Tipiṭaka Translation

นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Verehrung jenem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.

องฺคุตฺตรนิกาโย

Anguttara-Nikāya

ฉกฺกนิปาตปาฬิ

Das Buch der Sechser-Gruppen

๑. ปฐมปณฺณาสกํ

1. Die ersten fünfzig Lehrreden

๑. อาหุเนยฺยวคฺโค

1. Das Kapitel über den, der Gaben würdig ist

๑. ปฐมอาหุเนยฺยสุตฺตํ

1. Die erste Lehrrede über den, der Gaben würdig ist

๑. เอวํ [Pg.247] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

1. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene bei Sāvatthī, im Jeta-Hain, dem Garten des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes:

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. มนสา ธมฺมํ วิญฺญา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ.

„Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig, ist der Gastfreundschaft würdig, ist der Opfergaben würdig, ist des respektvollen Grußes würdig, ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen sechs? Hier, Mönche, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit der Nase einen Geruch riecht, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit der Zunge einen Geschmack schmeckt, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Körper eine Berührung fühlt, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, Mönche, ist ein Mönch der Gaben würdig, ist der Gastfreundschaft würdig, ist der Opfergaben würdig, ist des respektvollen Grußes würdig, ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ. ปฐมํ.

Dies sprach der Erhabene. Die Mönche waren zufrieden und freuten sich über die Worte des Erhabenen. Die Erste.

๒. ทุติยอาหุเนยฺยสุตฺตํ

2. Die zweite Lehrrede über den, der Gaben würdig ist

๒. ‘‘ฉหิ[Pg.248], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปริมสติ ปริมชฺชติ; ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ.

2. „Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig, ... (wie oben) ... ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen sechs? Hier, Mönche, erfährt ein Mönch verschiedene Arten von übernormalen Kräften: Obwohl er einer ist, wird er zu vielen; obwohl er viele ist, wird er zu einem; er erscheint und verschwindet; er geht ungehindert durch Wände, Mauern und Berge, als ob sie Luft wären; er taucht in die Erde ein und wieder auf, als ob sie Wasser wäre; er geht auf dem Wasser, ohne einzusinken, als ob es fester Boden wäre; er fliegt mit verschränkten Beinen durch die Luft wie ein gefiederter Vogel; er berührt und streichelt mit seiner Hand den Mond und die Sonne, die so mächtig und gewaltig sind; er übt mit seinem Körper Einfluss aus bis hinauf zur Welt der Brahmas.

‘‘ทิพฺพาย, โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ, เย ทูเร สนฺติเก จ.

Mit dem göttlichen Gehör, das geläutert ist und das menschliche Gehör übersteigt, hört er beide Arten von Tönen: göttliche und menschliche, ob in der Ferne oder in der Nähe.

‘‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ. สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วีตราคํ วา จิตฺตํ…เป… สโทสํ วา จิตฺตํ… วีตโทสํ วา จิตฺตํ… สโมหํ วา จิตฺตํ… วีตโมหํ วา จิตฺตํ… สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ… วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ… มหคฺคตํ วา จิตฺตํ… อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ… สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ… อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ… สมาหิตํ วา จิตฺตํ… อสมาหิตํ วา จิตฺตํ… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ… อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อวิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ.

Er durchdringt mit seinem eigenen Geist den Geist anderer Wesen und anderer Personen und erkennt ihn. Einen Geist mit Leidenschaft erkennt er als einen Geist mit Leidenschaft; einen Geist ohne Leidenschaft erkennt er als einen Geist ohne Leidenschaft; ...pe... einen Geist mit Hass; einen Geist ohne Hass; einen Geist mit Verblendung; einen Geist ohne Verblendung; einen gesammelten Geist; einen zerstreuten Geist; einen erhabenen Geist; einen nicht-erhabenen Geist; einen übertreffbaren Geist; einen unübertreffbaren Geist; einen konzentrierten Geist; einen unkonzentrierten Geist; einen befreiten Geist; einen unbefreiten Geist erkennt er als einen unbefreiten Geist.

‘‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป…. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ.

Er erinnert sich an viele verschiedene frühere Existenzen, nämlich: an eine Geburt, an zwei Geburten, ...pe... . So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielen verschiedenen früheren Existenzen.

‘‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ [Pg.249] วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ.

Mit dem göttlichen Auge, das geläutert ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, sieht er die Wesen beim Sterben und Wiedergeborenwerden – niedrige und vornehme, schöne und hässliche, glückliche und unglückliche; er erkennt, wie die Wesen entsprechend ihren Taten weiterziehen: ‚Diese werten Wesen wahrlich waren dem körperlichen Fehlverhalten, dem sprachlichen Fehlverhalten und dem geistigen Fehlverhalten ergeben; sie schmähten die Edlen, hatten falsche Ansichten und handelten aufgrund falscher Ansichten. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie an einen Ort des Leidens gelangt, in eine unglückliche Daseinsfährte, in den Untergang, in die Hölle. Jene werten Wesen hingegen waren dem rechten körperlichen Verhalten, dem rechten sprachlichen Verhalten und dem rechten geistigen Verhalten ergeben; sie schmähten die Edlen nicht, hatten rechte Ansichten und handelten aufgrund rechter Ansichten. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie in eine glückliche Daseinsfährte gelangt, in eine himmlische Welt.‘ So sieht er mit dem göttlichen Auge, das geläutert ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, die Wesen beim Sterben und Wiedergeborenwerden ... er erkennt, wie die Wesen entsprechend ihren Taten weiterziehen.

‘‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

Durch die Vernichtung der Triebe verweilt er in der trieblosen Befreiung des Geistes und der Befreiung durch Weisheit, nachdem er sie noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen erkannt, verwirklicht und erlangt hat.

‘‘อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ทุติยํ.

Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig, ...pe... ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Die Zweite.

๓. อินฺทฺริยสุตฺตํ

3. Die Lehrrede über die Fähigkeiten

๓. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? สทฺธินฺทฺริเยน, วีริยินฺทฺริเยน, สตินฺทฺริเยน, สมาธินฺทฺริเยน, ปญฺญินฺทฺริเยน, อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ตติยํ.

3. ‘Ihr M nche, ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist w rdig der Gaben, w rdig der Gastfreundschaft, w rdig der Opfergaben, w rdig des ehrerbietigen Gru es, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Mit der F higkeit des Vertrauens, der F higkeit der Tatkraft, der F higkeit der Achtsamkeit, der F higkeit der Konzentration, der F higkeit der Weisheit, und indem er durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, darin eintritt und verweilt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben, w rdig der Gastfreundschaft, w rdig der Opfergaben, w rdig des ehrerbietigen Gru es, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das dritte."

๔. พลสุตฺตํ

4. Balasutta – Die Lehrrede ber die Kr fte

๔. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? สทฺธาพเลน, วีริยพเลน, สติพเลน, สมาธิพเลน, ปญฺญาพเลน, อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. จตุตฺถํ.

4. ‘Ihr M nche, ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Mit der Kraft des Vertrauens, der Kraft der Tatkraft, der Kraft der Achtsamkeit, der Kraft der Konzentration, der Kraft der Weisheit, und indem er durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, darin eintritt und verweilt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das vierte."

๕. ปฐมอาชานียสุตฺตํ

5. Paṭhamajānġyasutta – Die erste Lehrrede ber das edle Ross

๕. ‘‘ฉหิ[Pg.250], ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ.

5. ‘Ihr M nche, ein mit sechs Faktoren ausgestattetes edles Ross eines K nigs ist des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt."

‘‘กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ.

Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist das edle Ross eines K nigs geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen und es ist ausgestattet mit Sch nheit. Ausgestattet mit diesen sechs Faktoren, ihr M nche, ist ein edles Ross eines K nigs des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt."

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, ขโม ธมฺมานํ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ปญฺจมํ.

Ebenso, ihr M nche, ist ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist ein M nch geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen, geduldig gegen ber Geistobjekten. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das f nfte."

๖. ทุติยอาชานียสุตฺตํ

6. Dutiyajānġyasutta – Die zweite Lehrrede ber das edle Ross

๖. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, พลสมฺปนฺโน จ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ.

6. ‘Ihr M nche, ein mit sechs Faktoren ausgestattetes edles Ross eines K nigs ist des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist das edle Ross eines K nigs geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen und es ist ausgestattet mit Kraft. Ausgestattet mit diesen sechs Faktoren, ihr M nche, ist ein edles Ross eines K nigs des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt."

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ขโม โหติ รูปานํ …เป… ขโม ธมฺมานํ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

Ebenso, ihr M nche, ist ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist ein M nch geduldig gegen ber Formen... geduldig gegen ber Geistobjekten. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das sechste."

๗. ตติยอาชานียสุตฺตํ

7. Tatiyajānġyasutta – Die dritte Lehrrede ber das edle Ross

๗. ‘‘ฉหิ[Pg.251], ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, ชวสมฺปนฺโน จ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ.

