se levantou de seu assento e entrou em seus aposentos: ‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.’

กตโม จาวุโส, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม, กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ?

“E o que, amigos, é o não-Dhamma e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial e o que é benéfico?”

‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A visão incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a visão incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มิจฺฉาสงฺกปฺโป, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาสงฺกปฺโป ธมฺโม… มิจฺฉาวาจา, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาวาจา ธมฺโม … มิจฺฉากมฺมนฺโต, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมากมฺมนฺโต ธมฺโม… มิจฺฉาอาชีโว, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาอาชีโว [Pg.442] ธมฺโม… มิจฺฉาวายาโม, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาวายาโม ธมฺโม… มิจฺฉาสติ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาสติ ธมฺโม… มิจฺฉาสมาธิ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาสมาธิ ธมฺโม… มิจฺฉาญาณํ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาญาณํ ธมฺโม….

“A intenção incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a intenção correta é o Dhamma... a fala incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a fala correta é o Dhamma... a ação incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a ação correta é o Dhamma... o meio de vida incorreto, amigos, é o não-Dhamma; o meio de vida correto é o Dhamma... o esforço incorreto, amigos, é o não-Dhamma; o esforço correto é o Dhamma... a atenção plena incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a atenção plena correta é o Dhamma... a concentração incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a concentração correta é o Dhamma... o conhecimento incorreto, amigos, é o não-Dhamma; o conhecimento correto é o Dhamma...”

มิจฺฉาวิมุตฺติ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาวิมุตฺติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A libertação incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a libertação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição: isso é prejudicial. E as numerosas qualidades benéficas e saudáveis que alcançam a plenitude do desenvolvimento tendo a libertação correta como condição: isso é benéfico.”

‘‘อยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ.

“Amigos, o Abençoado, tendo exposto este resumo brevemente, sem analisar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido, e o Dhamma deve ser compreendido... e deve-se praticar de acordo.’ Amigos, é desta maneira que compreendo detalhadamente o significado deste resumo que o Abençoado expôs brevemente sem analisar detalhadamente o seu significado. Se desejarem, amigos, vocês podem se aproximar do próprio Abençoado e perguntar-lhe sobre este assunto. Da maneira como o Abençoado lhes explicar, assim vocês devem guardar na mente.”

‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต อานนฺทสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ –

“‘Sim, amigo’, responderam aqueles monges. E, tendo se alegrado e se regozijado com as palavras do venerável Ānanda, levantaram-se de seus assentos e foram até o Abençoado. Ao se aproximarem, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles monges disseram ao Abençoado:”

‘‘ยํ โข โน ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิชฺชิตพฺพ’นฺติ.

“‘Senhor, o Abençoado, tendo exposto um resumo brevemente, sem analisar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: “O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido... e deve-se praticar de acordo.”’”

‘‘เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ?

“‘Pouco depois que o Abençoado partiu, senhor, surgiu em nós este pensamento: “O Abençoado, tendo exposto este resumo brevemente, sem analisar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido... e deve-se praticar de acordo.’ Quem poderia analisar detalhadamente o significado deste resumo que o Abençoado expôs brevemente sem analisar detalhadamente o seu significado?”’”

‘‘เตสํ [Pg.443] โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา อานนฺโท พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ.

“‘Então, senhor, surgiu em nós este pensamento: “Este venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de analisar detalhadamente o significado deste resumo que o Abençoado expôs brevemente sem analisar detalhadamente o seu significado. E se nos aproximássemos do venerável Ānanda e lhe perguntássemos sobre este assunto? Da maneira como o venerável Ānanda nos explicar, assim guardaremos na mente.”’”

‘‘อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิมฺหา; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ อปุจฺฉิมฺหา. เตสํ โน, ภนฺเต, อายสฺมตา อานนฺเทน อิเมหิ อากาเรหิ อิเมหิ ปเทหิ อิเมหิ พฺยญฺชเนหิ อตฺโถ สุวิภตฺโต’’ติ.

“‘Então, senhor, nós nos aproximamos do venerável Ānanda e lhe perguntamos sobre este assunto. O significado nos foi muito bem detalhado pelo venerável Ānanda por meio destes modos, destes termos e destas frases.’”

‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว! ปณฺฑิโต, ภิกฺขเว, อานนฺโท. มหาปญฺโญ, ภิกฺขเว, อานนฺโท. มํ เจปิ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ เจตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ อานนฺเทน พฺยากตํ. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ เอวญฺจ นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ตติยํ.

“‘Muito bem, muito bem, monges! Ānanda é sábio, monges. Ānanda tem grande sabedoria, monges. Se vocês tivessem se aproximado de mim e me perguntado sobre este assunto, eu teria explicado exatamente da mesma maneira que Ānanda explicou. Esse é de fato o seu significado, e assim vocês devem guardá-lo na mente.’ O terceiro.”

๔. อชิตสุตฺตํ

4. “Ajita Sutta”

๑๑๖. อถ โข อชิโต ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อชิโต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ –

116. Então, o andarilho Ajita aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o andarilho Ajita disse ao Abençoado:

‘‘อมฺหากํ, โภ โคตม, ปณฺฑิโต นาม สพฺรหฺมจารี. เตน ปญฺจมตฺตานิ จิตฺตฏฺฐานสตานิ จินฺติตานิ, เยหิ อญฺญติตฺถิยา อุปารทฺธาว ชานนฺติ อุปารทฺธสฺมา’’ติ.

“Mestre Gotama, tenho um companheiro de vida santa chamado Paṇḍita. Ele elaborou cerca de quinhentos argumentos com os quais os seguidores de outras seitas, quando refutados, reconhecem: ‘Fomos refutados’.”

อถ [Pg.444] โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ธาเรถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ปณฺฑิตวตฺถูนี’’ติ? ‘‘เอตสฺส, ภควา, กาโล เอตสฺส, สุคต, กาโล ยํ ภควา ภาเสยฺย, ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ.

Então, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Vocês se lembram, monges, dos casos de Paṇḍita?” “Este é o momento para isso, Abençoado! Este é o momento para isso, Sublime! Tendo ouvido do Abençoado, os monges guardarão na mente o que o Abençoado disser.”

‘‘เตน หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

“Sendo assim, monges, escutem e prestem muita atenção. Eu falarei.” “Sim, senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อธมฺมิเกน วาเทน อธมฺมิกํ วาทํ อภินิคฺคณฺหาติ อภินิปฺปีเฬติ, เตน จ อธมฺมิกํ ปริสํ รญฺเชติ. เตน สา อธมฺมิกา ปริสา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา โหติ – ‘ปณฺฑิโต วต, โภ, ปณฺฑิโต วต, โภ’ติ.

“Aqui, monges, alguém refuta e esmaga uma doutrina contrária ao Dhamma com uma doutrina contrária ao Dhamma e, com isso, agrada a uma assembleia contrária ao Dhamma. Por essa razão, aquela assembleia contrária ao Dhamma torna-se barulhenta e ruidosa, exclamando: ‘Ele é verdadeiramente sábio, senhor! Ele é verdadeiramente sábio, senhor!’”

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อธมฺมิเกน วาเทน ธมฺมิกํ วาทํ อภินิคฺคณฺหาติ อภินิปฺปีเฬติ, เตน จ อธมฺมิกํ ปริสํ รญฺเชติ. เตน สา อธมฺมิกา ปริสา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา โหติ – ‘ปณฺฑิโต วต, โภ, ปณฺฑิโต วต, โภ’ติ.

“Mas aqui, monges, alguém refuta e esmaga uma doutrina que está de acordo com o Dhamma por meio de uma doutrina contrária ao Dhamma e, com isso, agrada a uma assembleia contrária ao Dhamma. Por essa razão, aquela assembleia contrária ao Dhamma torna-se barulhenta e ruidosa, exclamando: ‘Ele é verdadeiramente sábio, senhor! Ele é verdadeiramente sábio, senhor!’”

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อธมฺมิเกน วาเทน ธมฺมิกญฺจ วาทํ อธมฺมิกญฺจ วาทํ อภินิคฺคณฺหาติ อภินิปฺปีเฬติ, เตน จ อธมฺมิกํ ปริสํ รญฺเชติ. เตน สา อธมฺมิกา ปริสา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา โหติ – ‘ปณฺฑิโต วต, โภ, ปณฺฑิโต วต, โภ’ติ.

“Mas aqui, monges, alguém refuta e esmaga tanto uma doutrina que está de acordo com o Dhamma quanto uma doutrina contrária ao Dhamma por meio de uma doutrina contrária ao Dhamma e, com isso, agrada a uma assembleia contrária ao Dhamma. Por essa razão, aquela assembleia contrária ao Dhamma torna-se barulhenta e ruidosa, exclamando: ‘Ele é verdadeiramente sábio, senhor! Ele é verdadeiramente sábio, senhor!’”

‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ.

“Monges, o que é o não-Dhamma deve ser compreendido, e o que é o Dhamma deve ser compreendido; o que é prejudicial deve ser compreendido, e o que é benéfico deve ser compreendido. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม, กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“E o que, monges, é o não-Dhamma? O que é o Dhamma? O que é prejudicial? O que é benéfico? A visão incorreta, monges, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição: isso é prejudicial. E as numerosas qualidades benéficas e saudáveis que alcançam a plenitude do desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isso é benéfico.”

‘‘มิจฺฉาสงฺกปฺโป, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสงฺกปฺโป ธมฺโม… มิจฺฉาวาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวาจา ธมฺโม… มิจฺฉากมฺมนฺโต, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมากมฺมนฺโต ธมฺโม… มิจฺฉาอาชีโว, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาอาชีโว ธมฺโม [Pg.445]… มิจฺฉาวายาโม, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวายาโม ธมฺโม… มิจฺฉาสติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสติ ธมฺโม… มิจฺฉาสมาธิ, ภิกฺขเว อธมฺโม; สมฺมาสมาธิ ธมฺโม… มิจฺฉาญาณํ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาญาณํ ธมฺโม.

“O pensamento incorreto, monges, é o não-Dhamma; o pensamento correto é o Dhamma... a fala incorreta, monges, é o não-Dhamma; a fala correta é o Dhamma... a ação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a ação correta é o Dhamma... o meio de vida incorreto, monges, é o não-Dhamma; o meio de vida correto é o Dhamma... o esforço incorreto, monges, é o não-Dhamma; o esforço correto é o Dhamma... a atenção plena incorreta, monges, é o não-Dhamma; a atenção plena correta é o Dhamma... a concentração incorreta, monges, é o não-Dhamma; a concentração correta é o Dhamma... o conhecimento incorreto, monges, é o não-Dhamma; o conhecimento correto é o Dhamma.”

“A libertação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a libertação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição: isso é prejudicial. E as numerosas qualidades benéficas e saudáveis que alcançam a plenitude do desenvolvimento tendo a libertação correta como condição: isso é benéfico.”

“‘O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido, e o Dhamma deve ser compreendido; o que é prejudicial deve ser compreendido, e o que é benéfico deve ser compreendido. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’ Quando isso foi dito, foi com referência a isso que foi dito. O quarto.”

๕. สงฺคารวสุตฺตํ

5. “Saṅgārava Sutta”

๑๑๗. อถ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, โอริมํ ตีรํ, กึ ปาริมํ ตีร’’นฺติ? ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาสงฺกปฺโป โอริมํ ตีรํ, สมฺมาสงฺกปฺโป ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาวาจา โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวาจา ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉากมฺมนฺโต โอริมํ ตีรํ, สมฺมากมฺมนฺโต ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาอาชีโว โอริมํ ตีรํ, สมฺมาอาชีโว ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาวายาโม โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวายาโม ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาสติ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาสติ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาสมาธิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาสมาธิ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาญาณํ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาญาณํ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาวิมุตฺติ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวิมุตฺติ ปาริมํ ตีรนฺติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ.

117. Então, o brâmane Saṅgārava aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Saṅgārava disse ao Abençoado: “O que, Mestre Gotama, é a margem de cá? O que é a margem de lá?” “Brâmane, a visão incorreta é a margem de cá, a visão correta é a margem de lá; o pensamento incorreto é a margem de cá, o pensamento correto é a margem de lá; a fala incorreta é a margem de cá, a fala correta é a margem de lá; a ação incorreta é a margem de cá, a ação correta é a margem de lá; o meio de vida incorreto é a margem de cá, o meio de vida correto é a margem de lá; o esforço incorreto é a margem de cá, o esforço correto é a margem de lá; a atenção plena incorreta é a margem de cá, a atenção plena correta é a margem de lá; a concentração incorreta é a margem de cá, a concentração correta é a margem de lá; o conhecimento incorreto é a margem de cá, o conhecimento correto é a margem de lá; a libertação incorreta é a margem de cá, a libertação correta é a margem de lá. Esta, brâmane, é a margem de cá, aquela é a margem de lá.”

‘‘อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน;

อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ.

“Poucos são os seres humanos\nque cruzam para a outra margem;\no restante desta população\napenas corre de um lado para o outro na margem de cá.”

‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน;

เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ.

“Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma\nquando este é perfeitamente exposto,\nessas pessoas cruzarão para a outra margem,\nsuperando o reino da Morte, tão difícil de atravessar.”

‘‘กณฺหํ [Pg.446] ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต;

โอกา อโนกมาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ.

“Abandonando os estados sombrios,\no sábio deve desenvolver os estados brilhantes.\nIndo do lar para o sem-lar,\nna reclusão onde é difícil encontrar prazer,”

‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน;

ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต.

“Ali ele deve buscar o deleite,\nabandonando os prazeres sensoriais, sem posses.\nO sábio deve purificar a si mesmo\ndas impurezas da mente.”

‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ;

อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา;

ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. ปญฺจมํ;

“Aqueles cujas mentes estão perfeitamente desenvolvidas\nnos fatores do despertar,\nque, livres de apego, deleitam-se\nno abandono do apegar-se:\ncom as impurezas destruídas, resplandecentes,\neles alcançaram o Nibbāna neste mundo.” O quinto.

๖. โอริมตีรสุตฺตํ

6. “Orimatīra Sutta”

๑๑๘. ‘‘โอริมญฺจ, ภิกฺขเว, ตีรํ เทเสสฺสามิ ปาริมญฺจ ตีรํ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

118. “Monges, eu lhes ensinarei a margem de cá e a margem de lá. Escutem e prestem muita atenção. Eu falarei.” “Sim, senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, กตมญฺจ ปาริมํ ตีรํ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวิมุตฺติ ปาริมํ ตีรํ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ.

“E o que, monges, é a margem de cá, e o que é a margem de lá? A visão incorreta, monges, é a margem de cá, a visão correta é a margem de lá... a libertação incorreta é a margem de cá, a libertação correta é a margem de lá. Esta, monges, é a margem de cá, aquela é a margem de lá.”

‘‘อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน;

อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ.

“Poucos são os seres humanos\nque cruzam para a outra margem;\no restante desta população\napenas corre de um lado para o outro na margem de cá.”

‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน;

เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ.

“Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma\nquando este é perfeitamente exposto,\nessas pessoas cruzarão para a outra margem,\nsuperando o reino da Morte, tão difícil de atravessar.”

‘‘กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต;

โอกา อโนก มาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ.

“Abandonando os estados sombrios,\no sábio deve desenvolver os estados brilhantes.\nIndo do lar para o sem-lar,\nna reclusão onde é difícil encontrar prazer,”

‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน;

ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต.

“Ali ele deve buscar o deleite,\nabandonando os prazeres sensoriais, sem posses.\nO sábio deve purificar a si mesmo\ndas impurezas da mente.”

‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ;

อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา;

ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. ฉฏฺฐํ;

๗. ปฐมปจฺโจโรหณีสุตฺตํ

7. “Paṭhamapaccorohaṇī Sutta”

๑๑๙. เตน [Pg.447] โข ปน สมเยน ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย ภควโต อวิทูเร เอกมนฺตํ ฐิโต โหติ.

119. Naquela ocasião, no dia de uposatha, o brâmane Jāṇussoṇi estava de pé a um lado, não muito longe do Abençoado, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de capim kusa úmido.

อทฺทสา โข ภควา ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตํ นวํ โขมยุคํ นิวตฺถํ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิตํ. ทิสฺวาน ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ ตฺวํ, พฺราหฺมณ, ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิโต? กึ นฺวชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ ? ‘‘ปจฺโจโรหณี, โภ โคตม, อชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ.

O Abençoado viu o brâmane Jāṇussoṇi de pé a um lado, no dia de uposatha, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de capim kusa úmido. Ao vê-lo, disse ao brâmane Jāṇussoṇi: 'Por que, brâmane, no dia de uposatha, você está de pé a um lado com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de capim kusa úmido? O que está acontecendo hoje com o clã dos brâmanes?' — 'Hoje, mestre Gotama, é a cerimônia de descida do clã dos brâmanes.'

‘‘ยถา กถํ ปน, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตา นวํ โขมยุคํ นิวตฺถา อลฺเลน โคมเยน ปถวึ โอปุญฺชิตฺวา หริเตหิ กุเสหิ ปตฺถริตฺวา อนฺตรา จ เวลํ อนฺตรา จ อคฺยาคารํ เสยฺยํ กปฺเปนฺติ. เต ตํ รตฺตึ ติกฺขตฺตุํ ปจฺจุฏฺฐาย ปญฺชลิกา อคฺคึ นมสฺสนฺติ – ‘ปจฺโจโรหาม ภวนฺตํ, ปจฺโจโรหาม ภวนฺต’นฺติ. พหุเกน จ สปฺปิเตลนวนีเตน อคฺคึ สนฺตปฺเปนฺติ. ตสฺสา จ รตฺติยา อจฺจเยน ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน พฺราหฺมเณ สนฺตปฺเปนฺติ. เอวํ, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ.

'Mas como, brâmane, os brâmanes realizam a cerimônia de descida?' — 'Aqui, mestre Gotama, no dia de uposatha, os brâmanes lavam as suas cabeças e vestem um par de roupas novas de linho. Eles então limpam o chão com esterco de vaca fresco, cobrem-no com capim kusa verde e deitam-se entre o limite e a casa do fogo. No decorrer da noite, eles se levantam três vezes e, com as mãos unidas em reverência, prestam homenagem ao fogo: "Nós descemos em honra ao venerável; nós descemos em honra ao venerável". Eles oferecem abundante manteiga clarificada, óleo e manteiga fresca ao fogo. E, ao passar da noite, eles satisfazem os brâmanes com excelentes comidas e alimentos. É dessa maneira, mestre Gotama, que os brâmanes realizam a cerimônia de descida.'

‘‘อญฺญถา โข, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ? สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ.

'A cerimônia de descida na disciplina do Nobre, brâmane, é bem diferente da cerimônia de descida dos brâmanes.' — 'Mas como, mestre Gotama, é realizada a cerimônia de descida na disciplina do Nobre? Seria bom se o mestre Gotama me ensinasse o Dhamma, explicando como a cerimônia de descida é realizada na disciplina do Nobre.'

‘‘เตน [Pg.448] หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

'Sendo assim, brâmane, ouça e preste muita atenção. Eu falarei.' — 'Sim, senhor', respondeu o brâmane Jāṇussoṇi ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ.

'Aqui, brâmane, o nobre discípulo reflete assim: "O resultado da visão incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta.'

… มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาสงฺกปฺปํ ปชหติ; มิจฺฉาสงฺกปฺปา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado do pensamento incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o pensamento incorreto; ele desce do pensamento incorreto.'

… มิจฺฉาวาจาย โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวาจํ ปชหติ; มิจฺฉาวาจาย ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado da linguagem incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem incorreta; ele desce da linguagem incorreta.'

…มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉากมฺมนฺตํ ปชหติ; มิจฺฉากมฺมนฺตา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado da ação incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a ação incorreta; ele desce da ação incorreta.'

…มิจฺฉาอาชีวสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาอาชีวํ ปชหติ; มิจฺฉาอาชีวา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado do meio de vida incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o meio de vida incorreto; ele desce do meio de vida incorreto.'

…มิจฺฉาวายามสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวายามํ ปชหติ; มิจฺฉาวายามา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado do esforço incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o esforço incorreto; ele desce do esforço incorreto.'

…มิจฺฉาสติยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาสตึ ปชหติ; มิจฺฉาสติยา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado da atenção plena incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a atenção plena incorreta; ele desce da atenção plena incorreta.'

…มิจฺฉาสมาธิสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาสมาธึ ปชหติ; มิจฺฉาสมาธิมฺหา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado da concentração incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a concentração incorreta; ele desce da concentração incorreta.'

…มิจฺฉาญาณสฺส [Pg.449] โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาญาณํ ปชหติ; มิจฺฉาญาณมฺหา ปจฺโจโรหติ.

'... "O resultado do conhecimento incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o conhecimento incorreto; ele desce do conhecimento incorreto.'

‘มิจฺฉาวิมุตฺติยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวิมุตฺตึ ปชหติ; มิจฺฉาวิมุตฺติยา ปจฺโจโรหติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ.

'"O resultado da libertação incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a libertação incorreta; ele desce da libertação incorreta. É dessa maneira, brâmane, que a cerimônia de descida é realizada na disciplina do Nobre.'

‘‘อญฺญถา, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ. อิมิสฺสา จ, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณิยา พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. สตฺตมํ.

'A cerimônia de descida na disciplina do Nobre, mestre Gotama, é bem diferente da cerimônia de descida dos brâmanes. E a cerimônia de descida dos brâmanes não vale uma décima sexta parte da cerimônia de descida na disciplina do Nobre. Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.' (Sétimo)

๘. ทุติยปจฺโจโรหณีสุตฺตํ

8. Dutiyapaccorohaṇīsutta – O Segundo Discurso sobre a Cerimônia de Descida

๑๒๐. ‘‘อริยํ โว, ภิกฺขเว, ปจฺโจโรหณึ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ… กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส โข ปาปโก วิปาโก… มิจฺฉาวาจาย โข… มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส โข… มิจฺฉาอาชีวสฺส โข… มิจฺฉาวายามสฺส โข… มิจฺฉาสติยา โข… มิจฺฉาสมาธิสฺส โข… มิจฺฉาญาณสฺส โข… มิจฺฉาวิมุตฺติยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวิมุตฺตึ ปชหติ; มิจฺฉาวิมุตฺติยา ปจฺโจโรหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี’’ติ. อฏฺฐมํ.

120. 'Monjes, eu lhes ensinarei a nobre cerimônia de descida. Ouçam... E o que, monjes, é a nobre cerimônia de descida? Aqui, monjes, o nobre discípulo reflete assim: "O resultado da visão incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta. "O resultado do pensamento incorreto... da linguagem incorreta... da ação incorreta... do meio de vida incorreto... do esforço incorreto... da atenção plena incorreta... da concentração incorreta... do conhecimento incorreto... o resultado da libertação incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a libertação incorreta; ele desce da libertação incorreta. Isso, monjes, é chamado de a nobre cerimônia de descida.' (Oitavo)

๙. ปุพฺพงฺคมสุตฺตํ

9. Pubbaṅgamasutta – O Discurso sobre o Precursor

๑๒๑. ‘‘สูริยสฺส, ภิกฺขเว, อุทยโต เอตํ ปุพฺพงฺคมํ เอตํ ปุพฺพนิมิตฺตํ, ยทิทํ – อรุณุคฺคํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, กุสลานํ ธมฺมานํ เอตํ ปุพฺพงฺคมํ เอตํ ปุพฺพนิมิตฺตํ, ยทิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ. สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมาสงฺกปฺโป ปโหติ, สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจา ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺโต [Pg.450] ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีโว ปโหติ, สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายาโม ปโหติ, สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติ ปโหติ, สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิ ปโหติ, สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณํ ปโหติ, สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติ ปโหตี’’ติ. นวมํ.

121. 'Monjes, assim como a alvorada é o precursor e o sinal precursor do nascer do sol, do mesmo modo a visão correta é o precursor e o sinal precursor das qualidades benéficas. Para quem tem visão correta, surge o pensamento correto. Para quem tem pensamento correto, surge a linguagem correta. Para quem tem linguagem correta, surge a ação correta. Para quem tem ação correta, surge o meio de vida correto. Para quem tem meio de vida correto, surge o esforço correto. Para quem tem esforço correto, surge a atenção plena correta. Para quem tem atenção plena correta, surge a concentração correta. Para quem tem concentração correta, surge o conhecimento correto. Para quem tem conhecimento correto, surge a libertação correta.' (Nono)

๑๐. อาสวกฺขยสุตฺตํ

10. Āsavakkhayasutta – O Discurso sobre a Destruição das Impurezas

๑๒๒. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ทสมํ.

122. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem à destruição das impurezas mentais. Quais dez? Visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem à destruição das impurezas mentais.' (Décimo)

ปจฺโจโรหณิวคฺโค ทุติโย.

O segundo capítulo sobre a cerimônia de descida está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo é:

ตโย อธมฺมา อชิโต, สงฺคารโว จ โอริมํ;

ทฺเว เจว ปจฺโจโรหณี, ปุพฺพงฺคมํ อาสวกฺขโยติ.

Três sobre o que não é o Dhamma, Ajita, Saṅgārava e A Outra Margem; duas sobre a cerimônia de descida, O Precursor e A Destruição das Impurezas.

(๑๓) ๓. ปริสุทฺธวคฺโค

(13) 3. Parisuddhavagga – O Capítulo sobre o Purificado

๑. ปฐมสุตฺตํ

1. Paṭhamasutta – O Primeiro Discurso

๑๒๓. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ปฐมํ.

123. 'Monjes, estas dez coisas são purificadas e limpas em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, são purificadas e limpas em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Primeiro)

๒. ทุติยสุตฺตํ

2. Dutiyasutta – O Segundo Discurso

๑๒๔. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ …เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ทุติยํ.

124. 'Monjes, estas dez coisas, quando ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Segundo)

๓. ตติยสุตฺตํ

3. Tatiyasutta – O Terceiro Discurso

๑๒๕. ‘‘ทสยิเม[Pg.451], ภิกฺขเว, ธมฺมา มหปฺผลา มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา มหปฺผลา มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ตติยํ.

125. 'Monjes, estas dez coisas são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Terceiro)

๔. จตุตฺถสุตฺตํ

4. Catutthasutta – O Quarto Discurso

๑๒๖. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. จตุตฺถํ.

126. 'Monjes, estas dez coisas culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Quarto)

๕. ปญฺจมสุตฺตํ

5. Pañcamasutta – O Quinto Discurso

๑๒๗. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ปญฺจมํ.

127. 'Monjes, estas dez coisas conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Quinto)

๖. ฉฏฺฐสุตฺตํ

6. Chaṭṭhasutta – O Sexto Discurso

๑๒๘. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ …เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

128. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, se ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, se ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Sexto)

๗. สตฺตมสุตฺตํ

7. Sattamasutta – O Sétimo Discurso

๑๒๙. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. สตฺตมํ.

129. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Sétimo)

๘. อฏฺฐมสุตฺตํ

8. Aṭṭhamasutta – O Oitavo Discurso

๑๓๐. ‘‘ทสยิเม[Pg.452], ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. อฏฺฐมํ.

130. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Oitavo)

๙. นวมสุตฺตํ

9. Navamasutta – O Nono Discurso

๑๓๑. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. นวมํ.

131. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Nono)

๑๐. ทสมสุตฺตํ

10. Dasamasutta – O Décimo Discurso

๑๓๒. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, มิจฺฉตฺตา. กตเม ทส? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส มิจฺฉตฺตา’’ติ. ทสมํ.

132. “Monges, existem estes dez estados incorretos. Quais dez? Visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta. Estes, monges, são os dez estados incorretos.” Décimo.

๑๑. เอกาทสมสุตฺตํ

11. O décimo primeiro discurso

๑๓๓. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, สมฺมตฺตา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส สมฺมตฺตา’’ติ. เอกาทสมํ.

133. “Monges, existem estes dez estados corretos. Quais dez? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Estes, monges, são os dez estados corretos.” Décimo primeiro.

ปริสุทฺธวคฺโค ตติโย.

O terceiro capítulo sobre a purificação.

(๑๔) ๔. สาธุวคฺโค

(14) 4. O capítulo sobre o que é bom

๑. สาธุสุตฺตํ

1. O discurso sobre o que é bom

๑๓๔. ‘‘สาธุญฺจ [Pg.453] โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสาธุญฺจ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

134. “Monges, eu lhes ensinarei o que é bom e o que é mau. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” — “Sim, Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อสาธุ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสาธุ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, สาธุ? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาธู’’ติ. ปฐมํ.

“E o que, monges, é o mau? Visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de mau. E o que, monges, é o bom? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Isto, monges, é chamado de bom.” Primeiro.

๒. อริยธมฺมสุตฺตํ

2. O discurso sobre o nobre Dhamma

๑๓๕. ‘‘อริยธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนริยธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม’’ติ. ทุติยํ.

135. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre Dhamma e o ignóbil Dhamma. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o ignóbil Dhamma? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de ignóbil Dhamma. E qual, monges, é o nobre Dhamma? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de nobre Dhamma.” Segundo.

๓. อกุสลสุตฺตํ

3. O discurso sobre o prejudicial

๑๓๖. ‘‘อกุสลญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ กุสลญฺจ. ตํ สุณาถ …เป… กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อกุสลํ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อกุสลํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กุสลํ? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กุสล’’นฺติ. ตติยํ.

136. “Monges, eu lhes ensinarei o que é prejudicial e o que é benéfico. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o prejudicial? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de prejudicial. E o que, monges, é o benéfico? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de benéfico.” Terceiro.

๔. อตฺถสุตฺตํ

4. O discurso sobre o que traz benefício

๑๓๗. ‘‘อตฺถญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ …เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ. กตโม จ, ภิกฺขเว, อตฺโถ? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตฺโถ’’ติ. จตุตฺถํ.

137. “Monges, eu lhes ensinarei o que traz benefício e o que traz dano. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o que traz dano? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de o que traz dano. E o que, monges, é o que traz benefício? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de o que traz benefício.” Quarto.

๕. ธมฺมสุตฺตํ

5. O discurso sobre o Dhamma

๑๓๘. ‘‘ธมฺมญฺจ [Pg.454] โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ.

138. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma e o não-Dhamma. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o não-Dhamma? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de não-Dhamma. E qual, monges, é o Dhamma? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma.” Quinto.

๖. สาสวสุตฺตํ

6. O discurso sobre o que é acompanhado de máculas

๑๓๙. ‘‘สาสวญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนาสวญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ.

139. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma com máculas e o Dhamma sem máculas. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma com máculas? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma com máculas. E qual, monges, é o Dhamma sem máculas? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma sem máculas.” Sexto.

๗. สาวชฺชสุตฺตํ

7. O discurso sobre o que é censurável

๑๔๐. ‘‘สาวชฺชญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนวชฺชญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ.

140. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma censurável e o Dhamma incensurável. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma censurável? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma censurável. E qual, monges, é o Dhamma incensurável? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma incensurável.” Sétimo.

๘. ตปนียสุตฺตํ

8. O discurso sobre o que causa tormento

๑๔๑. ‘‘ตปนียญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อตปนียญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ.

141. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que causa tormento e o Dhamma que não causa tormento. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que causa tormento? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que causa tormento. E qual, monges, é o Dhamma que não causa tormento? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não causa tormento.” Oitavo.

๙. อาจยคามิสุตฺตํ

9. O discurso sobre o que leva ao acúmulo

๑๔๒. ‘‘อาจยคามิญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อปจยคามิญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว[Pg.455], อปจยคามี ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อปจยคามี ธมฺโม’’ติ. นวมํ.

142. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que leva ao acúmulo e o Dhamma que leva à desconstrução. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que leva ao acúmulo? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que leva ao acúmulo. E qual, monges, é o Dhamma que leva à desconstrução? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que leva à desconstrução.” Nono.

๑๐. ทุกฺขุทฺรยสุตฺตํ

10. O discurso sobre o que tem o sofrimento como resultado

๑๔๓. ‘‘ทุกฺขุทฺรยญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขุทฺรยญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม’’ติ. ทสมํ.

143. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que tem o sofrimento como resultado e o Dhamma que tem a felicidade como resultado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que tem o sofrimento como resultado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que tem o sofrimento como resultado. E qual, monges, é o Dhamma que tem a felicidade como resultado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que tem a felicidade como resultado.” Décimo.

๑๑. ทุกฺขวิปากสุตฺตํ

11. O discurso sobre o que amadurece em sofrimento

๑๔๔. ‘‘ทุกฺขวิปากญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขวิปากญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม’’ติ. เอกาทสมํ.

144. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que amadurece em sofrimento e o Dhamma que amadurece em felicidade. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que amadurece em sofrimento? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que amadurece em sofrimento. E qual, monges, é o Dhamma que amadurece em felicidade? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que amadurece em felicidade.” Décimo primeiro.

สาธุวคฺโค จตุตฺโถ.

O quarto capítulo: O que é bom.

(๑๕) ๕. อริยวคฺโค

(15) 5. O capítulo nobre

๑. อริยมคฺคสุตฺตํ

1. O discurso sobre o nobre caminho

๑๔๕. ‘‘อริยมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนริยมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค. กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค’’ติ. ปฐมํ.

145. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre caminho e o ignóbil caminho. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o ignóbil caminho? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de ignóbil caminho. E qual, monges, é o nobre caminho? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de nobre caminho.” Primeiro.

๒. กณฺหมคฺคสุตฺตํ

2. O discurso sobre o caminho escuro

๑๔๖. ‘‘กณฺหมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุกฺกมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, กณฺหมคฺโค? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ [Pg.456] วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กณฺหมคฺโค. กตโม จ, ภิกฺขเว, สุกฺกมคฺโค? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุกฺกมคฺโค’’ติ. ทุติยํ.

146. “Monges, eu lhes ensinarei o caminho escuro e o caminho claro. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o caminho escuro? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de caminho escuro. E qual, monges, é o caminho claro? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de caminho claro.” Segundo.

๓. สทฺธมฺมสุตฺตํ

3. O discurso sobre o verdadeiro Dhamma

๑๔๗. ‘‘สทฺธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อสทฺธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม’’ติ. ตติยํ.

147. “Monges, eu lhes ensinarei o verdadeiro Dhamma e o falso Dhamma. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o falso Dhamma? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de falso Dhamma. E qual, monges, é o verdadeiro Dhamma? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de verdadeiro Dhamma.” Terceiro.

๔. สปฺปุริสธมฺมสุตฺตํ

4. O discurso sobre o Dhamma das pessoas íntegras

๑๔๘. ‘‘สปฺปุริสธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสปฺปุริสธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ …เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม’’ติ. จตุตฺถํ.

148. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma das pessoas íntegras e o Dhamma das pessoas não íntegras. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma das pessoas não íntegras? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma das pessoas não íntegras. E qual, monges, é o Dhamma das pessoas íntegras? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma das pessoas íntegras.” Quarto.

๕. อุปฺปาเทตพฺพสุตฺตํ

5. O discurso sobre o que deve ser gerado

๑๔๙. ‘‘อุปฺปาเทตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อุปฺปาเทตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ.

149. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser gerado e o Dhamma que não deve ser gerado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser gerado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser gerado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser gerado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser gerado.” Quinto.

๖. อาเสวิตพฺพสุตฺตํ

6. O discurso sobre o que deve ser praticado

๑๕๐. ‘‘อาเสวิตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อาเสวิตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ.

150. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser praticado e o Dhamma que não deve ser praticado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser praticado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser praticado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser praticado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser praticado.” Sexto.

๗. ภาเวตพฺพสุตฺตํ

7. O discurso sobre o que deve ser desenvolvido

๑๕๑. ‘‘ภาเวตพฺพญฺจ [Pg.457] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น ภาเวตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ.

151. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser desenvolvido e o Dhamma que não deve ser desenvolvido. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser desenvolvido? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser desenvolvido. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser desenvolvido? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser desenvolvido.” Sétimo.

๘. พหุลีกาตพฺพสุตฺตํ

8. O discurso sobre o que deve ser cultivado frequentemente

๑๕๒. ‘‘พหุลีกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น พหุลีกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ.

152. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser cultivado frequentemente e o Dhamma que não deve ser cultivado frequentemente. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser cultivado frequentemente? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser cultivado frequentemente. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser cultivado frequentemente? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser cultivado frequentemente.” Oitavo.

๙. อนุสฺสริตพฺพสุตฺตํ

9. O discurso sobre o que deve ser recordado

๑๕๓. ‘‘อนุสฺสริตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อนุสฺสริตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. นวมํ.

153. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser recordado e o Dhamma que não deve ser recordado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser recordado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser recordado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser recordado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser recordado.” Nono.

๑๐. สจฺฉิกาตพฺพสุตฺตํ

10. O discurso sobre o que deve ser realizado

๑๕๔. ‘‘สจฺฉิกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น สจฺฉิกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ทสมํ.

154. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser realizado e o Dhamma que não deve ser realizado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser realizado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser realizado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser realizado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser realizado.” Décimo.

อริยวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo nobre.

ตติยปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

O terceiro grupo de cinquenta discursos está concluído.

๔. จตุตฺถปณฺณาสกํ

4. O quarto grupo de cinquenta discursos

(๑๖) ๑. ปุคฺคลวคฺโค

(16) 1. O capítulo sobre as pessoas

๑. เสวิตพฺพสุตฺตํ

1. O discurso sobre o que deve ser associado

๑๕๕. ‘‘ทสหิ[Pg.458], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป โหติ, มิจฺฉาวาโจ โหติ, มิจฺฉากมฺมนฺโต โหติ, มิจฺฉาอาชีโว โหติ, มิจฺฉาวายาโม โหติ, มิจฺฉาสติ โหติ, มิจฺฉาสมาธิ โหติ, มิจฺฉาญาณี โหติ, มิจฺฉาวิมุตฺติ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ.

155. “Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela tem visão incorreta, pensamento incorreto, linguagem incorreta, ação incorreta, modo de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta. Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.”

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, สมฺมาสงฺกปฺโป โหติ, สมฺมาวาโจ โหติ, สมฺมากมฺมนฺโต โหติ, สมฺมาอาชีโว โหติ, สมฺมาวายาโม โหติ, สมฺมาสติ โหติ, สมฺมาสมาธิ โหติ, สมฺมาญาณี โหติ, สมฺมาวิมุตฺติ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ’’ติ.

“Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela tem visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.”

๒-๑๒. ภชิตพฺพาทิสุตฺตานิ

2-12. Suttas sobre Associar-se, etc.

๑๕๖-๑๖๖. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น ภชิตพฺโพ…เป… ภชิตพฺโพ…เป… น ปยิรุปาสิตพฺโพ… ปยิรุปาสิตพฺโพ…เป… น ปุชฺโช โหติ… ปุชฺโช โหติ…เป… น ปาสํโส โหติ… ปาสํโส โหติ…เป… อคารโว โหติ… สคารโว โหติ…เป… อปฺปติสฺโส โหติ… สปฺปติสฺโส โหติ…เป… น อาราธโก โหติ … อาราธโก โหติ…เป… น วิสุชฺฌติ… วิสุชฺฌติ…เป… มานํ นาธิโภติ… มานํ อธิโภติ…เป. … ปญฺญาย น วฑฺฒติ… ปญฺญาย วฑฺฒติ…เป….

156-166. “Monges, não se deve recorrer a uma pessoa que possui dez qualidades... deve-se recorrer... não se deve prestar assistência a... deve-se prestar assistência a... não é digna de veneração... é digna de veneração... não é digna de elogio... é digna de elogio... é desrespeitosa... é respeitosa... não demonstra deferência... demonstra deferência... não é bem-sucedida... é bem-sucedida... não se purifica... purifica-se... não supera o orgulho... supera o orgulho... não cresce em sabedoria... cresce em sabedoria...”

‘‘พหุํ อปุญฺญํ ปสวติ… พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ทสหิ? สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, สมฺมาสงฺกปฺโป โหติ, สมฺมาวาโจ โหติ, สมฺมากมฺมนฺโต โหติ, สมฺมาอาชีโว โหติ, สมฺมาวายาโม โหติ[Pg.459], สมฺมาสติ โหติ, สมฺมาสมาธิ โหติ, สมฺมาญาณี โหติ, สมฺมาวิมุตฺติ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล พหุํ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ.

“...gera muito demérito... gera muito mérito. Quais dez? Ela tem visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Monges, uma pessoa que possui essas dez qualidades gera muito mérito.”

ปุคฺคลวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo sobre pessoas está concluído.

(๑๗) ๒. ชาณุสฺโสณิวคฺโค

(17) 2. Capítulo sobre Jāṇussoṇi

๑. พฺราหฺมณปจฺโจโรหณีสุตฺตํ

1. Sutta sobre o Ritual de Descida do Brâmane

๑๖๗. เตน โข ปน สมเยน ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย ภควโต อวิทูเร เอกมนฺตํ ฐิโต โหติ.

167. Naquela ocasião, no dia de uposatha, o brâmane Jāṇussoṇi, tendo lavado a cabeça, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de grama kusa úmida, estava de pé a pouca distância do Abençoado.

อทฺทสา โข ภควา ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตํ นวํ โขมยุคํ นิวตฺถํ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิตํ. ทิสฺวาน ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ ตฺวํ, พฺราหฺมณ, ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิโต? กึ นฺวชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ? ‘‘ปจฺโจโรหณี, โภ โคตม, อชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ.

O Abençoado viu o brâmane Jāṇussoṇi de pé a pouca distância, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de grama kusa úmida. Ao vê-lo, disse ao brâmane Jāṇussoṇi: ‘Por que, brâmane, no dia de uposatha, tu estás de pé a um lado, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de grama kusa úmida? O que está acontecendo hoje com o clã dos brâmanes?’ ‘Hoje, mestre Gotama, é o ritual de descida (paccorohaṇī) do clã dos brâmanes.’

‘Mas como, brâmane, os brâmanes realizam o ritual de descida?’ ‘Aqui, mestre Gotama, no dia de uposatha, os brâmanes lavam a cabeça e vestem um par de roupas novas de linho. Eles então limpam o chão com esterco de vaca fresco, cobrem-no com grama kusa verde e deitam-se entre o limite e a casa do fogo. No decorrer da noite, eles se levantam três vezes e, com as mãos unidas em reverência, prestam homenagem ao fogo: “Nós descemos em honra ao venerável fogo, nós descemos em honra ao venerável fogo.” Eles oferecem abundante manteiga clarificada, óleo e manteiga fresca ao fogo. E, ao passar da noite, eles satisfazem os brâmanes com excelentes comidas sólidas e macias. É dessa maneira, mestre Gotama, que os brâmanes realizam o ritual de descida.’

‘‘อญฺญถา โข, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ [Pg.460] ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ? สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ.

‘O ritual de descida na disciplina do Nobre, brâmane, é totalmente diferente do ritual de descida dos brâmanes.’ ‘Mas como, mestre Gotama, o ritual de descida é realizado na disciplina do Nobre? Seria bom se o mestre Gotama me ensinasse o Dhamma, explicando como o ritual de descida é realizado na disciplina do Nobre.’

‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

‘Sendo assim, brâmane, ouve e presta muita atenção; eu falarei.’ ‘Sim, mestre’, respondeu o brâmane Jāṇussoṇi ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ปาณาติปาตสฺส โข ปาปโก วิปาโก ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ปาณาติปาตํ ปชหติ; ปาณาติปาตา ปจฺโจโรหติ.

‘Aqui, brâmane, o nobre discípulo reflete assim: “O resultado da destruição da vida é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a destruição da vida; ele desce da destruição da vida.

…อทินฺนาทานสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย อทินฺนาทานํ ปชหติ; อทินฺนาทานา ปจฺโจโรหติ.

“O resultado de tomar o que não é dado é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona o tomar o que não é dado; ele desce de tomar o que não é dado.

…กาเมสุมิจฺฉาจารสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปชหติ; กาเมสุมิจฺฉาจารา ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da conduta sexual imprópria é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a conduta sexual imprópria; ele desce da conduta sexual imprópria.

…มุสาวาทสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มุสาวาทํ ปชหติ; มุสาวาทา ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da linguagem mentirosa é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem mentirosa; ele desce da linguagem mentirosa.

…ปิสุณาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ปิสุณํ วาจํ ปชหติ; ปิสุณาย วาจาย ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da linguagem maliciosa é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem maliciosa; ele desce da linguagem maliciosa.

…ผรุสาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ผรุสํ วาจํ ปชหติ; ผรุสาย วาจาย ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da linguagem áspera é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem áspera; ele desce da linguagem áspera.

…สมฺผปฺปลาปสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย สมฺผปฺปลาปํ ปชหติ; สมฺผปฺปลาปา ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da conversa fútil é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a conversa fútil; ele desce da conversa fútil.

…อภิชฺฌาย [Pg.461] โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย อภิชฺฌํ ปชหติ; อภิชฺฌาย ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da cobiça é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a cobiça; ele desce da cobiça.

…พฺยาปาทสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย พฺยาปาทํ ปชหติ; พฺยาปาทา ปจฺโจโรหติ.

“O resultado da má vontade é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a má vontade; ele desce da má vontade.

…มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ.

“O resultado da visão incorreta é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta. É dessa maneira, brâmane, que o ritual de descida é realizado na disciplina do Nobre.’

‘‘อญฺญถา โข, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ. อิมิสฺสา, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณิยา พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ปฐมํ.

‘O ritual de descida na disciplina do Nobre, mestre Gotama, é totalmente diferente do ritual de descida dos brâmanes. E o ritual de descida dos brâmanes não vale uma décima sexta parte do ritual de descida na disciplina do Nobre. Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, tomou refúgio por toda a vida.’ Primeiro.

๒. อริยปจฺโจโรหณีสุตฺตํ

2. Ariyapaccorohaṇīsutta (Sutta sobre a Descida Nobre)

๑๖๘. ‘‘อริยํ โว, ภิกฺขเว, ปจฺโจโรหณึ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

168. “Monges, eu vos ensinarei o nobre ritual de descida. Ouvi e prestai muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ปาณาติปาตสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ปาณาติปาตํ ปชหติ; ปาณาติปาตา ปจฺโจโรหติ.

“E o que, monges, é o nobre ritual de descida? Aqui, monges, o nobre discípulo reflete assim: ‘O resultado da destruição da vida é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.’ Tendo refletido assim, ele abandona a destruição da vida; ele desce da destruição da vida.

… ‘อทินฺนาทานสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย อทินฺนาทานํ ปชหติ; อทินฺนาทานา ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado de tomar o que não é dado é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.’ Tendo refletido assim, ele abandona o tomar o que não é dado; ele desce de tomar o que não é dado.

… ‘กาเมสุมิจฺฉาจารสฺส โข ปาปโก วิปาโก…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da conduta sexual imprópria é terrível... ele desce da conduta sexual imprópria.

… ‘มุสาวาทสฺส [Pg.462] โข ปาปโก วิปาโก…เป… มุสาวาทา ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da linguagem mentirosa é terrível... ele desce da linguagem mentirosa.

… ‘ปิสุณาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก…เป… ปิสุณาย วาจาย ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da linguagem maliciosa é terrível... ele desce da linguagem maliciosa.

… ‘ผรุสาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก…เป… ผรุสาย วาจาย ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da linguagem áspera é terrível... ele desce da linguagem áspera.

… ‘สมฺผปฺปลาปสฺส โข ปาปโก วิปาโก…เป… สมฺผปฺปลาปา ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da conversa fútil é terrível... ele desce da conversa fútil.

… ‘อภิชฺฌาย โข ปาปโก วิปาโก…เป… อภิชฺฌาย ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da cobiça é terrível... ele desce da cobiça.

… ‘พฺยาปาทสฺส โข ปาปโก วิปาโก…เป… พฺยาปาทา ปจฺโจโรหติ.

... ‘O resultado da má vontade é terrível... ele desce da má vontade.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี’’ติ. ทุติยํ.

“E o que, monges, é o nobre ritual de descida? Aqui, monges, o nobre discípulo reflete assim: ‘O resultado da visão incorreta é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.’ Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta. Isso, monges, é chamado de o nobre ritual de descida.” Segundo.

๓. สงฺคารวสุตฺตํ

3. Saṅgāravasutta (Sutta sobre Saṅgārava)

๑๖๙. อถ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

169. Então, o brâmane Saṅgārava aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluir as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado e disse ao Abençoado:

‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, โอริมํ ตีรํ, กึ ปาริมํ ตีร’’นฺติ? ‘‘ปาณาติปาโต โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, ปาณาติปาตา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อทินฺนาทานํ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, อทินฺนาทานา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. กาเมสุมิจฺฉาจาโร โอริมํ ตีรํ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. มุสาวาโท โอริมํ ตีรํ, มุสาวาทา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ปิสุณา วาจา โอริมํ ตีรํ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ผรุสา วาจา โอริมํ ตีรํ, ผรุสาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. สมฺผปฺปลาโป โอริมํ ตีรํ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อภิชฺฌา โอริมํ ตีรํ, อนภิชฺฌา ปาริมํ ตีรํ. พฺยาปาโท โอริมํ ตีรํ, อพฺยาปาโท ปาริมํ ตีรํ. มิจฺฉาทิฏฺฐิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ.

‘O que, mestre Gotama, é a margem de cá, e o que é a margem de lá?’ ‘Brâmane, a destruição da vida é a margem de cá, a abstenção da destruição da vida é a margem de lá. Tomar o que não é dado é a margem de cá, a abstenção de tomar o que não é dado é a margem de lá. A conduta sexual imprópria é a margem de cá, a abstenção da conduta sexual imprópria é a margem de lá. A linguagem mentirosa é a margem de cá, a abstenção da linguagem mentirosa é a margem de lá. A linguagem maliciosa é a margem de cá, a abstenção da linguagem maliciosa é a margem de lá. A linguagem áspera é a margem de cá, a abstenção da linguagem áspera é a margem de lá. A conversa fútil é a margem de cá, a abstenção da conversa fútil é a margem de lá. A cobiça é a margem de cá, a não cobiça é a margem de lá. A má vontade é a margem de cá, a ausência de má vontade é a margem de lá. A visão incorreta é a margem de cá, a visão correta é a margem de lá. Isto, brâmane, é a margem de cá, e aquilo é a margem de lá.’

‘‘อปฺปกา [Pg.463] เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน;

อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ.

“Poucos são os seres humanos\nque cruzam para a outra margem.\nO restante desta humanidade\napenas corre de um lado para o outro na margem de cá.

‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน;

เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ.

Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma\nquando este é bem exposto,\nessas pessoas cruzarão para a outra margem,\nsuperando o reino da Morte, tão difícil de atravessar.

‘‘กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต;

โอกา อโนกมาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ.

Abandonando os estados sombrios,\no sábio deve cultivar os estados brilhantes.\nIndo do lar para o sem-lar,\nna reclusão onde é difícil encontrar deleite,

‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน;

ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต.

Ali ele deve buscar deleite,\nabandonando os prazeres sensuais, sem posses.\nO sábio deve purificar a si mesmo\ndas impurezas da mente.

‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ;

อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา;

ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. ตติยํ;

Aqueles cujas mentes estão perfeitamente desenvolvidas\nnos fatores do despertar,\nque, sem apego, deleitam-se\nno abandono do apegar-se:\nbrilhantes, com as impurezas destruídas,\neles alcançaram o Nibbāna neste mundo.” Terceiro.

๔. โอริมสุตฺตํ

4. Orimasutta (Sutta sobre a Margem de Cá)

๑๗๐. ‘‘โอริมญฺจ, ภิกฺขเว, ตีรํ เทเสสฺสามิ ปาริมญฺจ ตีรํ. ตํ สุณาถ…เป… กตมญฺจ, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, กตมญฺจ ปาริมํ ตีรํ? ปาณาติปาโต, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, ปาณาติปาตา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อทินฺนาทานํ โอริมํ ตีรํ, อทินฺนาทานา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. กาเมสุมิจฺฉาจาโร โอริมํ ตีรํ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. มุสาวาโท โอริมํ ตีรํ, มุสาวาทา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ปิสุณา วาจา โอริมํ ตีรํ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ผรุสา วาจา โอริมํ ตีรํ, ผรุสาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. สมฺผปฺปลาโป โอริมํ ตีรํ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อภิชฺฌา โอริมํ ตีรํ, อนภิชฺฌา ปาริมํ ตีรํ. พฺยาปาโท โอริมํ ตีรํ, อพฺยาปาโท ปาริมํ ตีรํ. มิจฺฉาทิฏฺฐิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ.

170. “Monges, eu ensinarei a margem de cá e a margem de lá. Escutem isso... [e assim por diante]... E qual, monges, é a margem de cá, e qual é a margem de lá? A destruição da vida, monges, é a margem de cá; a abstenção da destruição da vida é a margem de lá. Tomar o que não é dado é a margem de cá; a abstenção de tomar o que não é dado é a margem de lá. A conduta sexual imprópria é a margem de cá; a abstenção da conduta sexual imprópria é a margem de lá. A linguagem mentirosa é a margem de cá; a abstenção da linguagem mentirosa é a margem de lá. A linguagem maliciosa é a margem de cá; a abstenção da linguagem maliciosa é a margem de lá. A linguagem áspera é a margem de cá; a abstenção da linguagem áspera é a margem de lá. A conversa fútil é a margem de cá; a abstenção da conversa fútil é a margem de lá. A cobiça é a margem de cá; a não cobiça é a margem de lá. A má vontade é a margem de cá; a não má vontade é a margem de lá. A visão incorreta é a margem de cá; a visão correta é a margem de lá. Esta, monges, é a margem de cá, e aquela é a margem de lá.”

‘‘อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน;

อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ.

“Poucos são, entre os homens, aqueles que cruzam para a outra margem; quanto a esta outra população, ela apenas corre de um lado para o outro na margem de cá.”

‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน;

เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ.

“Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma, no Dhamma bem proclamado, essas pessoas cruzarão para a outra margem, superando o reino da morte, tão difícil de atravessar.”

‘‘กณฺหํ [Pg.464] ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต;

โอกา อโนกมาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ.

“Abandonando as qualidades escuras, que o sábio cultive as qualidades brilhantes. Tendo partido do lar para o sem-lar, na solidão onde o deleite é difícil de encontrar,”

‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน;

ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต.

“Ali ele deve buscar o deleite, abandonando os prazeres sensuais, sem posses. O sábio deve purificar a si mesmo das impurezas da mente.”

‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ;

อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา;

ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. จตุตฺถํ;

“Aqueles cujas mentes estão perfeitamente cultivadas nos fatores da iluminação, que se deleitam no desapego do apego, sem apegar-se a nada; eles, com as impurezas destruídas, resplandecentes, alcançaram o Parinibbana neste mundo.” O quarto.

๕. ปฐมอธมฺมสุตฺตํ

5. O Primeiro Discurso sobre o Não-Dhamma

๑๗๑. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ.

171. “Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ? ปาณาติปาโต, อทินฺนาทานํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร, มุสาวาโท, ปิสุณา วาจา, ผรุสา วาจา, สมฺผปฺปลาโป, อภิชฺฌา, พฺยาปาโท, มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ.

“E o que, monges, é o que não é o Dhamma e o que é prejudicial? A destruição da vida, tomar o que não é dado, a conduta sexual imprópria, a linguagem mentirosa, a linguagem maliciosa, a linguagem áspera, a conversa fútil, a cobiça, a má vontade e a visão incorreta — isto, monges, é chamado de o que não é o Dhamma e o que é prejudicial.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ? ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี, อนภิชฺฌา, อพฺยาปาโท, สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ.

“E o que, monges, é o Dhamma e o que é benéfico? A abstenção da destruição da vida, a abstenção de tomar o que não é dado, a abstenção da conduta sexual imprópria, a abstenção da linguagem mentirosa, a abstenção da linguagem maliciosa, a abstenção da linguagem áspera, a abstenção da conversa fútil, a não cobiça, a não má vontade e a visão correta — isto, monges, é chamado de o Dhamma e o que é benéfico.”

“‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’ Quando isso foi dito, foi com referência a isso que foi dito.” O quinto.

๖. ทุติยอธมฺมสุตฺตํ

6. O Segundo Discurso sobre o Não-Dhamma

๑๗๒. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม [Pg.465] ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’’นฺติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ.

172. “Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.” Isso disse o Abençoado. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana.

Então, logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento naqueles monges: “Amigos, o Abençoado nos deu esta breve exposição e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’ Quem, então, poderia explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado?”

อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา มหากจฺจาโน พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ.

Então, ocorreu àqueles monges: “O venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado. E se nós nos aproximássemos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntássemos sobre este significado? Da maneira como o venerável Mahākaccāna nos explicar, assim nós o guardaremos na mente.”

อถ โข เต ภิกฺขู เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา มหากจฺจาเนน สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตทโวจุํ –

Então, aqueles monges aproximaram-se de onde estava o venerável Mahākaccāna e, ao chegarem, trocaram saudações amigáveis com ele. Após concluírem essa conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os monges disseram ao venerável Mahākaccāna:

‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส กจฺจาน, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ.

“Amigo Kaccāna, o Abençoado nos deu esta breve exposição e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’”

‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ, ภิกฺขเว…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน [Pg.466] อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ?

“Logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento em nós: ‘Amigos, o Abençoado nos deu esta breve exposição e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: “Monges, o que não é o Dhamma... [e assim por diante]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.” Quem, então, poderia explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado?’”

‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา มหากจฺจาโน พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ. วิภชตุ อายสฺมา มหากจฺจาโน’’ติ.

“Então, ocorreu-nos: ‘O venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado. E se nós nos aproximássemos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntássemos sobre este significado? Da maneira como o venerável Mahākaccāna nos explicar, assim nós o guardaremos na mente.’ Que o venerável Mahākaccāna nos explique isso.”

‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส สารตฺถิโก สารํ คเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว มูลํ อติกฺกมฺม ขนฺธํ สาขาปลาเส สารํ ปริเยสิตพฺพํ มญฺเญยฺย. เอวํสมฺปทมิทํ อายสฺมนฺตานํ สตฺถริ สมฺมุขีภูเต ตํ ภควนฺตํ อติสิตฺวา อมฺเห เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺฉิตพฺพํ มญฺญถ. โส หาวุโส, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ ตุมฺเห ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ.

“Amigos, é como se um homem que precisasse de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pelas raíces e pelo tronco de uma grande árvore que possui cerne, pensando que o cerne deve ser buscado entre os galhos e a folhagem. Assim é o comportamento de vocês: estando face a face com o Mestre, vocês passaram pelo Abençoado, pensando que deveriam perguntar a nós sobre este significado. Pois, amigos, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, tornou-se o conhecimento, tornou-se o Dhamma, tornou-se o Supremo; ele é o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era o momento em que vocês deveriam ter se aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado. Da maneira como o Abençoado lhes explicasse, assim vocês deveriam guardar na mente.”

‘‘อทฺธา, อาวุโส กจฺจาน, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ มยํ ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาม. อปิ จายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. วิภชตายสฺมา มหากจฺจาโน อครุํ กริตฺวา’’ติ.

“Certamente, amigo Kaccāna, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, tornou-se o conhecimento, tornou-se o Dhamma, tornou-se o Supremo; ele é o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era de fato o momento em que deveríamos ter nos aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado, e deveríamos ter guardado na mente conforme o Abençoado nos explicasse. No entanto, o venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado. Que o venerável Mahākaccāna nos explique isso, sem achar incômodo.”

‘‘เตน [Pg.467] หาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อถายสฺมา มหากจฺจาโน เอตทโวจ –

“Sendo assim, amigos, escutem e prestem muita atenção; eu falarei.” — “Sim, amigo”, responderam aqueles monges ao venerável Mahākaccāna. Então, o venerável Mahākaccāna disse o seguinte:

‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ.

“Amigos, quanto àquela breve exposição que o Abençoado nos deu e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido... [e assim por diante]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.’

‘‘กตโม, จาวุโส, อธมฺโม; กตโม จ ธมฺโม? กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? ‘‘ปาณาติปาโต, อาวุโส, อธมฺโม; ปาณาติปาตา เวรมณี ธมฺโม; เย จ ปาณาติปาตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ปาณาติปาตา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“E o que, amigos, é o que não é o Dhamma, e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial, e o que é benéfico? A destruição da vida, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da destruição da vida é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a destruição da vida como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da destruição da vida como condição: isto é o benéfico.”

‘‘อทินฺนาทานํ, อาวุโส, อธมฺโม; อทินฺนาทานา เวรมณี ธมฺโม; เย จ อทินฺนาทานปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; อทินฺนาทานา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“Tomar o que não é dado, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção de tomar o que não é dado é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo o ato de tomar o que não é dado como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção de tomar o que não é dado como condição: isto é o benéfico.”

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจาโร, อาวุโส, อธมฺโม; กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ธมฺโม; เย จ กาเมสุมิจฺฉาจารปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A conduta sexual imprópria, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da conduta sexual imprópria é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a conduta sexual imprópria como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da conduta sexual imprópria como condição: isto é o benéfico.”

‘‘มุสาวาโท, อาวุโส, อธมฺโม; มุสาวาทา เวรมณี ธมฺโม; เย จ มุสาวาทปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; มุสาวาทา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A linguagem mentirosa, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da linguagem mentirosa é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a linguagem mentirosa como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da linguagem mentirosa como condição: isto é o benéfico.”

‘‘ปิสุณา วาจา, อาวุโส, อธมฺโม; ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม; เย จ ปิสุณาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ปิสุณาย วาจาย เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A linguagem maliciosa, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da linguagem maliciosa é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a linguagem maliciosa como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da linguagem maliciosa como condição: isto é o benéfico.”

‘‘ผรุสา [Pg.468] วาจา, อาวุโส, อธมฺโม; ผรุสาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม; เย จ ผรุสาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ผรุสาย วาจาย เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“A linguagem áspera, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da linguagem áspera é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a linguagem áspera como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da linguagem áspera como condição: isto é o benéfico.”

‘‘สมฺผปฺปลาโป, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ธมฺโม; เย จ สมฺผปฺปลาปปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺผปฺปลาปา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

A conversa fútil, amigos, é o não-Dhamma; a abstenção da conversa fútil é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a conversa fútil como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da conversa fútil como condição: isso é benéfico.

‘‘อภิชฺฌา, อาวุโส, อธมฺโม; อนภิชฺฌา ธมฺโม; เย จ อภิชฺฌาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; อนภิชฺฌาปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

A cobiça, amigos, é o não-Dhamma; a não-cobiça é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a cobiça como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a não-cobiça como condição: isso é benéfico.

‘‘พฺยาปาโท, อาวุโส, อธมฺโม; อพฺยาปาโท ธมฺโม; เย จ พฺยาปาทปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; อพฺยาปาทปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

A má vontade, amigos, é o não-Dhamma; a não-má vontade é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a má vontade como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a não-má vontade como condição: isso é benéfico.

A visão incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isso é benéfico.

‘‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โน ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ.

“Amigos, quando o Abençoado, tendo apresentado uma breve síntese, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana sem explicar o significado em detalhes — a saber: ‘Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido... e assim se deve praticar’ —, é desta maneira que compreendo em detalhes o significado dessa breve síntese apresentada pelo Abençoado, cujo significado não foi explicado em detalhes. Se desejarem, amigos, vocês podem se aproximar do próprio Abençoado e perguntar-lhe sobre este significado. Devem guardá-lo na mente conforme o Abençoado lhes explicar.”

‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ[Pg.469]; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ –

“Sim, amigo”, responderam aqueles bhikkhus. E, tendo se alegrado e regozijado com as palavras do venerável Mahākaccāna, levantaram-se de seus assentos e foram até onde estava o Abençoado. Ao se aproximarem, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles bhikkhus disseram ao Abençoado:

‘‘ยํ โข โน, ภนฺเต, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ.

“Senhor, quando o Abençoado, tendo apresentado uma breve síntese, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana sem explicar o significado em detalhes — a saber: ‘Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido... e assim se deve praticar’ —,

‘‘เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ?

“Pouco depois de o Abençoado ter partido, senhor, surgiu em nós este pensamento: ‘O Abençoado, tendo apresentado uma breve síntese, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana sem explicar o significado em detalhes — a saber: “Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido... e assim se deve praticar”. Quem poderia explicar em detalhes o significado dessa breve síntese apresentada pelo Abençoado, cujo significado não foi explicado em detalhes?’

‘‘เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา มหากจฺจาโน พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ.

“Então, senhor, surgiu em nós este pensamento: ‘O venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar em detalhes o significado dessa breve síntese apresentada pelo Abençoado, cujo significado não foi explicado em detalhes. E se nos aproximássemos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntássemos sobre este significado? Conforme o venerável Mahākaccāna nos explicar, assim o guardaremos na mente.’

‘‘อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมิมฺหา; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ อปุจฺฉิมฺหา. เตสํ โน, ภนฺเต, อายสฺมตา มหากจฺจาเนน อิเมหิ อกฺขเรหิ อิเมหิ ปเทหิ อิเมหิ พฺยญฺชเนหิ อตฺโถ สุวิภตฺโต’’ติ.

“Então, senhor, nós nos aproximamos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntamos sobre este significado. O significado nos foi muito bem explicado pelo venerável Mahākaccāna por meio destes termos, destas palavras e destas expressões.”

‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว! ปณฺฑิโต, ภิกฺขเว, มหากจฺจาโน. มหาปญฺโญ, ภิกฺขเว, มหากจฺจาโน. มํ เจปิ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ เจตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ มหากจฺจาเนน พฺยากตํ. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ. เอวญฺจ นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“Excelente, excelente, bhikkhus! Mahākaccāna é sábio, bhikkhus. Mahākaccāna possui grande sabedoria, bhikkhus. Se vocês tivessem se aproximado de mim e me perguntado sobre este significado, eu o teria explicado exatamente da mesma maneira que Mahākaccāna o explicou. Esse é, de fato, o seu significado, e assim vocês devem guardá-lo na mente.” (O sexto)

๗. ตติยอธมฺมสุตฺตํ

7. O Terceiro Discurso sobre o Não-Dhamma

๑๗๓. ‘‘อธมฺโม [Pg.470] จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ.

173. “Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido e o Dhamma deve ser conhecido; o que é prejudicial deve ser conhecido e o que é benéfico deve ser conhecido. Tendo conhecido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo conhecido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม; กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? ปาณาติปาโต, ภิกฺขเว, อธมฺโม; ปาณาติปาตา เวรมณี ธมฺโม; เย จ ปาณาติปาตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ปาณาติปาตา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ.

“E o que, bhikkhus, é o não-Dhamma e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial e o que é benéfico? A destruição da vida, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da destruição da vida é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a destruição da vida como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da destruição da vida como condição: isso é benéfico.

‘‘อทินฺนาทานํ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; อทินฺนาทานา เวรมณี ธมฺโม… กาเมสุมิจฺฉาจาโร, ภิกฺขเว, อธมฺโม; กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ธมฺโม… มุสาวาโท, ภิกฺขเว, อธมฺโม; มุสาวาทา เวรมณี ธมฺโม… ปิสุณา วาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม… ผรุสา วาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; ผรุสาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม… สมฺผปฺปลาโป, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ธมฺโม… อภิชฺฌา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; อนภิชฺฌา ธมฺโม… พฺยาปาโท, ภิกฺขเว, อธมฺโม; อพฺยาปาโท ธมฺโม….

“Tomar o que não é dado, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção de tomar o que não é dado é o Dhamma... A conduta sexual imprópria, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da conduta sexual imprópria é o Dhamma... A linguagem mentirosa, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da linguagem mentirosa é o Dhamma... A linguagem maliciosa, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da linguagem maliciosa é o Dhamma... A linguagem áspera, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da linguagem áspera é o Dhamma... A conversa fútil, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da conversa fútil é o Dhamma... A cobiça, bhikkhus, é o não-Dhamma; a não-cobiça é o Dhamma... A má vontade, bhikkhus, é o não-Dhamma; a não-má vontade é o Dhamma...

“A visão incorreta, bhikkhus, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isso é benéfico.

“‘Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido e o Dhamma deve ser conhecido; o que é prejudicial deve ser conhecido e o que é benéfico deve ser conhecido. Tendo conhecido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo conhecido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico’ — aquilo que foi dito, foi em referência a isso que foi dito.” (O sétimo)

๘. กมฺมนิทานสุตฺตํ

8. O Discurso sobre as Causas do Kamma

๑๗๔. ‘‘ปาณาติปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

174. “A destruição da vida, bhikkhus, eu digo que é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘อทินฺนาทานมฺปาหํ[Pg.471], ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“Tomar o que não é dado, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causado pela ganância, causado pelo ódio e causado pela ilusão.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A conduta sexual imprópria, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘มุสาวาทมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A linguagem mentirosa, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘ปิสุณวาจมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A linguagem maliciosa, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘ผรุสวาจมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A linguagem áspera, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘สมฺผปฺปลาปมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A conversa fútil, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘อภิชฺฌมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A cobiça, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘พฺยาปาทมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ.

“A má vontade, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão.

‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, โลโภ กมฺมนิทานสมฺภโว, โทโส กมฺมนิทานสมฺภโว, โมโห กมฺมนิทานสมฺภโว. โลภกฺขยา กมฺมนิทานสงฺขโย, โทสกฺขยา กมฺมนิทานสงฺขโย, โมหกฺขยา กมฺมนิทานสงฺขโย’’ติ. อฏฺฐมํ.

“A visão incorreta, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. Assim, bhikkhus, a ganância é uma causa e origem do kamma; o ódio é uma causa e origem do kamma; a ilusão é uma causa e origem do kamma. Com a destruição da ganância, a causa do kamma é extinta. Com a destruição do ódio, a causa do kamma é extinta. Com a destruição da ilusão, a causa do kamma é extinta.” (O oitavo)

๙. ปริกฺกมนสุตฺตํ

9. O Discurso sobre a Evitação

๑๗๕. ‘‘สปริกฺกมโน อยํ, ภิกฺขเว, ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อปริกฺกมโน. กถญฺจ, ภิกฺขเว, สปริกฺกมโน อยํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อปริกฺกมโน? ปาณาติปาติสฺส, ภิกฺขเว, ปาณาติปาตา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. อทินฺนาทายิสฺส, ภิกฺขเว, อทินฺนาทานา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. กาเมสุมิจฺฉาจาริสฺส, ภิกฺขเว, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. มุสาวาทิสฺส, ภิกฺขเว, มุสาวาทา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. ปิสุณวาจสฺส[Pg.472], ภิกฺขเว, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. ผรุสวาจสฺส, ภิกฺขเว, ผรุสาย วาจาย เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. สมฺผปฺปลาปิสฺส, ภิกฺขเว, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. อภิชฺฌาลุสฺส, ภิกฺขเว, อนภิชฺฌา ปริกฺกมนํ โหติ. พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส, ภิกฺขเว, อพฺยาปาโท ปริกฺกมนํ โหติ. มิจฺฉาทิฏฺฐิสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมาทิฏฺฐิ ปริกฺกมนํ โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, สปริกฺกมโน อยํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อปริกฺกมโน’’ติ. นวมํ.

175. “Este Dhamma, bhikkhus, oferece um meio de evitação; este Dhamma não carece de um meio de evitação. E como, bhikkhus, este Dhamma oferece um meio de evitação e não carece de um meio de evitação? Para aquele que destrói a vida, bhikkhus, a abstenção da destruição da vida é o meio de evitá-la. Para aquele que toma o que não é dado, bhikkhus, a abstenção de tomar o que não é dado é o meio de evitá-lo. Para aquele que se engaja em conduta sexual imprópria, bhikkhus, a abstenção da conduta sexual imprópria é o meio de evitá-la. Para aquele que fala falsamente, bhikkhus, a abstenção da linguagem mentirosa é o meio de evitá-la. Para aquele que fala maliciosamente, bhikkhus, a abstenção da linguagem maliciosa é o meio de evitá-la. Para aquele que fala asperamente, bhikkhus, a abstenção da linguagem áspera é o meio de evitá-la. Para aquele que se entrega à conversa fútil, bhikkhus, a abstenção da conversa fútil é o meio de evitá-la. Para aquele que é cobiçoso, bhikkhus, a não-cobiça é o meio de evitá-la. Para aquele que tem a mente cheia de má vontade, bhikkhus, a não-má vontade é o meio de evitá-la. Para aquele que mantém uma visão incorreta, bhikkhus, a visão correta é o meio de evitá-la. É desta maneira, bhikkhus, que este Dhamma oferece um meio de evitação e não carece de um meio de evitação.” (O nono)

๑๐. จุนฺทสุตฺตํ

10. O Discurso sobre Cunda

๑๗๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ปาวายํ วิหรติ จุนฺทสฺส กมฺมารปุตฺตสฺส อมฺพวเน. อถ โข จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข จุนฺทํ กมฺมารปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘กสฺส โน ตฺวํ, จุนฺท, โสเจยฺยานิ โรเจสี’’ติ? ‘‘พฺราหฺมณา, ภนฺเต, ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺติ; เตสาหํ โสเจยฺยานิ โรเจมี’’ติ.

176. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Pāvā, no bosque de mangas de Cunda, o filho do ferreiro. Então, Cunda, o filho do ferreiro, aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse a Cunda, o filho do ferreiro: “Cunda, de quem são os ritos de purificação que você prefere?” “Senhor, os brâmanes do oeste — que carregam potes de água, usam guirlandas de plantas aquáticas, cultuam o fogo sagrado e mergulham na água — prescrevem ritos de purificação. Eu prefiro os ritos de purificação deles.”

‘‘ยถา กถํ ปน, จุนฺท, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺตี’’ติ? ‘‘อิธ, ภนฺเต, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา. เต สาวกํ เอวํ สมาทเปนฺติ – ‘เอหิ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, กาลสฺเสว อุฏฺฐหนฺโตว สยนมฺหา ปถวึ อามเสยฺยาสิ; โน เจ ปถวึ อามเสยฺยาสิ, อลฺลานิ โคมยานิ อามเสยฺยาสิ; โน เจ อลฺลานิ โคมยานิ อามเสยฺยาสิ, หริตานิ ติณานิ อามเสยฺยาสิ; โน เจ หริตานิ ติณานิ อามเสยฺยาสิ, อคฺคึ ปริจเรยฺยาสิ; โน เจ อคฺคึ ปริจเรยฺยาสิ, ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺเสยฺยาสิ; โน เจ ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺเสยฺยาสิ, สายตติยกํ อุทกํ โอโรเหยฺยาสี’ติ. เอวํ โข, ภนฺเต, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา [Pg.473] กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺติ; เตสาหํ โสเจยฺยานิ โรเจมี’’ติ.

“E de que maneira, Cunda, os brâmanes do oeste prescrevem seus ritos de purificação?” “Aqui, senhor, os brâmanes do oeste instruem um discípulo assim: ‘Venha, bom homem, ao levantar-se cedo de sua cama, você deve tocar a terra. Se não tocar a terra, deve tocar esterco de vaca fresco. Se não tocar esterco de vaca fresco, deve tocar grama verde. Se não tocar grama verde, deve cultuar o fogo sagrado. Se não cultuar o fogo sagrado, deve prestar homenagem ao sol com as mãos unidas em reverência. Se não prestar homenagem ao sol com as mãos unidas em reverência, deve mergulhar na água três vezes, inclusive ao anoitecer.’ É desta maneira, senhor, que os brâmanes do oeste prescrevem seus ritos de purificação. E são os ritos de purificação deles que eu prefiro.”

‘‘อญฺญถา โข, จุนฺท, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย โสเจยฺยํ โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, อริยสฺส วินเย โสเจยฺยํ โหติ? สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย โสเจยฺยํ โหตี’’ติ.

— Cunda, os brâmanes do oeste, que carregam potes de água, usam guirlandas de plantas aquáticas, cultuam o fogo e descem à água, prescrevem purificações de uma maneira; mas na disciplina do Nobre, a purificação é de outra maneira. — Mas como, Senhor, ocorre a purificação na disciplina do Nobre? Seria bom, Senhor, se o Abençoado me ensinasse o Dhamma de tal maneira que mostrasse como ocorre a purificação na disciplina do Nobre.

‘‘เตน หิ, จุนฺท, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

— Sendo assim, Cunda, ouça e preste muita atenção; eu falarei. — Sim, Senhor — respondeu Cunda, o filho do ferreiro, ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘ติวิธํ โข, จุนฺท, กาเยน อโสเจยฺยํ โหติ; จตุพฺพิธํ วาจาย อโสเจยฺยํ โหติ; ติวิธํ มนสา อโสเจยฺยํ โหติ.

— A impureza pelo corpo, Cunda, é de três tipos; a impureza pela fala é de quatro tipos; a impureza pela mente é de três tipos.

‘‘กถญฺจ, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน อโสเจยฺยํ โหติ? ‘‘อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ.

— E como, Cunda, a impureza pelo corpo é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa destrói a vida: é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a golpes e violência, sendo implacável para com os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทายี โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

— Ela toma o que não foi dado: rouba os bens e propriedades alheias, seja na aldeia ou na floresta, tomando com intenção de roubo aquilo que não lhe foi dado.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน อโสเจยฺยํ โหติ.

— Ela comete má conduta sexual: tem relações sexuais com mulheres protegidas por sua mãe, por seu pai, por sua mãe e seu pai, por seu irmão, por sua irmã ou por seus parentes; protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta punição; ou mesmo com aquelas já prometidas com uma guirlanda de flores. É dessa maneira, Cunda, que a impureza pelo corpo é de três tipos.

‘‘กถญฺจ, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย อโสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ มุสาวาที โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ [Pg.474] ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ; อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

— E como, Cunda, a impureza pela fala é de quatro tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa mente: se é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e é interrogada como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ela diz: 'Eu sei', ou sabendo, diz: 'Não sei'; não vendo, diz: 'Eu vejo', ou vendo, diz: 'Não vejo'. Assim, conscientemente, ela mente para seu próprio benefício, para o benefício de outrem ou por alguma pequena recompensa material.

‘‘ปิสุณวาโจ โหติ. อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา, ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา, วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

— Ela fala de forma divisiva: ouvindo algo aqui, repete ali para dividir estas pessoas daquelas; ou ouvindo algo ali, repete aqui para dividir aquelas pessoas destas. Assim, ela divide os que estão unidos, incentiva a divisão, gosta de facções, alegra-se com facções, deleita-se com facções e profere palavras que criam discórdia.

‘‘ผรุสวาโจ โหติ. ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

— Ela fala de forma áspera: profere palavras que são rudes, duras, dolorosas para os outros, ofensivas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração.

‘‘สมฺผปฺปลาปี โหติ อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที; อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย อโสเจยฺยํ โหติ.

— Ela se entrega a conversas fúteis: fala fora de hora, fala o que não é verdadeiro, fala o que não é benéfico, fala o que é contrário ao Dhamma e à disciplina; em momento impróprio, profere palavras sem valor, sem fundamento, sem limites e inúteis. É dessa maneira, Cunda, que a impureza pela fala é de quatro tipos.

‘‘กถญฺจ, จุนฺท, ติวิธํ มนสา อโสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ.

— E como, Cunda, a impureza pela mente é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa é cheia de cobiça: ela cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

‘‘พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา พชฺฌนฺตุ วา อุจฺฉิชฺชนฺตุ วา วินสฺสนฺตุ วา มา วา อเหสุ’นฺติ.

— Ela tem uma mente cheia de má vontade e intenções de ódio, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, aprisionados, aniquilados, destruídos ou deixem de existir!'

‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกฏทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, จุนฺท, มนสา ติวิธํ อโสเจยฺยํ โหติ.

— Ela tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há doação, não há sacrifício, não há oferenda; não há fruto ou resultado de ações boas e más; não há este mundo, não há outro mundo; não há mãe, não há pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos este mundo e o outro mundo através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. É dessa maneira, Cunda, que a impureza pela mente é de três tipos.

‘‘อิเม [Pg.475] โข, จุนฺท, ทส อกุสลกมฺมปถา. อิเมหิ โข, จุนฺท, ทสหิ อกุสเลหิ กมฺมปเถหิ สมนฺนาคโต กาลสฺเสว อุฏฺฐหนฺโตว สยนมฺหา ปถวึ เจปิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปถวึ อามสติ, อสุจิเยว โหติ.

— Estes, Cunda, são os dez caminhos de ação prejudicial. Se alguém está munido destes dez caminhos de ação prejudicial, mesmo que se levante cedo de sua cama e toque a terra, continuará impuro; e mesmo que não toque a terra, continuará impuro.

‘‘อลฺลานิ เจปิ โคมยานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ อลฺลานิ โคมยานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ.

— Mesmo que toque em esterco de vaca fresco, continuará impuro; e mesmo que não toque em esterco de vaca fresco, continuará impuro.

‘‘หริตานิ เจปิ ติณานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ หริตานิ ติณานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ.

— Mesmo que toque em grama verde, continuará impuro; e mesmo que não toque em grama verde, continuará impuro.

‘‘อคฺคึ เจปิ ปริจรติ, อสุจิเยว โหติ, โน เจปิ อคฺคึ ปริจรติ, อสุจิเยว โหติ.

— Mesmo que cultue o fogo, continuará impuro; e mesmo que não cultue o fogo, continuará impuro.

‘‘ปญฺชลิโก เจปิ อาทิจฺจํ นมสฺสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺสติ, อสุจิเยว โหติ.

— Mesmo que preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará impuro; e mesmo que não preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará impuro.

‘‘สายตติยกํ เจปิ อุทกํ โอโรหติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ สายตติยกํ อุทกํ โอโรหติ, อสุจิเยว โหติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิเม, จุนฺท, ทส อกุสลกมฺมปถา อสุจีเยว โหนฺติ อสุจิกรณา จ.

— Mesmo que desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará impuro; e mesmo que não desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará impuro. Por qual razão? Porque estes dez caminhos de ação prejudicial são, por si mesmos, impuros e geradores de impureza.

‘‘อิเมสํ ปน, จุนฺท, ทสนฺนํ อกุสลานํ กมฺมปถานํ สมนฺนาคมนเหตุ นิรโย ปญฺญายติ, ติรจฺฉานโยนิ ปญฺญายติ, เปตฺติวิสโย ปญฺญายติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ ทุคฺคติโย.

— É devido à associação com estes dez caminhos de ação prejudicial, Cunda, que o inferno se manifesta, o reino animal se manifesta, o reino dos espíritos famintos se manifesta, bem como qualquer outro destino infeliz.

‘‘ติวิธํ โข, จุนฺท, กาเยน โสเจยฺยํ โหติ; จตุพฺพิธํ วาจาย โสเจยฺยํ โหติ; ติวิธํ มนสา โสเจยฺยํ โหติ.

— A purificação pelo corpo, Cunda, é de três tipos; a purificação pela fala é de quatro tipos; a purificação pela mente é de três tipos.

‘‘กถํ, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน โสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ, ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ.

— E como, Cunda, a purificação pelo corpo é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Com o bastão e as armas deixados de lado, ela é conscienciosa e bondosa, vivendo com compaixão por todos os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทานํ [Pg.476] ปหาย, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, น ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

— Tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, ela abstém-se de tomar o que não foi dado. Ela não rouba os bens e propriedades alheias, seja na aldeia ou na floresta, não tomando com intenção de roubo aquilo que não lhe foi dado.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน โสเจยฺยํ โหติ.

— Tendo abandonado a má conduta sexual, ela abstém-se da má conduta sexual. Ela não tem relações sexuais com mulheres protegidas por sua mãe, por seu pai, por sua mãe e seu pai, por seu irmão, por sua irmã ou por seus parentes; protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta punição; ou mesmo com aquelas já prometidas com uma guirlanda de flores. É dessa maneira, Cunda, que a purificação pelo corpo é de três tipos.

‘‘กถญฺจ, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย โสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

— E como, Cunda, a purificação pela fala é de quatro tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa, tendo abandonado a mentira, abstém-se de mentir. Se é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e é interrogada como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ela diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ela não mente conscientemente para seu próprio benefício, para o benefício de outrem ou por alguma pequena recompensa material.

‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – น อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, น อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

— Tendo abandonado a fala divisiva, ela abstém-se da fala divisiva: ouvindo algo aqui, não repete ali para dividir estas pessoas daquelas; ou ouvindo algo ali, não repete aqui para dividir aquelas pessoas destas. Assim, ela reconcilia os que estão divididos, incentiva a união, gosta da harmonia, alegra-se com a harmonia, deleita-se com a harmonia e profere palavras que promovem a união.

‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

— Tendo abandonado a fala áspera, ela abstém-se da fala áspera. Ela profere palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido, amáveis, que vão ao coração, corteses, desejadas por muitos e agradáveis para muitos.

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที; นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย โสเจยฺยํ โหติ.

— Tendo abandonado as conversas fúteis, ela abstém-se de conversas fúteis. Ela fala no momento apropriado, fala a verdade, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a disciplina; no momento oportuno, profere palavras dignas de serem lembradas, fundamentadas, delimitadas e úteis. É dessa maneira, Cunda, que a purificação pela fala é de quatro tipos.

‘‘กถญฺจ[Pg.477], จุนฺท, ติวิธํ มนสา โสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อนภิชฺฌิตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ.

— E como, Cunda, a purificação pela mente é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa é livre de cobiça: ela não cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

‘‘อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา โหนฺตุ อพฺยาปชฺชา, อนีฆา สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ.

— Ela tem uma mente livre de má vontade e intenções livres de ódio, pensando: 'Que estes seres vivam felizes, livres de inimizade, aflição e ansiedade!'

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ, อตฺถิ หุตํ, อตฺถิ สุกฏทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อตฺถิ อยํ โลโก, อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ มาตา, อตฺถิ ปิตา, อตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, อตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, จุนฺท, ติวิธํ มนสา โสเจยฺยํ โหติ.

— Ela tem visão correta e uma perspectiva correta, pensando: 'Há doação, há sacrifício, há oferenda; há fruto e resultado de ações boas e más; há este mundo, há outro mundo; há mãe, há pai; há seres que renascem espontaneamente; há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos este mundo e o outro mundo através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. É dessa maneira, Cunda, que a purificação pela mente é de três tipos.

‘‘อิเม โข, จุนฺท, ทส กุสลกมฺมปถา. อิเมหิ โข, จุนฺท, ทสหิ กุสเลหิ กมฺมปเถหิ สมนฺนาคโต กาลสฺเสว อุฏฺฐหนฺโตว สยนมฺหา ปถวึ เจปิ อามสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปถวึ อามสติ, สุจิเยว โหติ.

— Estes, Cunda, são os dez caminhos de ação benéfica. Se alguém está munido destes dez caminhos de ação benéfica, mesmo que se levante cedo de sua cama e toque a terra, continuará puro; e mesmo que não toque a terra, continuará puro.

‘‘อลฺลานิ เจปิ โคมยานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ อลฺลานิ โคมยานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ.

— Mesmo que toque em esterco de vaca fresco, continuará puro; e mesmo que não toque em esterco de vaca fresco, continuará puro.

‘‘หริตานิ เจปิ ติณานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ หริตานิ ติณานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ.

— Mesmo que toque em grama verde, continuará puro; e mesmo que não toque em grama verde, continuará puro.

‘‘อคฺคึ เจปิ ปริจรติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ อคฺคึ ปริจรติ, สุจิเยว โหติ.

— Mesmo que cultue o fogo, continuará puro; e mesmo que não cultue o fogo, continuará puro.

‘‘ปญฺชลิโก เจปิ อาทิจฺจํ นมสฺสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺสติ, สุจิเยว โหติ.

— Mesmo que preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará puro; e mesmo que não preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará puro.

‘‘สายตติยกํ เจปิ อุทกํ โอโรหติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ สายตติยกํ อุทกํ โอโรหติ, สุจิเยว โหติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิเม, จุนฺท, ทส กุสลกมฺมปถา สุจีเยว โหนฺติ สุจิกรณา จ.

— Mesmo que desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará puro; e mesmo que não desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará puro. Por qual razão? Porque estes dez caminhos de ação benéfica são, por si mesmos, puros e geradores de pureza.

‘‘อิเมสํ [Pg.478] ปน, จุนฺท, ทสนฺนํ กุสลานํ กมฺมปถานํ สมนฺนาคมนเหตุ เทวา ปญฺญายนฺติ, มนุสฺสา ปญฺญายนฺติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ สุคติโย’’ติ.

— É devido à associação com estes dez caminhos de ação benéfica, Cunda, que os devas se manifestam, os seres humanos se manifestam, bem como qualquer outro destino feliz.

เอวํ วุตฺเต จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต…เป… อุปาสกํ มํ, ภนฺเต, ภควา ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ.

Quando isso foi dito, Cunda, o filho do ferreiro, disse ao Abençoado: 'Excelente, Senhor! ... Que o Abençoado me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.' (O décimo discurso está concluído.)

๑๑. ชาณุสฺโสณิสุตฺตํ

11. Discurso com Jāṇussoṇi

๑๗๗. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

177. Então, o brâmane Jāṇussoṇi aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, ele sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Jāṇussoṇi disse ao Abençoado:

‘‘มยมสฺสุ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา นาม. ทานานิ เทม, สทฺธานิ กโรม – ‘อิทํ ทานํ เปตานํ ญาติสาโลหิตานํ อุปกปฺปตุ, อิทํ ทานํ เปตา ญาติสาโลหิตา ปริภุญฺชนฺตู’ติ. กจฺจิ ตํ, โภ โคตม, ทานํ เปตานํ ญาติสาโลหิตานํ อุปกปฺปติ; กจฺจิ เต เปตา ญาติสาโลหิตา ตํ ทานํ ปริภุญฺชนฺตี’’ติ? ‘‘ฐาเน โข, พฺราหฺมณ, อุปกปฺปติ, โน อฏฺฐาเน’’ติ.

“Mestre Gotama, nós, brâmanes, oferecemos doações e realizamos ritos memoriais para os mortos com o pensamento: ‘Que esta doação beneficie nossos parentes e familiares falecidos. Que nossos parentes e familiares falecidos desfrutem desta doação.’ Será que essa doação, Mestre Gotama, realmente beneficia nossos parentes e familiares falecidos? Será que nossos parentes e familiares falecidos realmente desfrutam dessa doação?” “Em uma ocasião apropriada, brâmane, ela beneficia; não em uma ocasião inapropriada.”

‘‘กตมํ ปน, โภ โคตม, ฐานํ, กตมํ อฏฺฐาน’’นฺติ? ‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา นิรยํ อุปปชฺชติ. โย เนรยิกานํ สตฺตานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ น อุปกปฺปติ.

“Mas, Mestre Gotama, o que é uma ocasião apropriada e o que é uma ocasião inapropriada?” “Aqui, brâmane, alguém destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, profere mentiras, fala de forma divisiva, fala asperamente, entrega-se a conversas fúteis; é cheio de cobiça, tem uma mente de má vontade e mantém visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce no inferno. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos seres infernais. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปชฺชติ. โย ติรจฺฉานโยนิกานํ สตฺตานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน [Pg.479] โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ น อุปกปฺปติ.

“Além disso, brâmane, alguém destrói a vida... [pe]... e mantém visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce no reino animal. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos animais. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โย มนุสฺสานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ น อุปกปฺปติ.

“Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida, abstém-se de tirar o que não foi dado, abstém-se de má conduta sexual, abstém-se de proferir mentiras, abstém-se de fala divisiva, abstém-se de fala áspera, abstém-se de conversas fúteis; é livre de cobiça, tem uma mente de boa vontade e mantém a visão correta. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos seres humanos. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos seres humanos. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โย เทวานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ อุปกปฺปติ.

“Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... e mantém a visão correta. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos devas. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos devas. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปชฺชติ. โย เปตฺติเวสยิกานํ สตฺตานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ, ยํ วา ปนสฺส อิโต อนุปฺปเวจฺฉนฺติ มิตฺตามจฺจา วา ญาติสาโลหิตา วา, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, ฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ อุปกปฺปตี’’ติ.

“Além disso, brâmane, alguém destrói a vida... [pe]... e mantém visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce no reino dos espíritos famintos. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos espíritos famintos, ou então ele se sustenta ali com o que seus amigos, companheiros, parentes ou familiares deste mundo lhe oferecem. Esta, brâmane, é uma ocasião apropriada, na qual a doação beneficia quem ali reside.”

‘‘สเจ ปน, โภ โคตม, โส เปโต ญาติสาโลหิโต ตํ ฐานํ อนุปปนฺโน โหติ, โก ตํ ทานํ ปริภุญฺชตี’’ติ? ‘‘อญฺเญปิสฺส, พฺราหฺมณ, เปตา ญาติสาโลหิตา ตํ ฐานํ อุปปนฺนา โหนฺติ, เต ตํ ทานํ ปริภุญฺชนฺตี’’ติ.

“Mas, Mestre Gotama, se aquele parente ou familiar falecido não tiver renascido naquele lugar, quem desfrutará da doação?” “Outros parentes ou familiares falecidos que tenham renascido naquele lugar desfrutarão da doação, brâmane.”

‘‘สเจ ปน, โภ โคตม, โส เจว เปโต ญาติสาโลหิโต ตํ ฐานํ อนุปปนฺโน โหติ อญฺเญปิสฺส ญาติสาโลหิตา เปตา ตํ [Pg.480] ฐานํ อนุปปนฺนา โหนฺติ, โก ตํ ทานํ ปริภุญฺชตี’’ติ? ‘‘อฏฺฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, อนวกาโส ยํ ตํ ฐานํ วิวิตฺตํ อสฺส อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา ยทิทํ เปเตหิ ญาติสาโลหิเตหิ. อปิ จ, พฺราหฺมณ, ทายโกปิ อนิปฺผโล’’ติ.

“Mas, Mestre Gotama, se nem aquele parente ou familiar falecido nem quaisquer outros tiverem renascido naquele lugar, quem desfrutará da doação?” “É impossível e inacreditável, brâmane, que ao longo deste imenso período de tempo este lugar esteja desprovido de parentes e familiares falecidos. Além disso, brâmane, para o próprio doador a ação não é infrutífera.”

‘‘อฏฺฐาเนปิ ภวํ โคตโม ปริกปฺปํ วทตี’’ติ? ‘‘อฏฺฐาเนปิ โข อหํ, พฺราหฺมณ, ปริกปฺปํ วทามิ. อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ; โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หตฺถีนํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส.

“O senhor Gotama afirma a utilidade da doação mesmo em uma ocasião inapropriada?” “Brâmane, eu afirmo a utilidade da doação mesmo em uma ocasião inapropriada. Aqui, brâmane, alguém destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, profere mentiras, fala de forma divisiva, fala asperamente, entrega-se a conversas fúteis; é cheio de cobiça, tem uma mente de má vontade e mantém visões incorretas. No entanto, ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos elefantes. Ali, ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.”

‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตี อทินฺนาทายี กาเมสุมิจฺฉาจารี มุสาวาที ปิสุณวาโจ ผรุสวาโจ สมฺผปฺปลาปี อภิชฺฌาลุ พฺยาปนฺนจิตฺโต มิจฺฉาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หตฺถีนํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส.

“Pelo fato de ele aqui ter destruído a vida, tirado o que não foi dado, envolvido-se em má conduta sexual, proferido mentiras, falado de forma divisiva, falado asperamente, entregado-se a conversas fúteis, ser cheio de cobiça, ter uma mente de má vontade e manter visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos elefantes. Mas pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ…เป… คุนฺนํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ…เป… กุกฺกุรานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส.

“Além disso, brâmane, alguém destrói a vida... [pe]... e mantém visões incorretas. No entanto, ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos cavalos... [pe]... em companhia do gado... [pe]... em companhia dos cães. Ali, ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.”

‘‘ยํ [Pg.481] โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตี…เป. … มิจฺฉาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา กุกฺกุรานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส.

“Pelo fato de ele aqui ter destruído a vida... [pe]... e mantido visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos cães. Mas pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ มานุสกานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ.

“Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... e mantém a visão correta. Ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos seres humanos. Ali, ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais humanos.”

‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ มานุสกานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ.

“Pelo fato de ele aqui ter se abstido de destruir a vida... [pe]... e mantido a visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos seres humanos. E pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais humanos.”

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ ทิพฺพานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ.

“Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... e mantém a visão correta. Ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos devas. Ali, ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais celestiais.”

‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ ทิพฺพานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ. อปิ จ, พฺราหฺมณ, ทายโกปิ อนิปฺผโล’’ติ.

“Pelo fato de ele aqui ter se abstido de destruir a vida... [pe]... e mantido a visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos devas. E pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais celestiais. Além disso, brâmane, para o próprio doador a ação não é infrutífera.”

‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ยาวญฺจิทํ, โภ โคตม, อลเมว ทานานิ ทาตุํ, อลํ สทฺธานิ กาตุํ, ยตฺร หิ นาม ทายโกปิ [Pg.482] อนิปฺผโล’’ติ. ‘‘เอวเมตํ, พฺราหฺมณ, ทายโกปิ หิ, พฺราหฺมณ, อนิปฺผโล’’ติ.

“É surpreendente, Mestre Gotama, é maravilhoso! De fato, Mestre Gotama, é inteiramente apropriado oferecer doações, é apropriado realizar ritos memoriais, visto que até mesmo para o doador a ação não é infrutífera.” “Assim é, brâmane! Assim é, brâmane! Pois, de fato, para o doador a ação não é infrutífera.”

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. เอกาทสมํ.

“Excelente, Mestre Gotama! Excelente, Mestre Gotama!... [pe]... Que o senhor Gotama me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O décimo primeiro [discurso].

ชาณุสฺโสณิวคฺโค ทุติโย.

O segundo capítulo, sobre Jāṇussoṇi, está concluído.

(๑๘) ๓. สาธุวคฺโค

(18) 3. Capítulo sobre o Bem

๑. สาธุสุตฺตํ

1. Discurso sobre o Bem

๑๗๘. ‘‘สาธุญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสาธุญฺจ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

178. “Monges, eu lhes ensinarei o que é o bem e o que é o mal. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อสาธุ? ปาณาติปาโต, อทินฺนาทานํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร, มุสาวาโท, ปิสุณา วาจา, ผรุสา วาจา, สมฺผปฺปลาโป, อภิชฺฌา, พฺยาปาโท, มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสาธุ.

“E o que, monges, é o mal? A destruição da vida, tirar o que não foi dado, má conduta sexual, mentira, fala divisiva, fala áspera, conversa fútil, cobiça, má vontade e visão incorreta. Isso, monges, é chamado de mal.”

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, สาธุ? ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี, อนภิชฺฌา, อพฺยาปาโท, สมฺมาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาธู’’ติ. ปฐมํ.

“E o que, monges, é o bem? A abstenção de destruir a vida, a abstenção de tirar o que não foi dado, a abstenção de má conduta sexual, a abstenção de mentir, a abstenção de fala divisiva, a abstenção de fala áspera, a abstenção de conversa fútil, a ausência de cobiça, a boa vontade e a visão correta. Isso, monges, é chamado de bem.” O primeiro [discurso].

๒. อริยธมฺมสุตฺตํ

2. Discurso sobre o Nobre Dhamma

๑๗๙. ‘‘อริยธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนริยธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม.

179. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre Dhamma e o ignóbil Dhamma. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o ignóbil Dhamma? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de ignóbil Dhamma.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม’’ติ. ทุติยํ.

“E o que, monges, é o nobre Dhamma? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de nobre Dhamma.” O segundo [discurso].

๓. กุสลสุตฺตํ

3. Discurso sobre o Saudável

๑๘๐. ‘‘กุสลญฺจ [Pg.483] โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อกุสลญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อกุสลํ? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อกุสลํ.

180. “Monges, eu lhes ensinarei o saudável e o não saudável. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o não saudável? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de não saudável.”

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กุสลํ? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กุสล’’นฺติ. ตติยํ.

“E o que, monges, é o saudável? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de saudável.” O terceiro [discurso].

๔. อตฺถสุตฺตํ

4. Discurso sobre o Benéfico

๑๘๑. ‘‘อตฺถญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ.

181. “Monges, eu lhes ensinarei o que é benéfico e o que é prejudicial. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o prejudicial? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de prejudicial.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อตฺโถ? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตฺโถ’’ติ. จตุตฺถํ.

“E o que, monges, é o benéfico? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de benéfico.” O quarto [discurso].

๕. ธมฺมสุตฺตํ

5. Discurso sobre o Dhamma

๑๘๒. ‘‘ธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม.

182. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma e o não-Dhamma. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o não-Dhamma? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de não-Dhamma.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ.

“E o que, monges, é o Dhamma? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de Dhamma.” O quinto [discurso].

๖. อาสวสุตฺตํ

6. Discurso sobre as Efluências

๑๘๓. ‘‘สาสวญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนาสวญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม.

183. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma com máculas e o sem máculas. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma com máculas? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma com máculas.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“E qual é, monges, o Dhamma sem máculas? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma sem máculas.” Sexto.

๗. วชฺชสุตฺตํ

7. Vajjasutta

๑๘๔. ‘‘สาวชฺชญฺจ [Pg.484] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนวชฺชญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม.

184. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma censurável e o irrepreensível. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma censurável? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma censurável.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma irrepreensível? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma irrepreensível.” Sétimo.

๘. ตปนียสุตฺตํ

8. Tapanīyasutta

๑๘๕. ‘‘ตปนียญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อตปนียญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม.

185. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma atormentador e o não atormentador. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma atormentador? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma atormentador.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma não atormentador? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma não atormentador.” Oitavo.

๙. อาจยคามิสุตฺตํ

9. Ācayagāmisutta

๑๘๖. ‘‘อาจยคามิญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อปจยคามิญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม.

186. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que leva ao acúmulo e o que leva ao desmantelamento. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que leva ao acúmulo? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que leva ao acúmulo.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อปจยคามี ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อปจยคามี ธมฺโม’’ติ. นวมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que leva ao desmantelamento? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que leva ao desmantelamento.” Nono.

๑๐. ทุกฺขุทฺรยสุตฺตํ

10. Dukkhudrayasutta

๑๘๗. ‘‘ทุกฺขุทฺรยญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขุทฺรยญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม.

187. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que tem o sofrimento como resultado e o que tem a felicidade como resultado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que tem o sofrimento como resultado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que tem o sofrimento como resultado.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม’’ติ. ทสมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que tem a felicidade como resultado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que tem a felicidade como resultado.” Décimo.

๑๑. วิปากสุตฺตํ

11. Vipākasutta

๑๘๘. ‘‘ทุกฺขวิปากญฺจ [Pg.485] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขวิปากญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม.

188. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que resulta em sofrimento e o que resulta em felicidade. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que resulta em sofrimento? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que resulta em sofrimento.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม’’ติ. เอกาทสมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que resulta em felicidade? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que resulta em felicidade.” Décimo primeiro.

สาธุวคฺโค ตติโย.

O terceiro capítulo sobre o bem (Sādhuvagga) está concluído.

(๑๙) ๔. อริยมคฺควคฺโค

(19) 4. Ariyamaggavagga

๑. อริยมคฺคสุตฺตํ

1. Ariyamaggasutta

๑๘๙. ‘‘อริยมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนริยมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค.

189. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre caminho e o caminho não nobre. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o caminho não nobre? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de caminho não nobre.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค’’ติ. ปฐมํ.

“E qual é, monges, o nobre caminho? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de nobre caminho.” Primeiro.

๒. กณฺหมคฺคสุตฺตํ

2. Kaṇhamaggasutta

๑๙๐. ‘‘กณฺหมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ สุกฺกมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, กณฺโห มคฺโค? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กณฺโห มคฺโค.

190. “Monges, eu lhes ensinarei o caminho escuro e o caminho brilhante. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o caminho escuro? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de caminho escuro.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สุกฺโก มคฺโค? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุกฺโก มคฺโค’’ติ. ทุติยํ.

“E qual é, monges, o caminho brilhante? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de caminho brilhante.” Segundo.

๓. สทฺธมฺมสุตฺตํ

3. Saddhammasutta

๑๙๑. ‘‘สทฺธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสทฺธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม.

191. “Monges, eu lhes ensinarei o verdadeiro Dhamma e o falso Dhamma. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o falso Dhamma? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de falso Dhamma.”

‘‘กตโม [Pg.486] จ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม’’ติ. ตติยํ.

“E qual é, monges, o verdadeiro Dhamma? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de verdadeiro Dhamma.” Terceiro.

๔. สปฺปุริสธมฺมสุตฺตํ

4. Sappurisadhammasutta

๑๙๒. ‘‘สปฺปุริสธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสปฺปุริสธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม.

192. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma de uma boa pessoa e o de uma pessoa má. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma de uma pessoa má? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma de uma pessoa má.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม’’ติ. จตุตฺถํ.

“E qual é, monges, o Dhamma de uma boa pessoa? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma de uma boa pessoa.” Quarto.

๕. อุปฺปาเทตพฺพธมฺมสุตฺตํ

5. Uppādetabbadhammasutta

๑๙๓. ‘‘อุปฺปาเทตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อุปฺปาเทตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม.

193. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser gerado e o que não deve ser gerado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser gerado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser gerado.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que deve ser gerado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser gerado.” Quinto.

๖. อาเสวิตพฺพธมฺมสุตฺตํ

6. Āsevitabbadhammasutta

๑๙๔. ‘‘อาเสวิตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ นาเสวิตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, นาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, นาเสวิตพฺโพ ธมฺโม.

194. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser cultivado e o que não deve ser cultivado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser cultivado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser cultivado.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que deve ser cultivado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser cultivado.” Sexto.

๗. ภาเวตพฺพธมฺมสุตฺตํ

7. Bhāvetabbadhammasutta

๑๙๕. ‘‘ภาเวตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น ภาเวตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต [Pg.487] …เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม.

195. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser desenvolvido e o que não deve ser desenvolvido. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser desenvolvido? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser desenvolvido.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que deve ser desenvolvido? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser desenvolvido.” Sétimo.

๘. พหุลีกาตพฺพสุตฺตํ

8. Bahulīkātabbasutta

๑๙๖. ‘‘พหุลีกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น พหุลีกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม.

196. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser muito praticado e o que não deve ser muito praticado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser muito praticado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser muito praticado.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que deve ser muito praticado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser muito praticado.” Oitavo.

๙. อนุสฺสริตพฺพสุตฺตํ

9. Anussaritabbasutta

๑๙๗. ‘‘อนุสฺสริตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ นานุสฺสริตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, นานุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, นานุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม.

197. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser recordado e o que não deve ser recordado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser recordado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser recordado.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. นวมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que deve ser recordado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser recordado.” Nono.

๑๐. สจฺฉิกาตพฺพสุตฺตํ

10. Sacchikātabbasutta

๑๙๘. ‘‘สจฺฉิกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น สจฺฉิกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม.

198. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser realizado e o que não deve ser realizado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser realizado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser realizado.”

‘‘กตโม [Pg.488] จ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ทสมํ.

“E qual é, monges, o Dhamma que deve ser realizado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser realizado.” Décimo.

อริยมคฺควคฺโค จตุตฺโถ.

O quarto capítulo sobre o nobre caminho (Ariyamaggavagga) está concluído.

(๒๐) ๕. อปรปุคฺคลวคฺโค

(20) 5. Aparapuggalavagga

นเสวิตพฺพาทิสุตฺตานิ

Nasevitabbādisutta

๑๙๙. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ.

199. “Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, fala falsidades, fala de forma divisiva, fala asperamente, entrega-se a conversas fúteis, é cobiçosa, tem uma mente de má vontade e possui visão incorreta. Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.”

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ’’.

“Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela se abstém da destruição da vida, de tirar o que não foi dado, da má conduta sexual, da fala falsa, da fala divisiva, da fala áspera, de conversas fúteis; ela é desprovida de cobiça, tem uma mente de boa vontade e possui visão correta. Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.”

๒๐๐-๒๐๙. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น ภชิตพฺโพ…เป… ภชิตพฺโพ… น ปยิรุปาสิตพฺโพ… ปยิรุปาสิตพฺโพ… น ปุชฺโช โหติ… ปุชฺโช โหติ… น ปาสํโส โหติ… ปาสํโส โหติ… อคารโว โหติ… คารโว โหติ… อปฺปติสฺโส โหติ… สปฺปติสฺโส โหติ… น อาราธโก โหติ… อาราธโก โหติ… น วิสุชฺฌติ… วิสุชฺฌติ… มานํ นาธิโภติ … มานํ อธิโภติ… ปญฺญาย น วฑฺฒติ… ปญฺญาย วฑฺฒติ…เป….

200-209. “Monges, não se deve recorrer a uma pessoa que possui dez qualidades... [pe]... deve-se recorrer... não se deve servir... deve-se servir... não é digna de veneração... é digna de veneração... não é digna de louvor... é digna de louvor... é desrespeitosa... é respeitosa... é desprovida de deferência... é cheia de deferência... não é bem-sucedida... é bem-sucedida... não é purificada... é purificada... não supera o orgulho... supera o orgulho... não cresce em sabedoria... cresce em sabedoria... [pe]...”

๒๑๐. ‘‘ทสหิ[Pg.489], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล พหุํ อปุญฺญํ ปสวติ… พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล พหุํ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ.

210. “Monges, uma pessoa que possui dez qualidades gera muito demérito... gera muito mérito. Quais dez? Ela se abstém da destruição da vida, de tirar o que não foi dado, da má conduta sexual, da fala falsa, da fala divisiva, da fala áspera, de conversas fúteis; ela é desprovida de cobiça, tem uma mente de boa vontade e possui visão correta. Monges, uma pessoa que possui essas dez qualidades gera muito mérito.”

อปรปุคฺคลวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo sobre outras pessoas (Aparapuggalavagga) está concluído.

จตุตฺถปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

O quarto grupo de cinquenta discursos (Catutthapaṇṇāsaka) está concluído.

(๒๑) ๑. กรชกายวคฺโค

(21) 1. Karajakāyavagga

๑. ปฐมนิรยสคฺคสุตฺตํ

1. Paṭhamanirayasaggasutta

๒๑๑. ‘‘ทสหิ[Pg.490], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ.

211. Monges, dotado de dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida; é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทายี โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

Toma o que não foi dado; rouba os bens e propriedades alheias, quer estejam na aldeia, quer na floresta, com intenção de roubar.

‘‘กาเมสุ มิจฺฉาจารี โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ.

Comete má conduta sexual; envolve-se sexualmente com mulheres protegidas por sua mãe, por seu pai, por sua mãe e seu pai, por seu irmão, por sua irmã ou por seus parentes; que são protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta punição; ou mesmo com aquela que já está noiva.

‘‘มุสาวาที โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

Fala mentiras. Se for convocado a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e for interrogado como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ele diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ele fala mentiras conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante.

‘‘ปิสุณวาโจ โหติ – อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที, วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Fala de forma divisiva. Tendo ouvido algo aqui, ele repete acolá para dividir aquelas pessoas destas; ou tendo ouvido algo acolá, ele repete para estas pessoas para dividi-las daquelas. Assim, ele divide os que estão unidos, fomenta divisões, gosta de facções, alegra-se com facções, deleita-se com facções e profere palavras que criam facções.

‘‘ผรุสวาโจ โหติ – ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Fala de forma áspera. Ele profere palavras que são grosseiras, duras, ofensivas para os outros, dolorosas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração.

‘‘สมฺผปฺปลาปี [Pg.491] โหติ อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที, อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ.

Entrega-se à conversa fútil. Fala em momento inapropriado, fala o que é falso, fala o que não é benéfico, fala o que é contrário ao Dhamma e à disciplina; em momento inapropriado, ele profere palavras sem valor, sem fundamento, sem limites e desprovidas de benefício.

‘‘อภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มม อสฺสา’ติ.

É cheio de cobiça. Cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

Tem a mente cheia de má vontade e intenções de ódio, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, degolados, aniquilados, destruídos ou exterminados!'

‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

Tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado, nada sacrificado, nada oferecido; não há fruto ou resultado de boas e más ações; não há este mundo, nem outro mundo; não há mãe, nem pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá.

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ.

Monges, dotado de dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Com o bastão e as armas deixados de lado, consciente e bondosa, ela vive compassiva em relação a todos os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, น ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

Tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado. Não rouba os bens e propriedades alheias, quer estejam na aldeia, quer na floresta.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา…เป… อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ.

Tendo abandonado a má conduta sexual, abstém-se da má conduta sexual. Não se envolve sexualmente com mulheres protegidas por sua mãe... [como acima]... ou mesmo com aquela que já está noiva.

‘‘มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

Tendo abandonado a mentira, abstém-se de falar mentiras. Se for convocado a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e for interrogado como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ele diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ele não fala mentiras conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante.

‘‘ปิสุณวาจํ [Pg.492] ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – น อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที, สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Tendo abandonado a fala divisiva, abstém-se da fala divisiva. Tendo ouvido algo aqui, ele não repete acolá para dividir aquelas pessoas destas; ou tendo ouvido algo acolá, ele não repete para estas pessoas para dividi-las daquelas. Assim, ele une os que estão divididos, promove a união, gosta da harmonia, alegra-se com a harmonia, deleita-se com a harmonia e profere palavras que promovem a harmonia.

‘‘ผรุสวาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera. Ele profere palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido e amáveis, que vão ao coração, são corteses, desejadas por muitos e agradáveis a muitos.

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที, อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ.

Tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se da conversa fútil. Fala no momento apropriado, fala a verdade, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a disciplina; no momento apropriado, ele profere palavras dignas de serem lembradas, razoáveis, delimitadas e benéficas.

‘‘อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อนภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มม อสฺสา’ติ.

É livre de cobiça. Não cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

‘‘อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา โหนฺตุ อพฺยาปชฺชา อนีฆา, สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ.

Tem a mente livre de má vontade e suas intenções são livres de ódio, pensando: 'Que estes seres vivam felizes, livres de inimizade, aflição e ansiedade!'

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ, อตฺถิ หุตํ, อตฺถิ สุกฏทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อตฺถิ อยํ โลโก, อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ มาตา, อตฺถิ ปิตา, อตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, อตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ปฐมํ.

Tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado, sacrificado e oferecido; há fruto e resultado de boas e más ações; há este mundo e o outro mundo; há mãe e pai; há seres que renascem espontaneamente; há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. O primeiro.

๒. ทุติยนิรยสคฺคสุตฺตํ

2. Dutiya Nirayasagga Sutta – O Segundo Discurso sobre o Inferno e o Céu

๒๑๒. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ.

212. Monges, dotado de dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida; é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทายี โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ… มุสาวาที โหติ… ปิสุณวาโจ โหติ… ผรุสวาโจ โหติ … สมฺผปฺปลาปี โหติ… อภิชฺฌาลุ [Pg.493] โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ…เป… สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

Toma o que não foi dado... comete má conduta sexual... fala mentiras... fala de forma divisiva... fala de forma áspera... entrega-se à conversa fútil... é cheio de cobiça... tem a mente cheia de má vontade... tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado... [como acima]... não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá.

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ… มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ… ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ… อนภิชฺฌาลุ โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ทุติยํ.

Tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado... tendo abandonado a má conduta sexual, abstém-se da má conduta sexual... tendo abandonado a mentira, abstém-se de falar mentiras... tendo abandonado a fala divisiva, abstém-se da fala divisiva... tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera... tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se da conversa fútil... é livre de cobiça... tem a mente livre de má vontade... tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado... [como acima]... há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. O segundo.

๓. มาตุคามสุตฺตํ

3. Mātugāma Sutta – O Discurso sobre as Mulheres

๒๑๓. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตี โหติ…เป… อทินฺนาทายี โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ… มุสาวาที โหติ… ปิสุณวาโจ โหติ… ผรุสวาโจ โหติ… สมฺผปฺปลาปี โหติ… อภิชฺฌาลุ โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

213. Monges, dotada de dez qualidades, uma mulher é lançada no inferno como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela destrói a vida... [como acima]... toma o que não foi dado... comete má conduta sexual... fala mentiras... fala de forma divisiva... fala de forma áspera... entrega-se à conversa fútil... é cheia de cobiça... tem a mente cheia de má vontade... tem visão incorreta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma mulher é lançada no inferno como se fosse levada para lá.

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ… มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ… ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต [Pg.494] โหติ… ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ… อนภิชฺฌาลุ โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ… อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ตติยํ.

Monges, dotada de dez qualidades, uma mulher é depositada no céu como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela abstém-se de destruir a vida... [como acima]... abstém-se de tomar o que não foi dado... abstém-se da má conduta sexual... abstém-se de falar mentiras... abstém-se da fala divisiva... abstém-se da fala áspera... abstém-se da conversa fútil... é livre de cobiça... tem a mente livre de má vontade... tem visão correta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma mulher é depositada no céu como se fosse levada para lá. O terceiro.

๔. อุปาสิกาสุตฺตํ

4. Upāsikā Sutta – O Discurso sobre a Seguidora Leiga

๒๑๔. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตินี โหติ…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ นิรเย.

214. Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga é lançada no inferno como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela destrói a vida... [como acima]... e tem visão incorreta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga é lançada no inferno como se fosse levada para lá.

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ สคฺเค’’. จตุตฺถํ.

Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga é depositada no céu como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela abstém-se de destruir a vida... [como acima]... e tem visão correta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga é depositada no céu como se fosse levada para lá. O quarto.

๕. วิสารทสุตฺตํ

5. Visārada Sutta – O Discurso sobre a Autoconfiança

๒๑๕. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา อวิสารทา อคารํ อชฺฌาวสติ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตินี โหติ… อทินฺนาทายินี โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารินี โหติ… มุสาวาทินี โหติ… ปิสุณาวาจา โหติ… ผรุสวาจา โหติ… สมฺผปฺปลาปินี โหติ… อภิชฺฌาลุนี โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺตา โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา อวิสารทา อคารํ อชฺฌาวสติ.

215. Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga vive sem autoconfiança em casa. Quais dez? Ela destrói a vida, toma o que não foi dado, comete má conduta sexual, fala mentiras, fala de forma divisiva, fala de forma áspera, entrega-se à conversa fútil, é cheia de cobiça, tem a mente cheia de má vontade e tem visão incorreta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga vive sem autoconfiança em casa.

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา วิสารทา อคารํ อชฺฌาวสติ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา โหติ… อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรตา โหติ… มุสาวาทา ปฏิวิรตา โหติ… ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรตา โหติ… ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรตา โหติ… สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรตา โหติ… อนภิชฺฌาลุนี โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺตา โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา วิสารทา อคารํ อชฺฌาวสตี’’ติ. ปญฺจมํ.

Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga vive confiante em casa. Quais dez? Ela abstém-se de destruir a vida, abstém-se de tomar o que não foi dado, abstém-se da má conduta sexual, abstém-se de falar mentiras, abstém-se da fala divisiva, abstém-se da fala áspera, abstém-se da conversa fútil, é livre de cobiça, tem a mente livre de má vontade e tem visão correta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga vive confiante em casa. O quinto.

๖. สํสปฺปนียสุตฺตํ

6. Saṃsappanīya Sutta – O Discurso sobre Rastejar

๒๑๖. ‘‘สํสปฺปนียปริยายํ [Pg.495] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมปริยายํ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

216. "Monges, eu lhes ensinarei uma exposição do Dhamma sobre o rastejar. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei." "Sim, Senhor", responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สํสปฺปนียปริยาโย ธมฺมปริยาโย? กมฺมสฺสกา, ภิกฺขเว, สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา, ยํ กมฺมํ กโรนฺติ – กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา – ตสฺส ทายาทา ภวนฺติ.

"E qual, monges, é essa exposição do Dhamma sobre o rastejar? Os seres, monges, são donos de suas ações, herdeiros de suas ações; eles têm as ações como sua origem, as ações como seus parentes, as ações como seu refúgio. Qualquer ação que realizem — seja boa ou má — eles serão seus herdeiros.

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ, อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ. โส สํสปฺปติ กาเยน, สํสปฺปติ วาจาย, สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส ชิมฺหํ กายกมฺมํ โหติ, ชิมฺหํ วจีกมฺมํ, ชิมฺหํ มโนกมฺมํ, ชิมฺหา คติ, ชิมฺหุปปตฺติ.

"Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida; ela é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos. Ela rasteja com o corpo, rasteja com a fala, rasteja com a mente. Sua ação corporal é tortuosa; sua ação verbal é tortuosa; sua ação mental é tortuosa. Seu destino é tortuoso; seu renascimento é tortuoso.

‘‘ชิมฺหคติกสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, ชิมฺหุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตทุกฺขา นิรยา ยา วา สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ. กตมา จ สา, ภิกฺขเว, สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ? อหิ วิจฺฉิกา สตปที นกุลา พิฬารา มูสิกา อุลูกา, เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ ติรจฺฉานโยนิกา สตฺตา มนุสฺเส ทิสฺวา สํสปฺปนฺติ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ. ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ.

"Mas para quem tem um destino tortuoso e um renascimento tortuoso, monges, eu declaro um de dois destinos: ou os infernos exclusivamente dolorosos, ou o reino animal de natureza rastejante. E qual é, monges, o reino animal de natureza rastejante? A serpente, o escorpião, a centopeia, o mangusto, o gato, o rato e a coruja, ou quaisquer outros animais que rastejam para longe ao verem seres humanos. Assim, monges, a existência de um ser surge de um ser existente. Ele renasce por meio daquilo que faz. Quando renasce, os contatos o afetam. É dessa maneira, monges, que eu digo: 'os seres são herdeiros de suas ações'."

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อทินฺนาทายี โหติ…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ… มุสาวาที โหติ… ปิสุณวาโจ โหติ… ผรุสวาโจ โหติ… สมฺผปฺปลาปี โหติ… อภิชฺฌาลุ โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ…เป… สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. โส สํสปฺปติ กาเยน, สํสปฺปติ วาจาย, สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส ชิมฺหํ กายกมฺมํ โหติ, ชิมฺหํ วจีกมฺมํ, ชิมฺหํ มโนกมฺมํ, ชิมฺหา คติ, ชิมฺหุปปตฺติ.

"Aqui, monges, uma determinada pessoa toma o que não foi dado... pratica conduta sexual imprópria... profere mentiras... profere palavras divisivas... profere palavras ásperas... conversa fútil... é cobiçosa... tem a mente cheia de má vontade... tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado... não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto este mundo e o outro mundo, os revelem aos outros'. Ela rasteja com o corpo, rasteja com a fala, rasteja com a mente. Sua ação corporal é tortuosa, sua ação verbal é tortuosa, sua ação mental é tortuosa. Seu destino é tortuoso; seu renascimento é tortuoso.

‘‘ชิมฺหคติกสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, ชิมฺหุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตทุกฺขา นิรยา ยา วา สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ. กตมา จ สา, ภิกฺขเว, สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ[Pg.496]? อหิ วิจฺฉิกา สตปที นกุลา พิฬารา มูสิกา อุลูกา, เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ ติรจฺฉานโยนิกา สตฺตา มนุสฺเส ทิสฺวา สํสปฺปนฺติ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ, ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ. กมฺมสฺสกา, ภิกฺขเว, สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา, ยํ กมฺมํ กโรนฺติ – กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา – ตสฺส ทายาทา ภวนฺติ.

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ, ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. โส น สํสปฺปติ กาเยน, น สํสปฺปติ วาจาย, น สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส อุชุ กายกมฺมํ โหติ, อุชุ วจีกมฺมํ, อุชุ มโนกมฺมํ, อุชุ คติ, อุชุปปตฺติ.

"Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida; com o bastão e as armas deixados de lado, ela é conscienciosa e bondosa, vivendo com compaixão por todos os seres vivos. Ela não rasteja com o corpo, não rasteja com a fala, não rasteja com a mente. Sua ação corporal é reta; sua ação verbal é reta; sua ação mental é reta. Seu destino é reto; seu renascimento é reto."

‘‘อุชุคติกสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, อุชุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตสุขา สคฺคา ยานิ วา ปน ตานิ อุจฺจากุลานิ ขตฺติยมหาสาลกุลานิ วา พฺราหฺมณมหาสาลกุลานิ วา คหปติมหาสาลกุลานิ วา อฑฺฒานิ มหทฺธนานิ มหาโภคานิ ปหูตชาตรูปรชตานิ ปหูตวิตฺตูปกรณานิ ปหูตธนธญฺญานิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ. ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ.

"Mas para quem tem um destino reto e um renascimento reto, monges, eu declaro um de dois destinos: ou os céus exclusivamente agradáveis, ou famílias eminentes, tais como as de khattiyas prósperos, brâmanes prósperos ou chefes de família prósperos, famílias que são ricas, com grande riqueza e propriedades, abundante ouro e prata, abundantes tesouros e pertences, abundante riqueza e grãos. Assim, monges, a existência de um ser surge de um ser existente. Ele renasce por meio daquilo que faz. Quando renasce, os contatos o afetam. É dessa maneira, monges, que eu digo: 'os seres são herdeiros de suas ações'."

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ… มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ… ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ… อนภิชฺฌาลุ โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. โส น สํสปฺปติ กาเยน, น สํสปฺปติ วาจาย, น สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส อุชุ กายกมฺมํ โหติ, อุชุ วจีกมฺมํ, อุชุ มโนกมฺมํ, อุชุ คติ, อุชุปปตฺติ.

"Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado... abstém-se de conduta sexual imprópria... tendo abandonado a mentira, abstém-se de mentir... tendo abandonado as palavras divisivas, abstém-se de palavras divisivas... tendo abandonado as palavras ásperas, abstém-se de palavras ásperas... tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se de conversa fútil... é desprovida de cobiça... tem boa vontade... tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado... há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto este mundo e o outro mundo, os revelam aos outros'. Ela não rasteja com o corpo, não rasteja com a fala, não rasteja com a mente. Sua ação corporal é reta, sua ação verbal é reta, sua ação mental é reta. Seu destino é reto; seu renascimento é reto."

‘‘อุชุคติกสฺส [Pg.497] โข ปน อหํ, ภิกฺขเว, อุชุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตสุขา สคฺคา ยานิ วา ปน ตานิ อุจฺจากุลานิ ขตฺติยมหาสาลกุลานิ วา พฺราหฺมณมหาสาลกุลานิ วา คหปติมหาสาลกุลานิ วา อฑฺฒานิ มหทฺธนานิ มหาโภคานิ ปหูตชาตรูปรชตานิ ปหูตวิตฺตูปกรณานิ ปหูตธนธญฺญานิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ. ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ.

‘‘กมฺมสฺสกา, ภิกฺขเว, สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา, ยํ กมฺมํ กโรนฺติ – กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา – ตสฺส ทายาทา ภวนฺติ. อยํ โข โส, ภิกฺขเว, สํสปฺปนียปริยาโย ธมฺมปริยาโย’’ติ. ฉฏฺฐํ.

"Os seres, monges, são donos de suas ações, herdeiros de suas ações; eles têm as ações como sua origem, as ações como seus parentes, as ações como seu refúgio. Qualquer ação que realizem — seja boa ou má — eles serão seus herdeiros. Esta, monges, é a exposição do Dhamma sobre o rastejar." (O sexto)

๗. ปฐมสญฺเจตนิกสุตฺตํ

7. "Primeiro Discurso sobre a Volição"

๒๑๗. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ. ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ.

217. "Monges, eu não afirmo que haja a cessação das ações intencionais realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, quer seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente. E eu tampouco afirmo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações intencionais realizadas e acumuladas."

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

"A este respeito, monges, há uma tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos; uma quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos; e uma tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos."

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ.

"E como, monges, há uma tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos? Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida. Ela é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos."

‘‘อทินฺนาทายี [Pg.498] โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

"Ela toma o que não foi dado. Ela rouba a riqueza e a propriedade alheia, esteja na aldeia ou na floresta, tomando com intenção de roubo o que não lhe foi dado."

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา…เป… อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

"Ela pratica conduta sexual imprópria. Ela mantém relações sexuais com mulheres que são protegidas por sua mãe, pai, mãe e pai, irmão, irmã ou parentes; que são protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta uma penalidade; ou mesmo com aquela que já está noiva. É dessa maneira, monges, que há uma tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos."

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มุสาวาที โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

"E como, monges, há uma quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos? Aqui, monges, uma determinada pessoa profere mentiras. Se ela é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou ao tribunal real, e interrogada como testemunha desta forma: 'Então, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ela diz: 'Eu sei', ou sabendo, ela diz: 'Eu não sei'; não vendo, ela diz: 'Eu vejo', ou vendo, ela diz: 'Eu não vejo'. Assim, ela profere mentiras conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante."

‘‘ปิสุณวาโจ โหติ. อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที, วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

"Ela profere palavras divisivas. Tendo ouvido algo aqui, ela repete em outro lugar para dividir aquelas pessoas destas; ou tendo ouvido algo em outro lugar, ela repete para estas pessoas para dividi-las daquelas. Assim, ela é alguém que divide os que estão unidos, uma criadora de divisões, alguém que gosta de divisões, alegra-se com divisões, deleita-se com divisões, proferindo palavras que criam divisões."