7. ‘Ihr M nche, ein mit sechs Faktoren ausgestattetes edles Ross eines K nigs ist des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist das edle Ross eines K nigs geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen und es ist ausgestattet mit Schnelligkeit. Ausgestattet mit diesen sechs Faktoren, ihr M nche, ist ein edles Ross eines K nigs des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt."

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ขโม โหติ รูปานํ…เป… ขโม ธมฺมานํ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. สตฺตมํ.

Ebenso, ihr M nche, ist ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist ein M nch geduldig gegen ber Formen... geduldig gegen ber Geistobjekten. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das siebte."

๘. อนุตฺตริยสุตฺตํ

8. Anuttariyasutta – Die Lehrrede ber die Un bertrefflichkeiten

๘. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุตฺตริยานิ. กตมานิ ฉ? ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุตฺตริยานี’’ติ. อฏฺฐมํ.

8. ‘Sechs Dinge, ihr M nche, sind un bertrefflich. Welche sechs? Die Un bertrefflichkeit des Sehens, die Un bertrefflichkeit des H rens, die Un bertrefflichkeit des Erlangens, die Un bertrefflichkeit der Schulung, die Un bertrefflichkeit des Dienstes, die Un bertrefflichkeit des Gedenkens – dies, ihr M nche, sind die sechs Un bertrefflichkeiten.’ Das achte."

๙. อนุสฺสติฏฺฐานสุตฺตํ

9. Anussatiṭṭānasutta – Die Lehrrede ber die Grundlagen des Gedenkens

๙. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุสฺสติฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? พุทฺธานุสฺสติ, ธมฺมานุสฺสติ, สงฺฆานุสฺสติ, สีลานุสฺสติ, จาคานุสฺสติ, เทวตานุสฺสติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. นวมํ.

9. ‘Es gibt diese sechs Grundlagen des Gedenkens, ihr M nche. Welche sechs? Das Gedenken an den Buddha, das Gedenken an die Lehre (Dhamma), das Gedenken an die Gemeinschaft (Sangha), das Gedenken an die Tugend (Sila), das Gedenken an die Freigebigkeit (Caga), das Gedenken an die Himmelswesen (Devata). Dies, ihr M nche, sind die sechs Grundlagen des Gedenkens.’ Das neunte."

๑๐. มหานามสุตฺตํ

10. Mahānāmasutta – Die Lehrrede an Mahānāma

๑๐. เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. อถ โข มหานาโม สกฺโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน, โข มหานาโม สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โย โส, ภนฺเต, อริยสาวโก อาคตผโล วิญฺญาตสาสโน, โส กตเมน วิหาเรน พหุลํ วิหรตี’’ติ?

10. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Sakyern in Kapilavatthu, im Nigrodha-Park. Da begab sich der Sakyer Mahānāma dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangetreten war und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Sakyer Mahānāma zum Erhabenen: „Herr, ein edler Schüler, der die Frucht erreicht hat und die Lehre erkannt hat – in welcher Weise verweilt dieser zumeist?“

‘‘โย [Pg.252] โส, มหานาม, อริยสาวโก อาคตผโล วิญฺญาตสาสโน, โส อิมินา วิหาเรน พหุลํ วิหรติ. อิธ, มหานาม, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ ตถาคตํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน พุทฺธานุสฺสตึ ภาเวติ’’’.

„Ein edler Schüler, Mahānāma, der die Frucht erreicht hat und die Lehre erkannt hat, verweilt zumeist in dieser Weise: Hier, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an den Vollendeten: ‚So ist er, der Erhabene: Er ist ein Heiliger, ein vollkommen Erwachter, vollkommen in Wissen und Wandel, der Glückselige, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Führer für Menschen, die der Zähmung bedürfen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘ Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an den Vollendeten erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf den Vollendeten gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung des Buddha.‘“

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ ธมฺมํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิต ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน ธมฺมานุสฺสตึ ภาเวติ’’’.

„Des Weiteren, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an die Lehre: ‚Gut verkündet ist die Lehre durch den Erhabenen, unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, hinführend, von den Weisen individuell zu erfahren.‘ Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an die Lehre erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf die Lehre gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung der Lehre.‘“

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา เอส ภควโต [Pg.253] สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ สงฺฆํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน สงฺฆานุสฺสตึ ภาเวติ’’’.

„Des Weiteren, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an den Sangha: ‚Gut gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen, aufrichtig gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen, methodisch gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen, gebührend gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen; nämlich die vier Paare von Männern, die acht Arten von Personen. Dies ist die Jüngerschaft des Erhabenen: würdig der Opfergaben, würdig der Gastgeschenke, würdig der Gaben für die künftige Welt, würdig des ehrfürchtigen Grußes, das unvergleichliche Feld des Verdienstes für die Welt.‘ Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an den Sangha erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf den Sangha gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung des Sangha.‘“

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก สีลํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ สีลํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน สีลานุสฺสตึ ภาเวติ’’’.

„Des Weiteren, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an seine eigenen Tugendregeln: unverletzt, unzerbrochen, ungefleckt, unbefleckt, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangetastet, zur Konzentration führend. Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an die Tugend erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf die Tugend gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung der Tugend.‘“

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ – ‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม! โยหํ มจฺเฉรมลปริยุฏฺฐิตาย ปชาย วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสามิ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก จาคํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ[Pg.254], น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ จาคํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน จาคานุสฺสตึ ภาเวติ’’’.

„Weiterhin, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an seine eigene Freigebigkeit: ‚Es ist ein Gewinn für mich, es ist ein wahrer Segen für mich! Unter Geschöpfen, die vom Makel des Geizes besessen sind, verweile ich zu Hause mit einem Geist, der frei vom Makel des Geizes ist; ich bin freigebig, meine Hände sind zum Geben bereit, ich erfreue mich am Verzicht, ich bin ansprechbar für Bitten und finde Freude am Geben und am Teilen.‘ Mahānāma, zu einer Zeit, in der ein edler Schüler an die Freigebigkeit denkt, ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit im Hinblick auf die Freigebigkeit ganz geradlinig ausgerichtet. Ein edler Schüler mit geradlinig ausgerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für die Bedeutung, erlangt Begeisterung für den Dhamma, erlangt mit dem Dhamma verbundene Freude. In dem Erfreuten entsteht Verzückung; wer Verzückung im Geist hat, dessen Körper wird gestillt; wer einen gestillten Körper hat, erfährt Glück; wer glücklich ist, dessen Geist wird konzentriert. Von einem solchen edlen Schüler, Mahānāma, sagt man: ‚Er verweilt im Gleichgewicht unter unbeständigen Geschöpfen, er verweilt frei von Bedrängnis unter bedrängten Geschöpfen; in den Strom des Dhamma eingetreten, entfaltet er die Betrachtung der Freigebigkeit.‘“

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก เทวตานุสฺสตึ ภาเวติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา ตาวตึสา, สนฺติ เทวา ยามา, สนฺติ เทวา ตุสิตา, สนฺติ เทวา นิมฺมานรติโน, สนฺติ เทวา ปรนิมฺมิตวสวตฺติโน, สนฺติ เทวา พฺรหฺมกายิกา, สนฺติ เทวา ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปํ สีลํ สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สุเตน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปํ สุตํ สํวิชฺชติ. ยถารูเปน จาเคน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูโป จาโค สํวิชฺชติ. ยถารูปาย ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ ตา เทวตา อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ[Pg.255], สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน เทวตานุสฺสตึ ภาเวติ’’’.

„Weiterhin, Mahānāma, entfaltet der edle Schüler die Betrachtung der Gottheiten: ‚Es gibt die Götter der vier Himmelskönige, es gibt die Götter der Dreiunddreißig, es gibt die Yāma-Götter, die Tusita-Götter, die Götter, die sich am Erschaffenen erfreuen, die Götter, welche über die Schöpfungen anderer verfügen, es gibt die Götter aus dem Gefolge Brahmas und es gibt Götter darüber hinaus. Ausgestattet mit solchem Vertrauen sind jene Gottheiten, nachdem sie von dieser Welt verschieden sind, dort wiedererschienen; auch in mir findet sich ein solches Vertrauen. Ausgestattet mit solcher Sittlichkeit sind jene Gottheiten... dort wiedererschienen; auch in mir findet sich eine solche Sittlichkeit. Ausgestattet mit solchem Wissen... auch in mir findet sich ein solches Wissen. Ausgestattet mit solcher Freigebigkeit... auch in mir findet sich eine solche Freigebigkeit. Ausgestattet mit solcher Weisheit sind jene Gottheiten, nachdem sie von dieser Welt verschieden sind, dort wiedererschienen; auch in mir findet sich eine solche Weisheit.‘ Mahānāma, zu einer Zeit, in der ein edler Schüler an das Vertrauen, die Sittlichkeit, das Wissen, die Freigebigkeit und die Weisheit von sich selbst und jenen Gottheiten denkt, ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit im Hinblick auf jene Gottheiten ganz geradlinig ausgerichtet. Ein edler Schüler mit geradlinig ausgerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für die Bedeutung, erlangt Begeisterung für den Dhamma, erlangt mit dem Dhamma verbundene Freude. In dem Erfreuten entsteht Verzückung; wer Verzückung im Geist hat, dessen Körper wird gestillt; wer einen gestillten Körper hat, erfährt Glück; wer glücklich ist, dessen Geist wird konzentriert. Von einem solchen edlen Schüler, Mahānāma, sagt man: ‚Er verweilt im Gleichgewicht unter unbeständigen Geschöpfen, er verweilt frei von Bedrängnis unter bedrängten Geschöpfen; in den Strom des Dhamma eingetreten, entfaltet er die Betrachtung der Gottheiten.‘“

‘‘โย โส, มหานาม, อริยสาวโก อาคตผโล วิญฺญาตสาสโน, โส อิมินา วิหาเรน พหุลํ วิหรตี’’ติ. ทสมํ.

„Mahānāma, jener edle Schüler, der die Frucht erreicht hat und die Lehre versteht, verweilt oft in diesem Zustand.“ Das zehnte (Sutta).

อาหุเนยฺยวคฺโค ปฐโม.

Das erste Kapitel über die Verehrungswürdigen (Āhuneyyavaggo).

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung dazu:

ทฺเว อาหุเนยฺยา อินฺทฺริย, พลานิ ตโย อาชานียา;

อนุตฺตริย อนุสฺสตี, มหานาเมน เต ทสาติ.

Zwei über die Verehrungswürdigen, die Fähigkeiten, die Kräfte, drei über die Edlen; die Unübertrefflichkeit, die Betrachtungen und Mahānāma – das sind diese zehn.

๒. สารณียวคฺโค

2. Das Kapitel über die Qualitäten der Eintracht (Sāraṇīyavaggo).

๑. ปฐมสารณียสุตฺตํ

1. Das erste Sutta über die Qualitäten der Eintracht.

๑๑. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา. กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย.

11. „Ihr Mönche, es gibt diese sechs Qualitäten, die der Eintracht dienen. Welche sechs? Da, ihr Mönche, zeigt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle körperliche Handlungen, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย.

„Weiterhin, ihr Mönche, zeigt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle sprachliche Handlungen, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย.

„Weiterhin, ihr Mönche, zeigt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle geistige Handlungen, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ลาภา ธมฺมิกา ธมฺมลทฺธา อนฺตมโส ปตฺตปริยาปนฺนมตฺตมฺปิ ตถารูเปหิ ลาเภหิ อปฺปฏิวิภตฺตโภคี โหติ สีลวนฺเตหิ สพฺรหฺมจารีหิ สาธารณโภคี, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย.

„Weiterhin, ihr Mönche, was immer ein Mönch an rechtmäßig erlangten Gaben empfängt, und sei es nur der Inhalt seiner Almosenschale, solche Gaben genießt er, ohne sie für sich zu behalten, und teilt sie mit seinen tugendhaften Gefährten im heiligen Leben. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ [Pg.256] ตถารูเปหิ สีเลหิ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย.

„Weiterhin, ihr Mönche, verweilt ein Mönch in jener Sittlichkeit, die unversehrt, makellos, ungefleckt und rein ist, die befreiend ist, von Weisen gepriesen, die nicht fälschlich ergriffen wird und die zur Konzentration führt; in solcher Sittlichkeit verweilt er gemeinsam mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา สารณียา’’ติ. ปฐมํ.

„Weiterhin, ihr Mönche, verweilt ein Mönch in jener Ansicht, die edel und befreiend ist und die denjenigen, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt; in solcher Ansicht verweilt er gemeinsam mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht. Dies sind, ihr Mönche, die sechs Qualitäten, die der Eintracht dienen.“ Das erste (Sutta).

๒. ทุติยสารณียสุตฺตํ

2. Das zweite Sutta über die Qualitäten der Eintracht.

๑๒. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

12. „Sechs Dinge gibt es, ihr Mönche, die des Gedenkens würdig sind, die Zuneigung und Respekt schaffen und die zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führen. Welche sechs? Da, ihr Mönche, ist ein Mönch gegenüber seinen Mitbrüdern sowohl öffentlich als auch privat in seinen körperlichen Handlungen von liebevoller Güte geleitet. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ…เป… เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Wiederum, ihr Mönche, ist ein Mönch gegenüber seinen Mitbrüdern sowohl öffentlich als auch privat in seinen verbalen Handlungen von liebevoller Güte geleitet ... in seinen geistigen Handlungen von liebevoller Güte geleitet. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“

„Wiederum, ihr Mönche, teilt ein Mönch alle rechtmäßig erworbenen Gaben, die im Einklang mit der Lehre stehen, und seien es nur die Speisen, die er in seiner Almosenschale erhalten hat, ohne Unterschied und genießt sie gemeinsam mit seinen tugendhaften Mitbrüdern. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ ตถารูเปหิ สีเลหิ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Wiederum, ihr Mönche, weilt ein Mönch in der Übereinstimmung der Tugend mit seinen Mitbrüdern, sowohl öffentlich als auch privat, indem er jene Tugendregeln besitzt, die unversehrt, unbeschädigt, makellos, ungefleckt, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangetastet und der Sammlung förderlich sind. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“

‘‘ปุน [Pg.257] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ทุติยํ.

„Wiederum, ihr Mönche, weilt ein Mönch in der Übereinstimmung der Ansicht mit seinen Mitbrüdern, sowohl öffentlich als auch privat, indem er jene edle Ansicht besitzt, die hinausführend ist und denjenigen, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt. Diese sechs Dinge, ihr Mönche, sind des Gedenkens würdig, schaffen Zuneigung und Respekt und führen zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit.“ Dies sprach der Erhabene. Die zweite Lehrrede ist beendet.

๓. นิสฺสารณียสุตฺตํ

3. Die Lehrrede über die Befreiung (Nissāraṇīyasutta)

๑๓. ‘‘ฉยิมา, ภิกฺขเว, นิสฺสารณียา ธาตุโย. กตมา ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘เมตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, พฺยาปาทสฺส ยทิทํ เมตฺตาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ.

13. „Sechs Elemente der Befreiung, ihr Mönche, gibt es. Welche sechs? Da könnte, ihr Mönche, ein Mönch wie folgt sagen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Güte entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet; dennoch bemächtigt sich Übelwollen meines Geistes und bleibt bestehen.‘ Einem solchen sollte man sagen: ‚Sprich nicht so, Ehrwürdiger! Verleumde nicht den Erhabenen; denn die Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas niemals sagen. Es ist unmöglich, Freund, es kann nicht sein, dass bei einem Mönch, der die Gemütsbefreiung durch Güte entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet hat, das Übelwollen den Geist weiterhin beherrscht; dies ist ausgeschlossen. Denn dies, Freund, ist die Befreiung vom Übelwollen: eben die Gemütsbefreiung durch Güte.‘“

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘กรุณา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ กรุณาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, วิเหสาย ยทิทํ กรุณาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ.

„Da könnte, ihr Mönche, ein Mönch wie folgt sagen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet; dennoch bemächtigt sich Grausamkeit meines Geistes und bleibt bestehen.‘ Einem solchen sollte man sagen: ‚Sprich nicht so, Ehrwürdiger! Verleumde nicht den Erhabenen; denn die Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas niemals sagen. Es ist unmöglich, Freund, es kann nicht sein, dass bei einem Mönch, der die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet hat, die Grausamkeit den Geist weiterhin beherrscht; dies ist ausgeschlossen. Denn dies, Freund, ist die Befreiung von der Grausamkeit: eben die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl.‘“

‘‘อิธ [Pg.258] ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘มุทิตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ มุทิตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, อรติยา ยทิทํ มุทิตาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ.

„Da könnte, ihr Mönche, ein Mönch wie folgt sagen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet; dennoch bemächtigt sich Missvergnügen meines Geistes und bleibt bestehen.‘ Einem solchen sollte man sagen: ‚Sprich nicht so, Ehrwürdiger! Verleumde nicht den Erhabenen; denn die Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas niemals sagen. Es ist unmöglich, Freund, es kann nicht sein, dass bei einem Mönch, der die Gemütsbefreiung durch Mitfreude entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet hat, das Missvergnügen den Geist weiterhin beherrscht; dies ist ausgeschlossen. Denn dies, Freund, ist die Befreiung vom Missvergnügen: eben die Gemütsbefreiung durch Mitfreude.‘“

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อุเปกฺขา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อุเปกฺขาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, ราคสฺส ยทิทํ อุเปกฺขาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ.

"Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch wie folgt sagen: 'Die Gemütsbefreiung durch Gleichmut ist von mir entfaltet, geübt, als Fahrzeug genutzt, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und wohl begonnen worden; dennoch aber bemächtigt sich die Gier meines Geistes und verweilt darin.' Er sollte so angesprochen werden: 'Sprecht nicht so, Ehrwürdiger! Bezichtigt den Erhabenen nicht der Unwahrheit, denn eine falsche Anschuldigung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass, dass bei der entfalteten, geübten, als Fahrzeug genutzten, zur Grundlage gemachten, gefestigten, vertraut gemachten und wohl begonnenen Gemütsbefreiung durch Gleichmut dennoch die Gier sich des Geistes bemächtigt und darin verweilt; dieser Fall tritt nicht ein. Denn dies, Freund, ist das Entrinnen aus der Gier, nämlich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut.'"