‘‘ผรุสวาโจ โหติ. ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา. อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

"Ela profere palavras ásperas. Ela pronuncia palavras que são rudes, duras, dolorosas para os outros, ofensivas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração."

‘‘สมฺผปฺปลาปี โหติ อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที, อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

"Ela se entrega a conversas fúteis. Ela fala em momento impróprio, fala falsidades, fala o que não é benéfico, fala contra o Dhamma e a disciplina; em momento impróprio, ela profere palavras que são sem valor, irracionais, desordenadas e inúteis. É dessa maneira, monges, que há uma quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos."

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ, ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต, ยํ ปรสฺส ตํ มม อสฺสา’ติ.

"E como, monges, há uma tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos? Aqui, monges, uma determinada pessoa é cheia de cobiça. Ela cobiça a riqueza e a propriedade alheia desta forma: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'"

‘‘พฺยาปนฺนจิตฺโต [Pg.499] โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา พชฺฌนฺตุ วา อุจฺฉิชฺชนฺตุ วา วินสฺสนฺตุ วา มา วา อเหสุ’นฺติ.

"Ela tem a mente cheia de má vontade e intenções de ódio, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, massacrados, aniquilados, destruídos ou exterminados!'"

มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ…เป. … เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

"Ela tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado, nada sacrificado, nada oferecido; não há fruto ou resultado de ações boas e más; não há este mundo, nem outro mundo; não há mãe, nem pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto este mundo e o outro mundo, os revelam aos outros'. É dessa maneira, monges, que há uma tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos."

‘‘ติวิธ กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

"É, monges, devido à tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; ou é devido à quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; ou é devido à tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno."

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อปณฺณโก มณิ อุทฺธํขิตฺโต เยน เยเนว ปติฏฺฐาติ สุปฺปติฏฺฐิตํเยว ปติฏฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธกายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตีติ.

Assim como, monges, um dado de quatro lados, quando lançado para cima, cai firmemente sobre qualquer lado que pouse; da mesma forma, monges, devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma corporal, originado de volição prejudicial, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; devido à corrupção e ao fracasso do quádruplo kamma verbal, originado de volição prejudicial, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma mental, originado de volição prejudicial, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno.

‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ.

Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas.

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

Quanto a isso, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável; o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável; e o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘กถญฺจ[Pg.500], ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ…เป….

E como, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? Aqui, monges, alguém, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Tendo deposto o bastão e a arma, escrupuloso e compassivo, ele habita cheio de simpatia por todos os seres vivos...

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, น ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

Tendo abandonado a tomada do que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado. Ele não toma com intenção de roubo a riqueza e a propriedade alheia, seja na aldeia ou na floresta, que não lhe tenham sido dadas.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา …เป… อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

Tendo abandonado a conduta sexual imprópria, abstém-se da conduta sexual imprópria. Ele não se envolve sexualmente com mulheres protegidas por suas mães... ou mesmo com aquela que já está noiva. É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

E como, monges, há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? Aqui, monges, alguém, tendo abandonado a fala falsa, abstém-se da fala falsa. Se for convocado a uma assembleia, a um conselho, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e for interrogado como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ele diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Vejo'. Assim, ele não fala falsidade conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante.

‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – น อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺทึ, สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Tendo abandonado a fala divisiva, abstém-se da fala divisiva — não repetindo lá o que ouviu aqui para dividir estas pessoas daquelas, nem repetindo a estas o que ouviu lá para dividir aquelas destas. Assim, ele é um reconciliador dos que estão divididos, um promotor da união, que se deleita na concórdia, alegra-se na concórdia, regozija-se na concórdia, falando palavras que promovem a concórdia.

Tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera. Ele fala palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido e amáveis, que vão ao coração, são corteses, desejadas por muitos e agradáveis a muitos.

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน [Pg.501] สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

Tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se da conversa fútil. Ele fala no momento apropriado, fala a verdade, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a Disciplina; no momento apropriado, fala palavras que valem a pena registrar, razoáveis, delimitadas e benéficas. É dessa forma, monges, que há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อนภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต, ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ.

E como, monges, há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? Aqui, monges, alguém é livre de cobiça. Ele não cobiça a riqueza e a propriedade alheia, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

Ele tem boa vontade e suas intenções são livres de ódio, pensando: 'Que estes seres vivam livres de inimizade, livres de aflição, livres de ansiedade, e que cuidem de si mesmos com felicidade!'

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

Ele possui a visão correta e uma perspectiva correta, pensando: 'Existe o que é dado, o que é sacrificado... existem no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os tornam conhecidos aos outros'. É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘ติวิธกายกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ.

É, monges, devido ao êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; ou é devido ao êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; ou é devido ao êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อปณฺณโก มณิ อุทฺธํขิตฺโต เยน เยเนว ปติฏฺฐาติ สุปฺปติฏฺฐิตํเยว ปติฏฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธกายกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ. ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามี’’ติ. สตฺตมํ.

Assim como, monges, um dado de quatro lados, quando lançado para cima, cai firmemente sobre qualquer lado que pouse; da mesma forma, monges, devido ao êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; devido ao êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; devido ao êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial. Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas. O sétimo.

๘. ทุติยสญฺเจตนิกสุตฺตํ

8. Segundo Discurso sobre a Volição

๒๑๘. ‘‘นาหํ[Pg.502], ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ.

218. Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas.

Quanto a isso, monges, há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma corporal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso; a corrupção e o fracasso quádruplo do kamma verbal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso; e a corrupção e o fracasso tríplice do kamma mental, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

E como, monges, há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma corporal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso? ... É dessa forma, monges, que há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma corporal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

E como, monges, há a corrupção e o fracasso quádruplo do kamma verbal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso? ... É dessa forma, monges, que há a corrupção e o fracasso quádruplo do kamma verbal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ.

E como, monges, há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma mental, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso? ... É dessa forma, monges, que há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma mental, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso.

‘‘ติวิธ กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ, จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺต…เป… ติวิธมโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

É, monges, devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma corporal, originado de volição prejudicial, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; devido à corrupção e ao fracasso do quádruplo kamma verbal... devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma mental, originado de volição prejudicial, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno.

‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย[Pg.503]. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ.

‘‘ตตฺร โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

E como, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? ... É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

E como, monges, há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? ... É dessa forma, monges, que há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ.

E como, monges, há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? ... É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável.

‘‘ติวิธกายกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ…เป… ติวิธมโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ…เป…. อฏฺฐมํ.

É, monges, devido ao êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; devido ao êxito quádruplo do kamma verbal... devido ao êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial... O oitavo.

๙. กรชกายสุตฺตํ

9. O Discurso sobre o Corpo Nascido da Ação

๒๑๙. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ.

219. “Monjes, eu não digo que haja a cessação de ações intencionais realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, no renascimento seguinte ou em alguma ocasião subsequente. E eu certamente não digo, monjes, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações intencionais realizadas e acumuladas.”

‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ วิคตาภิชฺโฌ วิคตพฺยาปาโท อสมฺมูฬฺโห สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต เมตฺตาสหคเตน เจตสา [Pg.504] เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ ตถา ทุติยํ ตถา ตติยํ ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ.

“Esse nobre discípulo, monjes, livre de cobiça, livre de má vontade, não confuso, claramente compreensivo, plenamente atento, habita perpassando um quadrante com a mente imbuída de amor-bondade, assim também o segundo, assim também o terceiro, assim também o quarto. Assim, acima, abaixo, ao redor, em todos os lugares e a todos como a si mesmo, ele habita perpassando o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, ampla, sublime, imensurável, livre de hostilidade, livre de má vontade.”

‘‘โส เอวํ ปชานาติ – ‘ปุพฺเพ โข เม อิทํ จิตฺตํ ปริตฺตํ อโหสิ อภาวิตํ, เอตรหิ ปน เม อิทํ จิตฺตํ อปฺปมาณํ สุภาวิตํ. ยํ โข ปน กิญฺจิ ปมาณกตํ กมฺมํ, น ตํ ตตฺราวสิสฺสติ น ตํ ตตฺราวติฏฺฐตี’ติ.

“Ele compreende assim: ‘Anteriormente, minha mente era limitada e não desenvolvida, mas agora ela é imensurável e bem desenvolvida. Qualquer ação de natureza limitada não permanece ali, não persiste ali’.”

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ทหรตคฺเค เจ โส อยํ กุมาโร เมตฺตํ เจโตวิมุตฺตึ ภาเวยฺย, อปิ นุ โข ปาปกมฺมํ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“O que vocês acham, monjes? Se, desde a sua infância, este jovem desenvolvesse a libertação da mente pelo amor-bondade, ele realizaria alguma ação má?” — “Certamente não, Senhor.”

‘‘อกโรนฺตํ โข ปน ปาปกมฺมํ อปิ นุ โข ทุกฺขํ ผุเสยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต. อกโรนฺตญฺหิ, ภนฺเต, ปาปกมฺมํ กุโต ทุกฺขํ ผุสิสฺสตี’’ติ!

“E se ele não realizasse nenhuma ação má, o sofrimento o atingiria?” — “Certamente não, Senhor. Pois, Senhor, para quem não realiza nenhuma ação má, de onde viria o sofrimento para atingi-lo?”

‘‘ภาเวตพฺพา โข ปนายํ, ภิกฺขเว, เมตฺตาเจโตวิมุตฺติ อิตฺถิยา วา ปุริเสน วา. อิตฺถิยา วา, ภิกฺขเว, ปุริสสฺส วา นายํ กาโย อาทาย คมนีโย. จิตฺตนฺตโร อยํ, ภิกฺขเว, มจฺโจ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยํ โข เม อิทํ กิญฺจิ ปุพฺเพ อิมินา กรชกาเยน ปาปกมฺมํ กตํ, สพฺพํ ตํ อิธ เวทนียํ; น ตํ อนุคํ ภวิสฺสตี’ติ. เอวํ ภาวิตา โข, ภิกฺขเว, เมตฺตา เจโตวิมุตฺติ อนาคามิตาย สํวตฺตติ, อิธ ปญฺญสฺส ภิกฺขุโน อุตฺตริ วิมุตฺตึ อปฺปฏิวิชฺฌโต.

“Esta libertação da mente pelo amor-bondade, monjes, deve ser desenvolvida por uma mulher ou por um homem. Nem a mulher nem o homem, monjes, podem levar este corpo consigo quando partirem. Os mortais têm a mente como seu núcleo. Ele compreende assim: ‘Qualquer ação má que eu tenha realizado anteriormente com este corpo nascido de ações passadas, tudo isso deve ser experienciado aqui; isso não me seguirá’. Quando a libertação da mente pelo amor-bondade é desenvolvida dessa maneira, ela conduz ao não retorno para um monge sábio aqui que não penetrou em uma libertação superior.”

‘‘กรุณาสหคเตน เจตสา… มุทิตาสหคเตน เจตสา… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ ตถา ทุติยํ ตถา ตติยํ ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ.

“Ele habita perpassando um quadrante com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também o segundo, assim também o terceiro, assim também o quarto. Assim, acima, abaixo, ao redor, em todos os lugares e a todos como a si mesmo, ele habita perpassando o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, ampla, sublime, imensurável, livre de hostilidade, livre de má vontade.”

‘‘ตํ [Pg.505] กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ทหรตคฺเค เจ โส อยํ กุมาโร อุเปกฺขํ เจโตวิมุตฺตึ ภาเวยฺย, อปิ นุ โข ปาปกมฺมํ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“O que vocês acham, monjes? Se, desde a sua infância, este jovem desenvolvesse a libertação da mente pela equanimidade, ele realizaria alguma ação má?” — “Certamente não, Senhor.”

‘‘ภาเวตพฺพา โข ปนายํ, ภิกฺขเว, อุเปกฺขา เจโตวิมุตฺติ อิตฺถิยา วา ปุริเสน วา. อิตฺถิยา วา, ภิกฺขเว, ปุริสสฺส วา นายํ กาโย อาทาย คมนีโย. จิตฺตนฺตโร อยํ, ภิกฺขเว, มจฺโจ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยํ โข เม อิทํ กิญฺจิ ปุพฺเพ อิมินา กรชกาเยน ปาปกมฺมํ กตํ, สพฺพํ ตํ อิธ เวทนียํ; น ตํ อนุคํ ภวิสฺสตี’ติ. เอวํ ภาวิตา โข, ภิกฺขเว, อุเปกฺขา เจโตวิมุตฺติ อนาคามิตาย สํวตฺตติ, อิธ ปญฺญสฺส ภิกฺขุโน อุตฺตริ วิมุตฺตึ อปฺปฏิวิชฺฌโต’’ติ. นวมํ.

“Esta libertação da mente pela equanimidade, monjes, deve ser desenvolvida por uma mulher ou por um homem. Nem a mulher nem o homem, monjes, podem levar este corpo consigo quando partirem. Os mortais têm a mente como seu núcleo. Ele compreende assim: ‘Qualquer ação má que eu tenha realizado anteriormente com este corpo nascido de ações passadas, tudo isso deve ser experienciado aqui; isso não me seguirá’. Quando a libertação da mente pela equanimidade é desenvolvida dessa maneira, ela conduz ao não retorno para um monge sábio aqui que não penetrou em uma libertação superior.” O nono [discurso].

๑๐. อธมฺมจริยาสุตฺตํ

10. Adhammacariya Sutta — Conduta Contrária ao Dhamma

๒๒๐. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, โภ โคตม, เหตุ โก ปจฺจโย เยนมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ? ‘‘อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ.

220. Então, um certo brâmane aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após trocar saudações e palavras de cortesia, ele se sentou a um lado. Sentado a um lado, o brâmane disse ao Abençoado: “Qual é a causa, Mestre Gotama, qual é a condição para que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasçam em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno?” — “É por causa da conduta contrária ao Dhamma, da conduta desarmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno.”

‘‘โก ปน, โภ โคตม, เหตุ โก ปจฺจโย เยนมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ? ‘‘ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ.

“E qual é a causa, Mestre Gotama, qual é a condição para que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasçam em um destino feliz, no mundo celestial?” — “É por causa da conduta de acordo com o Dhamma, da conduta harmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.”

‘‘น โข อหํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถาหํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชาเนยฺย’’นฺติ. ‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ[Pg.506]; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข โส พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

“Eu não compreendo detalhadamente o significado daquilo que o Mestre Gotama expôs de forma breve. Seria bom se o Mestre Gotama me ensinasse o Dhamma de tal maneira que eu pudesse compreender detalhadamente o significado de sua breve exposição.” — “Sendo assim, brâmane, ouça e preste muita atenção; eu falarei.” — “Sim, senhor”, respondeu o brâmane ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘ติวิธา โข, พฺราหฺมณ, กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ; จตุพฺพิธา วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ; ติวิธา มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ.

“Brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do corpo, de quatro tipos por meio da fala e de três tipos por meio da mente.”

‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน อธมฺมจริยา วิสมจริยา โหติ.

“E como, brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do corpo? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do corpo.”

‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย อธมฺมจริยา วิสมจริยา โหติ.

“E como, brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala.”

‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ. เอวํ อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

“E como, brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do mente? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio da mente. É por causa de tal conduta contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno.”

‘‘ติวิธา พฺราหฺมณ, กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ; จตุพฺพิธา วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ; ติวิธา มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

“Brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio do corpo, de quatro tipos por meio da fala e de três tipos por meio da mente.”

‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

“E como, brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio do corpo? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio do corpo.”

‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

“E como, brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala.”

‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ. เอวํ ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ.

“E como, brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio da mente? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio da mente. É por causa de tal conduta de acordo com o Dhamma, conduta harmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.”

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ.

“Excelente, Mestre Gotama! Excelente, Mestre Gotama! ... [pe] ... Que o Mestre Gotama me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O décimo [discurso].

กรชกายวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo: O Corpo Nascido de Ações Passadas (Karajakāya Vagga).

(๒๒) ๒. สามญฺญวคฺโค

(22) 2. Sāmañña Vagga — Capítulo sobre a Semelhança

๒๒๑. ‘‘ทสหิ[Pg.507], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

221. “Monjes, possuindo dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais dez? (1) Destrói a vida, (2) toma o que não é dado, (3) envolve-se em má conduta sexual, (4) fala falsamente, (5) fala de forma divisiva, (6) fala asperamente, (7) entrega-se a conversas fúteis, (8) é cheio de cobiça, (9) tem uma mente de má vontade e (10) possui visão incorreta. Monjes, possuindo essas dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá.”

‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ.

“Monjes, possuindo dez qualidades, alguém é colocado no céu como se fosse levado para lá. Quais dez? (1) Abstém-se de destruir a vida, (2) abstém-se de tomar o que não é dado, (3) abstém-se de má conduta sexual, (4) abstém-se de falar falsamente, (5) abstém-se de falar de forma divisiva, (6) abstém-se de falar asperamente, (7) abstém-se de conversas fúteis, (8) é livre de cobiça, (9) tem uma mente sem má vontade e (10) possui visão correta. Monjes, possuindo essas dez qualidades, alguém é colocado no céu como se fosse levado para lá.”

๒๒๒. ‘‘วีสติยา, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ วีสติยา? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ; อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ; อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ; อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ; อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, วีสติยา ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

222. “Monjes, possuindo vinte qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais vinte? (1) A pessoa mesma destrói a vida e (2) incentiva outros a destruir a vida; (3) ela mesma toma o que não é dado e (4) incentiva outros a tomar o que não é dado; (5) ela mesma envolve-se em má conduta sexual e (6) incentiva outros à má conduta sexual; (7) ela mesma fala falsamente e (8) incentiva outros a falar falsamente; (9) ela mesma fala de forma divisiva e (10) incentiva outros a falar de forma divisiva; (11) ela mesma fala asperamente e (12) incentiva outros a falar asperamente; (13) ela mesma entrega-se a conversas fúteis e (14) incentiva outros a conversas fúteis; (15) ela mesma é cheia de cobiça e (16) incentiva outros à cobiça; (17) ela mesma tem uma mente de má vontade e (18) incentiva outros à má vontade; (19) ela mesma possui visão incorreta e (20) incentiva outros à visão incorreta. Monjes, possuindo essas vinte qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá.”

‘‘วีสติยา, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ วีสติยา? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ[Pg.508], ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ; อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, วีสติยา ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ.

Monjes, dotado de vinte qualidades, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais vinte? A própria pessoa se abstém de destruir a vida e incentiva os outros a se absterem de destruir a vida; abstém-se de tomar o que não foi dado e incentiva os outros a se absterem de tomar o que não foi dado; abstém-se de conduta sexual imprópria e incentiva os outros a se absterem de conduta sexual imprópria; abstém-se de mentir e incentiva os outros a se absterem de mentir; abstém-se de linguagem maliciosa e incentiva os outros a se absterem de linguagem maliciosa; abstém-se de linguagem áspera e incentiva os outros a se absterem de linguagem áspera; abstém-se de conversa fútil e incentiva os outros a se absterem de conversa fútil; é livre de cobiça e incentiva os outros a serem livres de cobiça; tem a mente livre de má vontade e incentiva os outros a terem a mente livre de má vontade; possui a visão correta e incentiva os outros a possuírem a visão correta. Dotado destas vinte qualidades, monjes, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá.

๒๒๓. ‘‘ตึสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตึสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ, ปาณาติปาเต จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ, อทินฺนาทาเน จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจาเร จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ, มุสาวาเท จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาเป จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ, อภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ, พฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ – อิเมหิ โข[Pg.509], ภิกฺขเว, ตึสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

223. Monjes, dotado de trinta qualidades, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá. Quais trinta? A própria pessoa destrói a vida, incentiva os outros a destruírem a vida e aprova a destruição da vida; toma o que não foi dado, incentiva os outros a tomarem o que não foi dado e aprova o tomar o que não foi dado; envolve-se em conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se envolverem em conduta sexual imprópria e aprova a conduta sexual imprópria; mente, incentiva os outros a mentirem e aprova a mentira; usa de linguagem maliciosa, incentiva os outros a usarem de linguagem maliciosa e aprova a linguagem maliciosa; usa de linguagem áspera, incentiva os outros a usarem de linguagem áspera e aprova a linguagem áspera; engaja-se em conversa fútil, incentiva os outros a se engajarem em conversa fútil e aprova a conversa fútil; é cobiçoso, incentiva os outros à cobiça e aprova a cobiça; tem má vontade, incentiva os outros à má vontade e aprova a má vontade; possui visão incorreta, incentiva os outros à visão incorreta e aprova a visão incorreta. Dotado destas trinta qualidades, monjes, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá.

‘‘ตึสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตึสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ, อนภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ, อพฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตึสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ.

Monjes, dotado de trinta qualidades, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais trinta? A própria pessoa se abstém de destruir a vida, incentiva os outros a se absterem de destruir a vida e aprova a abstenção de destruir a vida; abstém-se de tomar o que não foi dado, incentiva os outros a se absterem de tomar o que não foi dado e aprova a abstenção de tomar o que não foi dado; abstém-se de conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se absterem de conduta sexual imprópria e aprova a abstenção de conduta sexual imprópria; abstém-se de mentir, incentiva os outros a se absterem de mentir e aprova a abstenção de mentir; abstém-se de linguagem maliciosa, incentiva os outros a se absterem de linguagem maliciosa e aprova a abstenção de linguagem maliciosa; abstém-se de linguagem áspera, incentiva os outros a se absterem de linguagem áspera e aprova a abstenção de linguagem áspera; abstém-se de conversa fútil, incentiva os outros a se absterem de conversa fútil e aprova a abstenção de conversa fútil; é livre de cobiça, incentiva os outros a serem livres de cobiça e aprova a ausência de cobiça; tem a mente livre de má vontade, incentiva os outros a terem a mente livre de má vontade e aprova a ausência de má vontade; possui a visão correta, incentiva os outros a possuírem a visão correta e aprova a visão correta. Dotado destas trinta qualidades, monjes, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá.

๒๒๔. ‘‘จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ จตฺตารีสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ, ปาณาติปาเต จ สมนุญฺโญ โหติ, ปาณาติปาตสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ, อทินฺนาทาเน จ สมนุญฺโญ โหติ, อทินฺนาทานสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ[Pg.510], ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจาเร จ สมนุญฺโญ โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ, มุสาวาเท จ สมนุญฺโญ โหติ, มุสาวาทสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ, ปิสุณาย วาจาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ, ผรุสาย วาจาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาเป จ สมนุญฺโญ โหติ, สมฺผปฺปลาปสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ, อภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ, อภิชฺฌาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ, พฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ, พฺยาปาทสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ วณฺณํ ภาสติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตารีสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

224. Monjes, dotado de quarenta qualidades, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá. Quais quarenta? A própria pessoa destrói a vida, incentiva os outros a destruírem a vida, aprova a destruição da vida e fala em louvor à destruição da vida; toma o que não foi dado, incentiva os outros a tomarem o que não foi dado, aprova o tomar o que não foi dado e fala em louvor ao tomar o que não foi dado; envolve-se em conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se envolverem em conduta sexual imprópria, aprova a conduta sexual imprópria e fala em louvor à conduta sexual imprópria; mente, incentiva os outros a mentirem, aprova a mentira e fala em louvor à mentira; usa de linguagem maliciosa, incentiva os outros a usarem de linguagem maliciosa, aprova a linguagem maliciosa e fala em louvor à linguagem maliciosa; usa de linguagem áspera, incentiva os outros a usarem de linguagem áspera, aprova a linguagem áspera e fala em louvor à linguagem áspera; engaja-se em conversa fútil, incentiva os outros a se engajarem em conversa fútil, aprova a conversa fútil e fala em louvor à conversa fútil; é cobiçoso, incentiva os outros à cobiça, aprova a cobiça e fala em louvor à cobiça; tem má vontade, incentiva os outros à má vontade, aprova a má vontade e fala em louvor à má vontade; possui visão incorreta, incentiva os outros à visão incorreta, aprova a visão incorreta e fala em louvor à visão incorreta. Dotado destas quarenta qualidades, monjes, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá.

‘‘จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ จตฺตารีสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา [Pg.511] สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ, อนภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ, อนภิชฺฌาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ, อพฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ, อพฺยาปาทสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ วณฺณํ ภาสติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตารีสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ.

Monjes, dotado de quarenta qualidades, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais quarenta? A própria pessoa se abstém de destruir a vida, incentiva os outros a se absterem de destruir a vida, aprova a abstenção de destruir a vida e fala em louvor à abstenção de destruir a vida; abstém-se de tomar o que não foi dado, incentiva os outros a se absterem de tomar o que não foi dado, aprova a abstenção de tomar o que não foi dado e fala em louvor à abstenção de tomar o que não foi dado; abstém-se de conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se absterem de conduta sexual imprópria, aprova a abstenção de conduta sexual imprópria e fala em louvor à abstenção de conduta sexual imprópria; abstém-se de mentir, incentiva os outros a se absterem de mentir, aprova a abstenção de mentir e fala em louvor à abstenção de mentir; abstém-se de linguagem maliciosa, incentiva os outros a se absterem de linguagem maliciosa, aprova a abstenção de linguagem maliciosa e fala em louvor à abstenção de linguagem maliciosa; abstém-se de linguagem áspera, incentiva os outros a se absterem de linguagem áspera, aprova a abstenção de linguagem áspera e fala em louvor à abstenção de linguagem áspera; abstém-se de conversa fútil, incentiva os outros a se absterem de conversa fútil, aprova a abstenção de conversa fútil e fala em louvor à abstenção de conversa fútil; é livre de cobiça, incentiva os outros a serem livres de cobiça, aprova a ausência de cobiça e fala em louvor à ausência de cobiça; tem a mente livre de má vontade, incentiva os outros a terem a mente livre de má vontade, aprova a ausência de má vontade e fala em louvor à ausência de má vontade; possui a visão correta, incentiva os outros a possuírem a visão correta, aprova a visão correta e fala em louvor à visão correta. Dotado destas quarenta qualidades, monjes, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá.

๒๒๕-๒๒๘. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ…เป… อกฺขตํ อนุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ…เป… วีสติยา, ภิกฺขเว…เป… ตึสาย, ภิกฺขเว…เป… จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ…เป….

225-228. Monjes, dotado de dez qualidades, alguém conduz a si mesmo de forma arruinada e prejudicada... [pe]... conduz a si mesmo de forma não arruinada e não prejudicada... [pe]... dotado de vinte... [pe]... dotado de trinta... [pe]... dotado de quarenta qualidades, alguém conduz a si mesmo de forma arruinada e prejudicada... [pe]...

๒๒๙-๒๓๒. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ…เป… อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. วีสติยา, ภิกฺขเว…เป… ตึสาย, ภิกฺขเว,…เป… จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ…เป… อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ’’.

229-232. Monjes, dotado de dez qualidades, com a dissolução do corpo, após a morte, alguém aqui renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno... [pe]... alguém aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um destino feliz, no mundo celestial. Dotado de vinte... [pe]... dotado de trinta... [pe]... dotado de quarenta qualidades, alguém aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno... [pe]... alguém aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um destino feliz, no mundo celestial.

๒๓๓-๒๓๖. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ…เป… ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ…เป… วีสติยา, ภิกฺขเว…เป… ตึสาย, ภิกฺขเว…เป… จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ…เป… ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ [Pg.512] …เป… อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตารีสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ’’ติ.

233-236. Monjes, dotado de dez qualidades, alguém deve ser conhecido como um tolo... [pe]... deve ser conhecido como um sábio... [pe]... dotado de vinte... [pe]... dotado de trinta... [pe]... dotado de quarenta qualidades, alguém deve ser conhecido como um tolo... [pe]... deve ser conhecido como um sábio... [pe]... Dotado destas quarenta qualidades, monjes, alguém deve ser conhecido como um sábio.

สามญฺญวคฺโค ทุติโย.

O segundo capítulo (Sāmaññavagga) está concluído.

๒๓. ราคเปยฺยาลํ

23. Série de repetições sobre a cobiça (Rāgapeyyāla)

๒๓๗. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ทส? อสุภสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

237. “Monges, para o conhecimento direto da cobiça, dez coisas devem ser desenvolvidas. Quais dez? A percepção da não-atratividade, a percepção da morte, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do não-deleite em todo o mundo, a percepção da impermanência, a percepção do sofrimento no impermanente, a percepção do não-eu no que é sofrimento, a percepção do abandono, a percepção do desapego e a percepção da cessação. Para o conhecimento direto da cobiça, monges, estas dez coisas devem ser desenvolvidas.”

๒๓๘. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ทส? อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อฏฺฐิกสญฺญา, ปุฬวกสญฺญา, วินีลกสญฺญา, วิปุพฺพกสญฺญา, วิจฺฉิทฺทกสญฺญา, อุทฺธุมาตกสญฺญา – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

238. “Monges, para o conhecimento direto da cobiça, dez coisas devem ser desenvolvidas. Quais dez? A percepção da impermanência, a percepção do não-eu, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do não-deleite em todo o mundo, a percepção de um esqueleto, a percepção de um cadáver infestado de vermes, a percepção de um cadáver lívido, a percepção de um cadáver purulento, a percepção de um cadáver dilacerado e a percepção de um cadáver inchado. Para o conhecimento direto da cobiça, monges, estas dez coisas devem ser desenvolvidas.”

๒๓๙. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

239. “Monges, para o conhecimento direto da cobiça, dez coisas devem ser desenvolvidas. Quais dez? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Para o conhecimento direto da cobiça, monges, estas dez coisas devem ser desenvolvidas.”

๒๔๐-๒๖๖. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… ( ) จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย…เป… อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

240-266. “Monges, para a compreensão completa da cobiça... para a total destruição... para o abandono... para a destruição... para o desaparecimento... para o desapego... para a cessação... para a renúncia... para o desprendimento... estas dez coisas devem ser desenvolvidas.”

๒๖๗-๗๔๖. ‘‘โทสสฺส [Pg.513] …เป… โมหสฺส… โกธสฺส… อุปนาหสฺส… มกฺขสฺส… ปฬาสสฺส… อิสฺสาย… มจฺฉริยสฺส… มายาย… สาเฐยฺยสฺส… ถมฺภสฺส… สารมฺภสฺส… มานสฺส… อติมานสฺส… มทสฺส… ปมาทสฺส ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย … ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… ( ) จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย…เป… อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

267-746. “Monges, para o conhecimento direto... para a compreensão completa... para a total destruição... para o abandono... para a destruição... para o desaparecimento... para o desapego... para a cessação... para a renúncia... para o desprendimento da aversão... da ilusão... da raiva... da hostilidade... da depreciação... da insolência... da inveja... da avareza... do engano... da astúcia... da obstinação... da impetuosidade... do orgulho... da arrogância... da embriaguez... da negligência... estas dez coisas devem ser desenvolvidas.”

ราคเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ.

Concluída a seção repetitiva sobre a cobiça.

ทสกนิปาตปาฬิ นิฏฺฐิตา.

Concluído o Livro dos Dez.

বাংলা
পালি	অট্ঠকথা	টীকা	অন্ন
1101 পারাজিক পালি 1102 পাচিত্তিয় পালি 1103 মহাবগ্গ পালি (বিনয়) 1104 চূলবগ্গ পালি 1105 পরিবার পালি	1201 পারাজিককণ্ড অট্ঠকথা-১ 1202 পারাজিককণ্ড অট্ঠকথা-২ 1203 পাচিত্তিয় অট্ঠকথা 1204 মহাবগ্গ অট্ঠকথা (বিনয়) 1205 চূলবগ্গ অট্ঠকথা 1206 পরিবার অট্ঠকথা	1301 সারত্থদীপনী টীকা-১ 1302 সারত্থদীপনী টীকা-২ 1303 সারত্থদীপনী টীকা-৩	1401 দ্বেমাতিকাপালি 1402 বিনয়সংগহ অট্ঠকথা 1403 বজিরবুদ্ধি টীকা 1404 বিমতিবিনোদনী টীকা-১ 1405 বিমতিবিনোদনী টীকা-২ 1406 বিনয়ালংকার টীকা-১ 1407 বিনয়ালংকার টীকা-২ 1408 কঙ্খাবিতরণীপুরাণ টীকা 1409 বিনয়বিনিচ্ছয়-উত্তরবিনিচ্ছয় 1410 বিনয়বিনিচ্ছয় টীকা-১ 1411 বিনয়বিনিচ্ছয় টীকা-২ 1412 পাচিত্যাদিযোজনাপালি 1413 খুদ্ধসিক্খা-মূলসিক্খা 8401 বিসুদ্ধিমগ্গ-১ 8402 বিসুদ্ধিমগ্গ-২ 8403 বিসুদ্ধিমগ্গ-মহাটীকা-১ 8404 বিসুদ্ধিমগ্গ-মহাটীকা-২ 8405 বিসুদ্ধিমগ্গ নিদানকথা 8406 দীঘনিকায় (পু-বি) 8407 মজ্ঝিমনিকায় (পু-বি) 8408 সংযুত্তনিকায় (পু-বি) 8409 অঙ্গুত্তরনিকায় (পু-বি) 8410 বিনয়পিটক (পু-বি) 8411 অভিধম্মপিটক (পু-বি) 8412 অট্ঠকথা (পু-বি) 8413 নিরুত্তিদীপনী 8414 পরমত্থদীপনী সংগহমহাটীকাপাঠ 8415 অনুদীপনীপাঠ 8416 পট্ঠানুদ্দেস দীপনীপাঠ 8417 নমক্কারটীকা 8418 মহাপণামপাঠ 8419 লক্খণাতো বুদ্ধথোমনাগাথা 8420 সুতবন্দনা 8421 কমলাঞ্জলি 8422 জিনালংকার 8423 পজ্জমধু 8424 বুদ্ধগুণগাথাবলী 8425 চূলগন্থবংস 8426 মহাবংস 8427 সাসনবংস 8428 কচ্চায়নব্যাকরণং 8429 মোগ্গল্লানব্যাকরণং 8430 সদ্দনীতিপ্পকরণং (পদমালা) 8431 সদ্দনীতিপ্পকরণং (ধাতুমালা) 8432 পদরূপসিদ্ধি 8433 মোগ্গল্লানপঞ্চিকা 8434 পযোগসিদ্ধিপাঠ 8435 বুত্তোদয়পাঠ 8436 অভিধানপ্পদীপিকাপাঠ 8437 অভিধানপ্পদীপিকাটীকা 8438 সুবোধালংকারপাঠ 8439 সুবোধালংকারটীকা 8440 বালাবতার গণ্ঠিপদত্থবিনিচ্ছয়সার 8441 লোকনীতি 8442 সুত্তন্তনীতি 8443 সূরস্সতীনীতি 8444 মহারহনীতি 8445 ধম্মনীতি 8446 কবিদপ্পণনীতি 8447 নীতিমঞ্জরী 8448 নরদক্খদীপনী 8449 চতুরারক্খদীপনী 8450 চাণক্যনীতি 8451 রসবাহিনী 8452 সীমাবিসোধনীপাঠ 8453 বেস্সন্তরগীতি 8454 মোগ্গল্লান বুত্তিবিবরণপঞ্চিকা 8455 থূপবংস 8456 দাঠাবংস 8457 ধাতুপাঠবিলাসিনিয়া 8458 ধাতুবংস 8459 হত্থবনগল্লবিহারবংস 8460 জিনচরিতয় 8461 জিনবংসদীপং 8462 তেলকটাহগাথা 8463 মিলিদটীকা 8464 পদমঞ্জরী 8465 পদসাধনং 8466 সদ্দবিন্দুপকরণং 8467 কচ্চায়নধাতুমঞ্জুসা 8468 সামন্তকূটবণ্ণনা
2101 সীলক্খন্ধবগ্গ পালি 2102 মহাবগ্গ পালি (দীঘ) 2103 পাথিকবগ্গ পালি	2201 সীলক্খন্ধবগ্গ অট্ঠকথা 2202 মহাবগ্গ অট্ঠকথা (দীঘ) 2203 পাথিকবগ্গ অট্ঠকথা	2301 সীলক্খন্ধবগ্গ টীকা 2302 মহাবগ্গ টীকা (দীঘ) 2303 পাথিকবগ্গ টীকা 2304 সীলক্খন্ধবগ্গ-অভিনবটীকা-১ 2305 সীলক্খন্ধবগ্গ-অভিনবটীকা-২
3101 মূলপণ্ণাস পালি 3102 মজ্ঝিমপণ্ণাস পালি 3103 উপরিপণ্ণাস পালি	3201 মূলপণ্ণাস অট্ঠকথা-১ 3202 মূলপণ্ণাস অট্ঠকথা-২ 3203 মজ্ঝিমপণ্ণাস অট্ঠকথা 3204 উপরিপণ্ণাস অট্ঠকথা	3301 মূলপণ্ণাস টীকা 3302 মজ্ঝিমপণ্ণাস টীকা 3303 উপরিপণ্ণাস টীকা
4101 সগাথাবগ্গ পালি 4102 নিদানবগ্গ পালি 4103 খন্ধবগ্গ পালি 4104 সলায়তনবগ্গ পালি 4105 মহাবগ্গ পালি (সংযুত্ত)	4201 সগাথাবগ্গ অট্ঠকথা 4202 নিদানবগ্গ অট্ঠকথা 4203 খন্ধবগ্গ অট্ঠকথা 4204 সলায়তনবগ্গ অট্ঠকথা 4205 মহাবগ্গ অট্ঠকথা (সংযুত্ত)	4301 সগাথাবগ্গ টীকা 4302 নিদানবগ্গ টীকা 4303 খন্ধবগ্গ টীকা 4304 সলায়তনবগ্গ টীকা 4305 মহাবগ্গ টীকা (সংযুত্ত)
5101 এককনিপাত পালি 5102 দুকনিপাত পালি 5103 তিকনিপাত পালি 5104 চতুক্কনিপাত পালি 5105 পঞ্চকনিপাত পালি 5106 ছক্কনিপাত পালি 5107 সত্তকনিপাত পালি 5108 অট্ঠকাদিনিপাত পালি 5109 নবকনিপাত পালি 5110 দশকনিপাত পালি 5111 একাদশকনিপাত পালি	5201 এককনিপাত অট্ঠকথা 5202 দুক-তিক-চতুক্কনিপাত অট্ঠকথা 5203 পঞ্চক-ছক্ক-সত্তকনিপাত অট্ঠকথা 5204 অট্ঠকাদিনিপাত অট্ঠকথা	5301 এককনিপাত টীকা 5302 দুক-তিক-চতুক্কনিপাত টীকা 5303 পঞ্চক-ছক্ক-সত্তকনিপাত টীকা 5304 অট্ঠকাদিনিপাত টীকা
6101 খুদ্ধকপাঠ পালি 6102 ধম্মপদ পালি 6103 উদান পালি 6104 ইতিবুত্তক পালি 6105 সুত্তনিপাত পালি 6106 বিমানবত্থু পালি 6107 পেতবত্থু পালি 6108 থেরগাথা পালি 6109 থেরীগাথা পালি 6110 অপদান পালি-১ 6111 অপদান পালি-২ 6112 বুদ্ধবংস পালি 6113 চরিয়াপিটক পালি 6114 জাতক পালি-১ 6115 জাতক পালি-২ 6116 মহানিদ্দেস পালি 6117 চূলনিদ্দেস পালি 6118 পটিসম্ভিদামগ্গ পালি 6119 নেত্তিপ্পকরণ পালি 6120 মিলিন্দপঞ্হ পালি 6121 পেটকোপদেস পালি	6201 খুদ্ধকপাঠ অট্ঠকথা 6202 ধম্মপদ অট্ঠকথা-১ 6203 ধম্মপদ অট্ঠকথা-২ 6204 উদান অট্ঠকথা 6205 ইতিবুত্তক অট্ঠকথা 6206 সুত্তনিপাত অট্ঠকথা-১ 6207 সুত্তনিপাত অট্ঠকথা-২ 6208 বিমানবত্থু অট্ঠকথা 6209 পেতবত্থু অট্ঠকথা 6210 থেরগাথা অট্ঠকথা-১ 6211 থেরগাথা অট্ঠকথা-২ 6212 থেরীগাথা অট্ঠকথা 6213 অপদান অট্ঠকথা-১ 6214 অপদান অট্ঠকথা-২ 6215 বুদ্ধবংস অট্ঠকথা 6216 চরিয়াপিটক অট্ঠকথা 6217 জাতক অট্ঠকথা-১ 6218 জাতক অট্ঠকথা-২ 6219 জাতক অট্ঠকথা-৩ 6220 জাতক অট্ঠকথা-৪ 6221 জাতক অট্ঠকথা-৫ 6222 জাতক অট্ঠকথা-৬ 6223 জাতক অট্ঠকথা-৭ 6224 মহানিদ্দেস অট্ঠকথা 6225 চূলনিদ্দেস অট্ঠকথা 6226 পটিসম্ভিদামগ্গ অট্ঠকথা-১ 6227 পটিসম্ভিদামগ্গ অট্ঠকথা-২ 6228 নেত্তিপ্পকরণ অট্ঠকথা	6301 নেত্তিপ্পকরণ টীকা 6302 নেত্তিবিভাবিনী
7101 ধম্মসংগণী পালি 7102 বিভঙ্গ পালি 7103 ধাতুকথা পালি 7104 পুগ্গলপঞ্ঞাত্তি পালি 7105 কথাবত্থু পালি 7106 যমক পালি-১ 7107 যমক পালি-২ 7108 যমক পালি-৩ 7109 পট্ঠান পালি-১ 7110 পট্ঠান পালি-২ 7111 পট্ঠান পালি-৩ 7112 পট্ঠান পালি-৪ 7113 পট্ঠান পালি-৫	7201 ধম্মসংগণি অট্ঠকথা 7202 সম্মোহবিনোদনী অট্ঠকথা 7203 পঞ্চপকরণ অট্ঠকথা	7301 ধম্মসংগণী-মূলটীকা 7302 বিভঙ্গ-মূলটীকা 7303 পঞ্চপকরণ-মূলটীকা 7304 ধম্মসংগণী-অনুটীকা 7305 পঞ্চপকরণ-অনুটীকা 7306 অভিধম্মাবতারো-নামরূপপরিচ্ছেদো 7307 অভিধম্মত্থসংগহো 7308 অভিধম্মাবতার-পুরাণটীকা 7309 অভিধম্মমাতিকাপালি

中文
巴利	義註	複註	藏外典籍
1101 巴拉基咖（波羅夷） 1102 巴吉帝亞（波逸提） 1103 大品（律藏） 1104 小品 1105 附隨	1201 巴拉基咖（波羅夷）義註-1 1202 巴拉基咖（波羅夷）義註-2 1203 巴吉帝亞（波逸提）義註 1204 大品義註（律藏） 1205 小品義註 1206 附隨義註	1301 心義燈-1 1302 心義燈-2 1303 心義燈-3	1401 疑惑度脫 1402 律攝註釋 1403 金剛智疏 1404 疑難解除疏-1 1405 疑難解除疏-2 1406 律莊嚴疏-1 1407 律莊嚴疏-2 1408 古老解惑疏 1409 律抉擇-上抉擇 1410 律抉擇疏-1 1411 律抉擇疏-2 1412 巴吉帝亞等啟請經 1413 小戒學-根本戒學 8401 清淨道論-1 8402 清淨道論-2 8403 清淨道大複註-1 8404 清淨道大複註-2 8405 清淨道論導論 8406 長部問答 8407 中部問答 8408 相應部問答 8409 增支部問答 8410 律藏問答 8411 論藏問答 8412 義注問答 8413 語言學詮釋手冊 8414 勝義顯揚 8415 隨燈論誦 8416 發趣論燈論 8417 禮敬文 8418 大禮敬文 8419 依相讚佛偈 8420 經讚 8421 蓮花供 8422 勝者莊嚴 8423 語蜜 8424 佛德偈集 8425 小史 8427 佛教史 8426 大史 8429 目犍連文法 8428 迦旃延文法 8430 文法寶鑑（詞幹篇） 8431 文法寶鑑（詞根篇） 8432 詞形成論 8433 目犍連五章 8434 應用成就讀本 8435 音韻論讀本 8436 阿毗曇燈讀本 8437 阿毗曇燈疏 8438 妙莊嚴論讀本 8439 妙莊嚴論疏 8440 初學入門義抉擇精要 8446 詩王智論 8447 智論花鬘 8445 法智論 8444 大羅漢智論 8441 世間智論 8442 經典智論 8443 勇士百智論 8450 考底利耶智論 8448 人眼燈 8449 四護衛燈 8451 妙味之流 8452 界清淨 8453 韋桑達拉頌 8454 目犍連語釋五章 8455 塔史 8456 佛牙史 8457 詞根讀本注釋 8458 舍利史 8459 象頭山寺史 8460 勝者行傳 8461 勝者宗燈 8462 油鍋偈 8463 彌蘭王問疏 8464 詞花鬘 8465 詞成就論 8466 正理滴論 8467 迦旃延詞根注 8468 邊境山注釋
2101 戒蘊品 2102 大品（長部） 2103 波梨品	2201 戒蘊品註義註 2202 大品義註（長部） 2203 波梨品義註	2301 戒蘊品疏 2302 大品複註（長部） 2303 波梨品複註 2304 戒蘊品新複註-1 2305 戒蘊品新複註-2
3101 根本五十經 3102 中五十經 3103 後五十經	3201 根本五十義註-1 3202 根本五十義註-2 3203 中五十義註 3204 後五十義註	3301 根本五十經複註 3302 中五十經複註 3303 後五十經複註
4101 有偈品 4102 因緣品 4103 蘊品 4104 六處品 4105 大品（相應部）	4201 有偈品義注 4202 因緣品義注 4203 蘊品義注 4204 六處品義注 4205 大品義注（相應部）	4301 有偈品複註 4302 因緣品註 4303 蘊品複註 4304 六處品複註 4305 大品複註（相應部）
5101 一集經 5102 二集經 5103 三集經 5104 四集經 5105 五集經 5106 六集經 5107 七集經 5108 八集等經 5109 九集經 5110 十集經 5111 十一集經	5201 一集義註 5202 二、三、四集義註 5203 五、六、七集義註 5204 八、九、十、十一集義註	5301 一集複註 5302 二、三、四集複註 5303 五、六、七集複註 5304 八集等複註
6101 小誦 6102 法句經 6103 自說 6104 如是語 6105 經集 6106 天宮事 6107 餓鬼事 6108 長老偈 6109 長老尼偈 6110 譬喻-1 6111 譬喻-2 6112 諸佛史 6113 所行藏 6114 本生-1 6115 本生-2 6116 大義釋 6117 小義釋 6118 無礙解道 6119 導論 6120 彌蘭王問 6121 藏釋	6201 小誦義注 6202 法句義注-1 6203 法句義注-2 6204 自說義注 6205 如是語義註 6206 經集義注-1 6207 經集義注-2 6208 天宮事義注 6209 餓鬼事義注 6210 長老偈義注-1 6211 長老偈義注-2 6212 長老尼義注 6213 譬喻義注-1 6214 譬喻義注-2 6215 諸佛史義注 6216 所行藏義注 6217 本生義注-1 6218 本生義注-2 6219 本生義注-3 6220 本生義注-4 6221 本生義注-5 6222 本生義注-6 6223 本生義注-7 6224 大義釋義注 6225 小義釋義注 6226 無礙解道義注-1 6227 無礙解道義注-2 6228 導論義注	6301 導論複註 6302 導論明解
7101 法集論 7102 分別論 7103 界論 7104 人施設論 7105 論事 7106 雙論-1 7107 雙論-2 7108 雙論-3 7109 發趣論-1 7110 發趣論-2 7111 發趣論-3 7112 發趣論-4 7113 發趣論-5	7201 法集論義註 7202 分別論義註（迷惑冰消） 7203 五部論義註	7301 法集論根本複註 7302 分別論根本複註 7303 五論根本複註 7304 法集論複註 7305 五論複註 7306 阿毘達摩入門 7307 攝阿毘達磨義論 7308 阿毘達摩入門古複註 7309 阿毘達摩論母

English
Pali Canon	Commentaries	Sub-commentaries	Other
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

Français
Canon Pali	Commentaires	Sous-commentaires	Autres
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

Deutsch
Pali-Kanon	Kommentare	Subkommentare	Sonstige
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

हिंदी
पाली कैनन	कमेंट्री	उप-टिप्पणियाँ	अन्य
1101 पाराजिक पाळि 1102 पाचित्तिय पाळि 1103 महावग्ग पाळि (विनय) 1104 चूळवग्ग पाळि 1105 परिवार पाळि	1201 पाराजिककण्ड अट्ठकथा-1 1202 पाराजिककण्ड अट्ठकथा-2 1203 पाचित्तिय अट्ठकथा 1204 महावग्ग अट्ठकथा (विनय) 1205 चूळवग्ग अट्ठकथा 1206 परिवार अट्ठकथा	1301 सारत्थदीपनी टीका-1 1302 सारत्थदीपनी टीका-2 1303 सारत्थदीपनी टीका-3	1401 द्वेमातिकापाळि 1402 विनयसंगह अट्ठकथा 1403 वजिरबुद्धि टीका 1404 विमतिविनोदनी टीका-1 1405 विमतिविनोदनी टीका-2 1406 विनयालंकार टीका-1 1407 विनयालंकार टीका-2 1408 कंखावितरणीपुराण टीका 1409 विनयविनिच्छय-उत्तरविनिच्छय 1410 विनयविनिच्छय टीका-1 1411 विनयविनिच्छय टीका-2 1412 पाचित्यादियोजनापाळि 1413 खुद्दसिक्खा-मूलसिक्खा 8401 विसुद्धिमग्ग-1 8402 विसुद्धिमग्ग-2 8403 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-1 8404 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-2 8405 विसुद्धिमग्ग निदानकथा 8406 दीघनिकाय (पु-वि) 8407 मज्झिमनिकाय (पु-वि) 8408 संयुत्तनिकाय (पु-वि) 8409 अङ्गुत्तरनिकाय (पु-वि) 8410 विनयपिटक (पु-वि) 8411 अभिधम्मपिटक (पु-वि) 8412 अट्ठकथा (पु-वि) 8413 निरुत्तिदीपनी 8414 परमत्थदीपनी सङ्गहमहाटीकापाठ 8415 अनुदीपनीपाठ 8416 पट्ठानुद्देस दीपनीपाठ 8417 नमक्कारटीका 8418 महापणामपाठ 8419 लक्खणातो बुद्धथोमनागाथा 8420 सुतवन्दना 8421 कमलाञ्जलि 8422 जिनालंकार 8423 पज्जमधु 8424 बुद्धगुणगाथावली 8425 चूळगन्थवंस 8427 सासनवंस 8426 महावंस 8429 मोग्गल्लानब्याकरणं 8428 कच्चायनब्याकरणं 8430 सद्दनीतिप्पकरणं (पदमाला) 8431 सद्दनीतिप्पकरणं (धातुमाला) 8432 पदरूपसिद्धि 8433 मोग्गल्लानपञ्चिका 8434 पयोगसिद्धिपाठ 8435 वुत्तोदयपाठ 8436 अभिधानप्पदीपिकापाठ 8437 अभिधानप्पदीपिकाटीका 8438 सुबोधालंकारपाठ 8439 सुबोधालंकारटीका 8440 बालावतार गण्ठिपदत्थविनिच्छयसार 8446 कविदप्पणनीति 8447 नीतिमञ्जरी 8445 धम्मनीति 8444 महारहनीति 8441 लोकनीति 8442 सुत्तन्तनीति 8443 सूरस्सतीनीति 8450 चाणक्यनीति 8448 नरदक्खदीपनी 8449 चतुरारक्खदीपनी 8451 रसवाहिनी 8452 सीमविसोधनीपाठ 8453 वेस्सन्तरगीति 8454 मोग्गल्लान वुत्तिविवरणपञ्चिका 8455 थूपवंस 8456 दाठावंस 8457 धातुपाठविलासिनिया 8458 धातुवंस 8459 हत्थवनगल्लविहारवंस 8460 जिनचरितय 8461 जिनवंसदीपं 8462 तेलकटाहगाथा 8463 मिलिदटीका 8464 पदमञ्जरी 8465 पदसाधनं 8466 सद्दबिन्दुपकरणं 8467 कच्चायनधातुमञ्जुसा 8468 सामन्तकूटवण्णना
2101 सीलक्खन्धवग्ग पाळि 2102 महावग्ग पाळि (दीघ) 2103 पाथिकवग्ग पाळि	2201 सीलक्खन्धवग्ग अट्ठकथा 2202 महावग्ग अट्ठकथा (दीघ) 2203 पाथिकवग्ग अट्ठकथा	2301 सीलक्खन्धवग्ग टीका 2302 महावग्ग टीका (दीघ) 2303 पाथिकवग्ग टीका 2304 सीलक्खन्धवग्ग-अभिनवटीका-1 2305 सीलक्खन्धवग्ग-अभिनवटीका-2
3101 मूलपण्णास पाळि 3102 मज्झिमपण्णास पाळि 3103 उपरिपण्णास पाळि	3201 मूलपण्णास अट्ठकथा-1 3202 मूलपण्णास अट्ठकथा-2 3203 मज्झिमपण्णास अट्ठकथा 3204 उपरिपण्णास अट्ठकथा	3301 मूलपण्णास टीका 3302 मज्झिमपण्णास टीका 3303 उपरिपण्णास टीका
4101 सगाथावग्ग पाळि 4102 निदानवग्ग पाळि 4103 खन्धवग्ग पाळि 4104 सळायतनवग्ग पाळि 4105 महावग्ग पाळि (संयुत्त)	4201 सगाथावग्ग अट्ठकथा 4202 निदानवग्ग अट्ठकथा 4203 खन्धवग्ग अट्ठकथा 4204 सळायतनवग्ग अट्ठकथा 4205 महावग्ग अट्ठकथा (संयुत्त)	4301 सगाथावग्ग टीका 4302 निदानवग्ग टीका 4303 खन्धवग्ग टीका 4304 सळायतनवग्ग टीका 4305 महावग्ग टीका (संयुत्त)
5101 एककनिपात पाळि 5102 दुकनिपात पाळि 5103 तिकनिपात पाळि 5104 चतुक्कनिपात पाळि 5105 पञ्चकनिपात पाळि 5106 छक्कनिपात पाळि 5107 सत्तकनिपात पाळि 5108 अट्ठकादिनिपात पाळि 5109 नवकनिपात पाळि 5110 दसकनिपात पाळि 5111 एकादसकनिपात पाळि	5201 एककनिपात अट्ठकथा 5202 दुक-तिक-चतुक्कनिपात अट्ठकथा 5203 पञ्चक-छक्क-सत्तकनिपात अट्ठकथा 5204 अट्ठकादिनिपात अट्ठकथा	5301 एककनिपात टीका 5302 दुक-तिक-चतुक्कनिपात टीका 5303 पञ्चक-छक्क-सत्तकनिपात टीका 5304 अट्ठकादिनिपात टीका
6101 खुद्दकपाठ पाळि 6102 धम्मपद पाळि 6103 उदान पाळि 6104 इतिवुत्तक पाळि 6105 सुत्तनिपात पाळि 6106 विमानवत्थु पाळि 6107 पेतवत्थु पाळि 6108 थेरगाथा पाळि 6109 थेरीगाथा पाळि 6110 अपदान पाळि-1 6111 अपदान पाळि-2 6112 बुद्धवंस पाळि 6113 चरियापिटक पाळि 6114 जातक पाळि-1 6115 जातक पाळि-2 6116 महानिद्देस पाळि 6117 चूळनिद्देस पाळि 6118 पटिसम्भिदामग्ग पाळि 6119 नेत्तिप्पकरण पाळि 6120 मिलिन्दपञ्ह पाळि 6121 पेटकोपदेस पाळि	6201 खुद्दकपाठ अट्ठकथा 6202 धम्मपद अट्ठकथा-1 6203 धम्मपद अट्ठकथा-2 6204 उदान अट्ठकथा 6205 इतिवुत्तक अट्ठकथा 6206 सुत्तनिपात अट्ठकथा-1 6207 सुत्तनिपात अट्ठकथा-2 6208 विमानवत्थु अट्ठकथा 6209 पेतवत्थु अट्ठकथा 6210 थेरगाथा अट्ठकथा-1 6211 थेरगाथा अट्ठकथा-2 6212 थेरीगाथा अट्ठकथा 6213 अपदान अट्ठकथा-1 6214 अपदान अट्ठकथा-2 6215 बुद्धवंस अट्ठकथा 6216 चरियापिटक अट्ठकथा 6217 जातक अट्ठकथा-1 6218 जातक अट्ठकथा-2 6219 जातक अट्ठकथा-3 6220 जातक अट्ठकथा-4 6221 जातक अट्ठकथा-5 6222 जातक अट्ठकथा-6 6223 जातक अट्ठकथा-7 6224 महानिद्देस अट्ठकथा 6225 चूळनिद्देस अट्ठकथा 6226 पटिसम्भिदामग्ग अट्ठकथा-1 6227 पटिसम्भिदामग्ग अट्ठकथा-2 6228 नेत्तिप्पकरण अट्ठकथा	6301 नेत्तिप्पकरण टीका 6302 नेत्तिविभाविनी
7101 धम्मसङ्गणी पाळि 7102 विभङ्ग पाळि 7103 धातुकथा पाळि 7104 पुग्गलपञ्ञत्ति पाळि 7105 कथावत्थु पाळि 7106 यमक पाळि-1 7107 यमक पाळि-2 7108 यमक पाळि-3 7109 पट्ठान पाळि-1 7110 पट्ठान पाळि-2 7111 पट्ठान पाळि-3 7112 पट्ठान पाळि-4 7113 पट्ठान पाळि-5	7201 धम्मसङ्गणि अट्ठकथा 7202 सम्मोहविनोदनी अट्ठकथा 7203 पञ्चपकरण अट्ठकथा	7301 धम्मसङ्गणी-मूलटीका 7302 विभङ्ग-मूलटीका 7303 पञ्चपकरण-मूलटीका 7304 धम्मसङ्गणी-अनुटीका 7305 पञ्चपकरण-अनुटीका 7306 अभिधम्मावतारो-नामरूपपरिच्छेदो 7307 अभिधम्मत्थसङ्गहो 7308 अभिधम्मावतार-पुराणटीका 7309 अभिधम्ममातिकापाळि

Indonesia
Kanon Pali	Komentar	Sub-komentar	Lainnya
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

日文
パーリ仏典	註釈書	副註釈書	その他
1101 パーラージカ・パーリ 1102 パーチッティヤ・パーリ 1103 マハーヴァッガ・パーリ（ヴィナヤ） 1104 チューラヴァッガ・パーリ 1105 パリヴァーラ・パーリ	1201 パーラージカカンダ・アッタカター-1 1202 パーラージカカンダ・アッタカター-2 1203 パーチッティヤ・アッタカター 1204 マハーヴァッガ・アッタカター（ヴィナヤ） 1205 チューラヴァッガ・アッタカター 1206 パリヴァーラ・アッタカター	1301 サーラッタディーパニー・ティーカー-1 1302 サーラッタディーパニー・ティーカー-2 1303 サーラッタディーパニー・ティーカー-3	1401 ドヴェマーティカー・パーリ 1402 ヴィナヤサンガハ・アッタカター 1403 ヴァジラブッディ・ティーカー 1404 ヴィマティヴィノーダニー・ティーカー-1 1405 ヴィマティヴィノーダニー・ティーカー-2 1406 ヴィナヤーランカーラ・ティーカー-1 1407 ヴィナヤーランカーラ・ティーカー-2 1408 カンカーウィタラニープラーナ・ティーカー 1409 ヴィナヤヴィニッチャヤ-ウッタラヴィニッチャヤ 1410 ヴィナヤヴィニッチャヤ・ティーカー-1 1411 ヴィナヤヴィニッチャヤ・ティーカー-2 1412 パーチッティヤーディヨージャナー・パーリ 1413 クッダシッカー-ムーラシッカー 8401 ヴィスッディマッガ-1 8402 ヴィスッディマッガ-2 8403 ヴィスッディマッガ・マハーティーカー-1 8404 ヴィスッディマッガ・マハーティーカー-2 8405 ヴィスッディマッガ・ニダーナカター 8406 ディーガニカーヤ（プ・ヴィ） 8407 マッジマニカーヤ（プ・ヴィ） 8408 サンユッタニカーヤ（プ・ヴィ） 8409 アングッタラニカーヤ（プ・ヴィ） 8410 ヴィナヤピタカ（プ・ヴィ） 8411 アビダンマピタカ（プ・ヴィ） 8412 アッタカター（プ・ヴィ） 8413 ニルッティディーパニー 8414 パラマッタディーパニー・サンガハマハーティカーパータ 8415 アヌディーパニーパータ 8416 パッターヌッデーサ・ディーパニーパータ 8417 ナマッカラ・ティーカー 8418 マハーパナーマ・パータ 8419 ラッカナート・ブッダトーマナーガーター 8420 スタヴァンダナー 8421 カマラーニャジャリ 8422 ジナランカーラ 8423 パッジャマドゥ 8424 ブッダグナガーター・ヴァリー 8425 チューラガンタヴァンサ 8427 サーサナヴァンサ 8426 マハーヴァンサ 8429 モッガラーナ・ビャーカラナン 8428 カッチャーヤナ・ビャーカラナン 8430 サッダニーティッパカラナン（パダマーラー） 8431 サッダニーティッパカラナン（ダートゥマーラー） 8432 パダルーパシッディ 8433 モッガラーナ・パンチカー 8434 パヨーガシッディ・パータ 8435 ヴットーダヤ・パータ 8436 アビダーナッパディーピカー・パータ 8437 アビダーナッパディーピカー・ティーカー 8438 スボーダーランカーラ・パータ 8439 スボーダーランカーラ・ティーカー 8440 バーラーヴァターラ・ガンティパダッタヴィニッチャヤサーラ 8446 カヴィダッパナニーティ 8447 ニーティマンジャリー 8445 ダンマニーティ 8444 マハーラハニーティ 8441 ローカニーティ 8442 スタンタニーティ 8443 スーラッサティニーティ 8450 チャーナキャニーティ 8448 ナラダッカディーパニー 8449 チャトゥラーラッカディーパニー 8451 ラサヴァーヒニー 8452 シーマヴィソーダニー・パータ 8453 ヴェッサンタラ・ギーティ 8454 モッガラーナ・ヴッティヴィヴァラナパンチカー 8455 トゥーパヴァンサ 8456 ダーターヴァンサ 8457 ダートゥパータヴィラーヴィシニヤー 8458 ダートゥヴァンサ 8459 ハッタヴァナッガラヴィハーラヴァンサ 8460 ジナチャリタヤ 8461 ジナヴァンサディーパン 8462 テーラカターガーター 8463 ミリダ・ティーカー 8464 パダマンジャリー 8465 パダサーダナン 8466 サッダビンドゥパカラナン 8467 カッチャーヤナ・ダートゥマンジューサー 8468 サーマンタクータ・ヴァンナナー
2101 シーラッカンダワッガ・パーリ 2102 マハーワッガ・パーリ（ディーガ） 2103 パーティカワッガ・パーリ	2201 シーラッカンダワッガ・アッタカター 2202 マハーワッガ・アッタカター（ディーガ） 2203 パーティカワッガ・アッタカター	2301 シーラッカンダワッガ・ティーカー 2302 マハーワッガ・ティーカー（ディーガ） 2303 パーティカワッガ・ティーカー 2304 シーラッカンダワッガ・アビナワティーカー-1 2305 シーラッカンダワッガ・アビナワティーカー-2
3101 ムーラパンナーサ・パーリ 3102 マッジマパンナーサ・パーリ 3103 ウパリパンナーサ・パーリ	3201 ムーラパンナーサ・アッタカター-1 3202 ムーラパンナーサ・アッタカター-2 3203 マッジマパンナーサ・アッタカター 3204 ウパリパンナーサ・アッタカター	3301 ムーラパンナーサ・ティーカー 3302 マッジマパンナーサ・ティーカー 3303 ウパリパンナーサ・ティーカー
4101 サガーター・ワッガ・パーリ 4102 ニダーナ・ワッガ・パーリ 4103 カンダ・ワッガ・パーリ 4104 サラーヤタナ・ワッガ・パーリ 4105 マハーワッガ・パーリ（サンユッタ）	4201 サガーター・ワッガ・アッタカター 4202 ニダーナ・ワッガ・アッタカター 4203 カンダ・ワッガ・アッタカター 4204 サラーヤタナ・ワッガ・アッタカター 4205 マハーワッガ・アッタカター（サンユッタ）	4301 サガーター・ワッガ・ティーカー 4302 ニダーナ・ワッガ・ティーカー 4303 カンダ・ワッガ・ティーカー 4304 サラーヤタナ・ワッガ・ティーカー 4305 マハーワッガ・ティーカー（サンユッタ）
5101 エーカカニパータ・パーリ 5102 ドゥカニパータ・パーリ 5103 ティカニパータ・パーリ 5104 チャトゥッカニパータ・パーリ 5105 パンチャカニパータ・パーリ 5106 チャッカニパータ・パーリ 5107 サッタカニパータ・パーリ 5108 アッタカーディニパータ・パーリ 5109 ナヴァカニパータ・パーリ 5110 ダサカニパータ・パーリ 5111 エーカーダサカニパータ・パーリ	5201 エーカカニパータ・アッタカター 5202 ドゥカ・ティカ・チャトゥッカニパータ・アッタカター 5203 パンチャカ・チャッカ・サッタカニパータ・アッタカター 5204 アッタカーディニパータ・アッタカター	5301 エーカカニパータ・ティーカー 5302 ドゥカ・ティカ・チャトゥッカニパータ・ティーカー 5303 パンチャカ・チャッカ・サッタカニパータ・ティーカー 5304 アッタカーディニパータ・ティーカー
6101 クッダカパータ・パーリ 6102 ダンマパダ・パーリ 6103 ウダーナ・パーリ 6104 イティヴッタカ・パーリ 6105 スッタニパータ・パーリ 6106 ヴィマーナヴァットゥ・パーリ 6107 ペーヴァットゥ・パーリ 6108 テーラガーター・パーリ 6109 テーリーガーター・パーリ 6110 アパダーナ・パーリ-1 6111 アパダーナ・パーリ-2 6112 ブッダヴァンサ・パーリ 6113 チャリヤーピタカ・パーリ 6114 ジャータカ・パーリ-1 6115 ジャータカ・パーリ-2 6116 マハーニッデーサ・パーリ 6117 チューラニッデーサ・パーリ 6118 パティサンビダーマッガ・パーリ 6119 ネッティッパカラナ・パーリ 6120 ミリンダパンハ・パーリ 6121 ペータコーパデーサ・パーリ	6201 クッダカパータ・アッタカター 6202 ダンマパダ・アッタカター-1 6203 ダンマパダ・アッタカター-2 6204 ウダーナ・アッタカター 6205 イティヴッタカ・アッタカター 6206 スッタニパータ・アッタカター-1 6207 スッタニパータ・アッタカター-2 6208 ヴィマーナヴァットゥ・アッタカター 6209 ペータヴァットゥ・アッタカター 6210 テーラガーター・アッタカター-1 6211 テーラガーター・アッタカター-2 6212 テーリーガーター・アッタカター 6213 アパダーナ・アッタカター-1 6214 アパダーナ・アッタカター-2 6215 ブッダヴァンサ・アッタカター 6216 チャリヤーピタカ・アッタカター 6217 ジャータカ・アッタカター-1 6218 ジャータカ・アッタカター-2 6219 ジャータカ・アッタカター-3 6220 ジャータカ・アッタカター-4 6221 ジャータカ・アッタカター-5 6222 ジャータカ・アッタカター-6 6223 ジャータカ・アッタカター-7 6224 マハーニッデーサ・アッタカター 6225 チューラニッデーサ・アッタカター 6226 パティサンビダーマッガ・アッタカター-1 6227 パティサンビダーマッガ・アッタカター-2 6228 ネッティッパカラナ・アッタカター	6301 ネッティッパカラナ・ティーカー 6302 ネッティヴィバーヴィニー
7101 ダンマサンガニー・パーリ 7102 ヴィバンガ・パーリ 7103 ダートゥカター・パーリ 7104 プッガラパンニャッティ・パーリ 7105 カター・ヴァットゥ・パーリ 7106 ヤマカ・パーリ-1 7107 ヤマカ・パーリ-2 7108 ヤマカ・パーリ-3 7109 パッターナ・パーリ-1 7110 パッターナ・パーリ-2 7111 パッターナ・パーリ-3 7112 パッターナ・パーリ-4 7113 パッターナ・パーリ-5	7201 ダンマサンガニ・アッタカター 7202 サンモーハヴィノーダニー・アッタカター 7203 パンチャパカラナ・アッタカター	7301 ダンマサンガニー・ムーラティーカー 7302 ヴィバンガ・ムーラティーカー 7303 パンチャパカラナ・ムーラティーカー 7304 ダンマサンガニー・アヌティーカー 7305 パンチャパカラナ・アヌティーカー 7306 アビダンマーヴァターロ・ナーマルーパパリッチェード 7307 アビダンマッタ・サンガホ 7308 アビダンマーヴァターラ・プラーナティーカー 7309 アビダンマ・マーティカーパーリ

ខ្មែរ
ព្រះត្រៃបិដកបាលី	អដ្ឋកថា	ដីកា	ផ្សេងទៀត
1101 បារាជិកបាឡិ 1102 បាចិត្តិយបាឡិ 1103 មហាវគ្គបាឡិ (វិន័យ) 1104 ចូឡវគ្គបាឡិ 1105 បរិវារបាឡិ	1201 បារាជិកកណ្ឌអដ្ឋកថា-១ 1202 បារាជិកកណ្ឌអដ្ឋកថា-២ 1203 បាចិត្តិយអដ្ឋកថា 1204 មហាវគ្គអដ្ឋកថា (វិន័យ) 1205 ចូឡវគ្គអដ្ឋកថា 1206 បរិវារអដ្ឋកថា	1301 សារត្ថទីបនីដីកា-១ 1302 សារត្ថទីបនីដីកា-២ 1303 សារត្ថទីបនីដីកា-៣	1401 ទ្វេមាតិកាបាឡិ 1402 វិនយសង្គហអដ្ឋកថា 1403 វជិរពុទ្ធិដីកា 1404 វិមតិវិនោទនីដីកា-១ 1405 វិមតិវិនោទនីដីកា-២ 1406 វិនយាលង្ការដីកា-១ 1407 វិនយាលង្ការដីកា-២ 1408 កង្ខាវិតរណីបុរាណដីកា 1409 វិនយវិនិច្ឆយ-ឧត្តរវិនិច្ឆយ 1410 វិនយវិនិច្ឆយដីកា-១ 1411 វិនយវិនិច្ឆយដីកា-២ 1412 បាចិត្យាទិយោជនាបាឡិ 1413 ខុទ្ទសិក្ខា-មូលសិក្ខា 8401 វិសុទ្ធិមគ្គ-១ 8402 វិសុទ្ធិមគ្គ-២ 8403 វិសុទ្ធិមគ្គ-មហាដីកា-១ 8404 វិសុទ្ធិមគ្គ-មហាដីកា-២ 8405 វិសុទ្ធិមគ្គ និទានកថា 8406 ទីឃនិកាយ (បុ-វិ) 8407 មជ្ឈិមនិកាយ (បុ-វិ) 8408 សំយុត្តនិកាយ (បុ-វិ) 8409 អង្គុត្តរនិកាយ (បុ-វិ) 8410 វិនយបិដក (បុ-វិ) 8411 អភិធម្មបិដក (បុ-វិ) 8412 អដ្ឋកថា (បុ-វិ) 8413 និរុត្តិទីបនី 8414 បរមត្ថទីបនី សង្គហមហាដីកាបាឋ 8415 អនុទីបនីបាឋ 8416 បដ្ឋានុទ្ទេស ទីបនីបាឋ 8417 នមក្ការដីកា 8418 មហាបណាមបាឋ 8419 លក្ខណាតោ ពុទ្ធថោមនាគាថា 8420 សុតវន្ទនា 8421 កមលាញ្ជលិ 8422 ជិនាលង្ការ 8423 បជ្ជមធុ 8424 ពុទ្ធគុណគាថាវលី 8425 ចូឡគន្ថវង្ស 8427 សាសនវង្ស 8426 មហាវង្ស 8429 មោគ្គល្លានព្យាករណំ 8428 កច្ចាយនព្យាករណំ 8430 សទ្ទនីតិប្បករណំ (បទមាលា) 8431 សទ្ទនីតិប្បករណំ (ធាតុមាលា) 8432 បទរូបសិទ្ធិ 8433 មោគ្គល្លានបញ្ចិកា 8434 បយោគសិទ្ធិបាឋ 8435 វុត្តោទយបាឋ 8436 អភិធានប្បទីបិកាបាឋ 8437 អភិធានប្បទីបិកាដីកា 8438 សុពោធាលង្ការបាឋ 8439 សុពោធាលង្ការដីកា 8440 បាលាវតារ គណ្ឋិបទត្ថវិនិច្ឆយសារ 8446 កវិទប្បណនីតិ 8447 នីតិមញ្ជរី 8445 ធម្មនីតិ 8444 មហារហនីតិ 8441 លោកនីតិ 8442 សុត្តន្តនីតិ 8443 សូរស្សតិនីតិ 8450 ចាណក្យនីតិ 8448 នរទក្ខទីបនី 8449 ចតុរារក្ខទីបនី 8451 រសវាហិនី 8452 សីមវិសោធនីបាឋ 8453 វេស្សន្តរគីតិ 8454 មោគ្គល្លាន វុត្តិវិវរណបញ្ចិកា 8455 ថូបវង្ស 8456 ទាឋាវង្ស 8457 ធាតុបាឋវិលាសិនិយា 8458 ធាតុវង្ស 8459 ហត្ថវនគល្លវិហារវង្ស 8460 ជិនចរិតយ 8461 ជិនវង្សទីបំ 8462 តេលកដាហគាថា 8463 មិលិទដីកា 8464 បទមញ្ជរី 8465 បទសាធនំ 8466 សទ្ទពិន្ទុបករណំ 8467 កច្ចាយនធាតុមញ្ជុសា 8468 សាមន្តកូដវណ្ណនា
2101 សីលក្ខន្ធវគ្គបាឡិ 2102 មហាវគ្គបាឡិ (ទីឃ) 2103 បាថិកវគ្គបាឡិ	2201 សីលក្ខន្ធវគ្គអដ្ឋកថា 2202 មហាវគ្គអដ្ឋកថា (ទីឃ) 2203 បាថិកវគ្គអដ្ឋកថា	2301 សីលក្ខន្ធវគ្គដីកា 2302 មហាវគ្គដីកា (ទីឃ) 2303 បាថិកវគ្គដីកា 2304 សីលក្ខន្ធវគ្គ-អភិនវដីកា-១ 2305 សីលក្ខន្ធវគ្គ-អភិនវដីកា-២
3101 មូលបណ្ណាសបាឡិ 3102 មជ្ឈិមបណ្ណាសបាឡិ 3103 ឧបរិបណ្ណាសបាឡិ	3201 មូលបណ្ណាសអដ្ឋកថា-១ 3202 មូលបណ្ណាសអដ្ឋកថា-២ 3203 មជ្ឈិមបណ្ណាសអដ្ឋកថា 3204 ឧបរិបណ្ណាសអដ្ឋកថា	3301 មូលបណ្ណាសដីកា 3302 មជ្ឈិមបណ្ណាសដីកា 3303 ឧបរិបណ្ណាសដីកា
4101 សគាថាវគ្គបាឡិ 4102 និទានវគ្គបាឡិ 4103 ខន្ធវគ្គបាឡិ 4104 សឡាយតនវគ្គបាឡិ 4105 មហាវគ្គបាឡិ (សំយុត្ត)	4201 សគាថាវគ្គអដ្ឋកថា 4202 និទានវគ្គអដ្ឋកថា 4203 ខន្ធវគ្គអដ្ឋកថា 4204 សឡាយតនវគ្គអដ្ឋកថា 4205 មហាវគ្គអដ្ឋកថា (សំយុត្ត)	4301 សគាថាវគ្គដីកា 4302 និទានវគ្គដីកា 4303 ខន្ធវគ្គដីកា 4304 សឡាយតនវគ្គដីកា 4305 មហាវគ្គដីកា (សំយុត្ត)
5101 ឯកកនិបាតបាឡិ 5102 ទុកនិបាតបាឡិ 5103 តិកនិបាតបាឡិ 5104 ចតុក្កនិបាតបាឡិ 5105 បញ្ចកនិបាតបាឡិ 5106 ឆក្កនិបាតបាឡិ 5107 សត្តកនិបាតបាឡិ 5108 អដ្ឋកាទិនិបាតបាឡិ 5109 នវកនិបាតបាឡិ 5110 ទសកនិបាតបាឡិ 5111 ឯកាទសកនិបាតបាឡិ	5201 ឯកកនិបាតអដ្ឋកថា 5202 ទុក-តិក-ចតុក្កនិបាតអដ្ឋកថា 5203 បញ្ចក-ឆក្ក-សត្តកនិបាតអដ្ឋកថា 5204 អដ្ឋកាទិនិបាតអដ្ឋកថា	5301 ឯកកនិបាតដីកា 5302 ទុក-តិក-ចតុក្កនិបាតដីកា 5303 បញ្ចក-ឆក្ក-សត្តកនិបាតដីកា 5304 អដ្ឋកាទិនិបាតដីកា
6101 ខុទ្ទកបាឋបាឡិ 6102 ធម្មបទបាឡិ 6103 ឧទានបាឡិ 6104 ឥតិវុត្តកបាឡិ 6105 សុត្តនិបាតបាឡិ 6106 វិមានវត្ថុបាឡិ 6107 បេតវត្ថុបាឡិ 6108 ថេរគាថាបាឡិ 6109 ថេរីគាថាបាឡិ 6110 អបទានបាឡិ-១ 6111 អបទានបាឡិ-២ 6112 ពុទ្ធវង្សបាឡិ 6113 ចរិយាបិដកបាឡិ 6114 ជាតកបាឡិ-១ 6115 ជាតកបាឡិ-២ 6116 មហានិទ្ទេសបាឡិ 6117 ចូឡនិទ្ទេសបាឡិ 6118 បដិសម្ភិទាមគ្គបាឡិ 6119 នេត្តិប្បករណបាឡិ 6120 មិលិន្ទបញ្ហាបាឡិ 6121 បេដកោបទេសបាឡិ	6201 ខុទ្ទកបាឋអដ្ឋកថា 6202 ធម្មបទអដ្ឋកថា-១ 6203 ធម្មបទអដ្ឋកថា-២ 6204 ឧទានអដ្ឋកថា 6205 ឥតិវុត្តកអដ្ឋកថា 6206 សុត្តនិបាតអដ្ឋកថា-១ 6207 សុត្តនិបាតអដ្ឋកថា-២ 6208 វិមានវត្ថុអដ្ឋកថា 6209 បេតវត្ថុអដ្ឋកថា 6210 ថេរគាថាអដ្ឋកថា-១ 6211 ថេរគាថាអដ្ឋកថា-២ 6212 ថេរីគាថាអដ្ឋកថា 6213 អបទានអដ្ឋកថា-១ 6214 អបទានអដ្ឋកថា-២ 6215 ពុទ្ធវង្សអដ្ឋកថា 6216 ចរិយាបិដកអដ្ឋកថា 6217 ជាតកអដ្ឋកថា-១ 6218 ជាតកអដ្ឋកថា-២ 6219 ជាតកអដ្ឋកថា-៣ 6220 ជាតកអដ្ឋកថា-៤ 6221 ជាតកអដ្ឋកថា-៥ 6222 ជាតកអដ្ឋកថា-៦ 6223 ជាតកអដ្ឋកថា-៧ 6224 មហានិទ្ទេសអដ្ឋកថា 6225 ចូឡនិទ្ទេសអដ្ឋកថា 6226 បដិសម្ភិទាមគ្គអដ្ឋកថា-១ 6227 បដិសម្ភិទាមគ្គអដ្ឋកថា-២ 6228 នេត្តិប្បករណអដ្ឋកថា	6301 នេត្តិប្បករណដីកា 6302 នេត្តិវិភាវិនី
7101 ធម្មសង្គណីបាឡិ 7102 វិភង្គបាឡិ 7103 ធាតុកថាបាឡិ 7104 បុគ្គលបញ្ញត្តិបាឡិ 7105 កថាវត្ថុបាឡិ 7106 យមកបាឡិ-១ 7107 យមកបាឡិ-២ 7108 យមកបាឡិ-៣ 7109 បដ្ឋានបាឡិ-១ 7110 បដ្ឋានបាឡិ-២ 7111 បដ្ឋានបាឡិ-៣ 7112 បដ្ឋានបាឡិ-៤ 7113 បដ្ឋានបាឡិ-៥	7201 ធម្មសង្គណិអដ្ឋកថា 7202 សម្មោហវិនោទនីអដ្ឋកថា 7203 បញ្ចបករណអដ្ឋកថា	7301 ធម្មសង្គណី-មូលដីកា 7302 វិភង្គ-មូលដីកា 7303 បញ្ចបករណ-មូលដីកា 7304 ធម្មសង្គណី-អនុដីកា 7305 បញ្ចបករណ-អនុដីកា 7306 អភិធម្មាវតារោ-នាមរូបបរិច្ឆេទោ 7307 អភិធម្មត្ថសង្គហោ 7308 អភិធម្មាវតារ-បុរាណដីកា 7309 អភិធម្មមាតិកាបាឡិ

한국인
팔리 대장경	주석서	부주석서	기타
1101 빠라지카 빨리 1102 빠찟띠야 빨리 1103 마하왁가 빨리 (비나야) 1104 출라왁가 빨리 1105 빠리와라 빨리	1201 빠라지까깐다 앗타카타-1 1202 빠라지까깐다 앗타카타-2 1203 빠찟띠야 앗타카타 1204 마하왁가 앗타카타 (비나야) 1205 출라왁가 앗타카타 1206 빠리와라 앗타카타	1301 사랏타디빠니 띠까-1 1302 사랏타디빠니 띠까-2 1303 사랏타디빠니 띠까-3	1401 드베마띠까빨리 1402 위나야상가하 앗타카타 1403 와지라붓디 띠까 1404 위마띠위노다니 띠까-1 1405 위마띠위노다니 띠까-2 1406 위나야랑까라 띠까-1 1407 위나야랑까라 띠까-2 1408 깡카위따라니뿌라나 띠까 1409 위나야위닛차야-웃따라위닛차야 1410 위나야위닛차야 띠까-1 1411 위나야위닛차야 띠까-2 1412 빠찟땨디요자나빨리 1413 쿳닷시카-물라시카 8401 위숟디막가-1 8402 위숟디막가-2 8403 위숟디막가-마하띠까-1 8404 위숟디막가-마하띠까-2 8405 위숟디막가 니다나까타 8406 디가니까야 (뿌-위) 8407 맛지마니까야 (뿌-위) 8408 삼윳따니까야 (뿌-위) 8409 앙굳따라니까야 (뿌-위) 8410 위나야삐따까 (뿌-위) 8411 아비담마삐따까 (뿌-위) 8412 앗타카타 (뿌-위) 8413 니룻띠디빠니 8414 빠라맛타디빠니 상가하마하띠까빠타 8415 아누디빠니빠타 8416 빳타누ㄸ데사 디빠니빠타 8417 나막까라띠까 8418 마하빠나마빠타 8419 락카나또 붓다토마나가타 8420 수타완다나 8421 까말란자리 8422 지나랑까라 8423 빳자마두 8424 붓다구나가타왈리 8425 출라간타왕사 8427 사사나왕사 8426 마하왕사 8429 목갈라나뱌까라낭 8428 깟차야나뱌까라낭 8430 삿다니띠빠까라낭 (빠다말라) 8431 삿다니띠빠까라낭 (다두말라) 8432 빠다루빠싣디 8433 목갈라나빤찌까 8434 빠요가싣디빠타 8435 붇또다야빠타 8436 아비다나빠디피까빠타 8437 아비다나빠디피까띠까 8438 수보다랑까라빠타 8439 수보다랑까라띠까 8440 발라와따라 간티빠닷타위닛차야사라 8446 까위닷빠나니띠 8447 니띠만자리 8445 담마니띠 8444 마하라하니띠 8441 로까니띠 8442 숫딴따니띠 8443 수랏사띠니띠 8450 짜낙야니띠 8448 나라닥카디빠니 8449 짜뚜라락카디빠니 8451 라사와히니 8452 시마위소다니빠타 8453 웨산따라기띠 8454 목갈라나 붇띠위와라나빤찌까 8455 투빠왕사 8456 다타왕사 8457 다두빠타윌라시니야 8458 다두왕사 8459 핟타와나갈라위하라왕사 8460 지나짜리따야 8461 지나왕사디빵 8462 떼라까타하가타 8463 밀리다띠까 8464 빠다만자리 8465 빠다사다낭 8466 삿다빈두빠까라낭 8467 깟차야나다두만주사 8468 사만따꿋타완나나
2101 실락칸다왁가 빨리 2102 마하왁가 빨리 (디가) 2103 빠티까왁가 빨리	2201 실락칸다왁가 앗타카타 2202 마하왁가 앗타카타 (디가) 2203 빠티까왁가 앗타카타	2301 실락칸다왁가 띠까 2302 마하왁가 띠까 (디가) 2303 빠티까왁가 띠까 2304 실락칸다왁가-아비나와띠까-1 2305 실락칸다왁가-아비나와띠까-2
3101 물라빤나사 빨리 3102 맛지마빤나사 빨리 3103 우빠리빤나사 빨리	3201 물라빤나사 앗타카타-1 3202 물라빤나사 앗타카타-2 3203 맛지마빤나사 앗타카타 3204 우빠리빤나사 앗타카타	3301 물라빤나사 띠까 3302 맛지마빤나사 띠까 3303 우빠리빤나사 띠까
4101 사가타왁가 빨리 4102 니다나왁가 빨리 4103 칸다왁가 빨리 4104 살라야따나왁가 빨리 4105 마하왁가 빨리 (삼윳따)	4201 사가타왁가 앗타카타 4202 니다나왁가 앗타카타 4203 칸다왁가 앗타카타 4204 살라야따나왁가 앗타카타 4205 마하왁가 앗타카타 (삼윳따)	4301 사가타왁가 띠까 4302 니다나왁가 띠까 4303 칸다왁가 띠까 4304 살라야따나왁가 띠까 4305 마하왁가 띠까 (삼윳따)
5101 에까까니빠따 빨리 5102 두까니빠따 빨리 5103 띠까니빠따 빨리 5104 짜뚝까니빠따 빨리 5105 빤짜까니빠따 빨리 5106 착까니빠따 빨리 5107 삿따까니빠따 빨리 5108 앗타까디니빠따 빨리 5109 나와까니빠따 빨리 5110 다사까니빠따 빨리 5111 에까다사까니빠따 빨리	5201 에까까니빠따 앗타카타 5202 두까-띠까-짜뚝까니빠따 앗타카타 5203 빤짜까-착까-삿따까니빠따 앗타카타 5204 앗타까디니빠따 앗타카타	5301 에까까니빠따 띠까 5302 두까-띠까-짜뚝까니빠따 띠까 5303 빤짜까-착까-삿따까니빠따 띠까 5304 앗타까디니빠따 띠까
6101 쿳닥까빠타 빨리 6102 담마빠다 빨리 6103 우다나 빨리 6104 이띠웃따까 빨리 6105 숫따니빠따 빨리 6106 위마나왓투 빨리 6107 베따왓투 빨리 6108 테라가타 빨리 6109 테리가타 빨리 6110 아빠다나 빨리-1 6111 아빠다나 빨리-2 6112 붓다왕사 빨리 6113 짜리야삐따까 빨리 6114 자따까 빨리-1 6115 자따까 빨리-2 6116 마하닷데사 빨리 6117 출라닷데사 빨리 6118 빠티삼비다막가 빨리 6119 넷띠빠까라나 빨리 6120 밀린다빤하 빨리 6121 뻬따꼬빠데사 빨리	6201 쿳닥까빠타 앗타카타 6202 담마빠다 앗타카타-1 6203 담마빠다 앗타카타-2 6204 우다나 앗타카타 6205 이띠웃따까 앗타카타 6206 숫따니빠따 앗타카타-1 6207 숫따니빠따 앗타카타-2 6208 위마나왓투 앗타카타 6209 베따왓투 앗타카타 6210 테라가타 앗타카타-1 6211 테라가타 앗타카타-2 6212 테리가타 앗타카타 6213 아빠다나 앗타카타-1 6214 아빠다나 앗타카타-2 6215 붓다왕사 앗타카타 6216 짜리야삐따까 앗타카타 6217 자따까 앗타카타-1 6218 자따까 앗타카타-2 6219 자따까 앗타카타-3 6220 자따까 앗타카타-4 6221 자따까 앗타카타-5 6222 자따까 앗타카타-6 6223 자따까 앗타카타-7 6224 마하닷데사 앗타카타 6225 출라닷데사 앗타카타 6226 빠티삼비다막가 앗타카타-1 6227 빠티삼비다막가 앗타카타-2 6228 넷띠빠까라나 앗타카타	6301 넷띠빠까라나 띠까 6302 넷띠위바비니
7101 담마상가니 빨리 7102 위방가 빨리 7103 다뚜까타 빨리 7104 뿍갈라빤냣띠 빨리 7105 까타왓투 빨리 7106 야마까 빨리-1 7107 야마까 빨리-2 7108 야마까 빨리-3 7109 빳타나 빨리-1 7110 빳타나 빨리-2 7111 빳타나 빨리-3 7112 빳타나 빨리-4 7113 빳타나 빨리-5	7201 담마상가니 앗타카타 7202 삼모하위노다니 앗타카타 7203 빤짜빠까라나 앗타카타	7301 담마상가니-물라띠까 7302 위방가-물라띠까 7303 빤짜빠까라나-물라띠까 7304 담마상가니-아누띠까 7305 빤짜빠까라나-아누띠까 7306 아비담마와따로-나마루빠빠릳체도 7307 아비담맛타상가호 7308 아비담마와따라-뿌라나띠까 7309 아비담마마띠까빨리

ອັກສອນລາວ
ປາລີ	ອັດຖະກະຖາ	ຏີກາ	ອັນຍາ
1101 ປາຣາຊິກະ ປາລີ 1102 ປາຈິດຕິຍະ ປາລີ 1103 ມະຫາວັກຄະ ປາລີ (ວິໄນ) 1104 ຈູລະວັກຄະ ປາລີ 1105 ປະລິວາລະ ປາລີ	1201 ປາຣາຊິກະກັນທະ ອັດຖະກະຖາ-1 1202 ປາຣາຊິກະກັນທະ ອັດຖະກະຖາ-2 1203 ປາຈິດຕິຍະ ອັດຖະກະຖາ 1204 ມະຫາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ (ວິໄນ) 1205 ຈູລະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 1206 ປະລິວາລະ ອັດຖະກະຖາ	1301 ສາຣັດຖະທີປະນີ ຏີກາ-1 1302 ສາຣັດຖະທີປະນີ ຏີກາ-2 1303 ສາຣັດຖະທີປະນີ ຏີກາ-3	1401 ທເວມາຕິກາປາລີ 1402 ວິນະຍະສັງຄະຫະ ອັດຖະກະຖາ 1403 ວະຊິລະພຸດທິ ຏີກາ 1404 ວິມະຕິວິໂນທະນີ ຏີກາ-1 1405 ວິມະຕິວິໂນທະນີ ຏີກາ-2 1406 ວິນະຍາລັງກາລະ ຏີກາ-1 1407 ວິນະຍາລັງກາລະ ຏີກາ-2 1408 ກັງຂາວິຕະຣະນີປຸຣານະ ຏີກາ 1409 ວິນະຍະວິນິດສະຍະ-ອຸຕຕະຣະວິນິດສະຍະ 1410 ວິນະຍະວິນິດສະຍະ ຏີກາ-1 1411 ວິນະຍະວິນິດສະຍະ ຏີກາ-2 1412 ປາຈິຕະຍາທິໂຍຊະນາປາລີ 1413 ຂຸທະທະສິກຂາ-ມູລະສິກຂາ 8401 ວິສຸດທິມັກຄະ-1 8402 ວິສຸດທິມັກຄະ-2 8403 ວິສຸດທິມັກຄະ-ມະຫາຏີກາ-1 8404 ວິສຸດທິມັກຄະ-ມະຫາຏີກາ-2 8405 ວິສຸດທິມັກຄະ ນິທານະກະຖາ 8406 ທີຆະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8407 ມັດຊິມະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8408 ສັງຍຸຕຕະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8409 ອັງຄຸຕຕະລະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8410 ວິນະຍະປິຕະກະ (ປຸ-ວິ) 8411 ອະພິທັມມະປິຕະກະ (ປຸ-ວິ) 8412 ອັດຖະກະຖາ (ປຸ-ວິ) 8413 ນິລຸຕຕິທີປະນີ 8414 ປະຣະມັດຖະທີປະນີ ສັງຄະຫະມະຫາຏີກາປາຖະ 8415 ອະນຸທີປະນີປາຖະ 8416 ປັດຖານຸທເທສະ ທີປະນີປາຖະ 8417 ນະມັກກາລະຏີກາ 8418 ມະຫາປະຖາມະປາຖະ 8419 ລັກຂະນາໂຕ ພຸດທະຖະມະນາຄາຖາ 8420 ສຸຕະວັນທະນາ 8421 ກະມະລາຍຈະລິ 8422 ຊິນາລັງກາລະ 8423 ປັດຊະມະທຸ 8424 ພຸດທະຄຸນະຄາຖາວະລີ 8425 ຈູລະຄັນຖະວັງສະ 8426 ມະຫາວັງສະ 8427 ສາສະນະວັງສະ 8428 ກັດຈາຍະນະພະຍາກະລະນັງ 8429 ມົກຄັນທານະພະຍາກະລະນັງ 8430 ສັດທະນີຕິປະກະລະນັງ (ປະທະມາລາ) 8431 ສັດທະນີຕິປະກະລະນັງ (ຘາຕຸມາລາ) 8432 ປະທະຣູປະສິດທິ 8433 ໂມຄັນທານະປັນຈິກາ 8434 ປະໂຍຄະສິດທິປາຖະ 8435 ວຸຕະໂທຍະປາຖະ 8436 ອະພິທານະປະປະທີປິກາປາຖະ 8437 ອະພິທານະປະປະທີປິກາຏີກາ 8438 ສຸໂພທາລັງກາລະປາຖະ 8439 ສຸໂພທາລັງກາລະຏີກາ 8440 ພາລາວະຕາລະ ຄັນຖິປະທັດຖະວິນິດສະຍະສາລະ 8441 ໂລກະນີຕິ 8442 ສຸດຕັນຕະນີຕິ 8443 ສູລັດສະຕິນີຕິ 8444 ມະຫາລະຫະນີຕິ 8445 ທັມມະນີຕິ 8446 ກະວິທັບປະຖານີຕິ 8447 ນີຕິມັນຊະລີ 8448 ນະລະທັກຂະທີປະນີ 8449 ຈະຕຸຣາລັກຂະທີປະນີ 8450 ຈານັກຍະນີຕິ 8451 ລະສະວາຫິນີ 8452 ສີມາວິໂສທະນີປາຖະ 8453 ເວສສັນຕະລະຄີຕິ 8454 ໂມຄັນທານະ ວຸຕຕິວິວະລະນະປັນຈິກາ 8455 ຖູປະວັງສະ 8456 ທາຐາວັງສະ 8457 ຘາຕຸປາຖະວິລາສິນີຍາ 8458 ຘາຕຸວັງສະ 8459 ຫັດຖະວະນະຄັນລະວິຫາລະວັງສະ 8460 ຊິນະຈະລິຕະຍະ 8461 ຊິນະວັງສະທີປັງ 8462 ເຕລະກະຕາຫາຄາຖາ 8463 ມິລິທະຏີກາ 8464 ປະທະມັນຊະລີ 8465 ປະທະສາຘະນັງ 8466 ສັດທະພິນທຸປະກະລະນັງ 8467 ກັດຈາຍະນະຘາຕຸມັນຊຸສາ 8468 ສາມັນຕະກູຏະວັນນະນາ
2101 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ ປາລີ 2102 ມະຫາວັກຄະ ປາລີ (ທີຆະ) 2103 ປາຖິກະວັກຄະ ປາລີ	2201 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 2202 ມະຫາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ (ທີຆະ) 2203 ປາຖິກະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ	2301 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ ຏີກາ 2302 ມະຫາວັກຄະ ຏີກາ (ທີຆະ) 2303 ປາຖິກະວັກຄະ ຏີກາ 2304 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ-ອະພິນະວະຏີກາ-1 2305 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ-ອະພິນະວະຏີກາ-2
3101 ມູລະປັນຍາສະ ປາລີ 3102 ມັດຊິມະປັນຍາສະ ປາລີ 3103 ອຸປະລິປັນຍາສະ ປາລີ	3201 ມູລະປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ-1 3202 ມູລະປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ-2 3203 ມັດຊິມະປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ 3204 ອຸປະລິປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ	3301 ມູລະປັນຍາສະ ຏີກາ 3302 ມັດຊິມະປັນຍາສະ ຏີກາ 3303 ອຸປະລິປັນຍາສະ ຏີກາ
4101 ສະຄາຖາວັກຄະ ປາລີ 4102 ນິທານະວັກຄະ ປາລີ 4103 ຂັນທະວັກຄະ ປາລີ 4104 ສະຫຼາຍາຕະນະວັກຄະ ປາລີ 4105 ມະຫາວັກຄະ ປາລີ (ສັງຍຸຕຕະ)	4201 ສະຄາຖາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4202 ນິທານະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4203 ຂັນທະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4204 ສະຫຼາຍາຕະນະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4205 ມະຫາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ (ສັງຍຸຕຕະ)	4301 ສະຄາຖາວັກຄະ ຏີກາ 4302 ນິທານະວັກຄະ ຏີກາ 4303 ຂັນທະວັກຄະ ຏີກາ 4304 ສະຫຼາຍາຕະນະວັກຄະ ຏີກາ 4305 ມະຫາວັກຄະ ຏີກາ (ສັງຍຸຕຕະ)
5101 ເອກະກະນິປາຕະ ປາລີ 5102 ທຸກະນິປາຕະ ປາລີ 5103 ຕິກະນິປາຕະ ປາລີ 5104 ຈະຕຸກກະນິປາຕະ ປາລີ 5105 ປັຈຈະກະນິປາຕະ ປາລີ 5106 ຉັກກະນິປາຕະ ປາລີ 5107 ສັດຕະກະນິປາຕະ ປາລີ 5108 ອັດຖະກາທິນິປາຕະ ປາລີ 5109 ນະວະກະນິປາຕະ ປາລີ 5110 ທະສະກະນິປາຕະ ປາລີ 5111 ເອກາທະສະກະນິປາຕະ ປາລີ	5201 ເອກະກະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ 5202 ທຸກະ-ຕິກະ-ຈະຕຸກກະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ 5203 ປັຈຈະກະ-ຉັກກະ-ສັດຕະກະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ 5204 ອັດຖະກາທິນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ	5301 ເອກະກະນິປາຕະ ຏີກາ 5302 ທຸກະ-ຕິກະ-ຈະຕຸກກະນິປາຕະ ຏີກາ 5303 ປັຈຈະກະ-ຉັກກະ-ສັດຕະກະນິປາຕະ ຏີກາ 5304 ອັດຖະກາທິນິປາຕະ ຏີກາ
6101 ຂຸທະທະກະປາຖະ ປາລີ 6102 ທຳມະປະທະ ປາລີ 6103 ອຸທານະ ປາລີ 6104 ອິຕິວຸຕຕະກະ ປາລີ 6105 ສຸດຕະນິປາຕະ ປາລີ 6106 ວິມານະວັດຖຸ ປາລີ 6107 ເປຕະວັດຖຸ ປາລີ 6108 ເຖລະຄາຖາ ປາລີ 6109 ເຖລີຄາຖາ ປາລີ 6110 ອະປະທານະ ປາລີ-1 6111 ອະປະທານະ ປາລີ-2 6112 ພຸດທະວັງສະ ປາລີ 6113 ຈະຣິຍາປິຕະກະ ປາລີ 6114 ຊາຕະກະ ປາລີ-1 6115 ຊາຕະກະ ປາລີ-2 6116 ມະຫານິທເທສະ ປາລີ 6117 ຈູລະນິທເທສະ ປາລີ 6118 ປະຕິສັມພິທາມັກຄະ ປາລີ 6119 ເນຕຕິປະກະລະນະ ປາລີ 6120 ມິລິນທະປັນຫາ ປາລີ 6121 ເປຏະກົປເທສະ ປາລີ	6201 ຂຸທະທະກະປາຖະ ອັດຖະກະຖາ 6202 ທຳມະປະທະ ອັດຖະກະຖາ-1 6203 ທຳມະປະທະ ອັດຖະກະຖາ-2 6204 ອຸທານະ ອັດຖະກະຖາ 6205 ອິຕິວຸຕຕະກະ ອັດຖະກະຖາ 6206 ສຸດຕະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ-1 6207 ສຸດຕະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ-2 6208 ວິມານະວັດຖຸ ອັດຖະກະຖາ 6209 ເປຕະວັດຖຸ ອັດຖະກະຖາ 6210 ເຖລະຄາຖາ ອັດຖະກະຖາ-1 6211 ເຖລະຄາຖາ ອັດຖະກະຖາ-2 6212 ເຖລີຄາຖາ ອັດຖະກະຖາ 6213 ອະປະທານະ ອັດຖະກະຖາ-1 6214 ອະປະທານະ ອັດຖະກະຖາ-2 6215 ພຸດທະວັງສະ ອັດຖະກະຖາ 6216 ຈະຣິຍາປິຕະກະ ອັດຖະກະຖາ 6217 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-1 6218 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-2 6219 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-3 6220 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-4 6221 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-5 6222 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-6 6223 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-7 6224 ມະຫານິທເທສະ ອັດຖະກະຖາ 6225 ຈູລະນິທເທສະ ອັດຖະກະຖາ 6226 ປະຕິສັມພິທາມັກຄະ ອັດຖະກະຖາ-1 6227 ປະຕິສັມພິທາມັກຄະ ອັດຖະກະຖາ-2 6228 ເນຕຕິປະກະລະນະ ອັດຖະກະຖາ	6301 ເນຕຕິປະກະລະນະ ຏີກາ 6302 ເນຕຕິວິພາວິນີ
7101 ທຳມະສັງຄະນີ ປາລີ 7102 ວິພັງຄະ ປາລີ 7103 ຘາຕຸກະຖາ ປາລີ 7104 ປຸກຄະລະປັນຍັດຕິ ປາລີ 7105 ກະຖາວັດຖຸ ປາລີ 7106 ຍະມະກະ ປາລີ-1 7107 ຍະມະກະ ປາລີ-2 7108 ຍະມະກະ ປາລີ-3 7109 ປັດຖານະ ປາລີ-1 7110 ປັດຖານະ ປາລີ-2 7111 ປັດຖານະ ປາລີ-3 7112 ປັດຖານະ ປາລີ-4 7113 ປັດຖານະ ປາລີ-5	7201 ທຳມະສັງຄະນິ ອັດຖະກະຖາ 7202 ສັມໂມຫະວິໂນທະນີ ອັດຖະກະຖາ 7203 ປັຈຈະປະກະລະນະ ອັດຖະກະຖາ	7301 ທຳມະສັງຄະນີ-ມູລະຏີກາ 7302 ວິພັງຄະ-ມູລະຏີກາ 7303 ປັຈຈະປະກະລະນະ-ມູລະຏີກາ 7304 ທຳມະສັງຄະນີ-ອະນຸຏີກາ 7305 ປັຈຈະປະກະລະນະ-ອະນຸຏີກາ 7306 ອະພິທັມມາວະຕາໂຣ-ນາມະຣູປະປະຣິຈເທໂທ 7307 ອະພິທັມມັດຖະສັງຄະໂຫ 7308 ອະພິທັມມາວະຕາລະ-ປຸຣານະຏີກາ 7309 ອະພິທັມມາມາຕິກາປາລີ

मराठी
पाळी	अट्ठकथा	टीका	अन्य
1101 पाराजिक पाळी 1102 पाचित्तिय पाळी 1103 महावग्ग पाळी (विनय) 1104 चूळवग्ग पाळी 1105 परिवार पाळी	1201 पाराजिककंड अट्ठकथा-१ 1202 पाराजिककंड अट्ठकथा-२ 1203 पाचित्तिय अट्ठकथा 1204 महावग्ग अट्ठकथा (विनय) 1205 चूळवग्ग अट्ठकथा 1206 परिवार अट्ठकथा	1301 सारत्थदीपनी टीका-१ 1302 सारत्थदीपनी टीका-२ 1303 सारत्थदीपनी टीका-३	1401 द्वेमातिकापाळी 1402 विनयसंगह अट्ठकथा 1403 वजिरबुद्धि टीका 1404 विमतिविनोदनी टीका-१ 1405 विमतिविनोदनी टीका-२ 1406 विनयालंकार टीका-१ 1407 विनयालंकार टीका-२ 1408 कंखावितरणीपुराण टीका 1409 विनयविनिच्छय-उत्तरविनिच्छय 1410 विनयविनिच्छय टीका-१ 1411 विनयविनिच्छय टीका-२ 1412 पाचित्यादियोजनापाळी 1413 खुद्दसिक्खा-मूलसिक्खा 8401 विसुद्धिमग्ग-१ 8402 विसुद्धिमग्ग-२ 8403 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-१ 8404 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-२ 8405 विसुद्धिमग्ग निदानकथा 8406 दीघनिकाय (पु-वि) 8407 मज्झिमनिकाय (पु-वि) 8408 संयुत्तनिकाय (पु-वि) 8409 अंगुत्तरनिकाय (पु-वि) 8410 विनयपिटक (पु-वि) 8411 अभिधम्मपिटक (पु-वि) 8412 अट्ठकथा (पु-वि) 8413 निरुत्तिदीपनी 8414 परमत्थदीपनी संगहमहाटीकापाठ 8415 अनुदीपनीपाठ 8416 पट्ठानुद्देस दीपनीपाठ 8417 नमक्कारटीका 8418 महापणामपाठ 8419 लक्खणातो बुद्धथोमनागाथा 8420 सुतवंदना 8421 कमलांजलि 8422 जिनालंकार 8423 पज्जमधु 8424 बुद्धगुणगाथावली 8425 चूळगंथवंस 8426 महावंस 8427 सासनवंस 8428 कच्चायनव्याकरणं 8429 मोग्गल्लानव्याकरणं 8430 सद्दनीतिप्पकरणं (पदमाला) 8431 सद्दनीतिप्पकरणं (धातुमाला) 8432 पदरूपसिद्धि 8433 मोग्गल्लानपंचिका 8434 पयोगसिद्धिपाठ 8435 वुत्तोदयपाठ 8436 अभिधानप्पदीपिकापाठ 8437 अभिधानप्पदीपिकाटीका 8438 सुबोधालंकारपाठ 8439 सुबोधालंकारटीका 8440 बालावतार गंठिपदत्थविनिच्छयसार 8441 लोकनीति 8442 सुत्तंतनीति 8443 सूरस्सतीनीति 8444 महारहनीति 8445 धम्मनीति 8446 कविदप्पणनीति 8447 नीतिमंजरी 8448 नरदक्खदीपनी 8449 चतुरारक्खदीपनी 8450 चाणक्यनीति 8451 रसवाहिनी 8452 सीमाविसोधनीपाठ 8453 वेस्संतरगीति 8454 मोग्गल्लान वुत्तिविवरणपंचिका 8455 थूपवंस 8456 दाठावंस 8457 धातुपाठविलासिनिया 8458 धातुवंस 8459 हत्थवनगल्लविहारवंस 8460 जिनचरितय 8461 जिनवंसदीपं 8462 तेलकटाहगाथा 8463 मिलिदटीका 8464 पदमंजरी 8465 पदसाधनं 8466 सद्दबिंदुपकरणं 8467 कच्चायनधातुमंजुसा 8468 सामंतकूटवण्णना
2101 सीलक्खंधवग्ग पाळी 2102 महावग्ग पाळी (दीघ) 2103 पाथिकवग्ग पाळी	2201 सीलक्खंधवग्ग अट्ठकथा 2202 महावग्ग अट्ठकथा (दीघ) 2203 पाथिकवग्ग अट्ठकथा	2301 सीलक्खंधवग्ग टीका 2302 महावग्ग टीका (दीघ) 2303 पाथिकवग्ग टीका 2304 सीलक्खंधवग्ग-अभिनवटीका-१ 2305 सीलक्खंधवग्ग-अभिनवटीका-२
3101 मूलपण्णास पाळी 3102 मज्झिमपण्णास पाळी 3103 उपरिपण्णास पाळी	3201 मूलपण्णास अट्ठकथा-१ 3202 मूलपण्णास अट्ठकथा-२ 3203 मज्झिमपण्णास अट्ठकथा 3204 उपरिपण्णास अट्ठकथा	3301 मूलपण्णास टीका 3302 मज्झिमपण्णास टीका 3303 उपरिपण्णास टीका
4101 सगाथावग्ग पाळी 4102 निदानवग्ग पाळी 4103 खंधवग्ग पाळी 4104 सळायतनवग्ग पाळी 4105 महावग्ग पाळी (संयुत्त)	4201 सगाथावग्ग अट्ठकथा 4202 निदानवग्ग अट्ठकथा 4203 खंधवग्ग अट्ठकथा 4204 सळायतनवग्ग अट्ठकथा 4205 महावग्ग अट्ठकथा (संयुत्त)	4301 सगाथावग्ग टीका 4302 निदानवग्ग टीका 4303 खंधवग्ग टीका 4304 सळायतनवग्ग टीका 4305 महावग्ग टीका (संयुत्त)
5101 एककनिपात पाळी 5102 दुकनिपात पाळी 5103 तिकनिपात पाळी 5104 चतुक्कनिपात पाळी 5105 पंचकनिपात पाळी 5106 छक्कनिपात पाळी 5107 सत्तकनिपात पाळी 5108 अट्ठकादिनिपात पाळी 5109 नवकनिपात पाळी 5110 दसकनिपात पाळी 5111 एकादसकनिपात पाळी	5201 एककनिपात अट्ठकथा 5202 दुक-तिक-चतुक्कनिपात अट्ठकथा 5203 पंचक-छक्क-सत्तकनिपात अट्ठकथा 5204 अट्ठकादिनिपात अट्ठकथा	5301 एककनिपात टीका 5302 दुक-तिक-चतुक्कनिपात टीका 5303 पंचक-छक्क-सत्तकनिपात टीका 5304 अट्ठकादिनिपात टीका
6101 खुद्दकपाठ पाळी 6102 धम्मपद पाळी 6103 उदान पाळी 6104 इतिवुत्तक पाळी 6105 सुत्तनिपात पाळी 6106 विमानवत्थु पाळी 6107 पेतवत्थु पाळी 6108 थेरगाथा पाळी 6109 थेरीगाथा पाळी 6110 अपदान पाळी-१ 6111 अपदान पाळी-२ 6112 बुद्धवंस पाळी 6113 चरियापिटक पाळी 6114 जातक पाळी-१ 6115 जातक पाळी-२ 6116 महानिद्देस पाळी 6117 चूळनिद्देस पाळी 6118 पटिसंभिदामग्ग पाळी 6119 नेत्तिप्पकरण पाळी 6120 मिलिंदपंह पाळी 6121 पेटकोपदेस पाळी	6201 खुद्दकपाठ अट्ठकथा 6202 धम्मपद अट्ठकथा-१ 6203 धम्मपद अट्ठकथा-२ 6204 उदान अट्ठकथा 6205 इतिवुत्तक अट्ठकथा 6206 सुत्तनिपात अट्ठकथा-१ 6207 सुत्तनिपात अट्ठकथा-२ 6208 विमानवत्थु अट्ठकथा 6209 पेतवत्थु अट्ठकथा 6210 थेरगाथा अट्ठकथा-१ 6211 थेरगाथा अट्ठकथा-२ 6212 थेरीगाथा अट्ठकथा 6213 अपदान अट्ठकथा-१ 6214 अपदान अट्ठकथा-२ 6215 बुद्धवंस अट्ठकथा 6216 चरियापिटक अट्ठकथा 6217 जातक अट्ठकथा-१ 6218 जातक अट्ठकथा-२ 6219 जातक अट्ठकथा-३ 6220 जातक अट्ठकथा-४ 6221 जातक अट्ठकथा-५ 6222 जातक अट्ठकथा-६ 6223 जातक अट्ठकथा-७ 6224 महानिद्देस अट्ठकथा 6225 चूळनिद्देस अट्ठकथा 6226 पटिसंभिदामग्ग अट्ठकथा-१ 6227 पटिसंभिदामग्ग अट्ठकथा-२ 6228 नेत्तिप्पकरण अट्ठकथा	6301 नेत्तिप्पकरण टीका 6302 नेत्तिविभाविनी
7101 धम्मसंगणी पाळी 7102 विभंग पाळी 7103 धातुकथा पाळी 7104 पुग्गलपंयत्ति पाळी 7105 कथावत्थु पाळी 7106 यमक पाळी-१ 7107 यमक पाळी-२ 7108 यमक पाळी-३ 7109 पट्ठान पाळी-१ 7110 पट्ठान पाळी-२ 7111 पट्ठान पाळी-३ 7112 पट्ठान पाळी-४ 7113 पट्ठान पाळी-५	7201 धम्मसंगणि अट्ठकथा 7202 सम्मोहविनोदनी अट्ठकथा 7203 पंचपकरण अट्ठकथा	7301 धम्मसंगणी-मूलटीका 7302 विभंग-मूलटीका 7303 पंचपकरण-मूलटीका 7304 धम्मसंगणी-अनुटीका 7305 पंचपकरण-अनुटीका 7306 अभिधम्मावतारो-नामरूपपरिच्छेदो 7307 अभिधम्मत्थसंगहो 7308 अभिधम्मावतार-पुराणटीका 7309 अभिधम्ममातिकापाळी

မြန်မာ
ပါဠိတော်	အဋ္ဌကထာ	ဋီကာ	အခြား
1101 ပါရာဇိက ပါဠိ 1102 ပါစိတ္တိယ ပါဠိ 1103 မဟာဝဂ္ဂ ပါဠိ (ဝိနယ) 1104 စူဠဝဂ္ဂ ပါဠိ 1105 ပရိဝါရ ပါဠိ	1201 ပါရာဇိကကဏ္ဍ အဋ္ဌကထာ-၁ 1202 ပါရာဇိကကဏ္ဍ အဋ္ဌကထာ-၂ 1203 ပါစိတ္တိယ အဋ္ဌကထာ 1204 မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ (ဝိနယ) 1205 စူဠဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 1206 ပရိဝါရ အဋ္ဌကထာ	1301 သာရတ္ထဒီပနီ ဋီကာ-၁ 1302 သာရတ္ထဒီပနီ ဋီကာ-၂ 1303 သာရတ္ထဒီပနီ ဋီကာ-၃	1401 ဒွေမာတိကာပါဠိ 1402 ဝိနယသင်္ဂဟ အဋ္ဌကထာ 1403 ဝဇိရဗုဒ္ဓိ ဋီကာ 1404 ဝိမတိဝိနောဒနီ ဋီကာ-၁ 1405 ဝိမတိဝိနောဒနီ ဋီကာ-၂ 1406 ဝိနယာလင်္ကာရ ဋီကာ-၁ 1407 ဝိနယာလင်္ကာရ ဋီကာ-၂ 1408 ကင်္ခာဝိတရဏီပုရာဏ ဋီကာ 1409 ဝိနယဝိနိစ္ဆယ-ဥတ္တရဝိနိစ္ဆယ 1410 ဝိနယဝိနိစ္ဆယ ဋီကာ-၁ 1411 ဝိနယဝိနိစ္ဆယ ဋီကာ-၂ 1412 ပါစိတျာဒိယောဇနာပါဠိ 1413 ခုဒ္ဒသိက္ခာ-မူလသိက္ခာ 8401 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-၁ 8402 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-၂ 8403 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-မဟာဋီကာ-၁ 8404 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-မဟာဋီကာ-၂ 8405 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ နိဒါနကထာ 8406 ဒီဃနိကာယ (ပု-ဝိ) 8407 မဇ္ဈိမနိကာယ (ပု-ဝိ) 8408 သံယုတ္တနိကာယ (ပု-ဝိ) 8409 အင်္ဂုတ္တရနိကာယ (ပု-ဝိ) 8410 ဝိနယပိဋက (ပု-ဝိ) 8411 အဘိဓမ္မပိဋက (ပု-ဝိ) 8412 အဋ္ဌကထာ (ပု-ဝိ) 8413 နိရုတ္တိဒီပနီ 8414 ပရမတ္ထဒီပနီ သင်္ဂဟမဟာဋီကာပါဌ 8415 အနုဒီပနီပါဌ 8416 ပဋ္ဌာနုဒ္ဒေသ ဒီပနီပါဌ 8417 နမက္ကာရဋီကာ 8418 မဟာပဏာမပါဌ 8419 လက္ခဏာတော ဗုဒ္ဓထောမနာဂါထာ 8420 သုတဝန္ဒနာ 8421 ကမလာဉ္ဇလိ 8422 ဇိနာလင်္ကာရ 8423 ပဇ္ဇမဓု 8424 ဗုဒ္ဓဂုဏဂါထာဝလီ 8425 စူဠဂန္ထဝံသ 8427 သာသနဝံသ 8426 မဟာဝံသ 8429 မောဂ္ဂလ္လာနဗျာကရဏံ 8428 ကစ္စာယနဗျာကရဏံ 8430 သဒ္ဒနီတိပ္ပကရဏံ (ပဒမာလာ) 8431 သဒ္ဒနီတိပ္ပကရဏံ (ဓါတုမာလာ) 8432 ပဒရူပသိဒ္ဓိ 8433 မောဂလ္လာနပဉ္စိကာ 8434 ပယောဂသိဒ္ဓိပါဌ 8435 ဝုတ္တောဒယပါဌ 8436 အဘိဓါနပ္ပဒီပိကာပါဌ 8437 အဘိဓါနပ္ပဒီပိကာဋီကာ 8438 သုဗောဓါလင်္ကာရပါဌ 8439 သုဗောဓါလင်္ကာရဋီကာ 8440 ဗာလာဝတာရ ဂဏ္ဌိပဒတ္ထဝိနိစ္ဆယသာရ 8446 ကဝိဒပ္ပဏနီတိ 8447 နီတိမဉ္ဇရီ 8445 ဓမ္မနီတိ 8444 မဟာရဟနီတိ 8441 လောကနီတိ 8442 သုတ္တန္တနီတိ 8443 သူရဿတိနီတိ 8450 စာဏကျနီတိ 8448 နရဒက္ခဒီပနီ 8449 စတုရာရက္ခဒီပနီ 8451 ရသဝါဟိနီ 8452 သီမဝိသောဓနီပါဌ 8453 ဝေဿန္တရဂီတိ 8454 မောဂ္ဂလ္လာန ဝုတ္တိဝိဝရဏပဉ္စိကာ 8455 ထူပဝံသ 8456 ဒါဌာဝံသ 8457 ဓါတုပါဌဝိလာသိနိယာ 8458 ဓါတုဝံသ 8459 ဟတ္ထဝနဂလ္လဝိဟာရဝံသ 8460 ဇိနစရိတယ 8461 ဇိနဝံသဒီပံ 8462 တေလကဋာဟဂါထာ 8463 မိလိဒဋီကာ 8464 ပဒမဉ္ဇရီ 8465 ပဒသာဓနံ 8466 သဒ္ဒဗိန္ဒုပကရဏံ 8467 ကစ္စာယနဓါတုမဉ္ဇုသာ 8468 သာမန္တကူဋဝဏ္ဏနာ
2101 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ ပါဠိ 2102 မဟာဝဂ္ဂ ပါဠိ (ဒီဃ) 2103 ပါထိကဝဂ္ဂ ပါဠိ	2201 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 2202 မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ (ဒီဃ) 2203 ပါထိကဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ	2301 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ ဋီကာ 2302 မဟာဝဂ္ဂ ဋီကာ (ဒီဃ) 2303 ပါထိကဝဂ္ဂ ဋီကာ 2304 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ-အဘိနဝဋီကာ-၁ 2305 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ-အဘိနဝဋီကာ-၂
3101 မူလပဏ္ဏာသ ပါဠိ 3102 မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ ပါဠိ 3103 ဥပရိပဏ္ဏာသ ပါဠိ	3201 မူလပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ-၁ 3202 မူလပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ-၂ 3203 မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ 3204 ဥပရိပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ	3301 မူလပဏ္ဏာသ ဋီကာ 3302 မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ ဋီကာ 3303 ဥပရိပဏ္ဏာသ ဋီကာ
4101 သဂါထာဝဂ္ဂ ပါဠိ 4102 နိဒါနဝဂ္ဂ ပါဠိ 4103 ခန္ဓဝဂ္ဂ ပါဠိ 4104 သဠာယတနဝဂ္ဂ ပါဠိ 4105 မဟာဝဂ္ဂ ပါဠိ (သံယုတ္တ)	4201 သဂါထာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4202 နိဒါနဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4203 ခန္ဓဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4204 သဠာယတနဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4205 မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ (သံယုတ္တ)	4301 သဂါထာဝဂ္ဂ ဋီကာ 4302 နိဒါနဝဂ္ဂ ဋီကာ 4303 ခန္ဓဝဂ္ဂ ဋီကာ 4304 သဠာယတနဝဂ္ဂ ဋီကာ 4305 မဟာဝဂ္ဂ ဋီကာ (သံယုတ္တ)
5101 ဧကကနိပါတ ပါဠိ 5102 ဒုကနိပါတ ပါဠိ 5103 တိကနိပါတ ပါဠိ 5104 စတုက္ကနိပါတ ပါဠိ 5105 ပဉ္စကနိပါတ ပါဠိ 5106 ဆက္ကနိပါတ ပါဠိ 5107 သတ္တကနိပါတ ပါဠိ 5108 အဋ္ဌကာဒိနိပါတ ပါဠိ 5109 နဝကနိပါတ ပါဠိ 5110 ဒသကနိပါတ ပါဠိ 5111 ဧကာဒသကနိပါတ ပါဠိ	5201 ဧကကနိပါတ အဋ္ဌကထာ 5202 ဒုက-တိက-စတုက္ကနိပါတ အဋ္ဌကထာ 5203 ပဉ္စက-ဆက္က-သတ္တကနိပါတ အဋ္ဌကထာ 5204 အဋ္ဌကာဒိနိပါတ အဋ္ဌကထာ	5301 ဧကကနိပါတ ဋီကာ 5302 ဒုက-တိက-စတုက္ကနိပါတ ဋီကာ 5303 ပဉ္စက-ဆက္က-သတ္တကနိပါတ ဋီကာ 5304 အဋ္ဌကာဒိနိပါတ ဋီကာ
6101 ခုဒ္ဒကပါဌ ပါဠိ 6102 ဓမ္မပဒ ပါဠိ 6103 ဥဒါန ပါဠိ 6104 ဣတိဝုတ္တက ပါဠိ 6105 သုတ္တနိပါတ ပါဠိ 6106 ဝိမာနဝတ္ထု ပါဠိ 6107 ပေတဝတ္ထု ပါဠိ 6108 ထေရဂါထာ ပါဠိ 6109 ထေရီဂါထာ ပါဠိ 6110 အပဒါန ပါဠိ-၁ 6111 အပဒါန ပါဠိ-၂ 6112 ဗုဒ္ဓဝံသ ပါဠိ 6113 စရိယာပိဋက ပါဠိ 6114 ဇာတက ပါဠိ-၁ 6115 ဇာတက ပါဠိ-၂ 6116 မဟာနိဒ္ဒေသ ပါဠိ 6117 စူဠနိဒ္ဒေသ ပါဠိ 6118 ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ္ဂ ပါဠိ 6119 နေတ္တိပ္ပကရဏ ပါဠိ 6120 မိလိန္ဒပဉှ ပါဠိ 6121 ပေဋကောပဒေသ ပါဠိ	6201 ခုဒ္ဒကပါဌ အဋ္ဌကထာ 6202 ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ-၁ 6203 ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ-၂ 6204 ဥဒါန အဋ္ဌကထာ 6205 ဣတိဝုတ္တက အဋ္ဌကထာ 6206 သုတ္တနိပါတ အဋ္ဌကထာ-၁ 6207 သုတ္တနိပါတ အဋ္ဌကထာ-၂ 6208 ဝိမာနဝတ္ထု အဋ္ဌကထာ 6209 ပေတဝတ္ထု အဋ္ဌကထာ 6210 ထေရဂါထာ အဋ္ဌကထာ-၁ 6211 ထေရဂါထာ အဋ္ဌကထာ-၂ 6212 ထေရီဂါထာ အဋ္ဌကထာ 6213 အပဒါန အဋ္ဌကထာ-၁ 6214 အပဒါန အဋ္ဌကထာ-၂ 6215 ဗုဒ္ဓဝံသ အဋ္ဌကထာ 6216 စရိယာပိဋက အဋ္ဌကထာ 6217 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၁ 6218 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၂ 6219 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၃ 6220 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၄ 6221 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၅ 6222 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၆ 6223 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၇ 6224 မဟာနိဒ္ဒေသ အဋ္ဌကထာ 6225 စူဠနိဒ္ဒေသ အဋ္ဌကထာ 6226 ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ-၁ 6227 ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ-၂ 6228 နေတ္တိပ္ပကရဏ အဋ္ဌကထာ	6301 နေတ္တိပ္ပကရဏ ဋီကာ 6302 နေတ္တိဝိဘာဝိနီ
7101 ဓမ္မသင်္ဂဏီ ပါဠိ 7102 ဝိဘင်္ဂ ပါဠိ 7103 ဓါတုကထာ ပါဠိ 7104 ပုဂ္ဂလပညတ္တိ ပါဠိ 7105 ကထာဝတ္ထု ပါဠိ 7106 ယမက ပါဠိ-၁ 7107 ယမက ပါဠိ-၂ 7108 ယမက ပါဠိ-၃ 7109 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၁ 7110 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၂ 7111 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၃ 7112 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၄ 7113 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၅	7201 ဓမ္မသင်္ဂဏိ အဋ္ဌကထာ 7202 သမ္မောဟဝိနောဒနီ အဋ္ဌကထာ 7203 ပဉ္စပကရဏ အဋ္ဌကထာ	7301 ဓမ္မသင်္ဂဏီ-မူလဋီကာ 7302 ဝိဘင်္ဂ-မူလဋီကာ 7303 ပဉ္စပကရဏ-မူလဋီကာ 7304 ဓမ္မသင်္ဂဏီ-အနုဋီကာ 7305 ပဉ္စပကရဏ-အနုဋီကာ 7306 အဘိဓမ္မာဝတာရော-နာမရူပပရိစ္ဆေဒေါ 7307 အဘိဓမ္မတ္ထသင်္ဂဟော 7308 အဘိဓမ္မာဝတာရ-ပုရာဏဋီကာ 7309 အဘိဓမ္မမာတိကာပါဠိ