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อนิมิตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม นิมิตฺตานุสาริ วิญฺญาณํ โหตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส นิมิตฺตานุสาริ วิญฺญาณํ ภวิสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, สพฺพนิมิตฺตานํ ยทิทํ อนิมิตฺตาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ.

"Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch wie folgt sagen: 'Die zeichenlose Gemütsbefreiung ist von mir entfaltet, geübt, als Fahrzeug genutzt, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und wohl begonnen worden; dennoch aber folgt mein Bewusstsein den Zeichen.' Er sollte so angesprochen werden: 'Sprecht nicht so, Ehrwürdiger! Bezichtigt den Erhabenen nicht der Unwahrheit, denn eine falsche Anschuldigung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass, dass bei der entfalteten, geübten, als Fahrzeug genutzten, zur Grundlage gemachten, gefestigten, vertraut gemachten und wohl begonnenen zeichenlosen Gemütsbefreiung dennoch das Bewusstsein den Zeichen folgt; dieser Fall tritt nicht ein. Denn dies, Freund, ist das Entrinnen aus allen Zeichen, nämlich die zeichenlose Gemütsbefreiung.'"

‘‘อิธ [Pg.259] ปน ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อสฺมีติ โข เม วิคตํ, อยมหมสฺมีติ จ น สมนุปสฺสามิ; อถ จ ปน เม วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อสฺมีติ วิคเต อยมหมสฺมีติ จ น สมนุปสฺสโต; อถ จ ปนสฺส วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลสฺส ยทิทํ อสฺมีติ มานสมุคฺฆาโต’ติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ฉ นิสฺสารณียา ธาตุโย’’ติ. ตติยํ.

"Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch wie folgt sagen: 'Der Dünkel „Ich bin“ ist von mir gewichen, und ich betrachte nicht: „Dies bin ich“; dennoch aber bemächtigt sich der Pfeil des Zweifels und der Unentschlossenheit meines Geistes und verweilt darin.' Er sollte so angesprochen werden: 'Sprecht nicht so, Ehrwürdiger! Bezichtigt den Erhabenen nicht der Unwahrheit, denn eine falsche Anschuldigung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass, dass bei gewichenem „Ich bin“-Dünkel und bei dem, der nicht mehr betrachtet: „Dies bin ich“, dennoch der Pfeil des Zweifels und der Unentschlossenheit sich des Geistes bemächtigt und darin verweilt; dieser Fall tritt nicht ein. Denn dies, Freund, ist das Entrinnen aus dem Pfeil des Zweifels und der Unentschlossenheit, nämlich die Entwurzelung des „Ich bin“-Dünkels.' Dies, ihr Mönche, sind die sechs Elemente des Entrinnens. Drittes Sutta."

๔. ภทฺทกสุตฺตํ

4. Das Bhaddaka-Sutta (Die Lehrrede über das gute Sterben)

๑๔. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส, ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

14. Dort nun sprach der ehrwürdige Sāriputta zu den Mönchen: "Freunde, Mönche!" – "Freund!", antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Sāriputta. Der ehrwürdige Sāriputta sagte dies:

‘‘ตถา ตถา, อาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลกิริยา. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลกิริยา?

"In welcher Weise auch immer, Freunde, ein Mönch sein Leben gestaltet, so dass sein Sterben nicht gut ist und sein Verscheiden nicht glücklich ist, in ebensolcher Weise gestaltet jener Mönch sein Leben. Und wie, Freunde, gestaltet ein Mönch sein Leben so, dass sein Sterben nicht gut und sein Verscheiden nicht glücklich ist?"

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ กมฺมาราโม โหติ กมฺมรโต กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, ภสฺสาราโม โหติ ภสฺสรโต ภสฺสารามตํ อนุยุตฺโต, นิทฺทาราโม โหติ นิทฺทารโต นิทฺทารามตํ อนุยุตฺโต, สงฺคณิการาโม โหติ สงฺคณิกรโต สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, สํสคฺคาราโม โหติ สํสคฺครโต สํสคฺคารามตํ อนุยุตฺโต, ปปญฺจาราโม โหติ ปปญฺจรโต ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลกิริยา. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ สกฺกายาภิรโต นปฺปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย’’’.

"Da, Freunde, findet ein Mönch Gefallen an Geschäftigkeit, ist der Geschäftigkeit ergeben, befleißigt sich der Freude an Geschäftigkeit; er findet Gefallen an Geschwätz, ist dem Geschwätz ergeben, befleißigt sich der Freude am Geschwätz; er findet Gefallen an Schlaf, ist dem Schlaf ergeben, befleißigt sich der Freude am Schlaf; er findet Gefallen an Gesellschaft, ist der Gesellschaft ergeben, befleißigt sich der Freude an Gesellschaft; er findet Gefallen an Geselligkeit, ist der Geselligkeit ergeben, befleißigt sich der Freude an Geselligkeit; er findet Gefallen an begrifflicher Ausweitung (papañca), ist der begrifflichen Ausweitung ergeben, befleißigt sich der Freude an begrifflicher Ausweitung. So gestaltet ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben nicht gut und sein Verscheiden nicht glücklich ist. Von einem solchen sagt man, Freunde: 'Ein Mönch, der an der Persönlichkeit (sakkāya) Gefallen findet, hat die Persönlichkeit nicht aufgegeben, um das Leiden gänzlich zu beenden.'"

‘‘ตถา [Pg.260] ตถาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลกิริยา. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลกิริยา?

"In welcher Weise auch immer, Freunde, ein Mönch sein Leben gestaltet, so dass sein Sterben gut ist und sein Verscheiden glücklich ist, in ebensolcher Weise gestaltet jener Mönch sein Leben. Und wie, Freunde, gestaltet ein Mönch sein Leben so, dass sein Sterben gut und sein Verscheiden glücklich ist?"

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ น กมฺมาราโม โหติ น กมฺมรโต น กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, น ภสฺสาราโม โหติ น ภสฺสรโต น ภสฺสารามตํ อนุยุตฺโต, น นิทฺทาราโม โหติ น นิทฺทารโต นิทฺทารามตํ อนุยุตฺโต, น สงฺคณิการาโม โหติ น สงฺคณิกรโต น สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, น สํสคฺคาราโม โหติ น สํสคฺครโต น สํสคฺคารามตํ อนุยุตฺโต, น ปปญฺจาราโม โหติ น ปปญฺจรโต น ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลกิริยา. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ นิพฺพานาภิรโต ปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’’ติ.

"Da, Freunde, findet ein Mönch kein Gefallen an Geschäftigkeit, ist der Geschäftigkeit nicht ergeben, befleißigt sich nicht der Freude an Geschäftigkeit; er findet kein Gefallen an Geschwätz... an Schlaf... an Gesellschaft... an Geselligkeit... an begrifflicher Ausweitung, ist der begrifflichen Ausweitung nicht ergeben, befleißigt sich nicht der Freude an begrifflicher Ausweitung. So gestaltet ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben gut und sein Verscheiden glücklich ist. Von einem solchen sagt man, Freunde: 'Ein Mönch, der am Nibbāna Gefallen findet, hat die Persönlichkeit aufgegeben, um das Leiden gänzlich zu beenden.' Dies sagte er."

‘‘โย ปปญฺจมนุยุตฺโต, ปปญฺจาภิรโต มโค;

วิราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตรํ.

"Wer der begrifflichen Ausweitung ergeben ist, einem Tier gleich, der an der Ausweitung Freude hat; der verfehlt das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor der Gebundenheit."

‘‘โย จ ปปญฺจํ หิตฺวาน, นิปฺปปญฺจปเท รโต;

อาราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตร’’นฺติ. จตุตฺถํ;

"Wer aber die begriffliche Ausweitung aufgegeben hat und an der Stätte ohne Ausweitung Freude findet; der erlangt das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor der Gebundenheit. Viertes Sutta."

๕. อนุตปฺปิยสุตฺตํ

5. Das Anutappiya-Sutta (Die Lehrrede über das, was Reue bringt)

๑๕. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ตถา ตถาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนุตปฺปา โหติ. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนุตปฺปา โหติ?

15. Dort nun sprach der ehrwürdige Sāriputta zu den Mönchen: „In eben der Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben von Reue begleitet ist, wenn er sein Leben auf jene Weise führt. Und wie, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben in einer Weise, dass sein Sterben von Reue begleitet ist?“

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ กมฺมาราโม โหติ กมฺมรโต กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, ภสฺสาราโม โหติ…เป… นิทฺทาราโม โหติ… สงฺคณิการาโม โหติ… สํสคฺคาราโม โหติ… ปปญฺจาราโม โหติ ปปญฺจรโต ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนุตปฺปา โหติ[Pg.261]. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ สกฺกายาภิรโต นปฺปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย’’’.