português
Páli	Aṭṭhakathā	Ṭīkā	Outro
1101 Ofensas Graves (Pārājika) 1102 Ofensas Leves (Pācittiya) 1103 Grande Seção do Vīnaya (Mahāvagga) 1104 Pequena Seção do Vīnaya (Cūḷavagga) 1105 Apêndice do Vīnaya (Parivāra)	1201 Comentário das Ofensas Graves - Vol. 1 1202 Comentário das Ofensas Graves - Vol. 2 1203 Comentário das Ofensas Leves 1204 Comentário da Grande Seção do Vīnaya 1205 Comentário da Pequena Seção do Vīnaya 1206 Comentário do Apêndice do Vīnaya	1301 Subcomentário que Elucida o Sentido Essencial - Vol. 1 1302 Subcomentário que Elucida o Sentido Essencial - Vol. 2 1303 Subcomentário que Elucida o Sentido Essencial - Vol. 3	1401 Texto das Duas Matrizes 1402 Comentário do Compêndio do Vīnaya 1403 Subcomentário de Vajirabuddhi 1404 Subcomentário que Dissipa Dúvidas - Vol. 1 1405 Subcomentário que Dissipa Dúvidas - Vol. 2 1406 Subcomentário do Ornamento do Vīnaya - Vol. 1 1407 Subcomentário do Ornamento do Vīnaya - Vol. 2 1408 Antigo Subcomentário que Supera Dúvidas 1409 Decisão sobre o Vīnaya e Decisão Superior 1410 Subcomentário da Decisão sobre o Vīnaya - Vol. 1 1411 Subcomentário da Decisão sobre o Vīnaya - Vol. 2 1412 Texto da Aplicação das Regras 1413 Pequeno Treinamento e Treinamento Fundamental 8401 Caminho da Purificação - Vol. 1 8402 Caminho da Purificação - Vol. 2 8403 Grande Subcomentário do Caminho da Purificação - Vol. 1 8404 Grande Subcomentário do Caminho da Purificação - Vol. 2 8405 História da Origem do Caminho da Purificação 8406 Coleção dos Longos Discursos (índice Pāli-Vietnamita) 8407 Coleção dos Discursos Médios (índice Pāli-Vietnamita) 8408 Coleção dos Discursos Agrupados (índice Pāli-Vietnamita) 8409 Coleção dos Discursos Numerados (índice Pāli-Vietnamita) 8410 Cesto da Disciplina (índice Pāli-Vietnamita) 8411 Cesto do Abhidhamma (índice Pāli-Vietnamita) 8412 Comentários (índice Pāli-Vietnamita) 8413 Elucidação da Etimologia 8414 Grande Subcomentário do Compêndio que Elucida o Sentido Supremo 8415 Texto do Subcomentário Elucidativo 8416 Texto Elucidativo sobre a Exposição das Condições 8417 Subcomentário da Saudação 8418 Grande Texto de Saudação 8419 Versos de Louvor a Buda pelos Sinais 8420 Saudação com Recitação 8421 Oferenda de Lótus 8422 Ornamento dos Vencedores 8423 Mel dos Versos 8424 Coleção de Versos sobre as Qualidades de Buda 8425 Pequena Crônica dos Livros 8427 Crônica do Ensinamento 8426 Grande Crônica 8429 Gramática de Moggallāna 8428 Gramática de Kaccāyana 8430 Tratado sobre a Gramática - Série de Palavras 8431 Tratado sobre a Gramática - Série de Raízes 8432 Realização das Formas das Palavras 8433 Comentário de Moggallāna 8434 Texto sobre a Realização da Aplicação 8435 Texto sobre a Origem dos Versos 8436 Texto do Dicionário Iluminado 8437 Subcomentário do Dicionário Iluminado 8438 Texto sobre o Ornamento da Boa Compreensão 8439 Subcomentário do Ornamento da Boa Compreensão 8440 Essência da Decisão sobre os Termos do Glossário de Bālāvatāra 8446 Ética do Poeta 8447 Coleção de Ética 8445 Ética do Dhamma 8444 Grande Ética Secreta 8441 Ética do Mundo 8442 Ética dos Suttas 8443 Ética do Herói 8450 Ética de Cāṇakya 8448 Elucidação sobre os Perigos para os Homens 8449 Elucidação sobre as Quatro Proteções 8451 O Fluxo do Sabor - Histórias Edificantes 8452 Texto sobre a Purificação dos Limites 8453 Canto de Vessantara 8454 Explicação do Comentário de Moggallāna 8455 Crônica das Estupas 8456 Crônica da Relíquia do Dente 8457 O Esplendor da Leitura dos Elementos 8458 Crônica das Relíquias 8459 Crônica do Mosteiro de Hatthavanagalla 8460 História do Vencedor 8461 Ilha da Linhagem dos Vencedores 8462 Versos da Panela de Óleo 8463 Subcomentário de Milinda 8464 Cacho de Flores de Palavras 8465 Realização das Palavras 8466 Tratado sobre os Pontos da Gramática 8467 Coleção de Raízes de Kaccāyana 8468 Descrição do Pico de Sāmantakūṭa
2101 Seção da Moralidade - Dīgha 2102 Grande Seção - Dīgha 2103 Seção de Pāthika - Dīgha	2201 Comentário da Seção da Moralidade - Dīgha 2202 Comentário da Grande Seção - Dīgha 2203 Comentário da Seção de Pāthika - Dīgha	2301 Subcomentário da Seção da Moralidade - Dīgha 2302 Subcomentário da Grande Seção - Dīgha 2303 Subcomentário da Seção de Pāthika - Dīgha 2304 Novo Subcomentário da Seção da Moralidade - Vol. 1 2305 Novo Subcomentário da Seção da Moralidade - Vol. 2
3101 Cinquenta Discursos Fundamentais - Majjhima 3102 Cinquenta Discursos Médios - Majjhima 3103 Cinquenta Discursos Superiores - Majjhima	3201 Comentário dos Cinquenta Fundamentais - Vol. 1 3202 Comentário dos Cinquenta Fundamentais - Vol. 2 3203 Comentário dos Cinquenta Médios 3204 Comentário dos Cinquenta Superiores	3301 Subcomentário dos Cinquenta Fundamentais 3302 Subcomentário dos Cinquenta Médios 3303 Subcomentário dos Cinquenta Superiores
4101 Seção com Versos - Saṃyutta 4102 Seção das Causas - Saṃyutta 4103 Seção dos Agregados - Saṃyutta 4104 Seção das Seis Bases dos Sentidos - Saṃyutta 4105 Grande Seção - Saṃyutta	4201 Comentário da Seção com Versos - Saṃyutta 4202 Comentário da Seção das Causas - Saṃyutta 4203 Comentário da Seção dos Agregados - Saṃyutta 4204 Comentário da Seção das Seis Bases - Saṃyutta 4205 Comentário da Grande Seção - Saṃyutta	4301 Subcomentário da Seção com Versos - Saṃyutta 4302 Subcomentário da Seção das Causas - Saṃyutta 4303 Subcomentário da Seção dos Agregados - Saṃyutta 4304 Subcomentário da Seção das Seis Bases - Saṃyutta 4305 Subcomentário da Grande Seção - Saṃyutta
5101 Grupos de Um - Aṅguttara 5102 Grupos de Dois - Aṅguttara 5103 Grupos de Três - Aṅguttara 5104 Grupos de Quatro - Aṅguttara 5105 Grupos de Cinco - Aṅguttara 5106 Grupos de Seis - Aṅguttara 5107 Grupos de Sete - Aṅguttara 5108 Grupos de Oito, etc. - Aṅguttara 5109 Grupos de Nove - Aṅguttara 5110 Grupos de Dez - Aṅguttara 5111 Grupos de Onze - Aṅguttara	5201 Comentário dos Grupos de Um - Aṅguttara 5202 Comentário dos Grupos de Dois, Três e Quatro 5203 Comentário dos Grupos de Cinco, Seis e Sete 5204 Comentário dos Grupos de Oito, etc.	5301 Subcomentário dos Grupos de Um - Aṅguttara 5302 Subcomentário dos Grupos de Dois, Três e Quatro 5303 Subcomentário dos Grupos de Cinco, Seis e Sete 5304 Subcomentário dos Grupos de Oito, etc.
6101 Pequena Leitura (Khuddakapāṭha) 6102 Versos do Dhamma (Dhammapada) 6103 Exclamações Inspiradas (Udāna) 6104 Assim Foi Dito (Itivuttaka) 6105 Coleção de Discursos (Suttanipāta) 6106 Histórias das Mansões Celestiais 6107 Histórias dos Fantasmas 6108 Versos dos Monges Anciãos 6109 Versos das Monjas Anciãs 6110 Histórias Passadas - Vol. 1 6111 Histórias Passadas - Vol. 2 6112 História dos Budas (Buddhavaṃsa) 6113 Cesto das Condutas (Cariyāpiṭaka) 6114 Histórias de Nascimentos - Vol. 1 6115 Histórias de Nascimentos - Vol. 2 6116 Grande Exposição (Mahāniddesa) 6117 Pequena Exposição (Cūḷaniddesa) 6118 Caminho da Discriminação Analítica 6119 O Guia (Nettippakaraṇa) 6120 As Perguntas de Milinda 6121 Instrução do Cesto (Peṭakopadesa)	6201 Comentário da Pequena Leitura 6202 Comentário do Dhammapada - Vol. 1 6203 Comentário do Dhammapada - Vol. 2 6204 Comentário do Udāna 6205 Comentário do Itivuttaka 6206 Comentário do Suttanipāta - Vol. 1 6207 Comentário do Suttanipāta - Vol. 2 6208 Comentário das Histórias das Mansões 6209 Comentário das Histórias dos Fantasmas 6210 Comentário dos Versos dos Monges - Vol. 1 6211 Comentário dos Versos dos Monges - Vol. 2 6212 Comentário dos Versos das Monjas 6213 Comentário das Histórias Passadas - Vol. 1 6214 Comentário das Histórias Passadas - Vol. 2 6215 Comentário da História dos Budas 6216 Comentário do Cesto das Condutas 6217 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 1 6218 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 2 6219 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 3 6220 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 4 6221 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 5 6222 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 6 6223 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 7 6224 Comentário da Grande Exposição 6225 Comentário da Pequena Exposição 6226 Comentário do Caminho da Discriminação - Vol. 1 6227 Comentário do Caminho da Discriminação - Vol. 2 6228 Comentário do Guia	6301 Subcomentário do Guia 6302 Elucidação do Guia
7101 Enumeração dos Fenômenos (Dhammasaṅgaṇī) 7102 Análise (Vibhaṅga) 7103 Discurso sobre os Elementos (Dhātukathā) 7104 Designação das Pessoas (Puggalapaññatti) 7105 Pontos da Discussão (Kathāvatthu) 7106 O Livro dos Pares - Vol. 1 7107 O Livro dos Pares - Vol. 2 7108 O Livro dos Pares - Vol. 3 7109 Condições de Originação - Vol. 1 7110 Condições de Originação - Vol. 2 7111 Condições de Originação - Vol. 3 7112 Condições de Originação - Vol. 4 7113 Condições de Originação - Vol. 5	7201 Comentário da Enumeração dos Fenômenos 7202 Comentário que Dissipa a Confusão 7203 Comentário dos Cinco Tratados	7301 Subcomentário Principal da Enumeração dos Fenômenos 7302 Subcomentário Principal da Análise 7303 Subcomentário Principal dos Cinco Tratados 7304 Subcomentário Secundário da Enumeração dos Fenômenos 7305 Subcomentário Secundário dos Cinco Tratados 7306 Introdução ao Abhidhamma - Análise de Nome e Forma 7307 Compêndio do Abhidhamma 7308 Antigo Subcomentário da Introdução ao Abhidhamma 7309 Matriz do Abhidhamma
1 . นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. . Homenagem ao Abençoado, ao Arahant, ao Perfeitamente Iluminado. องฺคุตฺตรนิกาโย Aṅguttara Nikāya ทสกนิปาตปาฬิ O Livro dos Dez ๑. ปฐมปณฺณาสกํ 1. Os Primeiros Cinquenta ๑. อานิสํสวคฺโค 1. Capítulo sobre os Benefícios ๑. กิมตฺถิยสุตฺตํ 1. Discurso 'Com que Propósito?' ๑. เอวํ [Pg.257] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – 1. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse-lhe: ‘‘กิมตฺถิยานิ, ภนฺเต, กุสลานิ สีลานิ กิมานิสํสานี’’ติ? ‘‘อวิปฺปฏิสารตฺถานิ โข, อานนฺท, กุสลานิ สีลานิ อวิปฺปฏิสารานิสํสานี’’ติ. “Qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do comportamento virtuoso saudável?” “O propósito e o benefício do comportamento virtuoso saudável, Ānanda, é a ausência de arrependimento.” ‘‘อวิปฺปฏิสาโร ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิโย กิมานิสํโส’’ติ? ‘‘อวิปฺปฏิสาโร โข, อานนฺท, ปาโมชฺชตฺโถ ปาโมชฺชานิสํโส’’ติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da ausência de arrependimento?” “O propósito e o benefício da ausência de arrependimento, Ānanda, é a alegria.” ‘‘ปาโมชฺชํ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยํ กิมานิสํส’’นฺติ? ‘‘ปาโมชฺชํ โข, อานนฺท, ปีตตฺถํ ปีตานิสํส’’นฺติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da alegria?” “O propósito e o benefício da alegria, Ānanda, é o êxtase.” ‘‘ปีติ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยา กิมานิสํสา’’ติ? ‘‘ปีติ โข, อานนฺท, ปสฺสทฺธตฺถา ปสฺสทฺธานิสํสา’’ติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do êxtase?” “O propósito e o benefício do êxtase, Ānanda, é a tranquilidade.” ‘‘ปสฺสทฺธิ [Pg.258] ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยา กิมานิสํสา’’ติ? ‘‘ปสฺสทฺธิ โข, อานนฺท, สุขตฺถา สุขานิสํสา’’ติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da tranquilidade?” “O propósito e o benefício da tranquilidade, Ānanda, é a felicidade.” ‘‘สุขํ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยํ กิมานิสํส’’นฺติ? ‘‘สุขํ โข, อานนฺท, สมาธตฺถํ สมาธานิสํส’’นฺติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da felicidade?” “O propósito e o benefício da felicidade, Ānanda, é a concentração.” ‘‘สมาธิ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิโย กิมานิสํโส’’ติ? ‘‘สมาธิ โข, อานนฺท, ยถาภูตญาณทสฺสนตฺโถ ยถาภูตญาณทสฺสนานิสํโส’’ติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, da concentração?” “O propósito e o benefício da concentração, Ānanda, é o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são.” ‘‘ยถาภูตญาณทสฺสนํ ปน, ภนฺเต, กิมตฺถิยํ กิมานิสํส’’นฺติ? ‘‘ยถาภูตญาณทสฺสนํ โข, อานนฺท, นิพฺพิทาวิราคตฺถํ นิพฺพิทาวิราคานิสํส’’นฺติ. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são?” “O propósito e o benefício do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são, Ānanda, é o desencanto e o desapego.” ‘‘นิพฺพิทาวิราโค ปน, ภนฺเต กิมตฺถิโย กิมานิสํโส’’ติ? ‘‘นิพฺพิทาวิราโค โข, อานนฺท, วิมุตฺติญาณทสฺสนตฺโถ วิมุตฺติญาณทสฺสนานิสํโส. “E qual é o propósito e o benefício, venerável senhor, do desencanto e do desapego?” “O propósito e o benefício do desencanto e do desapego, Ānanda, é o conhecimento e a visão da libertação.” ‘‘อิติ โข, อานนฺท, กุสลานิ สีลานิ อวิปฺปฏิสารตฺถานิ อวิปฺปฏิสารานิสํสานิ; อวิปฺปฏิสาโร ปาโมชฺชตฺโถ ปาโมชฺชานิสํโส; ปาโมชฺชํ ปีตตฺถํ ปีตานิสํสํ; ปีติ ปสฺสทฺธตฺถา ปสฺสทฺธานิสํสา; ปสฺสทฺธิ สุขตฺถา สุขานิสํสา; สุขํ สมาธตฺถํ สมาธานิสํสํ; สมาธิ ยถาภูตญาณทสฺสนตฺโถ ยถาภูตญาณทสฺสนานิสํโส; ยถาภูตญาณทสฺสนํ นิพฺพิทาวิราคตฺถํ นิพฺพิทาวิราคานิสํสํ; นิพฺพิทาวิราโค วิมุตฺติญาณทสฺสนตฺโถ วิมุตฺติญาณทสฺสนานิสํโส. อิติ โข, อานนฺท, กุสลานิ สีลานิ อนุปุพฺเพน อคฺคาย ปเรนฺตี’’ติ. ปฐมํ. “Assim, Ānanda, o propósito e o benefício do comportamento virtuoso saudável é a ausência de arrependimento; o propósito e o benefício da ausência de arrependimento é a alegria; o propósito e o benefício da alegria é o êxtase; o propósito e o benefício do êxtase é a tranquilidade; o propósito e o benefício da tranquilidade é a felicidade; o propósito e o benefício da felicidade é a concentração; o propósito e o benefício da concentração é o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são; o propósito e o benefício do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são é o desencanto e o desapego; e o propósito e o benefício do desencanto e do desapego é o conhecimento e a visão da libertação. Assim, Ānanda, o comportamento virtuoso saudável conduz progressivamente ao ápice.” Primeiro. ๒. เจตนากรณียสุตฺตํ 2. Discurso sobre a Volição ๒. ‘‘สีลวโต, ภิกฺขเว, สีลสมฺปนฺนสฺส น เจตนาย กรณียํ – ‘อวิปฺปฏิสาโร เม อุปฺปชฺชตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อวิปฺปฏิสาโร อุปฺปชฺชติ. อวิปฺปฏิสาริสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘ปาโมชฺชํ เม อุปฺปชฺชตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ อวิปฺปฏิสาริสฺส ปาโมชฺชํ ชายติ. ปมุทิตสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘ปีติ เม อุปฺปชฺชตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ปมุทิตสฺส ปีติ อุปฺปชฺชติ. ปีติมนสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘กาโย เม ปสฺสมฺภตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ปีติมนสฺส [Pg.259] กาโย ปสฺสมฺภติ. ปสฺสทฺธกายสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘สุขํ เวทิยามี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ. สุขิโน, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘จิตฺตํ เม สมาธิยตู’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. สมาหิตสฺส, ภิกฺขเว, น เจตนาย กรณียํ – ‘ยถาภูตํ ชานามิ ปสฺสามี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ สมาหิโต ยถาภูตํ ชานาติ ปสฺสติ. ยถาภูตํ, ภิกฺขเว, ชานโต ปสฺสโต น เจตนาย กรณียํ – ‘นิพฺพินฺทามิ วิรชฺชามี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ ยถาภูตํ ชานํ ปสฺสํ นิพฺพินฺทติ วิรชฺชติ. นิพฺพินฺนสฺส, ภิกฺขเว, วิรตฺตสฺส น เจตนาย กรณียํ – ‘วิมุตฺติญาณทสฺสนํ สจฺฉิกโรมี’ติ. ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ยํ นิพฺพินฺโน วิรตฺโต วิมุตฺติญาณทสฺสนํ สจฺฉิกโรติ. 2. “Para uma pessoa virtuosa, monges, alguém cujo comportamento é virtuoso, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que a ausência de arrependimento surja em mim.’ É da natureza das coisas, monges, que a ausência de arrependimento surja em uma pessoa virtuosa, em alguém cujo comportamento é virtuoso.\nPara quem não tem arrependimento, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que a alegria surja em mim.’ É da natureza das coisas, monges, que a alegria surja em quem não tem arrependimento.\nPara quem está alegre, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que o êxtase surja em mim.’ É da natureza das coisas, monges, que o êxtase surja em quem está alegre.\nPara quem tem a mente extasiada, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que o meu corpo fique tranquilo.’ É da natureza das coisas, monges, que o corpo de quem tem a mente extasiada fique tranquilo.\nPara quem tem o corpo tranquilo, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu sinta felicidade.’ É da natureza das coisas, monges, que quem tem o corpo tranquilo sinta felicidade.\nPara quem está feliz, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que a minha mente se concentre.’ É da natureza das coisas, monges, que a mente de quem está feliz se concentre.\nPara quem está concentrado, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu conheça e veja as coisas como elas realmente são.’ É da natureza das coisas, monges, que quem está concentrado conheça e veja as coisas como elas realmente são.\nPara quem conhece e vê as coisas como elas realmente são, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu me desencante e me desapegue.’ É da natureza das coisas, monges, que quem conhece e vê as coisas como elas realmente são se desencante e se desapegue.\nPara quem está desencantado e desapegado, monges, não há necessidade de exercer a volição: ‘Que eu realize o conhecimento e a visão da libertação.’ É da natureza das coisas, monges, que quem está desencantado e desapegado realize o conhecimento e a visão da libertação.” ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, นิพฺพิทาวิราโค วิมุตฺติญาณทสฺสนตฺโถ วิมุตฺติญาณทสฺสนานิสํโส; ยถาภูตญาณทสฺสนํ นิพฺพิทาวิราคตฺถํ นิพฺพิทาวิราคานิสํสํ; สมาธิ ยถาภูตญาณทสฺสนตฺโถ ยถาภูตญาณทสฺสนานิสํโส; สุขํ สมาธตฺถํ สมาธานิสํสํ; ปสฺสทฺธิ สุขตฺถา สุขานิสํสา; ปีติ ปสฺสทฺธตฺถา ปสฺสทฺธานิสํสา; ปาโมชฺชํ ปีตตฺถํ ปีตานิสํสํ; อวิปฺปฏิสาโร ปาโมชฺชตฺโถ ปาโมชฺชานิสํโส; กุสลานิ สีลานิ อวิปฺปฏิสารตฺถานิ อวิปฺปฏิสารานิสํสานิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ธมฺมา ธมฺเม อภิสนฺเทนฺติ, ธมฺมา ธมฺเม ปริปูเรนฺติ อปารา ปารํ คมนายา’’ติ. ทุติยํ. “Assim, monges, o conhecimento e a visão da libertação é o propósito e o benefício do desencanto e do desapego; o desencanto e o desapego são o propósito e o benefício do conhecimento e da visão das coisas como elas realmente são; o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são é o propósito e o benefício da concentração; a concentração é o propósito e o benefício da felicidade; a felicidade é o propósito e o benefício da tranquilidade; a tranquilidade é o propósito e o benefício do êxtase; o êxtase é o propósito e o benefício da alegria; a alegria é o propósito e o benefício da ausência de arrependimento; e a ausência de arrependimento é o propósito e o benefício do comportamento virtuoso. Assim, monges, estados inundam estados, estados preenchem estados, para ir da margem próxima para a margem distante.” Segundo. ๓. ปฐมอุปนิสสุตฺตํ 3. Primeiro Discurso sobre a Causa Próxima ๓. ‘‘ทุสฺสีลสฺส, ภิกฺขเว, สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช อสติ ปาโมชฺชวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปีติ; ปีติยา อสติ ปีติวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา อสติ ปสฺสทฺธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สุขํ; สุเข อสติ สุขวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ อสติ สมฺมาสมาธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน อสติ ยถาภูตญาณทสฺสนวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ นิพฺพิทาวิราโค[Pg.260]; นิพฺพิทาวิราเค อสติ นิพฺพิทาวิราควิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. 3. “Para uma pessoa imoral, monges, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento, para quem é deficiente na ausência de arrependimento, a alegria carece de sua causa próxima. Quando não há alegria, para quem é deficiente em alegria, o êxtase carece de sua causa próxima. Quando não há êxtase, para quem é deficiente em êxtase, a tranquilidade carece de sua causa próxima. Quando não há tranquilidade, para quem é deficiente em tranquilidade, a felicidade carece de sua causa próxima. Quando não há felicidade, para quem é deficiente em felicidade, a correta concentração carece de sua causa próxima. Quando não há correta concentração, para quem é deficiente em correta concentração, o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são carecem de sua causa próxima. Quando não há conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem é deficiente no conhecimento e na visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego carecem de sua causa próxima. Quando não há desencanto e desapego, para quem é deficiente no desencanto e no desapego, o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.\nSuponham, monges, que haja uma árvore deficiente em galhos e folhagem. Seus brotos não chegam à plenitude, nem sua casca... nem seu alburno... nem seu cerne chegam à plenitude. Da mesma forma, monges, para uma pessoa imoral, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.” ‘‘สีลวโต, ภิกฺขเว, สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช สติ ปาโมชฺชสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปีติ; ปีติยา สติ ปีติสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา สติ ปสฺสทฺธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สุขํ; สุเข สติ สุขสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ สติ สมฺมาสมาธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน สติ ยถาภูตญาณทสฺสนสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค สติ นิพฺพิทาวิราคสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. ตติยํ. “Para uma pessoa virtuosa, monges, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento, para quem possui ausência de arrependimento, a alegria possui sua causa próxima. Quando há alegria, para quem possui alegria, o êxtase possui sua causa próxima. Quando há êxtase, para quem possui êxtase, a tranquilidade possui sua causa próxima. Quando há tranquilidade, para quem possui tranquilidade, a felicidade possui sua causa próxima. Quando há felicidade, para quem possui felicidade, a correta concentração possui sua causa próxima. Quando há correta concentração, para quem possui correta concentração, o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são possuem sua causa próxima. Quando há conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem possui o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego possuem sua causa próxima. Quando há desencanto e desapego, para quem possui desencanto e desapego, o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima. Suponham, monges, que haja uma árvore rica em galhos e folhagem. Seus brotos chegam à plenitude, e sua casca... seu alburno... seu cerne também chegam à plenitude. Da mesma forma, monges, para uma pessoa virtuosa, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima.” Terceiro. ๔. ทุติยอุปนิสสุตฺตํ 4. Segundo Discurso sobre a Causa Próxima ๔. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ทุสฺสีลสฺส, อาวุโส, สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. 4. Naquela ocasião, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: “Para uma pessoa imoral, amigos, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento, para quem é deficiente na ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima. Suponham, amigos, que haja uma árvore deficiente em galhos e folhagem. Seus brotos não chegam à plenitude, nem sua casca... nem seu alburno... nem seu cerne chegam à plenitude. Da mesma forma, amigos, para uma pessoa imoral, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.” ‘‘สีลวโต[Pg.261], อาวุโส, สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป. … วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. จตุตฺถํ. “Para uma pessoa virtuosa, amigos, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento, para quem possui ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima. Suponham, amigos, que haja uma árvore rica em galhos e folhagem. Seus brotos chegam à plenitude, e sua casca... seu alburno... seu cerne também chegam à plenitude. Da mesma forma, amigos, para uma pessoa virtuosa, para quem possui comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento possui sua causa próxima. Quando há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação possuem sua causa próxima.” Quarto. ๕. ตติยอุปนิสสุตฺตํ 5. Terceiro Discurso sobre a Causa Próxima ๕. ตตฺร โข อายสฺมา อานนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ทุสฺสีลสฺส, อาวุโส, สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช อสติ ปาโมชฺชวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปีติ; ปีติยา อสติ ปีติวิปนฺนสฺส หตูปนิสา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา อสติ ปสฺสทฺธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สุขํ; สุเข อสติ สุขวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ อสติ สมฺมาสมาธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน อสติ ยถาภูตญาณทสฺสนวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค อสติ นิพฺพิทาวิราควิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร อสติ อวิปฺปฏิสารวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. 5. Naquela ocasião, o venerável Ānanda dirigiu-se aos monges: “Para uma pessoa imoral, amigos, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento, para quem é deficiente na ausência de arrependimento, a alegria carece de sua causa próxima. Quando não há alegria, para quem é deficiente em alegria, o êxtase carece de sua causa próxima. Quando não há êxtase, para quem é deficiente em êxtase, a tranquilidade carece de sua causa próxima. Quando não há tranquilidade, para quem é deficiente em tranquilidade, a felicidade carece de sua causa próxima. Quando não há felicidade, para quem é deficiente em felicidade, a correta concentração carece de sua causa próxima. Quando não há correta concentração, para quem é deficiente em correta concentração, o conhecimento e a visão das coisas como elas realmente são carecem de sua causa próxima. Quando não há conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem é deficiente no conhecimento e na visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego carecem de sua causa próxima. Quando não há desencanto e desapego, para quem é deficiente no desencanto e no desapego, o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima. Suponham, amigos, que haja uma árvore deficiente em galhos e folhagem. Seus brotos não chegam à plenitude, nem sua casca... nem seu alburno... nem seu cerne chegam à plenitude. Da mesma forma, amigos, para uma pessoa imoral, para quem é deficiente em comportamento virtuoso, a ausência de arrependimento carece de sua causa próxima. Quando não há ausência de arrependimento... [e assim por diante]... o conhecimento e a visão da libertação carecem de sua causa próxima.” ‘‘สีลวโต, อาวุโส, สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ปาโมชฺชํ; ปาโมชฺเช สติ ปาโมชฺชสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปีติ; ปีติยา สติ ปีติสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนา โหติ ปสฺสทฺธิ; ปสฺสทฺธิยา สติ ปสฺสทฺธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สุขํ; สุเข สติ สุขสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ สติ สมฺมาสมาธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน [Pg.262] สติ ยถาภูตญาณทสฺสนสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค สติ นิพฺพิทาวิราคสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ… เผคฺคุปิ… สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ อวิปฺปฏิสาโร; อวิปฺปฏิสาเร สติ อวิปฺปฏิสารสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. ปญฺจมํ. Para quem é virtuoso, amigos, para quem é dotado de virtude, a ausência de remorso tem sua causa de apoio preenchida. Havendo ausência de remorso, para quem é dotado de ausência de remorso, o contentamento tem sua causa de apoio preenchida. Havendo contentamento, para quem é dotado de contentamento, o êxtase tem sua causa de apoio preenchida. Havendo êxtase, para quem é dotado de êxtase, a tranquilidade tem sua causa de apoio preenchida. Havendo tranquilidade, para quem é dotado de tranquilidade, a felicidade tem sua causa de apoio preenchida. Havendo felicidade, para quem é dotado de felicidade, a correta concentração tem sua causa de apoio preenchida. Havendo correta concentração, para quem é dotado de correta concentração, o conhecimento e visão das coisas como elas realmente são tem sua causa de apoio preenchida. Havendo conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, para quem é dotado de conhecimento e visão das coisas como elas realmente são, o desencanto e o desapego têm sua causa de apoio preenchida. Havendo desencanto e desapego, para quem é dotado de desencanto e desapego, o conhecimento e visão da libertação tem sua causa de apoio preenchida. Assim como, amigos, uma árvore dotada de galhos e folhagem: seus brotos externos também alcançam a plenitude, sua casca... seu alburno... seu cerne também alcança a plenitude. Do mesmo modo, amigos, para quem é virtuoso, dotado de virtude, a ausência de remorso tem sua causa de apoio preenchida; havendo ausência de remorso, para quem é dotado de ausência de remorso, o contentamento tem sua causa de apoio preenchida... [e assim por diante]... o conhecimento e visão da libertação tem sua causa de apoio preenchida. Quinta. ๖. สมาธิสุตฺตํ 6. O Discurso sobre a Concentração ๖. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สิยา นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ? ‘‘สิยา, อานนฺท, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ. 6. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado... tendo-se aproximado, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: 'Poderia um bhikkhu, Senhor, obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo?' 'Poderia, Ānanda, um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo.' ‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น [Pg.263] วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตฺตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ? 'Mas de que maneira, Senhor, poderia um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo?' ‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขุ เอวํสญฺญี โหติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย วิราโค นิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ. เอวํ โข, อานนฺท, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ. 'Aqui, Ānanda, um bhikkhu está perceptivo desta forma: "Isto é pacífico, isto é sublime, isto é, a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, o desapego, a cessação, o nibbāna". É desta maneira, Ānanda, que um bhikkhu poderia obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo.' Sexto. ๗. สาริปุตฺตสุตฺตํ 7. O Discurso sobre Sāriputta ๗. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – 7. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do venerável Sāriputta; tendo-se aproximado, trocou saudações com o venerável Sāriputta. Após concluir as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao venerável Sāriputta: ‘‘สิยา นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อสฺส, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อสฺส, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อสฺส, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อสฺส, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อสฺส, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อสฺส, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ? 'Poderia um bhikkhu, amigo Sāriputta, obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo?' ‘‘สิยา[Pg.264], อาวุโส อานนฺท, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส…เป… น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อสฺส; สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ. 'Poderia, amigo Ānanda, um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra... [e assim por diante]... nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim estivesse perceptivo.' ‘‘ยถา กถํ ปน, อาวุโส สาริปุตฺต, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อสฺส…เป… สญฺญี จ ปน อสฺสา’’ติ? ‘‘เอกมิทาหํ, อาวุโส อานนฺท, สมยํ อิเธว สาวตฺถิยํ วิหรามิ อนฺธวนสฺมึ. ตตฺถาหํ ตถารูปํ สมาธึ สมาปชฺชึ ยถา เนว ปถวิยํ ปถวิสญฺญี อโหสึ, น อาปสฺมึ อาโปสญฺญี อโหสึ, น เตชสฺมึ เตโชสญฺญี อโหสึ, น วายสฺมึ วาโยสญฺญี อโหสึ, น อากาสานญฺจายตเน อากาสานญฺจายตนสญฺญี อโหสึ, น วิญฺญาณญฺจายตเน วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญี อโหสึ, น อากิญฺจญฺญายตเน อากิญฺจญฺญายตนสญฺญี อโหสึ, น เนวสญฺญานาสญฺญายตเน เนวสญฺญานาสญฺญายตนสญฺญี อโหสึ, น อิธโลเก อิธโลกสญฺญี อโหสึ, น ปรโลเก ปรโลกสญฺญี อโหสึ; สญฺญี จ ปน อโหสิ’’นฺติ. 'Mas de que maneira, amigo Sāriputta, poderia um bhikkhu obter tal estado de concentração no qual ele não estivesse perceptivo da terra em relação à terra... [e assim por diante]... mas ainda assim estivesse perceptivo?' 'Em certa ocasião, amigo Ānanda, eu estava residindo aqui mesmo em Sāvatthī, no Bosque dos Cegos. Lá, entrei em tal estado de concentração no qual eu não estava perceptivo da terra em relação à terra, nem da água em relação à água, nem do fogo em relação ao fogo, nem do ar em relação ao ar, nem da base da infinitude do espaço em relação à base da infinitude do espaço, nem da base da infinitude da consciência em relação à base da infinitude da consciência, nem da base do nada em relação à base do nada, nem da base da nem-percepção-nem-não-percepção em relação à base da nem-percepção-nem-não-percepção, nem deste mundo em relação a este mundo, nem do outro mundo em relação ao outro mundo, mas ainda assim eu estava perceptivo.' ‘‘กึสญฺญี ปนายสฺมา สาริปุตฺโต ตสฺมึ สมเย อโหสี’’ติ? ‘‘ภวนิโรโธ นิพฺพานํ ภวนิโรโธ นิพฺพาน’’นฺติ โข เม, อาวุโส, อญฺญาว สญฺญา อุปฺปชฺชติ อญฺญาว สญฺญา นิรุชฺฌติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, สกลิกคฺคิสฺส ฌายมานสฺส อญฺญาว อจฺจิ อุปฺปชฺชติ อญฺญาว อจฺจิ นิรุชฺฌติ; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ‘ภวนิโรโธ นิพฺพานํ ภวนิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ อญฺญาว สญฺญา อุปฺปชฺชติ อญฺญาว สญฺญา นิรุชฺฌติ. ‘ภวนิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ สญฺญี จ ปนาหํ, อาวุโส, ตสฺมึ สมเย อโหสิ’’นฺติ. สตฺตมํ. 'Mas de que o venerável Sāriputta estava perceptivo naquela ocasião?' 'Uma percepção surgia e outra percepção cessava em mim, amigo: "A cessação da existência é o nibbāna; a cessação da existência é o nibbāna". Assim como, amigo, quando um fogo de gravetos está queimando, uma chama surge e outra chama cessa; do mesmo modo, amigo, uma percepção surgia e outra percepção cessava em mim: "A cessação da existência é o nibbāna; a cessação da existência é o nibbāna". Naquela ocasião, amigo, eu estava perceptivo de que "a cessação da existência é o nibbāna".' Sétimo. ๘. ฌานสุตฺตํ 8. O Discurso sobre os Jhanas ๘. ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ, โน จ สีลวา; เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จา’ติ! ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ สีลวา จ, เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. 8. Monges, um bhikkhu pode ser dotado de fé, mas não ser virtuoso; assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: 'Como posso ser dotado de fé e também ser virtuoso?' Mas quando um bhikkhu é dotado de fé e também é virtuoso, então ele é completo em relação a esse fator. ‘‘สทฺโธ [Pg.265] จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ สีลวา จ, โน จ พหุสฺสุโต…เป… พหุสฺสุโต จ, โน จ ธมฺมกถิโก… ธมฺมกถิโก จ, โน จ ปริสาวจโร… ปริสาวจโร จ, โน จ วิสารโท ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ… วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, โน จ วินยธโร… วินยธโร จ, โน จ อารญฺญิโก ปนฺตเสนาสโน… อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, โน จ จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี… จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, โน จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสยฺยํ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อสฺสํ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ. Monges, um bhikkhu pode ser dotado de fé e virtuoso, mas não instruído... [e assim por diante]... instruído, mas não um pregador do Dhamma... um pregador do Dhamma, mas não alguém que frequenta assembleias... alguém que frequenta assembleias, mas não alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia... alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, mas não um especialista na disciplina... um especialista na disciplina, mas não um habitante da floresta que recorre a habitações remotas... um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, mas não alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida... alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, mas não alguém que, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: 'Como posso ser dotado de fé, virtuoso, instruído, um pregador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um especialista na disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, e também alguém que, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habite?' ‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, จตุนฺนญฺจ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ; เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ สมนฺตปาสาทิโก จ โหติ สพฺพาการปริปูโร จา’’ติ. อฏฺฐมํ. Mas quando, monges, um bhikkhu é dotado de fé, virtuoso, instruído, um pregador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um especialista na disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, e alguém que, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita; então ele é completo em relação a esse fator. Um bhikkhu que possui estas dez qualidades é alguém que inspira confiança em todos os aspectos e que é completo em todos os sentidos. Oitavo. ๙. สนฺตวิโมกฺขสุตฺตํ 9. O Discurso sobre a Libertação Pacífica ๙. ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ, โน จ สีลวา…เป… สีลวา จ, โน จ พหุสฺสุโต… พหุสฺสุโต จ, โน จ ธมฺมกถิโก… ธมฺมกถิโก จ, โน [Pg.266] จ ปริสาวจโร… ปริสาวจโร จ, โน จ วิสารโท ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ… วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, โน จ วินยธโร… วินยธโร จ, โน จ อารญฺญิโก ปนฺตเสนาสโน… อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, โน จ เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต กาเยน ผุสิตฺวา วิหรติ… เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต จ กาเยน ผุสิตฺวา วิหรติ, โน จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสยฺยํ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต จ กาเยน ผุสิตฺวา วิหเรยฺยํ, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ. 9. “Monges, um monge pode ser dotado de fé, mas não ser virtuoso... [ou] ser virtuoso, mas não ser muito instruído... ser muito instruído, mas não ser um orador do Dhamma... ser um orador do Dhamma, mas não frequentar assembleias... frequentar assembleias, mas não ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia... ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia, mas não ser um conhecedor da disciplina... ser um conhecedor da disciplina, mas não ser um habitante da floresta que recorre a habitações remotas... ser um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, mas não experimentar com o corpo e habitar naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais... experimentar com o corpo e habitar naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais, mas não, com a destruição dos tóxicos, realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: ‘Como posso ser dotado de fé... e também ser virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que experimenta com o corpo e habita naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais, e também, com a destruição dos tóxicos, realizar por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar?’ ” ‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, วินยธโร จ, อารญฺญิโก จ ปนฺตเสนาสโน, เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา เต จ กาเยน ผุสิตฺวา วิหรติ, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ; เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ สมนฺตปาสาทิโก จ โหติ สพฺพาการปริปูโร จา’’ติ. นวมํ. “Mas quando, monges, um monge é dotado de fé, virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, um habitante da floresta que recorre a habitações remotas, alguém que experimenta com o corpo e habita naquelas libertações pacíficas que transcendem as formas, que são imateriais, e, com a destruição dos tóxicos, realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita; assim, ele é completo em relação a esse fator. Um monge que possui estas dez qualidades é alguém que inspira confiança em todos os aspectos e é completo em todos os sentidos.” [O nono] ๑๐. วิชฺชาสุตฺตํ 10. Discurso sobre o Conhecimento Claro ๑๐. ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ, โน จ สีลวา. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ สีลวา จา’ติ. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. 10. “Monges, um monge pode ser dotado de fé, mas não ser virtuoso. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: ‘Como posso ser dotado de fé e também ser virtuoso?’ Mas quando, monges, um monge é dotado de fé e também é virtuoso, assim ele é completo em relação a esse fator.” ‘‘สทฺโธ จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ สีลวา จ, โน จ พหุสฺสุโต พหุสฺสุโต จ, โน จ ธมฺมกถิโก ธมฺมกถิโก จ, โน จ ปริสาวจโร ปริสาวจโร จ, โน จ วิสารโท ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ วิสารโท [Pg.267] จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, โน จ วินยธโร วินยธโร จ, โน จ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อเนกวิหิตญฺจ…เป… ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, โน จ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ ทิพฺเพน จ จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, โน จ อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน อปริปูโร โหติ. เตน ตํ องฺคํ ปริปูเรตพฺพํ – ‘กินฺตาหํ สทฺโธ จ อสฺสํ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสยฺยํ, วินยธโร จ, อเนกวิหิตญฺจ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺยํ, เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺยํ, ทิพฺเพน จ จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชาเนยฺยํ, อาสวานญฺจ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ. “Monges, um monge pode ser dotado de fé e virtuoso, mas não ser muito instruído... ser muito instruído, mas não ser um orador do Dhamma... ser um orador do Dhamma, mas não frequentar assembleias... frequentar assembleias, mas não ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia... ensinar o Dhamma com confiança a uma assembleia, mas não ser um conhecedor da disciplina... ser um conhecedor da disciplina, mas não se recordar de suas numerosas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... assim, ele não se recorda de suas numerosas existências passadas com seus aspectos e detalhes... recordar-se de suas numerosas existências passadas, mas não, com o olho divino, purificado e que supera o humano... compreender como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações... compreender com o olho divino como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações, mas não, com a destruição dos tóxicos... realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar. Assim, ele é incompleto em relação a esse fator. Ele deve preencher esse fator, pensando: ‘Como posso ser dotado de fé... e também ser virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, alguém que se recorda de suas numerosas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... assim, recordar-me de minhas numerosas existências passadas com seus aspectos e detalhes, e também, com o olho divino, purificado e que supera o humano... compreender como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações, e também, com a destruição dos tóxicos... realizar por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar?’ ” ‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, สีลวา จ, พหุสฺสุโต จ, ธมฺมกถิโก จ, ปริสาวจโร จ, วิสารโท จ ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, วินยธโร จ, อเนกวิหิตญฺจ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, ทิพฺเพน จ จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โส เตนงฺเคน ปริปูโร โหติ. อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ สมนฺตปาสาทิโก จ โหติ สพฺพาการปริปูโร จา’’ติ. ทสมํ. “Mas quando, monges, um monge é dotado de fé, virtuoso, muito instruído, um orador do Dhamma, alguém que frequenta assembleias, alguém que ensina o Dhamma com confiança a uma assembleia, um conhecedor da disciplina, alguém que se recorda de suas numerosas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... assim, recorda-se de suas numerosas existências passadas com seus aspectos e detalhes, compreende com o olho divino, purificado e que supera o humano, como os seres passam de uma existência a outra de acordo com suas ações, e, com a destruição dos tóxicos, realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habita; assim, ele é completo em relação a esse fator. Um monge que possui estas dez qualidades é alguém que inspira confiança em todos os aspectos e é completo em todos os sentidos.” [O décimo] อานิสํสวคฺโค ปฐโม. O primeiro capítulo sobre os benefícios (Ānisaṃsavagga) está concluído. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário dos discursos: กิมตฺถิยํ เจตนา จ, ตโย อุปนิสาปิ จ; สมาธิ สาริปุตฺโต จ, ฌานํ สนฺเตน วิชฺชยาติ. Qual é o propósito, a intenção, e também três sobre as condições de suporte; a concentração, Sāriputta, a absorção meditativa, a habitação pacífica e o conhecimento claro. ๒. นาถวคฺโค 2. O Capítulo sobre o Protetor (Nāthavagga) ๑. เสนาสนสุตฺตํ 1. O Discurso sobre a Habitação (Senāsanasutta) ๑๑. ‘‘ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต[Pg.268], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ เสนาสนํ เสวมาโน ภชมาโน นจิรสฺเสว อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. 11. “Monges, quando um monge que possui os cinco fatores recorre e utiliza uma habitação que possui os cinco fatores, em pouco tempo, com a destruição dos tóxicos, ele pode realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ; สทฺทหติ ตถาคตสฺส โพธึ – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… ภควา’ติ; อปฺปาพาโธ โหติ อปฺปาตงฺโก, สมเวปากินิยา คหณิยา สมนฺนาคโต นาติสีตาย นาจฺจุณฺหาย มชฺฌิมาย ปธานกฺขมาย; อสโฐ โหติ อมายาวี, ยถาภูตํ อตฺตานํ อาวิกตฺตา สตฺถริ วา วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ; อารทฺธวีริโย วิหรติ, อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย; ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ; ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ. “E como, monges, um monge possui os cinco fatores? Aqui, monges, um monge é dotado de fé. Ele tem fé na iluminação do Tathāgata da seguinte forma: ‘O Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, realizado no verdadeiro conhecimento e conduta, afortunado, conhecedor do mundo, insuperável treinador de pessoas a serem domadas, mestre de devas e humanos, o Iluminado, o Abençoado.’ Ele raramente fica doente ou aflito, possuindo uma digestão equilibrada, que não é nem muito fria nem muito quente, mas moderada e adequada para o esforço. Ele é honesto e sincero, alguém que se revela como realmente é ao Mestre ou aos seus sábios companheiros de vida santa. Ele despertou a energia para abandonar as qualidades prejudiciais e cultivar as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu empenho, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas. Ele é sábio; possui a sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento das coisas, que é nobre, penetrante e que conduz à completa destruição do sofrimento. É dessa forma, monges, que um monge possui os cinco fatores.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, เสนาสนํ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เสนาสนํ นาติทูรํ โหติ นาจฺจาสนฺนํ คมนาคมนสมฺปนฺนํ ทิวา อปฺปากิณฺณํ รตฺตึ อปฺปสทฺทํ อปฺปนิคฺโฆสํ อปฺปฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสํ ; ตสฺมึ โข ปน เสนาสเน วิหรนฺตสฺส อปฺปกสิเรน อุปฺปชฺชนฺติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา; ตสฺมึ โข ปน เสนาสเน เถรา ภิกฺขู วิหรนฺติ พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา; เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ, อิมสฺส โก อตฺโถ’ติ; ตสฺส เต อายสฺมนฺโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานึ กโรนฺติ อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, เสนาสนํ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ โหติ. ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ เสนาสนํ เสวมาโน ภชมาโน นจิรสฺเสว [Pg.269] อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’’ติ. ปฐมํ. “E como uma habitação possui os os cinco fatores? Aqui, monges, a habitação não é nem muito distante nem muito próxima, e possui um caminho de fácil acesso para ir e vir. Durante o dia, não é perturbada por pessoas e, à noite, é silenciosa e tranquila. Há pouco contato com moscas, mosquitos, vento, sol escaldante e répteis. Além disso, quem habita nessa habitação obtém sem dificuldade mantos, comida de esmola, alojamento, e medicamentos e provisões para os doentes. Nessa habitação, residem monges anciãos que são muito instruídos, herdeiros da tradição, conhecedores do Dhamma, conhecedores da disciplina, conhecedores dos resumos doutrinários. Ele se aproxima deles de tempos em tempos e pergunta: ‘Como é isso, venerável senhor? Qual é o significado disso?’ Aqueles veneráveis senhores então lhe revelam o que não havia sido revelado, esclarecem o que é obscuro e eliminam suas dúvidas sobre diversos pontos intrigantes. É dessa forma, monges, que uma habitação possui os cinco fatores. Quando um monge que possui estes cinco fatores recorre e utiliza uma habitação que possui estes cinco fatores, em pouco tempo, com a destruição dos tóxicos... ele pode realizar por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de tóxicos, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela habitar.” [O primeiro] ๒. ปญฺจงฺคสุตฺตํ 2. O Discurso sobre os Cinco Fatores (Pañcaṅgasutta) ๑๒. ‘‘ปญฺจงฺควิปฺปหีโน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ‘เกวลี วุสิตวา อุตฺตมปุริโส’ติ วุจฺจติ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ. 12. “Monges, um monge que abandonou os cinco fatores e possui os cinco fatores é chamado, neste Dhamma e disciplina, de um ser supremo que é consumado e que viveu plenamente a vida espiritual. E como um monge abandonou os cinco fatores? Aqui, monges, o monge abandonou o desejo sensual, a má vontade, a preguiça e a sonolência, a agitação e o remorso, e a dúvida. É dessa forma, monges, que um monge abandonou os os cinco fatores.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเสเขน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมาธิกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน ปญฺญากฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน วิมุตฺติกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต โหติ. “E como um monge possui os os cinco fatores? Aqui, monges, o monge possui o agregado da virtude de alguém além do treinamento, o agregado da concentração de alguém além do treinamento, o agregado da sabedoria de alguém além do treinamento, o agregado da libertação de alguém além do treinamento, e o agregado do conhecimento e visão da libertação de alguém além do treinamento. É dessa forma, monges, que um monge possui os os cinco fatores.” ‘‘ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ‘เกวลี วุสิตวา อุตฺตมปุริโส’ติ วุจฺจติ. “Quando um monge abandonou estes cinco fatores e possui estes cinco fatores, ele é chamado, neste Dhamma e disciplina, de um ser supremo que é consumado e completo na vivência da vida espiritual.” ‘‘กามจฺฉนฺโท จ พฺยาปาโท, ถินมิทฺธญฺจ ภิกฺขุโน; อุทฺธจฺจํ วิจิกิจฺฉา จ, สพฺพโสว น วิชฺชติ. “O desejo sensual e a má vontade, a preguiça e a sonolência, a agitação e a dúvida, estão totalmente ausentes em tal monge;” ‘‘อเสเขน จ สีเลน, อเสเขน สมาธินา; วิมุตฺติยา จ สมฺปนฺโน, ญาเณน จ ตถาวิโธ. “dotado da virtude de alguém além do treinamento, e da concentração de alguém além do treinamento, da libertação e do conhecimento correspondentes;” ‘‘ส เว ปญฺจงฺคสมฺปนฺโน, ปญฺจ องฺเค วิวชฺชยํ ; อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, เกวลี อิติ วุจฺจตี’’ติ. ทุติยํ; “tendo abandonado os cinco fatores e possuindo os cinco fatores, ele é verdadeiramente chamado de consumado neste Dhamma e disciplina.” [O segundo] ๓. สํโยชนสุตฺตํ 3. O Discurso sobre os Grilhões (Saṃyojanasutta) ๑๓. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, สํโยชนานิ. กตมานิ ทส? ปญฺโจรมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ, ปญฺจุทฺธมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ. กตมานิ ปญฺโจรมฺภาคิยานิ [Pg.270] สํโยชนานิ? สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส, กามจฺฉนฺโท, พฺยาปาโท – อิมานิ ปญฺโจรมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ. 13. “Monges, existem estes dez grilhões. Quais dez? Os cinco grilhões inferiores e os cinco grilhões superiores. E quais são os cinco grilhões inferiores? A visão de uma identidade pessoal, a dúvida, o apego a regras e rituais, o desejo sensual e a má vontade — estes são os cinco grilhões inferiores.” ‘‘กตมานิ ปญฺจุทฺธมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ? รูปราโค, อรูปราโค, มาโน, อุทฺธจฺจํ, อวิชฺชา – อิมานิ ปญฺจุทฺธมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส สํโยชนานี’’ติ. ตติยํ. “E quais são os cinco grilhões superiores? O apego à existência material, o apego à existência imaterial, a presunção, a agitação e a ignorância — estes são os cinco grilhões superiores. Estes, monges, são os dez grilhões.” [O terceiro] ๔. เจโตขิลสุตฺตํ 4. O Discurso sobre a Aridez Mental (Cetokhilasutta) ๑๔. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. 14. “Monges, se para qualquer monge ou monja os cinco tipos de aridez mental não foram abandonados e os cinco grilhões da mente não foram erradicados, então, quer venha a noite ou o dia, apenas o declínio nas qualidades benéficas é de se esperar para essa pessoa, e não o crescimento.” ‘‘กตมสฺส ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ. “E quais são os cinco tipos de aridez mental que não foram abandonados? Aqui, monges, um monge hesita em relação ao Mestre, duvida dele, não está convencido sobre ele e não deposita confiança nele. Quando um monge hesita em relação ao Mestre, duvida dele, não está convencido sobre ele e não deposita confiança nele, sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Visto que sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, este é o primeiro tipo de aridez mental que não foi abandonado.” ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเม กงฺขติ…เป… สงฺเฆ กงฺขติ… สิกฺขาย กงฺขติ… สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา โหนฺติ. Além disso, monjes, um monge tem dúvidas sobre o Dhamma... tem dúvidas sobre o Saṅgha... tem dúvidas sobre o treinamento... fica irritado com seus companheiros de vida santa, descontente, hostil e mentalmente endurecido. Monjes, quando um monge fica irritado com seus companheiros de vida santa, descontente, hostil e mentalmente endurecido, sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta aridez mental que ele não abandonou. Nele, estas cinco aridezes mentais não foram abandonadas. ‘‘กตมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห[Pg.271], ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ. E quais são as cinco amarras da mente que ele não erradicou? Aqui, monjes, um monge não está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, não está livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles. Monjes, quando um monge não está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, não está livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles, sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a primeira amarra da mente que ele não erradicou. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย อวีตราโค โหติ…เป… รูเป อวีตราโค โหติ…เป… ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ… อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ. Além disso, monjes, um monge não está livre da cobiça pelo corpo... não está livre da cobiça pela forma... Tendo comido tanto quanto deseja, até encher a barriga, ele se entrega ao prazer de deitar-se, ao prazer de virar-se de um lado para o outro, ao prazer do torpor e do sono... ele vive a vida santa aspirando ao renascimento em uma certa ordem de devas, pensando: 'Por meio desta virtude, prática, austeridade ou vida santa, eu me tornarei um deva ou um ser entre os devas'. Monjes, quando um monge vive a vida santa aspirando ao renascimento em uma certa ordem de devas... sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente não se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta amarra da mente que ele não erradicou. Nele, estas cinco amarras da mente não foram erradicadas. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. Monjes, para qualquer monge ou monja que não tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e não tenha erradicado estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺส กสฺสจิ ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. Assim como na quinzena escura, quer venha a noite, quer venha o dia, a lua apenas diminui em sua beleza, em sua redondeza, em seu brilho, em seu diâmetro e em sua circunferência; da mesma forma, monjes, para qualquer monge ou monja que não tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e não tenha erradicado estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. Monjes, para qualquer monge ou monja que tenha abandonado as cinco aridezes mentais e tenha erradicado completamente as cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. ‘‘กตมสฺส [Pg.272] ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ, อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจโตขิโล ปหีโน โหติ. E quais são as cinco aridezes mentais que ele abandonou? Aqui, monjes, um monge não tem dúvidas sobre o Mestre, não hesita a respeito dele, está convicto e tem confiança nele. Monjes, quando um monge não tem dúvidas sobre o Mestre, não hesita a respeito dele, está convicto e tem confiança nele, sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a primeira aridez mental que ele abandonou. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเม น กงฺขติ…เป… สงฺเฆ น กงฺขติ… สิกฺขาย น กงฺขติ … สพฺรหฺมจารีสุ น กุปิโต โหติ อตฺตมโน น อาหตจิตฺโต น ขิลชาโต. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ น กุปิโต โหติ อตฺตมโน น อาหตจิตฺโต น ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจโตขิโล ปหีโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา โหนฺติ. Além disso, monjes, um monge não tem dúvidas sobre o Dhamma... não tem dúvidas sobre o Saṅgha... não tem dúvidas sobre o treinamento... não fica irritado com seus companheiros de vida santa, está satisfeito, não é hostil nem mentalmente endurecido. Monjes, quando um monge não fica irritado com seus companheiros de vida santa, está satisfeito, não é hostil nem mentalmente endurecido, sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta aridez mental que ele abandonou. Nele, estas cinco aridezes mentais foram abandonadas. ‘‘กตมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ วีตราโค โหติ วิคตจฺฉนฺโท วิคตเปโม วิคตปิปาโส วิคตปริฬาโห วิคตตณฺโห. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเมสุ วีตราโค โหติ วิคตจฺฉนฺโท วิคตเปโม วิคตปิปาโส วิคตปริฬาโห วิคตตณฺโห, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจตโสวินิพนฺโธ สุสมุจฺฉินฺโน โหติ. E quais são as cinco amarras da mente que ele erradicou completamente? Aqui, monjes, um monge está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles. Monjes, quando um monge está livre da cobiça pelos prazeres sensuais, livre do desejo, do afeto, da sede, da paixão e do desejo ardente por eles, sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a primeira amarra da mente que ele erradicou completamente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย วีตราโค โหติ…เป… รูเป วีตราโค โหติ …เป… น ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ, น อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย…เป… เทวญฺญตโร วาติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจตโสวินิพนฺโธ [Pg.273] สุสมุจฺฉินฺโน โหติ. อิมสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ. Além disso, monjes, um monge está livre da cobiça pelo corpo... livre da cobiça pela forma... ele não come até encher excessivamente a barriga, nem se entrega ao prazer de deitar-se, ao prazer de virar-se de um lado para o outro, ao prazer do torpor e do sono; ele não vive a vida santa aspirando ao renascimento em uma certa ordem de devas, pensando: 'Por meio desta virtude, prática, austeridade ou vida santa, eu me tornarei um deva ou um ser entre os devas'. Monjes, quando um monge não vive a vida santa aspirando ao renascimento in uma certa ordem de devas... sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho. Quando sua mente se inclina ao ardor, ao esforço, à perseverança e ao empenho, esta é a quinta amarra da mente que ele erradicou completamente. Nele, estas cinco amarras da mente foram completamente erradicadas. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. Monjes, para qualquer monge ou monja que tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e tenha erradicado completamente estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺส กสฺสจิ ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อิเม ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. จตุตฺถํ. Assim como na quinzena clara, quer venha a noite, quer venha o dia, a lua apenas cresce em sua beleza, em sua redondeza, em seu brilho, em seu diâmetro e em sua circunferência; da mesma forma, monjes, para qualquer monge ou monja que tenha abandonado estas cinco aridezes mentais e tenha erradicado completamente estas cinco amarras da mente, quer venha a noite, quer venha o dia, o que se deve esperar para essa pessoa é apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. O quarto. ๕. อปฺปมาทสุตฺตํ 5. Appamādasutta – O Discurso sobre a Diligência ๑๕. ‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, สตฺตา อปทา วา ทฺวิปทา วา จตุปฺปทา วา พหุปฺปทา วา รูปิโน วา อรูปิโน วา สญฺญิโน วา อสญฺญิโน วา เนวสญฺญินาสญฺญิโน วา, ตถาคโต เตสํ อคฺคมกฺขายติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายติ. 15. Monjes, tanto quanto existam seres — sejam sem pés, de dois pés, de quatro pés ou de muitos pés; com forma ou sem forma; com percepção, sem percepção ou nem com percepção nem sem percepção —, o Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado, é declarado o mais excelente entre eles. Da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ ชงฺคลานํ ปาณานํ ปทชาตานิ, สพฺพานิ ตานิ หตฺถิปเท สโมธานํ คจฺฉนฺติ, หตฺถิปทํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ, ยทิทํ มหนฺตตฺเตน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายติ. Assim como, monjes, quaisquer que sejam as pegadas dos seres que andam sobre a terra, todas elas se encaixam na pegada do elefante, e a pegada do elefante é declarada a mais excelente entre elas devido ao seu grande tamanho; da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กูฏาคารสฺส ยา กาจิ โคปานสิโย สพฺพา ตา กูฏงฺคมา กูฏนินฺนา กูฏสโมสรณา, กูโฏ ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายติ. Assim como, monjes, quaisquer que sejam as vigas de uma casa com teto pontiagudo, todas elas se inclinam em direção ao topo, inclinam-se para o topo, convergem no topo, e o topo é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas. ‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.274], ภิกฺขเว, เย เกจิ มูลคนฺธา, กาฬานุสาริยํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป…. Assim como, monjes, de todas as raízes perfumadas, a raiz de orris preta é declarada a mais excelente entre elas; da mesma forma, monjes... [pe]... ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เกจิ สารคนฺธา, โลหิตจนฺทนํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป…. Assim como, monjes, de todos os cernes perfumados, o sândalo vermelho é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes... [pe]... ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เกจิ ปุปฺผคนฺธา, วสฺสิกํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป…. Assim como, monjes, de todas as flores perfumadas, o jasmim é declarado o mais excelente entre elas; da mesma forma, monjes... [pe]... ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เกจิ ขุทฺทราชาโน, สพฺเพ เต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา ภวนฺติ, ราชา เตสํ จกฺกวตฺตี อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป…. Assim como, monjes, quaisquer que sejam os pequenos reis, todos eles são vassalos de um monarca que gira a roda, e o monarca que gira a roda é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes... [pe]... ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยา กาจิ ตารกรูปานํ ปภา, สพฺพา ตา จนฺทปฺปภาย กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, จนฺทปฺปภา ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป…. Assim como, monjes, qualquer que seja o brilho de todas as estrelas, ele não equivale a uma décima sexta parte do brilho da lua, e o brilho da lua é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes... [pe]... ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, สรทสมเย วิทฺเธ วิคตวลาหเก เทเว อาทิจฺโจ นภํ อพฺภุสฺสกฺกมาโน สพฺพํ อากาสคตํ ตมคตํ อภิวิหจฺจ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป…. Assim como, monjes, no outono, quando o céu está limpo e sem nuvens, o sol, subindo ao céu, dissipa toda a escuridão do espaço enquanto brilha, resplandece e irradia; da mesma forma, monjes... [pe]... ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยา กาจิ มหานทิโย, เสยฺยถิทํ – คงฺคา, ยมุนา, อจิรวตี, สรภู, มหี, สพฺพา ตา สมุทฺทงฺคมา สมุทฺทนินฺนา สมุทฺทโปณา สมุทฺทปพฺภารา, มหาสมุทฺโท ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา, สพฺเพ เต อปฺปมาทมูลกา อปฺปมาทสโมสรณา. อปฺปมาโท เตสํ อคฺคมกฺขายตี’’ติ. ปญฺจมํ. Assim como, monjes, quaisquer que sejam os grandes rios — a saber, o Ganges, o Yamunā, o Aciravatī, o Sarabhū e o Mahī —, todos eles correm para o oceano, inclinam-se para o oceano, curvam-se para o oceano, dirigem-se para o oceano, e o grande oceano é declarado o mais excelente entre eles; da mesma forma, monjes, quaisquer que sejam as qualidades benéficas, todas elas têm a diligência como raiz, convergem na diligência, e a diligência é declarada a mais excelente entre elas. O quinto. ๖. อาหุเนยฺยสุตฺตํ 6. Āhuneyyasutta – O Discurso sobre os Dignos de Oferendas ๑๖. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา อาหุเนยฺยา ปาหุเนยฺยา ทกฺขิเณยฺยา อญฺชลิกรณียา อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเม ทส? ตถาคโต อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ปจฺเจกพุทฺโธ, อุภโตภาควิมุตฺโต, ปญฺญาวิมุตฺโต, กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต, สทฺธานุสารี, ธมฺมานุสารี, โคตฺรภู – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ปุคฺคลา อาหุเนยฺยา…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ. 16. Monjes, estes dez indivíduos são dignos de dádivas, dignos de hospitalidade, dignos de oferendas, dignos de reverência com as mãos unidas, um campo incomparável de mérito para o mundo. Quais dez? O Tathāgata, o Arahant, o perfeitamente Iluminado; o Paccekabuddha; aquele que é libertado de ambos os modos; aquele que é libertado pela sabedoria; a testemunha corporal; aquele que alcançou a visão; aquele que é libertado pela fé; o seguidor do Dhamma; o seguidor pela fé; e o gotrabhū. Estes, monjes, são os dez indivíduos dignos de dádivas... [pe]... um campo incomparável de mérito para o mundo. O sexto. ๗. ปฐมนาถสุตฺตํ 7. Paṭhamanāthasutta – O Primeiro Discurso sobre o Protetor ๑๗. ‘‘สนาถา[Pg.275], ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. ทสยิเม, ภิกฺขเว, นาถกรณา ธมฺมา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. 17. Monjes, vivam com um protetor, não sem um protetor. Aquele que vive sem um protetor vive em sofrimento. Monjes, existem estas dez qualidades que servem de protetor. Quais dez? Aqui, monjes, um monge é virtuoso; ele vive restringido pela restrição do Pātimokkha, dotado de boa conduta e de locais apropriados para buscar esmolas, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. Visto que um monge é virtuoso... [pe]... treina nas regras de treinamento, esta também é uma qualidade que serve de protetor. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, e que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão. O fato de um monge ter ouvido muito... e penetrado bem com a visão, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. O fato de um monge ter bons amigos, bons companheiros, bons associados, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ…เป… อนุสาสนึ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é fácil de exortar e possui qualidades que o tornam fácil de exortar; ele é paciente e recebe a instrução com respeito. O fato de um monge ser fácil de exortar... e receber a instrução com respeito, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ…เป… อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é habilidoso e diligente em realizar as diversas tarefas, grandes ou pequenas, de seus companheiros na vida espiritual; ele possui discernimento sobre elas para realizá-las e organizá-las adequadamente. O fato de um monge ser habilidoso e diligente... para realizá-las e organizá-las adequadamente, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ [Pg.276] ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge ama o Dhamma e é agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya. O fato de um monge amar o Dhamma e ser agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas. O fato de um monge viver com a energia desperta... sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos. O fato de um monge estar contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é plenamente atento, possuindo suprema atenção e discernimento, alguém que se lembra e recorda o que foi feito e dito há muito tempo. O fato de um monge ser plenamente atento... e recordar o que foi feito e dito há muito tempo, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา, อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é sábio; ele possui a sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento das coisas, a qual é nobre, penetrante e conduz corretamente à completa destruição do sofrimento. O fato de um monge ser sábio... e conduzir corretamente à completa destruição do sofrimento, esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘สนาถา, ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส นาถกรณา ธมฺมา’’ติ. สตฺตมํ. Monges, vivam com uma proteção, não sem proteção. Aquele que vive sem proteção vive em sofrimento. Estas, monges, são as dez qualidades que servem de proteção. O sétimo. ๘. ทุติยนาถสุตฺตํ 8. O Segundo Discurso sobre a Proteção ๑๘. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 18. Assim ouvi: Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no parque de Anathapindika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: "Monges!" — "Venerável Senhor", responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘สนาถา[Pg.277], ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. ทสยิเม, ภิกฺขเว, นาถกรณา ธมฺมา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ‘สีลวา วตายํ ภิกฺขุ ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสู’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Monges, vivam com uma proteção, não sem proteção. Aquele que vive sem proteção vive em sofrimento. Existem estas dez qualidades que servem de proteção. Quais são as dez? Aqui, monges, um monge é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Patimokkha, dotado de boa conduta e locais adequados de visitação, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente virtuoso... tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ‘พหุสฺสุโต วตายํ ภิกฺขุ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge ouviu muito... e penetrou bem com a visão. Pensando: 'Este monge verdadeiramente ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, e que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ‘กลฺยาณมิตฺโต วตายํ ภิกฺขุ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. Pensando: 'Este monge verdadeiramente tem bons amigos, bons companheiros, bons associados', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ‘สุวโจ วตายํ ภิกฺขุ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนิ’นฺติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส [Pg.278] นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é fácil de exortar e possui qualidades que o tornam fácil de exortar; ele é paciente e recebe a instrução com respeito. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente fácil de exortar e possui qualidades que o tornam fácil de exortar; ele é paciente e recebe a instrução com respeito', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส, ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ‘ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข วตายํ ภิกฺขุ อนลโส, ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุ’นฺติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é habilidoso e diligente em realizar as diversas tarefas, grandes ou pequenas, de seus companheiros na vida espiritual; ele possui discernimento sobre elas para realizá-las e organizá-las adequadamente. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente habilidoso e diligente em realizar as diversas tarefas, grandes ou pequenas, de seus companheiros na vida espiritual; ele possui discernimento sobre elas para realizá-las e organizá-las adequadamente', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ‘ธมฺมกาโม วตายํ ภิกฺขุ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge ama o Dhamma e é agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya. Pensando: 'Este monge verdadeiramente ama o Dhamma e é agradável em suas conversas, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ ‘อารทฺธวีริโย วตายํ ภิกฺขุ วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสู’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas. Pensando: 'Este monge verdadeiramente vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem negligenciar o dever de cultivar qualidades benéficas', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ‘สนฺตุฏฺโฐ วตายํ ภิกฺขุ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรนา’ติ เถราปิ [Pg.279] นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos. Pensando: 'Este monge verdadeiramente está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ‘สติมา วตายํ ภิกฺขุ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส มชฺฌิมานุกมฺปิตสฺส นวานุกมฺปิตสฺส วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é plenamente atento, possuindo suprema atenção e discernimento, alguém que se lembra e recorda o que foi feito e dito há muito tempo. Pensando: 'Este monge verdadeiramente é plenamente atento, possuindo suprema atenção e discernimento, alguém que se lembra e recorda o que foi feito e dito há muito tempo', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges mais jovens também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos, pelos de nível médio e pelos mais jovens, espera-se para ele apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve de proteção. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ‘ปญฺญวา วตายํ ภิกฺขุ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา’ติ เถราปิ นํ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, มชฺฌิมาปิ ภิกฺขู… นวาปิ ภิกฺขู วตฺตพฺพํ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ. ตสฺส เถรานุกมฺปิตสฺส…เป… โน ปริหานิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. Além disso, monges, o monge é sábio, dotado de uma sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrativa e que conduz corretamente à completa destruição do sofrimento. Pensando: 'Este monge é verdadeiramente sábio; ele é dotado de uma sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrativa e que conduz corretamente à completa destruição do sofrimento', os monges anciãos consideram que ele deve ser aconselhado e instruído; os monges de nível médio... e os monges recém-admitidos também consideram que ele deve ser aconselhado e instruído. Sendo ele compassivamente assistido pelos anciãos... espera-se dele apenas o crescimento, e não o declínio. Esta também é uma qualidade que serve como protetor. ‘‘สนาถา, ภิกฺขเว, วิหรถ, มา อนาถา. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, อนาโถ วิหรติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส นาถกรณา ธมฺมา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ. อฏฺฐมํ. Vivam com um protetor, monges, não sem um protetor. Aquele que vive sem um protetor, monges, vive no sofrimento. Estas, monges, são as dez qualidades que servem como protetor. Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges regozijaram-se com as palavras do Abençoado. O oitavo. ๙. ปฐมอริยาวาสสุตฺตํ 9. Primeiro Discurso sobre as Moradas dos Nobres ๑๙. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อริยาวาสา, เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ, ฉฬงฺคสมนฺนาคโต, เอการกฺโข, จตุราปสฺเสโน, ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ, สมวยสฏฺเฐสโน, อนาวิลสงฺกปฺโป, ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร, สุวิมุตฺตจิตฺโต, สุวิมุตฺตปญฺโญ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อริยาวาสา[Pg.280], เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา’’ติ. นวมํ. 19. Monges, existem estas dez moradas dos nobres nas quais os nobres do passado habitaram, habitam no presente ou habitarão no futuro. Quais são as dez? Aqui, monges, um monge abandonou cinco fatores, possui seis fatores, tem uma única guarda, tem quatro suportes, eliminou as verdades individuais, renunciou totalmente à busca, purificou suas intenções, tranquilizou a atividade corporal, está bem libertado na mente e bem libertado pela sabedoria. Estas, monges, são as dez moradas dos nobres nas quais os nobres do passado habitaram, habitam no presente ou habitarão no futuro. O nono. ๑๐. ทุติยอริยาวาสสุตฺตํ 10. Segundo Discurso sobre as Moradas dos Nobres ๒๐. เอกํ สมยํ ภควา กุรูสุ วิหรติ กมฺมาสธมฺมํ นาม กุรูนํ นิคโม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ…เป…. 20. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo entre os Kurus, em uma cidade dos Kurus chamada Kammasadhamma. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges... ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อริยาวาสา, เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ, ฉฬงฺคสมนฺนาคโต, เอการกฺโข, จตุราปสฺเสโน, ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ, สมวยสฏฺเฐสโน, อนาวิลสงฺกปฺโป, ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร, สุวิมุตฺตจิตฺโต, สุวิมุตฺตปญฺโญ. Monges, existem estas dez moradas dos nobres nas quais os nobres habitaram no passado, habitam no presente ou habitarão no futuro. Quais são as dez? Aqui, monges, um monge abandonou cinco fatores, possui seis fatores, tem uma única guarda, tem quatro suportes, eliminou as verdades individuais, renunciou totalmente à busca, purificou suas intenções, tranquilizou a atividade corporal, está bem libertado na mente e bem libertado pela sabedoria. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ. E como, monges, um monge abandonou cinco fatores? Aqui, monges, o desejo sensual do monge foi abandonado, a má vontade foi abandonada, a preguiça e a sonolência foram abandonadas, a agitação e o remorso foram abandonados, e a dúvida foi abandonada. É dessa forma, monges, que um monge abandonou cinco fatores. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ. E como, monges, um monge possui seis fatores? Aqui, monges, ao ver uma forma com os olhos, o monge não fica alegre nem triste, mas permanece equânime, atento e plenamente consciente. Ao ouvir um som com os ouvidos... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tátil com o corpo... ao cognizar um fenômeno mental com a mente, ele não fica alegre nem triste, mas permanece equânime, atento e plenamente consciente. É dessa forma, monges, que um monge possui seis fatores. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตารกฺเขน เจตสา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ. E como, monges, um monge tem uma única guarda? Aqui, monges, o monge é dotado de uma mente guardada pela atenção plena. É dessa forma, monges, que um monge tem uma única guarda. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สงฺขาเยกํ ปฏิเสวติ, สงฺขาเยกํ อธิวาเสติ, สงฺขาเยกํ ปริวชฺเชติ, สงฺขาเยกํ วิโนเทติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ. E como, monges, um monge tem quatro suportes? Aqui, monges, após refletir, o monge utiliza certas coisas, tolera pacientemente outras coisas, evita outras coisas e remove outras coisas. É dessa forma, monges, que um monge tem quatro suportes. ‘‘กถญฺจ[Pg.281], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยานิ ตานิ ปุถุสมณพฺราหฺมณานํ ปุถุปจฺเจกสจฺจานิ, เสยฺยถิทํ – ‘สสฺสโต โลโก’ติ วา, ‘อสสฺสโต โลโก’ติ วา, ‘อนฺตวา โลโก’ติ วา, ‘อนนฺตวา โลโก’ติ วา, ‘ตํ ชีวํ ตํ สรีร’นฺติ วา, ‘อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีร’นฺติ วา, ‘โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, ‘น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, ‘โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา’ติ วา, สพฺพานิ ตานิ นุนฺนานิ โหนฺติ ปณุนฺนานิ จตฺตานิ วนฺตานิ มุตฺตานิ ปหีนานิ ปฏินิสฺสฏฺฐานิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ. E como, monges, um monge eliminou as verdades individuais? Aqui, monges, quaisquer que sejam as diversas verdades individuais sustentadas pelos diversos ascetas e brâmanes — a saber: 'o mundo é eterno' ou 'o mundo não é eterno'; 'o mundo é finito' ou 'o mundo é infinito'; 'a alma e o corpo são o mesmo' ou 'a alma é uma coisa e o corpo é outra'; 'o Tathagata existe após a morte' ou 'o Tathagata não existe após a morte' ou 'o Tathagata tanto existe quanto não existe após a morte' ou 'o Tathagata nem existe nem não existe após a morte' — o monge descartou e eliminou todas elas, abandonou-as, rejeitou-as, cuspiu-as, libertou-se delas, deixou-as de lado e renunciou a elas. É dessa forma, monges, que um monge eliminou as verdades individuais. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กาเมสนา ปหีนา โหติ, ภเวสนา ปหีนา โหติ, พฺรหฺมจริเยสนา ปฏิปฺปสฺสทฺธา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ. E como, monges, um monge renunciou totalmente à busca? Aqui, monges, a busca por prazeres sensuais do monge foi abandonada, a busca pela existência foi abandonada, e a busca por uma vida espiritual foi apaziguada. É dessa forma, monges, que um monge renunciou totalmente à busca. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กามสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, พฺยาปาทสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, วิหึสาสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ. E como, monges, um monge purificou suas intenções? Aqui, monges, a intenção sensual do monge foi abandonada, a intenção de má vontade foi abandonada, e a intenção de causar dano foi abandonada. É dessa forma, monges, que um monge purificou suas intenções. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ. E como, monges, um monge tranquilizou a atividade corporal? Aqui, monges, com o abandono do prazer e da dor, e com o prévio desaparecimento da alegria e da tristeza, o monge entra e permanece no quarto jhāna, que não é doloroso nem prazeroso, e que possui a purificação da atenção plena pela equanimidade. É dessa forma, monges, que um monge tranquilizou a atividade corporal. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ราคา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โทสา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โมหา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ. E como, monges, um monge está bem libertado na mente? Aqui, monges, a mente do monge está libertada da cobiça, libertada do ódio e libertada da ilusão. É dessa forma, monges, que um monge está bem libertado na mente. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ราโค เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ, โทโส เม ปหีโน…เป… ‘โมโห [Pg.282] เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ. E como, monges, um monge está bem libertado pela sabedoria? Aqui, monges, o monge compreende: 'A cobiça foi abandonada por mim, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, obliterada de modo que não está mais sujeita a surgir no futuro'; ele compreende: 'O ódio foi abandonado por mim...'; ele compreende: 'A ilusão foi abandonada por mim, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, obliterada de modo que não está mais sujeita a surgir no futuro'. É dessa forma, monges, que um monge está bem libertado pela sabedoria. ‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อตีตมทฺธานํ อริยา อริยาวาเส อาวสึสุ, สพฺเพ เต อิเมว ทส อริยาวาเส อาวสึสุ; เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อนาคตมทฺธานํ อริยา อริยาวาเส อาวสิสฺสนฺติ, สพฺเพ เต อิเมว ทส อริยาวาเส อาวสิสฺสนฺติ; เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ อริยา อริยาวาเส อาวสนฺติ, สพฺเพ เต อิเมว ทส อริยาวาเส อาวสนฺติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อริยาวาสา, เย อริยา อาวสึสุ วา อาวสนฺติ วา อาวสิสฺสนฺติ วา’’ติ. ทสมํ. Quaisquer nobres, monges, que no passado habitaram em moradas dos nobres, todos habitaram nestas mesmas dez moradas dos nobres; quaisquer nobres, monges, que no futuro habitarão em moradas dos nobres, todos habitarão nestas mesmas dez moradas dos nobres; quaisquer nobres, monges, que no presente habitam em moradas dos nobres, todos habitam nestas mesmas dez moradas dos nobres. Estas, monges, são as dez moradas dos nobres nas quais os nobres habitaram, habitam ou habitarão. O décimo. นาถวคฺโค ทุติโย. O segundo capítulo sobre os Protetores. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário disso: เสนาสนญฺจ ปญฺจงฺคํ, สํโยชนาขิเลน จ; อปฺปมาโท อาหุเนยฺโย, ทฺเว นาถา ทฺเว อริยาวาสาติ. A morada e os cinco fatores, os grilhões e a rigidez mental; a diligência, aquele que é digno de oferendas, os dois sobre os protetores e os dois sobre as moradas dos nobres. ๓. มหาวคฺโค 3. O Grande Capítulo ๑. สีหนาทสุตฺตํ 1. O Discurso sobre o Rugido do Leão ๒๑. ‘‘สีโห, ภิกฺขเว, มิคราชา สายนฺหสมยํ อาสยา นิกฺขมติ. อาสยา นิกฺขมิตฺวา วิชมฺภติ. วิชมฺภิตฺวา สมนฺตา จตุทฺทิสํ อนุวิโลเกติ. สมนฺตา จตุทฺทิสํ อนุวิโลเกตฺวา ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทติ. ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา โคจราย ปกฺกมติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘มาหํ ขุทฺทเก ปาเณ วิสมคเต สงฺฆาตํ อาปาเทสิ’นฺติ! 21. Monges, ao entardecer, o leão, o rei dos animais, sai de sua toca. Tendo saído de sua toca, ele espreguiça o corpo. Tendo espreguiçado o corpo, ele olha ao redor nas quatro direções. Tendo olhado ao redor nas quatro direções, ele ruge seu rugido de leão três vezes. Tendo rugido seu rugido de leão três vezes, ele sai em busca de caça. Por qual razão? Pensando: 'Que eu não cause dano às pequenas criaturas que possam cruzar meu caminho!' ‘‘‘สีโห’ติ, โข ภิกฺขเว, ตถาคตสฺเสตํ อธิวจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. ยํ โข, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปริสาย ธมฺมํ เทเสติ, อิทมสฺส โหติ สีหนาทสฺมึ. 'Leão', monges, é uma designação para o Tathagata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado. Quando o Tathagata ensina o Dhamma a uma assembleia, este é o seu rugido de leão. ‘‘ทสยิมานิ[Pg.283], ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Monges, existem estes dez poderes do Tathagata que o Tathagata possui, dotado dos quais ele reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente. Quais são os dez? Aqui, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o que é possível como possível e o que é impossível como impossível. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o que é possível como possível e o que é impossível como impossível, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui, com base no qual o Tathagata reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o resultado da realização de ações (kamma) no passado, no futuro e no presente, em termos de suas condições e causas. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o resultado da realização de ações no passado, no futuro e no presente, em termos de suas condições e causas, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui, com base no qual o Tathagata reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o caminho que conduz a todos os destinos. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o caminho que conduz a todos os destinos, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui, com base no qual o Tathagata reivindica a posição de líder supremo, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกธาตุํ นานาธาตุํ โลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกธาตุํ นานาธาตุํ โลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o world com seus numerosos e diversos elementos. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o mundo com seus numerosos e diversos elementos, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, a diversidade nas inclinações dos seres. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, a diversidade nas inclinações dos seres, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ [Pg.284] อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, o estado superior ou inferior das faculdades de outros seres e pessoas. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, o estado superior ou inferior das faculdades de outros seres e pessoas, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ…เป… ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ…เป… พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. Além disso, monges, o Tathagata compreende, como realmente é, a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas. O fato de o Tathagata compreender, como realmente é, a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas, este também é um poder do Tathagata que o Tathagata possui... e põe em movimento a roda excelente. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป, ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ, อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. “Além disso, monges, o Tathāgata recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos ciclos de dissolução cósmica, muitos ciclos de evolução cósmica, muitos ciclos de dissolução e evolução cósmica: ‘Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo dali, renasci em outro lugar, e lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo dali, renasci aqui.’ Assim, ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. O fato de o Tathāgata recordar suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [pe]... assim recordando suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes, isso também, monges, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน [Pg.285] สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. “Além disso, monges, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, o Tathāgata vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações: ‘Estes seres, que se entregaram à má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres, que se entregaram à boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino feliz, no mundo celestial.’ Assim, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. O fato de o Tathāgata, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana... [pe]... compreender como os seres transitam de acordo com suas ações, isso também, monges, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. “Além disso, monges, com a destruição das impurezas mentais, o Tathāgata realizou por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo nelas entrado, nelas permanece. O fato de o Tathāgata, com a destruição das impurezas mentais, ter realizado por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo nelas entrado, nelas permanecer, isso também, monges, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” ‘‘อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตตี’’ติ. ปฐมํ. “Estes, monges, são os dez poderes do Tathāgata que o Tathāgata possui, dotado dos quais o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” Primeiro. ๒. อธิวุตฺติปทสุตฺตํ 2. Adhivuttipada Sutta ๒๒. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ภควา เอตทโวจ – 22. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Ānanda: ‘‘เย เต, อานนฺท, ธมฺมา เตสํ เตสํ อธิวุตฺติปทานํ อภิญฺญา สจฺฉิกิริยาย สํวตฺตนฺติ, วิสารโท อหํ, อานนฺท, ตตฺถ ปฏิชานามิ. ‘เตสํ เตสํ ตถา ตถา ธมฺมํ เทเสตุํ ยถา ยถา ปฏิปนฺโน สนฺตํ วา อตฺถีติ ญสฺสติ, อสนฺตํ วา นตฺถีติ ญสฺสติ, หีนํ วา หีนนฺติ ญสฺสติ[Pg.286], ปณีตํ วา ปณีตนฺติ ญสฺสติ, สอุตฺตรํ วา สอุตฺตรนฺติ ญสฺสติ, อนุตฺตรํ วา อนุตฺตรนฺติ ญสฺสติ; ยถา ยถา วา ปน ตํ ญาเตยฺยํ วา ทฏฺเฐยฺยํ วา สจฺฉิกเรยฺยํ วา, ตถา ตถา ญสฺสติ วา ทกฺขติ วา สจฺฉิกริสฺสติ วา’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. เอตทานุตฺตริยํ, อานนฺท, ญาณานํ ยทิทํ ตตฺถ ตตฺถ ยถาภูตญาณํ. เอตสฺมา จาหํ, อานนฺท, ญาณา อญฺญํ ญาณํ อุตฺตริตรํ วา ปณีตตรํ วา นตฺถีติ วทามิ. “Ānanda, quanto àquelas coisas que conduzem ao conhecimento direto e à realização dos diversos princípios doutrinários, eu me declaro confiante, Ānanda, a esse respeito. [Sou capaz] de ensinar o Dhamma a este e àquele de tal maneira que quem praticar de acordo saberá que o que existe, existe, e que o que não existe, não existe; saberá que o inferior é inferior, e que o sublime é sublime; saberá que o que é superável é superável, e que o insuperável é insuperável; e de tal maneira que aquilo que deve ser conhecido, visto ou realizado, será de fato conhecido, visto ou realizado. Essa possibilidade de fato existe. Entre os conhecimentos, Ānanda, este é o insuperável: a saber, o conhecimento dessas coisas como elas realmente são. E eu digo, Ānanda, que não há outro conhecimento superior ou mais excelente do que este.” ‘‘ทสยิมานิ, อานนฺท, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ทส? อิธานนฺท, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปานนฺท, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. “Existem, Ānanda, estes dez poderes do Tathāgata que o Tathāgata possui, dotado dos quais o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime. Quais são os dez? Aqui, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o que é possível como possível, e o que é impossível como impossível. O fato de o Tathāgata compreender como realmente é o que é possível como possível, e o que é impossível como impossível, isso também, Ānanda, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o resultado de ações passadas, futuras e presentes, de acordo com suas possibilidades e causas. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o caminho que leva a todos os destinos. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อเนกธาตุํ นานาธาตุํ โลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท …เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o mundo com seus muitos e diversos elementos. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente são as diversas inclinações dos seres. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente é o estado das faculdades espirituais de outros seres e pessoas. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata compreende como realmente são a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน [Pg.287] จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [pe]... assim recordando suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปานนฺท…เป… อิทมฺปานนฺท…เป…. “Além disso, Ānanda, o Tathāgata, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana... [pe]... compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. O fato de Ānanda... [pe]... isso também, Ānanda... [pe]...” ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปานนฺท, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมฺปานนฺท, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. “Além disso, Ānanda, com a destruição das impurezas mentais, o Tathāgata realizou por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo nelas entrado, nelas permanece. O fato de o Tathāgata, com a destruição das impurezas mentais, a libertação da mente livre de impurezas... [pe]... tendo nela entrado, nela permanecer, isso também, Ānanda, é um poder do Tathāgata que o Tathāgata possui, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” ‘‘อิมานิ โข, อานนฺท, ทส ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตตี’’ติ. ทุติยํ. “Estes, Ānanda, são os dez poderes do Tathāgata que o Tathāgata possui, dotado dos quais o Tathāgata reivindica a posição de preeminência, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a roda sublime.” Segundo. ๓. กายสุตฺตํ 3. Kāya Sutta ๒๓. ‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมา กาเยน ปหาตพฺพา, โน วาจาย. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมา วาจาย ปหาตพฺพา, โน กาเยน. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา. 23. “Monges, existem coisas que devem ser abandonadas pelo corpo, não pela fala. Existem coisas que devem ser abandonadas pela fala, não pelo corpo. Existem coisas que não devem ser abandonadas nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria.” ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา กาเยน ปหาตพฺพา, โน วาจาย? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกุสลํ อาปนฺโน โหติ กิญฺจิ เทสํ กาเยน. ตเมนํ อนุวิจฺจ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เอวมาหํสุ – ‘อายสฺมา โข อกุสลํ อาปนฺโน กิญฺจิ เทสํ กาเยน. สาธุ วตายสฺมา กายทุจฺจริตํ ปหาย กายสุจริตํ ภาเวตู’ติ. โส อนุวิจฺจ วิญฺญูหิ สพฺรหฺมจารีหิ วุจฺจมาโน กายทุจฺจริตํ ปหาย กายสุจริตํ ภาเวติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ธมฺมา กาเยน ปหาตพฺพา, โน วาจาย. “E quais, monges, são as coisas que devem ser abandonadas pelo corpo, não pela fala? Aqui, monges, um monge cometeu uma determinada ação prejudicial com o corpo. Seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe dizem: ‘O venerável cometeu uma determinada ação prejudicial com o corpo. Seria excelente se o venerável abandonasse a má conduta corporal e cultivasse a boa conduta corporal.’ Quando seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe falam, ele abandona a má conduta corporal e cultiva a boa conduta corporal. Estas, monges, são chamadas de coisas que devem ser abandonadas pelo corpo, não pela fala.” ‘‘กตเม [Pg.288] จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา วาจาย ปหาตพฺพา, โน กาเยน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกุสลํ อาปนฺโน โหติ กิญฺจิ เทสํ วาจาย. ตเมนํ อนุวิจฺจ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เอวมาหํสุ – ‘อายสฺมา โข อกุสลํ อาปนฺโน กิญฺจิ เทสํ วาจาย. สาธุ วตายสฺมา วจีทุจฺจริตํ ปหาย วจีสุจริตํ ภาเวตู’ติ. โส อนุวิจฺจ วิญฺญูหิ สพฺรหฺมจารีหิ วุจฺจมาโน วจีทุจฺจริตํ ปหาย วจีสุจริตํ ภาเวติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ธมฺมา วาจาย ปหาตพฺพา, โน กาเยน. “E quais, monges, são as coisas que devem ser abandonadas pela fala, não pelo corpo? Aqui, monges, um monge cometeu uma determinada ação prejudicial com a fala. Seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe dizem: ‘O venerável cometeu uma determinada ação prejudicial com a fala. Seria excelente se o venerável abandonasse a má conduta verbal e cultivasse a boa conduta verbal.’ Quando seus companheiros de vida santa que são sábios o investigam e lhe falam, ele abandona a má conduta verbal e cultiva a boa conduta verbal. Estas, monges, são chamadas de coisas que devem ser abandonadas pela fala, não pelo corpo.” ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา? โลโภ, ภิกฺขเว, เนว กาเยน ปหาตพฺโพ โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺโพ. โทโส, ภิกฺขเว…เป… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส … มจฺฉริยํ, ภิกฺขเว, เนว กาเยน ปหาตพฺพํ โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพํ. “E quais, monges, são as coisas que não devem ser abandonadas nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria? A cobiça, monges, não deve ser abandonada nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria. A aversão, monges... [pe]... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a avareza, monges, não deve ser abandonada nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria.” ‘‘ปาปิกา, ภิกฺขเว, อิสฺสา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา. กตมา จ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิสฺสา? อิธ, ภิกฺขเว, อิชฺฌติ คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา ธเนน วา ธญฺเญน วา รชเตน วา ชาตรูเปน วา. ตตฺราญฺญตรสฺส ทาสสฺส วา อุปวาสสฺส วา เอวํ โหติ – ‘อโห วติมสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา น อิชฺเฌยฺย ธเนน วา ธญฺเญน วา รชเตน วา ชาตรูเปน วา’ติ. สมโณ วา ปน พฺราหฺมโณ วา ลาภี โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. ตตฺราญฺญตรสฺส สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา เอวํ โหติ – ‘อโห วต อยมายสฺมา น ลาภี อสฺส จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิสฺสา. “A inveja maldosa, monges, não deve ser abandonada nem pelo corpo nem pela fala, mas sim por meio da visão com sabedoria. E o que, monges, é a inveja maldosa? Aqui, monges, um chefe de família ou o filho de um chefe de família prospera em riqueza, grãos, prata ou ouro. Um escravo ou dependente dele pensa assim: ‘Ah, oxalá este chefe de família ou filho de chefe de família não prosperasse em riqueza, grãos, prata ou ouro!’ Ou então, um asceta ou brâmane obtém mantos, esmolas de alimentos, habitação e medicamentos e provisões para os enfermos. Outro asceta ou brâmane pensa assim: ‘Ah, oxalá este venerável não obtivesse mantos, esmolas de alimentos, habitação e medicamentos e provisões para os enfermos!’ Isso, monges, é chamado de inveja maldosa.” ‘‘ปาปิกา, ภิกฺขเว, อิจฺฉา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา. กตมา จ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิจฺฉา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสทฺโธ สมาโน ‘สทฺโธติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; ทุสฺสีโล สมาโน ‘สีลวาติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; อปฺปสฺสุโต สมาโน ‘พหุสฺสุโตติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; สงฺคณิการาโม สมาโน ‘ปวิวิตฺโตติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; กุสีโต สมาโน ‘อารทฺธวีริโยติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; มุฏฺฐสฺสติ สมาโน ‘อุปฏฺฐิตสฺสตีติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; อสมาหิโต สมาโน ‘สมาหิโตติ มํ [Pg.289] ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; ทุปฺปญฺโญ สมาโน ‘ปญฺญวาติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ; อขีณาสโว สมาโน ‘ขีณาสโวติ มํ ชาเนยฺยุ’นฺติ อิจฺฉติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาปิกา อิจฺฉา. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนว กาเยน ปหาตพฺพา โน วาจาย, ปญฺญาย ทิสฺวา ปหาตพฺพา. “O mau desejo, monges, não deve ser abandonado pelo corpo nem pela fala, mas deve ser abandonado ao ser visto com sabedoria. E o que é o mau desejo, monges? Aqui, monges, alguém que é desprovido de fé deseja: 'Que me conheçam como alguém dotado de fé'; alguém que é imoral deseja: 'Que me conheçam como virtuoso'; alguém que tem pouco aprendizado deseja: 'Que me conheçam como instruído'; alguém que se deleita em companhia deseja: 'Que me conheçam como solitário'; alguém que é preguiçoso deseja: 'Que me conheçam como enérgico'; alguém que é desatento deseja: 'Que me conheçam como atento'; alguém que é desconcentrado deseja: 'Que me conheçam como concentrado'; alguém que é insensato deseja: 'Que me conheçam como sábio'; alguém cujas máculas não foram destruídas deseja: 'Que me conheçam como alguém cujas máculas foram destruídas'. Isso, monges, é chamado de mau desejo. Estes, monges, são chamados de estados que não devem ser abandonados pelo corpo nem pela fala, mas devem ser abandonados ao serem vistos com sabedoria.” ‘‘ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย อิริยติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย อิริยติ. โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย อิริยติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย อิริยตี’ติ. “Se, monges, a cobiça supera esse monge e continua a agir; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e continua a agir, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e continua a agir. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e continua a agir'.” ‘‘ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย อิริยติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย อิริยติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย อิริยติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ … อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย อิริยตี’’’ติ. ตติยํ. “Se, monges, a cobiça não supera esse monge e não continua a agir; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e não continua a agir, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e não continua a agir. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e não continua a agir'.” O terceiro. ๔. มหาจุนฺทสุตฺตํ 4. Mahācunda Sutta ๒๔. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาจุนฺโท เจตีสุ วิหรติ สหชาติยํ. ตตฺร โข อายสฺมา มหาจุนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาจุนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาจุนฺโท เอตทโวจ – 24. Em certa ocasião, o venerável Mahācunda estava residindo entre os Cetis, em Sahajāti. Ali, o venerável Mahācunda dirigiu-se aos monges: “Amigos monges!” — “Amigo!”, responderam aqueles monges ao venerável Mahācunda. O venerável Mahācunda disse o seguinte: ‘‘ญาณวาทํ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺม’นฺติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห [Pg.290] … โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.” ‘‘ภาวนาวาทํ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส … มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Amigos, fazendo uma declaração de desenvolvimento, um monge diz: 'Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.” ‘‘ญาณวาทญฺจ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.” ‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.291], อาวุโส, ปุริโส ทลิทฺโทว สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทยฺย, อธโนว สมาโน ธนวาวาทํ วเทยฺย, อโภโคว สมาโน โภควาวาทํ วเทยฺย. โส กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน น สกฺกุเณยฺย อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา. ตเมนํ เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘ทลิทฺโทว อยมายสฺมา สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทติ, อธโนว อยมายสฺมา สมาโน ธนวาวาทํ วเทติ, อโภควาว อยมายสฺมา สมาโน โภควาวาทํ วเทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ อยมายสฺมา กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน น สกฺโกติ อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา’ติ. “Como se, amigos, um homem que é de fato pobre declarasse ser rico; que é sem posses declarasse ter posses; que é sem bens declarasse ter bens. Se, quando surge algum assunto que requer dinheiro, ele não fosse capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro. Eles o conheceriam assim: 'Este venerável, sendo de fato pobre, declara ser rico; sendo sem posses, declara ter posses; sendo sem bens, declara ter bens. Por qual razão? Porque quando surge algum assunto que requer dinheiro, este venerável não é capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro'.” ‘‘เอวเมวํ โข, อาวุโส, ญาณวาทญฺจ ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตํ เจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ อภิภุยฺย ติฏฺฐติ; นายมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา … ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา อภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Do mesmo modo, amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se, no entanto, amigos, a cobiça supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável não compreende de tal modo que não teria cobiça; por isso a cobiça o supera e persiste. Este venerável não compreende de tal modo que não teria aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo o supera e persiste'.” ‘‘ญาณวาทํ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺม’นฺติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘อยมายสฺมา ตถา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.” ‘‘ภาวนาวาทํ[Pg.292], อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน – ‘ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Amigos, fazendo uma declaração de desenvolvimento, um monge diz: 'Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.” ‘‘ญาณวาทญฺจ, อาวุโส, ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’ติ. “Amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.” ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส อฑฺโฒว สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทยฺย, ธนวาว สมาโน ธนวาวาทํ วเทยฺย, โภควาว สมาโน โภควาวาทํ วเทยฺย. โส กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน สกฺกุเณยฺย อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา. ตเมนํ เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘อฑฺโฒว อยมายสฺมา สมาโน อฑฺฒวาทํ วเทติ, ธนวาว อยมายสฺมา สมาโน ธนวาวาทํ วเทติ, โภควาว อยมายสฺมา สมาโน โภควาวาทํ วเทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ อยมายสฺมา กิสฺมิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน สกฺโกติ อุปนีหาตุํ ธนํ วา ธญฺญํ วา รชตํ วา ชาตรูปํ วา’ติ. “Como se, amigos, um homem que é de fato rico declarasse ser rico; que tem posses declarasse ter posses; que tem bens declarasse ter bens. Se, quando surge algum assunto que requer dinheiro, ele fosse capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro. Eles o conheceriam assim: 'Este venerável, sendo de fato rico, declara ser rico; sendo com posses, declara ter posses; sendo com bens, declara ter bens. Por qual razão? Porque quando surge algum assunto que requer dinheiro, este venerável é capaz de apresentar dinheiro, grãos, prata ou ouro'.” เอวเมวํ [Pg.293] โข, อาวุโส, ญาณวาทญฺจ ภิกฺขุ วทมาโน ภาวนาวาทญฺจ – ‘ชานามิมํ ธมฺมํ, ปสฺสามิมํ ธมฺมํ, ภาวิตกาโยมฺหิ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ’ติ. ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โทโส… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ, โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โลโภ น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ โลโภ นาภิภุยฺย ติฏฺฐติ; ตถา อยมายสฺมา ปชานาติ ยถา ปชานโต โทโส น โหติ… โมโห… โกโธ… อุปนาโห… มกฺโข… ปฬาโส… มจฺฉริยํ… ปาปิกา อิสฺสา… ปาปิกา อิจฺฉา น โหติ, ตถาหิมํ อายสฺมนฺตํ ปาปิกา อิจฺฉา นาภิภุยฺย ติฏฺฐตี’’’ติ. จตุตฺถํ. “Do mesmo modo, amigos, fazendo uma declaração de conhecimento e de desenvolvimento, um monge diz: 'Eu conheço este Dhamma, eu vejo este Dhamma. Sou desenvolvido no corpo, na virtude, na mente e na sabedoria.' Se a cobiça não supera esse monge e persiste; se a aversão... a ilusão... a raiva... a hostilidade... a depreciação... a insolência... a mesquinhez... a inveja maldosa... o mau desejo não o supera e persiste, ele deve ser compreendido assim: 'Este venerável compreende de tal modo que não tem cobiça; por isso a cobiça não o supera e persiste. Este venerável compreende de tal modo que não tem aversão... ilusão... raiva... hostilidade... depreciação... insolência... mesquinhez... inveja maldosa... mau desejo; por isso o mau desejo não o supera e persiste'.” O quarto. ๕. กสิณสุตฺตํ 5. O Discurso sobre os Kasiṇas ๒๕. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, กสิณายตนานิ. กตมานิ ทส? ปถวีกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ; อาโปกสิณเมโก สญฺชานาติ…เป… เตโชกสิณเมโก สญฺชานาติ… วาโยกสิณเมโก สญฺชานาติ… นีลกสิณเมโก สญฺชานาติ… ปีตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โลหิตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โอทาตกสิณเมโก สญฺชานาติ… อากาสกสิณเมโก สญฺชานาติ… วิญฺญาณกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส กสิณายตนานี’’ติ. ปญฺจมํ. 25. “Monjes, existem estas dez bases de kasiṇa. Quais dez? Uma pessoa percebe o kasiṇa da terra acima, abaixo, horizontalmente, não dual, imensurável; uma pessoa percebe o kasiṇa da água... [pe]... uma pessoa percebe o kasiṇa do fogo... uma pessoa percebe o kasiṇa do ar... uma pessoa percebe o kasiṇa azul... uma pessoa percebe o kasiṇa amarelo... uma pessoa percebe o kasiṇa vermelho... uma pessoa percebe o kasiṇa branco... uma pessoa percebe o kasiṇa do espaço... uma pessoa percebe o kasiṇa da consciência acima, abaixo, horizontalmente, não dual, imensurável. Estas, monjes, são as dez bases de kasiṇa.” Quinto. ๖. กาฬีสุตฺตํ 6. O Discurso de Kāḷī ๒๖. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหากจฺจาโน อวนฺตีสุ วิหรติ กุรรฆเร ปวตฺเต ปพฺพเต. อถ โข กาฬี อุปาสิกา กุรรฆริกา เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข กาฬี อุปาสิกา [Pg.294] กุรรฆริกา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตทโวจ – ‘‘วุตฺตมิทํ, ภนฺเต, ภควตา กุมาริปญฺเหสุ – 26. Em certa ocasião, o venerável Mahākaccāna estava residindo entre o povo de Avantī, no Monte Pavatta, em Kuraraghara. Então, a devota leiga Kāḷī de Kuraraghara aproximou-se do venerável Mahākaccāna; tendo se aproximado, ela o reverenciou e sentou-se a um lado. Sentada a um lado, a devota leiga Kāḷī de Kuraraghara disse ao venerável Mahākaccāna: ‘Senhor, isto foi dito pelo Abençoado nas “Perguntas das Donzelas”:’ ‘อตฺถสฺส ปตฺตึ หทยสฺส สนฺตึ,เชตฺวาน เสนํ ปิยสาตรูปํ; เอโกหํ ฌายํ สุขมนุโพธึ,ตสฺมา ชเนน น กโรมิ สกฺขึ ; สกฺขี น สมฺปชฺชติ เกนจิ เม’ติ. ‘Tendo conquistado o exército do agradável e prazeroso,\nMeditando sozinho, alcancei a felicidade,\nA realização do objetivo, a paz do coração.\nPor isso, não faço amizade com as pessoas,\nNem a intimidade com ninguém se estabelece comigo.’ ‘‘อิมสฺส โข, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส กถํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ? “Como, senhor, deve ser compreendido em detalhes o significado desta declaração que o Abençoado proferiu de forma resumida?” ‘‘ปถวีกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ, เอเก สมณพฺราหฺมณา ‘อตฺโถ’ติ อภินิพฺพตฺเตสุํ. ยาวตา โข, ภคินิ, ปถวีกสิณสมาปตฺติปรมตา, ตทภิญฺญาสิ ภควา. ตทภิญฺญาย ภควา อสฺสาทมทฺทส อาทีนวมทฺทส นิสฺสรณมทฺทส มคฺคามคฺคญาณทสฺสนมทฺทส. ตสฺส อสฺสาททสฺสนเหตุ อาทีนวทสฺสนเหตุ นิสฺสรณทสฺสนเหตุ มคฺคามคฺคญาณทสฺสนเหตุ อตฺถสฺส ปตฺติ หทยสฺส สนฺติ วิทิตา โหติ. “Irmã, alguns ascetas e brâmanes, para quem a realização da meditação no kasiṇa da terra é suprema, geraram-na como seu objetivo. O Abençoado compreendeu diretamente até que ponto a realização do kasiṇa da terra é suprema. Tendo compreendido isso diretamente, o Abençoado viu a sua satisfação, o seu perigo e a sua libertação, e viu o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho. Por ver a satisfação, o perigo e a libertação, e por ver o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho, a realização do objetivo, a paz do coração, tornou-se conhecida por ele.” ‘‘อาโปกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ…เป… เตโชกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… วาโยกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… นีลกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… ปีตกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… โลหิตกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… โอทาตกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… อากาสกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ… วิญฺญาณกสิณสมาปตฺติปรมา โข, ภคินิ, เอเก สมณพฺราหฺมณา ‘อตฺโถ’ติ อภินิพฺพตฺเตสุํ. ยาวตา โข, ภคินิ, วิญฺญาณกสิณสมาปตฺติปรมตา, ตทภิญฺญาสิ ภควา. ตทภิญฺญาย ภควา อสฺสาทมทฺทส อาทีนวมทฺทส นิสฺสรณมทฺทส มคฺคามคฺคญาณทสฺสนมทฺทส. ตสฺส อสฺสาททสฺสนเหตุ อาทีนวทสฺสนเหตุ นิสฺสรณทสฺสนเหตุ มคฺคามคฺคญาณทสฺสนเหตุ อตฺถสฺส ปตฺติ หทยสฺส สนฺติ วิทิตา โหติ. อิติ โข, ภคินิ, ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา กุมาริปญฺเหสุ – “Irmã, alguns ascetas e brâmanes, para quem a realização do kasiṇa da água... [pe]... do kasiṇa do fogo... do kasiṇa do ar... do kasiṇa azul... do kasiṇa amarelo... do kasiṇa vermelho... do kasiṇa branco... do kasiṇa do espaço... do kasiṇa da consciência é suprema, geraram-na como seu objetivo. O Abençoado compreendeu diretamente até que ponto a realização do kasiṇa da consciência é suprema. Tendo compreendido isso diretamente, o Abençoado viu a sua satisfação, o seu perigo e a sua libertação, e viu o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho. Por ver a satisfação, o perigo e a libertação, e por ver o conhecimento e a visão do caminho e do que não é o caminho, a realização do objetivo, a paz do coração, tornou-se conhecida por ele. Assim, irmã, é desta maneira que deve ser compreendido em detalhes o significado desta declaração que o Abençoado proferiu nas ‘Perguntas das Donzelas’:” ‘อตฺถสฺส [Pg.295] ปตฺตึ หทยสฺส สนฺตึ,เชตฺวาน เสนํ ปิยสาตรูปํ; เอโกหํ ฌายํ สุขมนุโพธึ,ตสฺมา ชเนน น กโรมิ สกฺขึ; สกฺขี น สมฺปชฺชติ เกนจิ เม’ติ. ‘Tendo conquistado o exército do agradável e prazeroso,\nMeditando sozinho, alcancei a felicidade,\nA realização do objetivo, a paz do coração.\nPor isso, não faço amizade com as pessoas,\nNem a intimidade com ninguém se estabelece comigo.’ ‘‘อิมสฺส โข, ภคินิ, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ. ฉฏฺฐํ. “É assim, irmã, que o significado desta declaração que o Abençoado proferiu de forma resumida deve ser compreendido em detalhes.” Sexto. ๗. ปฐมมหาปญฺหาสุตฺตํ 7. O Primeiro Discurso sobre as Grandes Perguntas ๒๗. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปวิสึสุ. อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อติปฺปโค โข ตาว สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตุํ; ยํนูน มยํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺยามา’’ติ. 27. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, pela manhã, vários monjes se vestiram, pegaram suas tigelas e mantos e entraram em Sāvatthī para esmolar comida. Então, ocorreu a esses monjes: ‘Ainda é muito cedo para esmolar comida em Sāvatthī. E se fôssemos ao parque dos andarilhos de outras seitas?’ อถ โข เต ภิกฺขู เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข เต ภิกฺขู เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ – Então, esses monjes foram ao parque dos andarilhos de outras seitas. Ao chegarem, trocaram cumprimentos amigáveis com os andarilhos de outras seitas e, após concluírem a conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os andarilhos de outras seitas disseram aos monjes: ‘‘สมโณ, อาวุโส, โคตโม สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสติ – ‘เอถ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถา’ติ; มยมฺปิ โข, อาวุโส, สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสม – ‘เอถ ตุมฺเห, อาวุโส, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถา’ติ. อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณํ สมณสฺส วา โคตมสฺส อมฺหากํ วา, ยทิทํ ธมฺมเทสนาย วา ธมฺมเทสนํ อนุสาสนิยา วา อนุสาสนิ’’นฺติ? “Amigos, o asceta Gotama ensina o Dhamma aos seus discípulos desta maneira: ‘Vinde, monjes, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.’ Nós também, amigos, ensinamos o Dhamma aos nossos discípulos desta maneira: ‘Vinde, amigos, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.’ Aqui, amigos, qual é a distinção, qual é a diferença, qual é a divergência entre o asceta Gotama e nós, seja no que diz respeito ao ensinamento do Dhamma ou à instrução?” อถ โข เต ภิกฺขู เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ ภาสิตํ เนว อภินนฺทึสุ นปฺปฏิกฺโกสึสุ. อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา อุฏฺฐายาสนา [Pg.296] ปกฺกมึสุ – ‘‘ภควโต สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานิสฺสามา’’ติ. Então, aqueles monjes não aprovaram nem rejeitaram a declaração daqueles andarilhos de outras seitas. Sem aprovar e sem rejeitar, levantaram-se de seus assentos e partiram, pensando: ‘Saberemos o significado desta declaração na presença do Abençoado.’ อถ โข เต ภิกฺขู สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – Então, aqueles monjes, tendo esmolado comida em Sāvatthī, após a refeição, ao retornarem de sua ronda de esmolas, aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado, reverenciaram o Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os monjes disseram ao Abençoado: ‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปวิสิมฺหา. เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อติปฺปโค โข ตาว สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตุํ; ยํนูน มยํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺยามา’ติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิมฺหา; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิมฺหา. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิมฺหา. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข, ภนฺเต, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา อมฺเห เอตทโวจุํ – “Aqui, senhor, pela manhã, nos vestimos, pegamos nossas tigelas e mantos e entramos em Sāvatthī para esmolar comida. Então, senhor, ocorreu-nos: ‘Ainda é muito cedo para esmolar comida em Sāvatthī. E se fôssemos ao parque dos andarilhos de outras seitas?’ Então, senhor, fomos ao parque dos andarilhos de outras seitas. Ao chegarmos, trocamos cumprimentos amigáveis com os andarilhos de outras seitas e, após concluírem a conversa cortês e memorável, sentamo-nos a um lado. Sentados a um lado, senhor, os andarilhos de outras seitas nos disseram:” ‘สมโณ, อาวุโส, โคตโม สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสติ – เอถ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถาติ; มยมฺปิ โข, อาวุโส, สาวกานํ เอวํ ธมฺมํ เทเสม – เอถ ตุมฺเห, อาวุโส, สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาถ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย วิหรถาติ. อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณํ สมณสฺส วา โคตมสฺส อมฺหากํ วา, ยทิทํ ธมฺมเทสนาย วา ธมฺมเทสนํ อนุสาสนิยา วา อนุสาสนิ’นฺติ? ‘Amigos, o asceta Gotama ensina o Dhamma aos seus discípulos desta maneira: “Vinde, monjes, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.” Nós também, amigos, ensinamos o Dhamma aos nossos discípulos desta maneira: “Vinde, amigos, compreendei diretamente todas as coisas; vivei tendo compreendido diretamente todas as coisas.” Aqui, amigos, qual é a distinção, qual é a diferença, qual é a divergência entre o asceta Gotama e nós, seja no que diz respeito ao ensinamento do Dhamma ou à instrução?’ ‘‘อถ โข มยํ, ภนฺเต, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ ภาสิตํ เนว อภินนฺทิมฺหา นปฺปฏิกฺโกสิมฺหา. อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกมิมฺหา – ‘ภควโต สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานิสฺสามา’’’ติ. “Então, senhor, nós não aprovamos nem rejeitamos a declaração daqueles andarilhos de outras seitas. Sem aprovar e sem rejeitar, levantamo-nos de nossos assentos e partimos, pensando: ‘Saberemos o significado desta declaração na presença do Abençoado.’ ” ‘‘เอวํวาทิโน, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘เอโก, อาวุโส, ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณํ, ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานิ, ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานิ, จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานิ, ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานิ, ฉ [Pg.297] ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานิ, สตฺต ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานิ, อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานิ, นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานิ, ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ. เอวํ ปุฏฺฐา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา น เจว สมฺปายิสฺสนฺติ, อุตฺตริ จ วิฆาตํ อาปชฺชิสฺสนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ยถา ตํ, ภิกฺขเว, อวิสยสฺมึ. นาหํ ตํ, ภิกฺขเว, ปสฺสามิ สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย โย อิเมสํ ปญฺหานํ เวยฺยากรเณน จิตฺตํ อาราเธยฺย, อญฺญตฺร ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา อิโต วา ปน สุตฺวา. “Monjes, quando os andarilhos de outras seitas falarem assim, eles devem ser respondidos desta maneira: ‘Uma pergunta, uma proposição resumida, uma explicação. Duas perguntas, duas proposições resumidas, duas explicações. Três perguntas, três proposições resumidas, três explicações. Quatro perguntas, quatro proposições resumidas, quatro explicações. Cinco perguntas, cinco proposições resumidas, cinco explicações. Seis perguntas, seis proposições resumidas, seis explicações. Sete perguntas, sete proposições resumidas, sete explicações. Oito perguntas, oito proposições resumidas, oito explicações. Nove perguntas, nove proposições resumidas, nove explicações. Dez perguntas, dez proposições resumidas, dez explicações.’ Se forem questionados assim, monjes, os andarilhos de outras seitas não serão capazes de responder e, além disso, cairão em grande aflição. Por que razão? Porque isso, monjes, não está dentro do domínio deles. Eu não vejo ninguém, monjes, no mundo com seus devas, Māra e Brahmā, nesta população com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, que pudesse satisfazer a mente com uma resposta a essas perguntas, exceto o Tathāgata, ou um discípulo do Tathāgata, ou alguém que tenha ouvido isso deles.” ‘‘‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณ’นฺติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? เอกธมฺเม, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตมสฺมึ เอกธมฺเม? ‘สพฺเพ สตฺตา อาหารฏฺฐิติกา’ – อิมสฺมึ โข, ภิกฺขเว, เอกธมฺเม ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Uma pergunta, uma proposição resumida, uma explicação’, assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando um monje está completamente desencantado com uma coisa, completamente desapaixonado por ela, completamente libertado dela, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Qual é essa única coisa? ‘Todos os seres subsistem por meio de alimentos’ — quando um monje está completamente desencantado com esta única coisa, completamente desapaixonado por ela, completamente libertado dela, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Uma pergunta, uma proposição resumida, uma explicação’, o que foi dito foi com referência a isso.” ‘‘‘ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทฺวีสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทฺวีสุ? นาเม จ รูเป จ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ทฺวีสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Duas perguntas, duas proposições resumidas, duas explicações’, assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando um monje está completamente desencantado com duas coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são essas duas coisas? Nome e forma — quando um monje está completamente desencantado com estas duas coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Duas perguntas, duas proposições resumidas, duas explicações’, o que foi dito foi com referência a isso.” ‘‘‘ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตีสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ[Pg.298]. กตเมสุ ตีสุ? ตีสุ เวทนาสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ตีสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Três perguntas, três proposições resumidas, três explicações’, assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando um monje está completamente desencantado com três coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são essas três coisas? As três sensações — quando um monje está completamente desencantado com estas três coisas, completamente desapaixonado por elas, completamente libertado delas, vê completamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Três perguntas, três proposições resumidas, três explicações’, o que foi dito foi com referência a isso.” ‘‘‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? จตูสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ จตูสุ? จตูสุ อาหาเรสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, จตูสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a quatro coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais quatro? Nos quatro tipos de nutrientes. Nestas quatro coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ปญฺจสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ปญฺจสุ? ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a cinco coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais cinco? Nos cinco agregados de apego. Nestas cinco coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘ฉ ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ฉสุ? ฉสุ อชฺฌตฺติเกสุ อายตเนสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ฉสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ฉ ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Seis perguntas, seis enunciados concisos, seis explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a seis coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais seis? Nas seis bases internas dos sentidos. Nestas seis coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Seis perguntas, seis enunciados concisos, seis explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘สตฺต [Pg.299] ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? สตฺตสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ สตฺตสุ? สตฺตสุ วิญฺญาณฏฺฐิตีสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, สตฺตสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘สตฺต ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Sete perguntas, sete enunciados concisos, sete explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a sete coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais sete? Nas sete estações da consciência. Nestas sete coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Sete perguntas, sete enunciados concisos, sete explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? อฏฺฐสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ อฏฺฐสุ? อฏฺฐสุ โลกธมฺเมสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, อฏฺฐสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a oito coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais oito? Nas oito condições mundanas. Nestas oito coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado... [pe] ... põe fim ao sofrimento. ‘Oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? นวสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ นวสุ? นวสุ สตฺตาวาเสสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, นวสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a nove coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais nove? Nas nove moradas dos seres. Nestas nove coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทสสุ, ภิกฺขเว, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทสสุ? ทสสุ อกุสเลสุ กมฺมปเถสุ – อิเมสุ โข, ภิกฺขเว, ทสสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ[Pg.300]. ‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. สตฺตมํ. “‘Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações’ — assim foi dito. Com referência a que isso foi dito? Quando, monges, em relação a dez coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais dez? Nos dez caminhos de ação prejudiciais. Nestas dez coisas, monges, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações’ — o que foi dito dessa forma, foi dito com referência a isso.” O sétimo. ๘. ทุติยมหาปญฺหาสุตฺตํ 8. Segundo Discurso sobre as Grandes Perguntas ๒๘. เอกํ สมยํ ภควา กชงฺคลายํ วิหรติ เวฬุวเน. อถ โข สมฺพหุลา กชงฺคลกา อุปาสกา เยน กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา กชงฺคลิกํ ภิกฺขุนึ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข กชงฺคลกา อุปาสกา กชงฺคลิกํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจุํ – 28. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Kajaṅgalā, no Bosque de Bambus. Então, vários seguidores leigos de Kajaṅgalā aproximaram-se da monja de Kajaṅgalā; tendo se aproximado, prestaram homenagem à monja de Kajaṅgalā e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os seguidores leigos de Kajaṅgalā disseram à monja de Kajaṅgalā: ‘‘วุตฺตมิทํ, อยฺเย, ภควตา มหาปญฺเหสุ – ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณํ, ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานิ, ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานิ, จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานิ, ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานิ, ฉ ปญฺหา ฉ อุทฺเทสา ฉ เวยฺยากรณานิ, สตฺต ปญฺหา สตฺตุทฺเทสา สตฺต เวยฺยากรณานิ, อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานิ, นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานิ, ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ. อิมสฺส นุ โข, อยฺเย, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส กถํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ? “Nobre senhora, isto foi dito pelo Abençoado nas ‘Grandes Perguntas’: ‘Uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação; duas perguntas, dois enunciados concisos, duas explicações; três perguntas, três enunciados concisos, três explicações; quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações; cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações; seis perguntas, seis enunciados concisos, seis explicações; sete perguntas, sete enunciados concisos, sete explicações; oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações; nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações; dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações’. Como, nobre senhora, deve ser compreendido em detalhes o significado desta declaração que o Abençoado proferiu de forma breve?” ‘‘น โข ปเนตํ, อาวุโส, ภควโต สมฺมุขา สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ, นปิ มโนภาวนียานํ ภิกฺขูนํ สมฺมุขา สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ; อปิ จ, ยถา เมตฺถ ขายติ ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, อยฺเย’’ติ, โข กชงฺคลกา อุปาสกา กชงฺคลิกาย ภิกฺขุนิยา ปจฺจสฺโสสุํ. กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี เอตทโวจ – “Amigos, eu não ouvi nem aprendi isso diretamente na presença do Abençoado, nem ouvi ou aprendi diretamente na presença de monges veneráveis. No entanto, ouçam e prestem muita atenção ao que me parece ser o significado, e eu explicarei.” “Sim, nobre senhora”, responderam os seguidores leigos de Kajaṅgalā à monja de Kajaṅgalā. A monja de Kajaṅgalā disse o seguinte: ‘‘‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณ’นฺติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? เอกธมฺเม, อาวุโส, ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตมสฺมึ เอกธมฺเม? สพฺเพ สตฺตา อาหารฏฺฐิติกา – อิมสฺมึ โข, อาวุโส, เอกธมฺเม ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม [Pg.301] ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณนฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a uma única coisa, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em qual única coisa? Todos os seres subsistem por meio de nutrientes. Nesta única coisa, amigos, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘ทฺเว ปญฺหา ทฺเว อุทฺเทสา ทฺเว เวยฺยากรณานี’ติ อิติ, โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทฺวีสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทฺวีสุ? นาเม จ รูเป จ…เป… กตเมสุ ตีสุ? ตีสุ เวทนาสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, ตีสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ตโย ปญฺหา ตโย อุทฺเทสา ตีณิ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Duas perguntas, dois enunciados concisos, duas explicações’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a duas coisas, um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais duas? No nome e na forma... [pe] ... Em quais três? Nas três sensações. Nestas três coisas, amigos, quando um monge torna-se completamente desencantado, completamente desapaixonado, completamente libertado, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Três perguntas, três enunciados concisos, três explicações’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? จตูสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ จตูสุ? จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, จตูสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘จตฺตาโร ปญฺหา จตฺตาโร อุทฺเทสา จตฺตาริ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a quatro coisas, um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais quatro? Nos quatro estabelecimentos da atenção plena. Nestas quatro coisas, amigos, quando um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Quatro perguntas, quatro enunciados concisos, quatro explicações’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘ปญฺจ ปญฺหา ปญฺจุทฺเทสา ปญฺจ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ปญฺจสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ปญฺจสุ? ปญฺจสุ อินฺทฺริเยสุ…เป… กตเมสุ ฉสุ? ฉสุ นิสฺสรณียาสุ ธาตูสุ…เป… กตเมสุ สตฺตสุ? สตฺตสุ โพชฺฌงฺเคสุ…เป… กตเมสุ อฏฺฐสุ? อฏฺฐสุ อริยอฏฺฐงฺคิกมคฺเคสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, อฏฺฐสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘อฏฺฐ ปญฺหา อฏฺฐุทฺเทสา อฏฺฐ เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Cinco perguntas, cinco enunciados concisos, cinco explicações’ — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a cinco coisas, um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Em quais cinco? Nas cinco faculdades... [pe] ... Em quais seis? Nos seis elementos de libertação... [pe] ... Em quais sete? Nos sete fatores da iluminação... [pe] ... Em quais oito? No nobre caminho óctuplo. Nestas oito coisas, amigos, quando um monge tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vendo perfeitamente os seus limites e tendo compreendido perfeitamente o significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. ‘Oito perguntas, oito enunciados concisos, oito explicações’ — o que foi dito pelo Abençoado dessa forma, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘นว [Pg.302] ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? นวสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ นวสุ? นวสุ สตฺตาวาเสสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, นวสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา นิพฺพินฺทมาโน สมฺมา วิรชฺชมาโน สมฺมา วิมุจฺจมาโน สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘นว ปญฺหา นวุทฺเทสา นว เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “'Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações' — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a nove coisas um bhikkhu está completamente desencantado, completamente desapegado, completamente libertado, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são as nove coisas? As nove moradas dos seres. Quando, amigos, em relação a estas nove coisas um bhikkhu está completamente desencantado, completamente desapegado, completamente libertado, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. 'Nove perguntas, nove enunciados concisos, nove explicações' — o que foi dito pelo Abençoado, foi dito com referência a isso.” ‘‘‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ภควตา. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ทสสุ, อาวุโส, ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. กตเมสุ ทสสุ? ทสสุ กุสเลสุ กมฺมปเถสุ – อิเมสุ โข, อาวุโส, ทสสุ ธมฺเมสุ ภิกฺขุ สมฺมา สุภาวิตจิตฺโต สมฺมา ปริยนฺตทสฺสาวี สมฺมทตฺถํ อภิสเมจฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. ‘ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “'Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações' — assim foi dito pelo Abençoado. Com referência a que isso foi dito? Quando, amigos, em relação a dez coisas um bhikkhu tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. Quais são as dez coisas? Os dez caminhos de ação benéfica. Quando, amigos, em relação a estas dez coisas um bhikkhu tem a mente perfeitamente bem desenvolvida, vê perfeitamente os seus limites e compreende perfeitamente o seu significado, nesta mesma vida ele põe fim ao sofrimento. 'Dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações' — o que foi dito pelo Abençoado, foi dito com referência a isso.” ‘‘อิติ โข, อาวุโส, ยํ ตํ วุตฺตํ ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตาสุ มหาปญฺหาสุ – ‘เอโก ปญฺโห เอโก อุทฺเทโส เอกํ เวยฺยากรณํ…เป… ทส ปญฺหา ทสุทฺเทสา ทส เวยฺยากรณานี’ติ, อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ภควนฺตญฺเญว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ‘‘เอวํ, อยฺเย’’ติ โข กชงฺคลกา อุปาสกา กชงฺคลิกาย โข ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา กชงฺคลิกํ ภิกฺขุนึ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข กชงฺคลกา อุปาสกา ยาวตโก อโหสิ กชงฺคลิกาย ภิกฺขุนิยา สทฺธึ กถาสลฺลาโป, ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสุํ. “Assim, amigos, quanto ao que foi dito pelo Abençoado de forma resumida nas 'Grandes Perguntas' — 'uma pergunta, um enunciado conciso, uma explicação... e assim por diante... dez perguntas, dez enunciados concisos, dez explicações' — é desta maneira, amigos, que eu compreendo detalhadamente o significado dessa declaração que o Abençoado proferiu de forma breve. Mas, se desejarem, amigos, aproximem-se do próprio Abençoado e perguntem-lhe sobre este assunto. Conforme o Abençoado lhes responder, assim devem guardar em suas mentes.” “Sim, nobre senhora”, disseram os devotos leigos de Kajangala, alegrando-se e regozijando-se com as palavras da bhikkhuni de Kajangala. Então, levantando-se de seus assentos, prestaram homenagem à bhikkhuni de Kajangala, circundaram-na mantendo o lado direito em direção a ela e aproximaram-se do Abençoado. Tendo se aproximado, prestaram homenagem ao Abençoado, sentaram-se a um lado e relataram ao Abençoado toda a conversa que tiveram com a bhikkhuni de Kajangala. ‘‘สาธุ [Pg.303] สาธุ, คหปตโย! ปณฺฑิตา, คหปตโย, กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี. มหาปญฺญา, คหปตโย, กชงฺคลิกา ภิกฺขุนี. มญฺเจปิ ตุมฺเห, คหปตโย, อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ เจตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ กชงฺคลิกาย ภิกฺขุนิยา พฺยากตํ. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ. เอวญฺจ นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. อฏฺฐมํ. “Muito bem, muito bem, chefes de família! A bhikkhuni de Kajangala é sábia, de grande sabedoria. Se vocês tivessem se aproximado de mim e me perguntado sobre este assunto, eu teria respondido exatamente da mesma maneira que a bhikkhuni de Kajangala respondeu. Esse é, de fato, o seu significado, e é dessa maneira que vocês devem guardá-lo na mente.” O oitavo (discurso). ๙. ปฐมโกสลสุตฺตํ 9. Primeiro Discurso sobre Kosala ๒๙. ‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, กาสิโกสลา, ยาวตา รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส วิชิตํ, ราชา ตตฺถ ปเสนทิ โกสโล อคฺคมกฺขายติ. รญฺโญปิ โข, ภิกฺขเว, ปเสนทิสฺส โกสลสฺส อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. 29. “Monges, tanto quanto se estendem Kasi e Kosala, tanto quanto se estende o reino do Rei Pasenadi de Kosala, ali o Rei Pasenadi de Kosala é considerado o mais excelente. No entanto, monges, mesmo para o Rei Pasenadi de Kosala há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.” ‘‘ยาวตา, ภิกฺขเว, จนฺทิมสูริยา ปริหรนฺติ ทิสา ภนฺติ วิโรจมานา, ตาว สหสฺสธา โลโก. ตสฺมึ สหสฺสธา โลเก สหสฺสํ จนฺทานํ สหสฺสํ สูริยานํ สหสฺสํ สิเนรุปพฺพตราชานํ สหสฺสํ ชมฺพุทีปานํ สหสฺสํ อปรโคยานานํ สหสฺสํ อุตฺตรกุรูนํ สหสฺสํ ปุพฺพวิเทหานํ จตฺตาริ มหาสมุทฺทสหสฺสานิ จตฺตาริ มหาราชสหสฺสานิ สหสฺสํ จาตุมหาราชิกานํ สหสฺสํ ตาวตึสานํ สหสฺสํ ยามานํ สหสฺสํ ตุสิตานํ สหสฺสํ นิมฺมานรตีนํ สหสฺสํ ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ สหสฺสํ พฺรหฺมโลกานํ. ยาวตา, ภิกฺขเว, สหสฺสี โลกธาตุ, มหาพฺรหฺมา ตตฺถ อคฺคมกฺขายติ. มหาพฺรหฺมุโนปิ โข, ภิกฺขเว, อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Monges, até onde o sol e a lua giram e iluminam as direções com seu brilho, até aí se estende o sistema de mundos de mil vezes. Nesse sistema de mundos de mil vezes, há mil luas, mil sóis, mil Sinerus, reis das montanhas, mil Jambudipas, mil Aparagoyanas, mil Uttarakurus, mil Pubbavidehas, quatro mil grandes oceanos, quatro mil grandes reis, mil céus dos quatro grandes reis, mil céus Tavatimsa, mil céus Yama, mil céus Tusita, mil céus dos devas que se deleitam na criação, mil céus dos devas que controlam o que é criado por outros, mil mundos de Brahma. Monges, tanto quanto se estende este sistema de mundos de mil vezes, ali Mahabrahma é considerado o mais excelente. No entanto, monges, mesmo para Mahabrahma há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.” ‘‘โหติ โส, ภิกฺขเว, สมโย ยํ อยํ โลโก สํวฏฺฏติ. สํวฏฺฏมาเน, ภิกฺขเว, โลเก เยภุยฺเยน สตฺตา อาภสฺสรสํวตฺตนิกา ภวนฺติ. เต ตตฺถ โหนฺติ มโนมยา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺเขจรา สุภฏฺฐายิโน จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐนฺติ. สํวฏฺฏมาเน, ภิกฺขเว, โลเก อาภสฺสรา [Pg.304] เทวา อคฺคมกฺขายนฺติ. อาภสฺสรานมฺปิ โข, ภิกฺขเว, เทวานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Monges, chega um momento em que este mundo se dissolve. Quando o mundo está se dissolvendo, os seres, em sua maioria, renascem no reino dos devas do brilho radiante. Lá eles existem feitos de mente, alimentando-se de êxtase, auto-luminosos, movendo-se pelo espaço, vivendo em esplendor, e permanecem assim por um longo período de tempo. Quando o mundo está se dissolvendo, os devas do brilho radiante são considerados os mais excelentes. No entanto, monges, mesmo para esses devas há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.” ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, กสิณายตนานิ. กตมานิ ทส? ปถวีกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ; อาโปกสิณเมโก สญฺชานาติ…เป… เตโชกสิณเมโก สญฺชานาติ… วาโยกสิณเมโก สญฺชานาติ… นีลกสิณเมโก สญฺชานาติ… ปีตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โลหิตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โอทาตกสิณเมโก สญฺชานาติ… อากาสกสิณเมโก สญฺชานาติ… วิญฺญาณกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส กสิณายตนานิ. “Monges, existem estas dez bases de kasina. Quais são as dez? Uma pessoa percebe o kasina da terra acima, abaixo, horizontalmente, indivisível, incomensurável; uma pessoa percebe o kasina da água... o kasina do fogo... o kasina do ar... o kasina azul... o kasina amarelo... o kasina vermelho... o kasina branco... o kasina do espaço... uma pessoa percebe o kasina da consciência acima, abaixo, horizontalmente, indivisível, incomensurável. Estas são, monges, as dez bases de kasina.” ‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ ทสนฺนํ กสิณายตนานํ ยทิทํ วิญฺญาณกสิณํ เอโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. เอวํสญฺญิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํสญฺญีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Monges, o mais excelente destas dez bases de kasina é quando se percebe o kasina da consciência acima, abaixo, horizontalmente, indivisível, incomensurável. Existem seres que percebem dessa maneira. No entanto, monges, mesmo para os seres que percebem dessa maneira há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, monges, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.” ‘‘อฏฺฐิมานิ, ภิกฺขเว, อภิภายตนานิ. กตมานิ อฏฺฐ? อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปฐมํ อภิภายตนํ. “Monges, existem estas oito bases de superação. Quais são as oito? Sendo alguém que percebe formas internamente, vê formas externamente, limitadas, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a primeira base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ทุติยํ อภิภายตนํ. “Sendo alguém que percebe formas internamente, vê formas externamente, incomensuráveis, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a segunda base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ตติยํ อภิภายตนํ. “Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, limitadas, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a terceira base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ [Pg.305] อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ จตุตฺถํ อภิภายตนํ. “Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, incomensuráveis, belas ou feias. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a quarta base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม อุมาปุปฺผํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปญฺจมํ อภิภายตนํ. “Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, azuis, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul. Assim como a flor de linho é azul, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é azul, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, azuis, de cor azul, com aparência azul, com brilho azul. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a quinta base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม กณิการปุปฺผํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ฉฏฺฐํ อภิภายตนํ. “Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, amarelas, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo. Assim como a flor de kanikara é amarela, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é amarelo, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, amarelas, de cor amarela, com aparência amarela, com brilho amarelo. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a sexta base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม พนฺธุชีวกปุปฺผํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ สตฺตมํ อภิภายตนํ. “Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, vermelhas, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho. Assim como a flor de bandhujivaka é vermelha, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é vermelho, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, vermelhas, de cor vermelha, com aparência vermelha, com brilho vermelho. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a sétima base de superação.” ‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม โอสธิตารกา โอทาตา โอทาตวณฺณา โอทาตนิทสฺสนา โอทาตนิภาสา, เสยฺยถา [Pg.306] วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โอทาตํ โอทาตวณฺณํ โอทาตนิทสฺสนํ โอทาตนิภาสํ; เอวเมวํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ อฏฺฐมํ อภิภายตนํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, อฏฺฐ อภิภายตนานิ. “Sendo alguém que não percebe formas internamente, vê formas externamente, brancas, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco. Assim como a estrela da manhã é branca, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco, ou assim como um tecido de Varanasi, polido de ambos os lados, é branco, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco; da mesma forma, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, brancas, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco. Tendo-as superado, ele percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Esta é a oitava base de superação. Estas são, monges, as oito bases de superação.” ‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิเมสํ อฏฺฐนฺนํ อภิภายตนานํ ยทิทํ อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ; ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ, เอวํสญฺญี โหติ. เอวํสญฺญิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํสญฺญีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Monges, o mais excelente destas oito bases de superação é quando, não percebendo formas internamente, vê formas externamente, brancas, de cor branca, com aparência branca, com brilho branco, e tendo-as superado, percebe assim: 'Eu conheço, eu vejo'. Existem seres que percebem dessa maneira. No entanto, monges, mesmo para os seres que percebem dessa maneira há alteração, há mudança. Vendo isso dessa forma, o instruído discípulo nobre torna-se desencantado com isso; estando desencantado, ele se desapega do que é mais excelente, quanto mais do que é inferior.” ‘‘จตสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ปฏิปทา. กตมา จตสฺโส? ทุกฺขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, ทุกฺขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา – อิมา โข, ภิกฺขเว, จตสฺโส ปฏิปทา. “Monges, existem estes quatro modos de prática. Quais quatro? A prática dolorosa com conhecimento direto lento, a prática dolorosa com conhecimento direto rápido, a prática agradável com conhecimento direto lento e a prática agradável com conhecimento direto rápido. Estes são, monges, os quatro modos de prática.” ‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ จตุนฺนํ ปฏิปทานํ ยทิทํ สุขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา. เอวํปฏิปนฺนาปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํปฏิปนฺนานมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Desses quatro modos de prática, monges, este é o supremo, a saber, a prática agradável com conhecimento direto rápido. Existem seres, monges, que praticam dessa maneira. Mas mesmo para os seres que praticam dessa maneira, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.” ‘‘จตสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา. กตมา จตสฺโส? ปริตฺตเมโก สญฺชานาติ, มหคฺคตเมโก สญฺชานาติ, อปฺปมาณเมโก สญฺชานาติ, ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนเมโก สญฺชานาติ – อิมา โข, ภิกฺขเว, จตสฺโส สญฺญา. “Monges, existem estes quatro modos de percepção. Quais quatro? Uma pessoa percebe o que é limitado; outra percebe o que é grandioso; outra percebe o que é imensurável; e ainda outra, percebendo ‘não há nada’, percebe a esfera do nada. Estes são, monges, os quatro modos de percepção.” ‘‘เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ จตุนฺนํ สญฺญานํ ยทิทํ ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนเมโก สญฺชานาติ. เอวํสญฺญิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํสญฺญีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Desses quatro modos de percepção, monges, este é o supremo, a saber, quando, percebendo ‘não há nada’, percebe-se a esfera do nada. Existem seres, monges, que percebem dessa maneira. Mas mesmo para os seres que percebem dessa maneira, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.” ‘‘เอตทคฺคํ[Pg.307], ภิกฺขเว, พาหิรกานํ ทิฏฺฐิคตานํ ยทิทํ ‘โน จสฺสํ, โน จ เม สิยา, น ภวิสฺสามิ, น เม ภวิสฺสตี’ติ. เอวํทิฏฺฐิโน, ภิกฺขเว, เอตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘ยา จายํ ภเว อปฺปฏิกุลฺยตา, สา จสฺส น ภวิสฺสติ; ยา จายํ ภวนิโรเธ ปาฏิกุลฺยตา, สา จสฺส น ภวิสฺสตี’ติ. เอวํทิฏฺฐิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํทิฏฺฐีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Monges, das visões especulativas sustentadas por aqueles de fora, esta é a suprema, a saber: ‘Eu poderia não ser, e poderia não ser meu; eu não serei, e não será meu’. Pois pode-se esperar que, para quem sustenta tal visão, a não-aversão em relação à existência não existirá para ele, e a aversão em relação à cessação da existência não existirá para ele. Existem seres, monges, que sustentam tal visão. Mas mesmo para os seres que sustentam tal visão, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.” ‘‘สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา ปรมตฺถวิสุทฺธึ ปญฺญาเปนฺติ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, ปรมตฺถวิสุทฺธึ ปญฺญาเปนฺตานํ ยทิทํ สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เต ตทภิญฺญาย ตสฺส สจฺฉิกิริยาย ธมฺมํ เทเสนฺติ. เอวํวาทิโนปิ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ สตฺตา. เอวํวาทีนมฺปิ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานํ อตฺเถว อญฺญถตฺตํ อตฺถิ วิปริณาโม. เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก ตสฺมิมฺปิ นิพฺพินฺทติ. ตสฺมึ นิพฺพินฺทนฺโต อคฺเค วิรชฺชติ, ปเคว หีนสฺมึ. “Monges, existem alguns ascetas e brâmanes que proclamam a purificação suprema. Daqueles que proclamam a purificação suprema, este é o supremo, a saber, superando completamente a esfera do nada, entrar e habitar na esfera da nem percepção, nem não percepção. Eles ensinam o Dhamma para o conhecimento direto e a realização disso. Existem seres, monges, que afirmam isso. Mas mesmo para aqueles que afirmam isso, há alteração, há mudança. Vendo isso assim, monges, o nobre discípulo instruído torna-se desencantado com ela; tornando-se desencantado, ele se desapega do que é supremo, quanto mais do que é inferior.” ‘‘สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา ปรมทิฏฺฐธมฺมนิพฺพานํ ปญฺญาเปนฺติ. เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, ปรมทิฏฺฐธมฺมนิพฺพานํ ปญฺญาเปนฺตานํ ยทิทํ ฉนฺนํ ผสฺสายตนานํ สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ อสฺสาทญฺจ อาทีนวญฺจ นิสฺสรณญฺจ ยถาภูตํ วิทิตฺวา อนุปาทา วิโมกฺโข. เอวํวาทึ โข มํ, ภิกฺขเว, เอวมกฺขายึ เอเก สมณพฺราหฺมณา อสตา ตุจฺฉา มุสา อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ – ‘สมโณ โคตโม น กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, น รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, น เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปตี’ติ. กามานญฺจาหํ, ภิกฺขเว, ปริญฺญํ ปญฺญาเปมิ, รูปานญฺจ ปริญฺญํ ปญฺญาเปมิ, เวทนานญฺจ ปริญฺญํ ปญฺญาเปมิ, ทิฏฺเฐว ธมฺเม นิจฺฉาโต นิพฺพุโต สีติภูโต อนุปาทา ปรินิพฺพานํ ปญฺญาเปมี’’ติ. นวมํ. “Monges, existem alguns ascetas e brâmanes que proclamam o nibbāna supremo nesta mesma vida. Daqueles que proclamam o nibbāna supremo nesta mesma vida, este é o supremo, a saber, a libertação pelo não-apego após ter conhecido como realmente são a origem, o desaparecimento, a satisfação, o perigo e a libertação em relação às seis esferas do contato. Monges, embora eu afirme e declare dessa maneira, alguns ascetas e brâmanes me deturpam de forma falsa, vazia, mentirosa e sem fundamento, dizendo: ‘O asceta Gotama não proclama a plena compreensão dos prazeres sensuais, não proclama a plena compreensão das formas, nem proclama a plena compreensão das sensações’. Mas, monges, eu proclamo a plena compreensão dos prazeres sensuais, proclamo a plena compreensão das formas e proclamo a plena compreensão das sensações. Nesta mesma vida, sem desejos, extinto, resfriado, eu proclamo o parinibbāna final pelo não-apego.” Nono. ๑๐. ทุติยโกสลสุตฺตํ 10. Dutiyakosalasutta – Segundo Discurso sobre Kosala ๓๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน ราชา ปเสนทิ โกสโล อุยฺโยธิกา นิวตฺโต โหติ วิชิตสงฺคาโม ลทฺธาธิปฺปาโย. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล เยน อาราโม เตน ปายาสิ. ยาวติกา ยานสฺส ภูมิ, ยาเนน คนฺตฺวา ยานา ปจฺโจโรหิตฺวา ปตฺติโกว อารามํ ปาวิสิ. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู [Pg.308] อพฺโภกาเส จงฺกมนฺติ. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล เยน เต ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เต ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘กหํ นุ โข, ภนฺเต, ภควา เอตรหิ วิหรติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ. ทสฺสนกามา หิ มยํ, ภนฺเต, ตํ ภควนฺตํ อรหนฺตํ สมฺมาสมฺพุทฺธ’’นฺติ. ‘‘เอโส, มหาราช, วิหาโร สํวุตทฺวาโร. เตน อปฺปสทฺโท อุปสงฺกมิตฺวา อตรมาโน อาลินฺทํ ปวิสิตฺวา อุกฺกาสิตฺวา อคฺคฬํ อาโกเฏหิ; วิวริสฺสติ เต ภควา ทฺวาร’’นฺติ. 30. Em uma ocasião, o Abençoado estava habitando em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o rei Pasenadi de Kosala havia retornado do campo de batalha, vitorioso na guerra, tendo alcançado seu objetivo. Então, o rei Pasenadi de Kosala partiu em direção ao parque. Ele foi de carruagem até onde o terreno era adequado para carruagens, e então desceu de sua carruagem e entrou no parque a pé. Naquela ocasião, um grande número de monges estava caminhando de um lado para o outro ao ar livre. Então, o rei Pasenadi de Kosala aproximou-se daqueles monges e lhes disse: “Senhores, onde o Abençoado, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, está habitando agora? Pois desejamos ver o Abençoado, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado.” “Grande rei, aquela é a sua habitação com a porta fechada. Aproxime-se dela silenciosamente. Sem pressa, entre no alpendre, limpe a garganta e bata na tranca. O Abençoado abrirá a porta para você.” อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล เยน โส วิหาโร สํวุตทฺวาโร, เตน อปฺปสทฺโท อุปสงฺกมิตฺวา อตรมาโน อาลินฺทํ ปวิสิตฺวา อุกฺกาสิตฺวา อคฺคฬํ อาโกเฏสิ. วิวริ ภควา ทฺวารํ. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล วิหารํ ปวิสิตฺวา ภควโต ปาเทสุ สิรสา นิปติตฺวา ภควโต ปาทานิ มุเขน จ ปริจุมฺพติ ปาณีหิ จ ปริสมฺพาหติ นามญฺจ สาเวติ – ‘‘ราชาหํ, ภนฺเต, ปเสนทิ โกสโล; ราชาหํ, ภนฺเต, ปเสนทิ โกสโล’’ติ. Então, o rei Pasenadi de Kosala aproximou-se silenciosamente da habitação com a porta fechada. Sem pressa, entrou no alpendre, limpou a garganta e bateu na tranca. O Abençoado abriu a porta. Então, o rei Pasenadi de Kosala entrou na habitação, prostrou-se com a cabeça aos pés do Abençoado, cobriu os pés do Abençoado com beijos e os massageou com as mãos, pronunciando seu nome: “Senhor, eu sou o rei Pasenadi de Kosala! Senhor, eu sou o rei Pasenadi de Kosala!” ‘‘กํ ปน ตฺวํ, มหาราช, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน อิมสฺมึ สรีเร เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรสิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสสี’’ติ? ‘‘กตญฺญุตํ โข อหํ, ภนฺเต, กตเวทิตํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “But, grande rei, que razões você vê para demonstrar tamanha extrema humildade a este corpo e apresentar tal oferenda de amor benevolente?” “Senhor, é por gratidão e reconhecimento que demonstro tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresento-lhe tal oferenda de amor benevolente. ‘‘ภควา หิ, ภนฺเต, พหุชนหิตาย ปฏิปนฺโน พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อริเย ญาเย ปติฏฺฐาปิตา ยทิทํ กลฺยาณธมฺมตาย กุสลธมฺมตาย. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา พหุชนหิตาย ปฏิปนฺโน พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อริเย ญาเย ปติฏฺฐาปิตา ยทิทํ กลฺยาณธมฺมตาย กุสลธมฺมตาย, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Pois, Senhor, o Abençoado pratica para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos; ele estabeleceu muitas pessoas no nobre método, isto é, no caminho do bom Dhamma, no caminho do Dhamma benéfico. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado pratica para o bem-estar de muitos, para a felicidade de muitos, e estabeleceu muitas pessoas no nobre método, isto é, no caminho do bom Dhamma, no caminho do Dhamma benéfico, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา สีลวา วุทฺธสีโล อริยสีโล กุสลสีโล กุสลสีเลน สมนฺนาคโต. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา สีลวา วุทฺธสีโล อริยสีโล กุสลสีโล กุสลสีเลน สมนฺนาคโต, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, o Abençoado é virtuoso, de conduta madura, de conduta nobre, de conduta benéfica, dotado de conduta benéfica. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado é virtuoso, de conduta madura, de conduta nobre, de conduta benéfica, dotado de conduta benéfica, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน [Pg.309] จปรํ, ภนฺเต, ภควา ทีฆรตฺตํ อารญฺญิโก, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา ทีฆรตฺตํ อารญฺญิโก, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, por muito tempo o Abençoado tem sido um habitante da floresta, que recorre a habitações remotas em florestas e bosques selvagens. Sendo assim, Senhor, que por muito tempo o Abençoado tem sido um habitante da floresta, que recorre a habitações remotas em florestas e bosques selvagens, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา สนฺตุฏฺโฐ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา สนฺตุฏฺโฐ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, o Abençoado contenta-se com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, habitação, e requisitos medicinais para os enfermos. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado contenta-se com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, habitação, e requisitos medicinais para os enfermos, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente. Além disso, Senhor, o Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo de mérito insuperável para o mundo. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo de mérito insuperável para o mundo, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา ยายํ กถา อภิสลฺเลขิกา เจโตวิวรณสปฺปายา, เสยฺยถิทํ – อปฺปิจฺฉกถา สนฺตุฏฺฐิกถา ปวิเวกกถา อสํสคฺคกถา วีริยารมฺภกถา สีลกถา สมาธิกถา ปญฺญากถา วิมุตฺติกถา วิมุตฺติญาณทสฺสนกถา, เอวรูปาย กถาย นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา ยายํ กถา อภิสลฺเลขิกา เจโตวิวรณสปฺปายา, เสยฺยถิทํ – อปฺปิจฺฉกถา…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนกถา, เอวรูปาย กถาย นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, o Abençoado ouve à vontade, sem dificuldade ou esforço, conversas concernentes à vida austera que conduz à eliminação das impurezas, que é propícia para a abertura do coração, a saber: conversas sobre ter poucos desejos, sobre o contentamento, sobre a solitude, sobre não se associar, sobre a aplicação da energia, sobre a virtude, sobre a concentração, sobre a sabedoria, sobre la libertação, sobre o conhecimento e visão da libertação. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado ouve à vontade, sem dificuldade ou esforço, conversas concernentes à vida austera... e assim por diante... sobre o conhecimento e visão da libertação, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, o Abençoado obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhānas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhānas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน [Pg.310] จปรํ, ภนฺเต, ภควา อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, o Abençoado recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos éons de dissolução cósmica, muitos éons de evolução cósmica, muitos éons de dissolução e evolução cósmica, pensando: ‘Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; ao falecer dali, renasci em outro lugar, e lá também tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; ao falecer dali, renasci aqui’. Assim, ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. Sendo assim, Senhor, que o Abençoado recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... e assim por diante... assim ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes, esta é outra razão que vejo para demonstrar tamanha extrema humildade ao Abençoado e apresentar-lhe tal oferenda de amor benevolente.” ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ, อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, com o olho divino, purificado e que supera o humano, o Abençoado vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, felizes e infelizes, e ele compreende como os seres transitam de acordo com suas ações (kamma): ‘Estes seres, de fato, que se entregaram à má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres, de fato, que se entregaram à boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um bom destino, no mundo celestial.’ Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo... [e assim por diante]... ele compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. Sendo assim, Senhor, vendo também este benefício, presto tal reverência suprema ao Abençoado e demonstro esta oferenda de amor-bondade a ele.” ‘‘ปุน [Pg.311] จปรํ, ภนฺเต, ภควา อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ภควา อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน ภควติ เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรมิ, เมตฺตูปหารํ อุปทํเสมิ. “Além disso, Senhor, com a destruição das impurezas mentais, o Abençoado realizou por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e, tendo entrado nelas, nelas permanece. Sendo assim, Senhor, vendo também este benefício, presto tal reverência suprema ao Abençoado e demonstro esta oferenda de amor-bondade a ele.” ‘‘หนฺท จ ทานิ มยํ, ภนฺเต, คจฺฉาม. พหุกิจฺจา มยํ พหุกรณียา’’ติ. ‘‘ยสฺส ทานิ ตฺวํ, มหาราช, กาลํ มญฺญสี’’ติ. อถ โข ราชา ปเสนทิ โกสโล อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามีติ. ทสมํ. “E agora, Senhor, nós devemos ir. Temos muitos afazeres e muito a realizar.” — “Vá, grande rei, quando julgar oportuno.” Então, o rei Pasenadi de Kosala levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo-o à sua direita e partiu. O décimo [discurso]. มหาวคฺโค ตติโย. O Terceiro Grande Capítulo. ตสฺสุทฺทานํ – O seu resumo: สีหาธิวุตฺติ กาเยน, จุนฺเทน กสิเณน จ; กาฬี จ ทฺเว มหาปญฺหา, โกสเลหิ ปเร ทุเวติ. O leão, a inclinação, pelo corpo, por Cunda e pelo kasina; Kali, as duas grandes perguntas, e mais duas referentes a Kosala. ๔. อุปาลิวคฺโค 4. O Capítulo sobre Upāli ๑. อุปาลิสุตฺตํ 1. O Discurso sobre Upāli ๓๑. อถ โข อายสฺมา อุปาลิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อุปาลิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, อตฺถวเส ปฏิจฺจ ตถาคเตน สาวกานํ สิกฺขาปทํ ปญฺญตฺตํ, ปาติโมกฺขํ อุทฺทิฏฺฐ’’นฺติ? 31. Então, o venerável Upāli aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Upāli disse ao Abençoado: “Senhor, com base em quantos propósitos o Tathāgata estabeleceu as regras de treinamento para os seus discípulos e recitou o Pātimokkha?” ‘‘ทส โข, อุปาลิ, อตฺถวเส ปฏิจฺจ ตถาคเตน สาวกานํ สิกฺขาปทํ ปญฺญตฺตํ, ปาติโมกฺขํ อุทฺทิฏฺฐํ. กตเม ทส? สงฺฆสุฏฺฐุตาย, สงฺฆผาสุตาย, ทุมฺมงฺกูนํ ปุคฺคลานํ นิคฺคหาย, เปสลานํ ภิกฺขูนํ ผาสุวิหาราย, ทิฏฺฐธมฺมิกานํ อาสวานํ สํวราย, สมฺปรายิกานํ อาสวานํ ปฏิฆาตาย, อปฺปสนฺนานํ ปสาทาย, ปสนฺนานํ ภิยฺโยภาวาย, สทฺธมฺมฏฺฐิติยา, วินยานุคฺคหาย – อิเม โข, อุปาลิ, ทส อตฺถวเส ปฏิจฺจ ตถาคเตน สาวกานํ สิกฺขาปทํ ปญฺญตฺตํ, ปาติโมกฺขํ อุทฺทิฏฺฐ’’นฺติ. ปฐมํ. “É com base em dez propósitos, Upāli, que o Tathāgata estabeleceu as regras de treinamento para os seus discípulos e recitou o Pātimokkha. Quais são os dez? (1) Para o bem-estar da Sangha; (2) para o conforto da Sangha; (3) para conter as pessoas obstinadas; (4) para que os bhikkhus de boa conduta possam viver em paz; (5) para a contenção das impurezas pertencentes a esta vida presente; (6) para a destruição das impurezas pertencentes às vidas futuras; (7) para que os que não têm confiança possam adquiri-la; (8) para o aumento da confiança daqueles que já a têm; (9) para a preservação do verdadeiro Dhamma; e (10) para o apoio à disciplina. É com base nesses dez propósitos, Upāli, que o Tathāgata estabeleceu as regras de treinamento para os seus discípulos e recitou o Pātimokkha.” O primeiro [discurso]. ๒. ปาติโมกฺขฏฺฐปนาสุตฺตํ 2. O Discurso sobre a Suspensão do Pātimokkha ๓๒. ‘‘กติ [Pg.312] นุ โข, ภนฺเต, ปาติโมกฺขฏฺฐปนา’’ติ? ‘‘ทส โข, อุปาลิ, ปาติโมกฺขฏฺฐปนา. กตเม ทส? ปาราชิโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, ปาราชิกกถา วิปฺปกตา โหติ, อนุปสมฺปนฺโน ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, อนุปสมฺปนฺนกถา วิปฺปกตา โหติ, สิกฺขํ ปจฺจกฺขาตโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, สิกฺขํ ปจฺจกฺขาตกกถา วิปฺปกตา โหติ, ปณฺฑโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, ปณฺฑกกถา วิปฺปกตา โหติ, ภิกฺขุนิทูสโก ตสฺสํ ปริสายํ นิสินฺโน โหติ, ภิกฺขุนิทูสกกถา วิปฺปกตา โหติ – อิเม โข, อุปาลิ, ทส ปาติโมกฺขฏฺฐปนา’’ติ. ทุติยํ. 32. “Senhor, quantos são os motivos para suspender o Pātimokkha?” — “São dez, Upāli, os motivos para suspender o Pātimokkha. Quais são os dez? (1) Alguém que cometeu uma ofensa pārājika está sentado naquela assembleia; (2) uma discussão sobre alguém que cometeu uma ofensa pārājika está em andamento; (3) alguém que não foi totalmente ordenado está sentado naquela assembleia; (4) uma discussão sobre alguém que não foi totalmente ordenado está em andamento; (5) alguém que abandonou o treinamento está sentado naquela assembleia; (6) uma discussão sobre alguém que abandonou o treinamento está em andamento; (7) um eunuco está sentado naquela assembleia; (8) uma discussão sobre um eunuco está em andamento; (9) um sedutor de uma bhikkhunī está sentado naquela assembleia; (10) uma discussão sobre um sedutor de uma bhikkhunī está em andamento. Estes são, Upāli, os dez motivos para suspender o Pātimokkha.” O segundo [discurso]. ๓. อุพฺพาหิกาสุตฺตํ 3. O Discurso sobre a Delegação ๓๓. ‘‘กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุพฺพาหิกาย สมฺมนฺนิตพฺโพ’’ติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุพฺพาหิกาย สมฺมนฺนิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ; ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; อุภยานิ โข ปนสฺส ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; วินเย โข ปน ฐิโต โหติ อสํหีโร; ปฏิพโล โหติ อุโภ อตฺถปจฺจตฺถิเก สญฺญาเปตุํ ปญฺญาเปตุํ นิชฺฌาเปตุํ เปกฺเขตุํ ปสาเทตุํ; อธิกรณสมุปฺปาทวูปสมกุสโล โหติ – อธิกรณํ ชานาติ; อธิกรณสมุทยํ ชานาติ; อธิกรณนิโรธํ ชานาติ; อธิกรณนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ชานาติ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อุพฺพาหิกาย สมฺมนฺนิตพฺโพ’’ติ. ตติยํ. 33. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para ser nomeado para uma delegação de arbitragem?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para ser nomeado para uma delegação de arbitragem. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. (2) Ele ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a fraseologia corretos, que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, reteve na mente, recitou verbalmente, investigou mentalmente e penetrou bem com a visão. (3) Ambos os Pātimokkhas foram bem transmitidos a ele em detalhes, bem analisados, bem dominados e bem determinados em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é firme na disciplina, inabalável. (5) Ele é capaz de convencer ambas as partes em disputa, de descrever os fatos, de persuadi-las, de demonstrar a elas e de acalmá-las. (6) Ele é habilidoso no surgimento e na resolução de questões disciplinares. (7) Ele conhece o que é uma questão disciplinar. (8) Ele conhece a origem de uma questão disciplinar. (9) Ele conhece a cessação de uma questão disciplinar. (10) Ele conhece o caminho que conduz à cessação de uma questão disciplinar. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para ser nomeado para uma delegação de arbitragem.” O terceiro [discurso]. ๔. อุปสมฺปทาสุตฺตํ 4. O Discurso sobre a Ordenação Completa ๓๔. ‘‘กติหิ [Pg.313] นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา อุปสมฺปาเทตพฺพ’’นฺติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา อุปสมฺปาเทตพฺพํ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; ปาติโมกฺขํ โข ปนสฺส วิตฺถาเรน สฺวาคตํ โหติ สุวิภตฺตํ สุปฺปวตฺตํ สุวินิจฺฉิตํ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; ปฏิพโล โหติ คิลานํ อุปฏฺฐาตุํ วา อุปฏฺฐาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อนภิรตึ วูปกาเสตุํ วา วูปกาสาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ กุกฺกุจฺจํ ธมฺมโต วิโนเทตุํ; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ ทิฏฺฐิคตํ ธมฺมโต วิเวเจตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิสีเล สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิจิตฺเต สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิปญฺญาย สมาทเปตุํ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา อุปสมฺปาเทตพฺพ’’นฺติ. จตุตฺถํ. 34. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para conceder a ordenação completa?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para conceder a ordenação completa. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. (2) Ele ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a fraseologia corretos, que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, reteve na mente, recitou verbalmente, investigou mentalmente e penetrou bem com a visão. (3) O Pātimokkha foi bem transmitido a ele em detalhes, bem analisado, bem dominado e bem determinado em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é capaz de cuidar de um doente ou de fazer com que alguém cuide dele. (5) Ele é capaz de dissipar o descontentamento de alguém ou de fazer com que outrem o dissipe. (6) Ele é capaz de usar o Dhamma para afastar as dúvidas que possam surgir. (7) Ele é capaz de dissuadir alguém, por meio do Dhamma, de visões errôneas que tenham surgido. (8) Ele é capaz de incentivar os outros na virtude superior. (9) Ele é capaz de incentivar os outros na mente superior. (10) Ele é capaz de incentivar os outros na sabedoria superior. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para conceder a ordenação completa.” O quarto [discurso]. ๕. นิสฺสยสุตฺตํ 5. O Discurso sobre a Dependência ๓๕. ‘‘กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา นิสฺสโย ทาตพฺโพ’’ติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา นิสฺสโย ทาตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; ปาติโมกฺขํ โข ปนสฺส วิตฺถาเรน สฺวาคตํ โหติ สุวิภตฺตํ สุปฺปวตฺตํ สุวินิจฺฉิตํ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; ปฏิพโล โหติ คิลานํ อุปฏฺฐาตุํ วา อุปฏฺฐาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อนภิรตึ วูปกาเสตุํ วา วูปกาสาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ กุกฺกุจฺจํ ธมฺมโต วิโนเทตุํ; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ ทิฏฺฐิคตํ ธมฺมโต วิเวเจตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิสีเล…เป… อธิจิตฺเต… อธิปญฺญาย สมาทเปตุํ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา นิสฺสโย ทาตพฺโพ’’ติ. ปญฺจมํ. 35. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para dar dependência (tutela)?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para dar dependência. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso... [e assim por diante]... ele se treina nas regras de treinamento. Ele ouviu muito... [e assim por diante]... e penetrou bem com a visão. (3) O Pātimokkha foi bem transmitido a ele em detalhes, bem analisado, bem dominado e bem determinado em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é capaz de cuidar de um doente ou de fazer com que alguém cuide dele. (5) Ele é capaz de dissipar o descontentamento de alguém ou de fazer com que outrem o dissipe. (6) Ele é capaz de usar o Dhamma para afastar as dúvidas que possam surgir. (7) Ele é capaz de dissuadir alguém, por meio do Dhamma, de visões errôneas que tenham surgido. (8) Ele é capaz de incentivar os outros na virtude superior... na mente superior... na sabedoria superior. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para dar dependência.” O quinto [discurso]. ๖. สามเณรสุตฺตํ 6. O Discurso sobre o Noviço ๓๖. ‘‘กติหิ [Pg.314] นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพ’’ติ? ‘‘ทสหิ โข, อุปาลิ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? อิธุปาลิ, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ; พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา; ปาติโมกฺขํ โข ปนสฺส วิตฺถาเรน สฺวาคตํ โหติ สุวิภตฺตํ สุปฺปวตฺตํ สุวินิจฺฉิตํ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส; ปฏิพโล โหติ คิลานํ อุปฏฺฐาตุํ วา อุปฏฺฐาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อนภิรตึ วูปกาเสตุํ วา วูปกาสาเปตุํ วา; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ กุกฺกุจฺจํ ธมฺมโต วิโนเทตุํ; ปฏิพโล โหติ อุปฺปนฺนํ ทิฏฺฐิคตํ ธมฺมโต วิเวเจตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิสีเล สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิจิตฺเต สมาทเปตุํ; ปฏิพโล โหติ อธิปญฺญาย สมาทเปตุํ. อิเมหิ โข, อุปาลิ, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคเตน ภิกฺขุนา สามเณโร อุปฏฺฐาเปตพฺโพ’’ติ. ฉฏฺฐํ. 36. “Senhor, com quantas qualidades deve contar um bhikkhu para ser servido por um noviço?” — “Com dez qualidades, Upāli, deve contar um bhikkhu para ser servido por um noviço. Quais são as dez? Aqui, Upāli, um bhikkhu é virtuoso... [e assim por diante]... ele se treina nas regras de treinamento. Ele ouviu muito... [e assim por diante]... e penetrou bem com a visão. (3) O Pātimokkha foi bem transmitido a ele em detalhes, bem analisado, bem dominado e bem determinado em termos das regras e de suas explicações detalhadas. (4) Ele é capaz de cuidar de um doente ou de fazer com que alguém cuide dele. (5) Ele é capaz de dissipar o descontentamento de alguém ou de fazer com que outrem o dissipe. (6) Ele é capaz de usar o Dhamma para afastar as dúvidas que possam surgir. (7) Ele é capaz de dissuadir alguém, por meio do Dhamma, de visões errôneas que tenham surgido. (8) Ele é capaz de incentivar os outros na virtude superior. (9) Ele é capaz de incentivar os outros na mente superior. (10) Ele é capaz de incentivar os outros na sabedoria superior. É com essas dez qualidades, Upāli, que um bhikkhu deve contar para ser servido por um noviço.” O sexto [discurso]. ๗. สงฺฆเภทสุตฺตํ 7. O Discurso sobre o Cisma na Sangha ๓๗. ‘‘‘สงฺฆเภโท สงฺฆเภโท’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ? ‘‘อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ อวกสฺสนฺติ อปกสฺสนฺติ อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อุปาลิ, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ. สตฺตมํ. 37. “Senhor, diz-se: ‘Cisma na Sangha, cisma na Sangha’. Como, Senhor, ocorre um cisma na Sangha?” — “Aqui, Upāli, (1) os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, (2) e o Dhamma como não sendo o Dhamma. (3) Eles explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina, (4) e a disciplina como não sendo a disciplina. (5) Eles explicam o que não foi declarado e proferido pelo Tathāgata como tendo sido declarado e proferido por ele, (6) e o que foi declarado e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido declarado e proferido por ele. (7) Eles explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele, (8) e o que foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele. (9) Eles explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele, (10) e o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles se afastam e se separam. Eles realizam atos formais separadamente e recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa forma, Upāli, que ocorre um cisma na Sangha.” O sétimo [discurso]. ๘. สงฺฆสามคฺคีสุตฺตํ 8. O Discurso sobre a Unidade da Sangha ๓๘. ‘‘‘สงฺฆสามคฺคี [Pg.315] สงฺฆสามคฺคี’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ? ‘‘อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ น อวกสฺสนฺติ น อปกสฺสนฺติ น อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ น อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อุปาลิ, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ. อฏฺฐมํ. 38. “Venerável Senhor, diz-se: ‘concórdia na Sangha, concórdia na Sangha’. Até que ponto, Venerável Senhor, há concórdia na Sangha?” “Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como não sendo o Dhamma, e o Dhamma como sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como não sendo a disciplina, e a disciplina como sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles não se afastam nem se separam. Não realizam atos formais separadamente nem recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa maneira, Upāli, que há concórdia na Sangha.” O oitavo. ๙. ปฐมอานนฺทสุตฺตํ 9. Primeiro Discurso sobre Ānanda ๓๙. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สงฺฆเภโท สงฺฆเภโท’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ? ‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ…เป… ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ อวกสฺสนฺติ อปกสฺสนฺติ อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อานนฺท, สงฺโฆ ภินฺโน โหตี’’ติ. 39. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Venerável Senhor, diz-se: ‘cisma na Sangha, cisma na Sangha’. Até que ponto, Venerável Senhor, há cisma na Sangha?” “Aqui, Ānanda, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, e o Dhamma como não sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina... [pe] ...e explicam o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles se afastam e se separam. Realizam atos formais separadamente e recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa maneira, Ānanda, que há cisma na Sangha.” ‘‘สมคฺคํ ปน, ภนฺเต, สงฺฆํ ภินฺทิตฺวา กึ โส ปสวตี’’ติ? ‘‘กปฺปฏฺฐิกํ, อานนฺท, กิพฺพิสํ ปสวตี’’ติ. ‘‘กึ ปน, ภนฺเต, กปฺปฏฺฐิกํ กิพฺพิส’’นฺติ? ‘‘กปฺปํ, อานนฺท, นิรยมฺหิ ปจฺจตีติ – “Mas, Venerável Senhor, ao causar um cisma em uma Sangha harmoniosa, o que a pessoa gera?” “Gera um mal que dura por um éon, Ānanda.” “Mas o que, Venerável Senhor, é esse mal que dura por um éon?” “A pessoa é atormentada no inferno por um éon, Ānanda.” ‘‘อาปายิโก เนรยิโก, กปฺปฏฺโฐ สงฺฆเภทโก; วคฺครโต อธมฺมฏฺโฐ, โยคกฺเขมา ปธํสติ; สงฺฆํ สมคฺคํ ภินฺทิตฺวา กปฺปํ นิรยมฺหิ ปจฺจตี’’ติ. นวมํ; “Aquele que causa cisma na Sangha está destinado à ruína, destinado ao inferno, para lá permanecer por um éon. Deleitando-se em facções, estabelecido no que não é o Dhamma, ele decai da segurança contra os grilhões. Tendo causado cisma em uma Sangha harmoniosa, ele é atormentado no inferno por um éon.” O nono. ๑๐. ทุติยอานนฺทสุตฺตํ 10. Segundo Discurso sobre Ānanda ๔๐. ‘‘‘สงฺฆสามคฺคี [Pg.316] สงฺฆสามคฺคี’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ? ‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขู อธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. เต อิเมหิ ทสหิ วตฺถูหิ น อวกสฺสนฺติ น อปกสฺสนฺติ น อาเวนิ กมฺมานิ กโรนฺติ น อาเวนิ ปาติโมกฺขํ อุทฺทิสนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อานนฺท, สงฺโฆ สมคฺโค โหตี’’ติ. 40. “Venerável Senhor, diz-se: ‘concórdia na Sangha, concórdia na Sangha’. Até que ponto, Venerável Senhor, há concórdia na Sangha?” “Aqui, Ānanda, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como não sendo o Dhamma, e o Dhamma como sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como não sendo a disciplina, e a disciplina como sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele. Com base nesses dez pontos, eles não se afastam nem se separam. Não realizam atos formais separadamente nem recitam o Pātimokkha separadamente. É dessa maneira, Ānanda, que há concórdia na Sangha.” ‘‘ภินฺนํ ปน, ภนฺเต, สงฺฆํ สมคฺคํ กตฺวา กึ โส ปสวตี’’ติ? ‘‘พฺรหฺมํ, อานนฺท, ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. ‘‘กึ ปน, ภนฺเต, พฺรหฺมํ ปุญฺญ’’นฺติ? ‘‘กปฺปํ, อานนฺท, สคฺคมฺหิ โมทตีติ – “Mas, Venerável Senhor, ao reconciliar uma Sangha dividida, o que a pessoa gera?” “Gera um mérito sublime, Ānanda.” “Mas o que, Venerável Senhor, é esse mérito sublime?” “A pessoa se regozija no céu por um éon, Ānanda.” ‘‘สุขา สงฺฆสฺส สามคฺคี, สมคฺคานญฺจ อนุคฺคโห; สมคฺครโต ธมฺมฏฺโฐ, โยคกฺเขมา น ธํสติ; สงฺฆํ สมคฺคํ กตฺวาน, กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทตี’’ติ. ทสมํ; “Feliz é a concórdia na Sangha, e o apoio mútuo daqueles que vivem em concórdia. Deleitando-se na concórdia, estabelecido no Dhamma, a pessoa não decai da segurança contra os grilhões. Tendo trazido concórdia à Sangha, ela se regozija no céu por um éon.” O décimo. อุปาลิวคฺโค จตุตฺโถ. O quarto capítulo: Upāli. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário disso: อุปาลิ ฐปนา อุพฺพาโห, อุปสมฺปทนิสฺสยา; สามเณโร จ ทฺเว เภทา, อานนฺเทหิ ปเร ทุเวติ. Upāli, suspensão, encaminhamento, ordenação, dependência, o noviço, e dois sobre o cisma, e outros dois com Ānanda. ๕. อกฺโกสวคฺโค 5. Capítulo sobre Insultos ๑. วิวาทสุตฺตํ 1. Discurso sobre Disputas ๔๑. อถ โข อายสฺมา อุปาลิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข [Pg.317] อายสฺมา อุปาลิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย, เยน สงฺเฆ ภณฺฑนกลหวิคฺคหวิวาทา อุปฺปชฺชนฺติ, ภิกฺขู จ น ผาสุ วิหรนฺตี’’ติ? ‘‘อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. อยํ โข, อุปาลิ, เหตุ อยํ ปจฺจโย, เยน สงฺเฆ ภณฺฑนกลหวิคฺคหวิวาทา อุปฺปชฺชนฺติ, ภิกฺขู จ น ผาสุ วิหรนฺตี’’ติ. ปฐมํ. 41. Então, o venerável Upāli aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Upāli disse ao Abençoado: “Qual é, Venerável Senhor, a causa, qual é o motivo pelo qual surgem discussões, brigas, contendas e disputas na Sangha, e os bhikkhus não vivem em paz?” “Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, e o Dhamma como não sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina, e a disciplina como não sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Esta, Upāli, é a causa, este é o motivo pelo qual surgem discussões, brigas, contendas e disputas na Sangha, e os bhikkhus não vivem em paz.” O primeiro. ๒. ปฐมวิวาทมูลสุตฺตํ 2. Primeiro Discurso sobre as Raízes das Disputas ๔๒. ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, วิวาทมูลานี’’ติ? ‘‘ทส โข, อุปาลิ, วิวาทมูลานิ. กตมานิ ทส? อิธุปาลิ, ภิกฺขู อธมฺมํ ธมฺโมติ ทีเปนฺติ, ธมฺมํ อธมฺโมติ ทีเปนฺติ, อวินยํ วินโยติ ทีเปนฺติ, วินยํ อวินโยติ ทีเปนฺติ, อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตน ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ภาสิตํ ลปิตํ ตถาคเตน อภาสิตํ อลปิตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อนาจิณฺณํ ตถาคเตน อาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อาจิณฺณํ ตถาคเตน อนาจิณฺณํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, อปญฺญตฺตํ ตถาคเตน ปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ, ปญฺญตฺตํ ตถาคเตน อปญฺญตฺตํ ตถาคเตนาติ ทีเปนฺติ. อิมานิ โข, อุปาลิ, ทส วิวาทมูลานี’’ติ. ทุติยํ. 42. “Quantas são, Venerável Senhor, as raízes das disputas?” “São dez, Upāli, as raízes das disputas. Quais dez? Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é o Dhamma como sendo o Dhamma, e o Dhamma como não sendo o Dhamma. Explicam o que não é a disciplina como sendo a disciplina, e a disciplina como não sendo a disciplina. Explicam o que não foi dito e proferido pelo Tathāgata como tendo sido dito e proferido por ele, e o que foi dito e proferido pelo Tathāgata como não tendo sido dito e proferido por ele. Explicam o que não foi praticado pelo Tathāgata como tendo sido praticado por ele, e o que foi praticado pelo Tathāgata como não tendo sido praticado por ele. Explicam o que não foi prescrito pelo Tathāgata como tendo sido prescrito por ele, e o que foi prescrito pelo Tathāgata como não tendo sido prescrito por ele. Estas, Upāli, são as dez raízes das disputas.” O segundo. ๓. ทุติยวิวาทมูลสุตฺตํ 3. Segundo Discurso sobre as Raízes das Disputas ๔๓. ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, วิวาทมูลานี’’ติ? ‘‘ทส โข, อุปาลิ, วิวาทมูลานิ. กตมานิ ทส? อิธุปาลิ, ภิกฺขู อนาปตฺตึ อาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อาปตฺตึ อนาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, ลหุกํ อาปตฺตึ ครุกาปตฺตีติ ทีเปนฺติ[Pg.318], ครุกํ อาปตฺตึ ลหุกาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, ทุฏฺฐุลฺลํ อาปตฺตึ อทุฏฺฐุลฺลาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อทุฏฺฐุลฺลํ อาปตฺตึ ทุฏฺฐุลฺลาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, สาวเสสํ อาปตฺตึ อนวเสสาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อนวเสสํ อาปตฺตึ สาวเสสาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, สปฺปฏิกมฺมํ อาปตฺตึ อปฺปฏิกมฺมาปตฺตีติ ทีเปนฺติ, อปฺปฏิกมฺมํ อาปตฺตึ สปฺปฏิกมฺมาปตฺตีติ ทีเปนฺติ. อิมานิ โข, อุปาลิ, ทส วิวาทมูลานี’’ติ. ตติยํ. 43. “Quantas são, Venerável Senhor, as raízes das disputas?” “São dez, Upāli, as raízes das disputas. Quais dez? Aqui, Upāli, os bhikkhus explicam o que não é uma ofensa como sendo uma ofensa, e o que é uma ofensa como não sendo uma ofensa. Explicam uma ofensa leve como sendo uma ofensa grave, e uma ofensa grave como sendo uma ofensa leve. Explicam uma ofensa grosseira como não sendo uma ofensa grosseira, e uma ofensa não grosseira como sendo uma ofensa grosseira. Explicam uma ofensa com resíduo como sendo uma ofensa sem resíduo, e uma ofensa sem resíduo como sendo uma ofensa com resíduo. Explicam uma ofensa remediável como sendo uma ofensa irremediável, e uma ofensa irremediável como sendo uma ofensa remediável. Estas, Upāli, são as dez raízes das disputas.” O terceiro. ๔. กุสินารสุตฺตํ 4. Discurso em Kusinārā ๔๔. เอกํ สมยํ ภควา กุสินารายํ วิหรติ พลิหรเณ วนสณฺเฑ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 44. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Kusinārā, no bosque de Baliharaṇa. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus!” “Venerável Senhor!” — responderam aqueles bhikkhus. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘โจทเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตฺวา ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตฺวา ปโร โจเทตพฺโพ. กตเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา? โจทเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘ปริสุทฺธกายสมาจาโร นุ โขมฺหิ, ปริสุทฺเธนมฺหิ กายสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปริสุทฺธกายสมาจาโร โหติ ปริสุทฺเธน กายสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา กายิกํ สิกฺขสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร. “Bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo em relação a cinco coisas e estabelecer cinco coisas em si mesmo antes de repreender o outro. Em relação a quais cinco coisas ele deve examinar a si mesmo? (1) Aqui, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Minha conduta corporal é pura? Possuo uma conduta corporal pura, sem falhas e irrepreensível? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se a conduta corporal do bhikkhu não for pura, e ele não possuir uma conduta corporal pura, sem falhas e irrepreensível, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro treine a si mesmo corporalmente’. Haverá aqueles que lhe dirão isso. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘ปริสุทฺธวจีสมาจาโร นุ โขมฺหิ, ปริสุทฺเธนมฺหิ วจีสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปริสุทฺธวจีสมาจาโร โหติ ปริสุทฺเธน วจีสมาจาเรน สมนฺนาคโต อจฺฉิทฺเทน อปฺปฏิมํเสน, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา วาจสิกํ สิกฺขสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร. “Além disso, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Minha conduta verbal é pura? Possuo uma conduta verbal pura, sem falhas e irrepreensível? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se a conduta verbal do bhikkhu não for pura, e ele não possuir uma conduta verbal pura, sem falhas e irrepreensível, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro treine a si mesmo verbalmente’. Haverá aqueles que lhe dirão isso. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘เมตฺตํ นุ โข เม จิตฺตํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ สพฺรหฺมจารีสุ อนาฆาตํ. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน [Pg.319] เมตฺตํ จิตฺตํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อนาฆาตํ, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา สพฺรหฺมจารีสุ เมตฺตํ จิตฺตํ อุปฏฺฐาเปหี’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร. “Além disso, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Estabeleci uma mente de amor-bondade, livre de ressentimento, para com meus companheiros de vida santa? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se o bhikkhu não tiver estabelecido uma mente de amor-bondade, livre de ressentimento, para com seus companheiros de vida santa, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro estabeleça uma mente de amor-bondade para com seus companheiros de vida santa’. Haverá aqueles que lhe dirão isso. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘พหุสฺสุโต นุ โขมฺหิ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปา เม ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา อาคมํ ปริยาปุณสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร. “Além disso, bhikkhus, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: ‘Sou alguém de grande conhecimento, que retém e preserva o que aprendeu? Aprendi muito daqueles ensinamentos que são bons no início, bons no meio e bons no fim, com o significado e a fraseologia corretos, que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura? Retive-os na mente, recitei-os verbalmente, investiguei-os mentalmente e os penetrei bem com a visão? Essa qualidade existe em mim ou não?’ Se o bhikkhu não for alguém de grande conhecimento... e não os tiver penetrado bem com a visão, haverá aqueles que lhe dirão: ‘Por favor, primeiro aprenda a tradição herdada’. Haverá aqueles que lhe dirão isso. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โจทเกน ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘อุภยานิ โข ปน เม ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส. สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ? โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อุภยานิ ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส, ‘อิทํ ปนายสฺมา, กตฺถ วุตฺตํ ภควตา’ติ, อิติ ปุฏฺโฐ น สมฺปายิสฺสติ. ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร – ‘อิงฺฆ ตาว อายสฺมา วินยํ สิกฺขสฺสู’ติ, อิติสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร. อิเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา. Além disso, monges, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo desta forma: 'Ambos os Pātimokkhas foram bem transmitidos a mim em detalhes, bem analisados, bem dominados, bem determinados em termos das regras e de suas explicações detalhadas? Existe em mim essa qualidade ou não?' Se, monges, ambos os Pātimokkhas não foram bem transmitidos em detalhes ao bhikkhu, bem analisados, bem dominados, bem determinados em termos das regras e de suas explicações detalhadas, e se, ao ser questionado: 'Onde, venerável, o Abençoado declarou isso?', ele não for capaz de responder, haverá aqueles que lhe dirão: 'Por favor, venerável, primeiro aprenda o Vinaya.' Haverá aqueles que lhe dirão isso. Essas cinco qualidades devem ser examinadas internamente. ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตพฺพา? ‘กาเลน วกฺขามิ, โน อกาเลน; ภูเตน วกฺขามิ, โน อภูเตน; สณฺเหน วกฺขามิ, โน ผรุเสน; อตฺถสํหิเตน วกฺขามิ, โน อนตฺถสํหิเตน; เมตฺตจิตฺโต วกฺขามิ, โน โทสนฺตโร’ติ – อิเม ปญฺจ ธมฺมา อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตพฺพา. โจทเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน อิเม ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ ปจฺจเวกฺขิตฺวา อิเม ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐาเปตฺวา ปโร โจเทตพฺโพ’’ติ. จตุตฺถํ. Quais são as cinco qualidades que devem ser estabelecidas em si mesmo? 'Falarei no momento apropriado, não no momento inapropriado; falarei a verdade, não a falsidade; falarei com gentileza, não com aspereza; falarei de forma benéfica, não de forma prejudicial; falarei com uma mente de amor-bondade, não abrigando ódio.' Estas são as cinco qualidades que devem ser estabelecidas em si mesmo. Monges, um bhikkhu que deseja repreender outro deve examinar a si mesmo com relação a estas cinco qualidades e estabelecer estas cinco qualidades em si mesmo antes de repreender o outro. O quarto. ๕. ราชนฺเตปุรปฺปเวสนสุตฺตํ 5. O Discurso sobre a Entrada no Palácio Real ๔๕. ‘‘ทสยิเม[Pg.320], ภิกฺขเว, อาทีนวา ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ราชา มเหสิยา สทฺธึ นิสินฺโน โหติ. ตตฺร ภิกฺขุ ปวิสติ. มเหสี วา ภิกฺขุํ ทิสฺวา สิตํ ปาตุกโรติ, ภิกฺขุ วา มเหสึ ทิสฺวา สิตํ ปาตุกโรติ. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘อทฺธา อิเมสํ กตํ วา กริสฺสนฺติ วา’ติ! อยํ, ภิกฺขเว, ปฐโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. 45. Monges, existem estes dez perigos em entrar no palácio interno do rei. Quais são os dez? Aqui, monges, o rei está sentado com sua rainha. O bhikkhu entra, e ou a rainha sorri ao ver o bhikkhu, ou o bhikkhu sorri ao ver a rainha. O rei pensa: 'Certamente, algo aconteceu entre eles, ou algo está para acontecer.' Este, monges, é o primeiro perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา พหุกิจฺโจ พหุกรณีโย อญฺญตรํ อิตฺถึ คนฺตฺวา น สรติ – ‘สา เตน คพฺภํ คณฺหาติ’. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ทุติโย อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, o rei, estando muito ocupado e com muitos afazeres, tem relações com uma das mulheres, mas não se lembra disso, e ela fica grávida devido a essa relação. O rei pensa: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o segundo perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุเร อญฺญตรํ รตนํ นสฺสติ. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ตติโย อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, uma joia é perdida no palácio interno do rei. O rei pensa: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o terceiro perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุเร อพฺภนฺตรา คุยฺหมนฺตา พหิทฺธา สมฺเภทํ คจฺฉนฺติ. ตตฺถ รญฺโญ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, จตุตฺโถ อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, as deliberações secretas do palácio interno do rei espalham-se para o exterior. O rei pensa: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o quarto perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุเร ปิตา วา ปุตฺตํ ปตฺเถติ ปุตฺโต วา ปิตรํ ปตฺเถติ. เตสํ เอวํ โหติ – ‘น โข อิธ อญฺโญ โกจิ ปวิสติ, อญฺญตฺร ปพฺพชิเตน. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ปญฺจโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, no palácio interno do rei, um pai trama contra seu filho, ou um filho trama contra seu pai. Eles pensam: 'Ninguém mais entra aqui, exceto o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o quinto perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา นีจฏฺฐานิยํ อุจฺเจ ฐาเน ฐเปติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, ฉฏฺโฐ อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, o rei coloca alguém de posição inferior em uma posição elevada. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o sexto perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน [Pg.321] จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา อุจฺจฏฺฐานิยํ นีเจ ฐาเน ฐเปติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, สตฺตโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, o rei coloca alguém de posição elevada em uma posição inferior. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o sétimo perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา อกาเล เสนํ อุยฺโยเชติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, อฏฺฐโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, o rei mobiliza o exército em um momento inapropriado. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o oitavo perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ราชา กาเล เสนํ อุยฺโยเชตฺวา อนฺตรามคฺคโต นิวตฺตาเปติ. เยสํ ตํ อมนาปํ เตสํ เอวํ โหติ – ‘ราชา โข ปพฺพชิเตน สํสฏฺโฐ. สิยา นุ โข ปพฺพชิตสฺส กมฺม’นฺติ. อยํ, ภิกฺขเว, นวโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. Além disso, monges, o rei, tendo mobilizado o exército no momento apropriado, ordena que ele retorne no meio do caminho. Aqueles a quem isso desagrada pensam: 'O rei tem relações próximas com o renunciante. Poderia ser este o ato do renunciante?' Este, monges, é o nono perigo em entrar no palácio interno do rei. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, รญฺโญ อนฺเตปุรํ หตฺถิสมฺมทฺทํ อสฺสสมฺมทฺทํ รถสมฺมทฺทํ รชนียานิ รูปสทฺทคนฺธรสโผฏฺฐพฺพานิ, ยานิ น ปพฺพชิตสฺส สารุปฺปานิ. อยํ, ภิกฺขเว, ทสโม อาทีนโว ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อาทีนวา ราชนฺเตปุรปฺปเวสเน’’ติ. ปญฺจมํ. Além disso, monges, o palácio interno do rei é cheio de tumulto de elefantes, cavalos e carruagens, bem como de formas, sons, odores, sabores e objetos táteis atraentes que não são adequados para um renunciante. Este, monges, é o décimo perigo em entrar no palácio interno do rei. Estes, monges, são os dez perigos em entrar no palácio interno do rei. O quinto. ๖. สกฺกสุตฺตํ 6. O Discurso sobre os Sakyas ๔๖. เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. อถ โข สมฺพหุลา สกฺกา อุปาสกา ตทหุโปสเถ เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข สกฺเก อุปาสเก ภควา เอตทโวจ – ‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, สกฺกา, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถา’’ติ? ‘‘อปฺเปกทา มยํ, ภนฺเต, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสาม, อปฺเปกทา น อุปวสามา’’ติ. ‘‘เตสํ โว, สกฺกา, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย ตุมฺเห เอวํ โสกสภเย ชีวิเต มรณสภเย ชีวิเต อปฺเปกทา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถ, อปฺเปกทา น อุปวสถ. 46. Em uma ocasião, o Abençoado estava residindo entre os Sakyas, em Kapilavatthu, no Parque da Figueira-da-Índia. Então, no dia de uposatha, vários seguidores leigos Sakyas aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, o Abençoado disse aos seguidores leigos Sakyas: 'Sakyas, vocês observam o uposatha composto de oito fatores?' 'Às vezes sim, Senhor, e às vezes não.' 'É uma desvantagem para vocês, Sakyas, é uma perda para vocês que, sendo a vida ameaçada pela dor e pela morte, vocês observem o uposatha composto de oito fatores apenas às vezes, e às vezes não.' ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ อฑฺฒกหาปณํ นิพฺพิเสยฺย. ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํ วจนายา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. O que vocês acham, Sakyas? Suponham que houvesse aqui um homem que, sem realizar nenhuma ação prejudicial, ganhasse meio kahāpaṇa diariamente com seu trabalho. Seria correto chamá-lo de um homem habilidoso e empreendedor? Sim, Senhor. ‘‘ตํ [Pg.322] กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ กหาปณํ นิพฺพิเสยฺย. ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํ วจนายา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. O que vocês acham, Sakyas? Suponham que houvesse aqui um homem que, sem realizar nenhuma ação prejudicial, ganhasse um kahāpaṇa diariamente com seu trabalho. Seria correto chamá-lo de um homem habilidoso e empreendedor? Sim, Senhor. ‘‘ตํ กึ, มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ ทฺเว กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ตโย กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… จตฺตาโร กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ปญฺจ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ฉ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… สตฺต กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… อฏฺฐ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… นว กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ทส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… วีส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ตึส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… จตฺตารีสํ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… ปญฺญาสํ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย… กหาปณสตํ นิพฺพิเสยฺย. ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํ วจนายา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. O que vocês acham, Sakyas? Suponham que houvesse aqui um homem que, sem realizar nenhuma ação prejudicial, ganhasse dois kahāpaṇas... três kahāpaṇas... quatro kahāpaṇas... cinco kahāpaṇas... seis kahāpaṇas... sete kahāpaṇas... oito kahāpaṇas... nove kahāpaṇas... dez kahāpaṇas... vinte kahāpaṇas... trinta kahāpaṇas... quarenta kahāpaṇas... cinquenta kahāpaṇas... cem kahāpaṇas diariamente com seu trabalho. Seria correto chamá-lo de um homem habilidoso e empreendedor? Sim, Senhor. ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อปิ นุ โส ปุริโส ทิวเส ทิวเส กหาปณสตํ กหาปณสหสฺสํ นิพฺพิสมาโน ลทฺธํ ลทฺธํ นิกฺขิปนฺโต วสฺสสตายุโก วสฺสสตชีวี มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อธิคจฺเฉยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. O que vocês acham, Sakyas? Se esse homem ganhasse cem ou mil kahāpaṇas dia após dia, guardasse tudo o que ganhasse, e tivesse uma expectativa de vida de cem anos, vivendo por cem anos, ele acumularia uma grande quantidade de riqueza? Sim, Senhor. ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อปิ นุ โส ปุริโส โภคเหตุ โภคนิทานํ โภคาธิกรณํ เอกํ วา รตฺตึ เอกํ วา ทิวสํ อุปฑฺฒํ วา รตฺตึ อุปฑฺฒํ วา ทิวสํ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘กามา หิ, ภนฺเต, อนิจฺจา ตุจฺฉา มุสา โมสธมฺมา’’ติ. O que vocês acham, Sakyas? Por causa de sua riqueza, devido à sua riqueza, em razão de sua riqueza, poderia esse homem experimentar felicidade exclusiva por uma noite inteira ou por um dia inteiro, ou por metade de uma noite ou por metade de um dia? Não, Senhor. Por que não? Porque os prazeres sensuais são impermanentes, vazios, falsos e ilusórios. ‘‘อิธ ปน โว, สกฺกา, มม สาวโก ทส วสฺสานิ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย. โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส วสฺสานิ. No entanto, Sakyas, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por dez anos, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado dez anos, Sakyas. อิธ มม สาวโก นว วสฺสานิ… อฏฺฐ วสฺสานิ… สตฺต วสฺสานิ… ฉ วสฺสานิ… ปญฺจ วสฺสานิ จตฺตาริ วสฺสานิ… ตีณิ วสฺสานิ… ทฺเว วสฺสานิ… เอกํ วสฺสํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี [Pg.323] วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐตุ, สกฺกา, เอกํ วสฺสํ. Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por nove anos... oito anos... sete anos... seis anos... cinco anos... quatro anos... três anos... dois anos... um ano, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado um ano, Sakyas. อิธ มม สาวโก ทส มาเส อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส มาสา. Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por dez meses, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado dez meses, Sakyas. อิธ มม สาวโก นว มาเส… อฏฺฐ มาเส… สตฺต มาเส… ฉ มาเส… ปญฺจ มาเส… จตฺตาโร มาเส… ตโย มาเส… ทฺเว มาเส… เอกํ มาสํ… อฑฺฒมาสํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐตุ, สกฺกา, อฑฺฒมาโส. Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por nove meses... oito meses... sete meses... seis meses... cinco meses... quatro meses... três meses... dois meses... um mês... meio mês, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado meio mês, Sakyas. อิธ มม สาวโก ทส รตฺตินฺทิเว อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส รตฺตินฺทิวา. Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por dez dias e noites, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. Deixemos de lado dez dias e noites, Sakyas. อิธ มม สาวโก นว รตฺตินฺทิเว… อฏฺฐ รตฺตินฺทิเว… สตฺต รตฺตินฺทิเว… ฉ รตฺตินฺทิเว… ปญฺจ รตฺตินฺทิเว… จตฺตาโร รตฺตินฺทิเว… ตโย รตฺตินฺทิเว… ทฺเว รตฺตินฺทิเว… เอกํ รตฺตินฺทิวํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโน. เตสํ โว, สกฺกา, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย ตุมฺเห เอวํ โสกสภเย ชีวิเต มรณสภเย ชีวิเต อปฺเปกทา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถ, อปฺเปกทา น อุปวสถา’’ติ. ‘‘เอเต มยํ, ภนฺเต, อชฺชตคฺเค อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิสฺสามา’’ติ. ฉฏฺฐํ. Aqui, o meu discípulo que vive vigilante, ardente e resoluto por nove dias e noites... oito dias e noites... sete dias e noites... seis dias e noites... cinco dias e noites... quatro dias e noites... três dias e noites... dois dias e noites... um dia e uma noite, praticando conforme eu o instruo, pode experimentar felicidade exclusiva por cem anos, dez mil anos, cem mil anos ou dez milhões de anos. E ele pode ser um que-retorna-uma-vez, um que-não-retorna ou, com certeza, um que-entra-na-corrente. É uma desvantagem para vocês, Sakyas, é uma perda para vocês que, sendo a vida ameaçada pela dor e pela morte, vocês observem o uposatha composto de oito fatores apenas às vezes, e às vezes não. A partir de hoje, Senhor, nós observaremos o uposatha composto de oito fatores. O sexto. ๗. มหาลิสุตฺตํ 7. O Discurso a Mahāli ๔๗. เอกํ [Pg.324] สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. อถ โข มหาลิ ลิจฺฉวิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข มหาลิ ลิจฺฉวิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต เหตุ, โก ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา’’ติ? ‘‘โลโภ โข, มหาลิ, เหตุ, โลโภ ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. โทโส โข, มหาลิ, เหตุ, โทโส ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. โมโห โข, มหาลิ, เหตุ, โมโห ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อโยนิโส มนสิกาโร โข, มหาลิ, เหตุ, อโยนิโส มนสิกาโร ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. มิจฺฉาปณิหิตํ โข, มหาลิ, จิตฺตํ เหตุ, มิจฺฉาปณิหิตํ จิตฺตํ ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยาติ. อยํ โข, มหาลิ, เหตุ, อยํ ปจฺจโย ปาปสฺส กมฺมสฺส กิริยาย ปาปสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา’’ติ. 47. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Vesālī, na Grande Floresta, no salão com o teto pontiagudo. Então, Mahāli, o licchavi, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, ele saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, Mahāli, o licchavi, disse ao Abençoado: “Senhor, qual é a causa, qual é a condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial?” “Mahāli, a cobiça é uma causa, a cobiça é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. O ódio, Mahāli, é uma causa, o ódio é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. A ilusão, Mahāli, é uma causa, a ilusão é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. A atenção inadequada, Mahāli, é uma causa, a atenção inadequada é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. Uma mente mal direcionada, Mahāli, é uma causa, uma mente mal direcionada é uma condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial. Esta, Mahāli, é a causa, esta é a condição para a realização de um kamma prejudicial, para a ocorrência de um kamma prejudicial.” ‘‘โก ปน, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา’’ติ? ‘‘อโลโภ โข, มหาลิ, เหตุ, อโลโภ ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อโทโส โข, มหาลิ, เหตุ, อโทโส ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อโมโห โข, มหาลิ, เหตุ, อโมโห ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. โยนิโส มนสิกาโร โข, มหาลิ, เหตุ, โยนิโส มนสิกาโร ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. สมฺมาปณิหิตํ โข, มหาลิ, จิตฺตํ เหตุ, สมฺมาปณิหิตํ จิตฺตํ ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อยํ โข, มหาลิ, เหตุ, อยํ ปจฺจโย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส กิริยาย กลฺยาณสฺส กมฺมสฺส ปวตฺติยา. อิเม จ, มหาลิ, ทส ธมฺมา โลเก น สํวิชฺเชยฺยุํ, นยิธ ปญฺญาเยถ อธมฺมจริยาวิสมจริยาติ วา ธมฺมจริยาสมจริยาติ วา. ยสฺมา จ โข, มหาลิ, อิเม ทส ธมฺมา โลเก [Pg.325] สํวิชฺชนฺติ, ตสฺมา ปญฺญายติ อธมฺมจริยาวิสมจริยาติ วา ธมฺมจริยาสมจริยาติ วา’’ติ. สตฺตมํ. “Mas qual é, Senhor, a causa, qual é a condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico?” “Mahāli, a não cobiça é uma causa, a não cobiça é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. O não ódio, Mahāli, é uma causa, o não ódio é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. A não ilusão, Mahāli, é uma causa, a não ilusão é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. A atenção adequada, Mahāli, é uma causa, a atenção adequada é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. Uma mente bem direcionada, Mahāli, é uma causa, uma mente bem direcionada é uma condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. Esta, Mahāli, é a causa, esta é a condição para a realização de um kamma benéfico, para a ocorrência de um kamma benéfico. Se, Mahāli, estas dez qualidades não existissem no mundo, não seriam discernidas aqui a conduta contrária ao Dhamma e a conduta desarmoniosa, nem a conduta de acordo com o Dhamma e a conduta harmoniosa. Mas porque, Mahāli, estas dez qualidades existem no mundo, são discernidas a conduta contrária ao Dhamma e a conduta desarmoniosa, bem como a conduta de acordo com o Dhamma e a conduta harmoniosa.” O sétimo. ๘. ปพฺพชิตอภิณฺหสุตฺตํ 8. O Discurso sobre as Reflexões Frequentes de um Renunciante ๔๘. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา. กตเม ทส? ‘เววณฺณิยมฺหิ อชฺฌุปคโต’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘ปรปฏิพทฺธา เม ชีวิกา’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘อญฺโญ เม อากปฺโป กรณีโย’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กจฺจิ นุ โข เม อตฺตา สีลโต น อุปวทตี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กจฺจิ นุ โข มํ อนุวิจฺจ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี สีลโต น อุปวทนฺตี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘สพฺเพหิ เม ปิเยหิ มนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กมฺมสฺสโกมฺหิ กมฺมทายาโท กมฺมโยนิ กมฺมพนฺธุ กมฺมปฏิสรโณ, ยํ กมฺมํ กริสฺสามิ กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา ตสฺส ทายาโท ภวิสฺสามี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กถํภูตสฺส เม รตฺตินฺทิวา วีติวตฺตนฺตี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘กจฺจิ นุ โข อหํ สุญฺญาคาเร อภิรมามี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ; ‘อตฺถิ นุ โข เม อุตฺตริ มนุสฺสธมฺโม อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต, เยนาหํ ปจฺฉิเม กาเล สพฺรหฺมจารีหิ ปุฏฺโฐ น มงฺกุ ภวิสฺสามี’ติ ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ปพฺพชิเตน อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพา’’ติ. อฏฺฐมํ. 48. “Monjes, existem estas dez coisas que um renunciante deve frequentemente refletir. Quais dez? ‘Entrei em uma condição de aparência diferente’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Minha subsistência depende de outros’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Meu comportamento deve ser diferente’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que eu não me recrimino em relação à virtude?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que meus companheiros sábios na vida santa, tendo me examinado, não me recriminam em relação à virtude?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘De todos os que me são queridos e agradáveis, devo me separar e me distanciar’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Sou o dono do meu kamma, herdeiro do meu kamma, originado do meu kamma, parente do meu kamma, tendo o meu kamma como meu refúgio. Qualquer kamma que eu realizar, seja bom ou mau, serei o seu herdeiro’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘De que maneira as noites e os dias estão passando por mim?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que encontro prazer em locais solitários?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir; ‘Será que alcancei algum estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, de modo que, em meus momentos finais, quando for questionado por meus companheiros na vida santa, eu não fique constrangido?’, assim um renunciante deve frequentemente refletir. Estas, monjes, são as dez coisas que um renunciante deve frequentemente refletir.” O oitavo. ๙. สรีรฏฺฐธมฺมสุตฺตํ 9. O Discurso sobre as Coisas que Residem no Corpo ๔๙. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สรีรฏฺฐา. กตเม ทส? สีตํ, อุณฺหํ, ชิฆจฺฉา, ปิปาสา, อุจฺจาโร, ปสฺสาโว, กายสํวโร, วจีสํวโร, อาชีวสํวโร, โปโนภวิโก ภวสงฺขาโร – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา สรีรฏฺฐา’’ติ. นวมํ. 49. “Monjes, existem estas dez coisas que residem no corpo. Quais dez? O frio, o calor, a fome, a sede, a defecação, a micção, a contenção corporal, a contenção verbal, a contenção dos meios de subsistência e as formações da existência que levam a uma nova existência — estas, monjes, são as dez coisas que residem no corpo.” O nono. ๑๐. ภณฺฑนสุตฺตํ 10. O Discurso sobre as Disputas ๕๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา [Pg.326] อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ. 50. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, após a refeição, ao retornarem da esmola de alimentos, muitos monjes se reuniram e se sentaram no salão de assembleias, envolvendo-se em disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com lanças verbais. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน อุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘กาย นุตฺถ, ภิกฺขเว, เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา, กา จ ปน โว อนฺตรากถา วิปฺปกตา’’ติ? Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua reclusão e dirigiu-se ao salão de assembleias; tendo se aproximado, sentou-se no assento preparado. Tendo se sentado, o Abençoado dirigiu-se aos monjes: “Monjes, sobre qual assunto vocês estavam conversando sentados e reunidos aqui, e qual foi a conversa interrompida entre vocês?” ‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรามา’’ติ. ‘‘น โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ ปติรูปํ กุลปุตฺตานํ สทฺธาย อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตานํ, ยํ ตุมฺเห ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหเรยฺยาถ. “Aqui, Senhor, após a refeição, ao retornarmos da esmola de alimentos, nos reunimos e nos sentamos no salão de assembleias, envolvendo-nos em disputas, brigas e controvérsias, ferindo-nos uns aos outros com lanças verbais.” “Monjes, não é adequado para vocês, filhos de boa família que por fé saíram da vida doméstica para a vida sem lar, que vivam envolvendo-se em disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com lanças verbais. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Monjes, existem estes dez princípios de cordialidade que geram afeto e respeito, e que conduzem ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. Quais dez? Aqui, monjes, um monje é virtuoso; ele vive contido pela contenção do Pātimokkha, perfeito em conduta e hábitos, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. O fato de um monje ser virtuoso... [pe]... e treinar nas regras de treinamento, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, que proclamam a vida santa perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão. O fato de um monje ter ouvido muito... [pe]... e penetrado bem com a visão, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน [Pg.327] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. O fato de um monje ter bons amigos, bons companheiros, bons associados, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje é fácil de exortar, dotado de qualidades que o tornam fácil de exortar, paciente e receptivo às instruções com respeito. O fato de um monje ser fácil de exortar, dotado de qualidades que o tornam fácil de exortar, paciente e receptivo às instruções com respeito, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ – ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส, ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ – ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส ตตฺรูปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje é habilidoso e diligente em realizar os diversos afazeres, grandes ou pequenos, para os seus companheiros na vida santa; ele é dotado de discernimento sobre os meios adequados para isso, sendo capaz de agir e de organizar tudo corretamente. O fato de um monje ser habilidoso e diligente em realizar os diversos afazeres, grandes ou pequenos, para os seus companheiros na vida santa, sendo dotado de discernimento sobre os meios adequados para isso, capaz de agir e de organizar tudo corretamente, este também é um princípio que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje ama o Dhamma e é agradável em suas palavras, sentindo imensa alegria no Abhidhamma e no Abhivinaya. O fato de um monje amar o Dhamma, ser agradável em suas palavras e sentir imensa alegria no Abhidhamma e no Abhivinaya, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e para cultivar as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas. O fato de um monje viver com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e para cultivar as qualidades benéficas, sendo forte, firme em seu esforço, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas, este também é um princípio de cordialidade que gera afeto e respeito, e que conduz ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade. ‘‘ปุน [Pg.328] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimentos, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos. O fato de um monje estar contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimentos, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos, este também é um princípio de cordialidade... [pe]... que conduz [ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade]. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ, ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สติมา โหติ, ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… สํวตฺตติ. “Além disso, monjes, um monje é plenamente atento, dotado de suprema atenção e discernimento, capaz de lembrar e recordar o que foi feito e dito há muito tempo. O fato de um monje ser plenamente atento, dotado de suprema atenção e discernimento, capaz de lembrar e recordar o que foi feito e dito há muito tempo, este também é um princípio de cordialidade... [pe]... que conduz [ao amparo mútuo, à não disputa, à harmonia e à unidade].” ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… สํวตฺตติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ทสมํ. “Além disso, monges, o monge é sábio; ele é dotado da sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrante e que conduz perfeitamente à completa destruição do sofrimento. O fato de um monge ser sábio, dotado da sabedoria que discerne o surgimento e o desaparecimento, que é nobre, penetrante e que conduz perfeitamente à completa destruição do sofrimento — este também é um princípio de cordialidade... que conduz à unidade. Estes, monges, são os dez princípios de cordialidade que geram afeto e respeito, e que conduzem à coesão, à não disputa, à concórdia e à unidade.” O décimo. อกฺโกสวคฺโค ปญฺจโม. O quinto capítulo, sobre a ofensa, está concluído. ตสฺสุทฺทานํ – O seu resumo: วิวาทา ทฺเว จ มูลานิ, กุสินารปเวสเน; สกฺโก มหาลิ อภิณฺหํ, สรีรฏฺฐา จ ภณฺฑนาติ. Disputas, duas raízes, a entrada em Kusināra, Sakka, Mahāli, constantemente, o que está no corpo, e contendas. ปฐมปณฺณาสกํ สมตฺตํ. A primeira cinquentena está concluída. ๒. ทุติยปณฺณาสกํ 2. A segunda cinquentena (๖) ๑. สจิตฺตวคฺโค (6) 1. Capítulo sobre a própria mente ๑. สจิตฺตสุตฺตํ 1. Discurso sobre a própria mente ๕๑. เอกํ [Pg.329] สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 51. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: ‘Monges!’ ‘Venerável Senhor!’, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse isto: ‘‘โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. “Monges, se um monge não for habilidoso nos caminhos das mentes alheias, ele deve treinar assim: ‘Serei habilidoso nos caminhos da minha própria mente.’ É assim, monges, que vocês devem treinar.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทกปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, โกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามี’ติ. “E como, monges, um monge é habilidoso nos caminhos de sua própria mente? É exatamente como se uma mulher ou um homem — jovem, na flor da idade e que gosta de se adornar — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se vissem ali qualquer poeira ou mancha, fariam um esforço para removê-la. Mas se não vissem ali nenhuma poeira ou mancha, ficariam contentes com isso e, com seu desejo satisfeito, pensariam: ‘Que ganho para mim, como estou limpo!’ Da mesma forma, monges, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento do monge nas qualidades benéficas: ‘Será que vivo frequentemente cheio de cobiça ou livre de cobiça? Será que vivo frequentemente com má vontade ou livre de má vontade? Será que vivo frequentemente dominado pela preguiça e letargia ou livre de preguiça e letargia? Será que vivo frequentemente agitado ou calmo? Será que vivo frequentemente atormentado pela dúvida ou livre de dúvida? Será que vivo frequentemente irado ou sem ira? Será que minha mente está frequentemente corrompida ou incorrupta? Será que meu corpo está frequentemente agitado ou sereno? Será que sou frequentemente preguiçoso ou enérgico? Será que sou frequentemente desconcentrado ou concentrado?’ ” ‘‘สเจ[Pg.330], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, โกธโน พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. “Se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente cheio de cobiça, com má vontade, dominado pela preguiça e letargia, agitado, atormentado pela dúvida, irado, com a mente corrompida, com o corpo agitado, preguiçoso e desconcentrado’, então, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo de suas roupas ou cabeça, da mesma forma, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins.” ‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ปฐมํ. “Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente livre de cobiça, livre de má vontade, livre de preguiça e letargia, calmo, livre de dúvida, sem ira, com a mente incorrupta, com o corpo sereno, enérgico e concentrado’, então, monges, esse monge, estabelecendo-se nessas mesmas qualidades benéficas, deve empenhar-se ainda mais para alcançar a destruição das impurezas mentais.” O primeiro. ๒. สาริปุตฺตสุตฺตํ 2. Discurso de Sāriputta ๕๒. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – 52. Ali, o Venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: “Amigos, monges!” “Amigo!”, responderam aqueles monges ao Venerável Sāriputta. O Venerável Sāriputta disse isto: ‘‘โน เจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ. “Amigos, se um monge não for habilidoso nos caminhos das mentes alheias, ele deve treinar assim: ‘Serei habilidoso nos caminhos da minha própria mente.’ É assim, amigos, que vocês devem treinar.” ‘‘กถญฺจาวุโส[Pg.331], ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. “E como, amigos, um monge é habilidoso nos caminhos de sua própria mente? É exatamente como se uma mulher ou um homem — jovem, na flor da idade e que gosta de se adornar — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se vissem ali qualquer poeira ou mancha, fariam um esforço para removê-la. Mas se não vissem ali nenhuma poeira ou mancha, ficariam contentes com isso e, com seu desejo satisfeito, pensariam: ‘Que ganho para mim, como estou limpo!’” เอวเมวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, โกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามี’ติ. “Da mesma forma, amigos, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento do monge nas qualidades benéficas: ‘Será que vivo frequentemente cheio de cobiça ou livre de cobiça? Será que vivo frequentemente com má vontade ou livre de má vontade? Será que vivo frequentemente dominado pela preguiça e letargia ou livre de preguiça e letargia? Será que vivo frequentemente agitado ou calmo? Será que vivo frequentemente atormentado pela dúvida ou livre de dúvida? Será que vivo frequentemente irado ou sem ira? Será que minha mente está frequentemente corrompida ou incorrupta? Será que meu corpo está frequentemente agitado ou sereno? Será que sou frequentemente preguiçoso ou enérgico? Será que sou frequentemente concentrado ou desconcentrado?’” ‘‘สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ…เป… อสมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, อาวุโส, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. “Se, amigos, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente cheio de cobiça... [pe]... desconcentrado’, então, amigos, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo de suas roupas ou cabeça, da mesma forma, amigos, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar essas mesmas qualidades prejudiciais e ruins.” ‘‘สเจ [Pg.332] ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ…เป… สมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ทุติยํ. “Mas se, amigos, ao refletir, o monge sabe: ‘Vivo frequentemente livre de cobiça... [pe]... concentrado’, então, amigos, esse monge, estabelecendo-se nessas mesmas qualidades benéficas, deve empenhar-se ainda mais para alcançar a destruição das impurezas mentais.” O segundo. ๓. ฐิติสุตฺตํ 3. Discurso sobre a estagnação ๕๓. ‘‘ฐิติมฺปาหํ, ภิกฺขเว, น วณฺณยามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ปเคว ปริหานึ. วุฑฺฒิญฺจ โข อหํ, ภิกฺขเว, วณฺณยามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิตึ โน หานึ. 53. “Monges, eu não elogio sequer a estagnação nas qualidades benéficas, muito menos o declínio. Eu elogio apenas o crescimento nas qualidades benéficas, não a estagnação nem o declínio.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, หานิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน วุฑฺฒิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยตฺตโก โหติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย ปฏิภาเนน, ตสฺส เต ธมฺมา เนว ติฏฺฐนฺติ โน วฑฺฒนฺติ. หานิเมตํ, ภิกฺขเว, วทามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิตึ โน วุฑฺฒึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, หานิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน วุฑฺฒิ. “E como, monges, ocorre o declínio — não a estagnação nem o crescimento — nas qualidades benéficas? Aqui, monges, um monge possui certa medida de fé, comportamento virtuoso, aprendizado, generosidade, sabedoria e discernimento. Essas qualidades dele não permanecem as mesmas nem aumentam. Isso, monges, eu chamo de declínio nas qualidades benéficas, não de estagnação nem de crescimento. É assim, monges, que ocorre o declínio nas qualidades benéficas, não a estagnação nem o crescimento.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว ฐิติ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน หานิ โน วุฑฺฒิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยตฺตโก โหติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย ปฏิภาเนน, ตสฺส เต ธมฺมา เนว หายนฺติ โน วฑฺฒนฺติ. ฐิติเมตํ, ภิกฺขเว, วทามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน หานึ โน วุฑฺฒึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ฐิติ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน วุฑฺฒิ โน หานิ. “E como, monges, ocorre a estagnação — não o declínio nem o crescimento — nas qualidades benéficas? Aqui, monges, um monge possui certa medida de fé, comportamento virtuoso, aprendizado, generosidade, sabedoria e discernimento. Essas qualidades dele não declinam nem aumentam. Isso, monges, eu chamo de estagnação nas qualidades benéficas, não de declínio nem de crescimento. É assim, monges, que ocorre a estagnação nas qualidades benéficas, não o crescimento nem o declínio.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, วุฑฺฒิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน หานิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยตฺตโก โหติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย ปฏิภาเนน, ตสฺส เต ธมฺมา เนว ติฏฺฐนฺติ โน หายนฺติ. วุฑฺฒิเมตํ, ภิกฺขเว, วทามิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิตึ โน หานึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, วุฑฺฒิ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ฐิติ โน หานิ. “E como, monges, ocorre o crescimento — não a estagnação nem o declínio — nas qualidades benéficas? Aqui, monges, um monge possui certa medida de fé, comportamento virtuoso, aprendizado, generosidade, sabedoria e discernimento. Essas qualidades dele não permanecem as mesmas nem declinam. Isso, monges, eu chamo de crescimento nas qualidades benéficas, não de estagnação nem de declínio. É assim, monges, que ocorre o crescimento nas qualidades benéficas, não a estagnação nem o declínio.” ‘‘โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. “Monges, se um monge não for habilidoso nos caminhos das mentes alheias, ele deve treinar assim: ‘Serei habilidoso nos caminhos da minha própria mente.’ É assim, monges, que vocês devem treinar.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา [Pg.333] ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, โกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต นุ โข พหุลํ วิหรามี’ติ. “E como, monges, um monge é hábil nos caminhos da sua própria mente? É como se uma mulher ou um homem — jovem, de pouca idade e vaidoso — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se visse ali alguma poeira ou mancha, faria um esforço para removê-la. Mas se não visse ali nenhuma poeira ou mancha, ficaria contente e, com seu desejo satisfeito, pensaria: ‘Que sorte a minha por estar limpo!’. Da mesma forma, monges, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento de um monge nas qualidades benéficas: ‘Costumo viver com cobiça ou vivo sem cobiça? Costumo viver com má vontade ou vivo sem má vontade? Costumo viver dominado pela preguiça e letargia ou vivo livre da preguiça e letargia? Costumo viver agitado ou vivo sem agitação? Costumo viver com dúvida ou vivo tendo superado a dúvida? Costumo viver com raiva ou vivo sem raiva? Costumo viver com a mente corrompida ou vivo com a mente sem corrupção? Costumo viver com o corpo tenso ou vivo com o corpo relaxado? Costumo viver preguiçoso ou vivo com energia vigorosa? Costumo viver concentrado ou vivo disperso?’.” ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, พฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิโต พหุลํ วิหรามิ, อุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, วิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, โกธโน พหุลํ วิหรามิ, สํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, สารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, กุสีโต พหุลํ วิหรามิ, อสมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. “Se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Costumo viver com cobiça, com má vontade, dominado pela preguiça e letargia, agitado, com dúvida, com raiva, com a mente corrompida, com o corpo tenso, preguiçoso, disperso’, então, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça; da mesma forma, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres.” ‘‘สเจ [Pg.334] ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนภิชฺฌาลุ พหุลํ วิหรามิ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, วิคตถินมิทฺโธ พหุลํ วิหรามิ, อนุทฺธโต พหุลํ วิหรามิ, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ พหุลํ วิหรามิ, อกฺโกธโน พหุลํ วิหรามิ, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต พหุลํ วิหรามิ, อสารทฺธกาโย พหุลํ วิหรามิ, อารทฺธวีริโย พหุลํ วิหรามิ, สมาหิโต พหุลํ วิหรามี’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ตติยํ. “Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Costumo viver sem cobiça, sem má vontade, livre da preguiça e letargia, sem agitação, tendo superado a dúvida, sem raiva, com a mente sem corrupção, com o corpo relaxado, com energia vigorosa, concentrado’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se nessas mesmas qualidades benéficas e fazer um esforço adicional para alcançar a destruição das impurezas mentais.” Terceiro. ๔. สมถสุตฺตํ 4. O Discurso sobre a Serenidade ๕๔. ‘‘โน เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. 54. “Monges, se um monge não é hábil nos caminhos das mentes alheias, então ele deve treinar assim: ‘Serei hábil nos caminhos da minha própria mente’. É assim, monges, que vocês devem treinar.” ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘ลาภี นุ โขมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, น นุ โขมฺหิ ลาภี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, ลาภี นุ โขมฺหิ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย, น นุ โขมฺหิ ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ. “E como, monges, um monge é hábil nos caminhos da sua própria mente? É como se uma mulher ou um homem — jovem, de pouca idade e vaidoso — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se visse ali alguma poeira ou mancha, faria um esforço para removê-la. Mas se não visse ali nenhuma poeira ou mancha, ficaria contente e, com seu desejo satisfeito, pensaria: ‘Que sorte a minha por estar limpo!’. Da mesma forma, monges, a autorreflexão é de grande ajuda para o crescimento de um monge nas qualidades benéficas: ‘Tenho obtido a serenidade mental interna ou não? Tenho obtido a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos ou não?’.” ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ลาภีมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, น ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อชฺฌตฺตํ เจโตสมเถ ปติฏฺฐาย อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย โยโค กรณีโย. โส อปเรน สมเยน ลาภี เจว โหติ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส ลาภี จ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย. “Se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Tenho obtido a serenidade mental interna, mas não a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se na serenidade mental interna e empenhar-se para obter a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos. Assim, algum tempo depois, ele obterá tanto a serenidade mental interna quanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos.” ‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ลาภีมฺหิ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย, น ลาภี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺสา’ติ, เตน, ภิกฺขเว[Pg.335], ภิกฺขุนา อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย ปติฏฺฐาย อชฺฌตฺตํ เจโตสมเถ โยโค กรณีโย. โส อปเรน สมเยน ลาภี เจว โหติ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย ลาภี จ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส. “Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Tenho obtido a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos, mas não a serenidade mental interna’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se na sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos e empenhar-se para obter a serenidade mental interna. Assim, algum tempo depois, ele obterá tanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos quanto a serenidade mental interna.” ‘‘สเจ, ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘น ลาภี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, น ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. โส อปเรน สมเยน ลาภี เจว โหติ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส ลาภี จ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย. “Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Não tenho obtido nem a serenidade mental interna nem a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos’, então, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para obter ambas as qualidades benéficas. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça; da mesma forma, monges, esse monge deve aplicar um desejo extraordinário, esforço, zelo, entusiasmo, incansabilidade, atenção plena e clara compreensão para obter ambas as qualidades benéficas. Assim, algum tempo depois, ele obterá tanto a serenidade mental interna quanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos.” ‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ลาภีมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, ลาภี อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสุเยว กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย. “Mas se, monges, ao refletir, o monge sabe: ‘Tenho obtido tanto a serenidade mental interna quanto a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos’, então, monges, esse monge deve estabelecer-se nessas mesmas qualidades benéficas e fazer um esforço adicional para alcançar a destruição das impurezas mentais.” ‘‘จีวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. ปิณฺฑปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. เสนาสนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. คามนิคมมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. ชนปทปเทสมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. ปุคฺคลมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปิ. “Monges, eu digo que as vestes são de dois tipos: as que devem ser usadas e as que não devem ser usadas. Os alimentos esmolados, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser consumidos e os que não devem ser consumidos. Os alojamentos, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser utilizados e os que não devem ser utilizados. As vilas ou cidades, digo eu, são de dois tipos: as que devem ser frequentadas e as que não devem ser frequentadas. Os países ou regiões, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser frequentados e os que não devem ser frequentados. As pessoas, digo eu, são de dois tipos: aquelas com quem se deve associar e aquelas com quem não se deve associar.” ‘‘‘จีวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา จีวรํ – ‘อิทํ โข เม จีวรํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูปํ จีวรํ น เสวิตพฺพํ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา จีวรํ – ‘อิทํ โข เม [Pg.336] จีวรํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูปํ จีวรํ เสวิตพฺพํ. ‘จีวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Monges, eu digo que as vestes são de dois tipos: as que devem ser usadas e as que não devem ser usadas’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a uma veste, se sabe: ‘Quando uso esta veste, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal veste não deve ser usada. Mas se, em relação a uma veste, se sabe: ‘Quando uso esta veste, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal veste deve ser usada. Quando foi dito: ‘Monges, eu digo que as vestes são de dois tipos: as que devem ser usadas e as que não devem ser usadas’, foi por essa razão que isso foi dito.” ‘‘‘ปิณฺฑปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปิณฺฑปาตํ – ‘อิมํ โข เม ปิณฺฑปาตํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป ปิณฺฑปาโต น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปิณฺฑปาตํ – ‘อิมํ โข เม ปิณฺฑปาตํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป ปิณฺฑปาโต เสวิตพฺโพ. ‘ปิณฺฑปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Os alimentos esmolados, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser consumidos e os que não devem ser consumidos’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a um alimento esmolado, se sabe: ‘Quando consumo este alimento esmolado, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal alimento esmolado não deve ser consumido. Mas se, em relação a um alimento esmolado, se sabe: ‘Quando consumo este alimento esmolado, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal alimento esmolado deve ser consumido. Quando foi dito: ‘Os alimentos esmolados, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser consumidos e os que não devem ser consumidos’, foi por essa razão que isso foi dito.” ‘‘‘เสนาสนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา เสนาสนํ – ‘อิทํ โข เม เสนาสนํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูปํ เสนาสนํ น เสวิตพฺพํ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา เสนาสนํ – ‘อิทํ โข เม เสนาสนํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูปํ เสนาสนํ เสวิตพฺพํ. ‘เสนาสนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Os alojamentos, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser utilizados e os que não devem ser utilizados’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a um alojamento, se sabe: ‘Quando utilizo este alojamento, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal alojamento não deve ser utilizado. Mas se, em relação a um alojamento, se sabe: ‘Quando utilizo este alojamento, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal alojamento deve ser utilizado. Quando foi dito: ‘Os alojamentos, digo eu, são de dois tipos: os que devem ser utilizados e os que não devem ser utilizados’, foi por essa razão que isso foi dito.” ‘‘‘คามนิคมมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา คามนิคมํ – ‘อิมํ โข เม คามนิคมํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป คามนิคโม น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา คามนิคมํ – ‘อิมํ โข เม คามนิคมํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป คามนิคโม เสวิตพฺโพ. ‘คามนิคมมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘As vilas ou cidades, digo eu, são de dois tipos: as que devem ser frequentadas e as que não devem ser frequentadas’ — por qual razão isso foi dito? Se, em relação a uma vila ou cidade, se sabe: ‘Quando frequento esta vila ou cidade, os estados prejudiciais aumentam em mim e os estados benéficos diminuem’, tal vila ou cidade não deve ser frequentada. Mas se, em relação a uma vila ou cidade, se sabe: ‘Quando frequento esta vila ou cidade, os estados prejudiciais diminuem em mim e os estados benéficos aumentam’, tal vila ou cidade deve ser frequentada. Quando foi dito: ‘As vilas ou cidades, digo eu, são de dois tipos: as que devem ser frequentadas e as que não devem ser frequentadas’, foi por essa razão que isso foi dito.” ‘‘‘ชนปทปเทสมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา ชนปทปเทสํ – ‘อิมํ โข เม ชนปทปเทสํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา [Pg.337] ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป ชนปทปเทโส น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา ชนปทปเทสํ – ‘อิมํ โข เม ชนปทปเทสํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป ชนปทปเทโส เสวิตพฺโพ. ‘ชนปทปเทสมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. “‘Monjes, eu digo que as regiões também são de dois tipos: aquelas que devem ser frequentadas e aquelas que não devem ser frequentadas’, foi o que se disse. E por qual razão isso foi dito? Se alguém souber a respeito de uma região: ‘Ao frequentar esta região, as qualidades prejudiciais aumentam em mim e as qualidades benéficas diminuem’, tal região não deve ser frequentada. Mas se alguém souber a respeito de uma região: ‘Ao frequentar esta região, as qualidades prejudiciais diminuem em mim e as qualidades benéficas aumentam’, tal região deve ser frequentada. ‘Monjes, eu digo que as regiões também são de dois tipos: aquelas que devem ser frequentadas e aquelas que não devem ser frequentadas’, quando isso foi dito, foi por causa disso que foi dito.’” ‘‘‘ปุคฺคลมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปุคฺคลํ – ‘อิมํ โข เม ปุคฺคลํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺตี’ติ, เอวรูโป ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. ตตฺถ ยํ ชญฺญา ปุคฺคลํ – ‘อิมํ โข เม ปุคฺคลํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺตี’ติ, เอวรูโป ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ. ‘ปุคฺคลมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ทุวิเธน วทามิ – เสวิตพฺพมฺปิ อเสวิตพฺพมฺปี’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. จตุตฺถํ. “‘Monjes, eu digo que as pessoas também são de dois tipos: aquelas com quem se deve associar e aquelas com quem não se deve associar’, foi o que se disse. E por qual razão isso foi dito? Se alguém souber a respeito de uma pessoa: ‘Ao me associar com esta pessoa, as qualidades prejudiciais aumentam em mim e as qualidades benéficas diminuem’, com tal pessoa não se deve associar. Mas se alguém souber a respeito de uma pessoa: ‘Ao me associar com esta pessoa, as qualidades prejudiciais diminuem em mim e as qualidades benéficas aumentam’, com tal pessoa deve-se associar. ‘Monjes, eu digo que as pessoas também são de dois tipos: aquelas com quem se deve associar e aquelas com quem não se deve associar’, quando isso foi dito, foi por causa disso que foi dito.’ O quarto.” ๕. ปริหานสุตฺตํ 5. “Parihānasutta (O Discurso sobre o Declínio)” ๕๕. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – 55. “Naquela ocasião, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: ‘Amigos, monges!’ ‘Amigo!’, responderam aqueles monges ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:” ‘‘‘ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. ‘อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล, อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา, กิตฺตาวตา จ ปน อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา’’ติ? ‘‘ทูรโตปิ โข มยํ, อาวุโส, อาคจฺฉาม อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถมญฺญาตุํ. สาธุ วตายสฺมนฺตํเยว สาริปุตฺตํ ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ. อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. “‘Uma pessoa sujeita ao declínio, uma pessoa sujeita ao declínio’, amigos, é o que se diz. ‘Uma pessoa não sujeita ao declínio, uma pessoa não sujeita ao declínio’, amigos, é o que se diz. De que maneira, amigos, o Abençoado declarou que uma pessoa está sujeita ao declínio, e de que maneira ele declarou que uma pessoa não está sujeita ao declínio?” ‘Nós viríamos de longe, amigo, à presença do venerável Sāriputta para compreender o significado desta declaração. Seria excelente se o próprio venerável Sāriputta esclarecesse o significado desta declaração. Tendo ouvido dele, os monges o guardarão na mente.’” ‘‘เตนหาวุโส[Pg.338], สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – “‘Portanto, amigos, ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.’ ‘Sim, amigo’, responderam aqueles monges ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:” ‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ น สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตโส อสมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จสฺส น สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺเจว น วิชานาติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา. “‘De que maneira, amigos, o Abençoado declarou que uma pessoa está sujeita ao declínio? Aqui, amigos, um monge não chega a ouvir um ensinamento que ainda não ouviu antes, esquece os ensinamentos que já ouviu, não se manifestam em sua mente aqueles ensinamentos com os quais sua mente não estava familiarizada anteriormente, e não compreende o que ainda não compreendeu. É desta maneira, amigos, que o Abençoado declarou que uma pessoa está sujeita ao declínio.’” ‘‘กิตฺตาวตา จ ปนาวุโส, อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา น สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตโส อสมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จสฺส สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺเจว วิชานาติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, อปริหานธมฺโม ปุคฺคโล วุตฺโต ภควตา. “‘E de que maneira, amigos, o Abençoado declarou que uma pessoa não está sujeita ao declínio? Aqui, amigos, um monge ouve um ensinamento que ainda não ouviu antes, não esquece os ensinamentos que já ouviu, manifestam-se em sua mente aqueles ensinamentos com os quais sua mente não estava familiarizada anteriormente, e compreende o que ainda não compreendeu. É desta maneira, amigos, que o Abençoado declarou que uma pessoa não está sujeita ao declínio.’” ‘‘โน เจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปรจิตฺตปริยายกุสโล โหติ, อถ ‘สจิตฺตปริยายกุสโล ภวิสฺสามี’ติ – เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ. “‘Amigos, se um monge não for habilidoso em ler a mente dos outros, então ele deve treinar assim: “Serei habilidoso em ler a minha própria mente”. É assim, amigos, que vocês devem treinar.’” ‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สจิตฺตปริยายกุสโล โหติ? เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อจฺเฉ วา อุทปตฺเต สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ. โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนวตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมว โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน ปจฺจเวกฺขณา พหุการา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – ‘อนภิชฺฌาลุ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อพฺยาปนฺนจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, วิคตถินมิทฺโธ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อนุทฺธโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ติณฺณวิจิกิจฺโฉ นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อกฺโกธโน นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ [Pg.339] นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต นุ โข พหุลํ วิหรามิ, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ลาภี นุ โขมฺหิ อชฺฌตฺตํ ธมฺมปาโมชฺชสฺส, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ลาภี นุ โขมฺหิ อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน, ลาภี นุ โขมฺหิ อธิปญฺญาธมฺมวิปสฺสนาย, สํวิชฺชติ นุ โข เม เอโส ธมฺโม อุทาหุ โน’ติ. “‘E como, amigos, um monge é habilidoso em ler a sua própria mente? É exatamente como se uma mulher ou um homem — jovem, em plena juventude e vaidoso — olhasse para o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante ou em uma tigela de água límpida. Se visse ali qualquer poeira ou mancha, faria um esforço para removê-la. Mas se não visse ali poeira ou mancha, ficaria contente com isso e, com seu desejo realizado, pensaria: “Que sorte a minha, estou limpo!” Da mesma forma, amigos, o autoexame é de grande ajuda para o monge crescer nas qualidades benéficas: “Costumo viver livre de cobiça? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver livre de má vontade? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver livre de preguiça e torpor? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver calmo? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver livre de dúvida? Esta qualidade existe em mim ou não? Costumo viver sem raiva? Esta qualidade existe em mim ou não? Minha mente costuma estar livre de impurezas? Esta qualidade existe em mim ou não? Obtenho alegria interna no Dhamma? Esta qualidade existe em mim ou não? Obtenho serenidade mental interna? Esta qualidade existe em mim ou não? Obtenho a sabedoria superior da visão penetrante dos fenômenos? Esta qualidade existe em mim ou não?”’” ‘‘สเจ ปน, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา สพฺเพสํเยว อิเมสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, อาวุโส, เตน ภิกฺขุนา สพฺเพสํเยว กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. “‘Se, amigos, ao examinar-se, o monge não vê nenhuma dessas qualidades benéficas presentes em si mesmo, então, amigos, esse monge deve aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter todas essas qualidades benéficas. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça, da mesma forma, amigos, esse monge deve aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter todas essas qualidades benéficas.’” ‘‘สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอกจฺเจ กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เอกจฺเจ กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ เตสุ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย, เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ เตสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา. ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย. เอวเมวํ โข, อาวุโส, เตน ภิกฺขุนา เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ เตสุ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย, เย กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ น สมนุปสฺสติ เตสํ กุสลานํ ธมฺมานํ ปฏิลาภาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. “‘Mas se, amigos, ao examinar-se, o monge vê algumas qualidades benéficas presentes em si mesmo, mas não outras, então, amigos, esse monge deve apoiar-se naquelas qualidades benéficas que vê em si mesmo e aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter aquelas qualidades benéficas que não vê em si mesmo. Assim como alguém cujas roupas ou cabeça estivessem pegando fogo aplicaria um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para apagar o fogo em suas roupas ou cabeça, da mesma forma, amigos, esse monge deve apoiar-se nas qualidades benéficas que vê em si mesmo e aplicar um extraordinário desejo, esforço, empenho, entusiasmo, perseverança inabalável, atenção plena e clara compreensão para obter aquelas qualidades benéficas que não vê em si mesmo.’” ‘‘สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม กุสเล ธมฺเม อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา สพฺเพสฺเวว อิเมสุ กุสเลสุ [Pg.340] ธมฺเมสุ ปติฏฺฐาย อุตฺตริ อาสวานํ ขยาย โยโค กรณีโย’’ติ. ปญฺจมํ. “‘Mas se, amigos, ao examinar-se, o monge vê todas essas qualidades benéficas presentes em si mesmo, então, amigos, esse monge deve apoiar-se em todas essas mesmas qualidades benéficas e empenhar-se ainda mais para alcançar a destruição das impurezas mentais.’ O quinto.” ๖. ปฐมสญฺญาสุตฺตํ 6. “Paṭhamasaññāsutta (O Primeiro Discurso sobre as Percepções)” ๕๖. ‘‘ทสยิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. กตมา ทส? อสุภสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ทส สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา’’ติ. ฉฏฺฐํ. 56. “‘Monjes, estas dez percepções, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação. Quais dez? A percepção da não-atratividade, a percepção da morte, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do descontentamento com o mundo inteiro, a percepção da impermanência, a percepção do sofrimento naquilo que é impermanente, a percepção do não-eu naquilo que é sofrimento, a percepção do abandono, a percepção do desapego e a percepção da cessação. Estas dez percepções, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação.’ O sexto.” ๗. ทุติยสญฺญาสุตฺตํ 7. “Dutiyasaññāsutta (O Segundo Discurso sobre as Percepções)” ๕๗. ‘‘ทสยิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. กตมา ทส? อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อฏฺฐิกสญฺญา, ปุฬวกสญฺญา, วินีลกสญฺญา, วิจฺฉิทฺทกสญฺญา, อุทฺธุมาตกสญฺญา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ทส สญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา’’ติ. สตฺตมํ. 57. “‘Monjes, estas dez percepções, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação. Quais dez? A percepção da impermanência, a percepção do não-eu, a percepção da morte, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do descontentamento com o mundo inteiro, a percepção de um esqueleto, a percepção de um cadáver infestado de vermes, a percepção de um cadáver lívido, a percepção de um cadáver despedaçado e a percepção de um cadáver inchado. Estas dez percepções, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício, culminando no imortal, tendo o imortal como sua consumação.’ O sétimo.” ๘. มูลกสุตฺตํ 8. “Mūlakasutta (O Discurso sobre as Raízes)” ๕๘. ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘กึมูลกา, อาวุโส, สพฺเพ ธมฺมา, กึสมฺภวา สพฺเพ ธมฺมา, กึสมุทยา สพฺเพ ธมฺมา, กึสโมสรณา สพฺเพ ธมฺมา, กึปมุขา สพฺเพ ธมฺมา, กึอธิปเตยฺยา สพฺเพ ธมฺมา, กึอุตฺตรา สพฺเพ ธมฺมา, กึสารา สพฺเพ ธมฺมา, กึโอคธา สพฺเพ ธมฺมา, กึปริโยสานา สพฺเพ ธมฺมา’ติ, เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ กินฺติ พฺยากเรยฺยาถา’’ติ? ‘‘ภควํมูลกา โน, ภนฺเต, ธมฺมา ภควํเนตฺติกา ภควํปฏิสรณา. สาธุ วต, ภนฺเต, ภควนฺตํเยว ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ. ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. 58. “‘Se, monjes, andarilhos de outras seitas lhes perguntassem: “Em que, amigos, todas as coisas estão enraizadas? Através de que elas surgem? De onde elas se originam? Onde elas convergem? Por que elas são lideradas? O que exerce autoridade sobre elas? O que está acima delas? O que é o seu cerne? Onde elas culminam? Qual é a sua consumação?” Se lhes perguntassem assim, monjes, como vocês responderiam a esses andarilhos de outras seitas?’ ‘Senhor, nossos ensinamentos estão enraizados no Abençoado, guiados pelo Abençoado, têm o Abençoado como refúgio. Seria excelente, Senhor, se o próprio Abençoado esclarecesse o significado desta declaração. Tendo ouvido dele, os monges o guardarão na mente.’” ‘‘เตน [Pg.341] หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – “‘Portanto, monjes, ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.’ ‘Sim, Senhor’, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:” ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘กึมูลกา, อาวุโส, สพฺเพ ธมฺมา, กึสมฺภวา สพฺเพ ธมฺมา, กึสมุทยา สพฺเพ ธมฺมา, กึสโมสรณา สพฺเพ ธมฺมา กึปมุขา สพฺเพ ธมฺมา, กึ อธิปเตยฺยา สพฺเพ ธมฺมา, กึอุตฺตรา สพฺเพ ธมฺมา, กึสารา สพฺเพ ธมฺมา, กึโอคธา สพฺเพ ธมฺมา, กึปริโยสานา สพฺเพ ธมฺมา’ติ, เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ เอวํ พฺยากเรยฺยาถ – ‘ฉนฺทมูลกา, อาวุโส, สพฺเพ ธมฺมา, มนสิการสมฺภวา สพฺเพ ธมฺมา, ผสฺสสมุทยา สพฺเพ ธมฺมา, เวทนาสโมสรณา สพฺเพ ธมฺมา, สมาธิปฺปมุขา สพฺเพ ธมฺมา, สตาธิปเตยฺยา สพฺเพ ธมฺมา, ปญฺญุตฺตรา สพฺเพ ธมฺมา, วิมุตฺติสารา สพฺเพ ธมฺมา, อมโตคธา สพฺเพ ธมฺมา, นิพฺพานปริโยสานา สพฺเพ ธมฺมา’ติ. เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ เอวํ พฺยากเรยฺยาถา’’ติ. อฏฺฐมํ. “Se, monges, os andarilhos de outras seitas perguntassem assim: ‘Amigos, em que todas as coisas estão enraizadas? Como todas as coisas surgem? Qual é a origem de todas as coisas? Onde todas as coisas convergem? O que lidera todas as coisas? O que exerce autoridade sobre todas as coisas? O que é superior a todas as coisas? Qual é a essência de todas as coisas? Onde todas as coisas mergulham? Qual é a consumação de todas as coisas?’ — assim perguntados, monges, vós deveríeis responder a esses andarilhos de outras seitas da seguinte maneira: ‘Amigos, todas as coisas estão enraizadas no desejo. Elas surgem através da atenção. Elas se originam do contato. Elas convergem na sensação. Elas são lideradas pela concentração. A atenção plena exerce autoridade sobre elas. A sabedoria é o que lhes é superior. A libertação é a sua essência. Elas mergulham no imortal. A sua consumação é o nibbāna.’ Assim perguntados, monges, é dessa maneira que deveríeis responder a esses andarilhos de outras seitas.” O oitavo. ๙. ปพฺพชฺชาสุตฺตํ 9. O Discurso sobre a Partida para a Vida Sem Lar ๕๙. ‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ยถาปพฺพชฺชาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, น จุปฺปนฺนา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสนฺติ; อนิจฺจสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, อนตฺตสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, อสุภสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, อาทีนวสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, โลกสฺส สมญฺจ วิสมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, โลกสฺส ภวญฺจ วิภวญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, โลกสฺส สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, ปหานสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, วิราคสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสติ, นิโรธสญฺญาปริจิตญฺจ โน จิตฺตํ ภวิสฺสตี’ติ – เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. 59. “Portanto, monges, assim deveis treinar-vos: ‘Nossa mente será cultivada em conformidade com a nossa partida para a vida sem lar, e os estados prejudiciais e insalubres que surgirem não dominarão a nossa mente. Nossa mente será cultivada com a percepção da impermanência; nossa mente será cultivada com a percepção do não-eu; nossa mente será cultivada com a percepção do não-atraente; nossa mente será cultivada com a percepção do perigo; conhecendo a harmonia e a desarmonia do mundo, nossa mente será cultivada com essa percepção; conhecendo a existência e a não-existência do mundo, nossa mente será cultivada com essa percepção; conhecendo a origem e o desaparecimento do mundo, nossa mente será cultivada com essa percepção; nossa mente será cultivada com a percepção do abandono; nossa mente será cultivada com a percepção do desapego; nossa mente será cultivada com a percepção da cessação.’ É assim, monges, que deveis treinar-vos.” ‘‘ยโต [Pg.342] โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยถาปพฺพชฺชาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ น จุปฺปนฺนา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, อนิจฺจสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, อนตฺตสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, อสุภสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, อาทีนวสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, โลกสฺส สมญฺจ วิสมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, โลกสฺส ภวญฺจ วิภวญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, โลกสฺส สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ ญตฺวา ตํสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, ปหานสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, วิราคสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, นิโรธสญฺญาปริจิตญฺจ จิตฺตํ โหติ, ตสฺส ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา, สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา’’ติ. นวมํ. “Quando, monges, a mente de um monge é cultivada em conformidade com a sua partida para a vida sem lar, e os estados prejudiciais e insalubres que surgirem não dominam a sua mente; quando a sua mente é cultivada com a percepção da impermanência; quando a sua mente é cultivada com a percepção do não-eu; quando a sua mente é cultivada com a percepção do não-atraente; quando a sua mente é cultivada com a percepção do perigo; quando, conhecendo a harmonia e a desarmonia do mundo, a sua mente é cultivada com essa percepção; quando, conhecendo a existência e a não-existência do mundo, a sua mente é cultivada com essa percepção; quando, conhecendo a origem e o desaparecimento do mundo, a sua mente é cultivada com essa percepção; quando a sua mente é cultivada com a percepção do abandono; quando a sua mente é cultivada com a percepção do desapego; quando a sua mente é cultivada com a percepção da cessação — um de dois frutos pode ser esperado para ele: o conhecimento final nesta mesma vida ou, se houver algum resíduo de apego, o estado de não-retorno.” O nono. ๑๐. คิริมานนฺทสุตฺตํ 10. O Discurso sobre Girimānanda ๖๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา คิริมานนฺโท อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – 60. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o Venerável Girimānanda estava doente, aflito e gravemente enfermo. Então, o Venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse-lhe: ‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, คิริมานนฺโท อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. สาธุ, ภนฺเต, ภควา เยนายสฺมา คิริมานนฺโท เตนุปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. ‘‘สเจ โข ตฺวํ, อานนฺท, คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน ทส สญฺญา ภาเสยฺยาสิ, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน ทส สญฺญา สุตฺวา โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺย. “Senhor, o Venerável Girimānanda está doente, aflito e gravemente enfermo. Seria bom, Senhor, se o Abençoado o visitasse por compaixão.” “Se tu, Ānanda, visitares o monge Girimānanda e lhe falares sobre dez percepções, é possível que, ao ouvir sobre elas, a sua enfermidade cesse imediatamente. ‘‘กตมา ทส? อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, อสุภสญฺญา, อาทีนวสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺฉาสญฺญา, อานาปานสฺสติ. Quais são as dez? (1) A percepção da impermanência, (2) a percepção do não-eu, (3) a percepção do não-atraente, (4) a percepção do perigo, (5) a percepção do abandono, (6) a percepção do desapego, (7) a percepção da cessação, (8) a percepção do não-contentamento com o mundo inteiro, (9) a percepção de indesejabilidade em todas as formações condicionadas e (10) a atenção plena na respiração. ‘‘กตมา จานนฺท, อนิจฺจสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘รูปํ อนิจฺจํ, เวทนา อนิจฺจา[Pg.343], สญฺญา อนิจฺจา, สงฺขารา อนิจฺจา, วิญฺญาณํ อนิจฺจ’นฺติ. อิติ อิเมสุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อนิจฺจสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção da impermanência? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘A forma é impermanente, a sensação é impermanente, a percepção é impermanente, as formações volitivas são impermanentes, a consciência é impermanente.’ Assim, ele habita contemplando a impermanência nestes cinco agregados sujeitos ao apego. Isto, Ānanda, é chamado de percepção da impermanência.” ‘‘กตมา จานนฺท, อนตฺตสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘จกฺขุ อนตฺตา, รูปา อนตฺตา, โสตํ อนตฺตา, สทฺทา อนตฺตา, ฆานํ อนตฺตา, คนฺธา อนตฺตา, ชิวฺหา อนตฺตา, รสา อนตฺตา, กายา อนตฺตา, โผฏฺฐพฺพา อนตฺตา, มโน อนตฺตา, ธมฺมา อนตฺตา’ติ. อิติ อิเมสุ ฉสุ อชฺฌตฺติกพาหิเรสุ อายตเนสุ อนตฺตานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อนตฺตสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção do não-eu? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘O olho é não-eu, as formas são não-eu; o ouvido é não-eu, os sons são não-eu; o nariz é não-eu, os odores são não-eu; a língua é não-eu, os sabores são não-eu; o corpo é não-eu, os objetos táteis são não-eu; a mente é não-eu, os fenômenos mentais são não-eu.’ Assim, ele habita contemplando o não-eu nestas seis bases internas e externas dos sentidos. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do não-eu.” ‘‘กตมา จานนฺท, อสุภสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานาปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆาณิกา ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อิติ อิมสฺมึ กาเย อสุภานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อสุภสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção do não-atraente? Aqui, Ānanda, um monge examina este mesmo corpo, para cima a partir das solas dos pés e para baixo a partir do topo dos cabelos, envolto pela pele, como sendo cheio de muitas impurezas: ‘Existem neste corpo cabelos, pelos, unhas, dentes, pele, carne, tendões, ossos, medula óssea, rins, coração, fígado, pleura, baço, pulmões, intestinos, mesentério, estômago, excremento, bile, fleuma, pus, sangue, suor, gordura, lágrimas, sebo, saliva, muco, fluido sinovial, urina.’ Assim, ele habita contemplando o não-atraente neste corpo. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do não-atraente.” ‘‘กตมา จานนฺท, อาทีนวสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘พหุทุกฺโข โข อยํ กาโย พหุอาทีนโว? อิติ อิมสฺมึ กาเย วิวิธา อาพาธา อุปฺปชฺชนฺติ, เสยฺยถิทํ – จกฺขุโรโค โสตโรโค ฆานโรโค ชิวฺหาโรโค กายโรโค สีสโรโค กณฺณโรโค มุขโรโค ทนฺตโรโค โอฏฺฐโรโค กาโส สาโส ปินาโส ฑาโห ชโร กุจฺฉิโรโค มุจฺฉา ปกฺขนฺทิกา สูลา วิสูจิกา กุฏฺฐํ คณฺโฑ กิลาโส โสโส อปมาโร ททฺทุ กณฺฑุ กจฺฉุ นขสา วิตจฺฉิกา โลหิตํ ปิตฺตํ มธุเมโห อํสา ปิฬกา ภคนฺทลา ปิตฺตสมุฏฺฐานา อาพาธา เสมฺหสมุฏฺฐานา อาพาธา วาตสมุฏฺฐานา อาพาธา สนฺนิปาติกา อาพาธา อุตุปริณามชา อาพาธา วิสมปริหารชา อาพาธา โอปกฺกมิกา อาพาธา กมฺมวิปากชา อาพาธา สีตํ อุณฺหํ ชิฆจฺฉา ปิปาสา อุจฺจาโร ปสฺสาโว’ติ. อิติ [Pg.344] อิมสฺมึ กาเย อาทีนวานุปสฺสี วิหรติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อาทีนวสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção do perigo? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Este corpo é a fonte de muito sofrimento e perigo; pois todos os tipos de enfermidades surgem neste corpo, a saber: doenças nos olhos, doenças nos ouvidos, doenças no nariz, doenças na língua, doenças no corpo, dor de cabeça, doenças na orelha externa, doenças na boca, dor de dente, tosse, asma, catarro, febre alta, febre, dor de estômago, desmaio, disenteria, cólica, cólera, lepra, furúnculos, eczema, tuberculose, epilepsia, micose, coceira, sarna, catapora, escabiose, hemorragia, diabetes, hemorroidas, pústulas, fístula anal; enfermidades originadas da bile, da fleuma, do vento ou de sua combinação; enfermidades produzidas por mudança de clima; enfermidades produzidas por comportamento descuidado; enfermidades produzidas por agressão; ou enfermidades produzidas como resultado do kamma; e frio, calor, fome, sede, defecação e micção.’ Assim, ele habita contemplando o perigo neste corpo. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do perigo.” ‘‘กตมา จานนฺท, ปหานสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ, ปชหติ, วิโนเทติ, พฺยนฺตีกโรติ, อนภาวํ คเมติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, ปหานสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção do abandono? Aqui, Ānanda, um monge não tolera um pensamento sensual que tenha surgido; ele o abandona, afasta, elimina e faz com que deixe de existir. Ele não tolera um pensamento de má vontade que tenha surgido... um pensamento de crueldade que tenha surgido... estados prejudiciais e insalubres que tenham surgido, sempre que surgirem; ele os abandona, afasta, elimina e faz com que deixem de existir. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do abandono.” ‘‘กตมา จานนฺท, วิราคสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฺปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย วิราโค นิพฺพาน’นฺติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, วิราคสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção do desapego? Aqui, Ānanda, tendo ido para the floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Isto é pacífico, isto é sublime, a saber: a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, o desapego, o nibbāna.’ Isto, Ānanda, é chamado de percepção do desapego.” ‘‘กตมา จานนฺท, นิโรธสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฺปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย นิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, นิโรธสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção da cessação? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Isto é pacífico, isto é sublime, a saber: a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, a cessação, o nibbāna.’ Isto, Ānanda, é chamado de percepção da cessação.” ‘‘กตมา จานนฺท, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ เย โลเก อุปาทานา เจตโส อธิฏฺฐานาภินิเวสานุสยา, เต ปชหนฺโต วิหรติ อนุปาทิยนฺโต. อยํ วุจฺจตานนฺท, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção do não-contentamento com o mundo inteiro? Aqui, Ānanda, um monge habita abandonando quaisquer engajamentos e apegos, pontos de vista mentais, adesões e tendências latentes em relação ao mundo, sem se apegar a eles. Isto, Ānanda, é chamado de percepção do não-contentamento com o mundo inteiro.” ‘‘กตมา จานนฺท, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺฉาสญฺญา? อิธานนฺท, ภิกฺขุ สพฺพสงฺขาเรสุ อฏฺฏียติ หรายติ ชิคุจฺฉติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺฉาสญฺญา. “E o que, Ānanda, é a percepção de indesejabilidade em todas as formações condicionadas? Aqui, Ānanda, um monge sente-se repelido, envergonhado e enojado por todas as formações condicionadas. Isto, Ānanda, é chamado de percepção de indesejabilidade em todas as formações condicionadas.” ‘‘กตมา จานนฺท, อานาปานสฺสติ? อิธานนฺท, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส สโตว อสฺสสติ สโตว ปสฺสสติ. ทีฆํ วา อสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ. ทีฆํ วา ปสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ. รสฺสํ วา อสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ. รสฺสํ วา ปสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ [Pg.345] ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ. ‘สพฺพกายปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘สพฺพกายปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปีติปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปีติปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘สุขปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘สุขปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตสงฺขารปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตสงฺขารปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ จิตฺตสงฺขารํ อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปสฺสมฺภยํ จิตฺตสงฺขารํ ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘จิตฺตปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. อภิปฺปโมทยํ จิตฺตํ…เป… สมาทหํ จิตฺตํ…เป… วิโมจยํ จิตฺตํ…เป… อนิจฺจานุปสฺสี…เป… วิราคานุปสฺสี…เป… นิโรธานุปสฺสี…เป… ‘ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. ‘ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. อยํ วุจฺจตานนฺท, อานาปานสฺสติ. “E o que, Ānanda, é a atenção plena na respiração? Aqui, Ānanda, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge senta-se. Tendo cruzado as pernas, endireitado o corpo e estabelecido a atenção plena à sua frente, apenas atento ele inspira, atento ele expira. Inspirando longamente, ele sabe: ‘Inspiro longamente’; ou expirando longamente, ele sabe: ‘Expiro longamente.’ Inspirando brevemente, ele sabe: ‘Inspiro brevemente’; ou expirando brevemente, ele sabe: ‘Expiro brevemente.’ Ele treina assim: ‘Experenciando todo o corpo, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando todo o corpo, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade corporal, inspirarei’; ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade corporal, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando o êxtase, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando o êxtase, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando a felicidade, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando a felicidade, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando a atividade mental, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando a atividade mental, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade mental, inspirarei’; ele treina assim: ‘Tranquilizando a atividade mental, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Experenciando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Experenciando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Alegrando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Alegrando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Concentrando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Concentrando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Libertando a mente, inspirarei’; ele treina assim: ‘Libertando a mente, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando a impermanência, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando a impermanência, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando o desapego, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando o desapego, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando a cessação, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando a cessação, expirarei.’ Ele treina assim: ‘Contemplando o desprendimento, inspirarei’; ele treina assim: ‘Contemplando o desprendimento, expirarei.’ Isto, Ānanda, é chamado de atenção plena na respiração.” ‘‘สเจ โข ตฺวํ, อานนฺท, คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน อิมา ทส สญฺญา ภาเสยฺยาสิ, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ คิริมานนฺทสฺส ภิกฺขุโน อิมา ทส สญฺญา สุตฺวา โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺยา’’ติ. “Se tu, Ānanda, visitares o monge Girimānanda e lhe falares sobre estas dez percepções, é possível que, ao ouvir sobre estas dez percepções, a sua enfermidade cesse imediatamente.” อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต สนฺติเก อิมา ทส สญฺญา อุคฺคเหตฺวา เยนายสฺมา คิริมานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมโต คิริมานนฺทสฺส อิมา ทส สญฺญา อภาสิ. อถ โข อายสฺมโต คิริมานนฺทสฺส ทส สญฺญา สุตฺวา โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺภิ. วุฏฺฐหิ จายสฺมา คิริมานนฺโท ตมฺหา อาพาธา. ตถา ปหีโน จ ปนายสฺมโต คิริมานนฺทสฺส โส อาพาโธ อโหสี’’ติ. ทสมํ. Então, o venerável Ānanda, tendo aprendido estas dez percepções na presença do Abençoado, aproximou-se de onde estava o venerável Girimānanda; tendo se aproximado, recitou estas dez percepções para o venerável Girimānanda. Então, quando o venerável Girimānanda ouviu estas dez percepções, aquela sua enfermidade imediatamente cessou. E o venerável Girimānanda recuperou-se daquela enfermidade; e assim aquela enfermidade do venerável Girimānanda foi completamente eliminada. O décimo [discurso]. สจิตฺตวคฺโค ปฐโม. O primeiro capítulo: Sobre a Própria Mente. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário deste capítulo: สจิตฺตญฺจ สาริปุตฺต, ฐิติ จ สมเถน จ; ปริหาโน จ ทฺเว สญฺญา, มูลา ปพฺพชิตํ คิรีติ. Sobre a própria mente, Sāriputta, estabilidade, e com serenidade; declínio, duas sobre percepção, raízes, aquele que foi para a vida sem lar, e Giri. (๗) ๒. ยมกวคฺโค (7) 2. Capítulo dos Pares ๑. อวิชฺชาสุตฺตํ 1. Discurso sobre a Ignorância ๖๑. ‘‘ปุริมา[Pg.346], ภิกฺขเว, โกฏิ น ปญฺญายติ อวิชฺชาย – ‘อิโต ปุพฺเพ อวิชฺชา นาโหสิ, อถ ปจฺฉา สมภวี’ติ. เอวญฺเจตํ, ภิกฺขเว, วุจฺจติ, อถ จ ปน ปญฺญายติ – ‘อิทปฺปจฺจยา อวิชฺชา’ติ. 61. “Monges, não se discerne um ponto inicial para a ignorância, tal que: ‘Antes disso não havia ignorância, e depois ela passou a existir.’ Embora isso seja dito, monges, ainda assim se discerne: ‘A ignorância tem uma condição específica.’ ‘‘อวิชฺชมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อวิชฺชาย? ‘ปญฺจ นีวรณา’ติสฺส วจนียํ. ปญฺจปาหํ, ภิกฺขเว, นีวรเณ สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร ปญฺจนฺนํ นีวรณานํ? ‘ตีณิ ทุจฺจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, ทุจฺจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณํ ทุจฺจริตานํ? ‘อินฺทฺริยอสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยอสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยอสํวรสฺส? ‘อสตาสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. อสตาสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสตาสมฺปชญฺญสฺส? ‘อโยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. อโยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อโยนิโสมนสิการสฺส? ‘อสฺสทฺธิย’นฺติสฺส วจนียํ. อสฺสทฺธิยมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสฺสทฺธิยสฺส? ‘อสทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. อสทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘อสปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ. “Eu digo, monges, que a ignorância tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ignorância? Deve-se dizer: ‘Os cinco obstáculos.’ Eu digo, monges, que os cinco obstáculos também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os cinco obstáculos? Deve-se dizer: ‘As três condutas incorretas.’ Eu digo, monges, que as três condutas incorretas também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para as três condutas incorretas? Deve-se dizer: ‘A falta de controle das faculdades sensoriais.’ Eu digo, monges, que a falta de controle das faculdades sensoriais também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de controle das faculdades sensoriais? Deve-se dizer: ‘A ausência de atenção plena e de clara compreensão.’ Eu digo, monges, que a ausência de atenção plena e de clara compreensão também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ausência de atenção plena e de clara compreensão? Deve-se dizer: ‘A atenção inadequada.’ Eu digo, monges, que a atenção inadequada também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a atenção inadequada? Deve-se dizer: ‘A falta de fé.’ Eu digo, monges, que a falta de fé também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de fé? Deve-se dizer: ‘O não ouvir o verdadeiro Dhamma.’ Eu digo, monges, que o não ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o não ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: ‘A não associação com pessoas íntegras.’ ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ. เอวเมติสฺสา อวิชฺชาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. “Assim, monges, a não associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma. O não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé. A falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada. A atenção inadequada, quando plena, preenche a ausência de atenção plena e de clara compreensão. A ausência de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle das faculdades sensoriais. A falta de controle das faculdades sensoriais, quando plena, preenche as três condutas incorretas. As três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos. Os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância. Assim é o alimento para esta ignorância, e assim é o seu preenchimento.” ‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.347], ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ( ) ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ. กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา มหาสมุทฺทํ สาครํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. “Assim como, monges, quando chove com gotas grossas no topo de uma montanha, a água, fluindo encosta abaixo, preenche as fendas, ravinas e torrentes da montanha; estas, quando plenas, preenchem as pequenas lagoas; as pequenas lagoas, quando plenas, preenchem os grandes lagos; os grandes lagos, quando plenos, preenchem os pequenos rios; os pequenos rios, quando plenos, preenchem os grandes rios; e os grandes rios, quando plenos, preenchem o grande oceano; assim é o alimento para o grande oceano, e assim é o seu preenchimento.” ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา อวิชฺชาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. “Do mesmo modo, monges, a não associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma. O não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé. A falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada. A atenção inadequada, quando plena, preenche a ausência de atenção plena e de clara compreensão. A ausência de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle das faculdades sensoriais. A falta de controle das faculdades sensoriais, quando plena, preenche as três condutas incorretas. As três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos. Os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância. Assim é o alimento para esta ignorância, e assim é o seu preenchimento.” ‘‘วิชฺชาวิมุตฺติมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร วิชฺชาวิมุตฺติยา? ‘สตฺต โพชฺฌงฺคา’ติสฺส วจนียํ. สตฺตปาหํ, ภิกฺขเว, โพชฺฌงฺเค สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร สตฺตนฺนํ โพชฺฌงฺคานํ? ‘จตฺตาโร สติปฏฺฐานา’ติสฺส วจนียํ. จตฺตาโรปาหํ, ภิกฺขเว, สติปฏฺฐาเน สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ? ‘ตีณิ สุจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, สุจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณํ สุจริตานํ? ‘อินฺทฺริยสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยสํวรสฺส? ‘สติสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. สติสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สติสมฺปชญฺญสฺส? ‘โยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. โยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร โยนิโสมนสิการสฺส? ‘สทฺธา’ติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธาย[Pg.348]? ‘สทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘สปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ. “Eu digo, monges, que o conhecimento claro e a libertação têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para o conhecimento claro e a libertação? Deve-se dizer: ‘Os sete fatores do despertar.’ Eu digo, monges, que os sete fatores do despertar também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os sete fatores do despertar? Deve-se dizer: ‘Os quatro estabelecimentos da atenção plena.’ Eu digo, monges, que os quatro estabelecimentos da atenção plena também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os quatro estabelecimentos da atenção plena? Deve-se dizer: ‘As três condutas corretas.’ Eu digo, monges, que as três condutas corretas também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para as três condutas corretas? Deve-se dizer: ‘O controle das faculdades sensoriais.’ Eu digo, monges, que o controle das faculdades sensoriais também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o controle das faculdades sensoriais? Deve-se dizer: ‘A atenção plena e a clara compreensão.’ Eu digo, monges, que a atenção plena e a clara compreensão também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para a atenção plena e a clara compreensão? Deve-se dizer: ‘A atenção adequada.’ Eu digo, monges, que a atenção adequada também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a atenção adequada? Deve-se dizer: ‘A fé.’ Eu digo, monges, que a fé também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a fé? Deve-se dizer: ‘O ouvir o verdadeiro Dhamma.’ Eu digo, monges, que o ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: ‘A associação com pessoas íntegras.’ ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ สทฺธํ ปริปูเรติ, สทฺธา ปริปูรา โยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, โยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร สติสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, สติสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยสํวโร ปริปูโร ตีณิ สุจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ สุจริตานิ ปริปูรานิ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ปริปูเรนฺติ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ปริปูรา สตฺต โพชฺฌงฺเค ปริปูเรนฺติ, สตฺต โพชฺฌงฺคา ปริปูรา วิชฺชาวิมุตฺตึ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. “Assim, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma. O ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a fé. A fé, quando plena, preenche a atenção adequada. A atenção adequada, quando plena, preenche a atenção plena e a clara compreensão. A atenção plena e a clara compreensão, quando plenas, preenchem o controle das faculdades sensoriais. O controle das faculdades sensoriais, quando pleno, preenche as três condutas corretas. As três condutas corretas, quando plenas, preenchem os quatro estabelecimentos da atenção plena. Os quatro estabelecimentos da atenção plena, quando plenos, preenchem os sete fatores do despertar. Os sete fatores do despertar, quando plenos, preenchem o conhecimento claro e a libertação. Assim é o alimento para este conhecimento claro e libertação, e assim é o seu preenchimento.” ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา มหาสมุทฺทํ สาครํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. “Assim como, monges, quando chove com gotas grossas no topo de uma montanha, a água, fluindo encosta abaixo, preenche as fendas, ravinas e torrentes da montanha; estas, quando plenas, preenchem as pequenas lagoas; as pequenas lagoas, quando plenas, preenchem os grandes lagos; os grandes lagos, quando plenos, preenchem os pequenos rios; os pequenos rios, quando plenos, preenchem os grandes rios; e os grandes rios, quando plenos, preenchem o grande oceano; assim é o alimento para o grande oceano, e assim é o seu preenchimento.” ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ สทฺธํ ปริปูเรติ, สทฺธา ปริปูรา โยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, โยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร สติสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, สติสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยสํวโร ปริปูโร ตีณิ สุจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ สุจริตานิ ปริปูรานิ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ปริปูเรนฺติ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ปริปูรา สตฺต โพชฺฌงฺเค ปริปูเรนฺติ, สตฺต โพชฺฌงฺคา ปริปูรา วิชฺชาวิมุตฺตึ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูรี’’ติ. ปฐมํ. “Do mesmo modo, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma. O ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a fé. A fé, quando plena, preenche a atenção adequada. A atenção adequada, quando plena, preenche a atenção plena e a clara compreensão. A atenção plena e a clara compreensão, quando plenas, preenchem o controle das faculdades sensoriais. O controle das faculdades sensoriais, quando pleno, preenche as três condutas corretas. As três condutas corretas, quando plenas, preenchem os quatro estabelecimentos da atenção plena. Os quatro estabelecimentos da atenção plena, quando plenos, preenchem os sete fatores do despertar. Os sete fatores do despertar, quando plenos, preenchem o conhecimento claro e a libertação. Assim é o alimento para este conhecimento claro e libertação, e assim é o seu preenchimento.” O primeiro [discurso]. ๒. ตณฺหาสุตฺตํ 2. Discurso sobre a Avidez ๖๒. ‘‘ปุริมา, ภิกฺขเว, โกฏิ น ปญฺญายติ ภวตณฺหาย – ‘อิโต ปุพฺเพ ภวตณฺหา นาโหสิ, อถ ปจฺฉา สมภวี’ติ. เอวญฺเจตํ, ภิกฺขเว, วุจฺจติ, อถ จ ปน ปญฺญายติ – ‘อิทปฺปจฺจยา ภวตณฺหา’ติ. 62. “Monges, não se discerne um ponto inicial para a avidez pela existência, tal que: ‘Antes disso não havia avidez pela existência, e depois ela passou a existir.’ Embora isso seja dito, monges, ainda assim se discerne: ‘A avidez pela existência tem uma condição específica.’ ‘‘ภวตณฺหามฺปาหํ[Pg.349], ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร ภวตณฺหาย? ‘อวิชฺชา’ติสฺส วจนียํ. อวิชฺชมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อวิชฺชาย? ‘ปญฺจ นีวรณา’ติสฺส วจนียํ. ปญฺจ นีวรเณปาหํ, ภิกฺขเว, สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร ปญฺจนฺนํ นีวรณานํ? ‘ตีณิ ทุจฺจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, ทุจฺจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณนฺนํ ทุจฺจริตานํ? ‘อินฺทฺริยอสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยอสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยอสํวรสฺส? ‘อสตาสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. อสตาสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสตา สมฺปชญฺญสฺส? ‘อโยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. อโยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อโยนิโสมนสิการสฺส? ‘อสฺสทฺธิย’นฺติสฺส วจนียํ. อสฺสทฺธิยมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสฺสทฺธิยสฺส? ‘อสฺสทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. อสฺสทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อสฺสทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘อสปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ. “Eu digo, monges, que a avidez pela existência tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a avidez pela existência? Deve-se dizer: ‘A ignorância.’ Eu digo, monges, que a ignorância também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ignorância? Deve-se dizer: ‘Os cinco obstáculos.’ Eu digo, monges, que os cinco obstáculos também têm um alimento; eles não carecem de alimento. E qual é o alimento para os cinco obstáculos? Deve-se dizer: ‘As três condutas incorretas.’ Eu digo, monges, que as três condutas incorretas também têm um alimento; elas não carecem de alimento. E qual é o alimento para as três condutas incorretas? Deve-se dizer: ‘A falta de controle das faculdades sensoriais.’ Eu digo, monges, que a falta de controle das faculdades sensoriais também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de controle das faculdades sensoriais? Deve-se dizer: ‘A ausência de atenção plena e de clara compreensão.’ Eu digo, monges, que a ausência de atenção plena e de clara compreensão também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a ausência de atenção plena e de clara compreensão? Deve-se dizer: ‘A atenção inadequada.’ Eu digo, monges, que a atenção inadequada também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a atenção inadequada? Deve-se dizer: ‘A falta de fé.’ Eu digo, monges, que a falta de fé também tem um alimento; ela não carece de alimento. E qual é o alimento para a falta de fé? Deve-se dizer: ‘O não ouvir o verdadeiro Dhamma.’ Eu digo, monges, que o não ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento; ele não carece de alimento. E qual é o alimento para o não ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: ‘A não associação com pessoas íntegras.’ ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ, อวิชฺชา ปริปูรา ภวตณฺหํ ปริปูเรติ; เอวเมติสฺสา ภวตณฺหาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. “Assim, monges, a não associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma. O não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé. A falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada. A atenção inadequada, quando plena, preenche a ausência de atenção plena e de clara compreensão. A ausência de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle das faculdades sensoriais. A falta de controle das faculdades sensoriais, quando plena, preenche as três condutas incorretas. As três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos. Os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância. A ignorância, quando plena, preenche a avidez pela existência. Assim é o alimento para esta avidez pela existência, e assim é o seu preenchimento.” ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา มหาสมุทฺทํ [Pg.350] สาครํ ปริปูเรนฺติ; เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. Monges, assim como quando chove no topo de uma montanha com gotas grossas, a água, fluindo encosta abaixo, preenche as fendas, ravinas e torrentes da montanha; estas, estando cheias, preenchem as pequenas lagoas; as pequenas lagoas, estando cheias, preenchem os grandes lagos; os grandes lagos, estando cheios, preenchem os pequenos rios; os pequenos rios, estando cheios, preenchem os grandes rios; e os grandes rios, estando cheios, preenchem o grande oceano. Assim é o alimento para o grande oceano, e é assim que ele se torna cheio. ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ อสฺสทฺธิยํ ปริปูเรติ, อสฺสทฺธิยํ ปริปูรํ อโยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, อโยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, อสตาสมฺปชญฺญํ ปริปูรํ อินฺทฺริยอสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยอสํวโร ปริปูโร ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ ทุจฺจริตานิ ปริปูรานิ ปญฺจ นีวรเณ ปริปูเรนฺติ, ปญฺจ นีวรณา ปริปูรา อวิชฺชํ ปริปูเรนฺติ, อวิชฺชา ปริปูรา ภวตณฺหํ ปริปูเรติ; เอวเมติสฺสา ภวตณฺหาย อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. Do mesmo modo, monges, a associação com pessoas não íntegras, quando plena, preenche o não ouvir o verdadeiro Dhamma; o não ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a falta de fé; a falta de fé, quando plena, preenche a atenção inadequada; a atenção inadequada, quando plena, preenche a falta de atenção plena e de clara compreensão; a falta de atenção plena e de clara compreensão, quando plena, preenche a falta de controle dos sentidos; a falta de controle dos sentidos, quando plena, preenche as três condutas incorretas; as três condutas incorretas, quando plenas, preenchem os cinco obstáculos; os cinco obstáculos, quando plenos, preenchem a ignorância; a ignorância, quando plena, preenche o desejo pela existência. Assim é o alimento para o desejo pela existência, e é assim que ele se torna cheio. ‘‘วิชฺชาวิมุตฺติมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร วิชฺชาวิมุตฺติยา? ‘สตฺต โพชฺฌงฺคา’ติสฺส วจนียํ. สตฺตปาหํ, ภิกฺขเว, โพชฺฌงฺเค สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร สตฺตนฺนํ โพชฺฌงฺคานํ? ‘จตฺตาโร สติปฏฺฐานา’ติสฺส วจนียํ. จตฺตาโรปาหํ, ภิกฺขเว, สติปฏฺฐาเน สาหาเร วทามิ, โน อนาหาเร. โก จาหาโร จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ? ‘ตีณิ สุจริตานี’ติสฺส วจนียํ. ตีณิปาหํ, ภิกฺขเว, สุจริตานิ สาหารานิ วทามิ, โน อนาหารานิ. โก จาหาโร ติณฺณนฺนํ สุจริตานํ? ‘อินฺทฺริยสํวโร’ติสฺส วจนียํ. อินฺทฺริยสํวรมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร อินฺทฺริยสํวรสฺส? ‘สติสมฺปชญฺญ’นฺติสฺส วจนียํ. สติสมฺปชญฺญมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สติสมฺปชญฺญสฺส? ‘โยนิโสมนสิกาโร’ติสฺส วจนียํ. โยนิโสมนสิการมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร โยนิโสมนสิการสฺส? ‘สทฺธา’ติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธาย? ‘สทฺธมฺมสฺสวน’นฺติสฺส วจนียํ. สทฺธมฺมสฺสวนมฺปาหํ, ภิกฺขเว, สาหารํ วทามิ, โน อนาหารํ. โก จาหาโร สทฺธมฺมสฺสวนสฺส? ‘สปฺปุริสสํเสโว’ติสฺส วจนียํ. Monges, eu digo que o verdadeiro conhecimento e a libertação têm um alimento, eles não são sem alimento. E qual é o alimento para o verdadeiro conhecimento e a libertação? Deve-se dizer: 'Os sete fatores da iluminação'. Eu digo, monges, que os sete fatores da iluminação também têm um alimento, eles não são sem alimento. E qual é o alimento para os sete fatores da iluminação? Deve-se dizer: 'Os quatro estabelecimentos da atenção plena'. Eu digo, monges, que os quatro estabelecimentos da atenção plena também têm um alimento, eles não são sem alimento. E qual é o alimento para os quatro estabelecimentos da atenção plena? Deve-se dizer: 'As três boas condutas'. Eu digo, monges, que as três boas condutas também têm um alimento, elas não são sem alimento. E qual é o alimento para as três boas condutas? Deve-se dizer: 'O controle dos sentidos'. Eu digo, monges, que o controle dos sentidos também tem um alimento, ele não é sem alimento. E qual é o alimento para o controle dos sentidos? Deve-se dizer: 'A atenção plena e a clara compreensão'. Eu digo, monges, que a atenção plena e a clara compreensão também têm um alimento, elas não são sem alimento. E qual é o alimento para a atenção plena e a clara compreensão? Deve-se dizer: 'A atenção adequada'. Eu digo, monges, que a atenção adequada também tem um alimento, ela não é sem alimento. E qual é o alimento para a atenção adequada? Deve-se dizer: 'A fé'. Eu digo, monges, que a fé também tem um alimento, ela não é sem alimento. E qual é o alimento para a fé? Deve-se dizer: 'Ouvir o verdadeiro Dhamma'. Eu digo, monges, que ouvir o verdadeiro Dhamma também tem um alimento, ele não é sem alimento. E qual é o alimento para ouvir o verdadeiro Dhamma? Deve-se dizer: 'A associação com pessoas íntegras'. ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ, สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูรํ สทฺธํ ปริปูเรติ, สทฺธา ปริปูรา โยนิโสมนสิการํ ปริปูเรติ, โยนิโสมนสิกาโร ปริปูโร สติสมฺปชญฺญํ ปริปูเรติ, สติสมฺปชญฺญํ [Pg.351] ปริปูรํ อินฺทฺริยสํวรํ ปริปูเรติ, อินฺทฺริยสํวโร ปริปูโร ตีณิ สุจริตานิ ปริปูเรติ, ตีณิ สุจริตานิ ปริปูรานิ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ปริปูเรนฺติ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ปริปูรา สตฺต โพชฺฌงฺเค ปริปูเรนฺติ, สตฺต โพชฺฌงฺคา ปริปูรา วิชฺชาวิมุตฺตึ ปริปูเรนฺติ; เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. Assim, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma; ouvir o verdadeiro Dhamma, quando pleno, preenche a fé; a fé, quando plena, preenche a atenção adequada; a atenção adequada, quando plena, preenche a atenção plena e a clara compreensão; a atenção plena e a clara compreensão, quando plenas, preenchem o controle dos sentidos; o controle dos sentidos, quando pleno, preenche as três boas condutas; as três boas condutas, quando plenas, preenchem os quatro estabelecimentos da atenção plena; os quatro estabelecimentos da atenção plena, quando plenos, preenchem os sete fatores da iluminação; os sete fatores da iluminação, quando plenos, preenchem o verdadeiro conhecimento e a libertação. Assim é o alimento para o verdadeiro conhecimento e a libertação, e é assim que eles se tornam cheios. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ…เป… เอวเมตสฺส มหาสมุทฺทสฺส สาครสฺส อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูริ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สปฺปุริสสํเสโว ปริปูโร สทฺธมฺมสฺสวนํ ปริปูเรติ…เป… เอวเมติสฺสา วิชฺชาวิมุตฺติยา อาหาโร โหติ, เอวญฺจ ปาริปูรี’’ติ. ทุติยํ. Assim como quando chove no topo de uma montanha com gotas grossas, a água, fluindo encosta abaixo... [como antes] ... assim é o alimento para o grande oceano, e é assim que ele se torna cheio. Do mesmo modo, monges, a associação com pessoas íntegras, quando plena, preenche o ouvir o verdadeiro Dhamma... [como antes] ... assim é o alimento para o verdadeiro conhecimento e a libertação, e é assim que eles se tornam cheios. (Segundo) ๓. นิฏฺฐงฺคตสุตฺตํ 3. Niṭṭhaṅgatasutta – Sutta sobre a Certeza ๖๓. ‘‘เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ นิฏฺฐํ คตา สพฺเพ เต ทิฏฺฐิสมฺปนฺนา. เตสํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนานํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา? สตฺตกฺขตฺตุปรมสฺส, โกลํโกลสฺส, เอกพีชิสฺส, สกทาคามิสฺส, โย จ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อรหา – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา? อนฺตราปรินิพฺพายิสฺส, อุปหจฺจปรินิพฺพายิสฺส, อสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, สสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, อุทฺธํโสตสฺส อกนิฏฺฐคามิโน – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ นิฏฺฐํ คตา, สพฺเพ เต ทิฏฺฐิสมฺปนฺนา. เตสํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนานํ อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา’’ติ. ตติยํ. 63. Monges, todos aqueles que alcançaram a certeza a meu respeito são dotados de visão correta. Desses dotados de visão correta, cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo; cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo aqui neste mundo? Aquele que renasce no máximo sete vezes, aquele que vai de família em família, aquele que tem apenas uma semente, o que retorna uma única vez e aquele que, nesta mesma vida, é um arahant — esses cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo tendo deixado este mundo? Aquele que alcança o nibbāna no intervalo, aquele que alcança o nibbāna após o pouso, aquele que alcança o nibbāna sem esforço, aquele que alcança o nibbāna com esforço e aquele que segue correnteza acima em direção ao reino Akaniṭṭha — esses cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. Monges, todos aqueles que alcançaram a certeza a meu respeito são dotados de visão correta. Desses dotados de visão correta, estes cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo, e estes cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. (Terceiro) ๔. อเวจฺจปฺปสนฺนสุตฺตํ 4. Aveccappasannasutta – Sutta sobre a Confiança Inabalável ๖๔. ‘‘เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ อเวจฺจปฺปสนฺนา, สพฺเพ เต โสตาปนฺนา. เตสํ โสตาปนฺนานํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา? สตฺตกฺขตฺตุปรมสฺส, โกลํโกลสฺส, เอกพีชิสฺส, สกทาคามิสฺส, โย จ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อรหา – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา. กตเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา? อนฺตราปรินิพฺพายิสฺส, อุปหจฺจปรินิพฺพายิสฺส, อสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, สสงฺขารปรินิพฺพายิสฺส, อุทฺธํโสตสฺส อกนิฏฺฐคามิโน – อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา. เย เกจิ, ภิกฺขเว, มยิ อเวจฺจปฺปสนฺนา สพฺเพ เต โสตาปนฺนา. เตสํ [Pg.352] โสตาปนฺนานํ อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ นิฏฺฐา, อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อิธ วิหาย นิฏฺฐา’’ติ. จตุตฺถํ. 64. Monges, todos aqueles que têm confiança inabalável em mim entraram na correnteza. Desses que entraram na correnteza, cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo; cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo aqui neste mundo? Aquele que renasce no máximo sete vezes, aquele que vai de família em família, aquele que tem apenas uma semente, o que retorna uma única vez e aquele que, nesta mesma vida, é um arahant — esses cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo. E quais são os cinco que alcançam o objetivo tendo deixado este mundo? Aquele que alcança o nibbāna no intervalo, aquele que alcança o nibbāna após o pouso, aquele que alcança o nibbāna sem esforço, aquele que alcança o nibbāna com esforço e aquele que segue correnteza acima em direção ao reino Akaniṭṭha — esses cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. Monges, todos those que têm confiança inabalável em mim entraram na correnteza. Desses que entraram na correnteza, estes cinco alcançam o objetivo aqui neste mundo, e estes cinco alcançam o objetivo tendo deixado este mundo. (Quarto) ๕. ปฐมสุขสุตฺตํ 5. Paṭhamasukhasutta – Primeiro Sutta sobre a Felicidade ๖๕. เอกํ สมยํ อายสฺมา สาริปุตฺโต มคเธสุ วิหรติ นาลกคามเก. อถ โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – 65. Em uma ocasião, o Venerável Sāriputta estava residindo entre os magadanos, no vilarejo de Nālaka. Então, o andarilho Sāmaṇḍakāni aproximou-se do Venerável Sāriputta e trocou saudações com ele. Quando concluíram as saudações e a conversa cordial, ele se sentou a um lado e disse ao Venerável Sāriputta: ‘‘กึ นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, สุขํ, กึ ทุกฺข’’นฺติ? ‘‘อภินิพฺพตฺติ โข, อาวุโส, ทุกฺขา, อนภินิพฺพตฺติ สุขา. อภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ – สีตํ อุณฺหํ ชิฆจฺฉา ปิปาสา อุจฺจาโร ปสฺสาโว อคฺคิสมฺผสฺโส ทณฺฑสมฺผสฺโส สตฺถสมฺผสฺโส ญาตีปิ มิตฺตาปิ สงฺคมฺม สมาคมฺม โรเสนฺติ. อภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ. อนภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺขํ – น สีตํ น อุณฺหํ น ชิฆจฺฉา น ปิปาสา น อุจฺจาโร น ปสฺสาโว น อคฺคิสมฺผสฺโส น ทณฺฑสมฺผสฺโส น สตฺถสมฺผสฺโส ญาตีปิ มิตฺตาปิ สงฺคมฺม สมาคมฺม น โรเสนฺติ. อนภินิพฺพตฺติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺข’’นฺติ. ปญฺจมํ. — Amigo Sāriputta, o que é a felicidade? O que é o sofrimento? — O renascimento, amigo, é sofrimento. O não renascimento é felicidade. Quando há renascimento, este sofrimento é de se esperar: frio, calor, fome, sede, defecação e micção; ser afligido por fogo, bastões ou facas; e parentes e amigos se reunirem para importunar a pessoa. Quando há renascimento, este sofrimento é de se esperar. Quando não há renascimento, esta felicidade é de se esperar: sem frio, sem calor, sem fome, sem sede, sem defecação e sem micção; sem ser afligido por fogo, bastões ou facas; e parentes e amigos não se reunirem para importunar a pessoa. Quando não há renascimento, esta felicidade é de se esperar. (Quinto) ๖. ทุติยสุขสุตฺตํ 6. Dutiyasukhasutta – Segundo Sutta sobre a Felicidade ๖๖. เอกํ สมยํ อายสฺมา สาริปุตฺโต มคเธสุ วิหรติ นาลกคามเก. อถ โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สามณฺฑกานิ ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – 66. Em uma ocasião, o Venerável Sāriputta estava residindo entre os magadanos, no vilarejo de Nālaka. Então, o andarilho Sāmaṇḍakāni aproximou-se do Venerável Sāriputta e trocou saudações com ele. Quando concluíram as saudações e a conversa cordial, ele se sentou a um lado e disse ao Venerável Sāriputta: ‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, สาริปุตฺต, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย สุขํ, กึ ทุกฺข’’นฺติ? ‘‘อนภิรติ โข, อาวุโส, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ทุกฺขา, อภิรติ สุขา. อนภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ – คจฺฉนฺโตปิ สุขํ สาตํ [Pg.353] นาธิคจฺฉติ, ฐิโตปิ… นิสินฺโนปิ… สยาโนปิ… คามคโตปิ… อรญฺญคโตปิ… รุกฺขมูลคโตปิ… สุญฺญาคารคโตปิ… อพฺโภกาสคโตปิ… ภิกฺขุมชฺฌคโตปิ สุขํ สาตํ นาธิคจฺฉติ. อนภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ ทุกฺขํ ปาฏิกงฺขํ. — Amigo Sāriputta, o que é a felicidade neste Dhamma e disciplina, e o que é o sofrimento? — O descontentamento, amigo, é sofrimento neste Dhamma e disciplina. O contentamento é felicidade. Quando há descontentamento, este sofrimento é de se esperar: mesmo ao caminhar, não se encontra felicidade ou conforto; mesmo ao ficar de pé... mesmo ao sentar... mesmo ao deitar... mesmo ao ir ao vilarejo... mesmo ao ir à floresta... mesmo ao ir ao pé de uma árvore... mesmo ao ir a uma cabana vazia... mesmo ao ir ao ar livre... mesmo ao estar no meio dos monges, não se encontra felicidade ou conforto. Quando há descontentamento, este sofrimento é de se esperar. ‘‘อภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺขํ – คจฺฉนฺโตปิ สุขํ สาตํ อธิคจฺฉติ, ฐิโตปิ… นิสินฺโนปิ… สยาโนปิ… คามคโตปิ… อรญฺญคโตปิ… รุกฺขมูลคโตปิ… สุญฺญาคารคโตปิ… อพฺโภกาสคโตปิ… ภิกฺขุมชฺฌคโตปิ สุขํ สาตํ อธิคจฺฉติ. อภิรติยา, อาวุโส, สติ อิทํ สุขํ ปาฏิกงฺข’’นฺติ. ฉฏฺฐํ. — Quando há contentamento, esta felicidade é de se esperar: mesmo ao caminhar, encontra-se felicidade e conforto; mesmo ao ficar de pé... mesmo ao sentar... mesmo ao deitar... mesmo ao ir ao vilarejo... mesmo ao ir à floresta... mesmo ao ir ao pé de uma árvore... mesmo ao ir a uma cabana vazia... mesmo ao ir ao ar livre... mesmo ao estar no meio dos monges, encontra-se felicidade e conforto. Quando há contentamento, esta felicidade é de se esperar. (Sexto) ๗. ปฐมนฬกปานสุตฺตํ 7. Paṭhamanaḷakapānasutta – Primeiro Sutta de Naḷakapāna ๖๗. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน นฬกปานํ นาม โกสลานํ นิคโม ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา นฬกปาเน วิหรติ ปลาสวเน. เตน โข ปน สมเยน ภควา ตทหุโปสเถ ภิกฺขุสงฺฆปริวุโต นิสินฺโน โหติ. อถ โข ภควา พหุเทว รตฺตึ ภิกฺขูนํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา ตุณฺหีภูตํ ตุณฺหีภูตํ ภิกฺขุสงฺฆํ อนุวิโลเกตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – 67. Em uma ocasião, o Abençoado estava peregrinando pelas terras dos kosalanos junto com uma grande comunidade de monges quando chegou a uma cidade kosalana chamada Naḷakapāna. Lá, em Naḷakapāna, o Abençoado residia em um bosque de árvores palāsa. Naquela ocasião, no dia do uposatha, o Abençoado estava sentado cercado pela comunidade de monges. Tendo instruído, encorajado, inspirado e alegrado a comunidade de monges com uma palestra sobre o Dhamma por grande parte da noite, e tendo observado a comunidade de monges em absoluto silêncio, o Abençoado dirigiu-se ao Venerável Sāriputta: ‘‘วิคตถินมิทฺโธ โข, สาริปุตฺต, ภิกฺขุสงฺโฆ. ปฏิภาตุ ตํ, สาริปุตฺต, ภิกฺขูนํ ธมฺมี กถา. ปิฏฺฐิ เม อาคิลายติ; ตมหํ อายมิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. — A comunidade de monges está livre da preguiça e da sonolência, Sāriputta. Que lhe ocorra uma palestra sobre o Dhamma para os monges. Minhas costas estão doloridas; eu irei alongá-las. — Sim, Senhor — respondeu o Venerável Sāriputta ao Abençoado. อถ โข ภควา จตุคฺคุณํ สงฺฆาฏึ ปญฺญาเปตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสิ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – Então, o Abençoado dobrou seu manto externo em quatro partes e deitou-se sobre o seu lado direito na postura do leão, com um pé sobre o outro, atento e plenamente consciente, mantendo em mente a intenção de se levantar. Naquele momento, o Venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: 'Amigos monges!' 'Amigo!' — responderam os monges ao Venerável Sāriputta. O Venerável Sāriputta disse o seguinte: ‘‘ยสฺส [Pg.354] กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ … วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. Amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, amigos, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. ‘‘อสฺสทฺโธ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘อหิริโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘อโนตฺตปฺปี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘กุสีโต ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘ทุปฺปญฺโญ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘โกธโน ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘อุปนาหี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘ปาปิจฺโฉ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘ปาปมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ; ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, ปริหานเมตํ. ‘Uma pessoa sem fé’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem vergonha moral’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem temor moral’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa preguiçosa’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem sabedoria’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa irada’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa hostil’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa de maus desejos’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa com maus amigos’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa de visão incorreta’, amigos: isso é um caso de declínio. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. Amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, amigos, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. ‘‘‘สทฺโธ [Pg.355] ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘หิรีมา ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘โอตฺตปฺปี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อารทฺธวีริโย ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘ปญฺญวา ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อกฺโกธโน ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อนุปนาหี ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘อปฺปิจฺโฉ ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘กลฺยาณมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมตํ; ‘สมฺมาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, อาวุโส, อปริหานเมต’’นฺติ. ‘Uma pessoa com fé’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com vergonha moral’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com temor moral’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa enérgica’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa sábia’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa sem ira’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa sem hostilidade’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa de poucos desejos’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com bons amigos’, amigos: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa de visão correta’, amigos: isso é um caso de não declínio. อถ โข ภควา ปจฺจุฏฺฐาย อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา …เป… โน วุทฺธิ. Então, o Abençoado levantou-se e dirigiu-se ao venerável Sāriputta: “Muito bem, muito bem, Sāriputta! Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que não tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia... pe... e não o crescimento.” ‘‘‘อสฺสทฺโธ ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, ปริหานเมตํ; อหิริโก… อโนตฺตปฺปี… กุสีโต… ทุปฺปญฺโญ… โกธโน… อุปนาหี… ปาปิจฺโฉ… ปาปมิตฺโต… ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, ปริหานเมตํ. “‘Uma pessoa sem fé’, Sāriputta: isso é um caso de declínio. ‘Uma pessoa sem vergonha moral’... ‘sem temor moral’... ‘preguiçosa’... ‘sem sabedoria’... ‘irada’... ‘hostil’... ‘de maus desejos’... ‘com maus amigos’... ‘Uma pessoa de visão incorreta’, Sāriputta: isso é um caso de declínio.” ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. “Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.” ‘‘‘สทฺโธ [Pg.356] ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, อปริหานเมตํ; หิรีมา… โอตฺตปฺปี… อารทฺธวีริโย… ปญฺญวา… อกฺโกธโน… อนุปนาหี… อปฺปิจฺโฉ… กลฺยาณมิตฺโต… ‘สมฺมาทิฏฺฐิโก ปุริสปุคฺคโล’ติ, สาริปุตฺต, อปริหานเมต’’นฺติ. สตฺตมํ. “‘Uma pessoa com fé’, Sāriputta: isso é um caso de não declínio. ‘Uma pessoa com vergonha moral’... ‘com temor moral’... ‘enérgica’... ‘sábia’... ‘sem ira’... ‘sem hostilidade’... ‘de poucos desejos’... ‘com bons amigos’... ‘Uma pessoa de visão correta’, Sāriputta: isso é um caso de não declínio. O sétimo.” ๘. ทุติยนฬกปานสุตฺตํ 8. O segundo discurso em Naḷakapāna ๖๘. เอกํ สมยํ ภควา นฬกปาเน วิหรติ ปลาสวเน. เตน โข ปน สมเยน ภควา ตทหุโปสเถ ภิกฺขุสงฺฆปริวุโต นิสินฺโน โหติ. อถ โข ภควา พหุเทว รตฺตึ ภิกฺขูนํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา ตุณฺหีภูตํ ตุณฺหีภูตํ ภิกฺขุสงฺฆํ อนุวิโลเกตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – 68. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Naḷakapāna, no bosque de palāsa. Naquela ocasião, no dia do Uposatha, o Abençoado estava sentado cercado pela comunidade de monges. Então, após instruir, exortar, inspirar e encorajar a comunidade de monges com um discurso sobre o Dhamma por grande parte da noite, o Abençoado olhou para a comunidade de monges que estava em completo silêncio e dirigiu-se ao venerável Sāriputta: ‘‘วิคตถินมิทฺโธ โข, สาริปุตฺต, ภิกฺขุสงฺโฆ. ปฏิภาตุ ตํ, สาริปุตฺต, ภิกฺขูนํ ธมฺมี กถา. ปิฏฺฐิ เม อาคิลายติ; ตมหํ อายมิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. “Sāriputta, a comunidade de monges está livre da preguiça e do torpor. Que lhe ocorra, Sāriputta, um discurso sobre o Dhamma para os monges. Minhas costas estão doloridas; eu irei alongá-las.” — “Sim, venerável senhor”, respondeu o venerável Sāriputta ao Abençoado. อถ โข ภควา จตุคฺคุณํ สงฺฆาฏึ ปญฺญาเปตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสิ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส, ภิกฺขเว’’ติ! ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – Então, o Abençoado, tendo dobrado o seu manto externo em quatro partes, deitou-se sobre o seu lado direito na postura do leão, colocando um pé sobre o outro, atento e plenamente consciente, mantendo em mente a intenção de se levantar. Naquela ocasião, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monges: “Amigos monges!” — “Amigo!”, responderam os monges ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte: ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ… โสตาวธานํ นตฺถิ… ธมฺมธารณา นตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา นตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ นตฺถิ… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ… โสตาวธานํ นตฺถิ… ธมฺมธารณา นตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา นตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ นตฺถิ… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา [Pg.357] ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. “Amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria... que não preste atenção... que não retenha o Dhamma na mente... que não examine o significado... que não pratique de acordo com o Dhamma... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, amigos, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha energia... que não tenha sabedoria... que não preste atenção... que não retenha o Dhamma na mente... que não examine o significado... que não pratique de acordo com o Dhamma... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.” ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ… โสตาวธานํ อตฺถิ… ธมฺมธารณา อตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา อตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ อตฺถิ… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. “Amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria... que preste atenção... que retenha o Dhamma na mente... que examine o significado... que pratique de acordo com o Dhamma... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, amigos, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, amigos, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio.” อถ โข ภควา ปจฺจุฏฺฐาย อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ หิรี นตฺถิ… โอตฺตปฺปํ นตฺถิ… ปญฺญา นตฺถิ… วีริยํ นตฺถิ… โสตาวธานํ นตฺถิ… ธมฺมธารณา นตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา นตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ นตฺถิ… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, กาฬปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หายเตว วณฺเณน หายติ มณฺฑเลน หายติ อาภาย หายติ อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… อปฺปมาโท นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน วุทฺธิ. Então, o Abençoado levantou-se e dirigiu-se ao venerável Sāriputta: “Muito bem, muito bem, Sāriputta! Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas, que não tenha vergonha moral... que não tenha temor moral... que não tenha sabedoria... que não tenha energia... que não preste atenção... que não retenha o Dhamma na mente... que não examine o significado... que não pratique de acordo com o Dhamma... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena escura, quer venha a noite ou o dia, a lua declina em beleza, declina em redondeza, declina em brilho, declina em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que não tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que não seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o declínio nas qualidades benéficas, e não o crescimento.” ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, สาริปุตฺต, สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ หิรี อตฺถิ… โอตฺตปฺปํ อตฺถิ… วีริยํ อตฺถิ… ปญฺญา อตฺถิ… โสตาวธานํ อตฺถิ… ธมฺมธารณา อตฺถิ… อตฺถูปปริกฺขา อตฺถิ… ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ อตฺถิ… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานิ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ชุณฺหปกฺเข จนฺทสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วฑฺฒเตว วณฺเณน วฑฺฒติ มณฺฑเลน วฑฺฒติ อาภาย วฑฺฒติ [Pg.358] อาโรหปริณาเหน; เอวเมวํ โข, สาริปุตฺต, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ…เป… อปฺปมาโท อตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ตสฺส ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ, วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. อฏฺฐมํ. “Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas, que tenha vergonha moral... que tenha temor moral... que tenha energia... que tenha sabedoria... que preste atenção... que retenha o Dhamma na mente... que examine o significado... que pratique de acordo com o Dhamma... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. Assim como, Sāriputta, durante a quinzena clara, quer venha a noite ou o dia, a lua cresce em beleza, cresce em redondeza, cresce em brilho, cresce em diâmetro e circunferência; da mesma forma, Sāriputta, para quem quer que seja que tenha fé nas qualidades benéficas... pe... que seja diligente nas qualidades benéficas, quer venha a noite ou o dia, deve-se esperar apenas o crescimento nas qualidades benéficas, e não o declínio. O oitavo.” ๙. ปฐมกถาวตฺถุสุตฺตํ 9. O primeiro discurso sobre os temas de discussão ๖๙. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ เสนากถํ ภยกถํ ยุทฺธกถํ อนฺนกถํ ปานกถํ วตฺถกถํ สยนกถํ มาลากถํ คนฺธกถํ ญาติกถํ ยานกถํ คามกถํ นิคมกถํ นครกถํ ชนปทกถํ อิตฺถิกถํ สูรกถํ วิสิขากถํ กุมฺภฏฺฐานกถํ ปุพฺพเปตกถํ นานตฺตกถํ โลกกฺขายิกํ สมุทฺทกฺขายิกํ อิติภวาภวกถํ อิติ วาติ. 69. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, vários bhikkhus haviam se reunido no salão de assembleias após a refeição, ao retornarem de sua ronda de esmolas, e estavam sentados juntos engajando-se em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões, ministros de Estado, exércitos, perigos, guerras, comida, bebida, vestimentas, leitos, guirlandas, perfumes, parentes, veículos, aldeias, vilas, cidades, países, mulheres, heróis, conversas de rua, conversas no poço, conversas sobre os falecidos, conversas diversas, especulações sobre o mundo e o mar, e conversas sobre a existência e a não-existência. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน อุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘กาย นุตฺถ, ภิกฺขเว, เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา, กา จ ปน โว อนฺตรากถา วิปฺปกตา’’ติ? Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua meditação solitária e foi até o salão de assembleias, sentando-se no assento preparado. Tendo se sentado, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, sobre o que vocês estavam conversando agora há pouco, sentados aqui reunidos? Qual foi a conversa que foi interrompida?' ‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหราม, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วา’’ติ. ‘‘น โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ ปติรูปํ กุลปุตฺตานํ สทฺธาย อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตานํ, ยํ ตุมฺเห อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหเรยฺยาถ, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ เสนากถํ ภยกถํ ยุทฺธกถํ อนฺนกถํ ปานกถํ วตฺถกถํ สยนกถํ มาลากถํ คนฺธกถํ ญาติกถํ ยานกถํ คามกถํ นิคมกถํ นครกถํ ชนปทกถํ อิตฺถิกถํ สูรกถํ วิสิขากถํ กุมฺภฏฺฐานกถํ ปุพฺพเปตกถํ นานตฺตกถํ โลกกฺขายิกํ สมุทฺทกฺขายิกํ อิติภวาภวกถํ อิติ วาติ. 'Aqui, Senhor, após a nossa refeição, ao retornarmos de nossa ronda de esmolas, nos reunimos no salão de assembleias e estávamos sentados juntos engajando-nos em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões... [pe] ... e conversas sobre a existência e a não-existência.' 'Bhikkhus, não é apropriado para vós, filhos de boas famílias que por fé saíram da vida doméstica para a vida sem lar, engajar-vos em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões, ministros de Estado, exércitos, perigos, guerras, comida, bebida, vestimentas, leitos, guirlandas, perfumes, parentes, veículos, aldeias, vilas, cidades, países, mulheres, heróis, conversas de rua, conversas no poço, conversas sobre os falecidos, conversas diversas, especulações sobre o mundo e o mar, e conversas sobre a existência e a não-existência.' ‘‘ทสยิมานิ[Pg.359], ภิกฺขเว, กถาวตฺถูนิ. กตมานิ ทส? อปฺปิจฺฉกถา, สนฺตุฏฺฐิกถา, ปวิเวกกถา, อสํสคฺคกถา, วีริยารมฺภกถา, สีลกถา, สมาธิกถา, ปญฺญากถา, วิมุตฺติกถา, วิมุตฺติญาณทสฺสนกถาติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส กถาวตฺถูนิ. 'Há, bhikkhus, estes dez temas de conversa. Quais dez? Conversa sobre a pouquidão de desejos, sobre o contentamento, sobre a solitude, sobre o desapego da associação com outros, sobre a aplicação da energia, sobre a virtude, sobre a concentração, sobre a sabedoria, sobre a libertação e sobre o conhecimento e visão da libertação. Estes, bhikkhus, são os dez temas de conversa.' ‘‘อิเมสํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ กถาวตฺถูนํ อุปาทายุปาทาย กถํ กเถยฺยาถ, อิเมสมฺปิ จนฺทิมสูริยานํ เอวํมหิทฺธิกานํ เอวํมหานุภาวานํ เตชสา เตชํ ปริยาทิเยยฺยาถ, โก ปน วาโท อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกาน’’นฺติ! นวมํ. 'Se vós, bhikkhus, conversardes baseando-vos repetidamente nestes dez temas de conversa, com o vosso esplendor superareis até mesmo o esplendor da lua e do sol, tão poderosos e majestosos como são; quanto mais, então, o dos andarilhos de outras seitas!' O nono. ๑๐. ทุติยกถาวตฺถุสุตฺตํ 10. O Segundo Discurso sobre os Temas de Conversa ๗๐. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา อุปฏฺฐานสาลายํ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ, เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วาติ. 70. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, vários bhikkhus haviam se reunido no salão de assembleias após a refeição, ao retornarem de sua ronda de esmolas, e estavam sentados juntos engajando-se em vários tipos de conversas fúteis, a saber: conversas sobre reis, ladrões, ministros de Estado... [pe] ... e conversas sobre a existência e a não-existência. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, ปาสํสานิ ฐานานิ. กตมานิ ทส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ โหติ, อปฺปิจฺฉกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘อปฺปิจฺโฉ ภิกฺขุ อปฺปิจฺฉกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Há, bhikkhus, estes dez motivos de elogio. Quais dez? Aqui, bhikkhus, um monge é ele próprio de poucos desejos e fala aos monges sobre a pouquidão de desejos. "O monge é ele próprio de poucos desejos e fala aos monges sobre a pouquidão de desejos" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ โหติ, สนฺตุฏฺฐิกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘สนฺตุฏฺโฐ ภิกฺขุ สนฺตุฏฺฐิกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio contente e fala aos monges sobre o contentamento. "O monge é ele próprio contente e fala aos monges sobre o contentamento" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ ปวิวิตฺโต โหติ, ปวิเวกกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘ปวิวิตฺโต ภิกฺขุ ปวิเวกกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio solitário e fala aos monges sobre a solitude. "O monge é ele próprio solitário e fala aos monges sobre a solitude" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ อสํสฏฺโฐ โหติ, อสํสฏฺฐกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘อสํสฏฺโฐ ภิกฺขุ อสํสฏฺฐกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio desapegado da associação com outros e fala aos monges sobre o desapego da associação com outros. "O monge é ele próprio desapegado da associação com outros e fala aos monges sobre o desapego da associação com outros" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ อารทฺธวีริโย โหติ, วีริยารมฺภกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘อารทฺธวีริโย ภิกฺขุ วีริยารมฺภกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio energético e fala aos monges sobre a aplicação da energia. "O monge é ele próprio energético e fala aos monges sobre a aplicação da energia" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา [Pg.360] จ สีลสมฺปนฺโน โหติ, สีลสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘สีลสมฺปนฺโน ภิกฺขุ สีลสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio dotado de virtude e fala aos monges sobre a realização da virtude. "O monge é ele próprio dotado de virtude e fala aos monges sobre a realização da virtude" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ สมาธิสมฺปนฺโน โหติ, สมาธิสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘สมาธิสมฺปนฺโน ภิกฺขุ สมาธิสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio dotado de concentração e fala aos monges sobre a realização da concentração. "O monge é ele próprio dotado de concentração e fala aos monges sobre a realização da concentração" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ ปญฺญาสมฺปนฺโน โหติ, ปญฺญาสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘ปญฺญาสมฺปนฺโน ภิกฺขุ ปญฺญาสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio dotado de sabedoria e fala aos monges sobre a realização da sabedoria. "O monge é ele próprio dotado de sabedoria e fala aos monges sobre a realização da sabedoria" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ วิมุตฺติสมฺปนฺโน โหติ, วิมุตฺติสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘วิมุตฺติสมฺปนฺโน ภิกฺขุ วิมุตฺติสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. 'Ele é ele próprio dotado de libertação e fala aos monges sobre a realização da libertação. "O monge é ele próprio dotado de libertação e fala aos monges sobre a realização da libertação" — este é um motivo de elogio.' ‘‘อตฺตนา จ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน โหติ, วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา โหติ. ‘วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน ภิกฺขุ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา’ติ ปาสํสเมตํ ฐานํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส ปาสํสานิ ฐานานี’’ติ. ทสมํ. 'Ele é ele próprio dotado do conhecimento e visão da libertação e fala aos monges sobre a realização do conhecimento e visão da libertação. "O monge é ele próprio dotado do conhecimento e visão da libertação e fala aos monges sobre a realização do conhecimento e visão da libertação" — este é um motivo de elogio. Estes, bhikkhus, são os dez motivos de elogio.' O décimo. ยมกวคฺโค ทุติโย. O segundo capítulo: Yamakavagga (Os Pares). ตสฺสุทฺทานํ – O seu sumário: อวิชฺชา ตณฺหา นิฏฺฐา จ, อเวจฺจ ทฺเว สุขานิ จ; นฬกปาเน ทฺเว วุตฺตา, กถาวตฺถูปเร ทุเวติ. Ignorância, desejo e a meta final; confiança inabalável, dois sobre a felicidade; dois proferidos em Naḷakapāna, e mais dois sobre os temas de conversa. (๘) ๓. อากงฺขวคฺโค (8) 3. O Capítulo sobre os Desejos ๑. อากงฺขสุตฺตํ 1. O Discurso sobre os Desejos ๗๑. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 71. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus!' 'Venerável Senhor', responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘สมฺปนฺนสีลา[Pg.361], ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา, ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน, สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสุ. 'Bhikkhus, vivei perfeitos na virtude, perfeitos no Pātimokkha. Vivei restringidos pela restrição do Pātimokkha, dotados de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas mínimas faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, treinai nelas.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘สพฺรหฺมจารีนํ ปิโย จสฺสํ มนาโป จ ครุ จ ภาวนีโย จา’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu seja querido e agradável aos meus companheiros de vida santa, respeitado e estimado por eles", que ele seja cumpridor perfeito da virtude, dedicado à serenidade mental interna, não negligencie os jhanas, seja dotado de discernimento e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ลาภี อสฺสํ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu obtenha mantos, esmolas de comida, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos", que ele seja cumpridor perfeito da virtude, dedicado à serenidade mental interna, não negligencie os jhanas, seja dotado de discernimento e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘เยสาหํ ปริภุญฺชามิ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ เตสํ เต การา มหปฺผลา อสฺสุ มหานิสํสา’ติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que os serviços daqueles cujos mantos, esmolas de comida, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos eu utilizo sejam de grande fruto e grande benefício para eles", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘เย เม เปตา ญาตี สาโลหิตา กาลงฺกตา ปสนฺนจิตฺตา อนุสฺสรนฺติ เตสํ ตํ มหปฺผลํ อสฺส มหานิสํส’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Quando meus parentes e familiares falecidos, após a morte, lembrarem-se de mim com a mente serena e confiante, que isso seja de grande fruto e grande benefício para eles", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘สนฺตุฏฺโฐ อสฺสํ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรนา’ติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu esteja contente com qualquer tipo de manto, esmolas de comida, alojamento, e requisitos medicinais e provisões para os enfermos", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ขโม อสฺสํ สีตสฺส อุณฺหสฺส ชิฆจฺฉาย ปิปาสาย ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ, ทุรุตฺตานํ ทุราคตานํ วจนปถานํ อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสกชาติโก อสฺส’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu seja tolerante ao frio e ao calor; à fome e à sede; ao contato com moscas, mosquitos, vento, sol ardente e répteis; e a palavras ofensivas e mal-vindas. Que eu seja capaz de suportar as sensações corporais surgidas que são dolorosas, agudas, pungentes, penetrantes, penosas, desagradáveis e que ameaçam a vida", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อรติรติสโห อสฺสํ, น จ มํ อรติรติ สเหยฺย, อุปฺปนฺนํ อรติรตึ อภิภุยฺย อภิภุยฺย วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu me torne alguém que vence o descontentamento e o deleite, e que o descontentamento e o deleite não me vençam. Que eu supere o descontentamento e o deleite sempre que surgirem", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย [Pg.362] เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘ภยเภรวสโห อสฺสํ, น จ มํ ภยเภรโว สเหยฺย, อุปฺปนฺนํ ภยเภรวํ อภิภุยฺย อภิภุยฺย วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu me torne alguém que vence o medo e o pavor, e que o medo e o pavor não me vençam. Que eu supere o medo e o pavor sempre que surgirem", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อสฺสํ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’ติ, สีเลสฺเววสฺส…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu obtenha à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida", que ele seja cumpridor perfeito da virtude... [pe] ... e frequente cabanas vazias.' ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. 'Se um bhikkhu desejar: "Que eu, com a destruição das impurezas mentais, realize por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela ingressado, nela permaneça", que ele seja cumpridor perfeito da virtude, dedicado à serenidade mental interna, não negligencie os jhanas, seja dotado de discernimento e frequente cabanas vazias.' ‘‘‘สมฺปนฺนสีลา, ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา, ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน, สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสู’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ปฐมํ. '"Bhikkhus, vivei perfeitos na virtude, perfeitos no Pātimokkha. Vivei restringidos pela restrição do Pātimokkha, dotados de boa conduta e locais apropriados de busca, vendo perigo nas mínimas faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, treinai nelas" — o que foi dito dessa forma, foi dito em referência a isso.' O primeiro. ๒. กณฺฏกสุตฺตํ 2. O Discurso sobre os Espinhos ๗๒. เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ สมฺพหุเลหิ อภิญฺญาเตหิ อภิญฺญาเตหิ เถเรหิ สาวเกหิ สทฺธึ – อายสฺมตา จ จาเลน, อายสฺมตา จ อุปจาเลน, อายสฺมตา จ กุกฺกุเฏน, อายสฺมตา จ กฬิมฺเภน, อายสฺมตา จ นิกเฏน, อายสฺมตา จ กฏิสฺสเหน; อญฺเญหิ จ อภิญฺญาเตหิ อภิญฺญาเตหิ เถเรหิ สาวเกหิ สทฺธึ. 72. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Vesālī, no Salão do Teto Pontiagudo, na Grande Floresta, junto com vários discípulos anciãos muito conhecidos: o Venerável Cāla, o Venerável Upacāla, o Venerável Kakkaṭa, o Venerável Kaḷimbha, o Venerável Nikaṭa, o Venerável Kaṭissaha, e com outros discípulos anciãos muito conhecidos. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี ภทฺเรหิ ภทฺเรหิ ยาเนหิ ปรปุราย อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา มหาวนํ อชฺโฌคาหนฺติ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข เตสํ อายสฺมนฺตานํ เอตทโหสิ – ‘‘อิเม โข สมฺพหุลา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี ภทฺเรหิ ภทฺเรหิ ยาเนหิ ปรปุราย อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา มหาวนํ อชฺโฌคาหนฺติ [Pg.363] ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ‘สทฺทกณฺฏกา โข ปน ฌานา’ วุตฺตา ภควตา. ยํนูน มยํ เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกเมยฺยาม. ตตฺถ มยํ อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหเรยฺยามา’’ติ. อถ โข เต อายสฺมนฺโต เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกมึสุ; ตตฺถ เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหรนฺติ. Naquela ocasião, muitos conhecidos e ilustres Licchavis entraram na Grande Floresta em suas carruagens excelentes, uns após os outros, fazendo grande barulho e alvoroço, para ver o Abençoado. Então, ocorreu àqueles veneráveis: 'Muitos conhecidos e ilustres Licchavis estão entrando na Grande Floresta em suas carruagens excelentes, uns após os outros, fazendo grande barulho e alvoroço, para ver o Abençoado. Ora, o Abençoado declarou que o ruído é um espinho para os jhanas. E se nós fôssemos para o Bosque de Sal de Gosiṅga? Lá poderíamos habitar confortavelmente, sem ruído e sem multidões.' Então, aqueles veneráveis foram para o Bosque de Sal de Gosiṅga; lá, eles habitaram confortavelmente, sem ruído e sem multidões. อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘กหํ นุ โข, ภิกฺขเว, จาโล, กหํ อุปจาโล, กหํ กุกฺกุโฏ, กหํ กฬิมฺโภ, กหํ นิกโฏ, กหํ กฏิสฺสโห; กหํ นุ โข เต, ภิกฺขเว, เถรา สาวกา คตา’’ติ? Então, o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Monges, onde está Cāla? Onde está Upacāla? Onde está Kakkaṭa? Onde está Kaḷimbha? Onde está Nikaṭa? Onde está Kaṭissaha? Para onde foram esses anciãos discípulos, monges?' ‘‘อิธ, ภนฺเต, เตสํ อายสฺมนฺตานํ เอตทโหสิ – ‘อิเม โข สมฺพหุลา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี ภทฺเรหิ ภทฺเรหิ ยาเนหิ ปรปุราย อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา มหาวนํ อชฺโฌคาหนฺติ ภควนฺตํ ทสฺสนาย ‘สทฺทกณฺฏกา โข ปน ฌานาวุตฺตา ภควตา ยํนูน มยํ เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกเมยฺยาม ตตฺถ มยํ อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหเรยฺยามา’ติ. อถ โข เต, ภนฺเต, อายสฺมนฺโต เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกมึสุ. ตตฺถ เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทา อปฺปากิณฺณา ผาสุํ วิหรนฺตี’’ติ. 'Senhor, ocorreu àqueles veneráveis: "Muitos conhecidos e ilustres Licchavis estão entrando na Grande Floreesta em suas carruagens excelentes, uns após os outros, fazendo grande barulho e alvoroço, para ver o Abençoado. Ora, o Abençoado declarou que o ruído é um espinho para os jhanas. E se nós fôssemos para o Bosque de Sal de Gosiṅga? Lá poderíamos habitar confortavelmente, sem ruído e sem multidões." Então, Senhor, aqueles veneráveis foram para o Bosque de Sal de Gosiṅga. Lá, eles habitam confortavelmente, sem ruído e sem multidões.' ‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว, ยถา เต มหาสาวกา สมฺมา พฺยากรมานา พฺยากเรยฺยุํ, ‘สทฺทกณฺฏกา หิ, ภิกฺขเว, ฌานา’ วุตฺตา มยา. 'Muito bem, muito bem, monges! Aqueles grandes discípulos falaram corretamente ao responderem. Pois, monges, eu declarei que o ruído é um espinho para os jhanas.' ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, กณฺฏกา. กตเม ทส? ปวิเวการามสฺส สงฺคณิการามตา กณฺฏโก, อสุภนิมิตฺตานุโยคํ อนุยุตฺตสฺส สุภนิมิตฺตานุโยโค กณฺฏโก, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารสฺส วิสูกทสฺสนํ กณฺฏโก, พฺรหฺมจริยสฺส มาตุคามูปจาโร กณฺฏโก, ปฐมสฺส ฌานสฺส สทฺโท กณฺฏโก, ทุติยสฺส ฌานสฺส วิตกฺกวิจารา กณฺฏกา, ตติยสฺส ฌานสฺส ปีติ กณฺฏโก, จตุตฺถสฺส ฌานสฺส อสฺสาสปสฺสาโส กณฺฏโก, สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา สญฺญา จ เวทนา จ กณฺฏโก ราโค กณฺฏโก โทโส กณฺฏโก โมโห กณฺฏโก. 'Existem, monges, estes dez espinhos. Quais dez? (1) O prazer na companhia é um espinho para quem se deleita na solidão. (2) A busca por um sinal atraente é um espinho para quem se dedica à meditação sobre o sinal do não atraente. (3) Assistir a espetáculos inadequados é um espinho para quem guarda as portas das faculdades sensoriais. (4) A proximidade com mulheres é um espinho para a vida celibatária. (5) O ruído é um espinho para o primeiro jhana. (6) O pensamento aplicado e o pensamento sustentado são espinhos para o segundo jhana. (7) O arrebatamento é um espinho para o terceiro jhana. (8) A inspiração e a expiração são um espinho para o quarto jhana. (9) A percepção e a sensação são um espinho para a realização da cessação da percepção e da sensação. (10) A cobiça é um espinho, a aversão é um espinho, a ilusão é um espinho.' ‘‘อกณฺฏกา[Pg.364], ภิกฺขเว, วิหรถ. นิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, วิหรถ. อกณฺฏกนิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, วิหรถ. อกณฺฏกา, ภิกฺขเว, อรหนฺโต; นิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, อรหนฺโต; อกณฺฏกนิกฺกณฺฏกา, ภิกฺขเว, อรหนฺโต’’ติ. ทุติยํ. 'Habitem sem espinhos, monges! Habitem livres de espinhos, monges! Habitem sem espinhos e livres de espinhos, monges! Os arahants são sem espinhos, monges; os arahants são livres de espinhos, monges; os arahants são sem espinhos e livres de espinhos, monges.' O segundo. ๓. อิฏฺฐธมฺมสุตฺตํ 3. Iṭṭhadhamma Sutta (O Discurso sobre as Coisas Desejadas) ๗๓. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ. กตเม ทส? โภคา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; วณฺโณ อิฏฺโฐ กนฺโต มนาโป ทุลฺลโภ โลกสฺมึ; อาโรคฺยํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; สีลํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; พฺรหฺมจริยํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; มิตฺตา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; พาหุสจฺจํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปํ ทุลฺลภํ โลกสฺมึ; ปญฺญา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; ธมฺมา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ; สคฺคา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ทุลฺลภา โลกสฺมึ. 73. 'Monges, existem estas dez coisas que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo. Quais dez? A riqueza é desejada, querida, agradável e difícil de obter no mundo; a beleza... a saúde... a conduta virtuosa... o celibato... os amigos... o grande aprendizado... a sabedoria... as boas qualidades... os céus são desejados, queridos, agradáveis e difíceis de obter no mundo.' ‘‘อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ ธมฺมานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ ทส ธมฺมา ปริปนฺถา – อาลสฺยํ อนุฏฺฐานํ โภคานํ ปริปนฺโถ, อมณฺฑนา อวิภูสนา วณฺณสฺส ปริปนฺโถ, อสปฺปายกิริยา อาโรคฺยสฺส ปริปนฺโถ, ปาปมิตฺตตา สีลานํ ปริปนฺโถ, อินฺทฺริยอสํวโร พฺรหฺมจริยสฺส ปริปนฺโถ, วิสํวาทนา มิตฺตานํ ปริปนฺโถ, อสชฺฌายกิริยา พาหุสจฺจสฺส ปริปนฺโถ, อสุสฺสูสา อปริปุจฺฉา ปญฺญาย ปริปนฺโถ, อนนุโยโค อปจฺจเวกฺขณา ธมฺมานํ ปริปนฺโถ, มิจฺฉาปฏิปตฺติ สคฺคานํ ปริปนฺโถ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ อิเม ทส ธมฺมา ปริปนฺถา. 'Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, existem dez coisas que são obstáculos. A preguiça e a falta de iniciativa são obstáculos para a riqueza; a falta de adorno e de asseio são obstáculos para a beleza; fazer o que é prejudicial é um obstáculo para a saúde; a má amizade é um obstáculo para a conduta virtuosa; a falta de controle das faculdades sensoriais é um obstáculo para o celibato; a falsidade é um obstáculo para as amizades; a falta de recitação é um obstáculo para o grande aprendizado; a falta de disposição para ouvir e não fazer perguntas são obstáculos para a sabedoria; a falta de aplicação e a falta de reflexão são obstáculos para as boas qualidades; a prática incorreta é um obstáculo para os céus. Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, estas dez coisas são obstáculos.' ‘‘อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ ธมฺมานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ ทส ธมฺมา อาหารา – อุฏฺฐานํ อนาลสฺยํ โภคานํ อาหาโร, มณฺฑนา วิภูสนา วณฺณสฺส อาหาโร, สปฺปายกิริยา อาโรคฺยสฺส อาหาโร, กลฺยาณมิตฺตตา สีลานํ อาหาโร, อินฺทฺริยสํวโร พฺรหฺมจริยสฺส อาหาโร, อวิสํวาทนา มิตฺตานํ อาหาโร, สชฺฌายกิริยา พาหุสจฺจสฺส อาหาโร, สุสฺสูสา ปริปุจฺฉา ปญฺญาย อาหาโร, อนุโยโค ปจฺจเวกฺขณา ธมฺมานํ อาหาโร, สมฺมาปฏิปตฺติ สคฺคานํ อาหาโร[Pg.365]. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ทสนฺนํ ธมฺมานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ทุลฺลภานํ โลกสฺมึ อิเม ทส ธมฺมา อาหารา’’ติ. ตติยํ. 'Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, existem dez coisas que são alimentos (nutrientes). A diligência e a iniciativa são alimentos para a riqueza; o adorno e o asseio são alimentos para a beleza; fazer o que é benéfico é um alimento para a saúde; a boa amizade é um alimento para a conduta virtuosa; o controle das faculdades sensoriais é um alimento para o celibato; a sinceridade é um alimento para as amizades; a recitação é um alimento para o grande aprendizado; a disposição para ouvir e fazer perguntas são alimentos para a sabedoria; a aplicação e a reflexão são alimentos para as boas qualidades; a prática correta é um alimento para os céus. Para estas dez coisas, monges, que são desejadas, queridas, agradáveis e difíceis de obter no mundo, estas dez coisas são alimentos.' O terceiro. ๔. วฑฺฒิสุตฺตํ 4. Vaḍḍhi Sutta (O Discurso sobre o Crescimento) ๗๔. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, วฑฺฒีหิ วฑฺฒมาโน อริยสาวโก อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ, สาราทายี จ โหติ วราทายี กายสฺส. กตเมหิ ทสหิ? เขตฺตวตฺถูหิ วฑฺฒติ, ธนธญฺเญน วฑฺฒติ, ปุตฺตทาเรหิ วฑฺฒติ, ทาสกมฺมกรโปริเสหิ วฑฺฒติ, จตุปฺปเทหิ วฑฺฒติ, สทฺธาย วฑฺฒติ, สีเลน วฑฺฒติ, สุเตน วฑฺฒติ, จาเคน วฑฺฒติ, ปญฺญาย วฑฺฒติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒมาโน อริยสาวโก อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ, สาราทายี จ โหติ วราทายี กายสฺสาติ. 74. 'Monges, crescendo de dez maneiras, um nobre discípulo cresce com um nobre crescimento, e ele absorve a essência e o melhor desta vida. De quais dez maneiras? Ele cresce em campos e terras; cresce em riqueza e grãos; cresce em esposa e filhos; cresce em escravos, trabalhadores e servos; cresce em animais de quatro patas; cresce em fé; cresce em conduta virtuosa; cresce em aprendizado; cresce em generosidade; cresce em sabedoria. Crescendo destas dez maneiras, monges, um nobre discípulo cresce com um nobre crescimento, e ele absorve a essência e o melhor desta vida.' ‘‘ธเนน ธญฺเญน จ โยธ วฑฺฒติ,ปุตฺเตหิ ทาเรหิ จตุปฺปเทหิ จ; ส โภควา โหติ ยสสฺสิ ปูชิโต,ญาตีหิ มิตฺเตหิ อโถปิ ราชุภิ. 'Aquele que cresce aqui em riqueza e grãos, em filhos, esposas e animais de quatro patas, torna-se rico, famoso e honrado por parentes, amigos e até por reis.' ‘‘สทฺธาย สีเลน จ โยธ วฑฺฒติ,ปญฺญาย จาเคน สุเตน จูภยํ; โส ตาทิโส สปฺปุริโส วิจกฺขโณ,ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุภเยน วฑฺฒตี’’ติ. จตุตฺถํ; 'Aquele que cresce aqui em fé e conduta virtuosa, em sabedoria, generosidade e aprendizado — tal homem de bem e discernimento cresce de ambas as maneiras nesta mesma vida.' O quarto. ๕. มิคสาลาสุตฺตํ 5. Migasālā Sutta (O Discurso sobre Migasālā) ๗๕. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. อถ โข มิคสาลา อุปาสิกา เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข มิคสาลา อุปาสิกา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – 75. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, pela manhã, o Venerável Ānanda vestiu-se, tomou sua tigela e manto, e foi até a casa da devota leiga Migasālā; ao chegar, sentou-se no assento preparado. Então, a devota leiga Migasālā aproximou-se do Venerável Ānanda; ao chegar, prestou homenagem ao Venerável Ānanda e sentou-se a um lado. Sentada a um lado, a devota leiga Migasālā disse ao Venerável Ānanda: ‘‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ. ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี โหติ [Pg.366] อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต – ‘สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโน’ติ. ปิตามโห เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต – ‘สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโน’ติ. 'Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura? Meu pai, Purāṇa, Senhor, era celibatário, vivia afastado, abstendo-se de relações sexuais, a prática das pessoas comuns. Quando ele faleceu, o Abençoado declarou: "Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita." Meu avô, Isidatta, Senhor, não era celibatário, mas vivia uma vida de casado contente com sua própria esposa. Quando ele faleceu, o Abençoado também declarou: "Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita."' ‘‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’’นฺติ? ‘‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’นฺติ. 'Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura?' 'Foi exatamente dessa maneira, irmã, que o Abençoado declarou.' อถ โข อายสฺมา อานนฺโท มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสเน ปิณฺฑปาตํ คเหตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – Então, o Venerável Ānanda, tendo recebido a esmola de comida na casa da devota leiga Migasālā, levantou-se de seu assento e partiu. Após a refeição, ao retornar de sua ronda de esmolas, ele foi até o Abençoado; ao chegar, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Venerável Ānanda disse ao Abençoado: ‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทึ. อถ โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา มํ เอตทโวจ – 'Aqui, Senhor, pela manhã, vesti-me, tomei minha tigela e manto, e fui até a casa da devota leiga Migasālā; ao chegar, sentei-me no assento preparado. Então, Senhor, a devota leiga Migasālā aproximou-se de mim; ao chegar, prestou-me homenagem e sentou-se a um lado. Sentada a um lado, Senhor, a devota leiga Migasālā me disse:' ‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ. ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี อโหสิ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. ปิตามโห เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต – สกทาคามี สตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. '"Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura? Meu pai, Purāṇa, Senhor, era celibatário, vivia afastado, abstendo-se de relações sexuais, a prática das pessoas comuns. Quando ele faleceu, o Abençoado declarou: 'Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita.' Meu avô, Isidatta, Senhor, não era celibatário, mas vivia uma vida de casado contente com sua própria esposa. Quando ele faleceu, o Abençoado também declarou: 'Ele alcançou o estado de um que retorna uma vez (sakadāgāmī) e renasceu no reino de Tusita.'"' กถํ [Pg.367] กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’นฺติ? เอวํ วุตฺเต อหํ, ภนฺเต, มิคสาลํ อุปาสิกํ เอตทโวจํ – ‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’’นฺติ. '"Como, Senhor Ānanda, deve ser compreendido este ensinamento do Abençoado, onde aquele que é celibatário e aquele que não é celibatário têm exatamente o mesmo destino em sua vida futura?" Quando isso foi dito, Senhor, eu respondi à devota leiga Migasālā: "Foi exatamente dessa maneira, irmã, que o Abençoado declarou."' ‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกปญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริเย ญาเณ? 'Quem é, Ānanda, a devota leiga Migasālā, uma mulher tola, incompetente, com intelecto de mulher? E quem são aqueles que possuem o conhecimento sobre a superioridade e inferioridade das faculdades de outras pessoas?' ‘‘ทสยิเม, อานนฺท, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ทส? อิธานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ยตฺถสฺส ตํ ทุสฺสีลฺยํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี. 'Existem, Ānanda, estes dez tipos de pessoas que se encontram no mundo. Quais dez? Aqui, Ānanda, uma certa pessoa é imoral e não compreende como realmente é aquela libertação da mente, libertação pela sabedoria, onde essa sua imoralidade cessa sem deixar vestígios. E ela não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruída neles, não os penetrou pela visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ela caminha para a deterioração, não para a distinção; ela é alguém que vai para a deterioração, não para a distinção.' ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ ทุสฺสีลฺยํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี. 'But aqui, Ānanda, uma certa pessoa é imoral, contudo compreende como realmente é aquela libertação da mente, libertação pela sabedoria, onde essa sua imoralidade cessa sem deixar vestígios. E ela ouviu os ensinamentos, tornou-se instruída neles, penetrou-os pela visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ela caminha para a distinção, não para a deterioração; ela é alguém que vai para a distinção, não para a deterioração.' ‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา, อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา. กสฺมา เนสํ เอโก หีโน เอโก ปณีโต’ติ? ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. “A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas] assim: ‘Este tem as mesmas qualidades que o outro. Por que, então, um deles é inferior e o outro é superior?’ De fato, Ānanda, esse julgamento deles lhes trará malefício e sofrimento por muito tempo.” ‘‘ตตฺรานนฺท, ยฺวายํ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ ทุสฺสีลฺยํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ. ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย, อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ[Pg.368], มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส. “Entre eles, Ānanda, aquele indivíduo que é imoral, mas compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua imoralidade cessa sem deixar vestígios; que ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária — esse indivíduo, Ānanda, é superior e mais excelente do que o anterior. Por qual razão? Porque, Ānanda, a corrente do Dhamma o conduz. Quem poderia conhecer essa diferença, exceto o Tathāgata? Portanto, Ānanda, não sejam juízes das pessoas, não façam julgamentos sobre as pessoas. Aquele que julga as pessoas, Ānanda, cava a sua própria ruína. Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สีลวา โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ สีลํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é virtuoso, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua virtude cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สีลวา โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ สีลํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é virtuoso e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua virtude cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.” ‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส. “A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas]... [como antes]... Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ติพฺพราโค โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส โส ราโค อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo tem forte cobiça, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua cobiça cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ติพฺพราโค โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส โส ราโค อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo tem forte cobiça e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua cobiça cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.” ‘‘ตตฺรานนฺท[Pg.369], ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส. “A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas]... [como antes]... Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส โส โกโธ อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é propenso à raiva, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua raiva cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส โส โกโธ อปริเสโส นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é propenso à raiva e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua raiva cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.” ‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส. “A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas]... [como antes]... Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ อุทฺธจฺจํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ, โน วิเสสาย; หานคามีเยว โหติ, โน วิเสสคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é agitado, mas não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua agitação cessa sem deixar vestígios. Ele não ouviu os ensinamentos, não se tornou instruído neles, não os penetrou com a visão correta e não obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a decadência, não para a distinção; ele caminha para a decadência, não para a distinção.” ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ อุทฺธจฺจํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ, โน หานาย; วิเสสคามีเยว โหติ, โน หานคามี. “Mas aqui, Ānanda, um certo indivíduo é agitado e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua agitação cessa sem deixar vestígios. Ele ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele se dirige para a distinção, não para a decadência; ele caminha para a distinção, não para a decadência.” ‘‘ตตฺรานนฺท[Pg.370], ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา, อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา. กสฺมา เนสํ เอโก หีโน เอโก ปณีโต’ติ? ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. “A respeito disso, Ānanda, aqueles que julgam medem [as pessoas] assim: ‘Este tem as mesmas qualidades que o outro. Por que, então, um deles é inferior e o outro é superior?’ De fato, Ānanda, esse julgamento deles lhes trará malefício e sofrimento por muito tempo.” ‘‘ตตฺรานนฺท, ยฺวายํ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ ยตฺถสฺส ตํ อุทฺธจฺจํ อปริเสสํ นิรุชฺฌติ, ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ. ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ; มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ โย วา ปนสฺส มาทิโส. “Entre eles, Ānanda, aquele indivíduo que é agitado, mas compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria onde aquela sua agitação cessa sem deixar vestígios; que ouviu os ensinamentos, tornou-se instruído neles, penetrou-os com a visão correta e obtém a libertação temporária — esse indivíduo, Ānanda, é superior e mais excelente do que o anterior. Por qual razão? Porque, Ānanda, a corrente do Dhamma o conduz. Quem poderia conhecer essa diferença, exceto o Tathāgata? Portanto, Ānanda, não sejam juízes das pessoas, não façam julgamentos sobre as pessoas. Aquele que julga as pessoas, Ānanda, cava a sua própria ruína. Somente eu, Ānanda, ou alguém como eu, poderia julgar as pessoas.” ‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกปญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริเย ญาเณ! อิเม โข, อานนฺท, ทส ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. “Quem é a devota leiga Migasālā, Ānanda, uma mulher tola, incompetente, com intelecto de mulher? E quem são aqueles que possuem o conhecimento sobre a superioridade e a inferioridade das faculdades das pessoas? Estes dez tipos de pessoas, Ānanda, são encontrados existindo no mundo.” ‘‘ยถารูเปน, อานนฺท, สีเลน ปุราโณ สมนฺนาคโต อโหสิ ตถารูเปน สีเลน อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อภวิสฺส, นยิธ ปุราโณ อิสิทตฺตสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. ยถารูปาย จานนฺท, ปญฺญาย อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อโหสิ ตถารูปาย ปญฺญาย ปุราโณ สมนฺนาคโต อภวิสฺส, นยิธ อิสิทตฺโต ปุราณสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. อิติ โข, อานนฺท, อิเม ปุคฺคลา อุโภ เอกงฺคหีนา’’ติ. ปญฺจมํ. “Se Isidatta, Ānanda, possuísse o mesmo tipo de conduta virtuosa que Purāṇa possuía, Purāṇa não teria sequer conhecido o destino dele. E se Purāṇa possuísse o mesmo tipo de sabedoria que Isidatta possuía, Isidatta não teria sequer conhecido o destino dele. Assim, Ānanda, esses dois indivíduos eram, cada um, deficientes em um aspecto.” Quinta. ๖. ตโยธมฺมสุตฺตํ 6. Tayodhamma Sutta ๗๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา โลเก น สํวิชฺเชยฺยุํ, น ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺเชยฺย อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, น ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิพฺเพยฺย. กตเม ตโย? ชาติ จ, ชรา จ, มรณญฺจ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา โลเก น สํวิชฺเชยฺยุํ, น ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺเชยฺย อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, น ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิพฺเพยฺย. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อิเม ตโย ธมฺมา โลเก สํวิชฺชนฺติ ตสฺมา ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ตสฺมา ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิพฺพติ. 76. “Monges, se estas três coisas não fossem encontradas no mundo, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado não surgiria no mundo, e o Dhamma e a Disciplina proclamados por ele não brilhariam no mundo. Quais três? O nascimento, a velhice e a morte. Se estas três coisas não fossem encontradas no mundo, monges, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado não surgiria no mundo, e o Dhamma e a Disciplina proclamados por ele não brilhariam no mundo. Mas porque estas três coisas são encontradas no mundo, monges, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado surge no mundo, e o Dhamma e a Disciplina proclamados por ele brilham no mundo.” ‘‘ตโยเม[Pg.371], ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? ราคํ อปฺปหาย, โทสํ อปฺปหาย, โมหํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar o nascimento, de abandonar a velhice e de abandonar a morte. Quais três? Sem abandonar a cobiça, sem abandonar a aversão e sem abandonar a ilusão. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar o nascimento, de abandonar a velhice e de abandonar a morte.” ‘‘ตโยเม ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? สกฺกายทิฏฺฐึ อปฺปหาย, วิจิกิจฺฉํ อปฺปหาย, สีลพฺพตปรามาสํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a cobiça, de abandonar a aversão e de abandonar a ilusão. Quais três? Sem abandonar a visão da existência de uma identidade pessoal, sem abandonar a dúvida e sem abandonar o apego a regras e rituais. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a cobiça, de abandonar a aversão e de abandonar a ilusão.” ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อโยนิโสมนสิการํ อปฺปหาย, กุมฺมคฺคเสวนํ อปฺปหาย, เจตโส ลีนตฺตํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a visão da existência de uma identidade pessoal, de abandonar a dúvida e de abandonar o apego a regras e rituais. Quais três? Sem abandonar a atenção inadequada, sem abandonar o seguimento de um caminho incorreto e sem abandonar a lentidão mental. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a visão da existência de uma identidade pessoal, de abandonar a dúvida e de abandonar o apego a regras e rituais.” ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อโยนิโส มนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? มุฏฺฐสจฺจํ อปฺปหาย, อสมฺปชญฺญํ อปฺปหาย, เจตโส วิกฺเขปํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a atenção inadequada, de abandonar o seguimento de um caminho incorreto e de abandonar a lentidão mental. Quais três? Sem abandonar a falta de atenção plena, sem abandonar a ausência de clara compreensão e sem abandonar a distração mental. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a atenção inadequada, de abandonar o seguimento de um caminho incorreto e de abandonar a lentidão mental.” ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ อปฺปหาย, อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ อปฺปหาย, อุปารมฺภจิตฺตตํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de atenção plena, de abandonar a ausência de clara compreensão e de abandonar a distração mental. Quais três? Sem abandonar a falta de desejo de ver os nobres, sem abandonar a falta de desejo de ouvir o nobre Dhamma e sem abandonar a mente inclinada à crítica. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de atenção plena, de abandonar a ausência de clara compreensão e de abandonar a distração mental.” ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจํ อปฺปหาย, อสํวรํ อปฺปหาย, ทุสฺสีลฺยํ อปฺปหาย [Pg.372] – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, de abandonar a falta de desejo de ouvir o nobre Dhamma e de abandonar a mente inclinada à crítica. Quais três? Sem abandonar a agitação, sem abandonar a falta de contenção e sem abandonar a imoralidade. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, de abandonar a falta de desejo de ouvir o nobre Dhamma e de abandonar a mente inclinada à crítica.” ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อสฺสทฺธิยํ อปฺปหาย, อวทญฺญุตํ อปฺปหาย, โกสชฺชํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. “Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a agitação, de abandonar a falta de contenção e de abandonar a imoralidade. Quais três? Sem abandonar a falta de fé, sem abandonar a falta de generosidade e sem abandonar a preguiça. Sem abandonar estas três coisas, monges, a pessoa é incapaz de abandonar a agitação, de abandonar a falta de contenção e de abandonar a imoralidade.” ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อนาทริยํ อปฺปหาย, โทวจสฺสตํ อปฺปหาย, ปาปมิตฺตตํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. Monges, sem ter abandonado estas três coisas, é impossível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Quais são as três? O desrespeito, a obstinação e a má amizade. Sem ter abandonado estas três coisas, monges, é impossível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อหิริกํ อปฺปหาย, อโนตฺตปฺปํ อปฺปหาย, ปมาทํ อปฺปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. Monges, sem ter abandonado estas três coisas, é impossível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Quais são as três? A ausência de vergonha moral, a ausência de temor moral e a negligência. Sem ter abandonado estas três coisas, monges, é impossível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. ‘‘อหิริโกยํ, ภิกฺขเว, อโนตฺตาปี ปมตฺโต โหติ. โส ปมตฺโต สมาโน อภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. โส ปาปมิตฺโต สมาโน อภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. โส กุสีโต สมาโน อภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. โส ทุสฺสีโล สมาโน อภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. โส อุปารมฺภจิตฺโต สมาโน อภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. โส วิกฺขิตฺตจิตฺโต สมาโน อภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. โส ลีนจิตฺโต สมาโน อภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. โส วิจิกิจฺโฉ สมาโน อภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ [Pg.373] ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. โส ราคํ อปฺปหาย โทสํ อปฺปหาย โมหํ อปฺปหาย อภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. Monges, aquele que carece de vergonha moral e de temor moral é negligente. Sendo negligente, ele é incapaz de abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Tendo más amizades, ele é incapaz de abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Sendo preguiçoso, ele é incapaz de abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. Sendo imoral, ele é incapaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. Tendo uma mente inclinada à crítica, ele é incapaz de abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. Estando mentalmente distraído, ele é incapaz de abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. Tendo a mente lenta, ele é incapaz de abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. Tendo dúvida, ele é incapaz de abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. Sem ter abandonado a cobiça, a aversão e a ilusão, ele é incapaz de abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? ราคํ ปหาย, โทสํ ปหาย, โมหํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte. Quais são as três? Tendo abandonado a cobiça, tendo abandonado a aversão e tendo abandonado a ilusão. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาย, วิจิกิจฺฉํ ปหาย, สีลพฺพตปรามาสํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. Quais são as três? Tendo abandonado a visão da identidade pessoal, tendo abandonado a dúvida e tendo abandonado o apego a regras e rituais. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อโยนิโสมนสิการํ ปหาย, กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาย, เจตโส ลีนตฺตํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. Quais são as três? Tendo abandonado a atenção inadequada, tendo abandonado o seguir um caminho errado e tendo abandonado a lentidão mental. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? มุฏฺฐสจฺจํ ปหาย, อสมฺปชญฺญํ ปหาย, เจตโส วิกฺเขปํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. Quais são as três? Tendo abandonado a falta de atenção plena, tendo abandonado a falta de clara compreensão e tendo abandonado a distração mental. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ มุฏฺฐสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาย, อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาย, อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ มุฏฺฐสฺสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. Quais são as três? Tendo abandonado a falta de desejo de ver os nobres, tendo abandonado a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e tendo abandonado a mente inclinada à crítica. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจํ ปหาย, อสํวรํ ปหาย, ทุสฺสีลฺยํ ปหาย – อิเม [Pg.374] โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. Quais são as três? Tendo abandonado a agitação, tendo abandonado a falta de contenção e tendo abandonado a imoralidade. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อสฺสทฺธิยํ ปหาย, อวทญฺญุตํ ปหาย, โกสชฺชํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. Quais são as três? Tendo abandonado a falta de fé, tendo abandonado a falta de generosidade e tendo abandonado a preguiça. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อนาทริยํ ปหาย, โทวจสฺสตํ ปหาย, ปาปมิตฺตตํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Quais são as três? Tendo abandonado o desrespeito, tendo abandonado a obstinação e tendo abandonado a má amizade. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. กตเม ตโย? อหิริกํ ปหาย, อโนตฺตปฺปํ ปหาย, ปมาทํ ปหาย – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. Monges, tendo abandonado estas três coisas, é possível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Quais são as três? Tendo abandonado a ausência de vergonha moral, tendo abandonado a ausência de temor moral e tendo abandonado a negligência. Tendo abandonado estas três coisas, monges, é possível abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. ‘‘หิรีมายํ, ภิกฺขเว, โอตฺตาปี อปฺปมตฺโต โหติ. โส อปฺปมตฺโต สมาโน ภพฺโพ อนาทริยํ ปหาตุํ โทวจสฺสตํ ปหาตุํ ปาปมิตฺตตํ ปหาตุํ. โส กลฺยาณมิตฺโต สมาโน ภพฺโพ อสฺสทฺธิยํ ปหาตุํ อวทญฺญุตํ ปหาตุํ โกสชฺชํ ปหาตุํ. โส อารทฺธวีริโย สมาโน ภพฺโพ อุทฺธจฺจํ ปหาตุํ อสํวรํ ปหาตุํ ทุสฺสีลฺยํ ปหาตุํ. โส สีลวา สมาโน ภพฺโพ อริยานํ อทสฺสนกมฺยตํ ปหาตุํ อริยธมฺมสฺส อโสตุกมฺยตํ ปหาตุํ อุปารมฺภจิตฺตตํ ปหาตุํ. โส อนุปารมฺภจิตฺโต สมาโน ภพฺโพ มุฏฺฐสฺสจฺจํ ปหาตุํ อสมฺปชญฺญํ ปหาตุํ เจตโส วิกฺเขปํ ปหาตุํ. โส อวิกฺขิตฺตจิตฺโต สมาโน ภพฺโพ อโยนิโสมนสิการํ ปหาตุํ กุมฺมคฺคเสวนํ ปหาตุํ เจตโส ลีนตฺตํ ปหาตุํ. โส อลีนจิตฺโต สมาโน ภพฺโพ สกฺกายทิฏฺฐึ ปหาตุํ วิจิกิจฺฉํ ปหาตุํ สีลพฺพตปรามาสํ ปหาตุํ. โส อวิจิกิจฺโฉ สมาโน ภพฺโพ ราคํ ปหาตุํ โทสํ ปหาตุํ โมหํ ปหาตุํ. โส ราคํ ปหาย [Pg.375] โทสํ ปหาย โมหํ ปหาย ภพฺโพ ชาตึ ปหาตุํ ชรํ ปหาตุํ มรณํ ปหาตุ’’นฺติ. ฉฏฺฐํ. Monges, aquele que possui vergonha moral e temor moral é diligente. Sendo diligente, ele é capaz de abandonar o desrespeito, a obstinação e a má amizade. Tendo boas amizades, ele é capaz de abandonar a falta de fé, a falta de generosidade e a preguiça. Sendo enérgico, ele é capaz de abandonar a agitação, a falta de contenção e a imoralidade. Sendo virtuoso, ele é capaz de abandonar a falta de desejo de ver os nobres, a falta de desejo de ouvir o Nobre Dhamma e a mente inclinada à crítica. Tendo uma mente que não é inclinada à crítica, ele é capaz de abandonar a falta de atenção plena, a falta de clara compreensão e a distração mental. Tendo uma mente não distraída, ele é capaz de abandonar a atenção inadequada, o seguir um caminho errado e a lentidão mental. Tendo uma mente não lenta, ele é capaz de abandonar a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais. Estando livre de dúvidas, ele é capaz de abandonar a cobiça, a aversão e a ilusão. Tendo abandonado a cobiça, a aversão e a ilusão, ele é capaz de abandonar o nascimento, o envelhecimento e a morte. O sexto. ๗. กากสุตฺตํ 7. Kākasutta (O Corvo) ๗๗. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต กาโก. กตเมหิ ทสหิ? ธํสี จ, ปคพฺโภ จ, ตินฺติโณ จ, มหคฺฆโส จ, ลุทฺโท จ, อการุณิโก จ, ทุพฺพโล จ, โอรวิตา จ, มุฏฺฐสฺสติ จ, เนจยิโก จ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต กาโก. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขุ. กตเมหิ ทสหิ? ธํสี จ, ปคพฺโภ จ, ตินฺติโณ จ, มหคฺฆโส จ, ลุทฺโท จ, อการุณิโก จ, ทุพฺพโล จ, โอรวิตา จ, มุฏฺฐสฺสติ จ, เนจยิโก จ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขู’’ติ. สตฺตมํ. 77. Monges, o corvo possui dez más qualidades. Quais dez? Ele é destrutivo, impudente, ávido, glutão, cruel, impiedoso, fraco, estridente, desatento e acumulador. O corvo possui estas dez más qualidades. Da mesma forma, monges, um monge mau possui dez más qualidades. Quais dez? Ele é destrutivo, impudente, ávido, glutão, cruel, impiedoso, fraco, estridente, desatento e acumulador. Um monge mau possui estas dez más qualidades. O sétimo. ๘. นิคณฺฐสุตฺตํ 8. Nigaṇṭhasutta (Os Niganthas) ๗๘. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคตา นิคณฺฐา. กตเมหิ ทสหิ? อสฺสทฺธา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; ทุสฺสีลา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อหิริกา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อโนตฺตปฺปิโน, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อสปฺปุริสสมฺภตฺติโน, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; อตฺตุกฺกํสกปรวมฺภกา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; สนฺทิฏฺฐิปรามาสา อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคิโน, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; กุหกา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; ปาปิจฺฉา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา; ปาปมิตฺตา, ภิกฺขเว, นิคณฺฐา – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ อสทฺธมฺเมหิ สมนฺนาคตา นิคณฺฐา’’ติ. อฏฺฐมํ. 78. Monges, os niganthas possuem dez más qualidades. Quais dez? Monges, os niganthas não têm fé; os niganthas são imorais; os niganthas carecem de vergonha moral; os niganthas carecem de temor moral; os niganthas associam-se com pessoas más; os niganthas elogiam a si mesmos e depreciam os outros; os niganthas apegam-se às suas próprias opiniões, segurando-as firmemente e abandonando-as com dificuldade; os niganthas são enganadores; os niganthas têm maus desejos; os niganthas têm más amizades. Os niganthas possuem estas dez más qualidades. O oitavo. ๙. อาฆาตวตฺถุสุตฺตํ 9. Āghātavatthusutta (Os Motivos de Ressentimento) ๗๙. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, อาฆาตวตฺถูนิ. กตมานิ ทส? ‘อนตฺถํ เม อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อนตฺถํ เม จรตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อนตฺถํ เม จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจรี’ติ…เป… ‘อนตฺถํ จรตี’ติ…เป… ‘อนตฺถํ จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ, ‘อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจรี’ติ…เป… ‘อตฺถํ จรตี’ติ…เป… ‘อตฺถํ จริสฺสตี’ติ [Pg.376] อาฆาตํ พนฺธติ; อฏฺฐาเน จ กุปฺปติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส อาฆาตวตฺถูนี’’ติ. นวมํ. 79. Monges, existem estes dez motivos de ressentimento. Quais dez? Pensando: 'Ele me causou dano', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele está me causando dano', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele me causará dano', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele causou dano a alguém que me é querido e agradável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele está causando dano a alguém que me é querido e agradável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele causará dano a alguém que me é querido e agradável', a pessoa nutre ressentimento. Pensando: 'Ele agiu em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele está agindo em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável', a pessoa nutre ressentimento; pensando: 'Ele agirá em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável', a pessoa nutre ressentimento. E a pessoa se ira sem motivo. Estes, monges, são os dez motivos de ressentimento. O nono. ๑๐. อาฆาตปฏิวินยสุตฺตํ 10. Āghātapaṭivinayasutta (A Remoção do Ressentimento) ๘๐. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อาฆาตปฏิวินยา. กตเม ทส? ‘อนตฺถํ เม อจริ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, ‘อนตฺถํ เม จรติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, ‘อนตฺถํ เม จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจริ…เป… จรติ…เป… จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภาติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจริ…เป… อตฺถํ จรติ…เป… อตฺถํ จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภาติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ, อฏฺฐาเน จ น กุปฺปติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อาฆาตปฏิวินยา’’ติ. ทสมํ. 80. Monges, existem estes dez métodos para remover o ressentimento. Quais dez? Pensando: 'Ele me causou dano, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele está me causando dano, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele me causará dano, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele causou dano a alguém que me é querido e agradável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele está causando dano a alguém que me é querido e agradável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele causará dano a alguém que me é querido e agradável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. Pensando: 'Ele agiu em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele está agindo em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento; pensando: 'Ele agirá em benefício de alguém que me é desagradável e indesejável, mas o que se pode fazer a respeito?', a pessoa remove o ressentimento. E a pessoa não se ira sem motivo. Estes, monges, são os dez métodos para remover o ressentimento. O décimo. อากงฺขวคฺโค ตติโย. O terceiro capítulo, Ākaṅkhavagga. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário deste capítulo: อากงฺโข กณฺฏโก อิฏฺฐา, วฑฺฒิ จ มิคสาลาย; ตโย ธมฺมา จ กาโก จ, นิคณฺฐา ทฺเว จ อาฆาตาติ. Ākaṅkha, Kaṇṭaka, Iṭṭha, Vaḍḍhi e Migasālā; Tayodhamma, Kāko, Nigaṇṭha e os dois sobre Āghāta. (๙) ๔. เถรวคฺโค (9) 4. Theravagga (O Capítulo sobre os Anciãos) ๑. วาหนสุตฺตํ 1. Vāhanasutta (O Discurso para Vāhana) ๘๑. เอกํ สมยํ ภควา จมฺปายํ วิหรติ คคฺคราย โปกฺขรณิยา ตีเร. อถ โข อายสฺมา วาหโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา วาหโน ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรตี’’ติ? 81. Em uma ocasião, o Abençoado estava residindo em Campā, às margens da lagoa de lótus Gaggarā. Então, o venerável Vāhana aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse-lhe: 'Senhor, de quantas coisas o Tathāgata está liberto, desapegado e emancipado, de modo que ele habita com uma mente livre de limites?' ‘‘ทสหิ โข, วาหน, ธมฺเมหิ ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรติ. กตเมหิ ทสหิ? รูเปน โข, วาหน, ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา [Pg.377] วิหรติ, เวทนาย โข, วาหน…เป… สญฺญาย โข, วาหน… สงฺขาเรหิ โข, วาหน… วิญฺญาเณน โข, วาหน… ชาติยา โข, วาหน… ชราย โข, วาหน… มรเณน โข, วาหน… ทุกฺเขหิ โข, วาหน… กิเลเสหิ โข, วาหน, ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรติ. เสยฺยถาปิ, วาหน, อุปฺปลํ วา ปทุมํ วา ปุณฺฑรีกํ วา อุทเก ชาตํ อุทเก สํวฑฺฒํ อุทกา ปจฺจุคฺคมฺม ฐิตํ อนุปลิตฺตํ อุทเกน; เอวเมวํ โข, วาหน, อิเมหิ ทสหิ ธมฺเมหิ ตถาคโต นิสฺสโฏ วิสํยุตฺโต วิปฺปมุตฺโต วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรตี’’ติ. ปฐมํ. “Vāhana, é de dez coisas que o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites. Quais são as dez? Da forma, Vāhana, o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites; da sensação, Vāhana... [pe]... da percepção, Vāhana... das formações volitivas, Vāhana... da consciência, Vāhana... do nascimento, Vāhana... da velhice, Vāhana... da morte, Vāhana... do sofrimento, Vāhana... das impurezas mentais, Vāhana, o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites. Assim como, Vāhana, um lótus azul, vermelho ou branco, embora nascido na água e crescido na água, ergue-se acima da água e permanece sem ser manchado pela água; da mesma forma, Vāhana, é dessas dez coisas que o Tathāgata está liberto, desassociado e emancipado, habitando com uma mente livre de limites.” O primeiro. ๒. อานนฺทสุตฺตํ 2. Ānandasutta ๘๒. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ภควา เอตทโวจ – 82. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Ānanda: ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อสฺสทฺโธ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu sem fé alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ทุสฺสีโล สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu imoral alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อปฺปสฺสุโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu de pouco aprendizado alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ทุพฺพโจ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu difícil de corrigir alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ปาปมิตฺโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu que tem maus amigos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘กุสีโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu preguiçoso alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘มุฏฺฐสฺสติ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu desatento alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส [Pg.378] วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อสนฺตุฏฺโฐ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu descontente alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘ปาปิจฺโฉ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu de maus desejos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu de visão incorreta alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อิเมหิ ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é impossível que um bhikkhu dotado dessas dez qualidades alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สทฺโธ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu dotado de fé alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สีลวา สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu virtuoso alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘พหุสฺสุโต สุตธโร สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu de muito aprendizado, que retém o que ouviu, alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สุวโจ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu fácil de corrigir alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘กลฺยาณมิตฺโต สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu que tem bons amigos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อารทฺธวีริโย สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu energético alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อุปฏฺฐิตสฺสติ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu atento alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สนฺตุฏฺโฐ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu contente alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อปฺปิจฺโฉ สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu de poucos desejos alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส [Pg.379] วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘สมฺมาทิฏฺฐิโก สมาโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu de visão correta alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. ‘‘โส วตานนฺท, ภิกฺขุ ‘อิเมหิ ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ทุติยํ. “Certamente, Ānanda, é possível que um bhikkhu dotado dessas dez qualidades alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.” O segundo. ๓. ปุณฺณิยสุตฺตํ 3. Puṇṇiyasutta ๘๓. อถ โข อายสฺมา ปุณฺณิโย เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา ปุณฺณิโย ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อปฺเปกทา ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ อปฺเปกทา นปฺปฏิภาตี’’ติ? 83. Então, o venerável Puṇṇiya aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Puṇṇiya disse ao Abençoado: “Senhor, qual é a causa, qual é a condição pela qual, às vezes, o Tathāgata está disposto a ensinar o Dhamma e, às vezes, não está disposto?” ‘‘สทฺโธ จ, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ โหติ, โน จ อุปสงฺกมิตา; เนว ตาว ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. ยโต จ โข, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ อุปสงฺกมิตา จ, เอวํ ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. “Puṇṇiya, quando um bhikkhu é dotado de fé, mas não se aproxima, o Tathāgata não está disposto a ensinar o Dhamma. Mas quando, Puṇṇiya, um bhikkhu é dotado de fé e se aproxima, então o Tathāgata está disposto a ensinar. ‘‘สทฺโธ จ, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ โหติ อุปสงฺกมิตา จ, โน จ ปยิรุปาสิตา…เป… ปยิรุปาสิตา จ, โน จ ปริปุจฺฉิตา… ปริปุจฺฉิตา จ, โน จ โอหิตโสโต ธมฺมํ สุณาติ… โอหิตโสโต จ ธมฺมํ สุณาติ, โน จ สุตฺวา ธมฺมํ ธาเรติ… สุตฺวา จ ธมฺมํ ธาเรติ, โน จ ธาตานํ ธมฺมานํ อตฺถํ อุปปริกฺขติ… ธาตานญฺจ ธมฺมานํ อตฺถํ อุปปริกฺขติ โน จ อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน โหติ… อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน จ โหติ, โน จ กลฺยาณวาโจ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ โปริยา วาจาย สมนฺนาคโต วิสฺสฏฺฐาย อเนลคฬาย อตฺถสฺส วิญฺญาปนิยา… กลฺยาณวาโจ จ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ โปริยา วาจาย สมนฺนาคโต วิสฺสฏฺฐาย อเนลคฬาย อตฺถสฺส วิญฺญาปนิยา, โน จ สนฺทสฺสโก โหติ สมาทปโก สมุตฺเตชโก สมฺปหํสโก สพฺรหฺมจารีนํ, เนว ตาว ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. “Quando, Puṇṇiya, um bhikkhu é dotado de fé e se aproxima, mas não o serve... [pe]... e o serve, mas não faz perguntas... e faz perguntas, mas não ouve o Dhamma com ouvidos atentos... e ouve o Dhamma com ouvidos atentos, mas, tendo ouvido, não o retém na mente... e, tendo ouvido, o retém na mente, mas não examina o significado dos ensinamentos retidos na mente... e examina o significado dos ensinamentos retidos na mente, mas não compreende o significado e o Dhamma para então praticar de acordo com o Dhamma... e compreende o significado e o Dhamma e pratica de acordo com o Dhamma, mas não é um bom orador com uma boa dicção, dotado de uma fala polida, clara, articulada e expressiva do significado... e é um bom orador com uma boa dicção, dotado de uma fala polida, clara, articulada e expressiva do significado, mas não instrui, encoraja, inspira e alegra seus companheiros de vida santa, o Tathāgata não está disposto a ensinar o Dhamma. ‘‘ยโต จ โข, ปุณฺณิย, ภิกฺขุ สทฺโธ จ โหติ, อุปสงฺกมิตา จ, ปยิรุปาสิตา จ, ปริปุจฺฉิตา จ, โอหิตโสโต จ ธมฺมํ สุณาติ, สุตฺวา จ ธมฺมํ ธาเรติ, ธาตานญฺจ ธมฺมานํ อตฺถํ อุปปริกฺขติ, อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน [Pg.380] จ โหติ, กลฺยาณวาโจ จ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ โปริยา วาจาย สมนฺนาคโต วิสฺสฏฺฐาย อเนลคฬาย อตฺถสฺส วิญฺญาปนิยา, สนฺทสฺสโก จ โหติ สมาทปโก สมุตฺเตชโก สมฺปหํสโก สพฺรหฺมจารีนํ – เอวํ ตถาคตํ ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. อิเมหิ โข, ปุณฺณิย, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา เอกนฺตปฏิภานา ตถาคตํ ธมฺมเทสนา โหตี’’ติ. ตติยํ. “Mas, Puṇṇiya, quando um bhikkhu é dotado de fé, aproxima-se, serve, faz perguntas, ouve o Dhamma com ouvidos atentos, retém o Dhamma na mente após ouvi-lo, examina o significado dos ensinamentos retidos na mente, compreende o significado e o Dhamma e pratica de acordo com o Dhamma, é um bom orador com uma boa dicção, dotado de uma fala polida, clara, articulada e expressiva do significado, e instrui, encoraja, inspira e alegra seus companheiros de vida santa — então o Tathāgata está disposto a ensinar o Dhamma. Quando, Puṇṇiya, alguém é dotado dessas dez qualidades, o Tathāgata está inteiramente disposto a ensinar o Dhamma.” O terceiro. ๔. พฺยากรณสุตฺตํ 4. Byākaraṇasutta ๘๔. ตตฺร โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ – 84. Ali, o venerável Mahāmoggallāna dirigiu-se aos bhikkhus: “Amigos, bhikkhus!” “Amigo”, responderam aqueles bhikkhus ao venerável Mahāmoggallāna. O venerável Mahāmoggallāna disse o seguinte: ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ อญฺญํ พฺยากโรติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ. “Aqui, amigos, um bhikkhu declara o conhecimento final desta forma: ‘Compreendo: o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência’. Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é praticante de jhana — habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo praticante de jhana, habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína. ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ? “O Tathāgata ou seu discípulo praticante de jhana, habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: ‘Por que este venerável declara o conhecimento final desta forma: “Compreendo: o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência”?’ ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – “O Tathāgata ou seu discípulo praticante de jhana, habilidoso nas realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende: ‘โกธโน [Pg.381] โข อยมายสฺมา; โกธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. โกธปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é propenso à raiva; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela raiva. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela raiva é um caso de declínio. ‘อุปนาหี โข ปน อยมายสฺมา; อุปนาหปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อุปนาหปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é hostil; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela hostilidade. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela hostilidade é um caso de declínio. ‘มกฺขี โข ปน อยมายสฺมา; มกฺขปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. มกฺขปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é depreciativo; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela depreciação. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela depreciação é um caso de declínio. ‘ปฬาสี โข ปน อยมายสฺมา; ปฬาสปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. ปฬาสปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é insolente; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela insolência. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela insolência é um caso de declínio. ‘อิสฺสุกี โข ปน อยมายสฺมา; อิสฺสาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อิสฺสาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é invejoso; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela inveja. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela inveja é um caso de declínio. ‘มจฺฉรี โข ปน อยมายสฺมา; มจฺเฉรปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. มจฺเฉรปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é mesquinho; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela mesquinhez. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela mesquinhez é um caso de declínio. ‘สโฐ โข ปน อยมายสฺมา; สาเฐยฺยปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. สาเฐยฺยปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é astuto; ele habita frequentemente com a mente obcecada pela astúcia. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela astúcia é um caso de declínio. ‘มายาวี โข ปน อยมายสฺมา; มายาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. มายาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é enganador; ele habita frequentemente com a mente obcecada pelo engano. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pelo engano é um caso de declínio. ‘ปาปิจฺโฉ โข ปน อยมายสฺมา; อิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อิจฺฉาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável tem maus desejos e sua mente é frequentemente obcecada pelo desejo. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pelo desejo é um caso de declínio. ‘สติ [Pg.382] โข ปน อยมายสฺมา อุตฺตริ กรณีเย โอรมตฺตเกน วิเสสาธิคเมน อนฺตรา โวสานํ อาปนฺโน. อนฺตรา โวสานคมนํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’. ‘Havendo ainda algo mais a ser feito, este venerável, devido a uma realização de distinção inferior, parou no meio do caminho. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, parar no meio do caminho é um caso de declínio.’ ‘‘โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม อปฺปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม ปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. จตุตฺถํ. “Certamente, amigos, é impossível que um bhikkhu que não abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. Mas é possível que um bhikkhu que abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.” O quarto. ๕. กตฺถีสุตฺตํ 5. Katthīsutta ๘๕. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาจุนฺโท เจตีสุ วิหรติ สหชาติยํ. ตตฺร โข อายสฺมา มหาจุนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาจุนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาจุนฺโท เอตทโวจ – 85. Em certa ocasião, o venerável Mahācunda estava residindo entre os Cetis, em Sahajāti. Ali, o venerável Mahācunda dirigiu-se aos bhikkhus: “Amigos, bhikkhus!” “Amigo!”, responderam aqueles bhikkhus. O venerável Mahācunda disse o seguinte: ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – ‘อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ทุติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ตติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ จตุตฺถํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากาสานญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ วิญฺญาณญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากิญฺจญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ. “Aqui, amigos, um bhikkhu é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações: ‘Eu entro e saio do primeiro jhāna; eu entro e saio do segundo jhāna; eu entro e saio do terceiro jhāna; eu entro e saio do quarto jhāna; eu entro e saio da base do espaço infinito; eu entro e saio da base da consciência infinita; eu entro e saio da base do nada; eu entro e saio da base da nem percepção, nem não percepção; eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação.’ ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ. “Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna — habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína. ‘‘ตเมนํ [Pg.383] ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ…เป… อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ. “Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna... abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: ‘Por que este venerável é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações, dizendo: “Eu entro e saio do primeiro jhāna... [pe]... eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação”?’ ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – “Então, o Tathāgata ou seu discípulo, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende: ‘ทีฆรตฺตํ โข อยมายสฺมา ขณฺฑการี ฉิทฺทการี สพลการี กมฺมาสการี น สนฺตตการี น สนฺตตวุตฺติ สีเลสุ. ทุสฺสีโล โข อยมายสฺมา. ทุสฺสิลฺยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Por muito tempo a conduta deste venerável tem sido rompida, falha, manchada e salpicada, e ele não observa nem segue consistentemente o comportamento virtuoso nos preceitos. Este venerável é imoral. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a imoralidade é um caso de declínio. ‘อสฺสทฺโธ โข ปน อยมายสฺมา; อสฺสทฺธิยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é desprovido de fé. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de fé é um caso de declínio. ‘อปฺปสฺสุโต โข ปน อยมายสฺมา อนาจาโร; อปฺปสจฺจํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável tem pouco conhecimento e comportamento inadequado. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o pouco conhecimento é um caso de declínio. ‘ทุพฺพโจ โข ปน อยมายสฺมา; โทวจสฺสตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é difícil de corrigir. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de corrigir é um caso de declínio. ‘ปาปมิตฺโต โข ปน อยมายสฺมา; ปาปมิตฺตตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável tem más amizades. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a má amizade é um caso de declínio. ‘กุสีโต โข ปน อยมายสฺมา; โกสชฺชํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é preguiçoso. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a preguiça é um caso de declínio. ‘มุฏฺฐสฺสติ โข ปน อยมายสฺมา; มุฏฺฐสฺสจฺจํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é esquecido, desprovido de atenção plena. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de atenção plena é um caso de declínio. ‘กุหโก โข ปน อยมายสฺมา; โกหญฺญํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é um enganador. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o engano é um caso de declínio. ‘ทุพฺภโร โข ปน อยมายสฺมา; ทุพฺภรตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é difícil de sustentar. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de sustentar é um caso de declínio. ‘ทุปฺปญฺโญ [Pg.384] โข ปน อยมายสฺมา; ทุปฺปญฺญตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’. ‘Este venerável é desprovido de sabedoria. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de sabedoria é um caso de declínio.’ ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, สหายโก สหายกํ เอวํ วเทยฺย – ‘ยทา เต, สมฺม, ธเนน ธนกรณียํ อสฺส, ยาเจยฺยาสิ มํ ธนํ. ทสฺสามิ เต ธน’นฺติ. โส กิญฺจิเทว ธนกรณีเย สมุปฺปนฺเน สหายโก สหายกํ เอวํ วเทยฺย – ‘อตฺโถ เม, สมฺม, ธเนน. เทหิ เม ธน’นฺติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘เตน หิ, สมฺม, อิธ ขนาหี’ติ. โส ตตฺร ขนนฺโต นาธิคจฺเฉยฺย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อลิกํ มํ, สมฺม, อวจ; ตุจฺฉกํ มํ, สมฺม, อวจ – อิธ ขนาหี’ติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘นาหํ ตํ, สมฺม, อลิกํ อวจํ, ตุจฺฉกํ อวจํ. เตน หิ, สมฺม, อิธ ขนาหี’ติ. โส ตตฺรปิ ขนนฺโต นาธิคจฺเฉยฺย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อลิกํ มํ, สมฺม, อวจ, ตุจฺฉกํ มํ, สมฺม, อวจ – อิธ ขนาหี’ติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘นาหํ ตํ, สมฺม, อลิกํ อวจํ, ตุจฺฉกํ อวจํ. เตน หิ, สมฺม, อิธ ขนาหี’ติ. โส ตตฺรปิ ขนนฺโต นาธิคจฺเฉยฺย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อลิกํ มํ, สมฺม, อวจ, ตุจฺฉกํ มํ, สมฺม, อวจ – อิธ ขนาหี’ติ. โส เอวํ วเทยฺย – ‘นาหํ ตํ, สมฺม, อลิกํ อวจํ, ตุจฺฉกํ อวจํ. อปิ จ อหเมว อุมฺมาทํ ปาปุณึ เจตโส วิปริยาย’นฺติ. “Suponham, amigos, que um homem dissesse ao seu companheiro: ‘Sempre que você precisar de dinheiro para algum assunto, meu amigo, peça-me dinheiro. Eu lhe darei dinheiro.’ Quando surge alguma necessidade de dinheiro, o companheiro diz ao amigo: ‘Preciso de dinheiro, amigo. Dê-me dinheiro.’ O outro diz: ‘Nesse caso, amigo, cave aqui.’ Ele cave ali, mas não encontra nada. Ele então diz: ‘Você me disse uma mentira, amigo; você me disse algo vazio, amigo — “cave aqui”.’ O outro diz: ‘Eu não lhe disse uma mentira, amigo, nem lhe disse algo vazio. Nesse caso, amigo, cave aqui.’ Ele cave ali também, mas não encontra nada. Ele então diz: ‘Você me disse uma mentira, amigo; você me disse algo vazio, amigo — “cave aqui”.’ O outro diz: ‘Eu não lhe disse uma mentira, amigo, nem lhe disse algo vazio. Nesse caso, amigo, cave aqui.’ Ele cave ali também, mas não encontra nada. Ele então diz: ‘Você me disse uma mentira, amigo; você me disse algo vazio, amigo — “cave aqui”.’ O outro diz: ‘Eu não lhe disse uma mentira, amigo, nem lhe disse algo vazio. Na verdade, eu mesmo estava insano, fora de mi.’ ‘‘เอวเมวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – ‘อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ทุติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ ตติยํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ จตุตฺถํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากาสานญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ วิญฺญาณญฺจายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ อากิญฺจญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปิ, อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ. “Da mesma forma, amigos, um bhikkhu é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações: ‘Eu entro e saio do primeiro jhāna; eu entro e saio do segundo jhāna; eu entro e saio do terceiro jhāna; eu entro e saio do quarto jhāna; eu entro e saio da base do espaço infinito; eu entro e saio da base da consciência infinita; eu entro e saio da base do nada; eu entro e saio da base da nem percepção, nem não percepção; eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação.’ ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ [Pg.385] อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ. “Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna — habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína. ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา กตฺถี โหติ วิกตฺถี อธิคเมสุ – อหํ ปฐมํ ฌานํ สมาปชฺชามิปิ…เป… อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามิปิ วุฏฺฐหามิปี’ติ. “Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna... abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: ‘Por que este venerável é jactancioso, alguém que se gaba de suas realizações, dizendo: “Eu entro e saio do primeiro jhāna... [pe]... eu entro e saio da cessação da percepção e da sensação”?’ ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – “Then, the Tathāgata or his disciple, having encompassed his mind with his own mind, understands: ‘ทีฆรตฺตํ โข อยมายสฺมา ขณฺฑการี ฉิทฺทการี สพลการี กมฺมาสการี, น สนฺตตการี น สนฺตตวุตฺติ สีเลสุ. ทุสฺสีโล โข อยมายสฺมา; ทุสฺสิลฺยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Por muito tempo a conduta deste venerável tem sido rompida, falha, manchada e salpicada, e ele não observa nem segue consistentemente o comportamento virtuoso nos preceitos. Este venerável é imoral. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a imoralidade é um caso de declínio. ‘อสฺสทฺโธ โข ปน อยมายสฺมา; อสฺสทฺธิยํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é desprovido de fé. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de fé é um caso de declínio. ‘อปฺปสฺสุโต โข ปน อยมายสฺมา อนาจาโร; อปฺปสจฺจํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável tem pouco conhecimento e comportamento inadequado. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o pouco conhecimento é um caso de declínio. ‘ทุพฺพโจ โข ปน อยมายสฺมา; โทวจสฺสตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é difícil de corrigir. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de corrigir é um caso de declínio. ‘ปาปมิตฺโต โข ปน อยมายสฺมา; ปาปมิตฺตตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável tem más amizades. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a má amizade é um caso de declínio. ‘กุสีโต โข ปน อยมายสฺมา; โกสชฺชํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é preguiçoso. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a preguiça é um caso de declínio. ‘มุฏฺฐสฺสติ โข ปน อยมายสฺมา; มุฏฺฐสฺสจฺจํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é esquecido, desprovido de atenção plena. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de atenção plena é um caso de declínio. ‘กุหโก โข ปน อยมายสฺมา; โกหญฺญํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é um enganador. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o engano é um caso de declínio. ‘ทุพฺภโร [Pg.386] โข ปน อยมายสฺมา; ทุพฺภรตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. ‘Este venerável é difícil de sustentar. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, ser difícil de sustentar é um caso de declínio. ‘ทุปฺปญฺโญ โข ปน อยมายสฺมา; ทุปฺปญฺญตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’. ‘Este venerável é desprovido de sabedoria. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a falta de sabedoria é um caso de declínio.’ ‘‘โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม อปฺปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม ปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ปญฺจมํ. “Certamente, amigos, é impossível que um bhikkhu que não abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. Mas é possível que um bhikkhu que abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina.” O quinto. ๖. อธิมานสุตฺตํ 6. Adhimānasutta ๘๖. เอกํ สมยํ อายสฺมา มหากสฺสโป ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. ตตฺร โข อายสฺมา มหากสฺสโป ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากสฺสปสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหากสฺสโป เอตทโวจ – 86. Em certa ocasião, o venerável Mahākassapa estava residindo em Rājagaha, no Bosque de Bambus, no santuário dos esquilos. Ali, o venerável Mahākassapa dirigiu-se aos bhikkhus: “Amigos, bhikkhus!” “Amigo!”, responderam aqueles bhikkhus. O venerável Mahākassapa disse o seguinte: ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ อญฺญํ พฺยากโรติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล สมนุยุญฺชติ สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ. โส ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา ฌายินา สมาปตฺติกุสเลน ปรจิตฺตกุสเลน ปรจิตฺตปริยายกุสเลน สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคฺคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อิรีณํ อาปชฺชติ วิจินํ อาปชฺชติ อนยํ อาปชฺชติ พฺยสนํ อาปชฺชติ อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ. “Aqui, amigos, um bhikkhu declara o conhecimento final da seguinte forma: ‘Eu compreendo: “Destruído está o nascimento, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência.”’ Então, o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhāna — habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia — o questiona, o interroga e o examina minuciosamente. Sendo questionado, interrogado e examinado minuciosamente pelo Tathāgata ou por seu discípulo, ele chega a um impasse, fica confuso, sofre infortúnio, sofre ruína, sofre infortúnio e ruína. ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. "O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: 'Por que será que este venerável declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência"?'" ‘‘ตเมนํ [Pg.387] ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – "O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende:" ‘อธิมานิโก โข อยมายสฺมา อธิมานสจฺโจ, อปฺปตฺเต ปตฺตสญฺญี, อกเต กตสญฺญี, อนธิคเต อธิคตสญฺญี. อธิมาเนน อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. "'Este venerável é presunçoso, toma sua presunção como verdade; percebe como alcançado o que não foi alcançado, como realizado o que não foi realizado, como obtido o que não foi obtido. Por presunção, ele declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência".'" ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ มนสิ กโรติ – ‘กึ นุ โข อยมายสฺมา นิสฺสาย อธิมานิโก อธิมานสจฺโจ, อปฺปตฺเต ปตฺตสญฺญี, อกเต กตสญฺญี, อนธิคเต อธิคตสญฺญี. อธิมาเนน อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. "O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, abrange a mente dele com a sua própria mente e reflete: 'Apoiado em que este venerável é presunçoso, toma sua presunção como verdade, percebe como alcançado o que não foi alcançado, como realizado o que não foi realizado, como obtido o que não foi obtido, e, por presunção, declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência"?'" ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – "O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende:" ‘พหุสฺสุโต โข ปน อยมายสฺมา สุตธโร สุตสนฺนิจโย, เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. ตสฺมา อยมายสฺมา อธิมานิโก อธิมานสจฺโจ, อปฺปตฺเต ปตฺตสญฺญี, อกเต กตสญฺญี, อนธิคเต อธิคตสญฺญี. อธิมาเนน อญฺญํ พฺยากโรติ – ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานามี’ติ. "'Este venerável é muito instruído, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o significado e a formulação corretos, e que proclamam a vida espiritual perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, reteve na mente, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou bem com a visão. Por isso, este venerável é presunçoso, toma sua presunção como verdade; percebe como alcançado o que não foi alcançado, como realizado o que não foi realizado, como obtido o que não foi obtido. Por presunção, ele declara o conhecimento final assim: "Compreendo que o nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que devia ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência".'" ‘‘ตเมนํ ตถาคโต วา ตถาคตสาวโก วา ฌายี สมาปตฺติกุสโล ปรจิตฺตกุสโล ปรจิตฺตปริยายกุสโล เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – "O Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata que é um praticante de jhana, habilidoso em realizações meditativas, habilidoso em ler a mente alheia, habilidoso nos caminhos da mente alheia, tendo abrangido a mente dele com a sua própria mente, compreende:" ‘อภิชฺฌาลุ โข ปน อยมายสฺมา; อภิชฺฌาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อภิชฺฌาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável é cheio de cobiça; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela cobiça. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela cobiça é uma causa de declínio." ‘พฺยาปนฺโน [Pg.388] โข ปน อยมายสฺมา; พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. พฺยาปาทปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável é cheio de má vontade; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela má vontade. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela má vontade é uma causa de declínio." ‘ถินมิทฺโธ โข ปน อยมายสฺมา; ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. ถินมิทฺธปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável é dado à preguiça e ao torpor; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela preguiça e pelo torpor. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela preguiça e pelo torpor é uma causa de declínio." ‘อุทฺธโต โข ปน อยมายสฺมา; อุทฺธจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. อุทฺธจฺจปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável é agitado; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela agitação. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela agitação é uma causa de declínio." ‘วิจิกิจฺโฉ โข ปน อยมายสฺมา; วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา พหุลํ วิหรติ. วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐานํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável é cheio de dúvida; ele frequentemente vive com a mente obcecada pela dúvida. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, a obsessão pela dúvida é uma causa de declínio." ‘กมฺมาราโม โข ปน อยมายสฺมา กมฺมรโต กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต. กมฺมารามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável se deleita em atividades, tem prazer em atividades, é dedicado ao deleite em atividades. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em atividades é uma causa de declínio." ‘ภสฺสาราโม โข ปน อยมายสฺมา ภสฺสรโต ภสฺสารามตํ อนุยุตฺโต. ภสฺสารามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável se deleita em conversas, tem prazer em conversas, é dedicado ao deleite em conversas. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em conversas é uma causa de declínio." ‘นิทฺทาราโม โข ปน อยมายสฺมา นิทฺทารโต นิทฺทารามตํ อนุยุตฺโต. นิทฺทารามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável se deleita em dormir, tem prazer em dormir, é dedicado ao deleite em dormir. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em dormir é uma causa de declínio." ‘สงฺคณิการาโม โข ปน อยมายสฺมา สงฺคณิกรโต สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต. สงฺคณิการามตา โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ. "'Este venerável se deleita em companhia, tem prazer em companhia, é dedicado ao deleite em companhia. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, o deleite em companhia é uma causa de declínio." ‘สติ โข ปน อยมายสฺมา อุตฺตริ กรณีเย โอรมตฺตเกน วิเสสาธิคเมน อนฺตรา โวสานํ อาปนฺโน. อนฺตรา โวสานคมนํ โข ปน ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย ปริหานเมตํ’. "'Havendo ainda algo mais a ser feito, este venerável parou no meio do caminho devido a alguma conquista inferior de distinção. Mas, no Dhamma e Disciplina proclamados pelo Tathāgata, parar no meio do caminho é uma causa de declínio.'" ‘‘โส วตาวุโส, ภิกฺขุ ‘อิเม ทส ธมฺเม อปฺปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, ภิกฺขุ [Pg.389] ‘อิเม ทส ธมฺเม ปหาย อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ฉฏฺฐํ. "Certamente, amigos, é impossível que um bhikkhu que não abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina. Mas certamente, amigos, é possível que um bhikkhu que abandonou estas dez coisas alcance o crescimento, o progresso e a maturidade neste Dhamma e Disciplina." O sexto. ๗. นปฺปิยสุตฺตํ 7. Nappiya Sutta ๘๗. ตตฺร โข ภควา กาลงฺกตํ ภิกฺขุํ อารพฺภ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 87. Naquela ocasião, o Abençoado, referindo-se ao bhikkhu que havia falecido, dirigiu-se aos bhikkhus: "Bhikkhus!" "Venerável senhor!", responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิกรณิโก โหติ, อธิกรณสมถสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิกรณิโก โหติ อธิกรณสมถสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é um criador de questões disciplinares e não fala em louvor à resolução de questões disciplinares. Quando um bhikkhu é um criador de questões disciplinares e não fala em louvor à resolução de questões disciplinares, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สิกฺขากาโม โหติ, สิกฺขาสมาทานสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สิกฺขากาโม โหติ สิกฺขาสมาทานสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não deseja o treinamento e não fala em louvor a assumir o treinamento. Quando um bhikkhu não deseja o treinamento e não fala em louvor a assumir o treinamento, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาปิจฺโฉ โหติ, อิจฺฉาวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาปิจฺโฉ โหติ อิจฺฉาวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu tem maus desejos e não fala em louvor à remoção do desejo. Quando um bhikkhu tem maus desejos e não fala em louvor à remoção do desejo, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ, โกธวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é propenso à raiva e não fala em louvor à remoção da raiva. Quando um bhikkhu é propenso à raiva e não fala em louvor à remoção da raiva, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ, มกฺขวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ มกฺขวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é depreciador e não fala em louvor à remoção da depreciação. Quando um bhikkhu é depreciador e não fala em louvor à remoção da depreciação, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน [Pg.390] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สโฐ โหติ, สาเฐยฺยวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สโฐ โหติ สาเฐยฺยวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é astuto e não fala em louvor à remoção da astúcia. Quando um bhikkhu é astuto e não fala em louvor à remoção da astúcia, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มายาวี โหติ, มายาวินยสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มายาวี โหติ มายาวินยสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu é enganador e não fala em louvor à remoção do engano. Quando um bhikkhu é enganador e não fala em louvor à remoção do engano, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ น นิสามกชาติโก โหติ, ธมฺมนิสนฺติยา น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ น นิสามกชาติโก โหติ ธมฺมนิสนฺติยา น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não tem a natureza de prestar atenção aos ensinamentos e não fala em louvor a prestar atenção aos ensinamentos. Quando um bhikkhu não tem a natureza de prestar atenção aos ensinamentos e não fala em louvor a prestar atenção aos ensinamentos, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปฏิสลฺลีโน โหติ, ปฏิสลฺลานสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปฏิสลฺลีโน โหติ ปฏิสลฺลานสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não é inclinado ao isolamento e não fala em louvor ao isolamento. Quando um bhikkhu não é inclinado ao isolamento e não fala em louvor ao isolamento, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ น ปฏิสนฺถารโก โหติ, ปฏิสนฺถารกสฺส น วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ น ปฏิสนฺถารโก โหติ ปฏิสนฺถารกสฺส น วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม น ปิยตาย น ครุตาย น ภาวนาย น สามญฺญาย น เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não é hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e não fala em louvor à hospitalidade. Quando um bhikkhu não é hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e não fala em louvor à hospitalidade, esta também é uma qualidade que não conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia ou à união." ‘‘เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อปฺปหีเน สมนุปสฺสนฺติ. "Embora tal bhikkhu possa desejar: 'Ah, se ao menos meus companheiros de vida santa me honrassem, respeitassem, estimassem e venerassem!', contudo, seus companheiros de vida santa não o honram, não o respeitam, não o estimam e não o veneram. Por qual razão? Porque seus sábios companheiros de vida santa veem que ele não abandonou aquelas qualidades más e insalubres." ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อสฺสขฬุงฺกสฺส กิญฺจาปิ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ มนุสฺสา อาชานียฏฺฐาเน ฐเปยฺยุํ, อาชานียโภชนญฺจ โภเชยฺยุํ, อาชานียปริมชฺชนญฺจ ปริมชฺเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ มนุสฺสา น [Pg.391] เจว อาชานียฏฺฐาเน ฐเปนฺติ น จ อาชานียโภชนํ โภเชนฺติ น จ อาชานียปริมชฺชนํ ปริมชฺชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู มนุสฺสา ตานิ สาเฐยฺยานิ กูเฏยฺยานิ ชิมฺเหยฺยานิ วงฺเกยฺยานิ อปฺปหีนานิ สมนุปสฺสนฺติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อปฺปหีเน สมนุปสฺสนฺติ. "Suponham, bhikkhus, que um potro selvagem desejasse: 'Ah, se ao menos as pessoas me colocassem no lugar de um cavalo de raça, me alimentassem com a comida de um cavalo de raça e me escovassem como a um cavalo de raça!', contudo, as pessoas não o colocam no lugar de um cavalo de raça, não o alimentam com a comida de um cavalo de raça e não o escovam como a um cavalo de raça. Por qual razão? Porque as pessoas sábias veem que ele não abandonou suas trapaças, truques, manhas e artimanhas. Do mesmo modo, bhikkhus, embora tal bhikkhu possa desejar: 'Ah, se ao menos meus companheiros de vida santa me honrassem, respeitassem, estimassem e venerassem!', contudo, seus companheiros de vida santa não o honram, não o respeitam, não o estimam e não o veneram. Por qual razão? Porque seus sábios companheiros de vida santa veem que ele não abandonou aquelas qualidades más e insalubres." ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อธิกรณิโก โหติ, อธิกรณสมถสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อธิกรณิโก โหติ อธิกรณสมถสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยตาย ครุตาย ภาวนาย สามญฺญาย เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Mas aqui, bhikkhus, um bhikkhu não é um criador de questões disciplinares e fala em louvor à resolução de questões disciplinares. Quando um bhikkhu não é um criador de questões disciplinares e fala em louvor à resolução de questões disciplinares, esta também é uma qualidade que conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia e à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขากาโม โหติ, สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขากาโม โหติ สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยตาย ครุตาย ภาวนาย สามญฺญาย เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu deseja o treinamento e fala em louvor a assumir o treinamento. Quando um bhikkhu deseja o treinamento e fala em louvor a assumir o treinamento, esta também é uma qualidade que conduz ao afeto, ao respeito, à estima, à harmonia e à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อปฺปิจฺโฉ โหติ, อิจฺฉาวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อปฺปิจฺโฉ โหติ อิจฺฉาวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. "Além disso, bhikkhus, um bhikkhu tem poucos desejos e fala em louvor à remoção do desejo. Quando um bhikkhu tem poucos desejos e fala em louvor à remoção do desejo, esta também é uma qualidade que... [pe]... conduz à união." ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกธโน โหติ, โกธวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกธโน โหติ โกธวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge não é propenso à raiva e fala em louvor à remoção da raiva. O fato de um monge, monjes, não ser propenso à raiva e falar em louvor à remoção da raiva, esta também é uma qualidade que... conduz à união. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมกฺขี โหติ, มกฺขวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมกฺขี โหติ มกฺขวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge não é depreciativo e fala em louvor à remoção da depreciação. O fato de um monge, monjes, não ser depreciativo e falar em louvor à remoção da depreciação, esta também é uma qualidade que... conduz à união. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อสโฐ โหติ, สาเฐยฺยวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อสโฐ โหติ สาเฐยฺยวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge não é astuto e fala em louvor à remoção da astúcia. O fato de um monge, monjes, não ser astuto e falar em louvor à remoção da astúcia, esta também é uma qualidade que... conduz à união. ‘‘ปุน [Pg.392] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมายาวี โหติ, มายาวินยสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อมายาวี โหติ มายาวินยสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge não é enganador e fala em louvor à remoção do engano. O fato de um monge, monjes, não ser enganador e falar em louvor à remoção do engano, esta também é uma qualidade que... conduz à união. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ นิสามกชาติโก โหติ, ธมฺมนิสนฺติยา วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมานํ นิสามกชาติโก โหติ ธมฺมนิสนฺติยา วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge é inclinado a examinar os ensinamentos e fala em louvor ao exame dos ensinamentos. O fato de um monge, monjes, ser inclinado a examinar os ensinamentos e falar em louvor ao exame dos ensinamentos, esta também é uma qualidade que... conduz à união. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสลฺลีโน โหติ, ปฏิสลฺลานสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสลฺลีโน โหติ ปฏิสลฺลานสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge é inclinado ao isolamento e fala em louvor ao isolamento. O fato de um monge, monjes, ser inclinado ao isolamento e falar em louvor ao isolamento, esta também é uma qualidade que... conduz à união. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ ปฏิสนฺถารโก โหติ, ปฏิสนฺถารกสฺส วณฺณวาที. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ ปฏิสนฺถารโก โหติ ปฏิสนฺถารกสฺส วณฺณวาที, อยมฺปิ ธมฺโม ปิยตาย ครุตาย ภาวนาย สามญฺญาย เอกีภาวาย สํวตฺตติ. Além disso, monjes, um monge é hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e fala em louvor à hospitalidade. O fato de um monge, monjes, ser hospitaleiro com seus companheiros de vida santa e falar em louvor à hospitalidade, esta também é uma qualidade que conduz à afeição, ao respeito, à estima, à harmonia e à união. ‘‘เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ปหีเน สมนุปสฺสนฺติ. Embora em tal monge, monjes, não surja o desejo: 'Oh, oxalá meus companheiros de vida santa me honrem, respeitem, estimem e venerem!', ainda assim seus companheiros de vida santa o honram, respeitam, estimam e veneram. Por qual razão? Porque, monjes, seus sábios companheiros de vida santa veem que aquelas qualidades prejudiciais e insalubres foram abandonadas por ele. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ภทฺทสฺส อสฺสาชานียสฺส กิญฺจาปิ น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ มนุสฺสา อาชานียฏฺฐาเน ฐเปยฺยุํ, อาชานียโภชนญฺจ โภเชยฺยุํ, อาชานียปริมชฺชนญฺจ ปริมชฺเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ มนุสฺสา อาชานียฏฺฐาเน จ ฐเปนฺติ อาชานียโภชนญฺจ โภเชนฺติ อาชานียปริมชฺชนญฺจ ปริมชฺชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู มนุสฺสา ตานิ สาเฐยฺยานิ กูเฏยฺยานิ ชิมฺเหยฺยานิ วงฺเกยฺยานิ ปหีนานิ สมนุปสฺสนฺติ. Suponham, monjes, que em um excelente cavalo puro-sangue não surja o desejo: 'Oh, oxalá as pessoas me coloquem no lugar de um puro-sangue, alimentem-me com comida de puro-sangue e me escovem como a um puro-sangue!', ainda assim as pessoas o colocam no lugar de um puro-sangue, alimentam-no com comida de puro-sangue e o escovam como a um puro-sangue. Por qual razão? Porque, monjes, as pessoas sábias veem que suas astúcias, trapaças, desonestidades e manhas foram abandonadas. ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ภิกฺขุโน กิญฺจาปิ น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มํ สพฺรหฺมจารี สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาหิสฺส, ภิกฺขเว, วิญฺญู สพฺรหฺมจารี เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ปหีเน สมนุปสฺสนฺตี’’ติ. สตฺตมํ. Do mesmo modo, monjes, embora em tal monge não surja o desejo: 'Oh, oxalá meus companheiros de vida santa me honrem, respeitem, estimem e venerem!', ainda assim seus companheiros de vida santa o honram, respeitam, estimam e veneram. Por qual razão? Porque, monjes, seus sábios companheiros de vida santa veem que aquelas qualidades prejudiciais e insalubres foram abandonadas por ele. O sétimo. ๘. อกฺโกสกสุตฺตํ 8. O Discurso sobre Aquele que Insulta ๘๘. ‘‘โย [Pg.393] โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกสกปริภาสโก อริยูปวาที สพฺรหฺมจารีนํ ฐานเมตํ อวกาโส ยํ โส ทสนฺนํ พฺยสนานํ อญฺญตรํ พฺยสนํ นิคจฺเฉยฺย. กตเมสํ ทสนฺนํ? อนธิคตํ นาธิคจฺฉติ, อธิคตา ปริหายติ, สทฺธมฺมสฺส น โวทายนฺติ, สทฺธมฺเมสุ วา อธิมานิโก โหติ อนภิรโต วา พฺรหฺมจริยํ จรติ, อญฺญตรํ วา สํกิลิฏฺฐํ อาปตฺตึ อาปชฺชติ, คาฬฺหํ วา โรคาตงฺกํ ผุสติ, อุมฺมาทํ วา ปาปุณาติ จิตฺตกฺเขปํ, สมฺมูฬฺโห กาลํ กโรติ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺโกสกปริภาสโก อริยูปวาที สพฺรหฺมจารีนํ, ฐานเมตํ อวกาโส ยํ โส อิเมสํ ทสนฺนํ พฺยสนานํ อญฺญตรํ พฺยสนํ นิคจฺเฉยฺยา’’ติ. อฏฺฐมํ. 88. Monjes, quando um monge insulta e difama seus companheiros de vida santa, sendo um detrator dos nobres, é impossível e inconcebível que ele não incorra em pelo menos um destes dez desastres. Quais dez? (1) Ele não alcança o que ainda não foi alcançado; (2) decai do que já alcançou; (3) suas boas qualidades não se purificam; (4) ele se torna presunçoso em relação aos verdadeiros ensinamentos; (5) ou vive a vida santa descontente; (6) ou comete alguma ofensa impura; (7) ou contrai uma doença grave e dolorosa; (8) ou enlouquece e sofre perturbação mental; (9) morre confuso; (10) com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no reino inferior, no inferno. Monjes, quando um monge insulta e difama seus companheiros de vida santa, sendo um detrator dos nobres, é impossível e inconcebível que ele não incorra em pelo menos um destes dez desastres. O oitavo. ๙. โกกาลิกสุตฺตํ 9. O Discurso sobre Kokālika ๘๙. อถ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โกกาลิโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปาปิจฺฉา, ภนฺเต, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คตา’’ติ. ‘‘มา เหวํ, โกกาลิก, มา เหวํ, โกกาลิก! ปสาเทหิ, โกกาลิก, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ. 89. Então, o monge Kokālika aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o monge Kokālika disse ao Abençoado: 'Senhor, Sāriputta e Moggallāna têm maus desejos, eles caíram sob o controle de maus desejos.' 'Não diga isso, Kokālika! Não diga isso, Kokālika! Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.' ทุติยมฺปิ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กิญฺจาปิ เม, ภนฺเต, ภควา สทฺธายิโก ปจฺจยิโก, อถ โข ปาปิจฺฉาว สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คตา’’ติ. ‘‘มา เหวํ, โกกาลิก, มา เหวํ, โกกาลิก! ปสาเทหิ, โกกาลิก, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ. Pela segunda vez, o monge Kokālika disse ao Abençoado: 'Senhor, embora o Abençoado seja para mim digno de fé e confiança, ainda assim Sāriputta e Moggallāna têm de fato maus desejos, eles caíram sob o controle de maus desejos.' 'Não diga isso, Kokālika! Não diga isso, Kokālika! Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.' ตติยมฺปิ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กิญฺจาปิ เม, ภนฺเต, ภควา สทฺธายิโก ปจฺจยิโก, อถ โข ปาปิจฺฉาว สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คตา’’ติ. ‘‘มา เหวํ, โกกาลิก, มา เหวํ, โกกาลิก! ปสาเทหิ, โกกาลิก[Pg.394], สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ. Pela terceira vez, o monge Kokālika disse ao Abençoado: 'Senhor, embora o Abençoado seja para mim digno de fé e confiança, ainda assim Sāriputta e Moggallāna têm de fato maus desejos, eles caíram sob o controle de maus desejos.' 'Não diga isso, Kokālika! Não diga isso, Kokālika! Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.' อถ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. อจิรปกฺกนฺตสฺส จ โกกาลิกสฺส ภิกฺขุโน สาสปมตฺตีหิ ปีฬกาหิ สพฺโพ กาโย ผุโฏ อโหสิ. สาสปมตฺติโย หุตฺวา มุคฺคมตฺติโย อเหสุํ, มุคฺคมตฺติโย หุตฺวา กลายมตฺติโย อเหสุํ, กลายมตฺติโย หุตฺวา โกลฏฺฐิมตฺติโย อเหสุํ, โกลฏฺฐิมตฺติโย หุตฺวา โกลมตฺติโย อเหสุํ, โกลมตฺติโย หุตฺวา อามลกมตฺติโย อเหสุํ, อามลกมตฺติโย หุตฺวา (ติณฺฑุกมตฺติโย อเหสุํ, ติณฺฑุกมตฺติโย หุตฺวา,) เพฬุวสลาฏุกมตฺติโย อเหสุํ, เพฬุวสลาฏุกมตฺติโย หุตฺวา พิลฺลมตฺติโย อเหสุํ, พิลฺลมตฺติโย หุตฺวา ปภิชฺชึสุ, ปุพฺพญฺจ โลหิตญฺจ ปคฺฆรึสุ. โส สุทํ กทลิปตฺเตสุ เสติ มจฺโฉว วิสคิลิโต. Então, o monge Kokālika levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circunambulou-o mantendo o lado direito voltado para ele e partiu. Pouco depois de o monge Kokālika ter partido, todo o seu corpo ficou coberto de pústulas do tamanho de sementes de mostarda. Tendo o tamanho de sementes de mostarda, cresceram para o tamanho de feijões-mungo; tendo o tamanho de feijões-mungo, cresceram para o tamanho de grão-de-bico; tendo o tamanho de grão-de-bico, cresceram para o tamanho de caroços de jujuba; tendo o tamanho de caroços de jujuba, cresceram para o tamanho de frutos de jujuba; tendo o tamanho de frutos de jujuba, cresceram para o tamanho de mirobálanos; tendo o tamanho de mirobálanos, cresceram para o tamanho de frutos de tinduka; tendo o tamanho de frutos de tinduka, cresceram para o tamanho de frutos verdes de marmelo-da-índia; tendo o tamanho de frutos verdes de marmelo-da-índia, cresceram para o tamanho de frutos maduros de marmelo-da-índia. Tendo crescido para o tamanho de frutos maduros de marmelo-da-índia, elas se romperam, escorrendo pus e sangue. Ele então deitava-se sobre folhas de bananeira, como um peixe que engoliu veneno. อถ โข ตุรู ปจฺเจกพฺรหฺมา เยน โกกาลิโก ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เวหาเส ฐตฺวา โกกาลิกํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘ปสาเทหิ, โกกาลิก, สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ. เปสลา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานา’’ติ. ‘‘โกสิ ตฺวํ, อาวุโส’’ติ? ‘‘อหํ ตุรู ปจฺเจกพฺรหฺมา’’ติ. ‘‘นนุ ตฺวํ, อาวุโส, ภควตา อนาคามี พฺยากโต, อถ กิญฺจรหิ อิธาคโต? ปสฺส ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธ’’นฺติ. Então, o paccekabrahmā Tudu aproximou-se do monge Kokālika; tendo se aproximado, parou no ar e disse ao monge Kokālika: 'Estabeleça confiança em Sāriputta e Moggallāna, Kokālika. Sāriputta e Moggallāna são virtuosos.' 'Quem é você, amigo?' 'Eu sou o paccekabrahmā Tudu.' 'Não foi você, amigo, declarado pelo Abençoado como um não-retornante? Então por que veio aqui? Veja quão grande é o seu erro.' อถ โข ตุรู ปจฺเจกพฺรหฺมา โกกาลิกํ ภิกฺขุํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ – Então, o paccekabrahmā Tudu dirigiu-se ao monge Kokālika com versos: ‘‘ปุริสสฺส หิ ชาตสฺส, กุฐารี ชายเต มุเข; ยาย ฉินฺทติ อตฺตานํ, พาโล ทุพฺภาสิตํ ภณํ. Quando uma pessoa nasce, uma machadinha nasce dentro de sua boca, com a qual o tolo corta a si mesmo ao proferir palavras incorretas. ‘‘โย นินฺทิยํ ปสํสติ, ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย; วิจินาติ มุเขน โส กลึ, กลินา เตน สุขํ น วินฺทติ. Aquele que elogia quem merece censura, ou censura quem merece elogio, acumula com sua boca um azarado infortúnio, e por esse infortúnio não encontra a felicidade. ‘‘อปฺปมตฺตโก อยํ กลิ, โย อกฺเขสุ ธนปราชโย; สพฺพสฺสาปิ สหาปิ อตฺตนา, อยเมว มหตฺตโร กลิ; โย สุคเตสุ มนํ ปทูสเย. Insignificante é o azar no jogo de dados que resulta na perda de riqueza, mesmo de tudo, inclusive de si mesmo; muito pior é este azarado infortúnio: o de corromper a mente contra os bem-aventurados. ‘‘สตํ [Pg.395] สหสฺสานํ นิรพฺพุทานํ, ฉตฺตึสติ ปญฺจ จ อพฺพุทานิ; ยมริยครหี นิรยํ อุเปติ, วาจํ มนญฺจ ปณิธาย ปาปก’’นฺติ. Por cem mil nirabbudas, mais trinta e seis e cinco abbudas, o detrator dos nobres vai para o inferno, tendo dirigido a eles palavras e pensamentos malignos. อถ โข โกกาลิโก ภิกฺขุ เตเนว อาพาเธน กาลมกาสิ. กาลงฺกโต จ โกกาลิโก ภิกฺขุ ปทุมํ นิรยํ อุปปชฺชติ สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา. Então, o monge Kokālika faleceu devido àquela mesma enfermidade. Tendo falecido, o monge Kokālika renasceu no inferno Paduma por ter abrigado ressentimento contra Sāriputta e Moggallāna. อถ โข พฺรหฺมา สหมฺปติ อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข พฺรหฺมา สหมฺปติ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โกกาลิโก, ภนฺเต, ภิกฺขุ กาลงฺกโต. กาลงฺกโต จ, ภนฺเต, โกกาลิโก ภิกฺขุ ปทุมํ นิรยํ อุปปนฺโน สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา’’ติ. อิทมโวจ พฺรหฺมา สหมฺปติ. อิทํ วตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. Então, quando a noite já estava avançada, o Brahmā Sahampati, de beleza resplandecente, iluminando todo o Bosque de Jeta, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e parou a um lado. Parado a um lado, o Brahmā Sahampati disse ao Abençoado: 'Senhor, o monge Kokālika faleceu. E, tendo falecido, Senhor, o monge Kokālika renasceu no inferno Paduma por ter abrigado ressentimento contra Sāriputta e Moggallāna.' Isso foi o que disse o Brahmā Sahampati. Tendo dito isso, prestou homenagem ao Abençoado, circunambulou-o mantendo o lado direito voltado para ele e desapareceu ali mesmo. อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ พฺรหฺมา สหมฺปติ อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ มํ เอตทโวจ – ‘โกกาลิโก, ภนฺเต, ภิกฺขุ กาลงฺกโต; กาลงฺกโต จ, ภนฺเต, โกกาลิโก ภิกฺขุ ปทุมํ นิรยํ อุปปนฺโน สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ. Então, ao passar daquela noite, o Abençoado dirigiu-se aos monjes: 'Monjes, esta noite, quando a noite já estava avançada, o Brahmā Sahampati, de beleza resplandecente, iluminando todo o Bosque de Jeta, aproximou-se de mim; tendo se aproximado, prestou-me homenagem e parou a um lado. Parado a um lado, monjes, o Brahmā Sahampati disse-me: "Senhor, o monge Kokālika faleceu. E, tendo falecido, Senhor, o monge Kokālika renasceu no inferno Paduma por ter abrigado ressentimento contra Sāriputta e Moggallāna." Isso foi o que disse o Brahmā Sahampati, monjes. Tendo dito isso, prestou-me homenagem, circunambulou-me mantendo o lado direito voltado para mim e desapareceu ali mesmo.' เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กีว ทีฆํ นุ โข, ภนฺเต, ปทุเม นิรเย อายุปฺปมาณ’’นฺติ? ‘‘ทีฆํ โข, ภิกฺขุ, ปทุเม นิรเย อายุปฺปมาณํ. น ตํ สุกรํ สงฺขาตุํ – ‘เอตฺตกานิ วสฺสานีติ วา เอตฺตกานิ วสฺสสตานีติ วา เอตฺตกานิ วสฺสสหสฺสานีติ วา เอตฺตกานิ วสฺสสตสหสฺสานีติ วา’’’ติ. Quando isso foi dito, um certo monge disse ao Abençoado: 'Senhor, quão longa é a expectativa de vida no inferno Paduma?' 'A expectativa de vida no inferno Paduma é longa, monge. Não é fácil contá-la e dizer que são tantos anos, ou tantas centenas de anos, ou tantos milhares de anos, ou tantas centenas de milhares de anos.' ‘‘สกฺกา ปน, ภนฺเต, อุปมํ กาตุ’’นฺติ? ‘‘สกฺกา, ภิกฺขู,’’ติ ภควา อโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติขาริโก โกสลโก ติลวาโห ตโต ปุริโส วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน เอกเมกํ ติลํ อุทฺธเรยฺย[Pg.396]. ขิปฺปตรํ โข โส, ภิกฺขุ, วีสติขาริโก โกสลโก ติลวาโห อิมินา อุปกฺกเมน ปริกฺขยํ ปริยาทานํ คจฺเฉยฺย, น ตฺเวว เอโก อพฺพุโท นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อพฺพุทา นิรยา, เอวเมโก นิรพฺพุโท นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ นิรพฺพุทา นิรยา, เอวเมโก อพโพ นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อพพา นิรยา, เอวเมโก อฏโฏ นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อฏฏา นิรยา, เอวเมโก อหโห นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อหหา นิรยา, เอวเมโก กุมุโท นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ กุมุทา นิรยา, เอวเมโก โสคนฺธิโก นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ โสคนฺธิกา นิรยา, เอวเมโก อุปฺปลโก นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ อุปฺปลกา นิรยา, เอวเมโก ปุณฺฑรีโก นิรโย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขุ, วีสติ ปุณฺฑรีกา นิรยา, เอวเมโก ปทุโม นิรโย. ปทุมํ โข ปน, ภิกฺขุ, นิรยํ โกกาลิโก ภิกฺขุ อุปปนฺโน สาริปุตฺตโมคฺคลฺลาเนสุ จิตฺตํ อาฆาเตตฺวา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา – “Mas seria possível, Senhor, dar uma metáfora?” “É possível, monge”, disse o Abençoado. “Suponha, monge, que houvesse uma carroça de Kosala carregada com vinte medidas de sementes de gergelim. Ao final de cada cem anos, um homem removeria uma única semente dela. Dessa maneira, monge, aquela carroça de Kosala com vinte medidas de sementes de gergelim se esgotaria e seria eliminada mais rapidamente do que uma única vida no inferno Abbuda chegaria ao fim. Assim como, monge, vinte infernos Abbuda equivalem a um inferno Nirabbuda. Assim como, monge, vinte infernos Nirabbuda equivalem a um inferno Ababa. Assim como, monge, vinte infernos Ababa equivalem a um inferno Atata. Assim como, monge, vinte infernos Atata equivalem a um inferno Ahaha. Assim como, monge, vinte infernos Ahaha equivalem a um inferno Kumuda. Assim como, monge, vinte infernos Kumuda equivalem a um inferno Sogandhika. Assim como, monge, vinte infernos Sogandhika equivalem a um inferno Uppalaka. Assim como, monge, vinte infernos Uppalaka equivalem a um inferno Pundarika. Assim como, monge, vinte infernos Pundarika equivalem a um inferno Paduma. E no inferno Paduma, monge, o monge Kokalika renasceu por ter guardado ressentimento contra Sariputta e Moggallana.” Isso foi o que o Abençoado disse. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado, o Mestre, disse ainda o seguinte: ‘‘ปุริสสฺส หิ ชาตสฺส, กุฐารี ชายเต มุเข; ยาย ฉินฺทติ อตฺตานํ, พาโล ทุพฺภาสิตํ ภณํ. “Pois, para o homem que nasce, um machado nasce em sua boca, com o qual o tolo corta a si mesmo ao proferir palavras mal ditas. ‘‘โย นินฺทิยํ ปสํสติ, ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย; วิจินาติ มุเขน โส กลึ, กลินา เตน สุขํ น วินฺทติ. “Aquele que elogia quem é digno de censura, ou censura quem é digno de elogio, acumula infortúnio com sua boca; por meio desse infortúnio, ele não encontra a felicidade. ‘‘อปฺปมตฺตโก อยํ กลิ, โย อกฺเขสุ ธนปราชโย; สพฺพสฺสาปิ สหาปิ อตฺตนา, อยเมว มหตฺตโร กลิ; โย สุคเตสุ มนํ ปทูสเย. “Insignificante é este infortúnio, a perda de riqueza no jogo de dados, mesmo com todos os bens e consigo mesmo; este, de fato, é um infortúnio muito maior: corromper a mente contra os Bem-Irmos. ‘‘สตํ สหสฺสานํ นิรพฺพุทานํ, ฉตฺตึสติ ปญฺจ จ อพฺพุทานิ; ยมริยครหี นิรยํ อุเปติ, วาจํ มนญฺจ ปณิธาย ปาปก’’นฺติ. นวมํ; “Cem mil Nirabbudas, e mais trinta e seis e cinco Abbudas: a esse inferno vai aquele que censura os nobres, tendo direcionado a eles palavras e mente malignas.” Nono. ๑๐. ขีณาสวพลสุตฺตํ 10. O Discurso sobre os Poderes Daquele Cujas Máculas Foram Destruídas ๙๐. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘กติ นุ โข, สาริปุตฺต, ขีณาสวสฺส [Pg.397] ภิกฺขุโน พลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’’’ติ? 90. Então, o venerável Sariputta aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Sariputta: “Sariputta, quantos são os poderes de um monge cujas máculas foram destruídas, dotado dos quais ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’?” ‘‘ทส, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. กตมานิ ทส? อิธ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อนิจฺจโต สพฺเพ สงฺขารา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อนิจฺจโต สพฺเพ สงฺขารา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. “Senhor, são dez os poderes de um monge cujas máculas foram destruídas, dotado dos quais ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. Quais são os dez? Aqui, Senhor, um monge cujas máculas foram destruídas vê claramente todas as formações como impermanentes, de acordo com a realidade, com sabedoria correta. O fato de que todas as formações são claramente vistas como impermanentes, de acordo com a realidade, com sabedoria correta, por um monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน องฺคารกาสูปมา กามา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน องฺคารกาสูปมา กามา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. “Além disso, Senhor, para o monge cujas máculas foram destruídas, os prazeres sensuais são claramente vistos como semelhantes a uma fossa de brasas, de acordo com a realidade, com sabedoria correta. O fato de que os prazeres sensuais são claramente vistos como semelhantes a uma fossa de brasas, de acordo com a realidade, com sabedoria correta, por um monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน วิเวกนินฺนํ จิตฺตํ โหติ วิเวกโปณํ วิเวกปพฺภารํ วิเวกฏฺฐํ เนกฺขมฺมาภิรตํ พฺยนฺตีภูตํ สพฺพโส อาสวฏฺฐานิเยหิ ธมฺเมหิ. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน วิเวกนินฺนํ จิตฺตํ โหติ วิเวกโปณํ วิเวกปพฺภารํ วิเวกฏฺฐํ เนกฺขมฺมาภิรตํ พฺยนฺตีภูตํ สพฺพโส อาสวฏฺฐานิเยหิ ธมฺเมหิ, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. “Além disso, Senhor, a mente do monge cujas máculas foram destruídas pende para o isolamento, inclina-se para o isolamento, direciona-se para o isolamento, estabelece-se no isolamento, deleita-se na renúncia e está inteiramente livre de todas as coisas que servem de base para as máculas. O fato de que a mente do monge cujas máculas foram destruídas pende para o isolamento, inclina-se para o isolamento, direciona-se para o isolamento, estabelece-se no isolamento, deleita-se na renúncia e está inteiramente livre de todas as coisas que servem de base para as máculas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. “Além disso, Senhor, os quatro estabelecimentos da atenção plena foram desenvolvidos e bem desenvolvidos pelo monge cujas máculas foram destruídas. O fato de que os quatro estabelecimentos da atenção plena foram desenvolvidos e bem desenvolvidos pelo monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สมฺมปฺปธานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา…เป… จตฺตาโร อิทฺธิปาทา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา [Pg.398] …เป… ปญฺจินฺทฺริยานิ… ปญฺจ พลานิ ภาวิตานิ โหนฺติ สุภาวิตานิ… สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา… อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาวิโต โหติ สุภาวิโต. ยมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาวิโต โหติ สุภาวิโต, อิทมฺปิ, ภนฺเต, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. “Além disso, Senhor, os quatro esforços corretos foram desenvolvidos e bem desenvolvidos pelo monge cujas máculas foram destruídas... os quatro caminhos para o poder espiritual foram desenvolvidos e bem desenvolvidos... as cinco faculdades espirituais... os cinco poderes foram desenvolvidos e bem desenvolvidos... os sete fatores da iluminação foram desenvolvidos e bem desenvolvidos... o nobre caminho óctuplo foi desenvolvido e bem desenvolvido. O fato de que o nobre caminho óctuplo foi desenvolvido e bem desenvolvido pelo monge cujas máculas foram destruídas, isso também, Senhor, é um poder do monge cujas máculas foram destruídas, com base no qual ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’. ‘‘อิมานิ โข, ภนฺเต, ทส ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’’’ติ. ทสมํ. “Estes, Senhor, são os dez poderes do monge cujas máculas foram destruídas, dotado dos quais ele declara a destruição das máculas: ‘Minhas máculas foram destruídas’.” Décimo. เถรวคฺโค จตุตฺโถ. O quarto capítulo sobre os anciãos. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário deste capítulo: วาหนานนฺโท ปุณฺณิโย, พฺยากรํ กตฺถิมานิโก; นปิยกฺโกสโกกาลิ, ขีณาสวพเลน จาติ. Vahana, Ananda, Punniya, Byakarana, Katthi, Manika, Napiya, Akkosa, Kokali, e os Poderes Daquele Cujas Máculas Foram Destruídas. (๑๐) ๕. อุปาลิวคฺโค (10) 5. Capítulo sobre Upali ๑. กามโภคีสุตฺตํ 1. O Discurso sobre Aquele que Desfruta de Prazeres Sensuais ๙๑. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – 91. Em certa ocasião, o Abençoado estava morando em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Então, o chefe de família Anathapindika aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse-lhe: ‘‘ทสยิเม, คหปติ, กามโภคี สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ทส? อิธ, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน; อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ. “Chefe de família, existem estes dez tipos de pessoas que desfrutam de prazeres sensuais no mundo. Quais são os dez? Aqui, chefe de família, alguém que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma injusta, por meio da violência. Tendo feito isso, ele não se faz feliz e satisfeito, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios. ‘‘อิธ [Pg.399] ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน; อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma injusta, por meio da violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน; อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma injusta, por meio da violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ; ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto por meio da violência quanto sem violência. Tendo feito isso, ela não se faz feliz e satisfeita, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ; ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto por meio da violência quanto sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ; ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto por meio da violência quanto sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela não se faz feliz e satisfeita, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ, น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ. เต จ โภเค คถิโต มุจฺฉิโต [Pg.400] อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios. No entanto, ela desfruta dessa riqueza apegada a ela, fascinada por ela, cega e absorta nela, sem ver o perigo nela e sem compreender a libertação. ‘‘อิธ ปน, คหปติ, เอกจฺโจ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน; ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ. เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ. “Além disso, chefe de família, outra pessoa que desfruta de prazeres sensuais busca riqueza de forma justa, sem violência. Tendo feito isso, ela se faz feliz e satisfeita, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios. E ela desfruta dessa riqueza sem estar apegada a ela, sem estar fascinada por ela, sem estar cega e absorta nela, vendo o perigo nela e compreendendo a libertação. ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. “Entre estes, chefe de família, aquele que desfruta de prazeres sensuais que busca riqueza de forma injusta, por meio da violência, e, tendo feito isso, não se faz feliz e satisfeito, nem compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios, esse que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por três motivos. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele é digno de censura. ‘Não se faz feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele é digno de censura. ‘Não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele é digno de censura. Este que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por estes três motivos. ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. “Entre estes, chefe de família, aquele que desfruta de prazeres sensuais que busca riqueza de forma injusta, por meio da violência, e, tendo feito isso, se faz feliz e satisfeito, mas não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios, esse que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por dois motivos e digno de elogio por um motivo. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele é digno de censura. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este único motivo ele é digno de elogio. ‘Não compartilha a riqueza nem realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele é digno de censura. Este que desfruta de prazeres sensuais é digno de censura por estes dois motivos e digno de elogio por este único motivo. ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสน, อธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี เอเกน ฐาเนน คารยฺโห ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ [Pg.401] ปีเณตี’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห, อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma injusta, por meio da violência, e tendo buscado riqueza de forma injusta, por meio da violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser criticado por um motivo e elogiado por dois motivos. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este único motivo ele deve ser criticado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser criticado por este único motivo e elogiado por estes dois motivos.” ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ, ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี เอเกน ฐาเนน ปาสํโส ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, e tendo buscado riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, não faz a si mesmo feliz nem satisfeito, não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por um motivo e criticado por três motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este único motivo ele deve ser elogiado. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele deve ser criticado. ‘Não faz a si mesmo feliz nem satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser criticado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por este único motivo e criticado por estes três motivos.” ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ, ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, e tendo buscado riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, mas não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por dois motivos e criticado por dois motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este primeiro motivo ele deve ser criticado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes dois motivos e criticado por estes dois motivos.” ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนปิ อสาหเสนปิ, ธมฺมาธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา สาหเสนปิ อสาหเสนปิ อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส เอเกน [Pg.402] ฐาเนน คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อธมฺเมน โภเค ปริเยสติ สาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน ปาสํโส. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, e tendo buscado riqueza tanto de forma justa quanto injusta, tanto com violência quanto sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por três motivos e criticado por um motivo. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Busca riqueza de forma injusta, por meio da violência’: por este único motivo ele deve ser criticado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser elogiado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes três motivos e criticado por este único motivo.” ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี เอเกน ฐาเนน ปาสํโส ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น อตฺตานํ สุเขติ น ปีเณตี’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน คารยฺโห. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิมินา เอเกน ฐาเนน ปาสํโส อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ คารยฺโห. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, não faz a si mesmo feliz nem satisfeito, não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por um motivo e criticado por dois motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este único motivo ele deve ser elogiado. ‘Não faz a si mesmo feliz nem satisfeito’: por este primeiro motivo ele deve ser criticado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este segundo motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por este único motivo e criticado por estes dois motivos.” ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘น สํวิภชติ น ปุญฺญานิ กโรตี’ติ อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ทฺวีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, mas não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por dois motivos e criticado por um motivo. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Não compartilha a riqueza e não realiza atos meritórios’: por este único motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes dois motivos e criticado por este único motivo.” ‘‘ตตฺร, คหปติ ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค คถิโต มุจฺฉิโต อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน [Pg.403] ฐาเนน ปาสํโส. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘เต จ โภเค คถิโต มุจฺฉิโต อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชตี’ติ, อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํโส อิมินา เอเกน ฐาเนน คารยฺโห. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, mas desfruta dessa riqueza apegado, fascinado, obcecado, sem ver o perigo e sem compreender a libertação, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por três motivos e criticado por um motivo. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser elogiado. ‘E desfruta dessa riqueza apegado, fascinado, obcecado, sem ver o perigo e sem compreender a libertação’: por este único motivo ele deve ser criticado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes três motivos e criticado por este único motivo.” ‘‘ตตฺร, คหปติ, ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ, คหปติ, กามโภคี จตูหิ ฐาเนหิ ปาสํโส. ‘ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสนา’ติ, อิมินา ปฐเมน ฐาเนน ปาสํโส. ‘อตฺตานํ สุเขติ ปีเณตี’ติ, อิมินา ทุติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรตี’ติ, อิมินา ตติเยน ฐาเนน ปาสํโส. ‘เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชตี’ติ, อิมินา จตุตฺเถน ฐาเนน ปาสํโส. อยํ, คหปติ, กามโภคี อิเมหิ จตูหิ ฐาเนหิ ปาสํโส. “Entre esses, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, e desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação, esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por quatro motivos. ‘Busca riqueza de forma justa, sem violência’: por este primeiro motivo ele deve ser elogiado. ‘Faz a si mesmo feliz e satisfeito’: por este segundo motivo ele deve ser elogiado. ‘Compartilha a riqueza e realiza atos meritórios’: por este terceiro motivo ele deve ser elogiado. ‘E desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação’: por este quarto motivo ele deve ser elogiado. Esse, chefe de família, desfrutador de prazeres sensuais, deve ser elogiado por estes quatro motivos.” ‘‘อิเม โข, คหปติ, ทส กามโภคี สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ โข, คหปติ, ทสนฺนํ กามโภคีนํ ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ อิเมสํ ทสนฺนํ กามโภคีนํ อคฺโค จ เสฏฺโฐ จ ปาโมกฺโข จ อุตฺตโม จ ปวโร จ. เสยฺยถาปิ, คหปติ, ควา ขีรํ, ขีรมฺหา ทธิ, ทธิมฺหา นวนีตํ, นวนีตมฺหา สปฺปิ, สปฺปิมฺหา สปฺปิมณฺโฑ. สปฺปิมณฺโฑ ตตฺถ อคฺคมกฺขายติ. “Estes dez, chefe de família, são os desfrutadores de prazeres sensuais que existem no mundo. Desses dez desfrutadores de prazeres sensuais, chefe de família, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, e desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação, este é o principal, o melhor, o proeminente, o supremo e o mais excelente entre esses dez desfrutadores de prazeres sensuais. Assim como, chefe de família, da vaca vem o leite, do leite a coalhada, da coalhada a manteiga, da manteiga o ghee, e do ghee a nata do ghee, que é considerada a melhor de todas;” เอวเมวํ โข, คหปติ, อิเมสํ ทสนฺนํ กามโภคีนํ ยฺวายํ กามโภคี ธมฺเมน โภเค ปริเยสติ อสาหเสน, ธมฺเมน โภเค ปริเยสิตฺวา อสาหเสน อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ สํวิภชติ [Pg.404] ปุญฺญานิ กโรติ, เต จ โภเค อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ, อยํ อิเมสํ ทสนฺนํ กามโภคีนํ อคฺโค จ เสฏฺโฐ จ ปาโมกฺโข จ อุตฺตโม จ ปวโร จา’’ติ. ปฐมํ. “da mesma forma, chefe de família, desses dez desfrutadores de prazeres sensuais, aquele desfrutador de prazeres sensuais que busca riqueza de forma justa, sem violência, e tendo buscado riqueza de forma justa, sem violência, faz a si mesmo feliz e satisfeito, compartilha a riqueza e realiza atos meritórios, e desfruta dessa riqueza sem estar apegado, sem estar fascinado, sem estar obcecado, vendo o perigo e compreendendo a libertação, este é o principal, o melhor, o proeminente, o supremo e o mais excelente entre esses dez desfrutadores de prazeres sensuais.” O primeiro. ๒. ภยสุตฺตํ 2. O Discurso sobre os Perigos ๙๒. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – 92. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘‘ยโต, โข, คหปติ, อริยสาวกสฺส ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ, จตูหิ จ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ, อริโย จสฺส ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ, โส อากงฺขมาโน อตฺตนาว อตฺตานํ พฺยากเรยฺย – ‘ขีณนิรโยมฺหิ ขีณติรจฺฉานโยนิ ขีณเปตฺติวิสโย ขีณาปายทุคฺคติวินิปาโต. โสตาปนฺโนหมสฺมิ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ. “Quando, chefe de família, os cinco perigos e hostilidades de um nobre discípulo foram apaziguados, e ele possui os quatro fatores da entrada na correnteza, e o nobre método foi claramente visto e plenamente penetrado por ele com sabedoria, ele poderia, se assim desejasse, declarar sobre si mesmo: ‘Estou livre do inferno, livre do reino animal, livre do reino dos espíritos famintos; livre do plano de miséria, do destino ruim, do mundo inferior. Sou um que entrou na correnteza, não mais sujeito à queda no mundo inferior, seguro em meu destino, destinado à iluminação’.” ‘‘กตมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ? ยํ, คหปติ, ปาณาติปาตี ปาณาติปาตปจฺจยา ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ, ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต เนว ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. ปาณาติปาตา ปฏิวิรตสฺส เอวํ ตํ ภยํ เวรํ วูปสนฺตํ โหติ. “Quais são os cinco perigos e hostilidades que foram apaziguados? Chefe de família, aquele que destrói a vida, com a destruição da vida como condição, gera perigo e hostilidade nesta vida presente, gera perigo e hostilidade em vidas futuras, e também experimenta sofrimento mental e aflição. Aquele que se abstém de destruir a vida não gera tal perigo e hostilidade nesta vida presente, nem gera tal perigo e hostilidade em vidas futuras, nem experimenta sofrimento mental e aflição. Para aquele que se abstém de destruir a vida, esse perigo e hostilidade foi assim apaziguado.” ‘‘ยํ, คหปติ, อทินฺนาทายี…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารี… มุสาวาที… สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐายี สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานปจฺจยา ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต เนว ทิฏฺฐธมฺมิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น สมฺปรายิกมฺปิ ภยํ เวรํ ปสวติ น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรตสฺส เอวํ [Pg.405] ตํ ภยํ เวรํ วูปสนฺตํ โหติ. อิมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ. “Aquele, chefe de família, que toma o que não é dado... [pe]... que se comporta de forma incorreta nos prazeres sensuais... que fala falsamente... que consome bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes, que são a base para a negligência, com o consumo de bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes como condição, gera perigo e hostilidade nesta vida presente, gera perigo e hostilidade em vidas futuras, e também experimenta sofrimento mental e aflição. Aquele que se abstém de bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes, que são a base para a negligência, não gera tal perigo e hostilidade nesta vida presente, nem gera tal perigo e hostilidade em vidas futuras, nem experimenta sofrimento mental e aflição. Para aquele que se abstém de bebidas alcoólicas, vinhos e inebriantes, que são a base para a negligência, esse perigo e hostilidade foi assim apaziguado. Estes são os cinco perigos e hostilidades que foram apaziguados.” ‘‘กตเมหิ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ? อิธ, คหปติ, อริยสาวโก พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… พุทฺโธ ภควา’ติ; ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ; สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา, เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ; อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคโต โหติ ‘อขณฺเฑหิ อจฺฉิทฺเทหิ อสพเลหิ อกมฺมาเสหิ ภุชิสฺเสหิ วิญฺญุปฺปสตฺเถหิ อปรามฏฺเฐหิ สมาธิสํวตฺตนิเกหิ’. อิเมหิ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ. E de quais quatro fatores de entrada na corrente ele é dotado? Aqui, chefe de família, o nobre discípulo é dotado de confiança inabalável no Buda assim: ‘De fato, o Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, consumado no verdadeiro conhecimento e conduta, afortunado, conhecedor do mundo, insuperável treinador de pessoas a serem domadas, mestre de devas e seres humanos, o Iluminado, o Abençoado’; ele é dotado de confiança inabalável no Dhamma assim: ‘O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado, diretamente visível, imediato, que convida a vir e ver, aplicável, para ser experienciado pessoalmente pelos sábios’; ele é dotado de confiança inabalável no Saṅgha assim: ‘O Saṅgha de discípulos do Abençoado pratica o bom caminho, pratica o caminho reto, pratica o caminho verdadeiro, pratica o caminho adequado; isto é, os quatro pares de pessoas, os oito tipos de indivíduos — este Saṅgha de discípulos do Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverente saudação, o campo supremo de mérito para o mundo’; ele é dotado de virtudes queridas pelos nobres, intactas, sem falhas, sem manchas, sem máculas, libertadoras, elogiadas pelos sábios, não apegadas, que conduzem à concentração. Ele é dotado desses quatro fatores de entrada na corrente. ‘‘กตโม จสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ? อิธ, คหปติ, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อิติ อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ; อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ; อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ; อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติ, ยทิทํ – อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา, สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณํ, วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ, นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ, สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา, ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ, อุปาทานปจฺจยา ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ, เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ; อวิชฺชาย ตฺเวว อเสสวิราคนิโรธา สงฺขารนิโรโธ…เป… เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหตี’ติ. อยญฺจสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ. E qual é o nobre método que ele viu claramente e penetrou completamente com a sabedoria? Aqui, chefe de família, o nobre discípulo reflete assim: ‘Quando isto existe, aquilo passa a existir; com o surgimento disto, aquilo surge. Quando isto não existe, aquilo não passa a existir; com a cessação disto, aquilo cessa. Isto é: com a ignorância como condição, as formações volitivas surgem; com as formações volitivas como condição, a consciência; com a consciência como condição, a mente-e-corpo; com a mente-e-corpo como condição, as seis bases dos sentidos; com as seis bases dos sentidos como condição, o contato; com o contato como condição, a sensação; com a sensação como condição, o desejo; com o desejo como condição, o apego; com o apego como condição, a existência; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, o envelhecimento e morte, tristeza, lamentação, dor, desespero e angústia surgem. Assim é a origem de toda esta massa de sofrimento. Mas com o desvanecimento e cessação completos e sem resíduos da ignorância, vem a cessação das formações volitivas... [e assim por diante]... assim é a cessação de toda esta massa de sofrimento.’ Este é o nobre método que ele viu claramente e penetrou completamente com a sabedoria. ‘‘ยโต โข, คหปติ, อริยสาวกสฺส อิมานิ ปญฺจ ภยานิ เวรานิ วูปสนฺตานิ โหนฺติ, อิเมหิ จ จตูหิ โสตาปตฺติยงฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ, อยญฺจสฺส อริโย ญาโย ปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ สุปฺปฏิวิทฺโธ[Pg.406], โส อากงฺขมาโน อตฺตนาว อตฺตานํ พฺยากเรยฺย – ‘ขีณนิรโยมฺหิ ขีณติรจฺฉานโยนิ ขีณเปตฺติวิสโย ขีณาปายทุคฺคติวินิปาโต; โสตาปนฺโนหมสฺมิ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’’ติ. ทุติยํ. Quando, chefe de família, o nobre discípulo tem esses cinco perigos e hostilidades apaziguados, é dotado desses quatro fatores de entrada na corrente, e viu claramente e penetrou completamente com a sabedoria este nobre método, ele poderia, se assim desejasse, declarar sobre si mesmo: ‘Para mim o inferno foi destruído, o reino animal foi destruído, o reino dos espíritos famintos foi destruído; destruídos estão os planos de miséria, o destino ruim, o mundo inferior; sou um que entrou na corrente, não mais sujeito a cair no mundo inferior, seguro em meu destino, destinado à iluminação’. ๓. กึทิฏฺฐิกสุตฺตํ 3. Kiṃdiṭṭhika Sutta (O Discurso sobre ‘Qual é a Sua Visão?’) ๙๓. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ ทิวา ทิวสฺส สาวตฺถิยา นิกฺขมิ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข อนาถปิณฺฑิกสฺส คหปติสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อกาโล โข ตาว ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีโน ภควา. มโนภาวนียานมฺปิ ภิกฺขูนํ อกาโล ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีนา มโนภาวนียา ภิกฺขู. ยํนูนาหํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ. 93. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika saiu de Sāvatthī no meio do dia para ver o Abençoado. Então lhe ocorreu: ‘Ainda não é o momento apropriado para ver o Abençoado, pois o Abençoado está em retiro. Também não é o momento para ver os estimados bhikkhus, pois os estimados bhikkhus também estão em retiro. E se eu fosse ao parque dos andarilhos de outras seitas?’ อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิ. เตน โข ปน สมเยน อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา สงฺคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ กเถนฺตา นิสินฺนา โหนฺติ. อทฺทสํสุ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อญฺญมญฺญํ สณฺฐาเปสุํ – ‘‘อปฺปสทฺทา โภนฺโต โหนฺตุ, มา โภนฺโต สทฺทมกตฺถ. อยํ อนาถปิณฺฑิโก คหปติ อารามํ อาคจฺฉติ สมณสฺส โคตมสฺส สาวโก. ยาวตา โข ปน สมณสฺส โคตมสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา สาวตฺถิยํ ปฏิวสนฺติ, อยํ เตสํ อญฺญตโร อนาถปิณฺฑิโก คหปติ. อปฺปสทฺทกามา โข ปน เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทวินีตา อปฺปสทฺทสฺส วณฺณวาทิโน. อปฺเปว นาม อปฺปสทฺทํ ปริสํ วิทิตฺวา อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺเญยฺยา’’ติ. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika dirigiu-se ao parque dos andarilhos de outras seitas. Naquela ocasião, os andarilhos de outras seitas haviam se reunido e estavam fazendo um grande alvoroço, sentados conversando em voz alta e ruidosa sobre vários assuntos inúteis. Os andarilhos de outras seitas viram o chefe de família Anāthapiṇḍika se aproximando à distância. Ao vê-lo, advertiram uns aos outros: ‘Senhores, fiquem quietos. Senhores, não façam barulho. Lá vem o chefe de família Anāthapiṇḍika, um discípulo do asceta Gotama. Entre todos os discípulos leigos do asceta Gotama vestidos de branco que residem em Sāvatthī, este chefe de família Anāthapiṇḍika é um deles. Ora, esses veneráveis apreciam o silêncio, são disciplinados no silêncio e elogiam o silêncio. Talvez, se ele perceber que nossa assembleia está silenciosa, decida se aproximar de nós.’ Então, aqueles andarilhos de outras seitas silenciaram. อถ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ตุณฺหี อเหสุํ. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา [Pg.407] เอตทโวจุํ – ‘‘วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิโก สมโณ โคตโม’’ติ? ‘‘น โข อหํ, ภนฺเต, ภควโต สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานามี’’ติ. Então, aqueles andarilhos de outras seitas ficaram em silêncio. O chefe de família Anāthapiṇḍika aproximou-se daqueles andarilhos de outras seitas e, ao chegar, trocou saudações amigáveis com eles. Após concluir a conversa cortês e memorável, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, os andarilhos de outras seitas disseram ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘Diga-nos, chefe de família, qual é a visão do asceta Gotama?’ ‘Senhores, eu não conheço a visão do Abençoado em sua totalidade.’ ‘‘อิติ กิร ตฺวํ, คหปติ, น สมณสฺส โคตมสฺส สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานาสิ; วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิกา ภิกฺขู’’ติ? ‘‘ภิกฺขูนมฺปิ โข อหํ, ภนฺเต, น สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานามี’’ติ. ‘Então, chefe de família, você diz que não conhece a visão do asceta Gotama em sua totalidade. Diga-nos, então, qual é a visão dos bhikkhus?’ ‘Senhores, eu também não conheço a visão dos bhikkhus em sua totalidade.’ ‘‘อิติ กิร ตฺวํ, คหปติ, น สมณสฺส โคตมสฺส สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานาสิ นปิ ภิกฺขูนํ สพฺพํ ทิฏฺฐึ ชานาสิ; วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิโกสิ ตุว’’นฺติ? ‘‘เอตํ โข, ภนฺเต, อมฺเหหิ น ทุกฺกรํ พฺยากาตุํ ยํทิฏฺฐิกา มยํ. อิงฺฆ ตาว อายสฺมนฺโต ยถาสกานิ ทิฏฺฐิคตานิ พฺยากโรนฺตุ, ปจฺฉาเปตํ อมฺเหหิ น ทุกฺกรํ ภวิสฺสติ พฺยากาตุํ ยํทิฏฺฐิกา มย’’นฺติ. ‘Então, chefe de família, você diz que não conhece a visão do asceta Gotama em sua totalidade, nem conhece a visão dos bhikkhus em sua totalidade. Diga-nos, então, qual é a sua visão?’ ‘Senhores, não é difícil para nós explicar qual é a nossa visão. Mas, por favor, que os veneráveis expliquem primeiro suas próprias visões. Depois disso, não será difícil para nós explicar qual é a nossa visão.’ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ปริพฺพาชโก อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’’ติ. Quando isso foi dito, um andarilho disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.’ อญฺญตโรปิ โข ปริพฺพาชโก อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’’ติ. Outro andarilho disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.’ อญฺญตโรปิ โข ปริพฺพาชโก อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’’ติ. Ainda outro andarilho disse ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘O mundo é finito... o mundo é infinito... a alma e o corpo são o mesmo... a alma é uma coisa, o corpo é outra... o Tathāgata existe após a morte... o Tathāgata não existe após a morte... o Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.’ เอวํ วุตฺเต อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เต ปริพฺพาชเก เอตทโวจ – ‘‘ยฺวายํ, ภนฺเต, อายสฺมา เอวมาห – ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’ติ, อิมสฺส อยมายสฺมโต ทิฏฺฐิ อตฺตโน วา อโยนิโสมนสิการเหตุ อุปฺปนฺนา ปรโตโฆสปจฺจยา วา. สา โข ปเนสา ทิฏฺฐิ ภูตา สงฺขตา เจตยิตา ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา. ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทเวโส อายสฺมา อลฺลีโน, ตเทเวโส อายสฺมา อชฺฌุปคโต. Quando isso foi dito, o chefe de família Anāthapiṇḍika disse àqueles andarilhos: ‘Senhores, este venerável disse o seguinte: “O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.” Esta visão deste venerável surgiu devido à sua própria atenção inadequada ou condicionada pela declaração de outrem. Ora, esta visão veio a ser, é condicionada, produzida pela volição, originada de forma dependente. Mas tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente ao sofrimento que este venerável está apegado, é justamente ao sofrimento que ele se submete.’ ‘‘โยปายํ[Pg.408], ภนฺเต, อายสฺมา เอวมาห – ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’ติ, อิมสฺสาปิ อยมายสฺมโต ทิฏฺฐิ อตฺตโน วา อโยนิโสมนสิการเหตุ อุปฺปนฺนา ปรโตโฆสปจฺจยา วา. สา โข ปเนสา ทิฏฺฐิ ภูตา สงฺขตา เจตยิตา ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา. ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทเวโส อายสฺมา อลฺลีโน, ตเทเวโส อายสฺมา อชฺฌุปคโต. ‘Senhores, este outro venerável disse o seguinte: “O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.” Esta visão deste venerável também surgiu devido à sua própria atenção inadequada ou condicionada pela declaração de outrem. Ora, esta visão veio a ser, é condicionada, produzida pela volição, originada de forma dependente. Mas tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente ao sofrimento que este venerável está apegado, é justamente ao sofrimento que ele se submete.’ ‘‘โยปายํ, ภนฺเต, อายสฺมา เอวมาห – ‘อนฺตวา โลโก …เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, คหปตี’ติ, อิมสฺสาปิ อยมายสฺมโต ทิฏฺฐิ อตฺตโน วา อโยนิโสมนสิการเหตุ อุปฺปนฺนา ปรโตโฆสปจฺจยา วา. สา โข ปเนสา ทิฏฺฐิ ภูตา สงฺขตา เจตยิตา ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา. ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทเวโส อายสฺมา อลฺลีโน, ตเทเวโส อายสฺมา อชฺฌุปคโต’’ติ. ‘Senhores, este venerável disse o seguinte: “O mundo é finito... o mundo é infinito... a alma e o corpo são o mesmo... a alma é uma coisa, o corpo é outra... o Tathāgata existe após a morte... o Tathāgata não existe após a morte... o Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa: tal é a minha visão, chefe de família.” Esta visão deste venerável também surgiu devido à sua própria atenção inadequada ou condicionada pela declaração de outrem. Ora, esta visão veio a ser, é condicionada, produzida pela volição, originada de forma dependente. Mas tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente ao sofrimento que este venerável está apegado, é justamente ao sofrimento que ele se submete.’ เอวํ วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ เอตทโวจุํ – ‘‘พฺยากตานิ โข, คหปติ, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกานิ ทิฏฺฐิคตานิ. วเทหิ, คหปติ, กึทิฏฺฐิโกสิ ตุว’’นฺติ? ‘‘ยํ โข, ภนฺเต, กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ‘ยํ ทุกฺขํ ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ – เอวํทิฏฺฐิโก อหํ, ภนฺเต’’ติ. Quando isso foi dito, aqueles andarilhos disseram ao chefe de família Anāthapiṇḍika: ‘Nós já explicamos, chefe de família, cada um de nós, nossas próprias visões. Diga-nos, chefe de família, qual é a sua visão?’ ‘Senhores, tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. “O que é sofrimento não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu” — tal é a minha visão, senhores.’ ‘‘ยํ โข, คหปติ, กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ยํ ทุกฺขํ ตเทว ตฺวํ, คหปติ, อลฺลีโน, ตเทว ตฺวํ, คหปติ, อชฺฌุปคโต’’ติ. ‘Chefe de família, tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. É justamente a esse sofrimento que você, chefe de família, está apegado, é justamente a esse sofrimento que você se submete.’ ‘‘ยํ โข, ภนฺเต, กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ เจตยิตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ ตทนิจฺจํ. ยทนิจฺจํ ตํ ทุกฺขํ. ‘ยํ ทุกฺขํ ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, นเมโส อตฺตา’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ. ตสฺส จ อุตฺตริ นิสฺสรณํ ยถาภูตํ ปชานามี’’ติ. ‘Senhores, tudo o que veio a ser, é condicionado, produzido pela volição, originado de forma dependente, é impermanente. O que é impermanente é sofrimento. Tendo visto claramente o que é sofrimento como realmente é, com a sabedoria correta, assim: “Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu”, eu compreendo como realmente é a saída superior além dele.’ เอวํ [Pg.409] วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหีภูตา มงฺกุภูตา ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา ปชฺฌายนฺตา อปฺปฏิภานา นิสีทึสุ. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เต ปริพฺพาชเก ตุณฺหีภูเต มงฺกุภูเต ปตฺตกฺขนฺเธ อโธมุเข ปชฺฌายนฺเต อปฺปฏิภาเน วิทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ ยาวตโก อโหสิ เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. ‘‘สาธุ สาธุ, คหปติ! เอวํ โข เต, คหปติ, โมฆปุริสา กาเลน กาลํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตพฺพา’’ติ. Quando isso foi dito, aqueles andarilhos ficaram em silêncio, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta. Então, o chefe de família Anāthapiṇḍika, percebendo que aqueles andarilhos estavam em silêncio, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta, levantou-se de seu assento e dirigiu-se ao Abençoado. Ao chegar, prestou homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado e relatou ao Abençoado toda a conversa que tivera com aqueles andarilhos de outras seitas. O Abençoado disse: ‘Muito bem, muito bem, chefe de família! É assim mesmo, chefe de família, que esses homens tolos devem, de tempos em tempos, ser devidamente refutados com argumentos fundamentados no Dhamma.’ อถ โข ภควา อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสสิ สมาทเปสิ สมุตฺเตเชสิ สมฺปหํเสสิ. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ ภควตา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิโต สมาทปิโต สมุตฺเตชิโต สมฺปหํสิโต อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. Então, o Abençoado instruiu, exortou, inspirou e alegrou o chefe de família Anāthapiṇḍika com uma palestra sobre o Dhamma. Então, tendo o chefe de família Anāthapiṇḍika sido instruído, exortado, inspirado e alegrado pelo Abençoado com uma palestra sobre o Dhamma, levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo o lado direito voltado para ele e partiu. อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเต อนาถปิณฺฑิเก คหปติมฺหิ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วสฺสสตุปสมฺปนฺโน อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, โสปิ เอวเมวํ อญฺญติตฺถิเย ปริพฺพาชเก สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคณฺเหยฺย ยถา ตํ อนาถปิณฺฑิเกน คหปตินา นิคฺคหิตา’’ติ. ตติยํ. Então, não muito depois de o chefe de família Anāthapiṇḍika ter partido, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, se algum bhikkhu, mesmo um ordenado há cem anos neste Dhamma e Disciplina, refutasse completamente com argumentos fundamentados os andarilhos de outras seitas, ele os refutaria exatamente como o chefe de família Anāthapiṇḍika fez.' O terceiro. ๔. วชฺชิยมาหิตสุตฺตํ 4. Vajjiyamāhita Sutta ๙๔. เอกํ สมยํ ภควา จมฺปายํ วิหรติ คคฺคราย โปกฺขรณิยา ตีเร. อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ ทิวา ทิวสฺส จมฺปาย นิกฺขมิ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข วชฺชิยมาหิตสฺส คหปติสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อกาโล โข ตาว ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีโน ภควา. มโนภาวนียานมฺปิ ภิกฺขูนํ อกาโล ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีนา มโนภาวนียาปิ ภิกฺขู. ยํนูนาหํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ. 94. Em uma ocasião, o Abençoado estava residindo em Campā, às margens do lago de lótus Gaggarā. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita saiu de Campā no meio do dia para ver o Abençoado. Então, ocorreu ao chefe de família Vajjiyamāhita: 'Ainda não é o momento apropriado para ver o Abençoado, que está em retiro solitário, nem para ver os estimados bhikkhus, que também estão em retiro solitário. E se eu fosse ao parque dos andarilhos de outras seitas?' อถ [Pg.410] โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิ. เตน โข ปน สมเยน เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา สงฺคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ กเถนฺตา นิสินฺนา โหนฺติ. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita foi até o parque dos andarilhos de outras seitas. Naquele momento, aqueles andarilhos de outras seitas haviam se reunido e se juntado, barulhentos, com vozes altas e clamorosas, sentados e conversando sobre diversos tipos de assuntos fúteis. อทฺทสํสุ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา วชฺชิยมาหิตํ คหปตึ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อญฺญมญฺญํ สณฺฐาเปสุํ – ‘‘อปฺปสทฺทา โภนฺโต โหนฺตุ. มา โภนฺโต สทฺทมกตฺถ. อยํ วชฺชิยมาหิโต คหปติ อาคจฺฉติ สมณสฺส โคตมสฺส สาวโก. ยาวตา โข ปน สมณสฺส โคตมสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา จมฺปายํ ปฏิวสนฺติ, อยํ เตสํ อญฺญตโร วชฺชิยมาหิโต คหปติ. อปฺปสทฺทกามา โข ปน เต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทวินีตา อปฺปสทฺทสฺส วณฺณวาทิโน. อปฺเปว นาม อปฺปสทฺทํ ปริสํ วิทิตฺวา อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺเญยฺยา’’ติ. Aqueles andarilhos de outras seitas viram o chefe de família Vajjiyamāhita vindo de longe. Ao vê-lo, advertiram uns aos outros: 'Senhores, fiquem quietos. Não façam barulho. Lá vem o chefe de família Vajjiyamāhita, um discípulo do asceta Gotama. De todos os discípulos leigos do asceta Gotama vestidos de branco que residem em Campā, este chefe de família Vajjiyamāhita é um deles. Esses veneráveis apreciam o silêncio, são treinados no silêncio e elogiam o silêncio. Talvez, ao perceber que a assembleia está silenciosa, ele decida se aproximar.' อถ โข เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ตุณฺหี อเหสุํ. อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ เยน เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข วชฺชิยมาหิตํ คหปตึ เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ – ‘‘สจฺจํ กิร, คหปติ, สมโณ โคตโม สพฺพํ ตปํ ครหติ, สพฺพํ ตปสฺสึ ลูขาชีวึ เอกํเสน อุปกฺโกสติ อุปวทตี’’ติ? ‘‘น โข, ภนฺเต, ภควา สพฺพํ ตปํ ครหติ นปิ สพฺพํ ตปสฺสึ ลูขาชีวึ เอกํเสน อุปกฺโกสติ อุปวทติ. คารยฺหํ โข, ภนฺเต, ภควา ครหติ, ปสํสิตพฺพํ ปสํสติ. คารยฺหํ โข ปน, ภนฺเต, ภควา ครหนฺโต ปสํสิตพฺพํ ปสํสนฺโต วิภชฺชวาโท ภควา. น โส ภควา เอตฺถ เอกํสวาโท’’ติ. Então, aqueles andarilhos de outras seitas silenciaram. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita aproximou-se daqueles andarilhos de outras seitas; tendo se aproximado, trocou saudações com aqueles andarilhos de outras seitas. Tendo concluído as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, os andarilhos de outras seitas disseram ao chefe de família Vajjiyamāhita: 'É verdade, chefe de família, como se diz, que o asceta Gotama critica toda austeridade e que ele categoricamente condena e reprova todos os que vivem uma vida áspera e austera?' 'Não, senhores, o Abençoado não critica toda austeridade, nem condena e reprova categoricamente todos os que vivem uma vida áspera e austera. O Abençoado critica o que merece crítica e elogia o que é louvável. Ao criticar o que merece crítica e elogiar o que é louvável, o Abençoado fala com base em distinções; o Abençoado não fala sobre tais assuntos de forma unilateral.' เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ปริพฺพาชโก วชฺชิยมาหิตํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘อาคเมหิ ตฺวํ, คหปติ, ยสฺส ตฺวํ สมณสฺส โคตมสฺส วณฺณํ ภาสติ, สมโณ โคตโม เวนยิโก อปฺปญฺญตฺติโก’’ติ? ‘‘เอตฺถปาหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺเต วกฺขามิ สหธมฺเมน – ‘อิทํ กุสล’นฺติ, ภนฺเต, ภควตา ปญฺญตฺตํ; ‘อิทํ อกุสล’นฺติ, ภนฺเต, ภควตา ปญฺญตฺตํ. อิติ กุสลากุสลํ ภควา ปญฺญาปยมาโน สปญฺญตฺติโก ภควา; น โส ภควา เวนยิโก อปฺปญฺญตฺติโก’’ติ. Quando isso foi dito, um dos andarilhos disse ao chefe de família Vajjiyamāhita: 'Espere um momento, chefe de família! Esse asceta Gotama, cujo elogio você proclama, é um niilista que nada prescreve.' 'Nesse ponto também, senhores, eu lhes falarei com base no Dhamma: "Isto é benéfico", senhores, foi prescrito pelo Abençoado; "isto é prejudicial", senhores, foi prescrito pelo Abençoado. Assim, ao prescrever o que é benéfico e o que é prejudicial, o Abençoado é alguém que faz prescrições; o Abençoado não é um niilista que nada prescreve.' เอวํ [Pg.411] วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหีภูตา มงฺกุภูตา ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา ปชฺฌายนฺตา อปฺปฏิภานา นิสีทึสุ. อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ เต ปริพฺพาชเก ตุณฺหีภูเต มงฺกุภูเต ปตฺตกฺขนฺเธ อโธมุเข ปชฺฌายนฺเต อปฺปฏิภาเน วิทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ ยาวตโก อโหสิ เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. Quando isso foi dito, aqueles andarilhos ficaram silenciosos, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta. Então, o chefe de família Vajjiyamāhita, percebendo que aqueles andarilhos estavam silenciosos, desconcertados, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativos e sem resposta, levantou-se de seu assento e foi até o Abençoado. Tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado e relatou ao Abençoado toda a conversa que tivera com aqueles andarilhos de outras seitas. ‘‘สาธุ สาธุ, คหปติ! เอวํ โข เต, คหปติ, โมฆปุริสา กาเลน กาลํ สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตพฺพา. นาหํ, คหปติ, สพฺพํ ตปํ ตปิตพฺพนฺติ วทามิ; น จ ปนาหํ, คหปติ, สพฺพํ ตปํ น ตปิตพฺพนฺติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺพํ สมาทานํ สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ; น ปนาหํ, คหปติ, สพฺพํ สมาทานํ น สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺพํ ปธานํ ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ; น ปนาหํ, คหปติ, สพฺพํ ปธานํ น ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺโพ ปฏินิสฺสคฺโค ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ. น ปนาหํ, คหปติ, สพฺโพ ปฏินิสฺสคฺโค น ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ; นาหํ, คหปติ, สพฺพา วิมุตฺติ วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามิ; น ปนาหํ, คหปติ, สพฺพา วิมุตฺติ น วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามิ. "Muito bem, muito bem, chefe de família! É dessa maneira, chefe de família, que esses homens tolos devem, de tempos em tempos, ser completamente refutados com argumentos fundamentados. Eu não digo, chefe de família, que toda austeridade deva ser praticada; nem digo, chefe de família, que toda austeridade não deva ser praticada. Eu não digo, chefe de família, que todo compromisso deva ser assumido; nem digo, chefe de família, que todo compromisso não deva ser assumido. Eu não digo, chefe de família, que todo esforço deva ser empreendido; nem digo, chefe de família, que todo esforço não deva ser empreendido. Eu não digo, chefe de família, que toda renúncia deva ser feita; nem digo, chefe de família, que toda renúncia não deva ser feita. Eu não digo, chefe de família, que toda libertação deva ser alcançada; nem digo, chefe de família, que toda libertação não deva ser alcançada." ‘‘ยญฺหิ, คหปติ, ตปํ ตปโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ ตปํ น ตปิตพฺพนฺติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส คหปติ, ตปํ ตปโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ ตปํ ตปิตพฺพนฺติ วทามิ. "Pois se, chefe de família, ao praticar uma determinada austeridade, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal austeridade não deve ser praticada. Mas se, chefe de família, ao praticar uma determinada austeridade, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal austeridade deve ser praticada." ‘‘ยญฺหิ, คหปติ, สมาทานํ สมาทิยโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ สมาทานํ น สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, สมาทานํ สมาทิยโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ สมาทานํ สมาทิตพฺพนฺติ วทามิ. "Pois se, chefe de família, ao assumir um determinado compromisso, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal compromisso não deve ser assumido. Mas se, chefe de família, ao assumir um determinado compromisso, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal compromisso deve ser assumido." ‘‘ยญฺหิ, คหปติ, ปธานํ ปทหโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ ปธานํ น ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, ปธานํ ปทหโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ ปธานํ ปทหิตพฺพนฺติ วทามิ. "Pois se, chefe de família, ao empreender um determinado esforço, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal esforço não deve ser empreendido. Mas se, chefe de família, ao empreender um determinado esforço, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal esforço deve ser empreendido." ‘‘ยญฺหิ[Pg.412], คหปติ, ปฏินิสฺสคฺคํ ปฏินิสฺสชฺชโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูโป ปฏินิสฺสคฺโค น ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, ปฏินิสฺสคฺคํ ปฏินิสฺสชฺชโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูโป ปฏินิสฺสคฺโค ปฏินิสฺสชฺชิตพฺโพติ วทามิ. "Pois se, chefe de família, ao fazer uma determinada renúncia, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal renúncia não deve ser feita. Mas se, chefe de família, ao fazer uma determinada renúncia, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal renúncia deve ser feita." ‘‘ยญฺหิ, คหปติ, วิมุตฺตึ วิมุจฺจโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปา วิมุตฺติ น วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามิ. ยญฺจ ขฺวสฺส, คหปติ, วิมุตฺตึ วิมุจฺจโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปา วิมุตฺติ วิมุจฺจิตพฺพาติ วทามี’’ติ. "Pois se, chefe de família, ao alcançar uma determinada libertação, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, então digo que tal libertação não deve ser alcançada. Mas se, chefe de família, ao alcançar uma determinada libertação, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, então digo que tal libertação deve ser alcançada." อถ โข วชฺชิยมาหิโต คหปติ ภควตา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิโต สมาทปิโต สมุตฺเตชิโต สมฺปหํสิโต อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. Então, tendo o chefe de família Vajjiyamāhita sido instruído, exortado, inspirado e alegrado pelo Abençoado com uma palestra sobre o Dhamma, levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo o lado direito voltado para ele e partiu. อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเต วชฺชิยมาหิเต คหปติมฺหิ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทีฆรตฺตํ อปฺปรชกฺโข อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, โสปิ เอวเมวํ อญฺญติตฺถิเย ปริพฺพาชเก สหธมฺเมน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคณฺเหยฺย ยถา ตํ วชฺชิยมาหิเตน คหปตินา นิคฺคหิตา’’ติ. จตุตฺถํ. Tomando como base o Dhamma e a Disciplina, se algum bhikkhu, mesmo um que por muito tempo tenha tido pouca poeira nos olhos, refutasse completamente com argumentos fundamentados os andarilhos de outras seitas, ele os refutaria exatamente da mesma maneira que o chefe de família Vajjiyamāhita fez. O quarto. ๕. อุตฺติยสุตฺตํ 5. Uttiya Sutta ๙๕. อถ โข อุตฺติโย ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อุตฺติโย ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’นฺติ? ‘‘อพฺยากตํ โข เอตํ, อุตฺติย, มยา – ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ. 95. Então, o andarilho Uttiya aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Tendo concluído as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o andarilho Uttiya disse ao Abençoado: 'Como é, mestre Gotama, o mundo é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?' 'Uttiya, eu não declarei: "O mundo é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro".' ‘‘กึ ปน, โภ โคตม, อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’นฺติ? ‘‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา – ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ. 'Mas então, mestre Gotama, o mundo não é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?' 'Uttiya, isso também não foi declarado por mim: "O mundo não é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro".' ‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา [Pg.413]… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’นฺติ? ‘‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา – ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ. 'Como é então, mestre Gotama, o mundo é finito? ... o mundo é infinito? ... a alma e o corpo são a mesma coisa? ... a alma é uma coisa, o corpo é outra? ... o Tathāgata existe após a morte? ... o Tathāgata não existe após a morte? ... o Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte? ... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?' 'Uttiya, isso também não foi declarado por mim: "O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro".' ‘‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘อพฺยากตํ โข เอตํ, อุตฺติย, มยา – สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. 'Quando lhe perguntei: "Como é, mestre Gotama, o mundo é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?", você disse: "Uttiya, eu não declarei: 'O mundo é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro'".' ‘‘‘กึ ปน, โภ โคตม, อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. 'E quando lhe perguntei: "Mas então, mestre Gotama, o mundo não é eterno? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?", você disse: "Uttiya, isso também não foi declarado por mim: 'O mundo não é eterno; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro'".' ‘‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘เอตมฺปิ โข, อุตฺติย, อพฺยากตํ มยา – ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. อถ กิญฺจรหิ โภตา โคตเมน พฺยากต’’นฺติ? 'Quando lhe perguntei: "Como é então, mestre Gotama, o mundo é finito? ... o Tathāgata nem existe nem não existe após a morte? É apenas isso a verdade e qualquer outra coisa um erro?", você disse: "Uttiya, isso também não foi declarado por mim: 'O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é a verdade, qualquer outra coisa é um erro'". O que, então, foi declarado pelo mestre Gotama?' ‘‘อภิญฺญาย โข อหํ, อุตฺติย, สาวกานํ ธมฺมํ เทเสมิ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยายา’’ติ. 'Através do conhecimento direto, Uttiya, eu ensino o Dhamma aos meus discípulos para a purificação dos seres, para a superação do sofrimento e da lamentação, para o desaparecimento da dor e do descontentamento, para a realização do caminho correto, para a realização do nibbāna.' ‘‘ยํ ปเนตํ ภวํ โคตโม อภิญฺญาย สาวกานํ ธมฺมํ เทเสสิ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, สพฺโพ วา เตน โลโก นียติ อุปฑฺโฒ วา ติภาโค วา’’ติ ? เอวํ วุตฺเต ภควา ตุณฺหี อโหสิ. “Mas quando o venerável Gotama, por meio do conhecimento direto, ensina o Dhamma aos seus discípulos para a purificação dos seres, para a superação do pesar e da lamentação, para o desaparecimento da dor e do descontentamento, para a realização do método, para a realização do nibbāna, será todo o mundo libertado por meio dele, ou a metade, ou uma terça parte?” Quando isso foi dito, o Abençoado permaneceu em silêncio. อถ [Pg.414] โข อายสฺมโต อานนฺทสฺส เอตทโหสิ – ‘‘มา เหวํ โข อุตฺติโย ปริพฺพาชโก ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ปฏิลภิ – ‘สพฺพสามุกฺกํสิกํ วต เม สมโณ โคตโม ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สํสาเทติ, โน วิสฺสชฺเชติ, น นูน วิสหตี’ติ. ตทสฺส อุตฺติยสฺส ปริพฺพาชกสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ. Então, ocorreu ao venerável Ānanda: “Que o andarilho Uttiya não adote esta visão perniciosa: ‘Quando fiz ao asceta Gotama a pergunta mais elevada de todas, ele hesitou e não respondeu. Certamente ele não é capaz de fazê-lo.’ Isso traria ao andarilho Uttiya malefício e sofrimento por muito tempo.” อถ โข อายสฺมา อานนฺโท อุตฺติยํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – ‘‘เตนหาวุโส อุตฺติย, อุปมํ เต กริสฺสามิ. อุปมาย มิเธกจฺเจ วิญฺญู ปุริสา ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส อุตฺติย, รญฺโญ ปจฺจนฺติมํ นครํ ทฬฺหุทฺธาปํ ทฬฺหปาการโตรณํ เอกทฺวารํ. ตตฺรสฺส โทวาริโก ปณฺฑิโต พฺยตฺโต เมธาวี อญฺญาตานํ นิวาเรตา ญาตานํ ปเวเสตา. โส ตสฺส นครสฺส สมนฺตา อนุปริยายปถํ อนุกฺกมติ. อนุปริยายปถํ อนุกฺกมมาโน น ปสฺเสยฺย ปาการสนฺธึ วา ปาการวิวรํ วา, อนฺตมโส พิฬารนิกฺขมนมตฺตมฺปิ. โน จ ขฺวสฺส เอวํ ญาณํ โหติ – ‘เอตฺตกา ปาณา อิมํ นครํ ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา’ติ. อถ ขฺวสฺส เอวเมตฺถ โหติ – ‘เย โข เกจิ โอฬาริกา ปาณา อิมํ นครํ ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา, สพฺเพ เต อิมินา ทฺวาเรน ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา’ติ. Então, o venerável Ānanda disse ao andarilho Uttiya: “Pois bem, amigo Uttiya, eu lhe darei um símile. Por meio de um símile, algumas pessoas inteligentes aqui compreendem o significado do que é dito. Suponha, amigo Uttiya, que um rei tivesse uma cidade fronteiriça com fundações sólidas, muralhas e portais fortes, e com uma única porta. O porteiro ali postado seria sábio, competente e inteligente; alguém que impede a entrada de desconhecidos e admite os conhecidos. Enquanto ele caminha pela estrada que circunda a cidade, ele não veria uma fresta ou abertura nas muralhas, nem mesmo grande o suficiente para a passagem de um gato. Ele poderia não saber quantos seres vivos entram ou saem da cidade, mas saberia isto: ‘Quaisquer seres vivos de tamanho considerável que entram ou saem desta cidade, todos entram ou saem por esta porta’.” ‘‘เอวเมวํ โข, อาวุโส อุตฺติย, น ตถาคตสฺส เอวํ อุสฺสุกฺกํ โหติ – ‘สพฺโพ วา เตน โลโก นียติ, อุปฑฺโฒ วา, ติภาโค วา’ติ. อถ โข เอวเมตฺถ ตถาคตสฺส โหติ – ‘เย โข เกจิ โลกมฺหา นียึสุ วา นียนฺติ วา นียิสฺสนฺติ วา, สพฺเพ เต ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺตา, สตฺต โพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา. เอวเมเต โลกมฺหา นียึสุ วา นียนฺติ วา นียิสฺสนฺติ วา’ติ. ยเทว โข ตฺวํ, อาวุโส อุตฺติย, ภควนฺตํ ปญฺหํ อปุจฺฉิ ตเทเวตํ ปญฺหํ ภควนฺตํ อญฺเญน ปริยาเยน อปุจฺฉิ. ตสฺมา เต ตํ ภควา น พฺยากาสี’’ติ. ปญฺจมํ. “Da mesma forma, amigo Uttiya, o Tathāgata não tem essa preocupação: ‘Será todo o mundo libertado por meio disso, ou a metade, ou uma terça parte?’ Em vez disso, o Tathāgata sabe o seguinte: ‘Quaisquer que tenham sido libertados, estejam sendo libertados ou venham a ser libertados do mundo, todos eles, tendo abandonado os cinco obstáculos — as impurezas da mente que enfraquecem a sabedoria —, com suas mentes bem estabelecidas nos quatro estabelecimentos da atenção plena, desenvolveram corretamente os sete fatores da iluminação. É assim que eles foram libertados, estão sendo libertados ou serão libertados do mundo.’ Amigo Uttiya, a mesma pergunta que você já havia feito ao Abençoado, você a fez novamente de outra maneira. Por isso o Abençoado não lhe respondeu.” O quinto. ๖. โกกนุทสุตฺตํ 6. Kokanuda Sutta ๙๖. ‘‘เอกํ [Pg.415] สมยํ อายสฺมา อานนฺโท ราชคเห วิหรติ ตโปทาราเม. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย เยน ตโปทา เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. ตโปทาย คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. โกกนุโทปิ โข ปริพฺพาชโก รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย เยน ตโปทา เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. 96. Em certa ocasião, o venerável Ānanda estava residindo em Rājagaha, no Parque das Fontes Termais. Então, ao amanhecer, o venerável Ānanda levantou-se cedo e foi até o rio Tapodā para banhar o corpo. Tendo banhado o corpo no rio Tapodā e saído da água, ele ficou de pé vestindo apenas uma túnica, deixando o corpo secar. O andarilho Kokanuda também se levantou cedo ao amanhecer e foi até o rio Tapodā para banhar o corpo. อทฺทสา โข โกกนุโท ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘กฺเวตฺถ, อาวุโส’’ติ? ‘‘อหมาวุโส, ภิกฺขู’’ติ. O andarilho Kokanuda viu o venerável Ānanda se aproximando de longe. Ao vê-lo, disse ao venerável Ānanda: “Quem está aí, amigo?” “Eu sou um bhikkhu, amigo.” ‘‘กตเมสํ, อาวุโส, ภิกฺขูน’’นฺติ? ‘‘สมณานํ, อาวุโส, สกฺยปุตฺติยาน’’นฺติ. “De qual grupo de bhikkhus, amigo?” “Dos ascetas filhos dos Sakyas, amigo.” ‘‘ปุจฺเฉยฺยาม มยํ อายสฺมนฺตํ กิญฺจิเทว เทสํ, สเจ อายสฺมา โอกาสํ กโรติ ปญฺหสฺส เวยฺยากรณายา’’ติ. ‘‘ปุจฺฉาวุโส, สุตฺวา เวทิสฺสามา’’ติ. “Gostaríamos de fazer uma pergunta ao venerável, se o venerável nos der a oportunidade de responder a uma questão.” “Pergunte, amigo. Ouvindo-a, saberemos.” ‘‘กึ นุ โข, โภ, ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’’นฺติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – ‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ. “Como é, senhor, o senhor tem esta visão: ‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’?” “Eu não tenho essa visão, amigo: ‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’.” ‘‘กึ ปน, โภ, ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’’นฺติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ. “Mas então, senhor, o senhor tem esta visão: ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’?” “Eu não tenho essa visão, amigo: ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’.” ‘‘กึ นุ โข, โภ, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’’นฺติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ. “Como é, senhor, o senhor tem esta visão: ‘O mundo é finito’... [pe]... ‘O mundo é infinito’... ‘A alma e o corpo são a mesma coisa’... ‘A alma é uma coisa, o corpo é outra’... ‘O Tathāgata existe após a morte’... ‘O Tathāgata não existe após a morte’... ‘O Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte’... ‘O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’?” “Eu não tenho essa visão, amigo: ‘O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’.” ‘‘เตน [Pg.416] หิ ภวํ น ชานาติ, น ปสฺสตี’’ติ? ‘‘น โข อหํ, อาวุโส, น ชานามิ น ปสฺสามิ. ชานามหํ, อาวุโส, ปสฺสามี’’ติ. “Sendo assim, o senhor não sabe e não vê?” “Não é o caso, amigo, de eu não saber e não ver. Eu sei, amigo, eu vejo.” ‘‘‘กึ นุ โข, โภ, สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. “‘Como é, senhor, o senhor tem esta visão: “O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Eu não tenho essa visão, amigo: “O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”’.” ‘‘‘กึ ปน, โภ, อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภว’นฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. “‘Mas então, senhor, o senhor tem esta visão: “O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Eu não tenho essa visão, amigo: “O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”’.” ‘‘กึ นุ โข, โภ, อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺติ – เอวํทิฏฺฐิ ภวนฺติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, เอวํทิฏฺฐิ – เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ วเทสิ. “‘Como é, senhor, o senhor tem esta visão: “O mundo é finito”... [pe]... “O mundo é infinito”... “A alma e o corpo são a mesma coisa”... “A alma é uma coisa, o corpo é outra”... “O Tathāgata existe após a morte”... “O Tathāgata não existe após a morte”... “O Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte”... “O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Eu não tenho essa visão, amigo: “O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa”’.” ‘‘‘เตน หิ ภวํ น ชานาติ น ปสฺสตี’ติ, อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน – ‘น โข อหํ, อาวุโส, น ชานามิ น ปสฺสามิ. ชานามหํ, อาวุโส, ปสฺสามี’ติ วเทสิ. ยถา กถํ ปนาวุโส, อิมสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ? “‘Sendo assim, o senhor não sabe e não vê?’, ao ser perguntado, o senhor disse: ‘Não é o caso, amigo, de eu não saber e não ver. Eu sei, amigo, eu vejo.’ Como, então, amigo, deve ser compreendido o significado desta declaração?” ‘‘‘สสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิคตเมตํ. ‘อสสฺสโต โลโก, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิคตเมตํ. อนฺตวา โลโก…เป… อนนฺตวา โลโก… ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ… อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ… โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา… ‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิคตเมตํ. “‘O mundo é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’, amigo, isso é uma visão especulativa. ‘O mundo não é eterno; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’, amigo, isso é uma visão especulativa. ‘O mundo é finito’... [pe]... ‘O mundo é infinito’... ‘A alma e o corpo são a mesma coisa’... ‘A alma é uma coisa, o corpo é outra’... ‘O Tathāgata existe após a morte’... ‘O Tathāgata não existe após a morte’... ‘O Tathāgata tanto existe quanto não existe após a morte’... ‘O Tathāgata nem existe nem não existe após a morte; apenas isso é verdade, qualquer outra coisa é falsa’, amigo, isso é uma visão especulativa.” ‘‘ยาวตา[Pg.417], อาวุโส, ทิฏฺฐิ ยาวตา ทิฏฺฐิฏฺฐานํ ทิฏฺฐิอธิฏฺฐานํ ทิฏฺฐิปริยุฏฺฐานํ ทิฏฺฐิสมุฏฺฐานํ ทิฏฺฐิสมุคฺฆาโต, ตมหํ ชานามิ ตมหํ ปสฺสามิ. ตมหํ ชานนฺโต ตมหํ ปสฺสนฺโต กฺยาหํ วกฺขามิ – ‘น ชานามิ น ปสฺสามี’ติ? ชานามหํ, อาวุโส, ปสฺสามี’’ติ. “Amigo, até onde se estende uma visão especulativa, a base para visões, o apego a visões, a obsessão por visões, a origem das visões e a erradicação das visões, eu conheço e vejo isso. Conhecendo e vendo isso, por que eu diria: ‘Não sei e não vejo’? Eu sei, amigo, eu vejo.” ‘‘โก นาโม อายสฺมา, กถญฺจ ปนายสฺมนฺตํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ? ‘‘‘อานนฺโท’ติ โข เม, อาวุโส, นามํ. ‘อานนฺโท’ติ จ ปน มํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ. ‘‘มหาจริเยน วต กิร, โภ, สทฺธึ มนฺตยมานา น ชานิมฺห – ‘อายสฺมา อานนฺโท’ติ. สเจ หิ มยํ ชาเนยฺยาม – ‘อยํ อายสฺมา อานนฺโท’ติ, เอตฺตกมฺปิ โน นปฺปฏิภาเยยฺย. ขมตุ จ เม อายสฺมา อานนฺโท’’ติ. ฉฏฺฐํ. “Qual é o nome do venerável, e como o senhor é conhecido por seus companheiros de vida santa?” “Meu nome é Ānanda, amigo, e meus companheiros de vida santa me conhecem como Ānanda.” “De fato, sem saber, estávamos conversando com o grande mestre, o venerável Ānanda! Se soubéssemos que este era o venerável Ānanda, não teríamos ousado falar tanto. Que o venerável Ānanda, por favor, me perdoe.” O sexto. ๗. อาหุเนยฺยสุตฺตํ 7. Āhuneyya Sutta ๙๗. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. 97. Monges, dotado de dez qualidades, um bhikkhu é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo supremo de mérito para o mundo. ‘‘กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. Quais são as dez? Aqui, monges, um bhikkhu é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e de locais apropriados para esmola, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. ‘‘พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย. เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. Ele ouviu muito, retém o que ouviu e acumula o que ouviu. Aqueles ensinamentos que são admiráveis no início, admiráveis no meio e admiráveis no fim, com o significado e a formulação corretos, que proclamam a vida santa perfeitamente completa e pura — tais ensinamentos ele ouviu amplamente, memorizou, recitou verbalmente, examinou mentalmente e penetrou profundamente com sabedoria. ‘‘กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. Ele tem bons amigos, bons companheiros, bons associados. ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ สมฺมาทสฺสเนน สมนฺนาคโต. Ele possui a visão correta e é dotado de uma perspectiva correta. ‘‘อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ; พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ, ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ [Pg.418] ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปรามสติ ปริมชฺชติ, ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ. Ele exerce vários tipos de poderes psíquicos: sendo um, ele se torna muitos; sendo muitos, ele se torna um; ele aparece e desaparece; ele passa sem impedimento através de uma parede, de uma muralha, de uma montanha, como se fosse através do espaço; ele mergulha e emerge da terra como se fosse água; ele caminha sobre a água sem afundar como se fosse terra firme; sentado de pernas cruzadas, ele viaja pelo espaço como um pássaro alado; com a mão ele toca e acaricia a lua e o sol, tão poderosos e majestosos; ele exerce domínio com o corpo até o mundo de Brahmā. ‘‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จ. Com o elemento do ouvido divino, purificado e que supera o humano, ele ouve ambos os tipos de sons, os divinos e os humanos, tanto os que estão distantes quanto os que estão próximos. ‘‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ. สราคํ วา จิตฺตํ ‘สราคํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; วีตราคํ วา จิตฺตํ ‘วีตราคํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สโทสํ วา จิตฺตํ… วีตโทสํ วา จิตฺตํ… สโมหํ วา จิตฺตํ… วีตโมหํ วา จิตฺตํ… สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ… วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ… มหคฺคตํ วา จิตฺตํ… อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ… สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ… อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ… สมาหิตํ วา จิตฺตํ… อสมาหิตํ วา จิตฺตํ… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ… อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ ‘อวิมุตฺตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ. Ele compreende a mente de outros seres e pessoas, discernindo-a com sua própria mente. Ele compreende a mente com cobiça como ‘mente com cobiça’ e a mente sem cobiça como ‘mente sem cobiça’; a mente com aversão... a mente sem aversão... a mente com ilusão... a mente sem ilusão... a mente contraída... a mente dispersa... a mente desenvolvida... a mente não desenvolvida... a mente superável... a mente insuperável... a mente concentrada... a mente não concentrada... a mente libertada... a mente não libertada como ‘mente não libertada’. ‘‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโนติ, อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. Ele recorda suas diversas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos éons de dissolução do mundo, muitos éons de evolução do mundo, muitos éons de dissolução e evolução do mundo, desta forma: ‘Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo daquela existência, renasci em outro lugar, e lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal era minha experiência de prazer e dor, tal era o limite da minha vida; falecendo daquela existência, renasci aqui.’ Assim, ele recorda suas diversas existências passadas com seus aspectos e detalhes. ‘‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โข โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน [Pg.419] สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. “Com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com o seu kamma: ‘Estes seres, certamente, que se comprometeram com má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres, por outro lado, que se comprometeram com boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino bom, em um mundo celestial.’ Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com o seu kamma.” ‘‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. สตฺตมํ. “Com a destruição das impurezas mentais, ele realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece. Dotado dessas dez qualidades, monges, um monge é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência com as mãos unidas, um campo incomparável de mérito para o mundo.” O sétimo. ๘. เถรสุตฺตํ 8. O Discurso sobre o Ancião ๙๘. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ ยสฺสํ ยสฺสํ ทิสายํ วิหรติ, ผาสุเยว วิหรติ. กตเมหิ ทสหิ? เถโร โหติ รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต, สีลวา โหติ …เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺโธ, อุภยานิ โข ปนสฺส ปาติโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ สุวิภตฺตานิ สุปฺปวตฺตีนิ สุวินิจฺฉิตานิ สุตฺตโส อนุพฺยญฺชนโส, อธิกรณสมุปฺปาทวูปสมกุสโล โหติ, ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช, สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, ปาสาทิโก โหติ อภิกฺกนฺตปฏิกฺกนฺเต สุสํวุโต อนฺตรฆเร นิสชฺชาย, จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี โหติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อาสวานญฺจ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ [Pg.420] โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ ยสฺสํ ยสฺสํ ทิสายํ วิหรติ, ผาสุเยว วิหรตี’’ติ. อฏฺฐมํ. 98. “Monges, dotado de dez qualidades, um monge ancião vive confortavelmente em qualquer direção em que resida. Quais são as dez? O ancião é de longa data, ordenado há muito tempo; ele é virtuoso... tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina; ele é muito instruído... e penetrou bem com a visão; ambos os Pātimokkhas foram bem transmitidos a ele em detalhes, bem analisados, bem dominados, bem determinados em termos de regras e de suas explicações detalhadas; ele é habilidoso na origem e na resolução de questões disciplinares; ele ama o Dhamma e é agradável em suas declarações, cheio de uma alegria sublime em relação ao Abhidhamma e ao Abhivinaya; ele está contente com qualquer tipo de manto, esmola de alimento, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos; ele é gracioso ao avançar e ao retornar, e também bem controlado ao sentar-se entre as casas; ele obtém à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e são moradas agradáveis nesta mesma vida; e, com a destruição das impurezas mentais, ele realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece. Dotado dessas dez qualidades, monges, um monge ancião vive confortavelmente em qualquer direção em que resida.” O oitavo. ๙. อุปาลิสุตฺตํ 9. O Discurso com Upāli ๙๙. อถ โข อายสฺมา อุปาลิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อุปาลิ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิจฺฉามหํ, ภนฺเต, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวิตุ’’นฺติ. 99. Então, o venerável Upāli aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Upāli disse ao Abençoado: “Senhor, desejo recorrer a alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens.” ‘‘ทุรภิสมฺภวานิ หิ โข, อุปาลิ, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ. ทุกฺกรํ ปวิเวกํ ทุรภิรมํ. เอกตฺเต หรนฺติ มญฺเญ มโน วนานิ สมาธึ อลภมานสฺส ภิกฺขุโน. โย โข, อุปาลิ, เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ สมาธึ อลภมาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวิสฺสามี’ติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘สํสีทิสฺสติ วา อุปฺลวิสฺสติ วา’ติ. “Alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens são difíceis de suportar, Upāli. A solidão é difícil de praticar e difícil de nela encontrar prazer. Quando ele está sozinho, as florestas parecem roubar a mente de um monge que não obtém concentração. Pode-se esperar que aquele que disser: ‘Não obtenho concentração, mas recorrerei a alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens’, ou afundará ou flutuará à deriva.” ‘‘เสยฺยถาปิ, อุปาลิ, มหาอุทกรหโท. อถ อาคจฺเฉยฺย หตฺถินาโค สตฺตรตโน วา อฑฺฒฏฺฐรตโน วา. ตสฺส เอวมสฺส – ‘ยํนูนาหํ อิมํ อุทกรหทํ โอคาเหตฺวา กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ. กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา นฺหตฺวา จ ปิวิตฺวา จ ปจฺจุตฺตริตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย’นฺติ. โส ตํ อุทกรหทํ โอคาเหตฺวา กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺย ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺย; กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา นฺหตฺวา จ ปิวิตฺวา จ ปจฺจุตฺตริตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? มหา, อุปาลิ, อตฺตภาโว คมฺภีเร คาธํ วินฺทติ. “Suponha, Upāli, que houvesse um grande lago, e um elefante macho de sete ou oito côvados de tamanho se aproximasse. Ele poderia pensar: ‘E se eu entrasse neste lago e brincasse lavando minhas orelhas e minhas costas? Eu me banharia, beberia, sairia e iria para onde quisesse.’ Ele então entra no lago e brinca lavando suas orelhas e suas costas. Ele se banha, bebe, sai e vai para onde quer. Por que isso? Porque o seu grande corpo encontra apoio nas profundezas, Upāli.” ‘‘อถ อาคจฺเฉยฺย สโส วา พิฬาโร วา. ตสฺส เอวมสฺส – ‘โก จาหํ, โก จ หตฺถินาโค! ยํนูนาหํ อิมํ อุทกรหทํ โอคาเหตฺวา กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีเฬยฺยํ; กณฺณสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา ปิฏฺฐิสํโธวิกมฺปิ ขิฑฺฑํ กีฬิตฺวา นฺหตฺวา จ ปิวิตฺวา จ ปจฺจุตฺตริตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย’นฺติ. โส ตํ อุทกรหทํ สหสา อปฺปฏิสงฺขา ปกฺขนฺเทยฺย. ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘สํสีทิสฺสติ วา อุปฺลวิสฺสติ วา’ติ[Pg.421]. ตํ กิสฺส เหตุ? ปริตฺโต, อุปาลิ, อตฺตภาโว คมฺภีเร คาธํ น วินฺทติ. เอวเมวํ โข, อุปาลิ, โย เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ สมาธึ อลภมาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวิสฺสามี’ติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ‘สํสีทิสฺสติ วา อุปฺลวิสฺสติ วา’ติ. “Então, uma lebre ou um gato se aproxima. Ele poderia pensar: ‘Quem sou eu e quem é o elefante macho! E se eu entrasse neste lago e brincasse lavando minhas orelhas e minhas costas? Eu me banharia, beberia, sairia e iria para onde quisesse.’ Então, sem refletir, ele salta apressadamente no lago profundo. Pode-se esperar que ele ou afunde ou flutue à deriva. Por que isso? Porque o seu pequeno corpo não encontra apoio nas profundezas, Upāli. Da mesma forma, Upāli, pode-se esperar que aquele que disser: ‘Não obtenho concentração, mas recorrerei a alojamentos remotos em florestas e bosques selvagens’, ou afundará ou flutuará à deriva.” ‘‘เสยฺยถาปิ, อุปาลิ, ทหโร กุมาโร มนฺโท อุตฺตานเสยฺยโก สเกน มุตฺตกรีเสน กีฬติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, นนฺวายํ เกวลา ปริปูรา พาลขิฑฺฑา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. “Suponha, Upāli, que um menino pequeno, deitado de costas, brincasse com sua própria urina e fezes. O que você acha, Upāli, não é esse um tipo de diversão completamente tola?” “Sim, Senhor.” ‘‘ส โข โส, อุปาลิ, กุมาโร อปเรน สมเยน วุทฺธิมนฺวาย อินฺทฺริยานํ ปริปากมนฺวาย ยานิ กานิจิ กุมารกานํ กีฬาปนกานิ ภวนฺติ, เสยฺยถิทํ – วงฺกกํ ฆฏิกํ โมกฺขจิกํ จิงฺคุลกํ ปตฺตาฬฺหกํ รถกํ ธนุกํ, เตหิ กีฬติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, นนฺวายํ ขิฑฺฑา ปุริมาย ขิฑฺฑาย อภิกฺกนฺตตรา จ ปณีตตรา จา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. “Algum tempo depois, Upāli, quando esse menino cresce e suas faculdades amadurecem, ele brinca com os brinquedos típicos de meninos, a saber: arados de brinquedo, jogo de bastão, cambalhotas, cataventos, medidas feitas de folhas, carrinhos de brinquedo, arcos de brinquedo. O que você acha, Upāli, não é essa diversão mais excelente e sublime do que o tipo anterior?” “Sim, Senhor.” ‘‘ส โข โส, อุปาลิ, กุมาโร อปเรน สมเยน วุทฺธิมนฺวาย อินฺทฺริยานํ ปริปากมนฺวาย ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิโต สมงฺคิภูโต ปริจาเรติ จกฺขุวิญฺเญยฺเยหิ รูเปหิ อิฏฺเฐหิ กนฺเตหิ มนาเปหิ ปิยรูเปหิ กามูปสํหิเตหิ รชนีเยหิ, โสตวิญฺเญยฺเยหิ สทฺเทหิ… ฆานวิญฺเญยฺเยหิ คนฺเธหิ… ชิวฺหาวิญฺเญยฺเยหิ รเสหิ… กายวิญฺเญยฺเยหิ โผฏฺฐพฺเพหิ อิฏฺเฐหิ กนฺเตหิ มนาเปหิ ปิยรูเปหิ กามูปสํหิเตหิ รชนีเยหิ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, นนฺวายํ ขิฑฺฑา ปุริมาหิ ขิฑฺฑาหิ อภิกฺกนฺตตรา จ ปณีตตรา จา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. “Em um momento ainda posterior, Upāli, à medida que esse menino continua a crescer e suas faculdades amadurecem ainda mais, ele se diverte provido e dotado dos cinco objetos de prazer sensorial: com formas cognoscíveis pelo olho que são desejadas, queridas, agradáveis, atraentes, conectadas ao prazer sensorial, instigantes; com sons cognoscíveis pelo ouvido... com odores cognoscíveis pelo nariz... com sabores cognoscíveis pela língua... com objetos táteis cognoscíveis pelo corpo que são desejados, queridos, agradáveis, atraentes, conectados ao prazer sensorial, instigantes. O que você acha, Upāli, não é essa diversão mais excelente e sublime do que as formas anteriores de diversão?” “Sim, Senhor.” ‘‘อิธ โข ปน โว, อุปาลิ, ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. “Aqui, Upāli, o Tathāgata surge no mundo, um arahant, perfeitamente iluminado, realizado em verdadeiro conhecimento e conduta, afortunado, conhecedor do mundo, treinador insuperável de pessoas a serem domadas, mestre de devas e humanos, o Iluminado, o Abençoado. Tendo realizado por si mesmo com conhecimento direto este mundo com seus devas, Māra e Brahmā, esta população com seus ascetas e brâmanes, com seus devas e humanos, ele o torna conhecido aos outros. Ele ensina o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a fraseologia corretos; ele revela a vida espiritual perfeitamente completa e pura.” ‘‘ตํ ธมฺมํ สุณาติ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อญฺญตรสฺมึ วา กุเล ปจฺจาชาโต. โส ตํ ธมฺมํ สุตฺวา ตถาคเต สทฺธํ ปฏิลภติ. โส [Pg.422] เตน สทฺธาปฏิลาเภน สมนฺนาคโต อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘สมฺพาโธ ฆราวาโส รชาปโถ, อพฺโภกาโส ปพฺพชฺชา. นยิทํ สุกรํ อคารํ อชฺฌาวสตา เอกนฺตปริปุณฺณํ เอกนฺตปริสุทฺธํ สงฺขลิขิตํ พฺรหฺมจริยํ จริตุํ. ยํนูนาหํ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพเชยฺย’นฺติ. “Um chefe de família, ou o filho de um chefe de família, ou alguém nascido em algum outro clã ouve esse Dhamma. Tendo ouvido esse Dhamma, ele adquire fé no Tathāgata e reflete assim: ‘A vida doméstica é apertada e poeirenta; a vida de renúncia é como o espaço aberto. Não é fácil, vivendo em casa, conduzir a vida espiritual que é inteiramente perfeita e pura como uma concha polida. E se eu raspasse o cabelo e a barba, vestisse mantos açafrão e partisse da vida doméstica para a vida sem lar?’” ‘‘โส อปเรน สมเยน อปฺปํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย อปฺปํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย มหนฺตํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. “Em uma ocasião posterior, tendo abandonado uma pequena ou uma grande fortuna, tendo abandonado um pequeno ou um grande círculo de parentes, ele raspa o cabelo e a barba, veste mantos açafrão e parte da vida doméstica para a vida sem lar.” ‘‘โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ภิกฺขูนํ สิกฺขาสาชีวสมาปนฺโน ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. “Tendo assim renunciado e possuindo o treinamento e o modo de vida dos monges, tendo abandonado a destruição da vida, ele se abstém de destruir a vida; com o bastão e a arma deixados de lado, consciente e bondoso, ele vive compassivo em relação a todos os seres vivos.” ‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ ทินฺนาทายี ทินฺนปาฏิกงฺขี; อเถเนน สุจิภูเตน อตฺตนา วิหรติ. “Tendo abandonado tomar o que não é dado, ele se abstém de tomar o que não é dado; ele toma apenas o que é dado, espera apenas o que é dado e vive honestamente, sem pensamentos de roubo.” ‘‘อพฺรหฺมจริยํ ปหาย พฺรหฺมจารี โหติ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. “Tendo abandonado a atividade sexual, ele observa o celibato, vivendo afastado, abstendo-se do ato sexual, a prática das pessoas comuns.” ‘‘มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ สจฺจวาที สจฺจสนฺโธ เถโต ปจฺจยิโก อวิสํวาทโก โลกสฺส. “Tendo abandonado a fala falsa, ele se abstém da fala falsa; ele fala a verdade, adere à verdade; ele é confiável e seguro, não enganador do mundo.” ‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, อิโต สุตฺวา น อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา, สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที; สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. “Tendo abandonado a fala divisiva, ele se abstém da fala divisiva; ele não repete em outro lugar o que ouviu aqui para dividir aquelas pessoas destas, nem repete a estas o que ouviu em outro lugar para dividir estas pessoas daquelas; assim, ele é alguém que reúne os que estão divididos, um promotor da união, que desfruta da concórdia, regozija-se na concórdia, delicia-se na concórdia, alguém que fala palavras que promovem a concórdia.” ‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. “Tendo abandonado a fala áspera, ele se abstém da fala áspera; ele fala palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido, amáveis, palavras que vão ao coração, corteses, desejadas por muitas pessoas e agradáveis a muitas pessoas.” ‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. “Tendo abandonado a conversa fútil, ele se abstém da conversa fútil; ele fala no momento apropriado, fala o que é fato, fala sobre o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a disciplina; no momento apropriado, ele fala palavras que valem a pena registrar, razoáveis, sucintas e benéficas.” ‘‘โส [Pg.423] พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรโต โหติ. เอกภตฺติโก โหติ รตฺตูปรโต, วิรโต วิกาลโภชนา. นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนา ปฏิวิรโต โหติ, มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ, อุจฺจาสยนมหาสยนา ปฏิวิรโต โหติ, ชาตรูปรชตปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกธญฺญปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกมํสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อิตฺถิกุมาริกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทาสิทาสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อเชฬกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, กุกฺกุฏสูกรปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, หตฺถิควสฺสวฬวปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, เขตฺตวตฺถุปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทูเตยฺยปหิณคมนานุโยคา ปฏิวิรโต โหติ, กยวิกฺกยา ปฏิวิรโต โหติ, ตุลากูฏกํสกูฏมานกูฏา ปฏิวิรโต โหติ, อุกฺโกฏนวญฺจนนิกติสาจิโยคา ปฏิวิรโต โหติ, เฉทนวธพนฺธนวิปราโมสอาโลปสหสาการา ปฏิวิรโต โหติ. Ele se abstém de destruir sementes e plantas. Ele faz apenas uma refeição por dia, abstendo-se de comer à noite e fora do horário apropriado. Ele se abstém de dança, canto, música instrumental e espetáculos inadequados. Ele se abstém de adornar-se e embelezar-se usando guirlandas, perfumes e unguentos. Ele se abstém de leitos altos e grandes. Ele se abstém de aceitar ouro e prata, grãos crus, carne crua, mulheres e moças, escravos e escravas, cabras e ovelhas, aves e porcos, elefantes, gado, cavalos e éguas, campos e terras. Ele se abstém de realizar tarefas e levar mensagens; de comprar e vender; de trapacear com balanças, metais e medidas; de aceitar subornos, enganar, fraudar e trapacear. Ele se abstém de ferir, assassinar, aprisionar, saltear, saquear e cometer violência. ‘‘โส สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ, เสยฺยถาปิ นาม ปกฺขี สกุโณ เยน เยเนว เฑติ สปตฺตภาโรว เฑติ. เอวเมวํ ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ. โส อิมินา อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อนวชฺชสุขํ ปฏิสํเวเทติ. Ele está contente com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de comida para manter seu estômago, e para onde quer que vá, ele parte levando apenas isso consigo. Assim como um pássaro, para onde quer que voe, voa tendo apenas suas asas como fardo, da mesma forma o bhikkhu está contente com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de comida para manter seu estômago, e para onde quer que vá, ele parte levando apenas isso consigo. Dotado deste nobre conjunto de virtude moral, ele experiencia em si mesmo uma felicidade irrepreensível. ‘‘โส จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ; รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ; รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โส อิมินา อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อพฺยาเสกสุขํ ปฏิสํเวเทติ. Ao ver uma forma com o olho, ele não se apega às suas características gerais nem aos seus detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade do olho sem restrição, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e descontentamento poderiam invadi-lo, ele pratica a sua contenção; ele guarda a faculdade do olho, ele assume a contenção da faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... Ao cheirar um odor com o nariz... Ao saborear um sabor com a língua... Ao tocar um objeto tátil com o corpo... Ao cognizar um fenômeno mental com a mente, ele não se apega às suas características gerais nem aos seus detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade da mente sem restrição, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e descontentamento poderiam invadi-lo, ele pratica a sua contenção; ele guarda a faculdade da mente, ele assume a contenção da faculdade da mente. Dotado desta nobre contenção das faculdades, ele experiencia em si mesmo uma felicidade imaculada. ‘‘โส [Pg.424] อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ, อาโลกิเต วิโลกิเต สมฺปชานการี โหติ, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี โหติ, สงฺฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี โหติ, อสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี โหติ, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี โหติ, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ. Ele age com clara compreensão ao ir adiante e ao retornar; age com clara compreensão ao olhar para frente e ao olhar para os lados; age com clara compreensão ao dobrar e ao estender seus membros; age com clara compreensão ao usar seus mantos e ao carregar seu manto externo e a tigela; age com clara compreensão ao comer, beber, consumir alimentos e saborear; age com clara compreensão ao defecar e urinar; age com clara compreensão ao caminhar, ficar de pé, sentar-se, adormecer, acordar, falar e manter silêncio. ‘‘โส อิมินา จ อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน สติสมฺปชญฺเญ สมนฺนาคโต วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. Dotado deste nobre conjunto de virtude moral, desta nobre contenção das faculdades e desta nobre atenção plena e clara compreensão, ele busca uma habitação solitária: a floresta, o pé de uma árvore, uma montanha, uma ravina, uma caverna na encosta, um cemitério, uma clareira na selva, o espaço aberto, um monte de palha. Tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, ele se senta, cruzando as pernas, erguendo o corpo ereto e estabelecendo a atenção plena à sua frente. ‘‘โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ, อภิชฺฌาย จิตฺตํ ปริโสเธติ. พฺยาปาทปโทสํ ปหาย อพฺยาปนฺนจิตฺโต วิหรติ สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี, พฺยาปาทปโทสา จิตฺตํ ปริโสเธติ. ถินมิทฺธํ ปหาย วิคตถินมิทฺโธ วิหรติ อาโลกสญฺญี สโต สมฺปชาโน, ถินมิทฺธา จิตฺตํ ปริโสเธติ. อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหาย อนุทฺธโต วิหรติ อชฺฌตฺตํ วูปสนฺตจิตฺโต, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจา จิตฺตํ ปริโสเธติ. วิจิกิจฺฉํ ปหาย ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิหรติ อกถํกถี กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วิจิกิจฺฉาย จิตฺตํ ปริโสเธติ. Abandonando a cobiça em relação ao mundo, ele habita com a mente livre de cobiça; ele purifica sua mente da cobiça. Abandonando a má vontade e a malevolência, ele habita com a mente livre de má vontade, compassivo pelo bem-estar de todos os seres vivos; ele purifica sua mente da má vontade e da malevolência. Abandonando a preguiça e o torpor, ele habita livre de preguiça e torpor, perceptivo à luz, atento e com clara compreensão; ele purifica sua mente da preguiça e do torpor. Abandonando a agitação e o remorso, ele habita sem inquietação, com a mente interiormente pacificada; ele purifica sua mente da agitação e do remorso. Abandonando a dúvida, ele habita tendo superado a dúvida, sem perplexidade acerca das qualidades benéficas; ele purifica sua mente da dúvida. ‘‘โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. Tendo assim abandonado estes cinco obstáculos, que são impurezas da mente e enfraquecem a sabedoria, afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor." ‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ. É ao verem esta qualidade em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo. ‘‘ปุน [Pg.425] จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. Além disso, Upali, com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado... [pe]... o bhikkhu entra e permanece no segundo jhana. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor." ‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ. É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo. ‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. Além disso, Upali, com o desvanecimento também do êxtase... [pe]... o bhikkhu entra e permanece no terceiro jhana. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor." ‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ. É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo. ‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ…เป…. Além disso, Upali, com o abandono do prazer e da dor... [pe]... o bhikkhu entra e permanece no quarto jhana... [pe]... ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. Além disso, Upali, superando completamente as percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de contato sensorial, não dando atenção às percepções de diversidade, percebendo que 'o espaço é infinito', o bhikkhu entra e permanece na esfera do espaço infinito. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor." ‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ. É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo. ‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป…. Além disso, Upali, superando completamente a esfera do espaço infinito, percebendo que 'a consciência é infinita', ele entra e permanece na esfera da consciência infinita... [pe]... ‘‘สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป…. Superando completamente a esfera da consciência infinita, percebendo que 'não há nada', ele entra e permanece na esfera do nada... [pe]... ‘‘สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม ‘สนฺตเมตํ ปณีตเมต’นฺติ เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. Superando completamente a esfera do nada, percebendo que 'isto é pacífico, isto é sublime', ele entra e permanece na esfera da nem percepção, nem não percepção. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor." ‘‘อิมมฺปิ [Pg.426] โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, โน จ โข ตาว อนุปฺปตฺตสทตฺถา วิหรนฺติ. É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva. Mas eles ainda não alcançaram o seu próprio objetivo. ‘‘ปุน จปรํ, อุปาลิ, ภิกฺขุ สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ; ปญฺญาย จสฺส ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา โหนฺติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อุปาลิ, ‘นนฺวายํ วิหาโร ปุริเมหิ วิหาเรหิ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. Além disso, Upali, superando completamente a esfera da nem percepção, nem não percepção, ele entra e permanece na cessação da percepção e da sensação; e, tendo visto com sabedoria, suas impurezas mentais são completamente destruídas. O que você acha, Upali, não é esta morada mais excelente e sublime do que as anteriores? "Sim, Venerável Senhor." ‘‘อิมมฺปิ โข, อุปาลิ, มม สาวกา อตฺตนิ ธมฺมํ สมฺปสฺสมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อนุปฺปตฺตสทตฺถา จ วิหรนฺติ. อิงฺฆ ตฺวํ, อุปาลิ, สงฺเฆ วิหราหิ. สงฺเฆ เต วิหรโต ผาสุ ภวิสฺสตี’’ติ. นวมํ. É ao verem esta qualidade também em si mesmos, Upali, que meus discípulos recorrem a habitações remotas em florestas e bosques na selva, e eles habitam tendo alcançado o seu próprio objetivo. Vamos, Upali, habite no seio do Sangha. Habitando no seio do Sangha, você estará em paz." (Nono) ๑๐. อภพฺพสุตฺตํ 10. Abhabba Sutta ๑๐๐. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ทส? ราคํ, โทสํ, โมหํ, โกธํ, อุปนาหํ, มกฺขํ, ปฬาสํ, อิสฺสํ, มจฺฉริยํ, มานํ – อิเม โข ภิกฺขเว, ทส ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. 100. Monges, sem abandonar estas dez coisas, é impossível realizar o estado de arahant. Quais dez? A cobiça, a aversão, a ilusão, a raiva, a hostilidade, a depreciação, a insolência, a inveja, a avareza e o orgulho. Sem abandonar estas dez coisas, é impossível realizar o estado de arahant. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ทส? ราคํ, โทสํ, โมหํ, โกธํ, อุปนาหํ, มกฺขํ, ปฬาสํ, อิสฺสํ, มจฺฉริยํ, มานํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ทสมํ. Monges, tendo abandonado estas dez coisas, é possível realizar o estado de arahant. Quais dez? A cobiça, a aversão, a ilusão, a raiva, a hostilidade, a depreciação, a insolência, a inveja, a avareza e o orgulho. Tendo abandonado estas dez coisas, é possível realizar o estado de arahant." (Décimo) อุปาลิวคฺโค ปญฺจโม. O quinto capítulo, o Capítulo sobre Upali (Upālivagga), está concluído. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário deste capítulo: กามโภคี ภยํ ทิฏฺฐิ, วชฺชิยมาหิตุตฺติยา; โกกนุโท อาหุเนยฺโย, เถโร อุปาลิ อภพฺโพติ. Kamabhogi, Bhaya, Ditthi, Vajjiyamahita, Uttiya, Kokanuda, Ahuneyya, Thera, Upali e Abhabba. ทุติยปณฺณาสกํ สมตฺตํ. O segundo grupo de cinquenta discursos está concluído. ๓. ตติยปณฺณาสกํ 3. O terceiro grupo de cinquenta discursos (๑๑) ๑. สมณสญฺญาวคฺโค (11) 1. O Capítulo sobre as Percepções de um Asceta (Samaṇasaññāvagga) ๑. สมณสญฺญาสุตฺตํ 1. Samaṇasaññā Sutta (O Discurso sobre as Percepções de um Asceta) ๑๐๑. ‘‘ติสฺโส [Pg.427] อิมา, ภิกฺขเว, สมณสญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา สตฺต ธมฺเม ปริปูเรนฺติ. กตมา ติสฺโส? เววณฺณิยมฺหิ อชฺฌุปคโต, ปรปฏิพทฺธา เม ชีวิกา, อญฺโญ เม อากปฺโป กรณีโยติ – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมณสญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา สตฺต ธมฺเม ปริปูเรนฺติ. 101. Monges, quando estas três percepções de um asceta são desenvolvidas e cultivadas, elas realizam sete coisas. Quais três? 'Entrei em uma condição sem distinção de classe; minha subsistência depende de outros; meu comportamento deve ser diferente' — quando estas três percepções de um asceta são desenvolvidas e cultivadas, elas realizam sete coisas. ‘‘กตเม สตฺต? สนฺตตการี โหติ สนฺตตวุตฺติ สีเลสุ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปชฺโช โหติ, อนติมานี โหติ, สิกฺขากาโม โหติ, อิทมตฺถํติสฺส โหติ ชีวิตปริกฺขาเรสุ, อารทฺธวีริโย จ วิหรติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมณสญฺญา ภาวิตา พหุลีกตา อิเม สตฺต ธมฺเม ปริปูเรนฺตี’’ติ. ปฐมํ. Quais sete? (1) Ele age e se comporta consistentemente de acordo com a virtude moral; (2) é livre de cobiça; (3) é livre de má vontade; (4) é livre de arrogância; (5) deseja o treinamento; (6) usa os requisitos para a manutenção da vida com plena consciência de seu propósito; (7) e habita com energia vigorosa. Quando, monges, estas três percepções de um asceta são desenvolvidas e cultivadas, elas realizam estas sete coisas." (Primeiro) ๒. โพชฺฌงฺคสุตฺตํ 2. Bojjhaṅga Sutta (O Discurso sobre os Fatores de Iluminação) ๑๐๒. ‘‘สตฺติเม, ภิกฺขเว, โพชฺฌงฺคา ภาวิตา พหุลีกตา ติสฺโส วิชฺชา ปริปูเรนฺติ. กตเม สตฺต? สติสมฺโพชฺฌงฺโค, ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค, วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค, ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค, ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค, สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค, อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค – อิเม โข, ภิกฺขเว, สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา พหุลีกตา ติสฺโส วิชฺชา ปริปูเรนฺติ. กตมา ติสฺโส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา พหุลีกตา อิมา ติสฺโส วิชฺชา ปริปูเรนฺตี’’ติ. ทุติยํ. 102. Monges, quando estes sete fatores de iluminação são desenvolvidos e cultivados, eles realizam os três conhecimentos verdadeiros. Quais sete? O fator de iluminação da atenção plena, o fator de iluminação da investigação dos fenômenos, o fator de iluminação da energia, o fator de iluminação do êxtase, o fator de iluminação da tranquilidade, o fator de iluminação da concentração e o fator de iluminação da equanimidade. Quando estes sete fatores de iluminação são desenvolvidos e cultivados, eles realizam os três conhecimentos verdadeiros. Quais três? Aqui, monges, um bhikkhu recorda suas muitas existências passadas, isto é, uma vida, duas vidas, três vidas... [pe]... assim ele recorda suas muitas existências passadas com seus aspectos e detalhes. Com o olho divino, purificado e que supera o humano... [pe]... ele compreende como os seres passam de uma existência a outra de acordo com o seu kamma. Com a destruição das impurezas mentais... [pe]... ele realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo entrado nela, ele nela habita. Quando, monges, estes sete fatores de iluminação são desenvolvidos e cultivados, eles realizam estes três conhecimentos verdadeiros." (Segundo) ๓. มิจฺฉตฺตสุตฺตํ 3. Micchatta Sutta (O Discurso sobre o Caminho Incorreto) ๑๐๓. ‘‘มิจฺฉตฺตํ[Pg.428], ภิกฺขเว, อาคมฺม วิราธนา โหติ, โน อาราธนา. กถญฺจ, ภิกฺขเว, มิจฺฉตฺตํ อาคมฺม วิราธนา โหติ, โน อาราธนา? มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป ปโหติ, มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจา ปโหติ, มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺโต ปโหติ, มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีโว ปโหติ, มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายาโม ปโหติ, มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติ ปโหติ, มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิ ปโหติ, มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณํ ปโหติ, มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติ ปโหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, มิจฺฉตฺตํ อาคมฺม วิราธนา โหติ, โน อาราธนา. 103. “Em dependência do caminho incorreto, ó monges, há fracasso, não sucesso. E como, ó monges, em dependência do caminho incorreto há fracasso, não sucesso? Para quem tem visão incorreta, ó monges, surge a intenção incorreta. Para quem tem intenção incorreta, surge a linguagem incorreta. Para quem tem linguagem incorreta, surge a ação incorreta. Para quem tem ação incorreta, surge o meio de vida incorreto. Para quem tem meio de vida incorreto, surge o esforço incorreto. Para quem tem esforço incorreto, surge a atenção plena incorreta. Para quem tem atenção plena incorreta, surge a concentração incorreta. Para quem tem concentração incorreta, surge o conhecimento incorreto. Para quem tem conhecimento incorreto, surge a libertação incorreta. É assim, ó monges, que em dependência do caminho incorreto há fracasso, não sucesso.” ‘‘สมฺมตฺตํ, ภิกฺขเว, อาคมฺม อาราธนา โหติ, โน วิราธนา. กถญฺจ, ภิกฺขเว, สมฺมตฺตํ อาคมฺม อาราธนา โหติ, โน วิราธนา? สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมาสงฺกปฺโป ปโหติ, สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจา ปโหติ, สมฺมาวาจสฺส สมฺมากมฺมนฺโต ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีโว ปโหติ, สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายาโม ปโหติ, สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติ ปโหติ, สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิ ปโหติ, สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณํ ปโหติ, สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติ ปโหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, สมฺมตฺตํ อาคมฺม อาราธนา โหติ, โน วิราธนา’’ติ. ตติยํ. “Em dependência do caminho correto, ó monges, há sucesso, não fracasso. E como, ó monges, em dependência do caminho correto há sucesso, não fracasso? Para quem tem visão correta, ó monges, surge a intenção correta. Para quem tem intenção correta, surge a linguagem correta. Para quem tem linguagem correta, surge a ação correta. Para quem tem ação correta, surge o meio de vida correto. Para quem tem meio de vida correto, surge o esforço correto. Para quem tem esforço correto, surge a atenção plena correta. Para quem tem atenção plena correta, surge a concentração correta. Para quem tem concentração correta, surge o conhecimento correto. Para quem tem conhecimento correto, surge a libertação correta. É assim, ó monges, que em dependência do caminho correto há sucesso, não fracasso.” O terceiro. ๔. พีชสุตฺตํ 4. Sutta da Semente ๑๐๔. ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, ปุริสปุคฺคลสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติสฺส ยญฺจ กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ… ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อนิฏฺฐาย อกนฺตาย อมนาปาย อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ปาปิกา. 104. “Ó monges, para um indivíduo de visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é indesejado, indesejável, desagradável, ao malefício e ao sofrimento. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é má.” ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, นิมฺพพีชํ วา โกสาตกิพีชํ วา ติตฺตกาลาพุพีชํ วา อลฺลาย ปถวิยา นิกฺขิตฺตํ ยญฺเจว ปถวิรสํ อุปาทิยติ ยญฺจ อาโปรสํ อุปาทิยติ[Pg.429], สพฺพํ ตํ ติตฺตกตฺตาย กฏุกตฺตาย อสาตตฺตาย สํวตฺตติ. ตํ กิสฺส เหตุ? พีชญฺหิ, ภิกฺขเว, ปาปกํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติสฺส ยญฺเจว กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ… ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อนิฏฺฐาย อกนฺตาย อมนาปาย อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ปาปิกา. “Como se, ó monges, uma semente de nim, de pepino amargo ou de cabaça amarga fosse plantada em solo úmido; quaisquer nutrientes que ela absorva da terra e da água, tudo isso concorre para o seu sabor amargo, acre e desagradável. Por qual razão? Porque a semente, ó monges, é má. Da mesma forma, ó monges, para um indivíduo de visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é indesejado, indesejável, desagradável, ao malefício e ao sofrimento. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é má.” ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจสฺส สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติสฺส ยญฺเจว กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ภทฺทิกา. “Ó monges, para um indivíduo de visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é desejado, desejável, agradável, ao benefício e à felicidade. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é boa.” ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุจฺฉุพีชํ วา สาลิพีชํ วา มุทฺทิกาพีชํ วา อลฺลาย ปถวิยา นิกฺขิตฺตํ ยญฺจ ปถวิรสํ อุปาทิยติ ยญฺจ อาโปรสํ อุปาทิยติ สพฺพํ ตํ สาตตฺตาย มธุรตฺตาย อเสจนกตฺตาย สํวตฺตติ. ตํ กิสฺส เหตุ? พีชญฺหิ ภิกฺขเว, ภทฺทกํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส…เป. … สมฺมาวิมุตฺติสฺส ยญฺเจว กายกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยญฺจ วจีกมฺมํ… ยญฺจ มโนกมฺมํ ยถาทิฏฺฐิ สมตฺตํ สมาทินฺนํ ยา จ เจตนา ยา จ ปตฺถนา โย จ ปณิธิ เย จ สงฺขารา, สพฺเพ เต ธมฺมา อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺฐิ หิสฺส, ภิกฺขเว, ภทฺทิกา’’ติ. จตุตฺถํ. “Como se, ó monges, uma semente de cana-de-açúcar, de arroz de colina ou de uva fosse plantada em solo úmido; quaisquer nutrientes que ela absorva da terra e da água, tudo isso concorre para o seu sabor agradável, doce e delicioso. Por qual razão? Porque a semente, ó monges, é boa. Da mesma forma, ó monges, para quem tem visão correta... [pe] ... libertação correta, qualquer ação corporal, ação verbal e ação mental que ele realize e assuma de acordo com essa visão, e qualquer que seja sua intenção, aspiração, inclinação e atividades volitivas, todas essas coisas conduzem ao que é desejado, desejável, agradável, ao benefício e à felicidade. Por qual razão? Porque a sua visão, ó monges, é boa.” O quarto. ๕. วิชฺชาสุตฺตํ 5. Sutta do Conhecimento Claro ๑๐๕. ‘‘อวิชฺชา, ภิกฺขเว, ปุพฺพงฺคมา อกุสลานํ ธมฺมานํ สมาปตฺติยา, อนฺวเทว อหิริกํ อโนตฺตปฺปํ. อวิชฺชาคตสฺส, ภิกฺขเว, อวิทฺทสุโน มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปโหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺโป ปโหติ, มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจา ปโหติ, มิจฺฉาวาจสฺส มิจฺฉากมฺมนฺโต ปโหติ, มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส [Pg.430] มิจฺฉาอาชีโว ปโหติ, มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายาโม ปโหติ, มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติ ปโหติ, มิจฺฉาสติสฺส มิจฺฉาสมาธิ ปโหติ, มิจฺฉาสมาธิสฺส มิจฺฉาญาณํ ปโหติ, มิจฺฉาญาณิสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติ ปโหติ. 105. “A ignorância, ó monges, é a precursora na aquisição de estados prejudiciais, seguida de perto pela falta de vergonha moral e pela falta de temor moral. Para o tolo imerso na ignorância, ó monges, surge a visão incorreta. Para quem tem visão incorreta, surge a intenção incorreta. Para quem tem intenção incorreta, surge a linguagem incorreta. Para quem tem linguagem incorreta, surge a ação incorreta. Para quem tem ação incorreta, surge o meio de vida incorreto. Para quem tem meio de vida incorreto, surge o esforço incorreto. Para quem tem esforço incorreto, surge a atenção plena incorreta. Para quem tem atenção plena incorreta, surge a concentração incorreta. Para quem tem concentração incorreta, surge o conhecimento incorreto. Para quem tem conhecimento incorreto, surge a libertação incorreta.” ‘‘วิชฺชา, ภิกฺขเว, ปุพฺพงฺคมา กุสลานํ ธมฺมานํ สมาปตฺติยา, อนฺวเทว หิโรตฺตปฺปํ. วิชฺชาคตสฺส, ภิกฺขเว, วิทฺทสุโน สมฺมาทิฏฺฐิ ปโหติ, สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส สมฺมาสงฺกปฺโป ปโหติ, สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจา ปโหติ, สมฺมาวาจสฺส สมฺมากมฺมนฺโต ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีโว ปโหติ, สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายาโม ปโหติ, สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติ ปโหติ, สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิ ปโหติ, สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณํ ปโหติ, สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติ ปโหตี’’ติ. ปญฺจมํ. “O conhecimento claro, ó monges, é o precursor na aquisição de estados benéficos, seguido de perto pela vergonha moral e pelo temor moral. Para o sábio que alcançou o conhecimento claro, ó monges, surge a visão correta. Para quem tem visão correta, surge a intenção correta. Para quem tem intenção correta, surge a linguagem correta. Para quem tem linguagem correta, surge a ação correta. Para quem tem ação correta, surge o meio de vida correto. Para quem tem meio de vida correto, surge o esforço correto. Para quem tem esforço correto, surge a atenção plena correta. Para quem tem atenção plena correta, surge a concentração correta. Para quem tem concentração correta, surge o conhecimento correto. Para quem tem conhecimento correto, surge a libertação correta.” O quinto. ๖. นิชฺชรสุตฺตํ 6. Sutta do Desgaste ๑๐๖. ‘‘ทสยิมานิ, ภิกฺขเว, นิชฺชรวตฺถูนิ. กตมานิ ทส? สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. 106. “Há estes dez casos de desgaste, ó monges. Quais dez? Para quem tem visão correta, ó monges, a visão incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a visão incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาสงฺกปฺปปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาสงฺกปฺปปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem intenção correta, ó monges, a intenção incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a intenção incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a intenção correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาวาจาปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem linguagem correta, ó monges, a linguagem incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a linguagem incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a linguagem correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉากมฺมนฺตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมากมฺมนฺตปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem ação correta, ó monges, a ação incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a ação incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a ação correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาอาชีวสฺส[Pg.431], ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาอาชีวปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาอาชีวปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem meio de vida correto, ó monges, o meio de vida incorreto é desgastado; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo o meio de vida incorreto como condição também são desgastadas para ele; e, tendo o meio de vida correto como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาวายามปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาวายามปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem esforço correto, ó monges, o esforço incorreto é desgastado; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo o esforço incorreto como condição também são desgastadas para ele; e, tendo o esforço correto como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาสติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาสติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem atenção plena correta, ó monges, a atenção plena incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a atenção plena incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a atenção plena correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ นิชฺชิณฺโณ โหติ; เย จ มิจฺฉาสมาธิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาสมาธิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem concentração correta, ó monges, a concentração incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a concentração incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a concentração correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ นิชฺชิณฺณํ โหติ; เย จ มิจฺฉาญาณปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาญาณปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. “Para quem tem conhecimento correto, ó monges, o conhecimento incorreto é desgastado; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo o conhecimento incorreto como condição também são desgastadas para ele; e, tendo o conhecimento correto como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento.” ‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ นิชฺชิณฺณา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทส นิชฺชรวตฺถูนี’’ติ. ฉฏฺฐํ. “Para quem tem libertação correta, ó monges, a libertação incorreta é desgastada; e as numerosas qualidades más e prejudiciais que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são desgastadas para ele; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades benéficas alcançam a plenitude pelo desenvolvimento. Estes são, ó monges, os dez casos de desgaste.” O sexto. ๗. โธวนสุตฺตํ 7. Sutta da Lavagem ๑๐๗. ‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, ทกฺขิเณสุ ชนปเทสุ โธวนํ นาม. ตตฺถ โหติ อนฺนมฺปิ ปานมฺปิ ขชฺชมฺปิ โภชฺชมฺปิ เลยฺยมฺปิ เปยฺยมฺปิ นจฺจมฺปิ คีตมฺปิ วาทิตมฺปิ. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, โธวนํ; ‘เนตํ นตฺถี’ติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, โธวนํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ น นิพฺพิทาย น วิราคาย [Pg.432] น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. 107. “Existe, ó monges, nos distritos do sul, uma cerimônia chamada ‘Lavagem’. Lá há comida, bebida, alimentos sólidos, iguarias, xaropes, poções, dança, canto e música. Essa lavagem existe, ó monges; eu não digo que ela não exista. No entanto, ó monges, essa lavagem é inferior, vulgar, própria de pessoas comuns, não nobre, desprovida de benefício; ela não conduz ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna.” ‘‘อหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อริยํ โธวนํ เทเสสฺสามิ, ยํ โธวนํ เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยํ โธวนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – “Mas eu, ó monges, ensinarei a lavagem nobre, uma lavagem que conduz exclusivamente ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna; uma lavagem em dependência da qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento; os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento; os seres sujeitos à morte são libertados da morte; os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Escutem e prestem muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตมญฺจ ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ โธวนํ, (ยํ โธวนํ) เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยํ โธวนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ? E o que, monges, é a lavagem nobre, que conduz exclusivamente ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao nibbāna; lavagem esta em dependência da qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero? ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิทฺโธตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺโธตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é lavada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são lavadas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. ‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป นิทฺโธโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา นิทฺโธตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ นิทฺโธตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ นิทฺโธโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ นิทฺโธตํ โหติ…เป…. Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é lavada... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é lavada... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é lavada... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é lavado... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é lavado... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é lavada... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é lavada... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é lavado... [pe]... ‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส[Pg.433], ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ นิทฺโธตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺโธตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิทํ โข ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ โธวนํ เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยํ โธวนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺตี’’ติ. สตฺตมํ. Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é lavada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são lavadas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Esta, monges, é a lavagem nobre que conduz exclusivamente ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao nibbāna; lavagem esta em dependência da qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. O sétimo. ๘. ติกิจฺฉกสุตฺตํ 8. Tikicchakasutta (O Sutta dos Médicos) ๑๐๘. ‘‘ติกิจฺฉกา, ภิกฺขเว, วิเรจนํ เทนฺติ ปิตฺตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, เสมฺหสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, วาตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, วิเรจนํ; ‘เนตํ นตฺถี’ติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, วิเรจนํ สมฺปชฺชติปิ วิปชฺชติปิ. 108. Os médicos, monges, prescrevem um purgante para eliminar doenças originadas da bile, do fleuma e do vento. Existe esse purgante, monges; eu não nego que ele exista. No entanto, esse purgante às vezes funciona e às vezes falha. ‘‘อหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อริยํ วิเรจนํ เทเสสฺสามิ, ยํ วิเรจนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วิเรจนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – Mas eu lhes ensinarei, monges, um purgante nobre que sempre funciona e nunca falha, purgante este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei. — Sim, Senhor, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตมญฺจ ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วิเรจนํ, ยํ วิเรจนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วิเรจนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ? E o que, monges, é o purgante nobre que sempre funciona e nunca falha, purgante este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero? ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ วิริตฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วิริตฺตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é purgada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são purgadas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. ‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส[Pg.434], ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป วิริตฺโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา วิริตฺตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต วิริตฺโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว วิริตฺโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม วิริตฺโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ วิริตฺตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ วิริตฺโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ วิริตฺตํ โหติ…เป…. Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é purgada... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é purgada... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é purgada... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é purgado... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é purgado... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é purgada... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é purgada... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é purgado... [pe]... ‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ วิริตฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วิริตฺตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิทํ โข ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วิเรจนํ ยํ วิเรจนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วิเรจนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ…เป… โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺตี’’ติ. อฏฺฐมํ. Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é purgada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são purgadas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Este, monges, é o purgante nobre que sempre funciona e nunca falha, em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento... [pe]... e os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. O oitavo. ๙. วมนสุตฺตํ 9. Vamanasutta (O Sutta do Emético) ๑๐๙. ‘‘ติกิจฺฉกา, ภิกฺขเว, วมนํ เทนฺติ ปิตฺตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, เสมฺหสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย, วาตสมุฏฺฐานานมฺปิ อาพาธานํ ปฏิฆาตาย. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, วมนํ; ‘เนตํ นตฺถี’ติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, วมนํ สมฺปชฺชติปิ วิปชฺชติปิ. 109. Os médicos, monges, prescrevem um emético para eliminar doenças originadas da bile, do fleuma e do vento. Existe esse emético, monges; eu não nego que ele exista. No entanto, esse emético às vezes funciona e às vezes falha. ‘‘อหญฺจ โข, ภิกฺขเว, อริยํ วมนํ เทเสสฺสามิ, ยํ วมนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วมนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ, ชราธมฺมา สตฺตา ชราย ปริมุจฺจนฺติ, มรณธมฺมา สตฺตา มรเณน ปริมุจฺจนฺติ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ. ตํ สุณาถ…เป…. Mas eu lhes ensinarei, monges, um emético nobre que sempre funciona e nunca falha, emético este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento, os seres sujeitos ao envelhecimento são libertados do envelhecimento, os seres sujeitos à morte são libertados da morte, os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Ouçam... [pe]... ‘‘กตมญฺจ ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วมนํ, ยํ วมนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วมนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ…เป… โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา สตฺตา โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺติ? E o que, monges, é o emético nobre que sempre funciona e nunca falha, emético este em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento... [pe]... os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero? ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส[Pg.435], ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ วนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วนฺตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é vomitada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são vomitadas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. ‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป วนฺโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา วนฺตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต วนฺโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว วนฺโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม วนฺโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ วนฺตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ วนฺโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ วนฺตํ โหติ …เป…. Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é vomitada... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é vomitada... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é vomitada... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é vomitado... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é vomitado... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é vomitada... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é vomitada... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é vomitado... [pe]... ‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ วนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส วนฺตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิทํ โข ตํ, ภิกฺขเว, อริยํ วมนํ ยํ วมนํ สมฺปชฺชติเยว โน วิปชฺชติ, ยํ วมนํ อาคมฺม ชาติธมฺมา สตฺตา ชาติยา ปริมุจฺจนฺติ…เป… โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาเสหิ ปริมุจฺจนฺตี’’ติ. นวมํ. Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é vomitada; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são vomitadas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Este, monges, é o emético nobre que sempre funciona e nunca falha, em dependência do qual os seres sujeitos ao nascimento são libertados do nascimento... [pe]... e os seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero são libertados da tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. O nono. ๑๐. นิทฺธมนียสุตฺตํ 10. Niddhamanīyasutta (O Sutta das Coisas a Serem Expulsas) ๑๑๐. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, นิทฺธมนียา ธมฺมา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิทฺธนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺธนฺตา โหนฺติ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. 110. Existem estas dez coisas a serem expulsas, monges. Quais dez? Para aquele que possui a visão correta, monges, a visão incorreta é expulsa; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição também são expulsas; e, tendo a visão correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. ‘‘สมฺมาสงฺกปฺปสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสงฺกปฺโป นิทฺธนฺโต โหติ…เป… สมฺมาวาจสฺส ภิกฺขเว, มิจฺฉาวาจา นิทฺธนฺตา โหติ… สมฺมากมฺมนฺตสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉากมฺมนฺโต นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาอาชีวสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาอาชีโว นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาวายามสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาวายาโม นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาสติสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสติ นิทฺธนฺตา โหติ… สมฺมาสมาธิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาสมาธิ นิทฺธนฺโต โหติ… สมฺมาญาณิสฺส, ภิกฺขเว, มิจฺฉาญาณํ นิทฺธนฺตํ โหติ…. Para aquele que possui a intenção correta, monges, a intenção incorreta é expulsa... [pe]... Para aquele que possui a linguagem correta, monges, a linguagem incorreta é expulsa... Para aquele que possui a ação correta, monges, a ação incorreta é expulsa... Para aquele que possui o meio de vida correto, monges, o meio de vida incorreto é expulso... Para aquele que possui o esforço correto, monges, o esforço incorreto é expulso... Para aquele que possui a atenção plena correta, monges, a atenção plena incorreta é expulsa... Para aquele que possui a concentração correta, monges, a concentração incorreta é expulsa... Para aquele que possui o conhecimento correto, monges, o conhecimento incorreto é expulso. ‘‘สมฺมาวิมุตฺติสฺส[Pg.436], ภิกฺขเว, มิจฺฉาวิมุตฺติ นิทฺธนฺตา โหติ; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ เต จสฺส นิทฺธนฺตา โหนฺติ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส นิทฺธมนียา ธมฺมา’’ติ. ทสมํ. Para aquele que possui a libertação correta, monges, a libertação incorreta é expulsa; e as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição também são expulsas; e, tendo a libertação correta como condição, numerosas qualidades salutares alcançam a plenitude por meio do desenvolvimento. Estas, monges, são as dez coisas a serem expulsas. O décimo. ๑๑. ปฐมอเสขสุตฺตํ 11. Paṭhamaasekhasutta (O Primeiro Sutta sobre Aquele Além do Treinamento) ๑๑๑. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – 111. Então, um certo monge aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse ao Abençoado: ‘‘‘อเสโข อเสโข’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา ภนฺเต, ภิกฺขุ อเสโข โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, ภิกฺขุ อเสขาย สมฺมาทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาสงฺกปฺเปน สมนฺนาคโต โหติ, อเสขาย สมฺมาวาจาย สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมากมฺมนฺเตน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาอาชีเวน สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาวายาเมน สมนฺนาคโต โหติ, อเสขาย สมฺมาสติยา สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาสมาธินา สมนฺนาคโต โหติ, อเสเขน สมฺมาญาเณน สมนฺนาคโต โหติ, อเสขาย สมฺมาวิมุตฺติยา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขุ, ภิกฺขุ อเสโข โหตี’’ติ. เอกาทสมํ. — 'Aquele além do treinamento, aquele além do treinamento', diz-se, Senhor. De que maneira, Senhor, um monge é alguém além do treinamento? — Aqui, monge, um monge é dotado da visão correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da intenção correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da linguagem correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da ação correta de alguém além do treinamento; ele é dotado do meio de vida correto de alguém além do treinamento; ele é dotado do esforço correto de alguém além do treinamento; ele é dotado da atenção plena correta de alguém além do treinamento; ele é dotado da concentração correta de alguém além do treinamento; ele é dotado do conhecimento correto de alguém além do treinamento; ele é dotado da libertação correta de alguém além do treinamento. É desta maneira, monge, que um monge é alguém além do treinamento. O décimo primeiro. ๑๒. ทุติยอเสขสุตฺตํ 12. Dutiyaasekhasutta (O Segundo Sutta sobre Aquele Além do Treinamento) ๑๑๒. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, อเสขิยา ธมฺมา. กตเม ทส? อเสขา สมฺมาทิฏฺฐิ, อเสโข สมฺมาสงฺกปฺโป, อเสขา สมฺมาวาจา, อเสโข สมฺมากมฺมนฺโต, อเสโข สมฺมาอาชีโว, อเสโข สมฺมาวายาโม, อเสขา สมฺมาสติ, อเสโข สมฺมาสมาธิ, อเสขํ สมฺมาญาณํ, อเสขา สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส อเสขิยา ธมฺมา’’ติ. ทฺวาทสมํ. 112. Existem estas dez qualidades de alguém além do treinamento, monges. Quais dez? A visão correta de alguém além do treinamento, a intenção correta de alguém além do treinamento, a linguagem correta de alguém além do treinamento, a ação correta de alguém além do treinamento, o meio de vida correto de alguém além do treinamento, o esforço correto de alguém além do treinamento, a atenção plena correta de alguém além do treinamento, a concentração correta de alguém além do treinamento, o conhecimento correto de alguém além do treinamento, a libertação correta de alguém além do treinamento. Estas, monges, são as dez qualidades de alguém além do treinamento. O décimo segundo. สมณสญฺญาวคฺโค ปฐโม. O primeiro capítulo sobre as percepções de um contemplativo (Samaṇasaññāvagga) está concluído. ตสฺสุทฺทานํ – Seu sumário: สญฺญา โพชฺฌงฺคา มิจฺฉตฺตํ, พีชํ วิชฺชาย นิชฺชรํ; โธวนํ ติกิจฺฉา วมนํ นิทฺธมนํ ทฺเว อเสขาติ. Percepção, fatores da iluminação, incorreção, a semente, o conhecimento, o desgaste; lavagem, os médicos, o emético, a expulsão, e dois sobre aquele além do treinamento. (๑๒) ๒. ปจฺโจโรหณิวคฺโค (12) 2. Paccorohaṇivagga (O Capítulo sobre a Descida) ๑. ปฐมอธมฺมสุตฺตํ 1. Primeiro Discurso sobre o Não-Dhamma ๑๑๓. ‘‘อธมฺโม [Pg.437] จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ. 113. “Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; e o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ. “E o que, monges, é o não-Dhamma e o que é prejudicial? Visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, modo de vida incorreto, esforço incorreto, atenção incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta — isto, monges, é chamado de não-Dhamma e o que é prejudicial.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ. “E o que, monges, é o Dhamma e o que é benéfico? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta — isto, monges, é chamado de Dhamma e o que é benéfico.” ‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ปฐมํ. “‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; e o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico’, foi em referência a isso que isso foi dito.” O primeiro. ๒. ทุติยอธมฺมสุตฺตํ 2. Segundo Discurso sobre o Não-Dhamma ๑๑๔. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ. 114. “Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม, กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? “E o que, monges, é o não-Dhamma e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial e o que é benéfico?” ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A visão incorreta, monges, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a visão incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาสงฺกปฺโป[Pg.438], ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสงฺกปฺโป ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาสงฺกปฺปปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาสงฺกปฺปปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A intenção incorreta, monges, é o não-Dhamma; a intenção correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a intenção incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a intenção correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาวาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวาจา ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวาจาปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A linguagem incorreta, monges, é o não-Dhamma; a linguagem correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a linguagem incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a linguagem correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉากมฺมนฺโต, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมากมฺมนฺโต ธมฺโม; เย จ มิจฺฉากมฺมนฺตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมากมฺมนฺตปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A ação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a ação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a ação incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a ação correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาอาชีโว, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาอาชีโว ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาอาชีวปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาอาชีวปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “O modo de vida incorreto, monges, é o não-Dhamma; o modo de vida correto é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo o modo de vida incorreto como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo o modo de vida correto como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาวายาโม, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวายาโม ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวายามปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวายามปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “O esforço incorreto, monges, é o não-Dhamma; o esforço correto é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo o esforço incorreto como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo o esforço correto como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาสติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาสติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาสติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A atenção incorreta, monges, é o não-Dhamma; a atenção correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a atenção incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a atenção correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาสมาธิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสมาธิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาสมาธิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาสมาธิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A concentração incorreta, monges, é o não-Dhamma; a concentração correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a concentração incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a concentração correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาญาณํ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาญาณํ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาญาณปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาญาณปจฺจยา [Pg.439] จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “O conhecimento incorreto, monges, é o não-Dhamma; o conhecimento correto é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo o conhecimento incorreto como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo o conhecimento correto como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาวิมุตฺติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวิมุตฺติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A libertação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a libertação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a libertação incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a libertação correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ทุติยํ. “‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico’, foi em referência a isso que isso foi dito.” O segundo. ๓. ตติยอธมฺมสุตฺตํ 3. Terceiro Discurso sobre o Não-Dhamma ๑๑๕. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’’นฺติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ. 115. “Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.” Isso foi o que o Abençoado disse. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado levantou-se de seu assento e entrou em seus aposentos. อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’’ติ? Então, logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento na mente daqueles monges: “Amigos, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição: ‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.’ Então, ele se levantou de seu assento e entrou em seus aposentos sem expor o significado em detalhes. Quem, então, poderia expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado?” อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา อานนฺโท พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ. Então, ocorreu-lhes o seguinte pensamento: “O venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado. E se nós nos aproximássemos do venerável Ānanda e, tendo nos aproximado, lhe perguntássemos sobre este assunto? Conforme o venerável Ānanda nos explicar, assim nós guardaremos na mente.” อถ [Pg.440] โข เต ภิกฺขู เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจุํ – Tomados por esse pensamento, aqueles monges se aproximaram do venerável Ānanda e, tendo se aproximado, trocaram saudações amigáveis com ele. Após concluírem essa conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles monges disseram ao venerável Ānanda: ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส อานนฺท, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. “Amigo Ānanda, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição e, sem expor o significado em detalhes, levantou-se de seu assento e entrou em seus aposentos: ‘O não-Dhamma... [pe]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.’ ‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ? “Logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento em nossa mente: ‘Amigos, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição e, sem expor o significado em detalhes, levantou-se de seu assento e entrou em seus aposentos: “O não-Dhamma... [pe]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.” Quem, então, poderia expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado?’ ‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา อานนฺโท พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ. วิภชตุ อายสฺมา อานนฺโท’’ติ. “Então, ocorreu-nos o seguinte pensamento: ‘O venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de expor em detalhes o significado desta breve exposição que o Abençoado ensinou de forma resumida, sem ter detalhado o seu significado. E se nós nos aproximássemos do venerável Ānanda e, tendo nos aproximado, lhe perguntássemos sobre este assunto? Conforme o venerável Ānanda nos explicar, assim nós guardaremos na mente.’ Que o venerável Ānanda exponha isso para nós.” ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว มูลํ อติกฺกมฺม ขนฺธํ สาขาปลาเส สารํ ปริเยสิตพฺพํ มญฺเญยฺย; เอวํสมฺปทมิทํ อายสฺมนฺตานํ สตฺถริ สมฺมุขีภูเต ตํ ภควนฺตํ อติสิตฺวา อมฺเห เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺฉิตพฺพํ มญฺญถ. โส หาวุโส, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ, จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ ตุมฺเห ภควนฺตํเยว [Pg.441] อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. “Amigos, é como se um homem que precisa de cerne, que busca cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pela raiz e pelo tronco de uma grande árvore que possui cerne, pensando que o cerne deve ser buscado entre os galhos e as folhas. Assim é o que os veneráveis estão fazendo: estando face a face com o Mestre, vocês passam pelo Abençoado, pensando que devem perguntar a mim sobre o significado. Pois, amigos, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, ele se tornou o conhecimento, ele se tornou o Dhamma, ele se tornou o Supremo; ele é o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era o momento em que vocês deveriam ter se aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado. Conforme o Abençoado lhes explicasse, assim vocês deveriam guardar na mente.” ‘‘อทฺธาวุโส อานนฺท, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ มยํ ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม, ยถา โน ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาม. อปิ จายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. วิภชตายสฺมา อานนฺโท อครุํ กตฺวา’’ติ. “Certamente, amigo Ānanda, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, ele se tornou o conhecimento, ele se tornou o Dhamma, o Supremo, o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era de fato o momento em que deveríamos ter nos aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado, e deveríamos ter guardado na mente conforme o Abençoado nos explicasse. No entanto, o venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de expor em detalhes o significado desta breve exposição. Que o venerável Ānanda a exponha, sem achar incômodo.” ‘‘เตนหาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อถายสฺมา อานนฺโท เอตทโวจ – “Então ouçam, amigos, e prestem muita atenção. Eu falarei.” — “Sim, amigo”, responderam aqueles monges ao venerável Ānanda. O venerável Ānanda disse o seguinte: ‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. “Amigos, o Abençoado nos ensinou esta breve exposição sem expor o significado em detalhes, e então se levantou de seu assento e entrou em seus aposentos: ‘Monges, o não-Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; e o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e de acordo com o que é benéfico.’ กตโม จาวุโส, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม, กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? “E o que, amigos, é o não-Dhamma e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial e o que é benéfico?” ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A visão incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e não saudáveis que surgem tendo a visão incorreta como condição: isto é o prejudicial. E as numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มิจฺฉาสงฺกปฺโป, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาสงฺกปฺโป ธมฺโม… มิจฺฉาวาจา, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาวาจา ธมฺโม … มิจฺฉากมฺมนฺโต, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมากมฺมนฺโต ธมฺโม… มิจฺฉาอาชีโว, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาอาชีโว [Pg.442] ธมฺโม… มิจฺฉาวายาโม, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาวายาโม ธมฺโม… มิจฺฉาสติ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาสติ ธมฺโม… มิจฺฉาสมาธิ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาสมาธิ ธมฺโม… มิจฺฉาญาณํ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาญาณํ ธมฺโม…. “A intenção incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a intenção correta é o Dhamma... a fala incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a fala correta é o Dhamma... a ação incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a ação correta é o Dhamma... o meio de vida incorreto, amigos, é o não-Dhamma; o meio de vida correto é o Dhamma... o esforço incorreto, amigos, é o não-Dhamma; o esforço correto é o Dhamma... a atenção plena incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a atenção plena correta é o Dhamma... a concentração incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a concentração correta é o Dhamma... o conhecimento incorreto, amigos, é o não-Dhamma; o conhecimento correto é o Dhamma...” มิจฺฉาวิมุตฺติ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาวิมุตฺติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A libertação incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a libertação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição: isso é prejudicial. E as numerosas qualidades benéficas e saudáveis que alcançam a plenitude do desenvolvimento tendo a libertação correta como condição: isso é benéfico.” ‘‘อยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. “Amigos, o Abençoado, tendo exposto este resumo brevemente, sem analisar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido, e o Dhamma deve ser compreendido... e deve-se praticar de acordo.’ Amigos, é desta maneira que compreendo detalhadamente o significado deste resumo que o Abençoado expôs brevemente sem analisar detalhadamente o seu significado. Se desejarem, amigos, vocês podem se aproximar do próprio Abençoado e perguntar-lhe sobre este assunto. Da maneira como o Abençoado lhes explicar, assim vocês devem guardar na mente.” ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต อานนฺทสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – “‘Sim, amigo’, responderam aqueles monges. E, tendo se alegrado e se regozijado com as palavras do venerável Ānanda, levantaram-se de seus assentos e foram até o Abençoado. Ao se aproximarem, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles monges disseram ao Abençoado:” ‘‘ยํ โข โน ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิชฺชิตพฺพ’นฺติ. “‘Senhor, o Abençoado, tendo exposto um resumo brevemente, sem analisar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: “O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido... e deve-se praticar de acordo.”’” ‘‘เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ? “‘Pouco depois que o Abençoado partiu, senhor, surgiu em nós este pensamento: “O Abençoado, tendo exposto este resumo brevemente, sem analisar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido... e deve-se praticar de acordo.’ Quem poderia analisar detalhadamente o significado deste resumo que o Abençoado expôs brevemente sem analisar detalhadamente o seu significado?”’” ‘‘เตสํ [Pg.443] โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา อานนฺโท สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา อานนฺโท อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา อานนฺโท พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ. “‘Então, senhor, surgiu em nós este pensamento: “Este venerável Ānanda é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Ānanda é capaz de analisar detalhadamente o significado deste resumo que o Abençoado expôs brevemente sem analisar detalhadamente o seu significado. E se nos aproximássemos do venerável Ānanda e lhe perguntássemos sobre este assunto? Da maneira como o venerável Ānanda nos explicar, assim guardaremos na mente.”’” ‘‘อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิมฺหา; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตมตฺถํ อปุจฺฉิมฺหา. เตสํ โน, ภนฺเต, อายสฺมตา อานนฺเทน อิเมหิ อากาเรหิ อิเมหิ ปเทหิ อิเมหิ พฺยญฺชเนหิ อตฺโถ สุวิภตฺโต’’ติ. “‘Então, senhor, nós nos aproximamos do venerável Ānanda e lhe perguntamos sobre este assunto. O significado nos foi muito bem detalhado pelo venerável Ānanda por meio destes modos, destes termos e destas frases.’” ‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว! ปณฺฑิโต, ภิกฺขเว, อานนฺโท. มหาปญฺโญ, ภิกฺขเว, อานนฺโท. มํ เจปิ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ เจตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ อานนฺเทน พฺยากตํ. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ เอวญฺจ นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ตติยํ. “‘Muito bem, muito bem, monges! Ānanda é sábio, monges. Ānanda tem grande sabedoria, monges. Se vocês tivessem se aproximado de mim e me perguntado sobre este assunto, eu teria explicado exatamente da mesma maneira que Ānanda explicou. Esse é de fato o seu significado, e assim vocês devem guardá-lo na mente.’ O terceiro.” ๔. อชิตสุตฺตํ 4. “Ajita Sutta” ๑๑๖. อถ โข อชิโต ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อชิโต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – 116. Então, o andarilho Ajita aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o andarilho Ajita disse ao Abençoado: ‘‘อมฺหากํ, โภ โคตม, ปณฺฑิโต นาม สพฺรหฺมจารี. เตน ปญฺจมตฺตานิ จิตฺตฏฺฐานสตานิ จินฺติตานิ, เยหิ อญฺญติตฺถิยา อุปารทฺธาว ชานนฺติ อุปารทฺธสฺมา’’ติ. “Mestre Gotama, tenho um companheiro de vida santa chamado Paṇḍita. Ele elaborou cerca de quinhentos argumentos com os quais os seguidores de outras seitas, quando refutados, reconhecem: ‘Fomos refutados’.” อถ [Pg.444] โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ธาเรถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ปณฺฑิตวตฺถูนี’’ติ? ‘‘เอตสฺส, ภควา, กาโล เอตสฺส, สุคต, กาโล ยํ ภควา ภาเสยฺย, ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. Então, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Vocês se lembram, monges, dos casos de Paṇḍita?” “Este é o momento para isso, Abençoado! Este é o momento para isso, Sublime! Tendo ouvido do Abençoado, os monges guardarão na mente o que o Abençoado disser.” ‘‘เตน หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – “Sendo assim, monges, escutem e prestem muita atenção. Eu falarei.” “Sim, senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อธมฺมิเกน วาเทน อธมฺมิกํ วาทํ อภินิคฺคณฺหาติ อภินิปฺปีเฬติ, เตน จ อธมฺมิกํ ปริสํ รญฺเชติ. เตน สา อธมฺมิกา ปริสา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา โหติ – ‘ปณฺฑิโต วต, โภ, ปณฺฑิโต วต, โภ’ติ. “Aqui, monges, alguém refuta e esmaga uma doutrina contrária ao Dhamma com uma doutrina contrária ao Dhamma e, com isso, agrada a uma assembleia contrária ao Dhamma. Por essa razão, aquela assembleia contrária ao Dhamma torna-se barulhenta e ruidosa, exclamando: ‘Ele é verdadeiramente sábio, senhor! Ele é verdadeiramente sábio, senhor!’” ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อธมฺมิเกน วาเทน ธมฺมิกํ วาทํ อภินิคฺคณฺหาติ อภินิปฺปีเฬติ, เตน จ อธมฺมิกํ ปริสํ รญฺเชติ. เตน สา อธมฺมิกา ปริสา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา โหติ – ‘ปณฺฑิโต วต, โภ, ปณฺฑิโต วต, โภ’ติ. “Mas aqui, monges, alguém refuta e esmaga uma doutrina que está de acordo com o Dhamma por meio de uma doutrina contrária ao Dhamma e, com isso, agrada a uma assembleia contrária ao Dhamma. Por essa razão, aquela assembleia contrária ao Dhamma torna-se barulhenta e ruidosa, exclamando: ‘Ele é verdadeiramente sábio, senhor! Ele é verdadeiramente sábio, senhor!’” ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อธมฺมิเกน วาเทน ธมฺมิกญฺจ วาทํ อธมฺมิกญฺจ วาทํ อภินิคฺคณฺหาติ อภินิปฺปีเฬติ, เตน จ อธมฺมิกํ ปริสํ รญฺเชติ. เตน สา อธมฺมิกา ปริสา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา โหติ – ‘ปณฺฑิโต วต, โภ, ปณฺฑิโต วต, โภ’ติ. “Mas aqui, monges, alguém refuta e esmaga tanto uma doutrina que está de acordo com o Dhamma quanto uma doutrina contrária ao Dhamma por meio de uma doutrina contrária ao Dhamma e, com isso, agrada a uma assembleia contrária ao Dhamma. Por essa razão, aquela assembleia contrária ao Dhamma torna-se barulhenta e ruidosa, exclamando: ‘Ele é verdadeiramente sábio, senhor! Ele é verdadeiramente sábio, senhor!’” ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ. “Monges, o que é o não-Dhamma deve ser compreendido, e o que é o Dhamma deve ser compreendido; o que é prejudicial deve ser compreendido, e o que é benéfico deve ser compreendido. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม, กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “E o que, monges, é o não-Dhamma? O que é o Dhamma? O que é prejudicial? O que é benéfico? A visão incorreta, monges, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição: isso é prejudicial. E as numerosas qualidades benéficas e saudáveis que alcançam a plenitude do desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isso é benéfico.” ‘‘มิจฺฉาสงฺกปฺโป, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสงฺกปฺโป ธมฺโม… มิจฺฉาวาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวาจา ธมฺโม… มิจฺฉากมฺมนฺโต, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมากมฺมนฺโต ธมฺโม… มิจฺฉาอาชีโว, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาอาชีโว ธมฺโม [Pg.445]… มิจฺฉาวายาโม, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวายาโม ธมฺโม… มิจฺฉาสติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาสติ ธมฺโม… มิจฺฉาสมาธิ, ภิกฺขเว อธมฺโม; สมฺมาสมาธิ ธมฺโม… มิจฺฉาญาณํ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาญาณํ ธมฺโม. “O pensamento incorreto, monges, é o não-Dhamma; o pensamento correto é o Dhamma... a fala incorreta, monges, é o não-Dhamma; a fala correta é o Dhamma... a ação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a ação correta é o Dhamma... o meio de vida incorreto, monges, é o não-Dhamma; o meio de vida correto é o Dhamma... o esforço incorreto, monges, é o não-Dhamma; o esforço correto é o Dhamma... a atenção plena incorreta, monges, é o não-Dhamma; a atenção plena correta é o Dhamma... a concentração incorreta, monges, é o não-Dhamma; a concentração correta é o Dhamma... o conhecimento incorreto, monges, é o não-Dhamma; o conhecimento correto é o Dhamma.” ‘‘มิจฺฉาวิมุตฺติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาวิมุตฺติ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาวิมุตฺติปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A libertação incorreta, monges, é o não-Dhamma; a libertação correta é o Dhamma. E as numerosas qualidades prejudiciais e insalubres que surgem tendo a libertação incorreta como condição: isso é prejudicial. E as numerosas qualidades benéficas e saudáveis que alcançam a plenitude do desenvolvimento tendo a libertação correta como condição: isso é benéfico.” ‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. จตุตฺถํ. “‘O não-Dhamma, monges, deve ser compreendido, e o Dhamma deve ser compreendido; o que é prejudicial deve ser compreendido, e o que é benéfico deve ser compreendido. Tendo compreendido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’ Quando isso foi dito, foi com referência a isso que foi dito. O quarto.” ๕. สงฺคารวสุตฺตํ 5. “Saṅgārava Sutta” ๑๑๗. อถ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, โอริมํ ตีรํ, กึ ปาริมํ ตีร’’นฺติ? ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาสงฺกปฺโป โอริมํ ตีรํ, สมฺมาสงฺกปฺโป ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาวาจา โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวาจา ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉากมฺมนฺโต โอริมํ ตีรํ, สมฺมากมฺมนฺโต ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาอาชีโว โอริมํ ตีรํ, สมฺมาอาชีโว ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาวายาโม โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวายาโม ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาสติ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาสติ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาสมาธิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาสมาธิ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาญาณํ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาญาณํ ปาริมํ ตีรํ; มิจฺฉาวิมุตฺติ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวิมุตฺติ ปาริมํ ตีรนฺติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ. 117. Então, o brâmane Saṅgārava aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Saṅgārava disse ao Abençoado: “O que, Mestre Gotama, é a margem de cá? O que é a margem de lá?” “Brâmane, a visão incorreta é a margem de cá, a visão correta é a margem de lá; o pensamento incorreto é a margem de cá, o pensamento correto é a margem de lá; a fala incorreta é a margem de cá, a fala correta é a margem de lá; a ação incorreta é a margem de cá, a ação correta é a margem de lá; o meio de vida incorreto é a margem de cá, o meio de vida correto é a margem de lá; o esforço incorreto é a margem de cá, o esforço correto é a margem de lá; a atenção plena incorreta é a margem de cá, a atenção plena correta é a margem de lá; a concentração incorreta é a margem de cá, a concentração correta é a margem de lá; o conhecimento incorreto é a margem de cá, o conhecimento correto é a margem de lá; a libertação incorreta é a margem de cá, a libertação correta é a margem de lá. Esta, brâmane, é a margem de cá, aquela é a margem de lá.” ‘‘อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน; อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ. “Poucos são os seres humanos\nque cruzam para a outra margem;\no restante desta população\napenas corre de um lado para o outro na margem de cá.” ‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน; เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ. “Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma\nquando este é perfeitamente exposto,\nessas pessoas cruzarão para a outra margem,\nsuperando o reino da Morte, tão difícil de atravessar.” ‘‘กณฺหํ [Pg.446] ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต; โอกา อโนกมาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ. “Abandonando os estados sombrios,\no sábio deve desenvolver os estados brilhantes.\nIndo do lar para o sem-lar,\nna reclusão onde é difícil encontrar prazer,” ‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน; ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต. “Ali ele deve buscar o deleite,\nabandonando os prazeres sensoriais, sem posses.\nO sábio deve purificar a si mesmo\ndas impurezas da mente.” ‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ; อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา; ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. ปญฺจมํ; “Aqueles cujas mentes estão perfeitamente desenvolvidas\nnos fatores do despertar,\nque, livres de apego, deleitam-se\nno abandono do apegar-se:\ncom as impurezas destruídas, resplandecentes,\neles alcançaram o Nibbāna neste mundo.” O quinto. ๖. โอริมตีรสุตฺตํ 6. “Orimatīra Sutta” ๑๑๘. ‘‘โอริมญฺจ, ภิกฺขเว, ตีรํ เทเสสฺสามิ ปาริมญฺจ ตีรํ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 118. “Monges, eu lhes ensinarei a margem de cá e a margem de lá. Escutem e prestem muita atenção. Eu falarei.” “Sim, senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, กตมญฺจ ปาริมํ ตีรํ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาวิมุตฺติ ปาริมํ ตีรํ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ. “E o que, monges, é a margem de cá, e o que é a margem de lá? A visão incorreta, monges, é a margem de cá, a visão correta é a margem de lá... a libertação incorreta é a margem de cá, a libertação correta é a margem de lá. Esta, monges, é a margem de cá, aquela é a margem de lá.” ‘‘อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน; อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ. “Poucos são os seres humanos\nque cruzam para a outra margem;\no restante desta população\napenas corre de um lado para o outro na margem de cá.” ‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน; เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ. “Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma\nquando este é perfeitamente exposto,\nessas pessoas cruzarão para a outra margem,\nsuperando o reino da Morte, tão difícil de atravessar.” ‘‘กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต; โอกา อโนก มาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ. “Abandonando os estados sombrios,\no sábio deve desenvolver os estados brilhantes.\nIndo do lar para o sem-lar,\nna reclusão onde é difícil encontrar prazer,” ‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน; ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต. “Ali ele deve buscar o deleite,\nabandonando os prazeres sensoriais, sem posses.\nO sábio deve purificar a si mesmo\ndas impurezas da mente.” ‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ; อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา; ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. ฉฏฺฐํ; “Aqueles cujas mentes estão perfeitamente desenvolvidas\nnos fatores do despertar,\nque, livres de apego, deleitam-se\nno abandono do apegar-se:\ncom as impurezas destruídas, resplandecentes,\neles alcançaram o Nibbāna neste mundo.” O sexto. ๗. ปฐมปจฺโจโรหณีสุตฺตํ 7. “Paṭhamapaccorohaṇī Sutta” ๑๑๙. เตน [Pg.447] โข ปน สมเยน ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย ภควโต อวิทูเร เอกมนฺตํ ฐิโต โหติ. 119. Naquela ocasião, no dia de uposatha, o brâmane Jāṇussoṇi estava de pé a um lado, não muito longe do Abençoado, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de capim kusa úmido. อทฺทสา โข ภควา ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตํ นวํ โขมยุคํ นิวตฺถํ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิตํ. ทิสฺวาน ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ ตฺวํ, พฺราหฺมณ, ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิโต? กึ นฺวชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ ? ‘‘ปจฺโจโรหณี, โภ โคตม, อชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ. O Abençoado viu o brâmane Jāṇussoṇi de pé a um lado, no dia de uposatha, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de capim kusa úmido. Ao vê-lo, disse ao brâmane Jāṇussoṇi: 'Por que, brâmane, no dia de uposatha, você está de pé a um lado com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de capim kusa úmido? O que está acontecendo hoje com o clã dos brâmanes?' — 'Hoje, mestre Gotama, é a cerimônia de descida do clã dos brâmanes.' ‘‘ยถา กถํ ปน, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตา นวํ โขมยุคํ นิวตฺถา อลฺเลน โคมเยน ปถวึ โอปุญฺชิตฺวา หริเตหิ กุเสหิ ปตฺถริตฺวา อนฺตรา จ เวลํ อนฺตรา จ อคฺยาคารํ เสยฺยํ กปฺเปนฺติ. เต ตํ รตฺตึ ติกฺขตฺตุํ ปจฺจุฏฺฐาย ปญฺชลิกา อคฺคึ นมสฺสนฺติ – ‘ปจฺโจโรหาม ภวนฺตํ, ปจฺโจโรหาม ภวนฺต’นฺติ. พหุเกน จ สปฺปิเตลนวนีเตน อคฺคึ สนฺตปฺเปนฺติ. ตสฺสา จ รตฺติยา อจฺจเยน ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน พฺราหฺมเณ สนฺตปฺเปนฺติ. เอวํ, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. 'Mas como, brâmane, os brâmanes realizam a cerimônia de descida?' — 'Aqui, mestre Gotama, no dia de uposatha, os brâmanes lavam as suas cabeças e vestem um par de roupas novas de linho. Eles então limpam o chão com esterco de vaca fresco, cobrem-no com capim kusa verde e deitam-se entre o limite e a casa do fogo. No decorrer da noite, eles se levantam três vezes e, com as mãos unidas em reverência, prestam homenagem ao fogo: "Nós descemos em honra ao venerável; nós descemos em honra ao venerável". Eles oferecem abundante manteiga clarificada, óleo e manteiga fresca ao fogo. E, ao passar da noite, eles satisfazem os brâmanes com excelentes comidas e alimentos. É dessa maneira, mestre Gotama, que os brâmanes realizam a cerimônia de descida.' ‘‘อญฺญถา โข, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ? สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. 'A cerimônia de descida na disciplina do Nobre, brâmane, é bem diferente da cerimônia de descida dos brâmanes.' — 'Mas como, mestre Gotama, é realizada a cerimônia de descida na disciplina do Nobre? Seria bom se o mestre Gotama me ensinasse o Dhamma, explicando como a cerimônia de descida é realizada na disciplina do Nobre.' ‘‘เตน [Pg.448] หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – 'Sendo assim, brâmane, ouça e preste muita atenção. Eu falarei.' — 'Sim, senhor', respondeu o brâmane Jāṇussoṇi ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. 'Aqui, brâmane, o nobre discípulo reflete assim: "O resultado da visão incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta.' … มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาสงฺกปฺปํ ปชหติ; มิจฺฉาสงฺกปฺปา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado do pensamento incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o pensamento incorreto; ele desce do pensamento incorreto.' … มิจฺฉาวาจาย โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวาจํ ปชหติ; มิจฺฉาวาจาย ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado da linguagem incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem incorreta; ele desce da linguagem incorreta.' …มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉากมฺมนฺตํ ปชหติ; มิจฺฉากมฺมนฺตา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado da ação incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a ação incorreta; ele desce da ação incorreta.' …มิจฺฉาอาชีวสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาอาชีวํ ปชหติ; มิจฺฉาอาชีวา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado do meio de vida incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o meio de vida incorreto; ele desce do meio de vida incorreto.' …มิจฺฉาวายามสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวายามํ ปชหติ; มิจฺฉาวายามา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado do esforço incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o esforço incorreto; ele desce do esforço incorreto.' …มิจฺฉาสติยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาสตึ ปชหติ; มิจฺฉาสติยา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado da atenção plena incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a atenção plena incorreta; ele desce da atenção plena incorreta.' …มิจฺฉาสมาธิสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาสมาธึ ปชหติ; มิจฺฉาสมาธิมฺหา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado da concentração incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a concentração incorreta; ele desce da concentração incorreta.' …มิจฺฉาญาณสฺส [Pg.449] โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาญาณํ ปชหติ; มิจฺฉาญาณมฺหา ปจฺโจโรหติ. '... "O resultado do conhecimento incorreto é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona o conhecimento incorreto; ele desce do conhecimento incorreto.' ‘มิจฺฉาวิมุตฺติยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวิมุตฺตึ ปชหติ; มิจฺฉาวิมุตฺติยา ปจฺโจโรหติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. '"O resultado da libertação incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a libertação incorreta; ele desce da libertação incorreta. É dessa maneira, brâmane, que a cerimônia de descida é realizada na disciplina do Nobre.' ‘‘อญฺญถา, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ. อิมิสฺสา จ, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณิยา พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. สตฺตมํ. 'A cerimônia de descida na disciplina do Nobre, mestre Gotama, é bem diferente da cerimônia de descida dos brâmanes. E a cerimônia de descida dos brâmanes não vale uma décima sexta parte da cerimônia de descida na disciplina do Nobre. Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.' (Sétimo) ๘. ทุติยปจฺโจโรหณีสุตฺตํ 8. Dutiyapaccorohaṇīsutta – O Segundo Discurso sobre a Cerimônia de Descida ๑๒๐. ‘‘อริยํ โว, ภิกฺขเว, ปจฺโจโรหณึ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ… กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส โข ปาปโก วิปาโก… มิจฺฉาวาจาย โข… มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส โข… มิจฺฉาอาชีวสฺส โข… มิจฺฉาวายามสฺส โข… มิจฺฉาสติยา โข… มิจฺฉาสมาธิสฺส โข… มิจฺฉาญาณสฺส โข… มิจฺฉาวิมุตฺติยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาวิมุตฺตึ ปชหติ; มิจฺฉาวิมุตฺติยา ปจฺโจโรหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี’’ติ. อฏฺฐมํ. 120. 'Monjes, eu lhes ensinarei a nobre cerimônia de descida. Ouçam... E o que, monjes, é a nobre cerimônia de descida? Aqui, monjes, o nobre discípulo reflete assim: "O resultado da visão incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta. "O resultado do pensamento incorreto... da linguagem incorreta... da ação incorreta... do meio de vida incorreto... do esforço incorreto... da atenção plena incorreta... da concentração incorreta... do conhecimento incorreto... o resultado da libertação incorreta é prejudicial tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras". Tendo refletido assim, ele abandona a libertação incorreta; ele desce da libertação incorreta. Isso, monjes, é chamado de a nobre cerimônia de descida.' (Oitavo) ๙. ปุพฺพงฺคมสุตฺตํ 9. Pubbaṅgamasutta – O Discurso sobre o Precursor ๑๒๑. ‘‘สูริยสฺส, ภิกฺขเว, อุทยโต เอตํ ปุพฺพงฺคมํ เอตํ ปุพฺพนิมิตฺตํ, ยทิทํ – อรุณุคฺคํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, กุสลานํ ธมฺมานํ เอตํ ปุพฺพงฺคมํ เอตํ ปุพฺพนิมิตฺตํ, ยทิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ. สมฺมาทิฏฺฐิกสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมาสงฺกปฺโป ปโหติ, สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจา ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺโต [Pg.450] ปโหติ, สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีโว ปโหติ, สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายาโม ปโหติ, สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติ ปโหติ, สมฺมาสติสฺส สมฺมาสมาธิ ปโหติ, สมฺมาสมาธิสฺส สมฺมาญาณํ ปโหติ, สมฺมาญาณิสฺส สมฺมาวิมุตฺติ ปโหตี’’ติ. นวมํ. 121. 'Monjes, assim como a alvorada é o precursor e o sinal precursor do nascer do sol, do mesmo modo a visão correta é o precursor e o sinal precursor das qualidades benéficas. Para quem tem visão correta, surge o pensamento correto. Para quem tem pensamento correto, surge a linguagem correta. Para quem tem linguagem correta, surge a ação correta. Para quem tem ação correta, surge o meio de vida correto. Para quem tem meio de vida correto, surge o esforço correto. Para quem tem esforço correto, surge a atenção plena correta. Para quem tem atenção plena correta, surge a concentração correta. Para quem tem concentração correta, surge o conhecimento correto. Para quem tem conhecimento correto, surge a libertação correta.' (Nono) ๑๐. อาสวกฺขยสุตฺตํ 10. Āsavakkhayasutta – O Discurso sobre a Destruição das Impurezas ๑๒๒. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ทสมํ. 122. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem à destruição das impurezas mentais. Quais dez? Visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem à destruição das impurezas mentais.' (Décimo) ปจฺโจโรหณิวคฺโค ทุติโย. O segundo capítulo sobre a cerimônia de descida está concluído. ตสฺสุทฺทานํ – O sumário deste capítulo é: ตโย อธมฺมา อชิโต, สงฺคารโว จ โอริมํ; ทฺเว เจว ปจฺโจโรหณี, ปุพฺพงฺคมํ อาสวกฺขโยติ. Três sobre o que não é o Dhamma, Ajita, Saṅgārava e A Outra Margem; duas sobre a cerimônia de descida, O Precursor e A Destruição das Impurezas. (๑๓) ๓. ปริสุทฺธวคฺโค (13) 3. Parisuddhavagga – O Capítulo sobre o Purificado ๑. ปฐมสุตฺตํ 1. Paṭhamasutta – O Primeiro Discurso ๑๒๓. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ปฐมํ. 123. 'Monjes, estas dez coisas são purificadas e limpas em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, são purificadas e limpas em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Primeiro) ๒. ทุติยสุตฺตํ 2. Dutiyasutta – O Segundo Discurso ๑๒๔. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ …เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ทุติยํ. 124. 'Monjes, estas dez coisas, quando ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Segundo) ๓. ตติยสุตฺตํ 3. Tatiyasutta – O Terceiro Discurso ๑๒๕. ‘‘ทสยิเม[Pg.451], ภิกฺขเว, ธมฺมา มหปฺผลา มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา มหปฺผลา มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ตติยํ. 125. 'Monjes, estas dez coisas são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Terceiro) ๔. จตุตฺถสุตฺตํ 4. Catutthasutta – O Quarto Discurso ๑๒๖. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. จตุตฺถํ. 126. 'Monjes, estas dez coisas culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Quarto) ๕. ปญฺจมสุตฺตํ 5. Pañcamasutta – O Quinto Discurso ๑๒๗. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ปญฺจมํ. 127. 'Monjes, estas dez coisas conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Quinto) ๖. ฉฏฺฐสุตฺตํ 6. Chaṭṭhasutta – O Sexto Discurso ๑๒๘. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ …เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา อนุปฺปนฺนา อุปฺปชฺชนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. ฉฏฺฐํ. 128. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, se ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, se ainda não surgiram, surgem em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Sexto) ๗. สตฺตมสุตฺตํ 7. Sattamasutta – O Sétimo Discurso ๑๒๙. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหนฺติ มหานิสํสา, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. สตฺตมํ. 129. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, são de grande fruto e benefício em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Sétimo) ๘. อฏฺฐมสุตฺตํ 8. Aṭṭhamasutta – O Oitavo Discurso ๑๓๐. ‘‘ทสยิเม[Pg.452], ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา ราควินยปริโยสานา โหนฺติ โทสวินยปริโยสานา โหนฺติ โมหวินยปริโยสานา โหนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. อฏฺฐมํ. 130. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, culminam na remoção da cobiça, na remoção do ódio e na remoção da ilusão em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Oitavo) ๙. นวมสุตฺตํ 9. Navamasutta – O Nono Discurso ๑๓๑. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺมา ภาวิตา พหุลีกตา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ, นาญฺญตฺร สุคตวินยา’’ติ. นวมํ. 131. 'Monjes, estas dez coisas, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado. Quais dez? Visão correta... e libertação correta. Estas dez coisas, monjes, quando desenvolvidas e cultivadas, conduzem exclusivamente ao desapego, ao desprendimento, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, ao despertar e ao nibbāna em nenhum outro lugar senão na disciplina do Bem-Aventurado.' (Nono) ๑๐. ทสมสุตฺตํ 10. Dasamasutta – O Décimo Discurso ๑๓๒. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, มิจฺฉตฺตา. กตเม ทส? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส มิจฺฉตฺตา’’ติ. ทสมํ. 132. “Monges, existem estes dez estados incorretos. Quais dez? Visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta. Estes, monges, são os dez estados incorretos.” Décimo. ๑๑. เอกาทสมสุตฺตํ 11. O décimo primeiro discurso ๑๓๓. ‘‘ทสยิเม, ภิกฺขเว, สมฺมตฺตา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส สมฺมตฺตา’’ติ. เอกาทสมํ. 133. “Monges, existem estes dez estados corretos. Quais dez? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Estes, monges, são os dez estados corretos.” Décimo primeiro. ปริสุทฺธวคฺโค ตติโย. O terceiro capítulo sobre a purificação. (๑๔) ๔. สาธุวคฺโค (14) 4. O capítulo sobre o que é bom ๑. สาธุสุตฺตํ 1. O discurso sobre o que é bom ๑๓๔. ‘‘สาธุญฺจ [Pg.453] โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสาธุญฺจ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 134. “Monges, eu lhes ensinarei o que é bom e o que é mau. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” — “Sim, Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อสาธุ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสาธุ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, สาธุ? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาธู’’ติ. ปฐมํ. “E o que, monges, é o mau? Visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de mau. E o que, monges, é o bom? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Isto, monges, é chamado de bom.” Primeiro. ๒. อริยธมฺมสุตฺตํ 2. O discurso sobre o nobre Dhamma ๑๓๕. ‘‘อริยธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนริยธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม’’ติ. ทุติยํ. 135. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre Dhamma e o ignóbil Dhamma. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o ignóbil Dhamma? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de ignóbil Dhamma. E qual, monges, é o nobre Dhamma? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de nobre Dhamma.” Segundo. ๓. อกุสลสุตฺตํ 3. O discurso sobre o prejudicial ๑๓๖. ‘‘อกุสลญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ กุสลญฺจ. ตํ สุณาถ …เป… กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อกุสลํ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อกุสลํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กุสลํ? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กุสล’’นฺติ. ตติยํ. 136. “Monges, eu lhes ensinarei o que é prejudicial e o que é benéfico. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o prejudicial? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de prejudicial. E o que, monges, é o benéfico? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de benéfico.” Terceiro. ๔. อตฺถสุตฺตํ 4. O discurso sobre o que traz benefício ๑๓๗. ‘‘อตฺถญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ? มิจฺฉาทิฏฺฐิ …เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ. กตโม จ, ภิกฺขเว, อตฺโถ? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตฺโถ’’ติ. จตุตฺถํ. 137. “Monges, eu lhes ensinarei o que traz benefício e o que traz dano. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o que traz dano? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de o que traz dano. E o que, monges, é o que traz benefício? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de o que traz benefício.” Quarto. ๕. ธมฺมสุตฺตํ 5. O discurso sobre o Dhamma ๑๓๘. ‘‘ธมฺมญฺจ [Pg.454] โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ. 138. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma e o não-Dhamma. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o não-Dhamma? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de não-Dhamma. E qual, monges, é o Dhamma? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma.” Quinto. ๖. สาสวสุตฺตํ 6. O discurso sobre o que é acompanhado de máculas ๑๓๙. ‘‘สาสวญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนาสวญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ. 139. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma com máculas e o Dhamma sem máculas. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma com máculas? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma com máculas. E qual, monges, é o Dhamma sem máculas? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma sem máculas.” Sexto. ๗. สาวชฺชสุตฺตํ 7. O discurso sobre o que é censurável ๑๔๐. ‘‘สาวชฺชญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนวชฺชญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ. 140. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma censurável e o Dhamma incensurável. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma censurável? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma censurável. E qual, monges, é o Dhamma incensurável? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma incensurável.” Sétimo. ๘. ตปนียสุตฺตํ 8. O discurso sobre o que causa tormento ๑๔๑. ‘‘ตปนียญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อตปนียญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ. 141. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que causa tormento e o Dhamma que não causa tormento. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que causa tormento? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que causa tormento. E qual, monges, é o Dhamma que não causa tormento? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não causa tormento.” Oitavo. ๙. อาจยคามิสุตฺตํ 9. O discurso sobre o que leva ao acúmulo ๑๔๒. ‘‘อาจยคามิญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อปจยคามิญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว[Pg.455], อปจยคามี ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อปจยคามี ธมฺโม’’ติ. นวมํ. 142. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que leva ao acúmulo e o Dhamma que leva à desconstrução. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que leva ao acúmulo? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que leva ao acúmulo. E qual, monges, é o Dhamma que leva à desconstrução? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que leva à desconstrução.” Nono. ๑๐. ทุกฺขุทฺรยสุตฺตํ 10. O discurso sobre o que tem o sofrimento como resultado ๑๔๓. ‘‘ทุกฺขุทฺรยญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขุทฺรยญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม’’ติ. ทสมํ. 143. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que tem o sofrimento como resultado e o Dhamma que tem a felicidade como resultado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que tem o sofrimento como resultado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que tem o sofrimento como resultado. E qual, monges, é o Dhamma que tem a felicidade como resultado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que tem a felicidade como resultado.” Décimo. ๑๑. ทุกฺขวิปากสุตฺตํ 11. O discurso sobre o que amadurece em sofrimento ๑๔๔. ‘‘ทุกฺขวิปากญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขวิปากญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม’’ติ. เอกาทสมํ. 144. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que amadurece em sofrimento e o Dhamma que amadurece em felicidade. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que amadurece em sofrimento? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que amadurece em sofrimento. E qual, monges, é o Dhamma que amadurece em felicidade? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que amadurece em felicidade.” Décimo primeiro. สาธุวคฺโค จตุตฺโถ. O quarto capítulo: O que é bom. (๑๕) ๕. อริยวคฺโค (15) 5. O capítulo nobre ๑. อริยมคฺคสุตฺตํ 1. O discurso sobre o nobre caminho ๑๔๕. ‘‘อริยมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนริยมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค. กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค’’ติ. ปฐมํ. 145. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre caminho e o ignóbil caminho. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o ignóbil caminho? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de ignóbil caminho. E qual, monges, é o nobre caminho? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de nobre caminho.” Primeiro. ๒. กณฺหมคฺคสุตฺตํ 2. O discurso sobre o caminho escuro ๑๔๖. ‘‘กณฺหมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุกฺกมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, กณฺหมคฺโค? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ [Pg.456] วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กณฺหมคฺโค. กตโม จ, ภิกฺขเว, สุกฺกมคฺโค? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุกฺกมคฺโค’’ติ. ทุติยํ. 146. “Monges, eu lhes ensinarei o caminho escuro e o caminho claro. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o caminho escuro? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de caminho escuro. E qual, monges, é o caminho claro? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de caminho claro.” Segundo. ๓. สทฺธมฺมสุตฺตํ 3. O discurso sobre o verdadeiro Dhamma ๑๔๗. ‘‘สทฺธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อสทฺธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม’’ติ. ตติยํ. 147. “Monges, eu lhes ensinarei o verdadeiro Dhamma e o falso Dhamma. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o falso Dhamma? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de falso Dhamma. E qual, monges, é o verdadeiro Dhamma? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de verdadeiro Dhamma.” Terceiro. ๔. สปฺปุริสธมฺมสุตฺตํ 4. O discurso sobre o Dhamma das pessoas íntegras ๑๔๘. ‘‘สปฺปุริสธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสปฺปุริสธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ …เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม’’ติ. จตุตฺถํ. 148. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma das pessoas íntegras e o Dhamma das pessoas não íntegras. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma das pessoas não íntegras? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma das pessoas não íntegras. E qual, monges, é o Dhamma das pessoas íntegras? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma das pessoas íntegras.” Quarto. ๕. อุปฺปาเทตพฺพสุตฺตํ 5. O discurso sobre o que deve ser gerado ๑๔๙. ‘‘อุปฺปาเทตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อุปฺปาเทตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ. 149. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser gerado e o Dhamma que não deve ser gerado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser gerado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser gerado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser gerado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser gerado.” Quinto. ๖. อาเสวิตพฺพสุตฺตํ 6. O discurso sobre o que deve ser praticado ๑๕๐. ‘‘อาเสวิตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อาเสวิตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ. 150. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser praticado e o Dhamma que não deve ser praticado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser praticado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser praticado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser praticado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser praticado.” Sexto. ๗. ภาเวตพฺพสุตฺตํ 7. O discurso sobre o que deve ser desenvolvido ๑๕๑. ‘‘ภาเวตพฺพญฺจ [Pg.457] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น ภาเวตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ. 151. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser desenvolvido e o Dhamma que não deve ser desenvolvido. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser desenvolvido? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser desenvolvido. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser desenvolvido? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser desenvolvido.” Sétimo. ๘. พหุลีกาตพฺพสุตฺตํ 8. O discurso sobre o que deve ser cultivado frequentemente ๑๕๒. ‘‘พหุลีกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น พหุลีกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ. 152. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser cultivado frequentemente e o Dhamma que não deve ser cultivado frequentemente. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser cultivado frequentemente? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser cultivado frequentemente. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser cultivado frequentemente? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser cultivado frequentemente.” Oitavo. ๙. อนุสฺสริตพฺพสุตฺตํ 9. O discurso sobre o que deve ser recordado ๑๕๓. ‘‘อนุสฺสริตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อนุสฺสริตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. นวมํ. 153. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser recordado e o Dhamma que não deve ser recordado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser recordado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser recordado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser recordado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser recordado.” Nono. ๑๐. สจฺฉิกาตพฺพสุตฺตํ 10. O discurso sobre o que deve ser realizado ๑๕๔. ‘‘สจฺฉิกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น สจฺฉิกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? มิจฺฉาทิฏฺฐิ…เป… มิจฺฉาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม. กตโม จ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาวิมุตฺติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ทสมํ. 154. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser realizado e o Dhamma que não deve ser realizado. Ouçam... [pe]... E qual, monges, é o Dhamma que não deve ser realizado? Visão incorreta... [pe]... libertação incorreta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser realizado. E qual, monges, é o Dhamma que deve ser realizado? Visão correta... [pe]... libertação correta. Isto, monges, é chamado de Dhamma que deve ser realizado.” Décimo. อริยวคฺโค ปญฺจโม. O quinto capítulo nobre. ตติยปณฺณาสกํ สมตฺตํ. O terceiro grupo de cinquenta discursos está concluído. ๔. จตุตฺถปณฺณาสกํ 4. O quarto grupo de cinquenta discursos (๑๖) ๑. ปุคฺคลวคฺโค (16) 1. O capítulo sobre as pessoas ๑. เสวิตพฺพสุตฺตํ 1. O discurso sobre o que deve ser associado ๑๕๕. ‘‘ทสหิ[Pg.458], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป โหติ, มิจฺฉาวาโจ โหติ, มิจฺฉากมฺมนฺโต โหติ, มิจฺฉาอาชีโว โหติ, มิจฺฉาวายาโม โหติ, มิจฺฉาสติ โหติ, มิจฺฉาสมาธิ โหติ, มิจฺฉาญาณี โหติ, มิจฺฉาวิมุตฺติ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. 155. “Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela tem visão incorreta, pensamento incorreto, linguagem incorreta, ação incorreta, modo de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta, concentração incorreta, conhecimento incorreto e libertação incorreta. Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.” ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, สมฺมาสงฺกปฺโป โหติ, สมฺมาวาโจ โหติ, สมฺมากมฺมนฺโต โหติ, สมฺมาอาชีโว โหติ, สมฺมาวายาโม โหติ, สมฺมาสติ โหติ, สมฺมาสมาธิ โหติ, สมฺมาญาณี โหติ, สมฺมาวิมุตฺติ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ’’ติ. “Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela tem visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.” ๒-๑๒. ภชิตพฺพาทิสุตฺตานิ 2-12. Suttas sobre Associar-se, etc. ๑๕๖-๑๖๖. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น ภชิตพฺโพ…เป… ภชิตพฺโพ…เป… น ปยิรุปาสิตพฺโพ… ปยิรุปาสิตพฺโพ…เป… น ปุชฺโช โหติ… ปุชฺโช โหติ…เป… น ปาสํโส โหติ… ปาสํโส โหติ…เป… อคารโว โหติ… สคารโว โหติ…เป… อปฺปติสฺโส โหติ… สปฺปติสฺโส โหติ…เป… น อาราธโก โหติ … อาราธโก โหติ…เป… น วิสุชฺฌติ… วิสุชฺฌติ…เป… มานํ นาธิโภติ… มานํ อธิโภติ…เป. … ปญฺญาย น วฑฺฒติ… ปญฺญาย วฑฺฒติ…เป…. 156-166. “Monges, não se deve recorrer a uma pessoa que possui dez qualidades... deve-se recorrer... não se deve prestar assistência a... deve-se prestar assistência a... não é digna de veneração... é digna de veneração... não é digna de elogio... é digna de elogio... é desrespeitosa... é respeitosa... não demonstra deferência... demonstra deferência... não é bem-sucedida... é bem-sucedida... não se purifica... purifica-se... não supera o orgulho... supera o orgulho... não cresce em sabedoria... cresce em sabedoria...” ‘‘พหุํ อปุญฺญํ ปสวติ… พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ทสหิ? สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, สมฺมาสงฺกปฺโป โหติ, สมฺมาวาโจ โหติ, สมฺมากมฺมนฺโต โหติ, สมฺมาอาชีโว โหติ, สมฺมาวายาโม โหติ[Pg.459], สมฺมาสติ โหติ, สมฺมาสมาธิ โหติ, สมฺมาญาณี โหติ, สมฺมาวิมุตฺติ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล พหุํ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. “...gera muito demérito... gera muito mérito. Quais dez? Ela tem visão correta, pensamento correto, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Monges, uma pessoa que possui essas dez qualidades gera muito mérito.” ปุคฺคลวคฺโค ปฐโม. O primeiro capítulo sobre pessoas está concluído. (๑๗) ๒. ชาณุสฺโสณิวคฺโค (17) 2. Capítulo sobre Jāṇussoṇi ๑. พฺราหฺมณปจฺโจโรหณีสุตฺตํ 1. Sutta sobre o Ritual de Descida do Brâmane ๑๖๗. เตน โข ปน สมเยน ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย ภควโต อวิทูเร เอกมนฺตํ ฐิโต โหติ. 167. Naquela ocasião, no dia de uposatha, o brâmane Jāṇussoṇi, tendo lavado a cabeça, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de grama kusa úmida, estava de pé a pouca distância do Abençoado. อทฺทสา โข ภควา ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตํ นวํ โขมยุคํ นิวตฺถํ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิตํ. ทิสฺวาน ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ ตฺวํ, พฺราหฺมณ, ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาโต นวํ โขมยุคํ นิวตฺโถ อลฺลกุสมุฏฺฐึ อาทาย เอกมนฺตํ ฐิโต? กึ นฺวชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ? ‘‘ปจฺโจโรหณี, โภ โคตม, อชฺช พฺราหฺมณกุลสฺสา’’ติ. O Abençoado viu o brâmane Jāṇussoṇi de pé a pouca distância, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de grama kusa úmida. Ao vê-lo, disse ao brâmane Jāṇussoṇi: ‘Por que, brâmane, no dia de uposatha, tu estás de pé a um lado, com a cabeça lavada, vestindo um par de roupas novas de linho e segurando um punhado de grama kusa úmida? O que está acontecendo hoje com o clã dos brâmanes?’ ‘Hoje, mestre Gotama, é o ritual de descida (paccorohaṇī) do clã dos brâmanes.’ ‘‘ยถา กถํ ปน, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา ตทหุโปสเถ สีสํนฺหาตา นวํ โขมยุคํ นิวตฺถา อลฺเลน โคมเยน ปถวึ โอปุญฺชิตฺวา หริเตหิ กุเสหิ ปตฺถริตฺวา อนฺตรา จ เวลํ อนฺตรา จ อคฺยาคารํ เสยฺยํ กปฺเปนฺติ. เต ตํ รตฺตึ ติกฺขตฺตุํ ปจฺจุฏฺฐาย ปญฺชลิกา อคฺคึ นมสฺสนฺติ – ‘ปจฺโจโรหาม ภวนฺตํ, ปจฺโจโรหาม ภวนฺต’นฺติ. พหุเกน จ สปฺปิเตลนวนีเตน อคฺคึ สนฺตปฺเปนฺติ. ตสฺสา จ รตฺติยา อจฺจเยน ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน พฺราหฺมเณ สนฺตปฺเปนฺติ. เอวํ, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. ‘Mas como, brâmane, os brâmanes realizam o ritual de descida?’ ‘Aqui, mestre Gotama, no dia de uposatha, os brâmanes lavam a cabeça e vestem um par de roupas novas de linho. Eles então limpam o chão com esterco de vaca fresco, cobrem-no com grama kusa verde e deitam-se entre o limite e a casa do fogo. No decorrer da noite, eles se levantam três vezes e, com as mãos unidas em reverência, prestam homenagem ao fogo: “Nós descemos em honra ao venerável fogo, nós descemos em honra ao venerável fogo.” Eles oferecem abundante manteiga clarificada, óleo e manteiga fresca ao fogo. E, ao passar da noite, eles satisfazem os brâmanes com excelentes comidas sólidas e macias. É dessa maneira, mestre Gotama, que os brâmanes realizam o ritual de descida.’ ‘‘อญฺญถา โข, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ [Pg.460] ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ? สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. ‘O ritual de descida na disciplina do Nobre, brâmane, é totalmente diferente do ritual de descida dos brâmanes.’ ‘Mas como, mestre Gotama, o ritual de descida é realizado na disciplina do Nobre? Seria bom se o mestre Gotama me ensinasse o Dhamma, explicando como o ritual de descida é realizado na disciplina do Nobre.’ ‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – ‘Sendo assim, brâmane, ouve e presta muita atenção; eu falarei.’ ‘Sim, mestre’, respondeu o brâmane Jāṇussoṇi ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ปาณาติปาตสฺส โข ปาปโก วิปาโก ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ปาณาติปาตํ ปชหติ; ปาณาติปาตา ปจฺโจโรหติ. ‘Aqui, brâmane, o nobre discípulo reflete assim: “O resultado da destruição da vida é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a destruição da vida; ele desce da destruição da vida. …อทินฺนาทานสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย อทินฺนาทานํ ปชหติ; อทินฺนาทานา ปจฺโจโรหติ. “O resultado de tomar o que não é dado é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona o tomar o que não é dado; ele desce de tomar o que não é dado. …กาเมสุมิจฺฉาจารสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปชหติ; กาเมสุมิจฺฉาจารา ปจฺโจโรหติ. “O resultado da conduta sexual imprópria é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a conduta sexual imprópria; ele desce da conduta sexual imprópria. …มุสาวาทสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มุสาวาทํ ปชหติ; มุสาวาทา ปจฺโจโรหติ. “O resultado da linguagem mentirosa é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem mentirosa; ele desce da linguagem mentirosa. …ปิสุณาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ปิสุณํ วาจํ ปชหติ; ปิสุณาย วาจาย ปจฺโจโรหติ. “O resultado da linguagem maliciosa é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem maliciosa; ele desce da linguagem maliciosa. …ผรุสาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ผรุสํ วาจํ ปชหติ; ผรุสาย วาจาย ปจฺโจโรหติ. “O resultado da linguagem áspera é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a linguagem áspera; ele desce da linguagem áspera. …สมฺผปฺปลาปสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย สมฺผปฺปลาปํ ปชหติ; สมฺผปฺปลาปา ปจฺโจโรหติ. “O resultado da conversa fútil é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a conversa fútil; ele desce da conversa fútil. …อภิชฺฌาย [Pg.461] โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย อภิชฺฌํ ปชหติ; อภิชฺฌาย ปจฺโจโรหติ. “O resultado da cobiça é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a cobiça; ele desce da cobiça. …พฺยาปาทสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจาติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย พฺยาปาทํ ปชหติ; พฺยาปาทา ปจฺโจโรหติ. “O resultado da má vontade é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a má vontade; ele desce da má vontade. …มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหตี’’ติ. “O resultado da visão incorreta é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.” Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta. É dessa maneira, brâmane, que o ritual de descida é realizado na disciplina do Nobre.’ ‘‘อญฺญถา โข, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี โหติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณี โหติ. อิมิสฺสา, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย ปจฺโจโรหณิยา พฺราหฺมณานํ ปจฺโจโรหณี กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ปฐมํ. ‘O ritual de descida na disciplina do Nobre, mestre Gotama, é totalmente diferente do ritual de descida dos brâmanes. E o ritual de descida dos brâmanes não vale uma décima sexta parte do ritual de descida na disciplina do Nobre. Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, tomou refúgio por toda a vida.’ Primeiro. ๒. อริยปจฺโจโรหณีสุตฺตํ 2. Ariyapaccorohaṇīsutta (Sutta sobre a Descida Nobre) ๑๖๘. ‘‘อริยํ โว, ภิกฺขเว, ปจฺโจโรหณึ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 168. “Monges, eu vos ensinarei o nobre ritual de descida. Ouvi e prestai muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ปาณาติปาตสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย ปาณาติปาตํ ปชหติ; ปาณาติปาตา ปจฺโจโรหติ. “E o que, monges, é o nobre ritual de descida? Aqui, monges, o nobre discípulo reflete assim: ‘O resultado da destruição da vida é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.’ Tendo refletido assim, ele abandona a destruição da vida; ele desce da destruição da vida. … ‘อทินฺนาทานสฺส โข ปาปโก วิปาโก – ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย อทินฺนาทานํ ปชหติ; อทินฺนาทานา ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado de tomar o que não é dado é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.’ Tendo refletido assim, ele abandona o tomar o que não é dado; ele desce de tomar o que não é dado. … ‘กาเมสุมิจฺฉาจารสฺส โข ปาปโก วิปาโก…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da conduta sexual imprópria é terrível... ele desce da conduta sexual imprópria. … ‘มุสาวาทสฺส [Pg.462] โข ปาปโก วิปาโก…เป… มุสาวาทา ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da linguagem mentirosa é terrível... ele desce da linguagem mentirosa. … ‘ปิสุณาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก…เป… ปิสุณาย วาจาย ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da linguagem maliciosa é terrível... ele desce da linguagem maliciosa. … ‘ผรุสาย วาจาย โข ปาปโก วิปาโก…เป… ผรุสาย วาจาย ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da linguagem áspera é terrível... ele desce da linguagem áspera. … ‘สมฺผปฺปลาปสฺส โข ปาปโก วิปาโก…เป… สมฺผปฺปลาปา ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da conversa fútil é terrível... ele desce da conversa fútil. … ‘อภิชฺฌาย โข ปาปโก วิปาโก…เป… อภิชฺฌาย ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da cobiça é terrível... ele desce da cobiça. … ‘พฺยาปาทสฺส โข ปาปโก วิปาโก…เป… พฺยาปาทา ปจฺโจโรหติ. ... ‘O resultado da má vontade é terrível... ele desce da má vontade. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘มิจฺฉาทิฏฺฐิยา โข ปาปโก วิปาโก ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจา’ติ. โส อิติ ปฏิสงฺขาย มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชหติ; มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปจฺโจโรหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยา ปจฺโจโรหณี’’ติ. ทุติยํ. “E o que, monges, é o nobre ritual de descida? Aqui, monges, o nobre discípulo reflete assim: ‘O resultado da visão incorreta é terrível tanto nesta presente vida quanto em vidas futuras.’ Tendo refletido assim, ele abandona a visão incorreta; ele desce da visão incorreta. Isso, monges, é chamado de o nobre ritual de descida.” Segundo. ๓. สงฺคารวสุตฺตํ 3. Saṅgāravasutta (Sutta sobre Saṅgārava) ๑๖๙. อถ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – 169. Então, o brâmane Saṅgārava aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluir as saudações e a conversa cordial, sentou-se a um lado e disse ao Abençoado: ‘‘กึ นุ โข, โภ โคตม, โอริมํ ตีรํ, กึ ปาริมํ ตีร’’นฺติ? ‘‘ปาณาติปาโต โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, ปาณาติปาตา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อทินฺนาทานํ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, อทินฺนาทานา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. กาเมสุมิจฺฉาจาโร โอริมํ ตีรํ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. มุสาวาโท โอริมํ ตีรํ, มุสาวาทา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ปิสุณา วาจา โอริมํ ตีรํ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ผรุสา วาจา โอริมํ ตีรํ, ผรุสาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. สมฺผปฺปลาโป โอริมํ ตีรํ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อภิชฺฌา โอริมํ ตีรํ, อนภิชฺฌา ปาริมํ ตีรํ. พฺยาปาโท โอริมํ ตีรํ, อพฺยาปาโท ปาริมํ ตีรํ. มิจฺฉาทิฏฺฐิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ. ‘O que, mestre Gotama, é a margem de cá, e o que é a margem de lá?’ ‘Brâmane, a destruição da vida é a margem de cá, a abstenção da destruição da vida é a margem de lá. Tomar o que não é dado é a margem de cá, a abstenção de tomar o que não é dado é a margem de lá. A conduta sexual imprópria é a margem de cá, a abstenção da conduta sexual imprópria é a margem de lá. A linguagem mentirosa é a margem de cá, a abstenção da linguagem mentirosa é a margem de lá. A linguagem maliciosa é a margem de cá, a abstenção da linguagem maliciosa é a margem de lá. A linguagem áspera é a margem de cá, a abstenção da linguagem áspera é a margem de lá. A conversa fútil é a margem de cá, a abstenção da conversa fútil é a margem de lá. A cobiça é a margem de cá, a não cobiça é a margem de lá. A má vontade é a margem de cá, a ausência de má vontade é a margem de lá. A visão incorreta é a margem de cá, a visão correta é a margem de lá. Isto, brâmane, é a margem de cá, e aquilo é a margem de lá.’ ‘‘อปฺปกา [Pg.463] เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน; อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ. “Poucos são os seres humanos\nque cruzam para a outra margem.\nO restante desta humanidade\napenas corre de um lado para o outro na margem de cá. ‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน; เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ. Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma\nquando este é bem exposto,\nessas pessoas cruzarão para a outra margem,\nsuperando o reino da Morte, tão difícil de atravessar. ‘‘กณฺหํ ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต; โอกา อโนกมาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ. Abandonando os estados sombrios,\no sábio deve cultivar os estados brilhantes.\nIndo do lar para o sem-lar,\nna reclusão onde é difícil encontrar deleite, ‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน; ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต. Ali ele deve buscar deleite,\nabandonando os prazeres sensuais, sem posses.\nO sábio deve purificar a si mesmo\ndas impurezas da mente. ‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ; อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา; ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. ตติยํ; Aqueles cujas mentes estão perfeitamente desenvolvidas\nnos fatores do despertar,\nque, sem apego, deleitam-se\nno abandono do apegar-se:\nbrilhantes, com as impurezas destruídas,\neles alcançaram o Nibbāna neste mundo.” Terceiro. ๔. โอริมสุตฺตํ 4. Orimasutta (Sutta sobre a Margem de Cá) ๑๗๐. ‘‘โอริมญฺจ, ภิกฺขเว, ตีรํ เทเสสฺสามิ ปาริมญฺจ ตีรํ. ตํ สุณาถ…เป… กตมญฺจ, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, กตมญฺจ ปาริมํ ตีรํ? ปาณาติปาโต, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, ปาณาติปาตา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อทินฺนาทานํ โอริมํ ตีรํ, อทินฺนาทานา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. กาเมสุมิจฺฉาจาโร โอริมํ ตีรํ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. มุสาวาโท โอริมํ ตีรํ, มุสาวาทา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ปิสุณา วาจา โอริมํ ตีรํ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. ผรุสา วาจา โอริมํ ตีรํ, ผรุสาย วาจาย เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. สมฺผปฺปลาโป โอริมํ ตีรํ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ปาริมํ ตีรํ. อภิชฺฌา โอริมํ ตีรํ, อนภิชฺฌา ปาริมํ ตีรํ. พฺยาปาโท โอริมํ ตีรํ, อพฺยาปาโท ปาริมํ ตีรํ. มิจฺฉาทิฏฺฐิ โอริมํ ตีรํ, สมฺมาทิฏฺฐิ ปาริมํ ตีรํ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, โอริมํ ตีรํ, อิทํ ปาริมํ ตีรนฺติ. 170. “Monges, eu ensinarei a margem de cá e a margem de lá. Escutem isso... [e assim por diante]... E qual, monges, é a margem de cá, e qual é a margem de lá? A destruição da vida, monges, é a margem de cá; a abstenção da destruição da vida é a margem de lá. Tomar o que não é dado é a margem de cá; a abstenção de tomar o que não é dado é a margem de lá. A conduta sexual imprópria é a margem de cá; a abstenção da conduta sexual imprópria é a margem de lá. A linguagem mentirosa é a margem de cá; a abstenção da linguagem mentirosa é a margem de lá. A linguagem maliciosa é a margem de cá; a abstenção da linguagem maliciosa é a margem de lá. A linguagem áspera é a margem de cá; a abstenção da linguagem áspera é a margem de lá. A conversa fútil é a margem de cá; a abstenção da conversa fútil é a margem de lá. A cobiça é a margem de cá; a não cobiça é a margem de lá. A má vontade é a margem de cá; a não má vontade é a margem de lá. A visão incorreta é a margem de cá; a visão correta é a margem de lá. Esta, monges, é a margem de cá, e aquela é a margem de lá.” ‘‘อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ, เย ชนา ปารคามิโน; อถายํ อิตรา ปชา, ตีรเมวานุธาวติ. “Poucos são, entre os homens, aqueles que cruzam para a outra margem; quanto a esta outra população, ela apenas corre de um lado para o outro na margem de cá.” ‘‘เย จ โข สมฺมทกฺขาเต, ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน; เต ชนา ปารเมสฺสนฺติ, มจฺจุเธยฺยํ สุทุตฺตรํ. “Mas aqueles que praticam de acordo com o Dhamma, no Dhamma bem proclamado, essas pessoas cruzarão para a outra margem, superando o reino da morte, tão difícil de atravessar.” ‘‘กณฺหํ [Pg.464] ธมฺมํ วิปฺปหาย, สุกฺกํ ภาเวถ ปณฺฑิโต; โอกา อโนกมาคมฺม, วิเวเก ยตฺถ ทูรมํ. “Abandonando as qualidades escuras, que o sábio cultive as qualidades brilhantes. Tendo partido do lar para o sem-lar, na solidão onde o deleite é difícil de encontrar,” ‘‘ตตฺราภิรติมิจฺเฉยฺย, หิตฺวา กาเม อกิญฺจโน; ปริโยทเปยฺย อตฺตานํ, จิตฺตกฺเลเสหิ ปณฺฑิโต. “Ali ele deve buscar o deleite, abandonando os prazeres sensuais, sem posses. O sábio deve purificar a si mesmo das impurezas da mente.” ‘‘เยสํ สมฺโพธิยงฺเคสุ, สมฺมา จิตฺตํ สุภาวิตํ; อาทานปฏินิสฺสคฺเค, อนุปาทาย เย รตา; ขีณาสวา ชุติมนฺโต, เต โลเก ปรินิพฺพุตา’’ติ. จตุตฺถํ; “Aqueles cujas mentes estão perfeitamente cultivadas nos fatores da iluminação, que se deleitam no desapego do apego, sem apegar-se a nada; eles, com as impurezas destruídas, resplandecentes, alcançaram o Parinibbana neste mundo.” O quarto. ๕. ปฐมอธมฺมสุตฺตํ 5. O Primeiro Discurso sobre o Não-Dhamma ๑๗๑. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ. 171. “Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ? ปาณาติปาโต, อทินฺนาทานํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร, มุสาวาโท, ปิสุณา วาจา, ผรุสา วาจา, สมฺผปฺปลาโป, อภิชฺฌา, พฺยาปาโท, มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม จ อนตฺโถ จ. “E o que, monges, é o que não é o Dhamma e o que é prejudicial? A destruição da vida, tomar o que não é dado, a conduta sexual imprópria, a linguagem mentirosa, a linguagem maliciosa, a linguagem áspera, a conversa fútil, a cobiça, a má vontade e a visão incorreta — isto, monges, é chamado de o que não é o Dhamma e o que é prejudicial.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ? ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี, อนภิชฺฌา, อพฺยาปาโท, สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม จ อตฺโถ จ. “E o que, monges, é o Dhamma e o que é benéfico? A abstenção da destruição da vida, a abstenção de tomar o que não é dado, a abstenção da conduta sexual imprópria, a abstenção da linguagem mentirosa, a abstenção da linguagem maliciosa, a abstenção da linguagem áspera, a abstenção da conversa fútil, a não cobiça, a não má vontade e a visão correta — isto, monges, é chamado de o Dhamma e o que é benéfico.” ‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ อนตฺโถ จ; ธมฺโม จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อนตฺถญฺจ, ธมฺมญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ปญฺจมํ. “‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é prejudicial; o Dhamma deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o que é prejudicial, e tendo compreendido o Dhamma e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’ Quando isso foi dito, foi com referência a isso que foi dito.” O quinto. ๖. ทุติยอธมฺมสุตฺตํ 6. O Segundo Discurso sobre o Não-Dhamma ๑๗๒. ‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม [Pg.465] ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’’นฺติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ. 172. “Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.” Isso disse o Abençoado. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana. อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’’ติ? Então, logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento naqueles monges: “Amigos, o Abençoado nos deu esta breve exposição e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’ Quem, então, poderia explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado?” อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา มหากจฺจาโน พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ. Então, ocorreu àqueles monges: “O venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado. E se nós nos aproximássemos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntássemos sobre este significado? Da maneira como o venerável Mahākaccāna nos explicar, assim nós o guardaremos na mente.” อถ โข เต ภิกฺขู เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา มหากจฺจาเนน สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตทโวจุํ – Então, aqueles monges aproximaram-se de onde estava o venerável Mahākaccāna e, ao chegarem, trocaram saudações amigáveis com ele. Após concluírem essa conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os monges disseram ao venerável Mahākaccāna: ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส กจฺจาน, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. “Amigo Kaccāna, o Abençoado nos deu esta breve exposição e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido, bem como o Dhamma; o que é prejudicial deve ser compreendido, bem como o que é benéfico. Tendo compreendido o que não é o Dhamma e o Dhamma, e tendo compreendido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico.’” ‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ, ภิกฺขเว…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน [Pg.466] อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ? “Logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento em nós: ‘Amigos, o Abençoado nos deu esta breve exposição e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: “Monges, o que não é o Dhamma... [e assim por diante]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.” Quem, então, poderia explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado?’” ‘‘เตสํ โน, อาวุโส, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา มหากจฺจาโน พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ. วิภชตุ อายสฺมา มหากจฺจาโน’’ติ. “Então, ocorreu-nos: ‘O venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado. E se nós nos aproximássemos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntássemos sobre este significado? Da maneira como o venerável Mahākaccāna nos explicar, assim nós o guardaremos na mente.’ Que o venerável Mahākaccāna nos explique isso.” ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส สารตฺถิโก สารํ คเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว มูลํ อติกฺกมฺม ขนฺธํ สาขาปลาเส สารํ ปริเยสิตพฺพํ มญฺเญยฺย. เอวํสมฺปทมิทํ อายสฺมนฺตานํ สตฺถริ สมฺมุขีภูเต ตํ ภควนฺตํ อติสิตฺวา อมฺเห เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺฉิตพฺพํ มญฺญถ. โส หาวุโส, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ ตุมฺเห ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. “Amigos, é como se um homem que precisasse de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pelas raíces e pelo tronco de uma grande árvore que possui cerne, pensando que o cerne deve ser buscado entre os galhos e a folhagem. Assim é o comportamento de vocês: estando face a face com o Mestre, vocês passaram pelo Abençoado, pensando que deveriam perguntar a nós sobre este significado. Pois, amigos, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, tornou-se o conhecimento, tornou-se o Dhamma, tornou-se o Supremo; ele é o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era o momento em que vocês deveriam ter se aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado. Da maneira como o Abençoado lhes explicasse, assim vocês deveriam guardar na mente.” ‘‘อทฺธา, อาวุโส กจฺจาน, ภควา ชานํ ชานาติ ปสฺสํ ปสฺสติ จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต วตฺตา ปวตฺตา อตฺถสฺส นินฺเนตา อมตสฺส ทาตา ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ ยํ มยํ ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาม. อปิ จายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. วิภชตายสฺมา มหากจฺจาโน อครุํ กริตฺวา’’ติ. “Certamente, amigo Kaccāna, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele se tornou a visão, tornou-se o conhecimento, tornou-se o Dhamma, tornou-se o Supremo; ele é o expositor, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era de fato o momento em que deveríamos ter nos aproximado do próprio Abençoado e lhe perguntado sobre o significado, e deveríamos ter guardado na mente conforme o Abençoado nos explicasse. No entanto, o venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar detalhadamente o significado desta breve exposição dada pelo Abençoado, cujo significado não foi detalhado. Que o venerável Mahākaccāna nos explique isso, sem achar incômodo.” ‘‘เตน [Pg.467] หาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อถายสฺมา มหากจฺจาโน เอตทโวจ – “Sendo assim, amigos, escutem e prestem muita atenção; eu falarei.” — “Sim, amigo”, responderam aqueles monges ao venerável Mahākaccāna. Então, o venerável Mahākaccāna disse o seguinte: ‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. “Amigos, quanto àquela breve exposição que o Abençoado nos deu e, sem explicar detalhadamente o seu significado, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana: ‘Monges, o que não é o Dhamma deve ser compreendido... [e assim por diante]... deve-se praticar de acordo com o que é benéfico.’ ‘‘กตโม, จาวุโส, อธมฺโม; กตโม จ ธมฺโม? กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? ‘‘ปาณาติปาโต, อาวุโส, อธมฺโม; ปาณาติปาตา เวรมณี ธมฺโม; เย จ ปาณาติปาตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ปาณาติปาตา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “E o que, amigos, é o que não é o Dhamma, e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial, e o que é benéfico? A destruição da vida, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da destruição da vida é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a destruição da vida como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da destruição da vida como condição: isto é o benéfico.” ‘‘อทินฺนาทานํ, อาวุโส, อธมฺโม; อทินฺนาทานา เวรมณี ธมฺโม; เย จ อทินฺนาทานปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; อทินฺนาทานา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “Tomar o que não é dado, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção de tomar o que não é dado é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo o ato de tomar o que não é dado como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção de tomar o que não é dado como condição: isto é o benéfico.” ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจาโร, อาวุโส, อธมฺโม; กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ธมฺโม; เย จ กาเมสุมิจฺฉาจารปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A conduta sexual imprópria, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da conduta sexual imprópria é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a conduta sexual imprópria como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da conduta sexual imprópria como condição: isto é o benéfico.” ‘‘มุสาวาโท, อาวุโส, อธมฺโม; มุสาวาทา เวรมณี ธมฺโม; เย จ มุสาวาทปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; มุสาวาทา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A linguagem mentirosa, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da linguagem mentirosa é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a linguagem mentirosa como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da linguagem mentirosa como condição: isto é o benéfico.” ‘‘ปิสุณา วาจา, อาวุโส, อธมฺโม; ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม; เย จ ปิสุณาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ปิสุณาย วาจาย เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A linguagem maliciosa, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da linguagem maliciosa é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a linguagem maliciosa como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da linguagem maliciosa como condição: isto é o benéfico.” ‘‘ผรุสา [Pg.468] วาจา, อาวุโส, อธมฺโม; ผรุสาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม; เย จ ผรุสาวาจาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ผรุสาย วาจาย เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A linguagem áspera, amigos, é o que não é o Dhamma; a abstenção da linguagem áspera é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e prejudiciais que surgem tendo a linguagem áspera como condição: isto é o prejudicial. As numerosas qualidades benéficas que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da linguagem áspera como condição: isto é o benéfico.” ‘‘สมฺผปฺปลาโป, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ธมฺโม; เย จ สมฺผปฺปลาปปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺผปฺปลาปา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. A conversa fútil, amigos, é o não-Dhamma; a abstenção da conversa fútil é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a conversa fútil como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da conversa fútil como condição: isso é benéfico. ‘‘อภิชฺฌา, อาวุโส, อธมฺโม; อนภิชฺฌา ธมฺโม; เย จ อภิชฺฌาปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; อนภิชฺฌาปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. A cobiça, amigos, é o não-Dhamma; a não-cobiça é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a cobiça como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a não-cobiça como condição: isso é benéfico. ‘‘พฺยาปาโท, อาวุโส, อธมฺโม; อพฺยาปาโท ธมฺโม; เย จ พฺยาปาทปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; อพฺยาปาทปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. A má vontade, amigos, é o não-Dhamma; a não-má vontade é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a má vontade como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a não-má vontade como condição: isso é benéfico. ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ, อาวุโส, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. A visão incorreta, amigos, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isso é benéfico. ‘‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โน ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. “Amigos, quando o Abençoado, tendo apresentado uma breve síntese, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana sem explicar o significado em detalhes — a saber: ‘Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido... e assim se deve praticar’ —, é desta maneira que compreendo em detalhes o significado dessa breve síntese apresentada pelo Abençoado, cujo significado não foi explicado em detalhes. Se desejarem, amigos, vocês podem se aproximar do próprio Abençoado e perguntar-lhe sobre este significado. Devem guardá-lo na mente conforme o Abençoado lhes explicar.” ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ[Pg.469]; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – “Sim, amigo”, responderam aqueles bhikkhus. E, tendo se alegrado e regozijado com as palavras do venerável Mahākaccāna, levantaram-se de seus assentos e foram até onde estava o Abençoado. Ao se aproximarem, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles bhikkhus disseram ao Abençoado: ‘‘ยํ โข โน, ภนฺเต, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. “Senhor, quando o Abençoado, tendo apresentado uma breve síntese, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana sem explicar o significado em detalhes — a saber: ‘Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido... e assim se deve praticar’ —, ‘‘เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ…เป… ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ? “Pouco depois de o Abençoado ter partido, senhor, surgiu em nós este pensamento: ‘O Abençoado, tendo apresentado uma breve síntese, levantou-se de seu assento e entrou em sua cabana sem explicar o significado em detalhes — a saber: “Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido... e assim se deve praticar”. Quem poderia explicar em detalhes o significado dessa breve síntese apresentada pelo Abençoado, cujo significado não foi explicado em detalhes?’ ‘‘เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต, สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน อายสฺมา มหากจฺจาโน พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’ติ. “Então, senhor, surgiu em nós este pensamento: ‘O venerável Mahākaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahākaccāna é capaz de explicar em detalhes o significado dessa breve síntese apresentada pelo Abençoado, cujo significado não foi explicado em detalhes. E se nos aproximássemos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntássemos sobre este significado? Conforme o venerável Mahākaccāna nos explicar, assim o guardaremos na mente.’ ‘‘อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมิมฺหา; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ อปุจฺฉิมฺหา. เตสํ โน, ภนฺเต, อายสฺมตา มหากจฺจาเนน อิเมหิ อกฺขเรหิ อิเมหิ ปเทหิ อิเมหิ พฺยญฺชเนหิ อตฺโถ สุวิภตฺโต’’ติ. “Então, senhor, nós nos aproximamos do venerável Mahākaccāna e lhe perguntamos sobre este significado. O significado nos foi muito bem explicado pelo venerável Mahākaccāna por meio destes termos, destas palavras e destas expressões.” ‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว! ปณฺฑิโต, ภิกฺขเว, มหากจฺจาโน. มหาปญฺโญ, ภิกฺขเว, มหากจฺจาโน. มํ เจปิ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ เจตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ มหากจฺจาเนน พฺยากตํ. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ. เอวญฺจ นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ฉฏฺฐํ. “Excelente, excelente, bhikkhus! Mahākaccāna é sábio, bhikkhus. Mahākaccāna possui grande sabedoria, bhikkhus. Se vocês tivessem se aproximado de mim e me perguntado sobre este significado, eu o teria explicado exatamente da mesma maneira que Mahākaccāna o explicou. Esse é, de fato, o seu significado, e assim vocês devem guardá-lo na mente.” (O sexto) ๗. ตติยอธมฺมสุตฺตํ 7. O Terceiro Discurso sobre o Não-Dhamma ๑๗๓. ‘‘อธมฺโม [Pg.470] จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพํ. 173. “Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido e o Dhamma deve ser conhecido; o que é prejudicial deve ser conhecido e o que é benéfico deve ser conhecido. Tendo conhecido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo conhecido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม, กตโม จ ธมฺโม; กตโม จ อนตฺโถ, กตโม จ อตฺโถ? ปาณาติปาโต, ภิกฺขเว, อธมฺโม; ปาณาติปาตา เวรมณี ธมฺโม; เย จ ปาณาติปาตปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; ปาณาติปาตา เวรมณิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “E o que, bhikkhus, é o não-Dhamma e o que é o Dhamma? E o que é prejudicial e o que é benéfico? A destruição da vida, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da destruição da vida é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a destruição da vida como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a abstenção da destruição da vida como condição: isso é benéfico. ‘‘อทินฺนาทานํ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; อทินฺนาทานา เวรมณี ธมฺโม… กาเมสุมิจฺฉาจาโร, ภิกฺขเว, อธมฺโม; กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ธมฺโม… มุสาวาโท, ภิกฺขเว, อธมฺโม; มุสาวาทา เวรมณี ธมฺโม… ปิสุณา วาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม… ผรุสา วาจา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; ผรุสาย วาจาย เวรมณี ธมฺโม… สมฺผปฺปลาโป, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ธมฺโม… อภิชฺฌา, ภิกฺขเว, อธมฺโม; อนภิชฺฌา ธมฺโม… พฺยาปาโท, ภิกฺขเว, อธมฺโม; อพฺยาปาโท ธมฺโม…. “Tomar o que não é dado, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção de tomar o que não é dado é o Dhamma... A conduta sexual imprópria, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da conduta sexual imprópria é o Dhamma... A linguagem mentirosa, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da linguagem mentirosa é o Dhamma... A linguagem maliciosa, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da linguagem maliciosa é o Dhamma... A linguagem áspera, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da linguagem áspera é o Dhamma... A conversa fútil, bhikkhus, é o não-Dhamma; a abstenção da conversa fútil é o Dhamma... A cobiça, bhikkhus, é o não-Dhamma; a não-cobiça é o Dhamma... A má vontade, bhikkhus, é o não-Dhamma; a não-má vontade é o Dhamma... ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิ, ภิกฺขเว, อธมฺโม; สมฺมาทิฏฺฐิ ธมฺโม; เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, อยํ อนตฺโถ; สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ อเนเก กุสลา ธมฺมา ภาวนาปาริปูรึ คจฺฉนฺติ, อยํ อตฺโถ. “A visão incorreta, bhikkhus, é o não-Dhamma; a visão correta é o Dhamma. As numerosas qualidades ruins e insalubres que surgem tendo a visão incorreta como condição: isso é prejudicial. As numerosas qualidades saudáveis que alcançam a plenitude pelo desenvolvimento tendo a visão correta como condição: isso é benéfico. ‘‘‘อธมฺโม จ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺโพ ธมฺโม จ; อนตฺโถ จ เวทิตพฺโพ อตฺโถ จ. อธมฺมญฺจ วิทิตฺวา ธมฺมญฺจ, อนตฺถญฺจ วิทิตฺวา อตฺถญฺจ ยถา ธมฺโม ยถา อตฺโถ ตถา ปฏิปชฺชิตพฺพ’นฺติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. สตฺตมํ. “‘Bhikkhus, o não-Dhamma deve ser conhecido e o Dhamma deve ser conhecido; o que é prejudicial deve ser conhecido e o que é benéfico deve ser conhecido. Tendo conhecido o não-Dhamma e o Dhamma, e tendo conhecido o que é prejudicial e o que é benéfico, deve-se praticar de acordo com o Dhamma e com o que é benéfico’ — aquilo que foi dito, foi em referência a isso que foi dito.” (O sétimo) ๘. กมฺมนิทานสุตฺตํ 8. O Discurso sobre as Causas do Kamma ๑๗๔. ‘‘ปาณาติปาตมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. 174. “A destruição da vida, bhikkhus, eu digo que é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘อทินฺนาทานมฺปาหํ[Pg.471], ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “Tomar o que não é dado, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causado pela ganância, causado pelo ódio e causado pela ilusão. ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A conduta sexual imprópria, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘มุสาวาทมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A linguagem mentirosa, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘ปิสุณวาจมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A linguagem maliciosa, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘ผรุสวาจมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A linguagem áspera, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘สมฺผปฺปลาปมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A conversa fútil, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘อภิชฺฌมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A cobiça, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘พฺยาปาทมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. “A má vontade, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิมฺปาหํ, ภิกฺขเว, ติวิธํ วทามิ – โลภเหตุกมฺปิ, โทสเหตุกมฺปิ, โมหเหตุกมฺปิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, โลโภ กมฺมนิทานสมฺภโว, โทโส กมฺมนิทานสมฺภโว, โมโห กมฺมนิทานสมฺภโว. โลภกฺขยา กมฺมนิทานสงฺขโย, โทสกฺขยา กมฺมนิทานสงฺขโย, โมหกฺขยา กมฺมนิทานสงฺขโย’’ติ. อฏฺฐมํ. “A visão incorreta, bhikkhus, eu digo que também é de três tipos: causada pela ganância, causada pelo ódio e causada pela ilusão. Assim, bhikkhus, a ganância é uma causa e origem do kamma; o ódio é uma causa e origem do kamma; a ilusão é uma causa e origem do kamma. Com a destruição da ganância, a causa do kamma é extinta. Com a destruição do ódio, a causa do kamma é extinta. Com a destruição da ilusão, a causa do kamma é extinta.” (O oitavo) ๙. ปริกฺกมนสุตฺตํ 9. O Discurso sobre a Evitação ๑๗๕. ‘‘สปริกฺกมโน อยํ, ภิกฺขเว, ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อปริกฺกมโน. กถญฺจ, ภิกฺขเว, สปริกฺกมโน อยํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อปริกฺกมโน? ปาณาติปาติสฺส, ภิกฺขเว, ปาณาติปาตา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. อทินฺนาทายิสฺส, ภิกฺขเว, อทินฺนาทานา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. กาเมสุมิจฺฉาจาริสฺส, ภิกฺขเว, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. มุสาวาทิสฺส, ภิกฺขเว, มุสาวาทา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. ปิสุณวาจสฺส[Pg.472], ภิกฺขเว, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. ผรุสวาจสฺส, ภิกฺขเว, ผรุสาย วาจาย เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. สมฺผปฺปลาปิสฺส, ภิกฺขเว, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี ปริกฺกมนํ โหติ. อภิชฺฌาลุสฺส, ภิกฺขเว, อนภิชฺฌา ปริกฺกมนํ โหติ. พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส, ภิกฺขเว, อพฺยาปาโท ปริกฺกมนํ โหติ. มิจฺฉาทิฏฺฐิสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมาทิฏฺฐิ ปริกฺกมนํ โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, สปริกฺกมโน อยํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อปริกฺกมโน’’ติ. นวมํ. 175. “Este Dhamma, bhikkhus, oferece um meio de evitação; este Dhamma não carece de um meio de evitação. E como, bhikkhus, este Dhamma oferece um meio de evitação e não carece de um meio de evitação? Para aquele que destrói a vida, bhikkhus, a abstenção da destruição da vida é o meio de evitá-la. Para aquele que toma o que não é dado, bhikkhus, a abstenção de tomar o que não é dado é o meio de evitá-lo. Para aquele que se engaja em conduta sexual imprópria, bhikkhus, a abstenção da conduta sexual imprópria é o meio de evitá-la. Para aquele que fala falsamente, bhikkhus, a abstenção da linguagem mentirosa é o meio de evitá-la. Para aquele que fala maliciosamente, bhikkhus, a abstenção da linguagem maliciosa é o meio de evitá-la. Para aquele que fala asperamente, bhikkhus, a abstenção da linguagem áspera é o meio de evitá-la. Para aquele que se entrega à conversa fútil, bhikkhus, a abstenção da conversa fútil é o meio de evitá-la. Para aquele que é cobiçoso, bhikkhus, a não-cobiça é o meio de evitá-la. Para aquele que tem a mente cheia de má vontade, bhikkhus, a não-má vontade é o meio de evitá-la. Para aquele que mantém uma visão incorreta, bhikkhus, a visão correta é o meio de evitá-la. É desta maneira, bhikkhus, que este Dhamma oferece um meio de evitação e não carece de um meio de evitação.” (O nono) ๑๐. จุนฺทสุตฺตํ 10. O Discurso sobre Cunda ๑๗๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ปาวายํ วิหรติ จุนฺทสฺส กมฺมารปุตฺตสฺส อมฺพวเน. อถ โข จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข จุนฺทํ กมฺมารปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘กสฺส โน ตฺวํ, จุนฺท, โสเจยฺยานิ โรเจสี’’ติ? ‘‘พฺราหฺมณา, ภนฺเต, ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺติ; เตสาหํ โสเจยฺยานิ โรเจมี’’ติ. 176. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Pāvā, no bosque de mangas de Cunda, o filho do ferreiro. Então, Cunda, o filho do ferreiro, aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse a Cunda, o filho do ferreiro: “Cunda, de quem são os ritos de purificação que você prefere?” “Senhor, os brâmanes do oeste — que carregam potes de água, usam guirlandas de plantas aquáticas, cultuam o fogo sagrado e mergulham na água — prescrevem ritos de purificação. Eu prefiro os ritos de purificação deles.” ‘‘ยถา กถํ ปน, จุนฺท, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺตี’’ติ? ‘‘อิธ, ภนฺเต, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา. เต สาวกํ เอวํ สมาทเปนฺติ – ‘เอหิ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, กาลสฺเสว อุฏฺฐหนฺโตว สยนมฺหา ปถวึ อามเสยฺยาสิ; โน เจ ปถวึ อามเสยฺยาสิ, อลฺลานิ โคมยานิ อามเสยฺยาสิ; โน เจ อลฺลานิ โคมยานิ อามเสยฺยาสิ, หริตานิ ติณานิ อามเสยฺยาสิ; โน เจ หริตานิ ติณานิ อามเสยฺยาสิ, อคฺคึ ปริจเรยฺยาสิ; โน เจ อคฺคึ ปริจเรยฺยาสิ, ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺเสยฺยาสิ; โน เจ ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺเสยฺยาสิ, สายตติยกํ อุทกํ โอโรเหยฺยาสี’ติ. เอวํ โข, ภนฺเต, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา [Pg.473] กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺติ; เตสาหํ โสเจยฺยานิ โรเจมี’’ติ. “E de que maneira, Cunda, os brâmanes do oeste prescrevem seus ritos de purificação?” “Aqui, senhor, os brâmanes do oeste instruem um discípulo assim: ‘Venha, bom homem, ao levantar-se cedo de sua cama, você deve tocar a terra. Se não tocar a terra, deve tocar esterco de vaca fresco. Se não tocar esterco de vaca fresco, deve tocar grama verde. Se não tocar grama verde, deve cultuar o fogo sagrado. Se não cultuar o fogo sagrado, deve prestar homenagem ao sol com as mãos unidas em reverência. Se não prestar homenagem ao sol com as mãos unidas em reverência, deve mergulhar na água três vezes, inclusive ao anoitecer.’ É desta maneira, senhor, que os brâmanes do oeste prescrevem seus ritos de purificação. E são os ritos de purificação deles que eu prefiro.” ‘‘อญฺญถา โข, จุนฺท, พฺราหฺมณา ปจฺฉาภูมกา กมณฺฑลุกา เสวาลมาลิกา อคฺคิปริจาริกา อุทโกโรหกา โสเจยฺยานิ ปญฺญเปนฺติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย โสเจยฺยํ โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, อริยสฺส วินเย โสเจยฺยํ โหติ? สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย โสเจยฺยํ โหตี’’ติ. — Cunda, os brâmanes do oeste, que carregam potes de água, usam guirlandas de plantas aquáticas, cultuam o fogo e descem à água, prescrevem purificações de uma maneira; mas na disciplina do Nobre, a purificação é de outra maneira. — Mas como, Senhor, ocorre a purificação na disciplina do Nobre? Seria bom, Senhor, se o Abençoado me ensinasse o Dhamma de tal maneira que mostrasse como ocorre a purificação na disciplina do Nobre. ‘‘เตน หิ, จุนฺท, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – — Sendo assim, Cunda, ouça e preste muita atenção; eu falarei. — Sim, Senhor — respondeu Cunda, o filho do ferreiro, ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘ติวิธํ โข, จุนฺท, กาเยน อโสเจยฺยํ โหติ; จตุพฺพิธํ วาจาย อโสเจยฺยํ โหติ; ติวิธํ มนสา อโสเจยฺยํ โหติ. — A impureza pelo corpo, Cunda, é de três tipos; a impureza pela fala é de quatro tipos; a impureza pela mente é de três tipos. ‘‘กถญฺจ, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน อโสเจยฺยํ โหติ? ‘‘อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ. — E como, Cunda, a impureza pelo corpo é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa destrói a vida: é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a golpes e violência, sendo implacável para com os seres vivos. ‘‘อทินฺนาทายี โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. — Ela toma o que não foi dado: rouba os bens e propriedades alheias, seja na aldeia ou na floresta, tomando com intenção de roubo aquilo que não lhe foi dado. ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน อโสเจยฺยํ โหติ. — Ela comete má conduta sexual: tem relações sexuais com mulheres protegidas por sua mãe, por seu pai, por sua mãe e seu pai, por seu irmão, por sua irmã ou por seus parentes; protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta punição; ou mesmo com aquelas já prometidas com uma guirlanda de flores. É dessa maneira, Cunda, que a impureza pelo corpo é de três tipos. ‘‘กถญฺจ, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย อโสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ มุสาวาที โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ [Pg.474] ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ; อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. — E como, Cunda, a impureza pela fala é de quatro tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa mente: se é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e é interrogada como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ela diz: 'Eu sei', ou sabendo, diz: 'Não sei'; não vendo, diz: 'Eu vejo', ou vendo, diz: 'Não vejo'. Assim, conscientemente, ela mente para seu próprio benefício, para o benefício de outrem ou por alguma pequena recompensa material. ‘‘ปิสุณวาโจ โหติ. อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา, ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา, วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. — Ela fala de forma divisiva: ouvindo algo aqui, repete ali para dividir estas pessoas daquelas; ou ouvindo algo ali, repete aqui para dividir aquelas pessoas destas. Assim, ela divide os que estão unidos, incentiva a divisão, gosta de facções, alegra-se com facções, deleita-se com facções e profere palavras que criam discórdia. ‘‘ผรุสวาโจ โหติ. ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. — Ela fala de forma áspera: profere palavras que são rudes, duras, dolorosas para os outros, ofensivas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração. ‘‘สมฺผปฺปลาปี โหติ อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที; อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย อโสเจยฺยํ โหติ. — Ela se entrega a conversas fúteis: fala fora de hora, fala o que não é verdadeiro, fala o que não é benéfico, fala o que é contrário ao Dhamma e à disciplina; em momento impróprio, profere palavras sem valor, sem fundamento, sem limites e inúteis. É dessa maneira, Cunda, que a impureza pela fala é de quatro tipos. ‘‘กถญฺจ, จุนฺท, ติวิธํ มนสา อโสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ. — E como, Cunda, a impureza pela mente é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa é cheia de cobiça: ela cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!' ‘‘พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา พชฺฌนฺตุ วา อุจฺฉิชฺชนฺตุ วา วินสฺสนฺตุ วา มา วา อเหสุ’นฺติ. — Ela tem uma mente cheia de má vontade e intenções de ódio, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, aprisionados, aniquilados, destruídos ou deixem de existir!' ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกฏทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, จุนฺท, มนสา ติวิธํ อโสเจยฺยํ โหติ. — Ela tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há doação, não há sacrifício, não há oferenda; não há fruto ou resultado de ações boas e más; não há este mundo, não há outro mundo; não há mãe, não há pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos este mundo e o outro mundo através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. É dessa maneira, Cunda, que a impureza pela mente é de três tipos. ‘‘อิเม [Pg.475] โข, จุนฺท, ทส อกุสลกมฺมปถา. อิเมหิ โข, จุนฺท, ทสหิ อกุสเลหิ กมฺมปเถหิ สมนฺนาคโต กาลสฺเสว อุฏฺฐหนฺโตว สยนมฺหา ปถวึ เจปิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปถวึ อามสติ, อสุจิเยว โหติ. — Estes, Cunda, são os dez caminhos de ação prejudicial. Se alguém está munido destes dez caminhos de ação prejudicial, mesmo que se levante cedo de sua cama e toque a terra, continuará impuro; e mesmo que não toque a terra, continuará impuro. ‘‘อลฺลานิ เจปิ โคมยานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ อลฺลานิ โคมยานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ. — Mesmo que toque em esterco de vaca fresco, continuará impuro; e mesmo que não toque em esterco de vaca fresco, continuará impuro. ‘‘หริตานิ เจปิ ติณานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ หริตานิ ติณานิ อามสติ, อสุจิเยว โหติ. — Mesmo que toque em grama verde, continuará impuro; e mesmo que não toque em grama verde, continuará impuro. ‘‘อคฺคึ เจปิ ปริจรติ, อสุจิเยว โหติ, โน เจปิ อคฺคึ ปริจรติ, อสุจิเยว โหติ. — Mesmo que cultue o fogo, continuará impuro; e mesmo que não cultue o fogo, continuará impuro. ‘‘ปญฺชลิโก เจปิ อาทิจฺจํ นมสฺสติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺสติ, อสุจิเยว โหติ. — Mesmo que preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará impuro; e mesmo que não preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará impuro. ‘‘สายตติยกํ เจปิ อุทกํ โอโรหติ, อสุจิเยว โหติ; โน เจปิ สายตติยกํ อุทกํ โอโรหติ, อสุจิเยว โหติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิเม, จุนฺท, ทส อกุสลกมฺมปถา อสุจีเยว โหนฺติ อสุจิกรณา จ. — Mesmo que desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará impuro; e mesmo que não desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará impuro. Por qual razão? Porque estes dez caminhos de ação prejudicial são, por si mesmos, impuros e geradores de impureza. ‘‘อิเมสํ ปน, จุนฺท, ทสนฺนํ อกุสลานํ กมฺมปถานํ สมนฺนาคมนเหตุ นิรโย ปญฺญายติ, ติรจฺฉานโยนิ ปญฺญายติ, เปตฺติวิสโย ปญฺญายติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ ทุคฺคติโย. — É devido à associação com estes dez caminhos de ação prejudicial, Cunda, que o inferno se manifesta, o reino animal se manifesta, o reino dos espíritos famintos se manifesta, bem como qualquer outro destino infeliz. ‘‘ติวิธํ โข, จุนฺท, กาเยน โสเจยฺยํ โหติ; จตุพฺพิธํ วาจาย โสเจยฺยํ โหติ; ติวิธํ มนสา โสเจยฺยํ โหติ. — A purificação pelo corpo, Cunda, é de três tipos; a purificação pela fala é de quatro tipos; a purificação pela mente é de três tipos. ‘‘กถํ, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน โสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ, ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. — E como, Cunda, a purificação pelo corpo é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Com o bastão e as armas deixados de lado, ela é conscienciosa e bondosa, vivendo com compaixão por todos os seres vivos. ‘‘อทินฺนาทานํ [Pg.476] ปหาย, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, น ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. — Tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, ela abstém-se de tomar o que não foi dado. Ela não rouba os bens e propriedades alheias, seja na aldeia ou na floresta, não tomando com intenção de roubo aquilo que não lhe foi dado. ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, จุนฺท, ติวิธํ กาเยน โสเจยฺยํ โหติ. — Tendo abandonado a má conduta sexual, ela abstém-se da má conduta sexual. Ela não tem relações sexuais com mulheres protegidas por sua mãe, por seu pai, por sua mãe e seu pai, por seu irmão, por sua irmã ou por seus parentes; protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta punição; ou mesmo com aquelas já prometidas com uma guirlanda de flores. É dessa maneira, Cunda, que a purificação pelo corpo é de três tipos. ‘‘กถญฺจ, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย โสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. — E como, Cunda, a purificação pela fala é de quatro tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa, tendo abandonado a mentira, abstém-se de mentir. Se é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e é interrogada como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ela diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ela não mente conscientemente para seu próprio benefício, para o benefício de outrem ou por alguma pequena recompensa material. ‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – น อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, น อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. — Tendo abandonado a fala divisiva, ela abstém-se da fala divisiva: ouvindo algo aqui, não repete ali para dividir estas pessoas daquelas; ou ouvindo algo ali, não repete aqui para dividir aquelas pessoas destas. Assim, ela reconcilia os que estão divididos, incentiva a união, gosta da harmonia, alegra-se com a harmonia, deleita-se com a harmonia e profere palavras que promovem a união. ‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. — Tendo abandonado a fala áspera, ela abstém-se da fala áspera. Ela profere palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido, amáveis, que vão ao coração, corteses, desejadas por muitos e agradáveis para muitos. ‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที; นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, จุนฺท, จตุพฺพิธํ วาจาย โสเจยฺยํ โหติ. — Tendo abandonado as conversas fúteis, ela abstém-se de conversas fúteis. Ela fala no momento apropriado, fala a verdade, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a disciplina; no momento oportuno, profere palavras dignas de serem lembradas, fundamentadas, delimitadas e úteis. É dessa maneira, Cunda, que a purificação pela fala é de quatro tipos. ‘‘กถญฺจ[Pg.477], จุนฺท, ติวิธํ มนสา โสเจยฺยํ โหติ? อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อนภิชฺฌิตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ. — E como, Cunda, a purificação pela mente é de três tipos? Aqui, Cunda, uma pessoa é livre de cobiça: ela não cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!' ‘‘อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา โหนฺตุ อพฺยาปชฺชา, อนีฆา สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ. — Ela tem uma mente livre de má vontade e intenções livres de ódio, pensando: 'Que estes seres vivam felizes, livres de inimizade, aflição e ansiedade!' ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ, อตฺถิ หุตํ, อตฺถิ สุกฏทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อตฺถิ อยํ โลโก, อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ มาตา, อตฺถิ ปิตา, อตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, อตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, จุนฺท, ติวิธํ มนสา โสเจยฺยํ โหติ. — Ela tem visão correta e uma perspectiva correta, pensando: 'Há doação, há sacrifício, há oferenda; há fruto e resultado de ações boas e más; há este mundo, há outro mundo; há mãe, há pai; há seres que renascem espontaneamente; há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos este mundo e o outro mundo através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. É dessa maneira, Cunda, que a purificação pela mente é de três tipos. ‘‘อิเม โข, จุนฺท, ทส กุสลกมฺมปถา. อิเมหิ โข, จุนฺท, ทสหิ กุสเลหิ กมฺมปเถหิ สมนฺนาคโต กาลสฺเสว อุฏฺฐหนฺโตว สยนมฺหา ปถวึ เจปิ อามสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปถวึ อามสติ, สุจิเยว โหติ. — Estes, Cunda, são os dez caminhos de ação benéfica. Se alguém está munido destes dez caminhos de ação benéfica, mesmo que se levante cedo de sua cama e toque a terra, continuará puro; e mesmo que não toque a terra, continuará puro. ‘‘อลฺลานิ เจปิ โคมยานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ อลฺลานิ โคมยานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ. — Mesmo que toque em esterco de vaca fresco, continuará puro; e mesmo que não toque em esterco de vaca fresco, continuará puro. ‘‘หริตานิ เจปิ ติณานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ หริตานิ ติณานิ อามสติ, สุจิเยว โหติ. — Mesmo que toque em grama verde, continuará puro; e mesmo que não toque em grama verde, continuará puro. ‘‘อคฺคึ เจปิ ปริจรติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ อคฺคึ ปริจรติ, สุจิเยว โหติ. — Mesmo que cultue o fogo, continuará puro; e mesmo que não cultue o fogo, continuará puro. ‘‘ปญฺชลิโก เจปิ อาทิจฺจํ นมสฺสติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ ปญฺชลิโก อาทิจฺจํ นมสฺสติ, สุจิเยว โหติ. — Mesmo que preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará puro; e mesmo que não preste homenagem ao sol com as mãos unidas, continuará puro. ‘‘สายตติยกํ เจปิ อุทกํ โอโรหติ, สุจิเยว โหติ; โน เจปิ สายตติยกํ อุทกํ โอโรหติ, สุจิเยว โหติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิเม, จุนฺท, ทส กุสลกมฺมปถา สุจีเยว โหนฺติ สุจิกรณา จ. — Mesmo que desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará puro; e mesmo que não desça à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer, continuará puro. Por qual razão? Porque estes dez caminhos de ação benéfica são, por si mesmos, puros e geradores de pureza. ‘‘อิเมสํ [Pg.478] ปน, จุนฺท, ทสนฺนํ กุสลานํ กมฺมปถานํ สมนฺนาคมนเหตุ เทวา ปญฺญายนฺติ, มนุสฺสา ปญฺญายนฺติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ สุคติโย’’ติ. — É devido à associação com estes dez caminhos de ação benéfica, Cunda, que os devas se manifestam, os seres humanos se manifestam, bem como qualquer outro destino feliz. เอวํ วุตฺเต จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต…เป… อุปาสกํ มํ, ภนฺเต, ภควา ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ. Quando isso foi dito, Cunda, o filho do ferreiro, disse ao Abençoado: 'Excelente, Senhor! ... Que o Abençoado me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.' (O décimo discurso está concluído.) ๑๑. ชาณุสฺโสณิสุตฺตํ 11. Discurso com Jāṇussoṇi ๑๗๗. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – 177. Então, o brâmane Jāṇussoṇi aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, ele sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Jāṇussoṇi disse ao Abençoado: ‘‘มยมสฺสุ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา นาม. ทานานิ เทม, สทฺธานิ กโรม – ‘อิทํ ทานํ เปตานํ ญาติสาโลหิตานํ อุปกปฺปตุ, อิทํ ทานํ เปตา ญาติสาโลหิตา ปริภุญฺชนฺตู’ติ. กจฺจิ ตํ, โภ โคตม, ทานํ เปตานํ ญาติสาโลหิตานํ อุปกปฺปติ; กจฺจิ เต เปตา ญาติสาโลหิตา ตํ ทานํ ปริภุญฺชนฺตี’’ติ? ‘‘ฐาเน โข, พฺราหฺมณ, อุปกปฺปติ, โน อฏฺฐาเน’’ติ. “Mestre Gotama, nós, brâmanes, oferecemos doações e realizamos ritos memoriais para os mortos com o pensamento: ‘Que esta doação beneficie nossos parentes e familiares falecidos. Que nossos parentes e familiares falecidos desfrutem desta doação.’ Será que essa doação, Mestre Gotama, realmente beneficia nossos parentes e familiares falecidos? Será que nossos parentes e familiares falecidos realmente desfrutam dessa doação?” “Em uma ocasião apropriada, brâmane, ela beneficia; não em uma ocasião inapropriada.” ‘‘กตมํ ปน, โภ โคตม, ฐานํ, กตมํ อฏฺฐาน’’นฺติ? ‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา นิรยํ อุปปชฺชติ. โย เนรยิกานํ สตฺตานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ น อุปกปฺปติ. “Mas, Mestre Gotama, o que é uma ocasião apropriada e o que é uma ocasião inapropriada?” “Aqui, brâmane, alguém destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, profere mentiras, fala de forma divisiva, fala asperamente, entrega-se a conversas fúteis; é cheio de cobiça, tem uma mente de má vontade e mantém visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce no inferno. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos seres infernais. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปชฺชติ. โย ติรจฺฉานโยนิกานํ สตฺตานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน [Pg.479] โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ น อุปกปฺปติ. “Além disso, brâmane, alguém destrói a vida... [pe]... e mantém visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce no reino animal. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos animais. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โย มนุสฺสานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ น อุปกปฺปติ. “Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida, abstém-se de tirar o que não foi dado, abstém-se de má conduta sexual, abstém-se de proferir mentiras, abstém-se de fala divisiva, abstém-se de fala áspera, abstém-se de conversas fúteis; é livre de cobiça, tem uma mente de boa vontade e mantém a visão correta. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos seres humanos. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos seres humanos. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โย เทวานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทมฺปิ, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ อุปกปฺปติ. “Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... e mantém a visão correta. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos devas. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos devas. Esta também, brâmane, é uma ocasião inapropriada, na qual a doação não beneficia quem ali reside.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปชฺชติ. โย เปตฺติเวสยิกานํ สตฺตานํ อาหาโร, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ, ยํ วา ปนสฺส อิโต อนุปฺปเวจฺฉนฺติ มิตฺตามจฺจา วา ญาติสาโลหิตา วา, เตน โส ตตฺถ ยาเปติ, เตน โส ตตฺถ ติฏฺฐติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, ฐานํ ยตฺถ ฐิตสฺส ตํ ทานํ อุปกปฺปตี’’ติ. “Além disso, brâmane, alguém destrói a vida... [pe]... e mantém visões incorretas. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce no reino dos espíritos famintos. Ele se sustenta e subsiste ali com o alimento dos espíritos famintos, ou então ele se sustenta ali com o que seus amigos, companheiros, parentes ou familiares deste mundo lhe oferecem. Esta, brâmane, é uma ocasião apropriada, na qual a doação beneficia quem ali reside.” ‘‘สเจ ปน, โภ โคตม, โส เปโต ญาติสาโลหิโต ตํ ฐานํ อนุปปนฺโน โหติ, โก ตํ ทานํ ปริภุญฺชตี’’ติ? ‘‘อญฺเญปิสฺส, พฺราหฺมณ, เปตา ญาติสาโลหิตา ตํ ฐานํ อุปปนฺนา โหนฺติ, เต ตํ ทานํ ปริภุญฺชนฺตี’’ติ. “Mas, Mestre Gotama, se aquele parente ou familiar falecido não tiver renascido naquele lugar, quem desfrutará da doação?” “Outros parentes ou familiares falecidos que tenham renascido naquele lugar desfrutarão da doação, brâmane.” ‘‘สเจ ปน, โภ โคตม, โส เจว เปโต ญาติสาโลหิโต ตํ ฐานํ อนุปปนฺโน โหติ อญฺเญปิสฺส ญาติสาโลหิตา เปตา ตํ [Pg.480] ฐานํ อนุปปนฺนา โหนฺติ, โก ตํ ทานํ ปริภุญฺชตี’’ติ? ‘‘อฏฺฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, อนวกาโส ยํ ตํ ฐานํ วิวิตฺตํ อสฺส อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา ยทิทํ เปเตหิ ญาติสาโลหิเตหิ. อปิ จ, พฺราหฺมณ, ทายโกปิ อนิปฺผโล’’ติ. “Mas, Mestre Gotama, se nem aquele parente ou familiar falecido nem quaisquer outros tiverem renascido naquele lugar, quem desfrutará da doação?” “É impossível e inacreditável, brâmane, que ao longo deste imenso período de tempo este lugar esteja desprovido de parentes e familiares falecidos. Além disso, brâmane, para o próprio doador a ação não é infrutífera.” ‘‘อฏฺฐาเนปิ ภวํ โคตโม ปริกปฺปํ วทตี’’ติ? ‘‘อฏฺฐาเนปิ โข อหํ, พฺราหฺมณ, ปริกปฺปํ วทามิ. อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ; โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หตฺถีนํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส. “O senhor Gotama afirma a utilidade da doação mesmo em uma ocasião inapropriada?” “Brâmane, eu afirmo a utilidade da doação mesmo em uma ocasião inapropriada. Aqui, brâmane, alguém destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, profere mentiras, fala de forma divisiva, fala asperamente, entrega-se a conversas fúteis; é cheio de cobiça, tem uma mente de má vontade e mantém visões incorretas. No entanto, ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos elefantes. Ali, ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.” ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตี อทินฺนาทายี กาเมสุมิจฺฉาจารี มุสาวาที ปิสุณวาโจ ผรุสวาโจ สมฺผปฺปลาปี อภิชฺฌาลุ พฺยาปนฺนจิตฺโต มิจฺฉาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หตฺถีนํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส. “Pelo fato de ele aqui ter destruído a vida, tirado o que não foi dado, envolvido-se em má conduta sexual, proferido mentiras, falado de forma divisiva, falado asperamente, entregado-se a conversas fúteis, ser cheio de cobiça, ter uma mente de má vontade e manter visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos elefantes. Mas pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ. โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ…เป… คุนฺนํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ…เป… กุกฺกุรานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส. “Além disso, brâmane, alguém destrói a vida... [pe]... e mantém visões incorretas. No entanto, ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos cavalos... [pe]... em companhia do gado... [pe]... em companhia dos cães. Ali, ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.” ‘‘ยํ [Pg.481] โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตี…เป. … มิจฺฉาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา กุกฺกุรานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ อนฺนสฺส ปานสฺส มาลานานาลงฺการสฺส. “Pelo fato de ele aqui ter destruído a vida... [pe]... e mantido visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos cães. Mas pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém comida e bebida, guirlandas e diversos ornamentos.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ มานุสกานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ. “Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... e mantém a visão correta. Ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos seres humanos. Ali, ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais humanos.” ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺสานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ มานุสกานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ. “Pelo fato de ele aqui ter se abstido de destruir a vida... [pe]... e mantido a visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos seres humanos. E pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais humanos.” ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ. โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ ลาภี โหติ ทิพฺพานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ. “Além disso, brâmane, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... e mantém a visão correta. Ele costuma dar a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos devas. Ali, ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais celestiais.” ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อิธ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิโก, เตน โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. ยญฺจ โข โส ทาตา โหติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ, เตน โส ตตฺถ ลาภี โหติ ทิพฺพานํ ปญฺจนฺนํ กามคุณานํ. อปิ จ, พฺราหฺมณ, ทายโกปิ อนิปฺผโล’’ติ. “Pelo fato de ele aqui ter se abstido de destruir a vida... [pe]... e mantido a visão correta, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em companhia dos devas. E pelo fato de ele ter dado a um asceta ou brâmane comida e bebida, roupas e veículos, guirlandas, perfumes e unguentos, leito, moradia e iluminação, ali ele obtém os cinco tipos de prazeres sensoriais celestiais. Além disso, brâmane, para o próprio doador a ação não é infrutífera.” ‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ยาวญฺจิทํ, โภ โคตม, อลเมว ทานานิ ทาตุํ, อลํ สทฺธานิ กาตุํ, ยตฺร หิ นาม ทายโกปิ [Pg.482] อนิปฺผโล’’ติ. ‘‘เอวเมตํ, พฺราหฺมณ, ทายโกปิ หิ, พฺราหฺมณ, อนิปฺผโล’’ติ. “É surpreendente, Mestre Gotama, é maravilhoso! De fato, Mestre Gotama, é inteiramente apropriado oferecer doações, é apropriado realizar ritos memoriais, visto que até mesmo para o doador a ação não é infrutífera.” “Assim é, brâmane! Assim é, brâmane! Pois, de fato, para o doador a ação não é infrutífera.” ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. เอกาทสมํ. “Excelente, Mestre Gotama! Excelente, Mestre Gotama!... [pe]... Que o senhor Gotama me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O décimo primeiro [discurso]. ชาณุสฺโสณิวคฺโค ทุติโย. O segundo capítulo, sobre Jāṇussoṇi, está concluído. (๑๘) ๓. สาธุวคฺโค (18) 3. Capítulo sobre o Bem ๑. สาธุสุตฺตํ 1. Discurso sobre o Bem ๑๗๘. ‘‘สาธุญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสาธุญฺจ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 178. “Monges, eu lhes ensinarei o que é o bem e o que é o mal. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อสาธุ? ปาณาติปาโต, อทินฺนาทานํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร, มุสาวาโท, ปิสุณา วาจา, ผรุสา วาจา, สมฺผปฺปลาโป, อภิชฺฌา, พฺยาปาโท, มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสาธุ. “E o que, monges, é o mal? A destruição da vida, tirar o que não foi dado, má conduta sexual, mentira, fala divisiva, fala áspera, conversa fútil, cobiça, má vontade e visão incorreta. Isso, monges, é chamado de mal.” ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, สาธุ? ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี, อนภิชฺฌา, อพฺยาปาโท, สมฺมาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาธู’’ติ. ปฐมํ. “E o que, monges, é o bem? A abstenção de destruir a vida, a abstenção de tirar o que não foi dado, a abstenção de má conduta sexual, a abstenção de mentir, a abstenção de fala divisiva, a abstenção de fala áspera, a abstenção de conversa fútil, a ausência de cobiça, a boa vontade e a visão correta. Isso, monges, é chamado de bem.” O primeiro [discurso]. ๒. อริยธมฺมสุตฺตํ 2. Discurso sobre o Nobre Dhamma ๑๗๙. ‘‘อริยธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนริยธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย ธมฺโม. 179. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre Dhamma e o ignóbil Dhamma. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o ignóbil Dhamma? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de ignóbil Dhamma.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย ธมฺโม’’ติ. ทุติยํ. “E o que, monges, é o nobre Dhamma? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de nobre Dhamma.” O segundo [discurso]. ๓. กุสลสุตฺตํ 3. Discurso sobre o Saudável ๑๘๐. ‘‘กุสลญฺจ [Pg.483] โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อกุสลญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อกุสลํ? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อกุสลํ. 180. “Monges, eu lhes ensinarei o saudável e o não saudável. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o não saudável? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de não saudável.” ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กุสลํ? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กุสล’’นฺติ. ตติยํ. “E o que, monges, é o saudável? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de saudável.” O terceiro [discurso]. ๔. อตฺถสุตฺตํ 4. Discurso sobre o Benéfico ๑๘๑. ‘‘อตฺถญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนตฺถญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนตฺโถ. 181. “Monges, eu lhes ensinarei o que é benéfico e o que é prejudicial. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o prejudicial? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de prejudicial.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อตฺโถ? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตฺโถ’’ติ. จตุตฺถํ. “E o que, monges, é o benéfico? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de benéfico.” O quarto [discurso]. ๕. ธมฺมสุตฺตํ 5. Discurso sobre o Dhamma ๑๘๒. ‘‘ธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺโม. 182. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma e o não-Dhamma. Ouçam... [pe]... E o que, monges, é o não-Dhamma? A destruição da vida... [pe]... e a visão incorreta. Isso, monges, é chamado de não-Dhamma.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ. “E o que, monges, é o Dhamma? A abstenção de destruir a vida... [pe]... e a visão correta. Isso, monges, é chamado de Dhamma.” O quinto [discurso]. ๖. อาสวสุตฺตํ 6. Discurso sobre as Efluências ๑๘๓. ‘‘สาสวญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนาสวญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาสโว ธมฺโม. 183. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma com máculas e o sem máculas. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma com máculas? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma com máculas.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนาสโว ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ. “E qual é, monges, o Dhamma sem máculas? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma sem máculas.” Sexto. ๗. วชฺชสุตฺตํ 7. Vajjasutta ๑๘๔. ‘‘สาวชฺชญฺจ [Pg.484] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อนวชฺชญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สาวชฺโช ธมฺโม. 184. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma censurável e o irrepreensível. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma censurável? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma censurável.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนวชฺโช ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ. “E qual é, monges, o Dhamma irrepreensível? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma irrepreensível.” Sétimo. ๘. ตปนียสุตฺตํ 8. Tapanīyasutta ๑๘๕. ‘‘ตปนียญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อตปนียญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ตปนีโย ธมฺโม. 185. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma atormentador e o não atormentador. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma atormentador? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma atormentador.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตปนีโย ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ. “E qual é, monges, o Dhamma não atormentador? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma não atormentador.” Oitavo. ๙. อาจยคามิสุตฺตํ 9. Ācayagāmisutta ๑๘๖. ‘‘อาจยคามิญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ อปจยคามิญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาจยคามี ธมฺโม. 186. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que leva ao acúmulo e o que leva ao desmantelamento. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que leva ao acúmulo? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que leva ao acúmulo.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อปจยคามี ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อปจยคามี ธมฺโม’’ติ. นวมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que leva ao desmantelamento? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que leva ao desmantelamento.” Nono. ๑๐. ทุกฺขุทฺรยสุตฺตํ 10. Dukkhudrayasutta ๑๘๗. ‘‘ทุกฺขุทฺรยญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขุทฺรยญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขุทฺรโย ธมฺโม. 187. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que tem o sofrimento como resultado e o que tem a felicidade como resultado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que tem o sofrimento como resultado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que tem o sofrimento como resultado.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขุทฺรโย ธมฺโม’’ติ. ทสมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que tem a felicidade como resultado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que tem a felicidade como resultado.” Décimo. ๑๑. วิปากสุตฺตํ 11. Vipākasutta ๑๘๘. ‘‘ทุกฺขวิปากญฺจ [Pg.485] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ สุขวิปากญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขวิปาโก ธมฺโม. 188. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que resulta em sofrimento e o que resulta em felicidade. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que resulta em sofrimento? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que resulta em sofrimento.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุขวิปาโก ธมฺโม’’ติ. เอกาทสมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que resulta em felicidade? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que resulta em felicidade.” Décimo primeiro. สาธุวคฺโค ตติโย. O terceiro capítulo sobre o bem (Sādhuvagga) está concluído. (๑๙) ๔. อริยมคฺควคฺโค (19) 4. Ariyamaggavagga ๑. อริยมคฺคสุตฺตํ 1. Ariyamaggasutta ๑๘๙. ‘‘อริยมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อนริยมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริโย มคฺโค. 189. “Monges, eu lhes ensinarei o nobre caminho e o caminho não nobre. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o caminho não nobre? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de caminho não nobre.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริโย มคฺโค’’ติ. ปฐมํ. “E qual é, monges, o nobre caminho? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de nobre caminho.” Primeiro. ๒. กณฺหมคฺคสุตฺตํ 2. Kaṇhamaggasutta ๑๙๐. ‘‘กณฺหมคฺคญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ สุกฺกมคฺคญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, กณฺโห มคฺโค? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กณฺโห มคฺโค. 190. “Monges, eu lhes ensinarei o caminho escuro e o caminho brilhante. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o caminho escuro? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de caminho escuro.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สุกฺโก มคฺโค? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สุกฺโก มคฺโค’’ติ. ทุติยํ. “E qual é, monges, o caminho brilhante? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de caminho brilhante.” Segundo. ๓. สทฺธมฺมสุตฺตํ 3. Saddhammasutta ๑๙๑. ‘‘สทฺธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสทฺธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสทฺธมฺโม. 191. “Monges, eu lhes ensinarei o verdadeiro Dhamma e o falso Dhamma. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o falso Dhamma? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de falso Dhamma.” ‘‘กตโม [Pg.486] จ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺโม’’ติ. ตติยํ. “E qual é, monges, o verdadeiro Dhamma? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de verdadeiro Dhamma.” Terceiro. ๔. สปฺปุริสธมฺมสุตฺตํ 4. Sappurisadhammasutta ๑๙๒. ‘‘สปฺปุริสธมฺมญฺจ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ อสปฺปุริสธมฺมญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อสปฺปุริสธมฺโม. 192. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma de uma boa pessoa e o de uma pessoa má. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma de uma pessoa má? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma de uma pessoa má.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สปฺปุริสธมฺโม’’ติ. จตุตฺถํ. “E qual é, monges, o Dhamma de uma boa pessoa? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma de uma boa pessoa.” Quarto. ๕. อุปฺปาเทตพฺพธมฺมสุตฺตํ 5. Uppādetabbadhammasutta ๑๙๓. ‘‘อุปฺปาเทตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น อุปฺปาเทตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม. 193. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser gerado e o que não deve ser gerado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser gerado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser gerado.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุปฺปาเทตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ปญฺจมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que deve ser gerado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser gerado.” Quinto. ๖. อาเสวิตพฺพธมฺมสุตฺตํ 6. Āsevitabbadhammasutta ๑๙๔. ‘‘อาเสวิตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ นาเสวิตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, นาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, นาเสวิตพฺโพ ธมฺโม. 194. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser cultivado e o que não deve ser cultivado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser cultivado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser cultivado.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาเสวิตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ฉฏฺฐํ. “E qual é, monges, o Dhamma que deve ser cultivado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser cultivado.” Sexto. ๗. ภาเวตพฺพธมฺมสุตฺตํ 7. Bhāvetabbadhammasutta ๑๙๕. ‘‘ภาเวตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น ภาเวตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต [Pg.487] …เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น ภาเวตพฺโพ ธมฺโม. 195. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser desenvolvido e o que não deve ser desenvolvido. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser desenvolvido? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser desenvolvido.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภาเวตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. สตฺตมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que deve ser desenvolvido? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser desenvolvido.” Sétimo. ๘. พหุลีกาตพฺพสุตฺตํ 8. Bahulīkātabbasutta ๑๙๖. ‘‘พหุลีกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น พหุลีกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม. 196. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser muito praticado e o que não deve ser muito praticado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser muito praticado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser muito praticado.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, พหุลีกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que deve ser muito praticado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser muito praticado.” Oitavo. ๙. อนุสฺสริตพฺพสุตฺตํ 9. Anussaritabbasutta ๑๙๗. ‘‘อนุสฺสริตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ นานุสฺสริตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, นานุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, นานุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม. 197. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser recordado e o que não deve ser recordado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser recordado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser recordado.” ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุสฺสริตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. นวมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que deve ser recordado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser recordado.” Nono. ๑๐. สจฺฉิกาตพฺพสุตฺตํ 10. Sacchikātabbasutta ๑๙๘. ‘‘สจฺฉิกาตพฺพญฺจ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ น สจฺฉิกาตพฺพญฺจ. ตํ สุณาถ…เป… กตโม จ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาโต…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, น สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม. 198. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma que deve ser realizado e o que não deve ser realizado. Ouçam isso... [pe]... E qual é, monges, o Dhamma que não deve ser realizado? A destruição da vida... [pe]... a visão incorreta — isso, monges, é chamado de Dhamma que não deve ser realizado.” ‘‘กตโม [Pg.488] จ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม? ปาณาติปาตา เวรมณี…เป… สมฺมาทิฏฺฐิ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สจฺฉิกาตพฺโพ ธมฺโม’’ติ. ทสมํ. “E qual é, monges, o Dhamma que deve ser realizado? A abstenção da destruição da vida... [pe]... a visão correta — isso, monges, é chamado de Dhamma que deve ser realizado.” Décimo. อริยมคฺควคฺโค จตุตฺโถ. O quarto capítulo sobre o nobre caminho (Ariyamaggavagga) está concluído. (๒๐) ๕. อปรปุคฺคลวคฺโค (20) 5. Aparapuggalavagga นเสวิตพฺพาทิสุตฺตานิ Nasevitabbādisutta ๑๙๙. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ. 199. “Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, fala falsidades, fala de forma divisiva, fala asperamente, entrega-se a conversas fúteis, é cobiçosa, tem uma mente de má vontade e possui visão incorreta. Monges, não se deve associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.” ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ’’. “Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui dez qualidades. Quais dez? Ela se abstém da destruição da vida, de tirar o que não foi dado, da má conduta sexual, da fala falsa, da fala divisiva, da fala áspera, de conversas fúteis; ela é desprovida de cobiça, tem uma mente de boa vontade e possui visão correta. Monges, deve-se associar com uma pessoa que possui essas dez qualidades.” ๒๐๐-๒๐๙. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล น ภชิตพฺโพ…เป… ภชิตพฺโพ… น ปยิรุปาสิตพฺโพ… ปยิรุปาสิตพฺโพ… น ปุชฺโช โหติ… ปุชฺโช โหติ… น ปาสํโส โหติ… ปาสํโส โหติ… อคารโว โหติ… คารโว โหติ… อปฺปติสฺโส โหติ… สปฺปติสฺโส โหติ… น อาราธโก โหติ… อาราธโก โหติ… น วิสุชฺฌติ… วิสุชฺฌติ… มานํ นาธิโภติ … มานํ อธิโภติ… ปญฺญาย น วฑฺฒติ… ปญฺญาย วฑฺฒติ…เป…. 200-209. “Monges, não se deve recorrer a uma pessoa que possui dez qualidades... [pe]... deve-se recorrer... não se deve servir... deve-se servir... não é digna de veneração... é digna de veneração... não é digna de louvor... é digna de louvor... é desrespeitosa... é respeitosa... é desprovida de deferência... é cheia de deferência... não é bem-sucedida... é bem-sucedida... não é purificada... é purificada... não supera o orgulho... supera o orgulho... não cresce em sabedoria... cresce em sabedoria... [pe]...” ๒๑๐. ‘‘ทสหิ[Pg.489], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล พหุํ อปุญฺญํ ปสวติ… พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปุคฺคโล พหุํ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. 210. “Monges, uma pessoa que possui dez qualidades gera muito demérito... gera muito mérito. Quais dez? Ela se abstém da destruição da vida, de tirar o que não foi dado, da má conduta sexual, da fala falsa, da fala divisiva, da fala áspera, de conversas fúteis; ela é desprovida de cobiça, tem uma mente de boa vontade e possui visão correta. Monges, uma pessoa que possui essas dez qualidades gera muito mérito.” อปรปุคฺคลวคฺโค ปญฺจโม. O quinto capítulo sobre outras pessoas (Aparapuggalavagga) está concluído. จตุตฺถปณฺณาสกํ สมตฺตํ. O quarto grupo de cinquenta discursos (Catutthapaṇṇāsaka) está concluído. (๒๑) ๑. กรชกายวคฺโค (21) 1. Karajakāyavagga ๑. ปฐมนิรยสคฺคสุตฺตํ 1. Paṭhamanirayasaggasutta ๒๑๑. ‘‘ทสหิ[Pg.490], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ. 211. Monges, dotado de dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida; é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos. ‘‘อทินฺนาทายี โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. Toma o que não foi dado; rouba os bens e propriedades alheias, quer estejam na aldeia, quer na floresta, com intenção de roubar. ‘‘กาเมสุ มิจฺฉาจารี โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. Comete má conduta sexual; envolve-se sexualmente com mulheres protegidas por sua mãe, por seu pai, por sua mãe e seu pai, por seu irmão, por sua irmã ou por seus parentes; que são protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta punição; ou mesmo com aquela que já está noiva. ‘‘มุสาวาที โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. Fala mentiras. Se for convocado a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e for interrogado como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ele diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ele fala mentiras conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante. ‘‘ปิสุณวาโจ โหติ – อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที, วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. Fala de forma divisiva. Tendo ouvido algo aqui, ele repete acolá para dividir aquelas pessoas destas; ou tendo ouvido algo acolá, ele repete para estas pessoas para dividi-las daquelas. Assim, ele divide os que estão unidos, fomenta divisões, gosta de facções, alegra-se com facções, deleita-se com facções e profere palavras que criam facções. ‘‘ผรุสวาโจ โหติ – ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. Fala de forma áspera. Ele profere palavras que são grosseiras, duras, ofensivas para os outros, dolorosas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração. ‘‘สมฺผปฺปลาปี [Pg.491] โหติ อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที, อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. Entrega-se à conversa fútil. Fala em momento inapropriado, fala o que é falso, fala o que não é benéfico, fala o que é contrário ao Dhamma e à disciplina; em momento inapropriado, ele profere palavras sem valor, sem fundamento, sem limites e desprovidas de benefício. ‘‘อภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มม อสฺสา’ติ. É cheio de cobiça. Cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!' ‘‘พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา พชฺฌนฺตุ วา อุจฺฉิชฺชนฺตุ วา วินสฺสนฺตุ วา มา วา อเหสุ’นฺติ. Tem a mente cheia de má vontade e intenções de ódio, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, degolados, aniquilados, destruídos ou exterminados!' ‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. Tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado, nada sacrificado, nada oferecido; não há fruto ou resultado de boas e más ações; não há este mundo, nem outro mundo; não há mãe, nem pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. Monges, dotado de dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Com o bastão e as armas deixados de lado, consciente e bondosa, ela vive compassiva em relação a todos os seres vivos. ‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, น ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. Tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado. Não rouba os bens e propriedades alheias, quer estejam na aldeia, quer na floresta. ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา…เป… อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. Tendo abandonado a má conduta sexual, abstém-se da má conduta sexual. Não se envolve sexualmente com mulheres protegidas por sua mãe... [como acima]... ou mesmo com aquela que já está noiva. ‘‘มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. Tendo abandonado a mentira, abstém-se de falar mentiras. Se for convocado a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e for interrogado como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ele diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ele não fala mentiras conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante. ‘‘ปิสุณวาจํ [Pg.492] ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – น อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที, สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. Tendo abandonado a fala divisiva, abstém-se da fala divisiva. Tendo ouvido algo aqui, ele não repete acolá para dividir aquelas pessoas destas; ou tendo ouvido algo acolá, ele não repete para estas pessoas para dividi-las daquelas. Assim, ele une os que estão divididos, promove a união, gosta da harmonia, alegra-se com a harmonia, deleita-se com a harmonia e profere palavras que promovem a harmonia. ‘‘ผรุสวาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. Tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera. Ele profere palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido e amáveis, que vão ao coração, são corteses, desejadas por muitos e agradáveis a muitos. ‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที, อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. Tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se da conversa fútil. Fala no momento apropriado, fala a verdade, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a disciplina; no momento apropriado, ele profere palavras dignas de serem lembradas, razoáveis, delimitadas e benéficas. ‘‘อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อนภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มม อสฺสา’ติ. É livre de cobiça. Não cobiça os bens e propriedades alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!' ‘‘อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา โหนฺตุ อพฺยาปชฺชา อนีฆา, สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ. Tem a mente livre de má vontade e suas intenções são livres de ódio, pensando: 'Que estes seres vivam felizes, livres de inimizade, aflição e ansiedade!' ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ, อตฺถิ หุตํ, อตฺถิ สุกฏทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อตฺถิ อยํ โลโก, อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ มาตา, อตฺถิ ปิตา, อตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, อตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ปฐมํ. Tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado, sacrificado e oferecido; há fruto e resultado de boas e más ações; há este mundo e o outro mundo; há mãe e pai; há seres que renascem espontaneamente; há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. O primeiro. ๒. ทุติยนิรยสคฺคสุตฺตํ 2. Dutiya Nirayasagga Sutta – O Segundo Discurso sobre o Inferno e o Céu ๒๑๒. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ. 212. Monges, dotado de dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida; é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos. ‘‘อทินฺนาทายี โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ… มุสาวาที โหติ… ปิสุณวาโจ โหติ… ผรุสวาโจ โหติ … สมฺผปฺปลาปี โหติ… อภิชฺฌาลุ [Pg.493] โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ…เป… สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. Toma o que não foi dado... comete má conduta sexual... fala mentiras... fala de forma divisiva... fala de forma áspera... entrega-se à conversa fútil... é cheio de cobiça... tem a mente cheia de má vontade... tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado... [como acima]... não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. Monges, dotado de dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. Quais dez? Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Com o bastão e as armas deixados de lado, consciente e bondosa, ela vive compassiva em relação a todos os seres vivos. ‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ… มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ… ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ… อนภิชฺฌาลุ โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ทุติยํ. Tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado... tendo abandonado a má conduta sexual, abstém-se da má conduta sexual... tendo abandonado a mentira, abstém-se de falar mentiras... tendo abandonado a fala divisiva, abstém-se da fala divisiva... tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera... tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se da conversa fútil... é livre de cobiça... tem a mente livre de má vontade... tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado... [como acima]... há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelam aos outros'. Monges, dotado destas dez qualidades, alguém é depositado no céu como se fosse levado para lá. O segundo. ๓. มาตุคามสุตฺตํ 3. Mātugāma Sutta – O Discurso sobre as Mulheres ๒๑๓. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตี โหติ…เป… อทินฺนาทายี โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ… มุสาวาที โหติ… ปิสุณวาโจ โหติ… ผรุสวาโจ โหติ… สมฺผปฺปลาปี โหติ… อภิชฺฌาลุ โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 213. Monges, dotada de dez qualidades, uma mulher é lançada no inferno como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela destrói a vida... [como acima]... toma o que não foi dado... comete má conduta sexual... fala mentiras... fala de forma divisiva... fala de forma áspera... entrega-se à conversa fútil... é cheia de cobiça... tem a mente cheia de má vontade... tem visão incorreta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma mulher é lançada no inferno como se fosse levada para lá. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ… มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ… ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต [Pg.494] โหติ… ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ… อนภิชฺฌาลุ โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ… อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ตติยํ. Monges, dotada de dez qualidades, uma mulher é depositada no céu como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela abstém-se de destruir a vida... [como acima]... abstém-se de tomar o que não foi dado... abstém-se da má conduta sexual... abstém-se de falar mentiras... abstém-se da fala divisiva... abstém-se da fala áspera... abstém-se da conversa fútil... é livre de cobiça... tem a mente livre de má vontade... tem visão correta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma mulher é depositada no céu como se fosse levada para lá. O terceiro. ๔. อุปาสิกาสุตฺตํ 4. Upāsikā Sutta – O Discurso sobre a Seguidora Leiga ๒๑๔. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตินี โหติ…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ นิรเย. 214. Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga é lançada no inferno como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela destrói a vida... [como acima]... e tem visão incorreta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga é lançada no inferno como se fosse levada para lá. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา โหติ…เป… สมฺมาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา ยถาภตํ นิกฺขิตฺตา เอวํ สคฺเค’’. จตุตฺถํ. Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga é depositada no céu como se fosse levada para lá. Quais dez? Ela abstém-se de destruir a vida... [como acima]... e tem visão correta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga é depositada no céu como se fosse levada para lá. O quarto. ๕. วิสารทสุตฺตํ 5. Visārada Sutta – O Discurso sobre a Autoconfiança ๒๑๕. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา อวิสารทา อคารํ อชฺฌาวสติ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตินี โหติ… อทินฺนาทายินี โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารินี โหติ… มุสาวาทินี โหติ… ปิสุณาวาจา โหติ… ผรุสวาจา โหติ… สมฺผปฺปลาปินี โหติ… อภิชฺฌาลุนี โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺตา โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา อวิสารทา อคารํ อชฺฌาวสติ. 215. Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga vive sem autoconfiança em casa. Quais dez? Ela destrói a vida, toma o que não foi dado, comete má conduta sexual, fala mentiras, fala de forma divisiva, fala de forma áspera, entrega-se à conversa fútil, é cheia de cobiça, tem a mente cheia de má vontade e tem visão incorreta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga vive sem autoconfiança em casa. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา วิสารทา อคารํ อชฺฌาวสติ. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา โหติ… อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา โหติ… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรตา โหติ… มุสาวาทา ปฏิวิรตา โหติ… ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรตา โหติ… ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรตา โหติ… สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรตา โหติ… อนภิชฺฌาลุนี โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺตา โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิกา โหติ…. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตา อุปาสิกา วิสารทา อคารํ อชฺฌาวสตี’’ติ. ปญฺจมํ. Monges, dotada de dez qualidades, uma seguidora leiga vive confiante em casa. Quais dez? Ela abstém-se de destruir a vida, abstém-se de tomar o que não foi dado, abstém-se da má conduta sexual, abstém-se de falar mentiras, abstém-se da fala divisiva, abstém-se da fala áspera, abstém-se da conversa fútil, é livre de cobiça, tem a mente livre de má vontade e tem visão correta. Monges, dotada destas dez qualidades, uma seguidora leiga vive confiante em casa. O quinto. ๖. สํสปฺปนียสุตฺตํ 6. Saṃsappanīya Sutta – O Discurso sobre Rastejar ๒๑๖. ‘‘สํสปฺปนียปริยายํ [Pg.495] โว, ภิกฺขเว, ธมฺมปริยายํ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 216. "Monges, eu lhes ensinarei uma exposição do Dhamma sobre o rastejar. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei." "Sim, Senhor", responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สํสปฺปนียปริยาโย ธมฺมปริยาโย? กมฺมสฺสกา, ภิกฺขเว, สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา, ยํ กมฺมํ กโรนฺติ – กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา – ตสฺส ทายาทา ภวนฺติ. "E qual, monges, é essa exposição do Dhamma sobre o rastejar? Os seres, monges, são donos de suas ações, herdeiros de suas ações; eles têm as ações como sua origem, as ações como seus parentes, as ações como seu refúgio. Qualquer ação que realizem — seja boa ou má — eles serão seus herdeiros. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ, อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ. โส สํสปฺปติ กาเยน, สํสปฺปติ วาจาย, สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส ชิมฺหํ กายกมฺมํ โหติ, ชิมฺหํ วจีกมฺมํ, ชิมฺหํ มโนกมฺมํ, ชิมฺหา คติ, ชิมฺหุปปตฺติ. "Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida; ela é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos. Ela rasteja com o corpo, rasteja com a fala, rasteja com a mente. Sua ação corporal é tortuosa; sua ação verbal é tortuosa; sua ação mental é tortuosa. Seu destino é tortuoso; seu renascimento é tortuoso. ‘‘ชิมฺหคติกสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, ชิมฺหุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตทุกฺขา นิรยา ยา วา สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ. กตมา จ สา, ภิกฺขเว, สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ? อหิ วิจฺฉิกา สตปที นกุลา พิฬารา มูสิกา อุลูกา, เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ ติรจฺฉานโยนิกา สตฺตา มนุสฺเส ทิสฺวา สํสปฺปนฺติ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ. ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ. "Mas para quem tem um destino tortuoso e um renascimento tortuoso, monges, eu declaro um de dois destinos: ou os infernos exclusivamente dolorosos, ou o reino animal de natureza rastejante. E qual é, monges, o reino animal de natureza rastejante? A serpente, o escorpião, a centopeia, o mangusto, o gato, o rato e a coruja, ou quaisquer outros animais que rastejam para longe ao verem seres humanos. Assim, monges, a existência de um ser surge de um ser existente. Ele renasce por meio daquilo que faz. Quando renasce, os contatos o afetam. É dessa maneira, monges, que eu digo: 'os seres são herdeiros de suas ações'." ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อทินฺนาทายี โหติ…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ… มุสาวาที โหติ… ปิสุณวาโจ โหติ… ผรุสวาโจ โหติ… สมฺผปฺปลาปี โหติ… อภิชฺฌาลุ โหติ… พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ…เป… สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. โส สํสปฺปติ กาเยน, สํสปฺปติ วาจาย, สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส ชิมฺหํ กายกมฺมํ โหติ, ชิมฺหํ วจีกมฺมํ, ชิมฺหํ มโนกมฺมํ, ชิมฺหา คติ, ชิมฺหุปปตฺติ. "Aqui, monges, uma determinada pessoa toma o que não foi dado... pratica conduta sexual imprópria... profere mentiras... profere palavras divisivas... profere palavras ásperas... conversa fútil... é cobiçosa... tem a mente cheia de má vontade... tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado... não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto este mundo e o outro mundo, os revelem aos outros'. Ela rasteja com o corpo, rasteja com a fala, rasteja com a mente. Sua ação corporal é tortuosa, sua ação verbal é tortuosa, sua ação mental é tortuosa. Seu destino é tortuoso; seu renascimento é tortuoso. ‘‘ชิมฺหคติกสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, ชิมฺหุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตทุกฺขา นิรยา ยา วา สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ. กตมา จ สา, ภิกฺขเว, สํสปฺปชาติกา ติรจฺฉานโยนิ[Pg.496]? อหิ วิจฺฉิกา สตปที นกุลา พิฬารา มูสิกา อุลูกา, เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ ติรจฺฉานโยนิกา สตฺตา มนุสฺเส ทิสฺวา สํสปฺปนฺติ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ, ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ. กมฺมสฺสกา, ภิกฺขเว, สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา, ยํ กมฺมํ กโรนฺติ – กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา – ตสฺส ทายาทา ภวนฺติ. "Mas para quem tem um destino tortuoso e um renascimento tortuoso, monges, eu declaro um de dois destinos: ou os infernos exclusivamente dolorosos, ou o reino animal de natureza rastejante. E qual é, monges, o reino animal de natureza rastejante? A serpente, o escorpião, a centopeia, o mangusto, o gato, o rato e a coruja, ou quaisquer outros animais que rastejam para longe ao verem seres humanos. Assim, monges, a existência de um ser surge de um ser existente. Ele renasce por meio daquilo que faz. Quando renasce, os contatos o afetam. É dessa maneira, monges, que eu digo: 'os seres são herdeiros de suas ações'. Os seres, monges, são donos de suas ações, herdeiros de suas ações; eles têm as ações como sua origem, as ações como seus parentes, as ações como seu refúgio. Qualquer ação que realizem — seja boa ou má — eles serão seus herdeiros." ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ, ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. โส น สํสปฺปติ กาเยน, น สํสปฺปติ วาจาย, น สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส อุชุ กายกมฺมํ โหติ, อุชุ วจีกมฺมํ, อุชุ มโนกมฺมํ, อุชุ คติ, อุชุปปตฺติ. "Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida; com o bastão e as armas deixados de lado, ela é conscienciosa e bondosa, vivendo com compaixão por todos os seres vivos. Ela não rasteja com o corpo, não rasteja com a fala, não rasteja com a mente. Sua ação corporal é reta; sua ação verbal é reta; sua ação mental é reta. Seu destino é reto; seu renascimento é reto." ‘‘อุชุคติกสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, อุชุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตสุขา สคฺคา ยานิ วา ปน ตานิ อุจฺจากุลานิ ขตฺติยมหาสาลกุลานิ วา พฺราหฺมณมหาสาลกุลานิ วา คหปติมหาสาลกุลานิ วา อฑฺฒานิ มหทฺธนานิ มหาโภคานิ ปหูตชาตรูปรชตานิ ปหูตวิตฺตูปกรณานิ ปหูตธนธญฺญานิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ. ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ. "Mas para quem tem um destino reto e um renascimento reto, monges, eu declaro um de dois destinos: ou os céus exclusivamente agradáveis, ou famílias eminentes, tais como as de khattiyas prósperos, brâmanes prósperos ou chefes de família prósperos, famílias que são ricas, com grande riqueza e propriedades, abundante ouro e prata, abundantes tesouros e pertences, abundante riqueza e grãos. Assim, monges, a existência de um ser surge de um ser existente. Ele renasce por meio daquilo que faz. Quando renasce, os contatos o afetam. É dessa maneira, monges, que eu digo: 'os seres são herdeiros de suas ações'." ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ…เป… กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ… มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ… ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ… สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ… อนภิชฺฌาลุ โหติ… อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ… สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. โส น สํสปฺปติ กาเยน, น สํสปฺปติ วาจาย, น สํสปฺปติ มนสา. ตสฺส อุชุ กายกมฺมํ โหติ, อุชุ วจีกมฺมํ, อุชุ มโนกมฺมํ, อุชุ คติ, อุชุปปตฺติ. "Aqui, monges, uma determinada pessoa, tendo abandonado o ato de tomar o que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado... abstém-se de conduta sexual imprópria... tendo abandonado a mentira, abstém-se de mentir... tendo abandonado as palavras divisivas, abstém-se de palavras divisivas... tendo abandonado as palavras ásperas, abstém-se de palavras ásperas... tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se de conversa fútil... é desprovida de cobiça... tem boa vontade... tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado... há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto este mundo e o outro mundo, os revelam aos outros'. Ela não rasteja com o corpo, não rasteja com a fala, não rasteja com a mente. Sua ação corporal é reta, sua ação verbal é reta, sua ação mental é reta. Seu destino é reto; seu renascimento é reto." ‘‘อุชุคติกสฺส [Pg.497] โข ปน อหํ, ภิกฺขเว, อุชุปปตฺติกสฺส ทฺวินฺนํ คตีนํ อญฺญตรํ คตึ วทามิ – เย วา เอกนฺตสุขา สคฺคา ยานิ วา ปน ตานิ อุจฺจากุลานิ ขตฺติยมหาสาลกุลานิ วา พฺราหฺมณมหาสาลกุลานิ วา คหปติมหาสาลกุลานิ วา อฑฺฒานิ มหทฺธนานิ มหาโภคานิ ปหูตชาตรูปรชตานิ ปหูตวิตฺตูปกรณานิ ปหูตธนธญฺญานิ. อิติ โข, ภิกฺขเว, ภูตา ภูตสฺส อุปปตฺติ โหติ. ยํ กโรติ เตน อุปปชฺชติ. อุปปนฺนเมนํ ผสฺสา ผุสนฺติ. เอวมหํ, ภิกฺขเว, ‘กมฺมทายาทา สตฺตา’ติ วทามิ. "Mas para quem tem um destino reto e um renascimento reto, monges, eu declaro um de dois destinos: ou os céus exclusivamente agradáveis, ou famílias eminentes, tais como as de khattiyas prósperos, brâmanes prósperos ou chefes de família prósperos, famílias que são ricas, com grande riqueza e propriedades, abundante ouro e prata, abundantes tesouros e pertences, abundante riqueza e grãos. Assim, monges, a existência de um ser surge de um ser existente. Ele renasce por meio daquilo que faz. Quando renasce, os contatos o afetam. É dessa maneira, monges, que eu digo: 'os seres são herdeiros de suas ações'." ‘‘กมฺมสฺสกา, ภิกฺขเว, สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา, ยํ กมฺมํ กโรนฺติ – กลฺยาณํ วา ปาปกํ วา – ตสฺส ทายาทา ภวนฺติ. อยํ โข โส, ภิกฺขเว, สํสปฺปนียปริยาโย ธมฺมปริยาโย’’ติ. ฉฏฺฐํ. "Os seres, monges, são donos de suas ações, herdeiros de suas ações; eles têm as ações como sua origem, as ações como seus parentes, as ações como seu refúgio. Qualquer ação que realizem — seja boa ou má — eles serão seus herdeiros. Esta, monges, é a exposição do Dhamma sobre o rastejar." (O sexto) ๗. ปฐมสญฺเจตนิกสุตฺตํ 7. "Primeiro Discurso sobre a Volição" ๒๑๗. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ. ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ. 217. "Monges, eu não afirmo que haja a cessação das ações intencionais realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, quer seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente. E eu tampouco afirmo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações intencionais realizadas e acumuladas." ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. "A este respeito, monges, há uma tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos; uma quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos; e uma tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos." ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน สพฺพปาณภูเตสุ. "E como, monges, há uma tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos? Aqui, monges, uma determinada pessoa destrói a vida. Ela é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dada a agressões e violência, implacável com os seres vivos." ‘‘อทินฺนาทายี [Pg.498] โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. "Ela toma o que não foi dado. Ela rouba a riqueza e a propriedade alheia, esteja na aldeia ou na floresta, tomando com intenção de roubo o que não lhe foi dado." ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา…เป… อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. "Ela pratica conduta sexual imprópria. Ela mantém relações sexuais com mulheres que são protegidas por sua mãe, pai, mãe e pai, irmão, irmã ou parentes; que são protegidas pelo Dhamma; que têm marido; cuja violação acarreta uma penalidade; ou mesmo com aquela que já está noiva. É dessa maneira, monges, que há uma tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos." ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มุสาวาที โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. "E como, monges, há uma quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos? Aqui, monges, uma determinada pessoa profere mentiras. Se ela é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou ao tribunal real, e interrogada como testemunha desta forma: 'Então, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ela diz: 'Eu sei', ou sabendo, ela diz: 'Eu não sei'; não vendo, ela diz: 'Eu vejo', ou vendo, ela diz: 'Eu não vejo'. Assim, ela profere mentiras conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante." ‘‘ปิสุณวาโจ โหติ. อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที, วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. "Ela profere palavras divisivas. Tendo ouvido algo aqui, ela repete em outro lugar para dividir aquelas pessoas destas; ou tendo ouvido algo em outro lugar, ela repete para estas pessoas para dividi-las daquelas. Assim, ela é alguém que divide os que estão unidos, uma criadora de divisões, alguém que gosta de divisões, alegra-se com divisões, deleita-se com divisões, proferindo palavras que criam divisões." ‘‘ผรุสวาโจ โหติ. ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา. อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. "Ela profere palavras ásperas. Ela pronuncia palavras que são rudes, duras, dolorosas para os outros, ofensivas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração." ‘‘สมฺผปฺปลาปี โหติ อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที, อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. "Ela se entrega a conversas fúteis. Ela fala em momento impróprio, fala falsidades, fala o que não é benéfico, fala contra o Dhamma e a disciplina; em momento impróprio, ela profere palavras que são sem valor, irracionais, desordenadas e inúteis. É dessa maneira, monges, que há uma quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos." ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ, ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต, ยํ ปรสฺส ตํ มม อสฺสา’ติ. "E como, monges, há uma tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos? Aqui, monges, uma determinada pessoa é cheia de cobiça. Ela cobiça a riqueza e a propriedade alheia desta forma: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'" ‘‘พฺยาปนฺนจิตฺโต [Pg.499] โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา พชฺฌนฺตุ วา อุจฺฉิชฺชนฺตุ วา วินสฺสนฺตุ วา มา วา อเหสุ’นฺติ. "Ela tem a mente cheia de má vontade e intenções de ódio, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, massacrados, aniquilados, destruídos ou exterminados!'" มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ…เป. … เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. "Ela tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado, nada sacrificado, nada oferecido; não há fruto ou resultado de ações boas e más; não há este mundo, nem outro mundo; não há mãe, nem pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto este mundo e o outro mundo, os revelam aos outros'. É dessa maneira, monges, que há uma tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que tem um desfecho e resultado dolorosos." ‘‘ติวิธ กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. "É, monges, devido à tríplice corrupção e falha da ação corporal, surgida de volição prejudicial, que, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; ou é devido à quádrupla corrupção e falha da ação verbal, surgida de volição prejudicial, que, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; ou é devido à tríplice corrupção e falha da ação mental, surgida de volição prejudicial, que, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno." ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อปณฺณโก มณิ อุทฺธํขิตฺโต เยน เยเนว ปติฏฺฐาติ สุปฺปติฏฺฐิตํเยว ปติฏฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธกายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตีติ. Assim como, monges, um dado de quatro lados, quando lançado para cima, cai firmemente sobre qualquer lado que pouse; da mesma forma, monges, devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma corporal, originado de volição prejudicial, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; devido à corrupção e ao fracasso do quádruplo kamma verbal, originado de volição prejudicial, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma mental, originado de volição prejudicial, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ. Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. Quanto a isso, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável; o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável; e o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘กถญฺจ[Pg.500], ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ…เป…. E como, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? Aqui, monges, alguém, tendo abandonado a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida. Tendo deposto o bastão e a arma, escrupuloso e compassivo, ele habita cheio de simpatia por todos os seres vivos... ‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, น ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. Tendo abandonado a tomada do que não foi dado, abstém-se de tomar o que não foi dado. Ele não toma com intenção de roubo a riqueza e a propriedade alheia, seja na aldeia ou na floresta, que não lhe tenham sido dadas. ‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา …เป… อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. Tendo abandonado a conduta sexual imprópria, abstém-se da conduta sexual imprópria. Ele não se envolve sexualmente com mulheres protegidas por suas mães... ou mesmo com aquela que já está noiva. É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. E como, monges, há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? Aqui, monges, alguém, tendo abandonado a fala falsa, abstém-se da fala falsa. Se for convocado a uma assembleia, a um conselho, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e for interrogado como testemunha: 'Venha, bom homem, diga o que sabe', então, não sabendo, ele diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Vejo'. Assim, ele não fala falsidade conscientemente para seus próprios fins, para os fins de outrem ou por algum ganho material insignificante. ‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – น อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺทึ, สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. Tendo abandonado a fala divisiva, abstém-se da fala divisiva — não repetindo lá o que ouviu aqui para dividir estas pessoas daquelas, nem repetindo a estas o que ouviu lá para dividir aquelas destas. Assim, ele é um reconciliador dos que estão divididos, um promotor da união, que se deleita na concórdia, alegra-se na concórdia, regozija-se na concórdia, falando palavras que promovem a concórdia. ‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. Tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera. Ele fala palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido e amáveis, que vão ao coração, são corteses, desejadas por muitos e agradáveis a muitos. ‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน [Pg.501] สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. Tendo abandonado a conversa fútil, abstém-se da conversa fútil. Ele fala no momento apropriado, fala a verdade, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a Disciplina; no momento apropriado, fala palavras que valem a pena registrar, razoáveis, delimitadas e benéficas. É dessa forma, monges, que há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อนภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต, ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ. E como, monges, há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? Aqui, monges, alguém é livre de cobiça. Ele não cobiça a riqueza e a propriedade alheia, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!' ‘‘อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา โหนฺตุ อพฺยาปชฺชา อนีฆา, สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ. Ele tem boa vontade e suas intenções são livres de ódio, pensando: 'Que estes seres vivam livres de inimizade, livres de aflição, livres de ansiedade, e que cuidem de si mesmos com felicidade!' ‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. Ele possui a visão correta e uma perspectiva correta, pensando: 'Existe o que é dado, o que é sacrificado... existem no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo compreendido este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os tornam conhecidos aos outros'. É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘ติวิธกายกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. É, monges, devido ao êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; ou é devido ao êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; ou é devido ao êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อปณฺณโก มณิ อุทฺธํขิตฺโต เยน เยเนว ปติฏฺฐาติ สุปฺปติฏฺฐิตํเยว ปติฏฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธกายกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; ติวิธมโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ. ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามี’’ติ. สตฺตมํ. Assim como, monges, um dado de quatro lados, quando lançado para cima, cai firmemente sobre qualquer lado que pouse; da mesma forma, monges, devido ao êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; devido ao êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; devido ao êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial. Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas. O sétimo. ๘. ทุติยสญฺเจตนิกสุตฺตํ 8. Segundo Discurso sobre a Volição ๒๑๘. ‘‘นาหํ[Pg.502], ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ. 218. Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. Quanto a isso, monges, há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma corporal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso; a corrupção e o fracasso quádruplo do kamma verbal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso; e a corrupção e o fracasso tríplice do kamma mental, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. E como, monges, há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma corporal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso? ... É dessa forma, monges, que há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma corporal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. E como, monges, há a corrupção e o fracasso quádruplo do kamma verbal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso? ... É dessa forma, monges, que há a corrupção e o fracasso quádruplo do kamma verbal, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกา ทุกฺขุทฺรยา ทุกฺขวิปากา โหติ. E como, monges, há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma mental, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso? ... É dessa forma, monges, que há a corrupção e o fracasso tríplice do kamma mental, originado de volição prejudicial, que tem um resultado e fruto doloroso. ‘‘ติวิธ กายกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ, จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺต…เป… ติวิธมโนกมฺมนฺตสนฺโทสพฺยาปตฺติ อกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. É, monges, devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma corporal, originado de volição prejudicial, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; devido à corrupção e ao fracasso do quádruplo kamma verbal... devido à corrupção e ao fracasso do tríplice kamma mental, originado de volição prejudicial, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย[Pg.503]. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ. Monges, eu não digo que haja a cessação de ações volitivas realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, na próxima existência ou em alguma ocasião subsequente. E eu não digo, monges, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações volitivas realizadas e acumuladas. ‘‘ตตฺร โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ; ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. Quanto a isso, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável; o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável; e o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา กายกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. E como, monges, há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? ... É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, จตุพฺพิธา วจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. E como, monges, há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? ... É dessa forma, monges, que há o êxito quádruplo do kamma verbal, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ…เป… เอวํ โข, ภิกฺขเว, ติวิธา มโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติ กุสลสญฺเจตนิกา สุขุทฺรยา สุขวิปากา โหติ. E como, monges, há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável? ... É dessa forma, monges, que há o êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que tem um resultado e fruto agradável. ‘‘ติวิธกายกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จตุพฺพิธวจีกมฺมนฺตสมฺปตฺติ…เป… ติวิธมโนกมฺมนฺตสมฺปตฺติกุสลสญฺเจตนิกาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ…เป…. อฏฺฐมํ. É, monges, devido ao êxito tríplice do kamma corporal, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial; devido ao êxito quádruplo do kamma verbal... devido ao êxito tríplice do kamma mental, originado de volição benéfica, que com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um bom destino, em um mundo celestial... O oitavo. ๙. กรชกายสุตฺตํ 9. O Discurso sobre o Corpo Nascido da Ação ๒๑๙. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา พฺยนฺตีภาวํ วทามิ, ตญฺจ โข ทิฏฺเฐว ธมฺเม อุปปชฺเช วา อปเร วา ปริยาเย. น ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สญฺเจตนิกานํ กมฺมานํ กตานํ อุปจิตานํ อปฺปฏิสํเวทิตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตกิริยํ วทามิ. 219. “Monjes, eu não digo que haja a cessação de ações intencionais realizadas e acumuladas sem que se tenha experienciado seus resultados, seja nesta mesma vida, no renascimento seguinte ou em alguma ocasião subsequente. E eu certamente não digo, monjes, que haja o fim do sofrimento sem que se tenha experienciado os resultados das ações intencionais realizadas e acumuladas.” ‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ วิคตาภิชฺโฌ วิคตพฺยาปาโท อสมฺมูฬฺโห สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต เมตฺตาสหคเตน เจตสา [Pg.504] เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ ตถา ทุติยํ ตถา ตติยํ ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. “Esse nobre discípulo, monjes, livre de cobiça, livre de má vontade, não confuso, claramente compreensivo, plenamente atento, habita perpassando um quadrante com a mente imbuída de amor-bondade, assim também o segundo, assim também o terceiro, assim também o quarto. Assim, acima, abaixo, ao redor, em todos os lugares e a todos como a si mesmo, ele habita perpassando o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, ampla, sublime, imensurável, livre de hostilidade, livre de má vontade.” ‘‘โส เอวํ ปชานาติ – ‘ปุพฺเพ โข เม อิทํ จิตฺตํ ปริตฺตํ อโหสิ อภาวิตํ, เอตรหิ ปน เม อิทํ จิตฺตํ อปฺปมาณํ สุภาวิตํ. ยํ โข ปน กิญฺจิ ปมาณกตํ กมฺมํ, น ตํ ตตฺราวสิสฺสติ น ตํ ตตฺราวติฏฺฐตี’ติ. “Ele compreende assim: ‘Anteriormente, minha mente era limitada e não desenvolvida, mas agora ela é imensurável e bem desenvolvida. Qualquer ação de natureza limitada não permanece ali, não persiste ali’.” ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ทหรตคฺเค เจ โส อยํ กุมาโร เมตฺตํ เจโตวิมุตฺตึ ภาเวยฺย, อปิ นุ โข ปาปกมฺมํ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. “O que vocês acham, monjes? Se, desde a sua infância, este jovem desenvolvesse a libertação da mente pelo amor-bondade, ele realizaria alguma ação má?” — “Certamente não, Senhor.” ‘‘อกโรนฺตํ โข ปน ปาปกมฺมํ อปิ นุ โข ทุกฺขํ ผุเสยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต. อกโรนฺตญฺหิ, ภนฺเต, ปาปกมฺมํ กุโต ทุกฺขํ ผุสิสฺสตี’’ติ! “E se ele não realizasse nenhuma ação má, o sofrimento o atingiria?” — “Certamente não, Senhor. Pois, Senhor, para quem não realiza nenhuma ação má, de onde viria o sofrimento para atingi-lo?” ‘‘ภาเวตพฺพา โข ปนายํ, ภิกฺขเว, เมตฺตาเจโตวิมุตฺติ อิตฺถิยา วา ปุริเสน วา. อิตฺถิยา วา, ภิกฺขเว, ปุริสสฺส วา นายํ กาโย อาทาย คมนีโย. จิตฺตนฺตโร อยํ, ภิกฺขเว, มจฺโจ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยํ โข เม อิทํ กิญฺจิ ปุพฺเพ อิมินา กรชกาเยน ปาปกมฺมํ กตํ, สพฺพํ ตํ อิธ เวทนียํ; น ตํ อนุคํ ภวิสฺสตี’ติ. เอวํ ภาวิตา โข, ภิกฺขเว, เมตฺตา เจโตวิมุตฺติ อนาคามิตาย สํวตฺตติ, อิธ ปญฺญสฺส ภิกฺขุโน อุตฺตริ วิมุตฺตึ อปฺปฏิวิชฺฌโต. “Esta libertação da mente pelo amor-bondade, monjes, deve ser desenvolvida por uma mulher ou por um homem. Nem a mulher nem o homem, monjes, podem levar este corpo consigo quando partirem. Os mortais têm a mente como seu núcleo. Ele compreende assim: ‘Qualquer ação má que eu tenha realizado anteriormente com este corpo nascido de ações passadas, tudo isso deve ser experienciado aqui; isso não me seguirá’. Quando a libertação da mente pelo amor-bondade é desenvolvida dessa maneira, ela conduz ao não retorno para um monge sábio aqui que não penetrou em uma libertação superior.” ‘‘กรุณาสหคเตน เจตสา… มุทิตาสหคเตน เจตสา… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ ตถา ทุติยํ ตถา ตติยํ ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. “Ele habita perpassando um quadrante com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também o segundo, assim também o terceiro, assim também o quarto. Assim, acima, abaixo, ao redor, em todos os lugares e a todos como a si mesmo, ele habita perpassando o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, ampla, sublime, imensurável, livre de hostilidade, livre de má vontade.” ‘‘โส เอวํ ปชานาติ – ‘ปุพฺเพ โข เม อิทํ จิตฺตํ ปริตฺตํ อโหสิ อภาวิตํ, เอตรหิ ปน เม อิทํ จิตฺตํ อปฺปมาณํ สุภาวิตํ. ยํ โข ปน กิญฺจิ ปมาณกตํ กมฺมํ, น ตํ ตตฺราวสิสฺสติ น ตํ ตตฺราวติฏฺฐตี’ติ. “Ele compreende assim: ‘Anteriormente, minha mente era limitada e não desenvolvida, mas agora ela é imensurável e bem desenvolvida. Qualquer ação de natureza limitada não permanece ali, não persiste ali’.” ‘‘ตํ [Pg.505] กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ทหรตคฺเค เจ โส อยํ กุมาโร อุเปกฺขํ เจโตวิมุตฺตึ ภาเวยฺย, อปิ นุ โข ปาปกมฺมํ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. “O que vocês acham, monjes? Se, desde a sua infância, este jovem desenvolvesse a libertação da mente pela equanimidade, ele realizaria alguma ação má?” — “Certamente não, Senhor.” ‘‘อกโรนฺตํ โข ปน ปาปกมฺมํ อปิ นุ โข ทุกฺขํ ผุเสยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต. อกโรนฺตญฺหิ, ภนฺเต, ปาปกมฺมํ กุโต ทุกฺขํ ผุสิสฺสตี’’ติ! “E se ele não realizasse nenhuma ação má, o sofrimento o atingiria?” — “Certamente não, Senhor. Pois, Senhor, para quem não realiza nenhuma ação má, de onde viria o sofrimento para atingi-lo?” ‘‘ภาเวตพฺพา โข ปนายํ, ภิกฺขเว, อุเปกฺขา เจโตวิมุตฺติ อิตฺถิยา วา ปุริเสน วา. อิตฺถิยา วา, ภิกฺขเว, ปุริสสฺส วา นายํ กาโย อาทาย คมนีโย. จิตฺตนฺตโร อยํ, ภิกฺขเว, มจฺโจ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยํ โข เม อิทํ กิญฺจิ ปุพฺเพ อิมินา กรชกาเยน ปาปกมฺมํ กตํ, สพฺพํ ตํ อิธ เวทนียํ; น ตํ อนุคํ ภวิสฺสตี’ติ. เอวํ ภาวิตา โข, ภิกฺขเว, อุเปกฺขา เจโตวิมุตฺติ อนาคามิตาย สํวตฺตติ, อิธ ปญฺญสฺส ภิกฺขุโน อุตฺตริ วิมุตฺตึ อปฺปฏิวิชฺฌโต’’ติ. นวมํ. “Esta libertação da mente pela equanimidade, monjes, deve ser desenvolvida por uma mulher ou por um homem. Nem a mulher nem o homem, monjes, podem levar este corpo consigo quando partirem. Os mortais têm a mente como seu núcleo. Ele compreende assim: ‘Qualquer ação má que eu tenha realizado anteriormente com este corpo nascido de ações passadas, tudo isso deve ser experienciado aqui; isso não me seguirá’. Quando a libertação da mente pela equanimidade é desenvolvida dessa maneira, ela conduz ao não retorno para um monge sábio aqui que não penetrou em uma libertação superior.” O nono [discurso]. ๑๐. อธมฺมจริยาสุตฺตํ 10. Adhammacariya Sutta — Conduta Contrária ao Dhamma ๒๒๐. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, โภ โคตม, เหตุ โก ปจฺจโย เยนมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ? ‘‘อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ. 220. Então, um certo brâmane aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após trocar saudações e palavras de cortesia, ele se sentou a um lado. Sentado a um lado, o brâmane disse ao Abençoado: “Qual é a causa, Mestre Gotama, qual é a condição para que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasçam em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno?” — “É por causa da conduta contrária ao Dhamma, da conduta desarmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno.” ‘‘โก ปน, โภ โคตม, เหตุ โก ปจฺจโย เยนมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ? ‘‘ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ. “E qual é a causa, Mestre Gotama, qual é a condição para que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasçam em um destino feliz, no mundo celestial?” — “É por causa da conduta de acordo com o Dhamma, da conduta harmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.” ‘‘น โข อหํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถาหํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชาเนยฺย’’นฺติ. ‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ[Pg.506]; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข โส พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – “Eu não compreendo detalhadamente o significado daquilo que o Mestre Gotama expôs de forma breve. Seria bom se o Mestre Gotama me ensinasse o Dhamma de tal maneira que eu pudesse compreender detalhadamente o significado de sua breve exposição.” — “Sendo assim, brâmane, ouça e preste muita atenção; eu falarei.” — “Sim, senhor”, respondeu o brâmane ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: ‘‘ติวิธา โข, พฺราหฺมณ, กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ; จตุพฺพิธา วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ; ติวิธา มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ. “Brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do corpo, de quatro tipos por meio da fala e de três tipos por meio da mente.” ‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน อธมฺมจริยา วิสมจริยา โหติ. “E como, brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do corpo? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do corpo.” ‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย อธมฺมจริยา วิสมจริยา โหติ. “E como, brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala.” ‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ. เอวํ อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. “E como, brâmane, a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio do mente? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta contrária ao Dhamma, a conduta desarmoniosa, é de três tipos por meio da mente. É por causa de tal conduta contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno.” ‘‘ติวิธา พฺราหฺมณ, กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ; จตุพฺพิธา วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ; ติวิธา มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ. “Brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio do corpo, de quatro tipos por meio da fala e de três tipos por meio da mente.” ‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ. “E como, brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio do corpo? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio do corpo.” ‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, จตุพฺพิธา วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ. “E como, brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de quatro tipos por meio da fala.” ‘‘กถญฺจ, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ…เป… เอวํ โข, พฺราหฺมณ, ติวิธา มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ. เอวํ ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, พฺราหฺมณ, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ. “E como, brâmane, a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio da mente? ... [pe] ... É dessa maneira, brâmane, que a conduta de acordo com o Dhamma, a conduta harmoniosa, é de três tipos por meio da mente. É por causa de tal conduta de acordo com o Dhamma, conduta harmoniosa, brâmane, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial.” ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ. “Excelente, Mestre Gotama! Excelente, Mestre Gotama! ... [pe] ... Que o Mestre Gotama me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O décimo [discurso]. กรชกายวคฺโค ปฐโม. O primeiro capítulo: O Corpo Nascido de Ações Passadas (Karajakāya Vagga). (๒๒) ๒. สามญฺญวคฺโค (22) 2. Sāmañña Vagga — Capítulo sobre a Semelhança ๒๒๑. ‘‘ทสหิ[Pg.507], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ, อภิชฺฌาลุ โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 221. “Monjes, possuindo dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais dez? (1) Destrói a vida, (2) toma o que não é dado, (3) envolve-se em má conduta sexual, (4) fala falsamente, (5) fala de forma divisiva, (6) fala asperamente, (7) entrega-se a conversas fúteis, (8) é cheio de cobiça, (9) tem uma mente de má vontade e (10) possui visão incorreta. Monjes, possuindo essas dez qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá.” ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ทสหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, อนภิชฺฌาลุ โหติ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. “Monjes, possuindo dez qualidades, alguém é colocado no céu como se fosse levado para lá. Quais dez? (1) Abstém-se de destruir a vida, (2) abstém-se de tomar o que não é dado, (3) abstém-se de má conduta sexual, (4) abstém-se de falar falsamente, (5) abstém-se de falar de forma divisiva, (6) abstém-se de falar asperamente, (7) abstém-se de conversas fúteis, (8) é livre de cobiça, (9) tem uma mente sem má vontade e (10) possui visão correta. Monjes, possuindo essas dez qualidades, alguém é colocado no céu como se fosse levado para lá.” ๒๒๒. ‘‘วีสติยา, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ วีสติยา? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ; อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ; อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ; อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ; อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, วีสติยา ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 222. “Monjes, possuindo vinte qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá. Quais vinte? (1) A pessoa mesma destrói a vida e (2) incentiva outros a destruir a vida; (3) ela mesma toma o que não é dado e (4) incentiva outros a tomar o que não é dado; (5) ela mesma envolve-se em má conduta sexual e (6) incentiva outros à má conduta sexual; (7) ela mesma fala falsamente e (8) incentiva outros a falar falsamente; (9) ela mesma fala de forma divisiva e (10) incentiva outros a falar de forma divisiva; (11) ela mesma fala asperamente e (12) incentiva outros a falar asperamente; (13) ela mesma entrega-se a conversas fúteis e (14) incentiva outros a conversas fúteis; (15) ela mesma é cheia de cobiça e (16) incentiva outros à cobiça; (17) ela mesma tem uma mente de má vontade e (18) incentiva outros à má vontade; (19) ela mesma possui visão incorreta e (20) incentiva outros à visão incorreta. Monjes, possuindo essas vinte qualidades, alguém é lançado no inferno como se fosse levado para lá.” ‘‘วีสติยา, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ วีสติยา? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ[Pg.508], ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ; อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ; อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ; อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, วีสติยา ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. Monjes, dotado de vinte qualidades, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais vinte? A própria pessoa se abstém de destruir a vida e incentiva os outros a se absterem de destruir a vida; abstém-se de tomar o que não foi dado e incentiva os outros a se absterem de tomar o que não foi dado; abstém-se de conduta sexual imprópria e incentiva os outros a se absterem de conduta sexual imprópria; abstém-se de mentir e incentiva os outros a se absterem de mentir; abstém-se de linguagem maliciosa e incentiva os outros a se absterem de linguagem maliciosa; abstém-se de linguagem áspera e incentiva os outros a se absterem de linguagem áspera; abstém-se de conversa fútil e incentiva os outros a se absterem de conversa fútil; é livre de cobiça e incentiva os outros a serem livres de cobiça; tem a mente livre de má vontade e incentiva os outros a terem a mente livre de má vontade; possui a visão correta e incentiva os outros a possuírem a visão correta. Dotado destas vinte qualidades, monjes, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. ๒๒๓. ‘‘ตึสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตึสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ, ปาณาติปาเต จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ, อทินฺนาทาเน จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจาเร จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ, มุสาวาเท จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาเป จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ, อภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ, พฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ – อิเมหิ โข[Pg.509], ภิกฺขเว, ตึสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 223. Monjes, dotado de trinta qualidades, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá. Quais trinta? A própria pessoa destrói a vida, incentiva os outros a destruírem a vida e aprova a destruição da vida; toma o que não foi dado, incentiva os outros a tomarem o que não foi dado e aprova o tomar o que não foi dado; envolve-se em conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se envolverem em conduta sexual imprópria e aprova a conduta sexual imprópria; mente, incentiva os outros a mentirem e aprova a mentira; usa de linguagem maliciosa, incentiva os outros a usarem de linguagem maliciosa e aprova a linguagem maliciosa; usa de linguagem áspera, incentiva os outros a usarem de linguagem áspera e aprova a linguagem áspera; engaja-se em conversa fútil, incentiva os outros a se engajarem em conversa fútil e aprova a conversa fútil; é cobiçoso, incentiva os outros à cobiça e aprova a cobiça; tem má vontade, incentiva os outros à má vontade e aprova a má vontade; possui visão incorreta, incentiva os outros à visão incorreta e aprova a visão incorreta. Dotado destas trinta qualidades, monjes, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá. ‘‘ตึสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตึสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ, อนภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ, อพฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ; อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตึสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. Monjes, dotado de trinta qualidades, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais trinta? A própria pessoa se abstém de destruir a vida, incentiva os outros a se absterem de destruir a vida e aprova a abstenção de destruir a vida; abstém-se de tomar o que não foi dado, incentiva os outros a se absterem de tomar o que não foi dado e aprova a abstenção de tomar o que não foi dado; abstém-se de conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se absterem de conduta sexual imprópria e aprova a abstenção de conduta sexual imprópria; abstém-se de mentir, incentiva os outros a se absterem de mentir e aprova a abstenção de mentir; abstém-se de linguagem maliciosa, incentiva os outros a se absterem de linguagem maliciosa e aprova a abstenção de linguagem maliciosa; abstém-se de linguagem áspera, incentiva os outros a se absterem de linguagem áspera e aprova a abstenção de linguagem áspera; abstém-se de conversa fútil, incentiva os outros a se absterem de conversa fútil e aprova a abstenção de conversa fútil; é livre de cobiça, incentiva os outros a serem livres de cobiça e aprova a ausência de cobiça; tem a mente livre de má vontade, incentiva os outros a terem a mente livre de má vontade e aprova a ausência de má vontade; possui a visão correta, incentiva os outros a possuírem a visão correta e aprova a visão correta. Dotado destas trinta qualidades, monjes, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. ๒๒๔. ‘‘จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ จตฺตารีสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ, ปาณาติปาเต จ สมนุญฺโญ โหติ, ปาณาติปาตสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ, อทินฺนาทาเน จ สมนุญฺโญ โหติ, อทินฺนาทานสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ[Pg.510], ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจาเร จ สมนุญฺโญ โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ, มุสาวาเท จ สมนุญฺโญ โหติ, มุสาวาทสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ, ปิสุณาย วาจาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ, ผรุสาย วาจาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาเป จ สมนุญฺโญ โหติ, สมฺผปฺปลาปสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ, อภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ, อภิชฺฌาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ, พฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ, พฺยาปาทสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ วณฺณํ ภาสติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตารีสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 224. Monjes, dotado de quarenta qualidades, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá. Quais quarenta? A própria pessoa destrói a vida, incentiva os outros a destruírem a vida, aprova a destruição da vida e fala em louvor à destruição da vida; toma o que não foi dado, incentiva os outros a tomarem o que não foi dado, aprova o tomar o que não foi dado e fala em louvor ao tomar o que não foi dado; envolve-se em conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se envolverem em conduta sexual imprópria, aprova a conduta sexual imprópria e fala em louvor à conduta sexual imprópria; mente, incentiva os outros a mentirem, aprova a mentira e fala em louvor à mentira; usa de linguagem maliciosa, incentiva os outros a usarem de linguagem maliciosa, aprova a linguagem maliciosa e fala em louvor à linguagem maliciosa; usa de linguagem áspera, incentiva os outros a usarem de linguagem áspera, aprova a linguagem áspera e fala em louvor à linguagem áspera; engaja-se em conversa fútil, incentiva os outros a se engajarem em conversa fútil, aprova a conversa fútil e fala em louvor à conversa fútil; é cobiçoso, incentiva os outros à cobiça, aprova a cobiça e fala em louvor à cobiça; tem má vontade, incentiva os outros à má vontade, aprova a má vontade e fala em louvor à má vontade; possui visão incorreta, incentiva os outros à visão incorreta, aprova a visão incorreta e fala em louvor à visão incorreta. Dotado destas quarenta qualidades, monjes, alguém é depositado no inferno como se tivesse sido levado para lá. ‘‘จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ จตฺตารีสาย? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา [Pg.511] สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ, อนภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ, อนภิชฺฌาย จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ, อพฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ, อพฺยาปาทสฺส จ วณฺณํ ภาสติ; อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ วณฺณํ ภาสติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตารีสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. Monjes, dotado de quarenta qualidades, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais quarenta? A própria pessoa se abstém de destruir a vida, incentiva os outros a se absterem de destruir a vida, aprova a abstenção de destruir a vida e fala em louvor à abstenção de destruir a vida; abstém-se de tomar o que não foi dado, incentiva os outros a se absterem de tomar o que não foi dado, aprova a abstenção de tomar o que não foi dado e fala em louvor à abstenção de tomar o que não foi dado; abstém-se de conduta sexual imprópria, incentiva os outros a se absterem de conduta sexual imprópria, aprova a abstenção de conduta sexual imprópria e fala em louvor à abstenção de conduta sexual imprópria; abstém-se de mentir, incentiva os outros a se absterem de mentir, aprova a abstenção de mentir e fala em louvor à abstenção de mentir; abstém-se de linguagem maliciosa, incentiva os outros a se absterem de linguagem maliciosa, aprova a abstenção de linguagem maliciosa e fala em louvor à abstenção de linguagem maliciosa; abstém-se de linguagem áspera, incentiva os outros a se absterem de linguagem áspera, aprova a abstenção de linguagem áspera e fala em louvor à abstenção de linguagem áspera; abstém-se de conversa fútil, incentiva os outros a se absterem de conversa fútil, aprova a abstenção de conversa fútil e fala em louvor à abstenção de conversa fútil; é livre de cobiça, incentiva os outros a serem livres de cobiça, aprova a ausência de cobiça e fala em louvor à ausência de cobiça; tem a mente livre de má vontade, incentiva os outros a terem a mente livre de má vontade, aprova a ausência de má vontade e fala em louvor à ausência de má vontade; possui a visão correta, incentiva os outros a possuírem a visão correta, aprova a visão correta e fala em louvor à visão correta. Dotado destas quarenta qualidades, monjes, alguém é depositado no céu como se tivesse sido levado para lá. ๒๒๕-๒๒๘. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ…เป… อกฺขตํ อนุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ…เป… วีสติยา, ภิกฺขเว…เป… ตึสาย, ภิกฺขเว…เป… จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ…เป…. 225-228. Monjes, dotado de dez qualidades, alguém conduz a si mesmo de forma arruinada e prejudicada... [pe]... conduz a si mesmo de forma não arruinada e não prejudicada... [pe]... dotado de vinte... [pe]... dotado de trinta... [pe]... dotado de quarenta qualidades, alguém conduz a si mesmo de forma arruinada e prejudicada... [pe]... ๒๒๙-๒๓๒. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ…เป… อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. วีสติยา, ภิกฺขเว…เป… ตึสาย, ภิกฺขเว,…เป… จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ…เป… อิเธกจฺโจ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ’’. 229-232. Monjes, dotado de dez qualidades, com a dissolução do corpo, após a morte, alguém aqui renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno... [pe]... alguém aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um destino feliz, no mundo celestial. Dotado de vinte... [pe]... dotado de trinta... [pe]... dotado de quarenta qualidades, alguém aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno... [pe]... alguém aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um destino feliz, no mundo celestial. ๒๓๓-๒๓๖. ‘‘ทสหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ…เป… ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ…เป… วีสติยา, ภิกฺขเว…เป… ตึสาย, ภิกฺขเว…เป… จตฺตารีสาย, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ…เป… ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ [Pg.512] …เป… อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตารีสาย ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ’’ติ. 233-236. Monjes, dotado de dez qualidades, alguém deve ser conhecido como um tolo... [pe]... deve ser conhecido como um sábio... [pe]... dotado de vinte... [pe]... dotado de trinta... [pe]... dotado de quarenta qualidades, alguém deve ser conhecido como um tolo... [pe]... deve ser conhecido como um sábio... [pe]... Dotado destas quarenta qualidades, monjes, alguém deve ser conhecido como um sábio. สามญฺญวคฺโค ทุติโย. O segundo capítulo (Sāmaññavagga) está concluído. ๒๓. ราคเปยฺยาลํ 23. Série de repetições sobre a cobiça (Rāgapeyyāla) ๒๓๗. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ทส? อสุภสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 237. “Monges, para o conhecimento direto da cobiça, dez coisas devem ser desenvolvidas. Quais dez? A percepção da não-atratividade, a percepção da morte, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do não-deleite em todo o mundo, a percepção da impermanência, a percepção do sofrimento no impermanente, a percepção do não-eu no que é sofrimento, a percepção do abandono, a percepção do desapego e a percepção da cessação. Para o conhecimento direto da cobiça, monges, estas dez coisas devem ser desenvolvidas.” ๒๓๘. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ทส? อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเก อนภิรตสญฺญา, อฏฺฐิกสญฺญา, ปุฬวกสญฺญา, วินีลกสญฺญา, วิปุพฺพกสญฺญา, วิจฺฉิทฺทกสญฺญา, อุทฺธุมาตกสญฺญา – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 238. “Monges, para o conhecimento direto da cobiça, dez coisas devem ser desenvolvidas. Quais dez? A percepção da impermanência, a percepção do não-eu, a percepção da repulsividade do alimento, a percepção do não-deleite em todo o mundo, a percepção de um esqueleto, a percepção de um cadáver infestado de vermes, a percepção de um cadáver lívido, a percepção de um cadáver purulento, a percepção de um cadáver dilacerado e a percepção de um cadáver inchado. Para o conhecimento direto da cobiça, monges, estas dez coisas devem ser desenvolvidas.” ๒๓๙. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ทส? สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ, สมฺมาญาณํ, สมฺมาวิมุตฺติ – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 239. “Monges, para o conhecimento direto da cobiça, dez coisas devem ser desenvolvidas. Quais dez? Visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta, concentração correta, conhecimento correto e libertação correta. Para o conhecimento direto da cobiça, monges, estas dez coisas devem ser desenvolvidas.” ๒๔๐-๒๖๖. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… ( ) จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย…เป… อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา. 240-266. “Monges, para a compreensão completa da cobiça... para a total destruição... para o abandono... para a destruição... para o desaparecimento... para o desapego... para a cessação... para a renúncia... para o desprendimento... estas dez coisas devem ser desenvolvidas.” ๒๖๗-๗๔๖. ‘‘โทสสฺส [Pg.513] …เป… โมหสฺส… โกธสฺส… อุปนาหสฺส… มกฺขสฺส… ปฬาสสฺส… อิสฺสาย… มจฺฉริยสฺส… มายาย… สาเฐยฺยสฺส… ถมฺภสฺส… สารมฺภสฺส… มานสฺส… อติมานสฺส… มทสฺส… ปมาทสฺส ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย … ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… ( ) จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย…เป… อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 267-746. “Monges, para o conhecimento direto... para a compreensão completa... para a total destruição... para o abandono... para a destruição... para o desaparecimento... para o desapego... para a cessação... para a renúncia... para o desprendimento da aversão... da ilusão... da raiva... da hostilidade... da depreciação... da insolência... da inveja... da avareza... do engano... da astúcia... da obstinação... da impetuosidade... do orgulho... da arrogância... da embriaguez... da negligência... estas dez coisas devem ser desenvolvidas.” ราคเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ. Concluída a seção repetitiva sobre a cobiça. ทสกนิปาตปาฬิ นิฏฺฐิตา. Concluído o Livro dos Dez.
русский
Палийский канон	Комментарии	Субкомментарии	Другое
1101 Параджика-пали 1102 Пачиттия-пали 1103 Махавагга-пали (Виная) 1104 Чулавагга-пали 1105 Паривара-пали	1201 Параджиканда-аттхакатха-1 1202 Параджиканда-аттхакатха-2 1203 Пачиттия-аттхакатха 1204 Махавагга-аттхакатха (Виная) 1205 Чулавагга-аттхакатха 1206 Паривара-аттхакатха	1301 Сараттхадипани-тика-1 1302 Сараттхадипани-тика-2 1303 Сараттхадипани-тика-3	1401 Двематика-пали 1402 Винаясангаха-аттхакатха 1403 Ваджирабуддхи-тика 1404 Вимативинодани-тика-1 1405 Вимативинодани-тика-2 1406 Винаяланкара-тика-1 1407 Винаяланкара-тика-2 1408 Канкхавитаранипурана-тика 1409 Винаявиниччая-уттаравиниччая 1410 Винаявиниччая-тика-1 1411 Винаявиниччая-тика-2 1412 Пачиттиядийоджана-пали 1413 Кхуддасиккха-муласиккха 8401 Висуддхимагга-1 8402 Висуддхимагга-2 8403 Висуддхимагга-махатика-1 8404 Висуддхимагга-махатика-2 8405 Висуддхимагга-ниданакатха 8406 Дигханикая (пу-ви) 8407 Мадджхиманикая (пу-ви) 8408 Самъюттаникая (пу-ви) 8409 Ангуттараникая (пу-ви) 8410 Винаяпитака (пу-ви) 8411 Абхидхаммапитака (пу-ви) 8412 Аттхакатха (пу-ви) 8413 Нируттидипани 8414 Параматтхадипани Сангахамахатикапатха 8415 Анудипанипатха 8416 Паттхануддеса дипанипатха 8417 Намаккаратика 8418 Махапанамапатха 8419 Лаккханато буддхатхоманагатха 8420 Сутавандана 8421 Камаланджали 8422 Джиналанкара 8423 Паджамадху 8424 Буддхагунагатхавали 8425 Чулагантхавамса 8427 Сасанавамса 8426 Махавамса 8429 Моггалланабьякарана 8428 Каччаянабьякарана 8430 Садданитиппакарана (падамала) 8431 Садданитиппакарана (дхатумала) 8432 Падарупасиддхи 8433 Могалланапанчика 8434 Пайогасиддхипатха 8435 Вуттодаяпатха 8436 Абхидханаппадипикапатха 8437 Абхидханаппадипикатика 8438 Субодхаланкарапатха 8439 Субодхаланкаратика 8440 Балаватара гантхипадаттхавиниччаясара 8446 Кавидаппананити 8447 Нитиманджари 8445 Дхамманити 8444 Махараханити 8441 Локанити 8442 Суттантанити 8443 Сурассатинити 8450 Чанакьянити 8448 Нарадаккхадипани 8449 Чатурараккхадипани 8451 Расавахини 8452 Симависодханипатха 8453 Вессантарагити 8454 Моггаллана вуттививаранапанчика 8455 Тхупавамса 8456 Датхавамса 8457 Дхатупатхавиласиния 8458 Дхатувамса 8459 Хаттхаванагаллавихаравамса 8460 Джиначаритая 8461 Джинавамсадипа 8462 Телакатахагатха 8463 Милидатика 8464 Падаманджари 8465 Падасадхана 8466 Саддабиндупакарана 8467 Каччаянадхатуманджуса 8468 Самантакутаваннана
2101 Силаккхандхавагга-пали 2102 Махавагга-пали (Дигха) 2103 Патхикавагга-пали	2201 Силаккхандхавагга-аттхакатха 2202 Махавагга-аттхакатха (Дигха) 2203 Патхикавагга-аттхакатха	2301 Силаккхандхавагга-тика 2302 Махавагга-тика (Дигха) 2303 Патхикавагга-тика 2304 Силаккхандхавагга-абхинаватика-1 2305 Силаккхандхавагга-абхинаватика-2
3101 Мулапаннаса-пали 3102 Мадджхимапаннаса-пали 3103 Упарипаннаса-пали	3201 Мулапаннаса-аттхакатха-1 3202 Мулапаннаса-аттхакатха-2 3203 Мадджхимапаннаса-аттхакатха 3204 Упарипаннаса-аттхакатха	3301 Мулапаннаса-тика 3302 Мадджхимапаннаса-тика 3303 Упарипаннаса-тика
4101 Сагатхавагга-пали 4102 Ниданавагга-пали 4103 Кхандхавагга-пали 4104 Салаятанавагга-пали 4105 Махавагга-пали (Самъютта)	4201 Сагатхавагга-аттхакатха 4202 Ниданавагга-аттхакатха 4203 Кхандхавагга-аттхакатха 4204 Салаятанавагга-аттхакатха 4205 Махавагга-аттхакатха (Самъютта)	4301 Сагатхавагга-тика 4302 Ниданавагга-тика 4303 Кхандхавагга-тика 4304 Салаятанавагга-тика 4305 Махавагга-тика (Самъютта)
5101 Экаканипата-пали 5102 Дуканипата-пали 5103 Тиканипата-пали 5104 Чатукканипата-пали 5105 Панчаканипата-пали 5106 Чхакканипата-пали 5107 Саттаканипата-пали 5108 Аттхакадинипата-пали 5109 Наваканипата-пали 5110 Дасаканипата-пали 5111 Экадасаканипата-пали	5201 Экаканипата-аттхакатха 5202 Дука-тика-чатукканипата-аттхакатха 5203 Панчака-чхакка-саттаканипата-аттхакатха 5204 Аттхакадинипата-аттхакатха	5301 Экаканипата-тика 5302 Дука-тика-чатукканипата-тика 5303 Панчака-чхакка-саттаканипата-тика 5304 Аттхакадинипата-тика
6101 Кхуддакапатха-пали 6102 Дхаммапада-пали 6103 Удана-пали 6104 Итивуттака-пали 6105 Суттанипата-пали 6106 Виманаваттху-пали 6107 Петаваттху-пали 6108 Тхерагатха-пали 6109 Тхеригатха-пали 6110 Ападана-пали-1 6111 Ападана-пали-2 6112 Буддхавамса-пали 6113 Чарияпитака-пали 6114 Джатака-пали-1 6115 Джатака-пали-2 6116 Маханиддеса-пали 6117 Чуланиддеса-пали 6118 Патисамбхидамагга-пали 6119 Неттиппакарана-пали 6120 Милиндапаньха-пали 6121 Петакопадеса-пали	6201 Кхуддакапатха-аттхакатха 6202 Дхаммапада-аттхакатха-1 6203 Дхаммапада-аттхакатха-2 6204 Удана-аттхакатха 6205 Итивуттака-аттхакатха 6206 Суттанипата-аттхакатха-1 6207 Суттанипата-аттхакатха-2 6208 Виманаваттху-аттхакатха 6209 Петаваттху-аттхакатха 6210 Тхерагатха-аттхакатха-1 6211 Тхерагатха-аттхакатха-2 6212 Тхеригатха-аттхакатха 6213 Ападана-аттхакатха-1 6214 Ападана-аттхакатха-2 6215 Буддхавамса-аттхакатха 6216 Чарияпитака-аттхакатха 6217 Джатака-аттхакатха-1 6218 Джатака-аттхакатха-2 6219 Джатака-аттхакатха-3 6220 Джатака-аттхакатха-4 6221 Джатака-аттхакатха-5 6222 Джатака-аттхакатха-6 6223 Джатака-аттхакатха-7 6224 Маханиддеса-аттхакатха 6225 Чуланиддеса-аттхакатха 6226 Патисамбхидамагга-аттхакатха-1 6227 Патисамбхидамагга-аттхакатха-2 6228 Неттиппакарана-аттхакатха	6301 Неттиппакарана-тика 6302 Неттивибхавини
7101 Дхаммасангани-пали 7102 Вибханга-пали 7103 Дхатукатха-пали 7104 Пуггалапаннятти-пали 7105 Катхаваттху-пали 7106 Ямака-пали-1 7107 Ямака-пали-2 7108 Ямака-пали-3 7109 Паттхана-пали-1 7110 Паттхана-пали-2 7111 Паттхана-пали-3 7112 Паттхана-пали-4 7113 Паттхана-пали-5	7201 Дхаммасангани-аттхакатха 7202 Саммохивинодани-аттхакатха 7203 Панчапакарана-аттхакатха	7301 Дхаммасангани-мулатика 7302 Вибханга-мулатика 7303 Панчапакарана-мулатика 7304 Дхаммасангани-анутика 7305 Панчапакарана-анутика 7306 Абхидхаммаватаро-намарупапариччхедо 7307 Абхидхамматтхасангахо 7308 Абхидхаммаватара-пуранатика 7309 Абхидхаммаматика-пали