„Da ist, ihr Freunde, ein Mönch, der Gefallen an Geschäftigkeit findet, an Geschäftigkeit hängen bleibt und der Hingabe zur Geschäftigkeit ergeben ist; er findet Gefallen an Geschwätz … an Schlaf … an Geselligkeit … an weltlichem Umgang … er findet Gefallen an begrifflicher Vielfalt (Papañca), bleibt an begrifflicher Vielfalt hängen und ist der Hingabe zur begrifflichen Vielfalt ergeben. In dieser Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben von Reue begleitet ist. Von einem solchen Mönch sagt man, ihr Freunde: ‚Der Mönch ergötzt sich an der bestehenden Persönlichkeit (Sakkāya) und lässt nicht von der Persönlichkeit ab, um das Leiden vollständig zu beenden.‘“

‘‘ตถา ตถาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนนุตปฺปา โหติ. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนนุตปฺปา โหติ?

„In eben der Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben ohne Reue ist, wenn er sein Leben auf jene Weise führt. Und wie, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben in einer Weise, dass sein Sterben ohne Reue ist?“

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ น กมฺมาราโม โหติ น กมฺมรโต น กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, น ภสฺสาราโม โหติ…เป… น นิทฺทาราโม โหติ… น สงฺคณิการาโม โหติ… น สํสคฺคาราโม โหติ… น ปปญฺจาราโม โหติ น ปปญฺจรโต น ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนนุตปฺปา โหติ. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ นิพฺพานาภิรโต ปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’’ติ.

„Da ist, ihr Freunde, ein Mönch, der kein Gefallen an Geschäftigkeit findet, nicht an Geschäftigkeit hängen bleibt und nicht der Hingabe zur Geschäftigkeit ergeben ist; er findet kein Gefallen an Geschwätz … an Schlaf … an Geselligkeit … an weltlichem Umgang … er findet kein Gefallen an begrifflicher Vielfalt, bleibt nicht an begrifflicher Vielfalt hängen und ist nicht der Hingabe zur begrifflichen Vielfalt ergeben. In dieser Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben ohne Reue ist. Von einem solchen Mönch sagt man, ihr Freunde: ‚Der Mönch ergötzt sich am Nibbāna und lässt von der Persönlichkeit ab, um das Leiden vollständig zu beenden.‘“

‘‘โย ปปญฺจมนุยุตฺโต, ปปญฺจาภิรโต มโค;

วิราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตรํ.

„Wer der begrifflichen Vielfalt ergeben ist und an ihr Gefallen findet wie ein Wildtier, der verfehlt das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor den Banden.“

‘‘โย จ ปปญฺจํ หิตฺวาน, นิปฺปปญฺจปเท รโต;

อาราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตร’’นฺติ. ปญฺจมํ;

„Wer aber die begriffliche Vielfalt aufgegeben hat und am Zustand ohne begriffliche Vielfalt Gefallen findet, der erreicht das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor den Banden.“

๖. นกุลปิตุสุตฺตํ

6. Nakulapitu-Sutta

๑๖. เอกํ สมยํ ภควา ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน นกุลปิตา คหปติ อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข นกุลมาตา คหปตานี นกุลปิตรํ คหปตึ เอตทโวจ –

16. Einst weilte der Erhabene im Lande der Bhaggas auf dem Krokodilsberg (Suṃsumāragira) im Wildpark des Bhesakaḷā-Waldes. Zu jener Zeit war der Hausvater Nakulapitā krank, leidend und schwerkrank. Da sprach die Hausfrau Nakulamātā zum Hausvater Nakulapitā:

‘‘มา โข ตฺวํ, คหปติ, สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน สกฺขิสฺสติ ทารเก โปเสตุํ, ฆราวาสํ สนฺธริตุ’นฺติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. กุสลาหํ, คหปติ, กปฺปาสํ [Pg.262] กนฺติตุํ เวณึ โอลิขิตุํ. สกฺโกมหํ, คหปติ, ตวจฺจเยน ทารเก โปเสตุํ, ฆราวาสํ สนฺธริตุํ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา.

„Stirb nicht voller Sorge und Verlangen, Hausvater. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen. Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod nicht in der Lage sein, die Kinder zu ernähren und den Haushalt zu führen.‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Ich bin geschickt im Spinnen von Baumwolle und im Kämmen von Wolle. Ich werde fähig sein, nach deinem Tod die Kinder zu ernähren und den Haushalt zu führen. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“

‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน อญฺญํ ฆรํ คมิสฺสตี’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ตฺวญฺเจว โข, คหปติ, ชานาสิ อหญฺจ, ยํ โน โสฬสวสฺสานิ คหฏฺฐกํ พฺรหฺมจริยํ สมาจิณฺณํ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา.

„Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod zu einem anderen Mann gehen (wieder heiraten).‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Du weißt es so gut wie ich, dass wir sechzehn Jahre lang das heilige Leben im Hausstand (Lay-Celibacy) geführt haben. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“

‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน น ทสฺสนกามา ภวิสฺสติ ภควโต น ทสฺสนกามา ภิกฺขุสงฺฆสฺสา’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. อหญฺหิ, คหปติ, ตวจฺจเยน ทสฺสนกามตรา เจว ภวิสฺสามิ ภควโต, ทสฺสนกามตรา จ ภิกฺขุสงฺฆสฺส. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา.

„Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod kein Verlangen mehr haben, den Erhabenen zu sehen oder die Gemeinschaft der Mönche zu besuchen.‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Ich werde nach deinem Tod den Erhabenen noch sehnsüchtiger sehen wollen und die Gemeinschaft der Mönche noch sehnsüchtiger besuchen wollen. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“

‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน สีเลสุ ปริปูรการินี’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ยาวตา โข, คหปติ, ตสฺส ภควโต สาวิกา คิหี โอทาตวสนา สีเลสุ ปริปูรการินิโย, อหํ ตาสํ อญฺญตรา. ยสฺส โข ปนสฺส กงฺขา วา วิมติ วา – อยํ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย – ตํ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉตุ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา.

„Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod ihre Tugendregeln (Sīla) nicht mehr vollkommen erfüllen.‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Soweit es weißgekleidete weibliche Laienanhänger des Erhabenen gibt, die ihre Tugendregeln vollkommen erfüllen, gehöre ich zu ihnen. Wer daran einen Zweifel oder eine Unsicherheit hegt — jener Erhabene, der Vollendete, vollkommen Erwachte, weilt bei den Bhaggas auf dem Krokodilsberg im Wildpark des Bhesakaḷā-Waldes — der möge zu jenem Erhabenen gehen und ihn fragen. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“

‘‘สิยา [Pg.263] โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี ลาภินี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺสา’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ยาวตา โข, คหปติ, ตสฺส ภควโต สาวิกา คิหี โอทาตวสนา ลาภินิโย อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, อหํ ตาสํ อญฺญตรา. ยสฺส โข ปนสฺส กงฺขา วา วิมติ วา – อยํ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย – ตํ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉตุ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา.

„Es mag dir wohl so vorkommen, Hausvater: ‚Die Hausfrau Nakulamātā hat in ihrem Inneren keine Ruhe des Geistes (Konzentration) erlangt.‘ Doch so, Hausvater, sollte man das nicht sehen. Soweit es nämlich, Hausvater, weißgekleidete weibliche Laienanhängerinnen jenes Erhabenen gibt, die Ruhe des Geistes in ihrem Inneren erlangt haben, gehöre ich zu ihnen. Wem aber darüber Zweifel oder Unsicherheit aufkommen sollte – dieser Erhabene, der Vollendete, vollkommen Erwachte, weilt im Lande der Bhaggas bei Sumsumāragira im Bhesakaḷā-Wald, im Wildpark – der möge zu jenem Erhabenen hingehen und ihn fragen. Darum also, Hausvater, stirb nicht mit Anhänglichkeit. Leidvoll, Hausvater, ist das Sterben dessen, der noch Anhänglichkeit hegt; und das Sterben mit Anhänglichkeit wird vom Erhabenen getadelt.“

‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี อิมสฺมึ ธมฺมวินเย โอคาธปฺปตฺตา ปติคาธปฺปตฺตา อสฺสาสปฺปตฺตา ติณฺณวิจิกิจฺฉา วิคตกถํกถา เวสารชฺชปฺปตฺตา อปรปฺปจฺจยา สตฺถุสาสเน วิหรตี’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ยาวตา โข, คหปติ, ตสฺส ภควโต สาวิกา คิหี โอทาตวสนา อิมสฺมึ ธมฺมวินเย โอคาธปฺปตฺตา ปติคาธปฺปตฺตา อสฺสาสปฺปตฺตา ติณฺณวิจิกิจฺฉา วิคตกถํกถา เวสารชฺชปฺปตฺตา อปรปฺปจฺจยา สตฺถุสาสเน วิหรนฺติ, อหํ ตาสํ อญฺญตรา. ยสฺส โข ปนสฺส กงฺขา วา วิมติ วา – อยํ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย – ตํ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉตุ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา คหปติ สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา’’ติ.

„Es mag dir wohl so vorkommen, Hausvater: ‚Die Hausfrau Nakulamātā lebt in dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) nicht als eine, die festen Grund gefunden hat, die Sicherheit erlangt hat, die Trost gefunden hat, die den Zweifel überwunden hat, die frei von Ungewissheit ist, die Furchtlosigkeit erreicht hat und in der Lehre des Meisters nicht mehr von anderen abhängig ist.‘ Doch so, Hausvater, sollte man das nicht sehen. Soweit es nämlich, Hausvater, weißgekleidete weibliche Laienanhängerinnen jenes Erhabenen gibt, die in dieser Lehre und Disziplin festen Grund gefunden haben, Sicherheit erlangt haben, Trost gefunden haben, den Zweifel überwunden haben, frei von Ungewissheit sind, Furchtlosigkeit erreicht haben und in der Lehre des Meisters nicht mehr von anderen abhängig sind, gehöre ich zu ihnen. Wem aber darüber Zweifel oder Unsicherheit aufkommen sollte – dieser Erhabene, der Vollendete, vollkommen Erwachte, weilt im Lande der Bhaggas bei Sumsumāragira im Bhesakaḷā-Wald, im Wildpark – der möge zu jenem Erhabenen hingehen und ihn fragen. Darum also, Hausvater, stirb nicht mit Anhänglichkeit. Leidvoll, Hausvater, ist das Sterben dessen, der noch Anhänglichkeit hegt; und das Sterben mit Anhänglichkeit wird vom Erhabenen getadelt.“

อถ โข นกุลปิตุโน คหปติสฺส นกุลมาตรา คหปตานิยา อิมินา โอวาเทน โอวทิยมานสฺส โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺภิ. วุฏฺฐหิ จ นกุลปิตา คหปติ ตมฺหา อาพาธา; ตถา ปหีโน จ ปน นกุลปิตุโน คหปติสฺส โส อาพาโธ อโหสิ. อถ โข นกุลปิตา คหปติ คิลานา วุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา ทณฺฑโมลุพฺภ [Pg.264] เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข นกุลปิตรํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ –

Als nun der Hausvater Nakulapitā von der Hausfrau Nakulamātā mit dieser Unterweisung belehrt wurde, legte sich jene Krankheit auf der Stelle. Der Hausvater Nakulapitā erhob sich von jener Krankheit; und so wurde jene Krankheit des Hausvaters Nakulapitā vollständig überwunden. Dann begab sich der Hausvater Nakulapitā, der sich von der Krankheit erholt hatte, kurz nach seiner Genesung, gestützt auf einen Stab, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem er angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem zur Seite sitzenden Hausvater Nakulapitā sprach der Erhabene folgendes:

‘‘ลาภา เต, คหปติ, สุลทฺธํ เต, คหปติ! ยสฺส เต นกุลมาตา คหปตานี อนุกมฺปิกา อตฺถกามา โอวาทิกา อนุสาสิกา. ยาวตา โข, คหปติ, มม สาวิกา คิหี โอทาตวสนา สีเลสุ ปริปูรการินิโย, นกุลมาตา คหปตานี ตาสํ อญฺญตรา. ยาวตา โข, คหปติ, มม สาวิกา คิหี โอทาตวสนา ลาภินิโย อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, นกุลมาตา คหปตานี ตาสํ อญฺญตรา. ยาวตา โข, คหปติ, มม สาวิกา คิหี โอทาตวสนา อิมสฺมึ ธมฺมวินเย โอคาธปฺปตฺตา ปติคาธปฺปตฺตา อสฺสาสปฺปตฺตา ติณฺณวิจิกิจฺฉา วิคตกถํกถา เวสารชฺชปฺปตฺตา อปรปฺปจฺจยา สตฺถุสาสเน วิหรนฺติ, นกุลมาตา คหปตานี ตาสํ อญฺญตรา. ลาภา เต, คหปติ, สุลทฺธํ เต, คหปติ! ยสฺส เต นกุลมาตา คหปตานี อนุกมฺปิกา อตฺถกามา โอวาทิกา อนุสาสิกา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

„Ein Gewinn ist es für dich, Hausvater, ein Segen ist es für dich, Hausvater, dass du die Hausfrau Nakulamātā hast, die voller Mitgefühl ist, die dein Wohl wünscht, die dich belehrt und unterweist! Soweit es, Hausvater, meine weißgekleideten weiblichen Laienanhängerinnen gibt, die in den Tugendregeln vollkommen sind, gehört die Hausfrau Nakulamātā zu ihnen. Soweit es, Hausvater, meine weißgekleideten weiblichen Laienanhängerinnen gibt, die in ihrem Inneren Ruhe des Geistes erlangt haben, gehört die Hausfrau Nakulamātā zu ihnen. Soweit es, Hausvater, meine weißgekleideten weiblichen Laienanhängerinnen gibt, die in dieser Lehre und Disziplin festen Grund gefunden haben, Sicherheit erlangt haben, Trost gefunden haben, den Zweifel überwunden haben, frei von Ungewissheit sind, Furchtlosigkeit erreicht haben und in der Lehre des Meisters nicht mehr von anderen abhängig sind, gehört die Hausfrau Nakulamātā zu ihnen. Ein Gewinn ist es für dich, Hausvater, ein Segen ist es für dich, Hausvater, dass du die Hausfrau Nakulamātā hast, die voller Mitgefühl ist, die dein Wohl wünscht, die dich belehrt und unterweist!“ Das sechste Sutta.

๗. โสปฺปสุตฺตํ

7. Das Sutta über den Schlaf

๑๗. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. อายสฺมาปิ โข สาริปุตฺโต สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. อายสฺมาปิ โข มหาโมคฺคลฺลาโน…เป… อายสฺมาปิ โข มหากสฺสโป… อายสฺมาปิ โข มหากจฺจายโน… อายสฺมาปิ โข มหาโกฏฺฐิโก … อายสฺมาปิ โข มหาจุนฺโท… อายสฺมาปิ โข มหากปฺปิโน… อายสฺมาปิ โข อนุรุทฺโธ… อายสฺมาปิ โข เรวโต… อายสฺมาปิ โข อานนฺโท สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. อถ โข ภควา พหุเทว รตฺตึ นิสชฺชาย วีตินาเมตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ. เตปิ โข อายสฺมนฺโต [Pg.265] อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต อุฏฺฐายาสนา ยถาวิหารํ อคมํสุ. เย ปน ตตฺถ ภิกฺขู นวา อจิรปพฺพชิตา อธุนาคตา อิมํ ธมฺมวินยํ เต ยาว สูริยุคฺคมนา กากจฺฉมานา สุปึสุ. อทฺทสา โข ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน เต ภิกฺขู ยาว สูริยุคฺคมนา กากจฺฉมาเน สุปนฺเต. ทิสฺวา เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ –

17. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Da nun begab sich der Erhabene am Abend, nachdem er sich aus der Zurückgezogenheit erhoben hatte, zur Versammlungshalle; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Auch der ehrwürdige Sāriputta begab sich am Abend, nachdem er sich aus der Zurückgezogenheit erhoben hatte, zur Versammlungshalle, erwies dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Auch der ehrwürdige Mahāmoggallāna … der ehrwürdige Mahākassapa … der ehrwürdige Mahākaccāyana … der ehrwürdige Mahākoṭṭhika … der ehrwürdige Mahācunda … der ehrwürdige Mahākappina … der ehrwürdige Anuruddha … der ehrwürdige Revata … auch der ehrwürdige Ānanda begab sich am Abend, nachdem er sich aus der Zurückgezogenheit erhoben hatte, zur Versammlungshalle, erwies dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Nachdem der Erhabene einen großen Teil der Nacht im Sitzen verbracht hatte, erhob er sich von seinem Sitz und betrat sein Gemach. Auch jene Ehrwürdigen erhoben sich kurz nach dem Weggang des Erhabenen von ihren Sitzen und begaben sich in ihre jeweiligen Unterkünfte. Jene Mönche dort aber, die neu waren, erst vor kurzem ordiniert und erst vor kurzem zu dieser Lehre und Disziplin gekommen waren, schliefen bis zum Sonnenaufgang und schnarchten dabei laut. Der Erhabene sah mit dem himmlischen Auge, das rein ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, jene Mönche, die bis zum Sonnenaufgang schliefen und schnarchten. Nachdem er dies gesehen hatte, begab er sich zur Versammlungshalle und setzte sich auf den vorbereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an die Mönche:

‘‘กหํ นุ โข, ภิกฺขเว, สาริปุตฺโต? กหํ มหาโมคฺคลฺลาโน? กหํ มหากสฺสโป? กหํ มหากจฺจายโน? กหํ มหาโกฏฺฐิโก? กหํ มหาจุนฺโท? กหํ มหากปฺปิโน? กหํ อนุรุทฺโธ? กหํ เรวโต? กหํ อานนฺโท? กหํ นุ โข เต, ภิกฺขเว, เถรา สาวกา คตา’’ติ? ‘‘เตปิ โข, ภนฺเต, อายสฺมนฺโต อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต อุฏฺฐายาสนา ยถาวิหารํ อคมํสู’’ติ. ‘‘เกน โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เถรา ภิกฺขู นาคตาติ ยาว สูริยุคฺคมนา กากจฺฉมานา สุปถ? ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ รชฺชํ กาเรนฺโต ชนปทสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ รชฺชํ กาเรนฺโต ชนปทสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ.