සිංහල
පාලි කැනනය	විවරණ	අටුවා	වෙනත්
1101 පාරාජික පාළි 1102 පාචිත්තිය පාළි 1103 මහාවග්ග පාළි (විනය) 1104 චූළවග්ග පාළි 1105 පරිවාර පාළි	1201 පාරාජිකකණ්ඩ අට්ඨකථා-1 1202 පාරාජිකකණ්ඩ අට්ඨකථා-2 1203 පාචිත්තිය අට්ඨකථා 1204 මහාවග්ග අට්ඨකථා (විනය) 1205 චූළවග්ග අට්ඨකථා 1206 පරිවාර අට්ඨකථා	1301 සාරත්ථදීපනී ටීකා-1 1302 සාරත්ථදීපනී ටීකා-2 1303 සාරත්ථදීපනී ටීකා-3	1401 ද්වෙමාතිකාපාළි 1402 විනයසංගහ අට්ඨකථා 1403 වජිරබුද්ධි ටීකා 1404 විමතිවිනෝදනී ටීකා-1 1405 විමතිවිනෝදනී ටීකා-2 1406 විනයාලංකාර ටීකා-1 1407 විනයාලංකාර ටීකා-2 1408 කඞ්ඛාවිතරණීපුරාණ ටීකා 1409 විනයවිනිච්ඡය-උත්තරවිනිච්ඡය 1410 විනයවිනිච්ඡය ටීකා-1 1411 විනයවිනිච්ඡය ටීකා-2 1412 පාචිත්යාදියෝජනාපාළි 1413 ඛුද්දසික්ඛා-මූලසික්ඛා 8401 විසුද්ධිමග්ග-1 8402 විසුද්ධිමග්ග-2 8403 විසුද්ධිමග්ග-මහාටීකා-1 8404 විසුද්ධිමග්ග-මහාටීකා-2 8405 විසුද්ධිමග්ග නිදානකථා 8406 දීඝනිකාය (පු-වි) 8407 මජ්ඣිමනිකාය (පු-වි) 8408 සංයුත්තනිකාය (පු-වි) 8409 අඞ්ගුත්තරනිකාය (පු-වි) 8410 විනයපිටක (පු-වි) 8411 අභිධම්මපිටක (පු-වි) 8412 අට්ඨකථා (පු-වි) 8413 නිරුත්තිදීපනී 8414 පරමත්ථදීපනී සඞ්ගහමහාටීකාපාඨ 8415 අනුදීපනීපාඨ 8416 පට්ඨානුද්දේස දීපනීපාඨ 8417 නමක්කාරටීකා 8418 මහාපණාමපාඨ 8419 ලක්ඛණාතෝ බුද්ධථෝමනාගාථා 8420 සුතවන්දනා 8421 කමලාඤ්ජලි 8422 ජිනාලඞ්කාර 8423 පජ්ජමධු 8424 බුද්ධගුණගාථාවලී 8425 චූළගන්ථවංස 8427 සාසනවංස 8426 මහාවංස 8429 මොග්ගල්ලානබ්යාකරණං 8428 කච්චායනබ්යාකරණං 8430 සද්දනීතිප්පකරණං (පදමාලා) 8431 සද්දනීතිප්පකරණං (ධාතුමාලා) 8432 පදරූපසිද්ධි 8433 මොග්ගල්ලානපඤ්චිකා 8434 පයෝගසිද්ධිපාඨ 8435 වුත්තෝදයපාඨ 8436 අභිධානප්පදීපිකාපාඨ 8437 අභිධානප්පදීපිකාටීකා 8438 සුබෝධාලඞ්කාරපාඨ 8439 සුබෝධාලඞ්කාරටීකා 8440 බාලාවතාර ගණ්ඨිපදත්ථවිනිච්ඡයසාර 8446 කවිදප්පණනීති 8447 නීතිමඤ්ජරී 8445 ධම්මනීති 8444 මහාරහනීති 8441 ලෝකනීති 8442 සුත්තන්තනීති 8443 සූරස්සතිනීති 8450 චාණක්යනීති 8448 නරදක්ඛදීපනී 8449 චතුරාරක්ඛදීපනී 8451 රසවාහිනී 8452 සීමවිසෝධනීපාඨ 8453 වෙස්සන්තරගීති 8454 මොග්ගල්ලාන වුත්තිවිවරණපඤ්චිකා 8455 ථූපවංස 8456 දාඨාවංස 8457 ධාතුපාඨවිලාසිනියා 8458 ධාතුවංස 8459 හත්ථවනගල්ලවිහාරවංස 8460 ජිනචරිතය 8461 ජිනවංසදීපං 8462 තේලකටාහගාථා 8463 මිලිදටීකා 8464 පදමඤ්ජරී 8465 පදසාධනං 8466 සද්දබින්දුපකරණං 8467 කච්චායනධාතුමඤ්ජුසා 8468 සාමන්තකූටවණ්ණනා
2101 සීලක්ඛන්ධවග්ග පාළි 2102 මහාවග්ග පාළි (දීඝ) 2103 පාථිකවග්ග පාළි	2201 සීලක්ඛන්ධවග්ග අට්ඨකථා 2202 මහාවග්ග අට්ඨකථා (දීඝ) 2203 පාථිකවග්ග අට්ඨකථා	2301 සීලක්ඛන්ධවග්ග ටීකා 2302 මහාවග්ග ටීකා (දීඝ) 2303 පාථිකවග්ග ටීකා 2304 සීලක්ඛන්ධවග්ග-අභිනවටීකා-1 2305 සීලක්ඛන්ධවග්ග-අභිනවටීකා-2
3101 මූලපණ්ණාස පාළි 3102 මජ්ඣිමපණ්ණාස පාළි 3103 උපරිපණ්ණාස පාළි	3201 මූලපණ්ණාස අට්ඨකථා-1 3202 මූලපණ්ණාස අට්ඨකථා-2 3203 මජ්ඣිමපණ්ණාස අට්ඨකථා 3204 උපරිපණ්ණාස අට්ඨකථා	3301 මූලපණ්ණාස ටීකා 3302 මජ්ඣිමපණ්ණාස ටීකා 3303 උපරිපණ්ණාස ටීකා
4101 සගාථාවග්ග පාළි 4102 නිදානවග්ග පාළි 4103 ඛන්ධවග්ග පාළි 4104 සළායතනවග්ග පාළි 4105 මහාවග්ග පාළි (සංයුත්ත)	4201 සගාථාවග්ග අට්ඨකථා 4202 නිදානවග්ග අට්ඨකථා 4203 ඛන්ධවග්ග අට්ඨකථා 4204 සළායතනවග්ග අට්ඨකථා 4205 මහාවග්ග අට්ඨකථා (සංයුත්ත)	4301 සගාථාවග්ග ටීකා 4302 නිදානවග්ග ටීකා 4303 ඛන්ධවග්ග ටීකා 4304 සළායතනවග්ග ටීකා 4305 මහාවග්ග ටීකා (සංයුත්ත)
5101 එකකනිපාත පාළි 5102 දුකනිපාත පාළි 5103 තිකනිපාත පාළි 5104 චතුක්කනිපාත පාළි 5105 පඤ්චකනිපාත පාළි 5106 ඡක්කනිපාත පාළි 5107 සත්තකනිපාත පාළි 5108 අට්ඨකාදිනිපාත පාළි 5109 නවකනිපාත පාළි 5110 දසකනිපාත පාළි 5111 එකාදසකනිපාත පාළි	5201 එකකනිපාත අට්ඨකථා 5202 දුක-තික-චතුක්කනිපාත අට්ඨකථා 5203 පඤ්චක-ඡක්ක-සත්තකනිපාත අට්ඨකථා 5204 අට්ඨකාදිනිපාත අට්ඨකථා	5301 එකකනිපාත ටීකා 5302 දුක-තික-චතුක්කනිපාත ටීකා 5303 පඤ්චක-ඡක්ක-සත්තකනිපාත ටීකා 5304 අට්ඨකාදිනිපාත ටීකා
6101 ඛුද්දකපාඨ පාළි 6102 ධම්මපද පාළි 6103 උදාන පාළි 6104 ඉතිවුත්තක පාළි 6105 සුත්තනිපාත පාළි 6106 විමානවත්ථු පාළි 6107 පේතවත්ථු පාළි 6108 ථේරගාථා පාළි 6109 ථේරීගාථා පාළි 6110 අපදාන පාළි-1 6111 අපදාන පාළි-2 6112 බුද්ධවංස පාළි 6113 චරියාපිටක පාළි 6114 ජාතක පාළි-1 6115 ජාතක පාළි-2 6116 මහානිද්දේස පාළි 6117 චූළනිද්දේස පාළි 6118 පටිසම්භිදාමග්ග පාළි 6119 නෙත්තිප්පකරණ පාළි 6120 මිලින්දපඤ්හ පාළි 6121 පේටකෝපදේස පාළි	6201 ඛුද්දකපාඨ අට්ඨකථා 6202 ධම්මපද අට්ඨකථා-1 6203 ධම්මපද අට්ඨකථා-2 6204 උදාන අට්ඨකථා 6205 ඉතිවුත්තක අට්ඨකථා 6206 සුත්තනිපාත අට්ඨකථා-1 6207 සුත්තනිපාත අට්ඨකථා-2 6208 විමානවත්ථු අට්ඨකථා 6209 පේතවත්ථු අට්ඨකථා 6210 ථේරගාථා අට්ඨකථා-1 6211 ථේරගාථා අට්ඨකථා-2 6212 ථේරීගාථා අට්ඨකථා 6213 අපදාන අට්ඨකථා-1 6214 අපදාන අට්ඨකථා-2 6215 බුද්ධවංස අට්ඨකථා 6216 චරියාපිටක අට්ඨකථා 6217 ජාතක අට්ඨකථා-1 6218 ජාතක අට්ඨකථා-2 6219 ජාතක අට්ඨකථා-3 6220 ජාතක අට්ඨකථා-4 6221 ජාතක අට්ඨකථා-5 6222 ජාතක අට්ඨකථා-6 6223 ජාතක අට්ඨකථා-7 6224 මහානිද්දේස අට්ඨකථා 6225 චූළනිද්දේස අට්ඨකථා 6226 පටිසම්භිදාමග්ග අට්ඨකථා-1 6227 පටිසම්භිදාමග්ග අට්ඨකථා-2 6228 නෙත්තිප්පකරණ අට්ඨකථා	6301 නෙත්තිප්පකරණ ටීකා 6302 නෙත්තිවිභාවිනී
7101 ධම්මසංගණී පාළි 7102 විභඞ්ග පාළි 7103 ධාතුකථා පාළි 7104 පුග්ගලපඤ්ඤත්ති පාළි 7105 කථාවත්ථු පාළි 7106 යමක පාළි-1 7107 යමක පාළි-2 7108 යමක පාළි-3 7109 පට්ඨාන පාළි-1 7110 පට්ඨාන පාළි-2 7111 පට්ඨාන පාළි-3 7112 පට්ඨාන පාළි-4 7113 පට්ඨාන පාළි-5	7201 ධම්මසංගණි අට්ඨකථා 7202 සම්මෝහවිනෝදනී අට්ඨකථා 7203 පඤ්චපකරණ අට්ඨකථා	7301 ධම්මසංගණී-මූලටීකා 7302 විභඞ්ග-මූලටීකා 7303 පඤ්චපකරණ-මූලටීකා 7304 ධම්මසංගණී-අනුටීකා 7305 පඤ්චපකරණ-අනුටීකා 7306 අභිධම්මාවතාරෝ-නාමරූපපරිච්ඡේදෝ 7307 අභිධම්මත්ථසංගහෝ 7308 අභිධම්මාවතාර-පුරාණටීකා 7309 අභිධම්මමාතිකාපාළි