„Wo ist denn, ihr Mönche, Sāriputta? Wo ist Mahāmoggallāna? Wo ist Mahākassapa? Wo ist Mahākaccāyana? Wo ist Mahākoṭṭhika? Wo ist Mahācunda? Wo ist Mahākappina? Wo ist Anuruddha? Wo ist Revata? Wo ist Ānanda? Wohin sind denn diese ehrwürdigen Schüler gegangen?“ „Auch jene Ehrwürdigen, Herr, sind kurz nach dem Fortgang des Erhabenen von ihren Plätzen aufgestanden und zu ihren jeweiligen Wohnungen gegangen.“ „Warum schlaft ihr, ihr Mönche, während ihr laut wie Krähen schnarcht, bis zum Sonnenaufgang, in der Annahme: ‚Die älteren Mönche sind noch nicht zurückgekehrt‘? Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein edler, gesalbter König, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang herrscht, ist er seinem Volk lieb und angenehm?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein edler, gesalbter König, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang herrscht, ist seinem Volk lieb und angenehm.‘“

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘รฏฺฐิโก…เป… เปตฺตณิโก… เสนาปติโก… คามคามณิโก … ปูคคามณิโก ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ ปูคคามณิกตฺตํ กาเรนฺโต ปูคสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘ปูคคามณิโก ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ ปูคคามณิกตฺตํ วา กาเรนฺโต ปูคสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ.

„Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein Bezirksvorsteher... oder ein Erbe des väterlichen Amtes... ein Heerführer... ein Dorfvorsteher... oder ein Anführer einer Gilde, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang die Führung der Gilde ausübt, ist er seiner Gilde lieb und angenehm?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein Anführer einer Gilde, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang die Führung der Gilde ausübt, ist seiner Gilde lieb und angenehm.‘“

‘‘ตํ [Pg.266] กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวาโร โภชเน อมตฺตญฺญู ชาคริยํ อนนุยุตฺโต อวิปสฺสโก กุสลานํ ธมฺมานํ ปุพฺพรตฺตาปรรตฺตํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนานุโยคํ อนนุยุตฺโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวาโร โภชเน อมตฺตญฺญู ชาคริยํ อนนุยุตฺโต อวิปสฺสโก กุสลานํ ธมฺมานํ ปุพฺพรตฺตาปรรตฺตํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนานุโยคํ อนนุยุตฺโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺโต’’’ติ.

„Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein Asket oder Brahmane, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt, dessen Sinnespforten unbewacht sind, der unmäßig im Essen ist, der Wachsamkeit nicht pflegt, der die heilsamen Dinge nicht betrachtet und sich nicht der Entfaltung der zum Erwachen führenden Dinge (bodhipakkhiya dhamma) in der ersten und letzten Nachtwache widmet – dass dieser durch die Versiegung der Triebe (āsava) die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst erkennt, verwirklicht, erlangt und darin verweilt?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein Asket oder Brahmane, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt, dessen Sinnespforten unbewacht sind, der unmäßig im Essen ist, der Wachsamkeit nicht pflegt, der die heilsamen Dinge nicht betrachtet und sich nicht der Entfaltung der zum Erwachen führenden Dinge in der ersten und letzten Nachtwache widmet – dass dieser durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst erkennt, verwirklicht, erlangt und darin verweilt.‘“

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารา ภวิสฺสาม, โภชเน มตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนุยุตฺตา, วิปสฺสกา กุสลานํ ธมฺมานํ, ปุพฺพรตฺตาปรรตฺตํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ, ภาวนานุโยคมนุยุตฺตา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. สตฺตมํ.

„Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen solche sein, deren Sinnespforten bewacht sind, die das rechte Maß beim Essen kennen, der Wachsamkeit hingegeben sind, Betrachter der heilsamen Dinge sind und in der ersten und letzten Nachtwache der Entfaltung der zum Erwachen führenden Dinge hingegeben verweilen.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.“ Das siebte Sutta.

๘. มจฺฉพนฺธสุตฺตํ

8. Das Sutta über den Fischer.

๑๘. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรติ มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ. อทฺทสา โข ภควา อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน อญฺญตรสฺมึ ปเทเส มจฺฉิกํ มจฺฉพนฺธํ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมานํ. ทิสฺวา มคฺคา โอกฺกมฺม อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ปสฺสถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อมุํ มจฺฉิกํ มจฺฉพนฺธํ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาน’’นฺติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

18. Zu einer Zeit wanderte der Erhabene zusammen mit einer großen Schar von Mönchen durch das Land der Kosaler. Als der Erhabene auf der Fernstraße unterwegs war, sah er an einem gewissen Ort einen Fischer, der Fische tötete und tötete, um sie zu verkaufen. Nachdem er ihn gesehen hatte, bog er vom Weg ab und setzte sich am Fuße eines Baumes auf einen vorbereiteten Platz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zu den Mönchen: „Seht ihr, ihr Mönche, jenen Fischer dort, der Fische tötet und tötete, um sie zu verkaufen?“ „Ja, Herr.“

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘มจฺฉิโก มจฺฉพนฺโธ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’[Pg.267]. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘มจฺฉิโก มจฺฉพนฺโธ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ โส, ภิกฺขเว, มจฺเฉ วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ, ตสฺมา โส เนว หตฺถิยายี โหติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสติ.

„Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein Fischer, der Fische tötet und tötete, um sie zu verkaufen, ist durch diese Tat, durch diesen Lebensunterhalt jemand geworden, der auf Elefanten reitet, auf Pferden reitet, in Wagen fährt, in Sänften reist, Reichtümer genießt oder über einen großen Haufen an Besitztümern verfügt?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein Fischer, der Fische tötet und tötete, um sie zu verkaufen, ist durch diese Tat, durch diesen Lebensunterhalt jemand geworden, der auf Elefanten reitet, auf Pferden reitet, in Wagen fährt, in Sänften reist, Reichtümer genießt oder über einen großen Haufen an Besitztümern verfügt.‘ Und warum ist das so? Denn, ihr Mönche, er betrachtet jene Fische, die zum Töten bestimmt und zur Schlachtung herbeigeführt wurden, mit einem schlechten Geisteszustand. Darum reitet er weder auf Elefanten, noch auf Pferden, noch fährt er in Wagen, noch reist er in Sänften, noch genießt er Reichtümer, noch verfügt er über einen großen Haufen an Besitztümern.“

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘โคฆาตโก คาโว วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘โคฆาตโก คาโว วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ โส, ภิกฺขเว, คาโว วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ, ตสฺมา โส เนว หตฺถิยายี โหติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสติ’’.

„Was denkt ihr, Mönche? Habt ihr jemals gesehen oder gehört: ‚Ein Rinderschlächter, der Rinder tötet und tötet und sie verkauft, fährt infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten, auf einem Pferd, auf einem Wagen oder auf einem (anderen) Fahrzeug, oder er ist ein Genießer von Reichtum oder besitzt eine große Menge an Besitztümern‘?“ – „Dies ist nicht der Fall, Herr.“ – „Gut, Mönche! Auch ich habe, Mönche, dies weder gesehen noch gehört – dass ein Rinderschlächter, der Rinder tötet und tötet und sie verkauft, infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten fährt, auf einem Pferd fährt, auf einem Wagen fährt, auf einem Fahrzeug fährt, ein Genießer von Reichtum ist oder eine große Menge an Besitztümern besitzt. Warum ist das so? Denn, Mönche, er betrachtet jene Rinder, die zur Schlachtung und Tötung herangeführt werden, mit einem bösen Geist; darum fährt er weder auf einem Elefanten, noch auf einem Pferd, noch auf einem Wagen, noch auf einem Fahrzeug, noch genießt er Reichtum, noch besitzt er eine große Menge an Besitztümern.“

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘โอรพฺภิโก…เป… สูกริโก …เป… สากุณิโก…เป… มาควิโก มเค วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘มาควิโก มเค วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ โส, ภิกฺขเว, มเค วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ, ตสฺมา โส เนว หตฺถิยายี โหติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี [Pg.268] น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสติ. เต หิ (นาม) โส, ภิกฺขเว, ติรจฺฉานคเต ปาเณ วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขมาโน เนว หตฺถิยายี ภวิสฺสติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสิสฺสติ. โก ปน วาโท ยํ มนุสฺสภูตํ วชฺฌํ วธายุปนีตํ ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ! ตญฺหิ ตสฺส, ภิกฺขเว, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชตี’’ติ. อฏฺฐมํ.