Español
El Canon Pali	Los Comentarios	Los Subcomentarios	Otros
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

แบบไทย
บาลีแคน	ข้อคิดเห็น	คำอธิบายย่อย	อื่น
1101 ปาราชิกปาฬิ 1102 ปาจิตติยปาฬิ 1103 มหาวคฺคปาฬิ (วินัย) 1104 จูฬวคฺคปาฬิ 1105 ปริวารปาฬิ	1201 ปาราชิกกณฺฑอฏฺฐกถา-๑ 1202 ปาราชิกกณฺฑอฏฺฐกถา-๒ 1203 ปาจิตฺติยอฏฺฐกถา 1204 มหาวคฺคอฏฺฐกถา (วินัย) 1205 จูฬวคฺคอฏฺฐกถา 1206 ปริวารอฏฺฐกถา	1301 สารตฺถทีปนีฏีกา-๑ 1302 สารตฺถทีปนีฏีกา-๒ 1303 สารตฺถทีปนีฏีกา-๓	1401 ทเวมาติกาปาฬิ 1402 วินยสํคหอฏฺฐกถา 1403 วชิรพุทฺธิฏีกา 1404 วิมติวิโนทนีฏีกา-๑ 1405 วิมติวิโนทนีฏีกา-๒ 1406 วินยาลงฺการฏีกา-๑ 1407 วินยาลงฺการฏีกา-๒ 1408 กงฺขาวิตรณีปุราณฏีกา 1409 วินยวินิจฉย-อุตฺตรวินิจฉย 1410 วินยวินิจฉยฏีกา-๑ 1411 วินยวินิจฉยฏีกา-๒ 1412 ปาจิตฺยาทิโยชนาปาฬิ 1413 ขุทฺทสิกฺขา-มูลสิกฺขา 8401 วิสุทฺธิมคฺค-๑ 8402 วิสุทฺธิมคฺค-๒ 8403 วิสุทฺธิมคฺค-มหาฏีกา-๑ 8404 วิสุทฺธิมคฺค-มหาฏีกา-๒ 8405 วิสุทฺธิมคฺค-นิทานกถา 8406 ทีฆนิกาย (ปุ-วิ) 8407 มชฺฌิมนิกาย (ปุ-วิ) 8408 สํยุตฺตนิกาย (ปุ-วิ) 8409 องฺคุตฺตรนิกาย (ปุ-วิ) 8410 วินยปิฎก (ปุ-วิ) 8411 อภิธมฺมปิฎก (ปุ-วิ) 8412 อฏฺฐกถา (ปุ-วิ) 8413 นิรุตฺติทีปนี 8414 ปรมตฺถทีปนี สงฺคหมหาฏีกาปาฐ 8415 อนุทีปนีปาฐ 8416 ปฎฺฐานุทฺเทสทีปนีปาฐ 8417 นมกฺการฏีกา 8418 มหาปณามปาฐ 8419 ลกฺขณาโต พุทฺธโถมนาคาถา 8420 สุตวทน 8421 กมลาญฺชลิ 8422 ชินาลงฺการ 8423 ปชฺชมธุ 8424 พุทฺธคุณคาถาวลี 8425 จูฬคนฺถวํส 8427 สาสนวํส 8426 มหาวํส 8429 โมคฺคลฺลานพฺยากรณํ 8428 กจฺจายนพฺยากรณํ 8430 สทฺทานีติปฺปกรณํ (ปทมาลา) 8431 สทฺทานีติปฺปกรณํ (ธาตุมาลา) 8432 ปทรูปสิทฺธิ 8433 โมคคฺลานปญฺจิกา 8434 ปโยคสิทฺธิปาฐ 8435 วุตฺโตทยปาฐ 8436 อภิธานปฺปทีปิกาปาฐ 8437 อภิธานปฺปทีปิกาฏีกา 8438 สุโพธาลงฺการปาฐ 8439 สุโพธาลงฺการฏีกา 8440 พาลาวตาร คณฺฐิปทตฺถวินิจฺฉยสาร 8446 กวิทปฺปณนีติ 8447 นีติมญฺชรี 8445 ธมฺมนีติ 8444 มหารหนีติ 8441 โลกนีติ 8442 สุตฺตนฺตนีติ 8443 สูรสฺสตินีติ 8450 จาณกฺยนีติ 8448 นรทกฺขทีปนี 8449 จตุราวรกฺขทีปนี 8451 รสวาหินี 8452 สีมวิโสธนีปาฐ 8453 เวสฺสนฺตรคีติ 8454 โมคฺคลฺลาน วุตฺติวิวรณปญฺจิกา 8455 ถูปวํส 8456 ทาฐาวํส 8457 ธาตุปาฐวิลาสินิยา 8458 ธาตุวํส 8459 หตฺถวนคัลลวิหารวํส 8460 ชนจริตย 8461 ชนวํสทีปํ 8462 เตลกฏาหคาถา 8463 มิลิทฏีกา 8464 ปทมญฺชรี 8465 ปทสาธนํ 8466 สทฺทพินฺทุปกรณํ 8467 กจฺจายนธาตุมญฺชุสา 8468 สามนฺตกูฏวณฺณนา
2101 สีลกฺขนฺธวคฺคปาฬิ 2102 มหาวคฺคปาฬิ (ทีฆ) 2103 ปาถิกวคฺคปาฬิ	2201 สีลกฺขนฺธวคฺคอฏฺฐกถา 2202 มหาวคฺคอฏฺฐกถา (ทีฆ) 2203 ปาถิกวคฺคอฏฺฐกถา	2301 สีลกฺขนฺธวคฺคฏีกา 2302 มหาวคฺคฏีกา (ทีฆ) 2303 ปาถิกวคฺคฏีกา 2304 สีลกฺขนฺธวคฺค-อภินวฏีกา-๑ 2305 สีลกฺขนฺธวคฺค-อภินวฏีกา-๒
3101 มูลปณฺณาสปาฬิ 3102 มชฺฌิมปณฺณาสปาฬิ 3103 อุปริปณฺณาสปาฬิ	3201 มูลปณฺณาสอฏฺฐกถา-๑ 3202 มูลปณฺณาสอฏฺฐกถา-๒ 3203 มชฺฌิมปณฺณาสอฏฺฐกถา 3204 อุปริปณฺณาสอฏฺฐกถา	3301 มูลปณฺณาสฏีกา 3302 มชฺฌิมปณฺณาสฏีกา 3303 อุปริปณฺณาสฏีกา
4101 สคาถาวคฺคปาฬิ 4102 นิทานวคฺคปาฬิ 4103 ขนฺธวคฺคปาฬิ 4104 สฬายตนวคฺคปาฬิ 4105 มหาวคฺคปาฬิ (สํยุตฺต)	4201 สคาถาวคฺคอฏฺฐกถา 4202 นิทานวคฺคอฏฺฐกถา 4203 ขนฺธวคฺคอฏฺฐกถา 4204 สฬายตนวคฺคอฏฺฐกถา 4205 มหาวคฺคอฏฺฐกถา (สํยุตฺต)	4301 สคาถาวคฺคฏีกา 4302 นิทานวคฺคฏีกา 4303 ขนฺธวคฺคฏีกา 4304 สฬายตนวคฺคฏีกา 4305 มหาวคฺคฏีกา (สํยุตฺต)
5101 เอกกนิปาตปาฬิ 5102 ทุกนิปาตปาฬิ 5103 ติกนิปาตปาฬิ 5104 จตุกฺกนิปาตปาฬิ 5105 ปญฺจกนิปาตปาฬิ 5106 ฉกฺกนิปาตปาฬิ 5107 สตฺตกนิปาตปาฬิ 5108 อฏฺฐกาทินิปาตปาฬิ 5109 นวกนิปาตปาฬิ 5110 ทสกนิปาตปาฬิ 5111 เอกาทสกนิปาตปาฬิ	5201 เอกกนิปาตอฏฺฐกถา 5202 ทุก-ติก-จตุกฺกนิปาตอฏฺฐกถา 5203 ปญฺจก-ฉกฺก-สตฺตกนิปาตอฏฺฐกถา 5204 อฏฺฐกาทินิปาตอฏฺฐกถา	5301 เอกกนิปาตฏีกา 5302 ทุก-ติก-จตุกฺกนิปาตฏีกา 5303 ปญฺจก-ฉกฺก-สตฺตกนิปาตฏีกา 5304 อฏฺฐกาทินิปาตฏีกา
6101 ขุทฺทกปาฐปาฬิ 6102 ธมฺมปทปาฬิ 6103 อุทานปาฬิ 6104 อิติวุตฺตกปาฬิ 6105 สุตฺตนิบาตปาฬิ 6106 วิมานวตฺถุปาฬิ 6107 เปตวตฺถุปาฬิ 6108 เถรคาถาปาฬิ 6109 เถรีคาถาปาฬิ 6110 อปทานปาฬิ-๑ 6111 อปทานปาฬิ-๒ 6112 พุทธวงฺสปาฬิ 6113 จริยาปิฏกปาฬิ 6114 ชาตกปาฬิ-๑ 6115 ชาตกปาฬิ-๒ 6116 มหานิทฺเทสปาฬิ 6117 จูฬนิทฺเทสปาฬิ 6118 ปฏิสมฺภิทามคฺคปาฬิ 6119 เนตฺติปฺปกฺรณปาฬิ 6120 มิลินฺทปญฺหาปาฬิ 6121 เปฏโกปเทสปาฬิ	6201 ขุทฺทกปาฐอฏฺฐกถา 6202 ธมฺมปทอฏฺฐกถา-๑ 6203 ธมฺมปทอฏฺฐกถา-๒ 6204 อุทานอฏฺฐกถา 6205 อิติวุตฺตกอฏฺฐกถา 6206 สุตฺตนิบาตอฏฺฐกถา-๑ 6207 สุตฺตนิบาตอฏฺฐกถา-๒ 6208 วิมานวตฺถุอฏฺฐกถา 6209 เปตวตฺถุอฏฺฐกถา 6210 เถรคาถาอฏฺฐกถา-๑ 6211 เถรคาถาอฏฺฐกถา-๒ 6212 เถรีคาถาอฏฺฐกถา 6213 อปทานอฏฺฐกถา-๑ 6214 อปทานอฏฺฐกถา-๒ 6215 พุทธวงฺสอฏฺฐกถา 6216 จริยาปิฏกอฏฺฐกถา 6217 ชาตกอฏฺฐกถา-๑ 6218 ชาตกอฏฺฐกถา-๒ 6219 ชาตกอฏฺฐกถา-๓ 6220 ชาตกอฏฺฐกถา-๔ 6221 ชาตกอฏฺฐกถา-๕ 6222 ชาตกอฏฺฐกถา-๖ 6223 ชาตกอฏฺฐกถา-๗ 6224 มหานิทฺเทสอฏฺฐกถา 6225 จูฬนิทฺเทสอฏฺฐกถา 6226 ปฏิสมฺภิทามคฺคอฏฺฐกถา-๑ 6227 ปฏิสมฺภิทามคฺคอฏฺฐกถา-๒ 6228 เนตฺติปฺปกฺรณอฏฺฐกถา	6301 เนตฺติปฺปกฺรณฏีกา 6302 เนตฺติวิภาวินี
7101 ธมฺมสงฺคณีปาฬิ 7102 วิภงฺคปาฬิ 7103 ธาตุกถาปาฬิ 7104 ปุคฺคลปญฺญตฺติปาฬิ 7105 กถาวตฺถุปาฬิ 7106 ยมกปาฬิ-๑ 7107 ยมกปาฬิ-๒ 7108 ยมกปาฬิ-๓ 7109 ปฎฺฐานปาฬิ-๑ 7110 ปฎฺฐานปาฬิ-๒ 7111 ปฎฺฐานปาฬิ-๓ 7112 ปฎฺฐานปาฬิ-๔ 7113 ปฎฺฐานปาฬิ-๕	7201 ธมฺมสงฺคณิอฏฺฐกถา 7202 สมฺโมหวินิทนีอฏฺฐกถา 7203 ปญฺจปกรณอฏฺฐกถา	7301 ธมฺมสงฺคณีมูลฏีกา 7302 วิภงฺคมูลฏีกา 7303 ปญฺจปกรณมูลฏีกา 7304 ธมฺมสงฺคณีอนุฏีกา 7305 ปญฺจปกรณอนุฏีกา 7306 อภิธมฺมาวตาโร-นามรูปปริจฺเฉโท 7307 อภิธมฺมตฺถสงฺคโห 7308 อภิธมฺมาวตาร-ปุราณฏีกา 7309 อภิธมฺมมาติกาปาฬิ

བོད་མི
པཱ་ལི་གསུང་རབ།	འགྲེལ་བཤད།	འགྲེལ་བཤད་ཕྲན།	གཞན།
1101 ཕ་ར་ཇི་ཀ་པཱ་ལི། 1102 པཱ་ཙི་ཏི་ཡ་པཱ་ལི། 1103 མ་ཧཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། (ཝི་ན་ཡ) 1104 ཙཱུ་ལ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 1105 པ་རི་ཝཱ་ར་པཱ་ལི།	1201 ཕ་ར་ཇི་ཀ་ཀཎྜ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 1202 ཕ་ར་ཇི་ཀ་ཀཎྜ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 1203 པཱ་ཙི་ཏི་ཡ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 1204 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (ཝི་ན་ཡ) 1205 ཙཱུ་ལ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 1206 པ་རི་ཝཱ་ར་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	1301 སཱ་རཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1302 སཱ་རཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1303 སཱ་རཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༣	1401 དྭེ་མཱ་ཏི་ཀཱ་པཱ་ལི། 1402 ཝི་ན་ཡ་སངྒ་ཧ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 1403 ཝ་ཇི་ར་བུད་དྷི་ཊཱི་ཀཱ། 1404 ཝི་མ་ཏི་ཝི་ནོ་ད་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1405 ཝི་མ་ཏི་ཝི་ནོ་ད་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1406 ཝི་ན་ཡཱ་ལངྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1407 ཝི་ན་ཡཱ་ལངྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1408 ཀངྑཱ་ཝི་ཏ་ར་ཎཱི་པུ་རཱ་ཎ་ཊཱི་ཀཱ། 1409 ཝི་ན་ཡ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་ཨུ་ཏྟ་ར་ཝི་ནི་ཙ་ཡ། 1410 ཝི་ན་ཡ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1411 ཝི་ན་ཡ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1412 པཱ་ཙི་ཏྱཱ་དི་ཡོ་ཇ་ནཱ་པཱ་ལི། 1413 ཁུད་ད་སིཀྑཱ་མཱུ་ལ་སིཀྑཱ། 8401 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ-༡ 8402 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ-༢ 8403 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ་མ་ཧཱ་ཊཱི་ཀཱ-༡ 8404 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ་མ་ཧཱ་ཊཱི་ཀཱ-༢ 8405 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ་ནི་དཱ་ན་ཀ་ཐཱ། 8406 དཱི་གྷ་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8407 མཛྷི་མ་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8408 སཾ་ཡུཏྟ་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8409 ཨངྒུ་ཏྟ་ར་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8410 ཝི་ན་ཡ་པི་ཊ་ཀ། (པུ་ཝི) 8411 ཨ་བྷི་དྷམྨ་པི་ཊ་ཀ། (པུ་ཝི) 8412 ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (པུ་ཝི) 8413 ནི་རུཏྟི་དཱི་པ་ནཱི། 8414 པ་ར་མཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་སངྒ་ཧ་མ་ཧཱ་ཊཱི་ཀཱ་པཱ་ཋ། 8415 ཨ་ནུ་དཱི་པ་ནཱི་པཱ་ཋ། 8416 པཊྛཱ་ནུདྡེ་ས་དཱི་པ་ནཱི་པཱ་ཋ། 8417 ན་མཀྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ། 8418 མ་ཧཱ་པ་ཎཱ་མ་པཱ་ཋ། 8419 ལཀྑ་ཎཱ་ཏོ་བུདྡྷ་ཐོ་མ་ནཱ་གཱ་ཐཱ། 8420 སུ་ཏ་ཝནྡ་ནཱ། 8421 ཀ་མ་ལཱཉྫ་ལི། 8422 ཇི་ནཱ་ལངྐཱ་ར། 8423 པཛྫ་མ་དྷུ། 8424 བུདྡྷ་གུ་ཎ་གཱ་ཐཱ་ཝ་ལཱི། 8425 ཙཱུ་ལ་གནྠ་ཝཾ་ས། 8427 སཱ་ས་ན་ཝཾ་ས། 8426 མ་ཧཱ་ཝཾ་ས། 8429 མོགྒ་ལླཱ་ན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎཾ། 8428 ཀཙྩཱ་ཡ་ན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎཾ། 8430 སདྡ་ནཱི་ཏི་པྤ་ཀ་ར་ཎཾ། (པ་ད་མཱ་ལཱ) 8431 སདྡ་ནཱི་ཏི་པྤ་ཀ་ར་ཎཾ། (དྷཱ་ཏུ་མཱ་ལཱ) 8432 པ་ད་རཱུ་པ་སིད་དྷི། 8433 མོ་ག་ལླཱ་ན་པཉྩ་ཀཱ། 8434 པ་ཡོ་ག་སིད་དྷི་པཱ་ཋ། 8435 བུཏྟོ་ད་ཡ་པཱ་ཋ། 8436 ཨ་བྷི་དྷཱ་ན་པྤ་དཱི་པི་ཀཱ་པཱ་ཋ། 8437 ཨ་བྷི་དྷཱ་ན་པྤ་དཱི་པི་ཀཱ་ཊཱི་ཀཱ། 8438 སུ་བོ་དྷཱ་ལངྐཱ་ར་པཱ་ཋ། 8439 སུ་བོ་དྷཱ་ལངྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ། 8440 བཱ་ལཱ་ཝ་ཏཱ་ར་གཎྛི་པ་དཏྠ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་སཱ་ར། 8446 ཀ་ཝི་དཔྤ་ཎ་ནཱི་ཏི། 8447 ནཱི་ཏི་མཉྫ་རཱི། 8445 དྷམྨ་ནཱི་ཏི། 8444 མ་ཧཱ་ར་ཧ་ནཱི་ཏི། 8441 ལོ་ཀ་ནཱི་ཏི། 8442 སུཏྟནྟ་ནཱ་ཏི། 8443 སཱུ་རསྶ་ཏི་ནཱི་ཏི། 8450 ཙཱ་ཎཀྱ་ནཱི་ཏི། 8448 ན་ར་དཀྑ་དཱི་པ་ནཱི། 8449 ཙ་ཏུ་རཱ་རཀྑ་དཱི་པ་ནཱི། 8451 ར་ས་ཝཱ་ཧི་ནཱི། 8452 སཱི་མ་ཝི་སོ་ད་ནཱི་པཱ་ཋ། 8453 ཝེསྶནྟ་ར་གཱི་ཏི། 8454 མོགྒ་ལླཱ་ན་བུཏྟི་ཝི་ཝ་ར་ཎ་པཉྩ་ཀཱ། 8455 ཐཱུ་པ་ཝཾ་ས། 8456 དཱ་ཊྷཱ་ཝཾ་ས། 8457 དྷཱ་ཏུ་པཱ་ཋ་ཝི་ལཱ་སི་ནི་ཡཱ། 8458 དྷཱ་ཏུ་ཝཾ་ས། 8459 ཧཏྠ་ཝ་ན་གལླ་ཝི་ཧཱ་ར་ཝཾ་ས། 8460 ཇི་ན་ཙ་རི་ཏ་ཡ། 8461 ཇི་ན་ཝཾ་ས་དཱི་པཾ། 8462 ཏེ་ལ་ཀ་ཊཱ་ཧ་གཱ་ཐཱ། 8463 མི་ལི་ད་ཊཱི་ཀཱ། 8464 པ་ད་མཉྫ་རཱི། 8465 པ་ད་སཱ་ད་ནཾ། 8466 སདྡ་བིནྡུ་པ་ཀ་ར་ཎཾ། 8467 ཀཙྩཱ་ཡ་ན་དྷཱ་ཏུ་མཉྫུ་སཱ། 8468 སཱ་མནྟ་ཀཱུ་ཊ་ཝཎྞ་ནཱ།
2101 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 2102 མ་ཧཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། (དཱི་གྷ) 2103 པཱ་ཐི་ཀ་ཝག་ག་པཱ་ལི།	2201 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 2202 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (དཱི་གྷ) 2203 པཱ་ཐི་ཀ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	2301 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 2302 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། (དཱི་གྷ) 2303 པཱ་ཐི་ཀ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 2304 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཨ་བྷི་ན་ཝ་ཊཱི་ཀཱ-༡ 2305 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཨ་བྷི་ན་ཝ་ཊཱི་ཀཱ-༢
3101 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་པཱ་ལི། 3102 མཛྷི་མ་པཎྞཱ་ས་པཱ་ལི། 3103 ཨུ་པ་རི་པཎྞཱ་ས་པཱ་ལི།	3201 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 3202 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 3203 མཛྷི་མ་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 3204 ཨུ་པ་རི་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	3301 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་ཊཱི་ཀཱ། 3302 མཛྷི་མ་པཎྞཱ་ས་ཊཱི་ཀཱ། 3303 ཨུ་པ་རི་པཎྞཱ་ས་ཊཱི་ཀཱ།
4101 ས་གཱ་ཐཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4102 ནི་དཱ་ན་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4103 ཁནྡྷ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4104 ས་ལཱ་ཡ་ཏ་ན་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4105 མ་ཧཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། (སཾ་ཡུཏྟ)	4201 ས་གཱ་ཐཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4202 ནི་དཱ་ན་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4203 ཁནྡྷ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4204 ས་ལཱ་ཡ་ཏ་ན་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4205 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (སཾ་ཡུཏྟ)	4301 ས་གཱ་ཐཱ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4302 ནི་དཱ་ན་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4303 ཁནྡྷ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4304 ས་ལཱ་ཡ་ཏ་ན་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4305 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། (སཾ་ཡུཏྟ)
5101 ཨེ་ཀ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5102 དུ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5103 ཏི་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5104 ཙ་ཏུཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5105 པཉྩ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5106 ཆཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5107 སཏྟ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5108 ཨཊྛ་ཀཱ་དི་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5109 ན་ཝ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5110 ད་ས་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5111 ཨེ་ཀཱ་ད་ས་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི།	5201 ཨེ་ཀ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 5202 དུ་ཀ་ཏི་ཀ་ཙ་ཏུཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 5203 པཉྩ་ཀ་ཆཀྐ་སཏྟ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 5204 ཨཊྛ་ཀཱ་དི་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	5301 ཨེ་ཀ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ། 5302 དུ་ཀ་ཏི་ཀ་ཙ་ཏུཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ། 5303 པཉྩ་ཀ་ཆཀྐ་སཏྟ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ། 5304 ཨཊྛ་ཀཱ་དི་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ།
6101 ཁུད་ད་ཀ་པཱ་ཋ་པཱ་ལི། 6102 དྷམྨ་པ་ད་པཱ་ལི། 6103 ཨུ་དཱ་ན་པཱ་ལི། 6104 ཨི་ཏི་ཝུཏྟ་ཀ་པཱ་ལི། 6105 སུཏྟ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 6106 ཝི་མཱ་ན་ཝཏྠུ་པཱ་ལི། 6107 པེ་ཏ་ཝཏྠུ་པཱ་ལི། 6108 ཐེ་ར་གཱ་ཐཱ་པཱ་ལི། 6109 ཐེ་རཱི་གཱ་ཐཱ་པཱ་ལི། 6110 ཨ་པ་དཱ་ན་པཱ་ལི-༡ 6111 ཨ་པ་དཱ་ན་པཱ་ལི-༢ 6112 བུདྡྷ་ཝཾ་ས་པཱ་ལི། 6113 ཙ་རི་ཡཱ་པི་ཊ་ཀ་པཱ་ལི། 6114 ཛཱ་ཏ་ཀ་པཱ་ལི-༡ 6115 ཛཱ་ཏ་ཀ་པཱ་ལི-༢ 6116 མ་ཧཱ་ནི་དྡེ་ས་པཱ་ལི། 6117 ཙཱུ་ལ་ནི་དྡེ་ས་པཱ་ལི། 6118 པ་ཊི་སམ་བྷི་དཱ་མགྒ་པཱ་ལི། 6119 ནེཏྟི་པྤ་ཀ་ར་ཎ་པཱ་ལི། 6120 མི་ལིནྡ་པཉྷ་པཱ་ལི། 6121 པེ་ཊ་ཀོ་པ་དེ་ས་པཱ་ལི།	6201 ཁུད་ད་ཀ་པཱ་ཋ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6202 དྷམྨ་པ་ད་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6203 དྷམྨ་པ་ད་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6204 ཨུ་དཱ་ན་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6205 ཨི་ཏི་ཝུཏྟ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6206 སུཏྟ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6207 སུཏྟ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6208 ཝི་མཱ་ན་ཝཏྠུ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6209 པེ་ཏ་ཝཏྠུ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6210 ཐེ་ར་གཱ་ཐཱ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6211 ཐེ་ར་གཱ་ཐཱ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6212 ཐེ་རཱི་གཱ་ཐཱ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6213 ཨ་པ་དཱ་ན་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6214 ཨ་པ་དཱ་ན་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6215 བུདྡྷ་ཝཾ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6216 ཙ་རི་ཡཱ་པི་ཊ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6217 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6218 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6219 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༣ 6220 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༤ 6221 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༥ 6222 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༦ 6223 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༧ 6224 མ་ཧཱ་ནི་དྡེ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6225 ཙཱུ་ལ་ནི་དྡེ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6226 པ་ཊི་སམ་བྷི་དཱ་མགྒ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6227 པ་ཊི་སམ་བྷི་དཱ་མགྒ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6228 ནེཏྟི་པྤ་ཀ་ར་ཎ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	6301 ནེཏྟི་པྤ་ཀ་ར་ཎ་ཊཱི་ཀཱ། 6302 ནེཏྟི་ཝི་བྷཱི་ནཱི།
7101 དྷམྨ་སངྒ་ཎཱི་པཱ་ལི། 7102 ཝི་བྷངྒ་པཱ་ལི། 7103 དྷཱ་ཏུ་ཀ་ཐཱ་པཱ་ལི། 7104 པུགྒ་ལ་པཉྙཏྟི་པཱ་ལི། 7105 ཀ་ཐཱ་ཝཏྠུ་པཱ་ལི། 7106 ཡ་མ་ཀ་པཱ་ལི-༡ 7107 ཡ་མ་ཀ་པཱ་ལི-༢ 7108 ཡ་མ་ཀ་པཱ་ལི-༣ 7109 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༡ 7110 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༢ 7111 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༣ 7112 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༤ 7113 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༥	7201 དྷམྨ་སངྒ་ཎི་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 7202 སམྨོ་ཧ་ཝི་ནོ་ད་ནཱི་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 7203 པཉྩ་པ་ཀ་ར་ཎ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	7301 དྷམྨ་སངྒ་ཎཱི་མཱུ་ལ་ཊཱི་ཀཱ། 7302 ཝི་བྷངྒ་མཱུ་ལ་ཊཱི་ཀཱ། 7303 པཉྩ་པ་ཀ་ར་ཎ་མཱུ་ལ་ཊཱི་ཀཱ། 7304 དྷམྨ་སངྒ་ཎཱི་ཨ་ནུ་ཊཱི་ཀཱ། 7305 པཉྩ་པ་ཀ་ར་ཎ་ཨ་ནུ་ཊཱི་ཀཱ། 7306 ཨ་བྷི་དྷམྨཱ་ཝ་ཏཱ་རོ་ནཱ་མ་རཱུ་པ་པ་རི་ཙྪེ་དོ། 7307 ཨ་བྷི་དྷམྨཏྠ་སངྒ་ཧོ། 7308 ཨ་བྷི་དྷམྨཱ་ཝ་ཏཱ་ར་པུ་རཱ་ཎ་ཊཱི་ཀཱ། 7309 ཨ་བྷི་དྷམྨ་མཱ་ཏི་ཀཱ་པཱ་ལི།

Tiếng Việt
Kinh điển Pali	Chú giải	Phụ chú giải	Khác
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Tạng Luật) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Chú Giải Pārājikakaṇḍa - 1 1202 Chú Giải Pārājikakaṇḍa - 2 1203 Chú Giải Pācittiya 1204 Chú Giải Mahāvagga (Tạng Luật) 1205 Chú Giải Cūḷavagga 1206 Chú Giải Parivāra	1301 Phụ Chú Giải Sāratthadīpanī - 1 1302 Phụ Chú Giải Sāratthadīpanī - 2 1303 Phụ Chú Giải Sāratthadīpanī - 3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Chú Giải Vinayasaṅgaha 1403 Phụ Chú Giải Vajirabuddhi 1404 Phụ Chú Giải Vimativinodanī - 1 1405 Phụ Chú Giải Vimativinodanī - 2 1406 Phụ Chú Giải Vinayālaṅkāra - 1 1407 Phụ Chú Giải Vinayālaṅkāra - 2 1408 Phụ Chú Giải Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Phụ Chú Giải Vinayavinicchaya - 1 1411 Phụ Chú Giải Vinayavinicchaya - 2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Thanh Tịnh Đạo - 1 8402 Thanh Tịnh Đạo - 2 8403 Đại Phụ Chú Giải Thanh Tịnh Đạo - 1 8404 Đại Phụ Chú Giải Thanh Tịnh Đạo - 2 8405 Lời Tựa Thanh Tịnh Đạo 8406 Trường Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8407 Trung Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8408 Tương Ưng Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8409 Tăng Chi Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8410 Tạng Luật (Vấn Đáp) 8411 Tạng Vi Diệu Pháp (Vấn Đáp) 8412 Chú Giải (Vấn Đáp) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Phụ Chú Giải Namakkāra 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Phụ Chú Giải Abhidhānappadīpikā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Phụ Chú Giải Subodhālaṅkāra 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8444 Mahārahanīti 8445 Dhammanīti 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8450 Cāṇakyanīti 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Phụ Chú Giải Milinda 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Trường Bộ) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Chú Giải Sīlakkhandhavagga 2202 Chú Giải Mahāvagga (Trường Bộ) 2203 Chú Giải Pāthikavagga	2301 Phụ Chú Giải Sīlakkhandhavagga 2302 Phụ Chú Giải Mahāvagga (Trường Bộ) 2303 Phụ Chú Giải Pāthikavagga 2304 Phụ Chú Giải Mới Sīlakkhandhavagga - 1 2305 Phụ Chú Giải Mới Sīlakkhandhavagga - 2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Chú Giải Mūlapaṇṇāsa - 1 3202 Chú Giải Mūlapaṇṇāsa - 2 3203 Chú Giải Majjhimapaṇṇāsa 3204 Chú Giải Uparipaṇṇāsa	3301 Phụ Chú Giải Mūlapaṇṇāsa 3302 Phụ Chú Giải Majjhimapaṇṇāsa 3303 Phụ Chú Giải Uparipaṇṇāsa
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Tương Ưng Bộ)	4201 Chú Giải Sagāthāvagga 4202 Chú Giải Nidānavagga 4203 Chú Giải Khandhavagga 4204 Chú Giải Saḷāyatanavagga 4205 Chú Giải Mahāvagga (Tương Ưng Bộ)	4301 Phụ Chú Giải Sagāthāvagga 4302 Phụ Chú Giải Nidānavagga 4303 Phụ Chú Giải Khandhavagga 4304 Phụ Chú Giải Saḷāyatanavagga 4305 Phụ Chú Giải Mahāvagga (Tương Ưng Bộ)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Chú Giải Ekakanipāta 5202 Chú Giải Duka-tika-catukkanipāta 5203 Chú Giải Pañcaka-chakka-sattakanipāta 5204 Chú Giải Aṭṭhakādinipāta	5301 Phụ Chú Giải Ekakanipāta 5302 Phụ Chú Giải Duka-tika-catukkanipāta 5303 Phụ Chú Giải Pañcaka-chakka-sattakanipāta 5304 Phụ Chú Giải Aṭṭhakādinipāta
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi - 1 6111 Apadāna Pāḷi - 2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi - 1 6115 Jātaka Pāḷi - 2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Chú Giải Khuddakapāṭha 6202 Chú Giải Dhammapada - 1 6203 Chú Giải Dhammapada - 2 6204 Chú Giải Udāna 6205 Chú Giải Itivuttaka 6206 Chú Giải Suttanipāta - 1 6207 Chú Giải Suttanipāta - 2 6208 Chú Giải Vimānavatthu 6209 Chú Giải Petavatthu 6210 Chú Giải Theragāthā - 1 6211 Chú Giải Theragāthā - 2 6212 Chú Giải Therīgāthā 6213 Chú Giải Apadāna - 1 6214 Chú Giải Apadāna - 2 6215 Chú Giải Buddhavaṃsa 6216 Chú Giải Cariyāpiṭaka 6217 Chú Giải Jātaka - 1 6218 Chú Giải Jātaka - 2 6219 Chú Giải Jātaka - 3 6220 Chú Giải Jātaka - 4 6221 Chú Giải Jātaka - 5 6222 Chú Giải Jātaka - 6 6223 Chú Giải Jātaka - 7 6224 Chú Giải Mahāniddesa 6225 Chú Giải Cūḷaniddesa 6226 Chú Giải Paṭisambhidāmagga - 1 6227 Chú Giải Paṭisambhidāmagga - 2 6228 Chú Giải Nettippakaraṇa	6301 Phụ Chú Giải Nettippakaraṇa 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi - 1 7107 Yamaka Pāḷi - 2 7108 Yamaka Pāḷi - 3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi - 1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi - 2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi - 3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi - 4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi - 5	7201 Chú Giải Dhammasaṅgaṇi 7202 Chú Giải Sammohavinodanī 7203 Chú Giải Pañcapakaraṇa	7301 Phụ Chú Giải Gốc Dhammasaṅgaṇī 7302 Phụ Chú Giải Gốc Vibhaṅga 7303 Phụ Chú Giải Gốc Pañcapakaraṇa 7304 Phụ Chú Giải Tiếp Theo Dhammasaṅgaṇī 7305 Phụ Chú Giải Tiếp Theo Pañcapakaraṇa 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Phụ Chú Giải Cổ Điển Abhidhammāvatāra 7309 Abhidhammamātikāpāḷi