„Was denkt ihr, Mönche? Habt ihr jemals gesehen oder gehört: ‚Ein Schafschlächter ... ein Schweineschlächter ... ein Vogelfänger ... ein Jäger, der Wild tötet und tötet und es verkauft, fährt infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten, auf einem Pferd, auf einem Wagen oder auf einem (anderen) Fahrzeug, oder er ist ein Genießer von Reichtum oder besitzt eine große Menge an Besitztümern‘?“ – „Dies ist nicht der Fall, Herr.“ – „Gut, Mönche! Auch ich habe, Mönche, dies weder gesehen noch gehört – dass ein Jäger, der Wild tötet und tötet und es verkauft, infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten fährt ... oder eine große Menge an Besitztümern besitzt. Warum ist das so? Denn, Mönche, er betrachtet jenes Wild, das zur Schlachtung und Tötung herangeführt wird, mit einem bösen Geist; darum fährt er weder auf einem Elefanten, noch auf einem Pferd, noch auf einem Wagen, noch auf einem Fahrzeug, noch genießt er Reichtum, noch besitzt er eine große Menge an Besitztümern. Wenn er schon Tiere, die zur Schlachtung und Tötung herangeführt werden, mit einem bösen Geist betrachtet und deshalb weder auf einem Elefanten fahren wird, noch auf einem Pferd, noch auf einem Wagen, noch auf einem Fahrzeug, noch Reichtum genießen wird, noch eine große Menge an Besitztümern besitzen wird, wie viel mehr gilt dies erst für jemanden, der einen Menschen, der zur Hinrichtung und Tötung herangeführt wird, mit einem bösen Geist betrachtet! Wahrlich, das gereicht ihm für lange Zeit zum Unheil und zum Leid. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, wird er in einen Abgrund, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle gelangen.“ Die achte (Lehrrede).

๙. ปฐมมรณสฺสติสุตฺตํ

9. Die erste Lehrrede über die Vergegenwärtigung des Todes

๑๙. เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘มรณสฺสติ, ภิกฺขเว, ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. ภาเวถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, มรณสฺสติ’’นฺติ?

19. Einst weilte der Erhabene in Nātika im Ziegelhaus. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach: „Die Vergegenwärtigung des Todes, Mönche, ist, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, von großer Frucht und von großem Segen; sie mündet in das Unsterbliche ein und hat das Unsterbliche zum Ziel. Entfaltet ihr, Mönche, die Vergegenwärtigung des Todes?“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหํ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ รตฺตินฺทิวํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ.

Nachdem dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zum Erhabenen: „Ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch einen Tag und eine Nacht leben möge, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“

อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ทิวสํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ.

Auch ein anderer Mönch sprach zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch einen Tag leben möge, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“

อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ[Pg.269]? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกปิณฺฑปาตํ ภุญฺชามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ.

Auch ein anderer Mönch sprach zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch so lange leben möge, wie ich eine einzige Almosenspeise zu mir nehme, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“

อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ จตฺตาโร ปญฺจ อาโลเป สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ.

Auch ein anderer Mönch sprach zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch so lange leben möge, wie ich vier oder fünf Bissen zerkaue und schlucke, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“

อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกํ อาโลปํ สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ.

Ein gewisser Mönch sagte zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Wie aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich so: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einen einzigen Bissen Nahrung zu kauen und hinunterzuschlucken; ich würde die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“

อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ อสฺสสิตฺวา วา ปสฺสสามิ ปสฺสสิตฺวา วา อสฺสสามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ.

Ein gewisser Mönch sagte zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Wie aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich so: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einzuatmen und auszuatmen oder auszuatmen und einzuatmen; ich würde die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“

เอวํ วุตฺเต ภควา เต ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ รตฺตินฺทิวํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ.

Als dies gesagt wurde, sprach der Erhabene zu jenen Mönchen: „Jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch einen Tag und eine Nacht lang leben möge, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“

‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ทิวสํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ.

„Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch einen Tag lang leben möge, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“

‘‘โย [Pg.270] จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกปิณฺฑปาตํ ภุญฺชามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ.

„Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, eine einzige Almosenspeise zu essen, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“

‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ จตฺตาโร ปญฺจ อาโลเป สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู ปมตฺตา วิหรนฺติ ทนฺธํ มรณสฺสตึ ภาเวนฺติ อาสวานํ ขยาย.

„Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, vier oder fünf Bissen Nahrung zu kauen und hinunterzuschlucken, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘ – von diesen Mönchen sagt man, ihr Mönche, sie verweilen nachlässig und entfalten die Vergegenwärtigung des Todes nur träge zur Versiegung der Triebe.“

‘‘โย จ ขฺวายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกํ อาโลปํ สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ.

„Jener Mönch aber, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einen einzigen Bissen Nahrung zu kauen und hinunterzuschlucken, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“

‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ อสฺสสิตฺวา วา ปสฺสสามิ ปสฺสสิตฺวา วา อสฺสสามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู อปฺปมตฺตา วิหรนฺติ ติกฺขํ มรณสฺสตึ ภาเวนฺติ อาสวานํ ขยาย.

„Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einzuatmen und auszuatmen oder auszuatmen und einzuatmen, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘ – von diesen Mönchen sagt man, ihr Mönche, sie verweilen achtsam und entfalten die Vergegenwärtigung des Todes intensiv zur Versiegung der Triebe.“

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘อปฺปมตฺตา วิหริสฺสาม, ติกฺขํ มรณสฺสตึ ภาเวสฺสาม อาสวานํ ขยายา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. นวมํ.

„Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen achtsam verweilen, wir wollen die Vergegenwärtigung des Todes intensiv zur Versiegung der Triebe entfalten.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.“ Das Neunte.

๑๐. ทุติยมรณสฺสติสุตฺตํ

10. Die zweite Lehrrede über die Vergegenwärtigung des Todes.

๒๐. เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘มรณสฺสติ, ภิกฺขเว, ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. กถํ ภาวิตา จ, ภิกฺขเว, มรณสฺสติ กถํ พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา?

20. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Ñātika im Backsteinhaus. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche, die Vergegenwärtigung des Todes, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, ist von großem Frucht und großem Segen, sie mündet in das Todlose ein und hat das Todlose als ihr Ziel. Und wie, Mönche, ist die Vergegenwärtigung des Todes entfaltet und wie häufig geübt, von großem Frucht und großem Segen, mündet in das Todlose ein und hat das Todlose als ihr Ziel?“

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทิวเส นิกฺขนฺเต รตฺติยา ปติหิตาย อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘พหุกา โข เม ปจฺจยา มรณสฺส – อหิ วา มํ ฑํเสยฺย, วิจฺฉิโก วา มํ ฑํเสยฺย, สตปที วา มํ ฑํเสยฺย; เตน เม อสฺส กาลกิริยา[Pg.271], โส มมสฺส อนฺตราโย. อุปกฺขลิตฺวา วา ปปเตยฺยํ, ภตฺตํ วา เม ภุตฺตํ พฺยาปชฺเชยฺย, ปิตฺตํ วา เม กุปฺเปยฺย, เสมฺหํ วา เม กุปฺเปยฺย, สตฺถกา วา เม วาตา กุปฺเปยฺยุํ; เตน เม อสฺส กาลกิริยา, โส มมสฺส อนฺตราโย’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อตฺถิ นุ โข เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ รตฺตึ กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’’’ติ.

„Hierbei, Mönche, erwägt ein Mönch, wenn der Tag vergangen und die Nacht angebrochen ist, Folgendes: ‚Es gibt viele Ursachen für meinen Tod: Eine Schlange könnte mich beißen, ein Skorpion könnte mich stechen oder ein Tausendfüßler könnte mich beißen; dadurch könnte mein Ende kommen, und das wäre ein Hindernis für mich. Oder ich könnte stolpern und stürzen, oder die Speise, die ich gegessen habe, könnte mir schaden, oder die Galle könnte in mir erregt werden, oder der Schleim könnte in mir erregt werden, oder schneidende Winde könnten in mir aufgewühlt werden; dadurch könnte mein Ende kommen, und das wäre ein Hindernis für mich.‘ Jener Mönch, ihr Mönche, sollte so reflektieren: ‚Gibt es in mir noch unaufgegebene, böse, unheilsame Geisteszustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich in dieser Nacht sterben würde?‘“

‘‘สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ รตฺตึ กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

„Wenn nun, Mönche, ein Mönch bei der Untersuchung erkennt: ‚Es gibt in mir noch unaufgegebene, böse, unheilsame Geisteszustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich in dieser Nacht sterben würde‘, dann, Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Geisteszustände ein außerordentliches Verlangen, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unermüdlichkeit sowie Achtsamkeit und Wissensklarheit aufbringen. So wie man, Mönche, wenn die Kleider brennen oder das Haupt brennt, zum Löschen eben jener Kleider oder jenes Hauptes außerordentliches Verlangen, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unermüdlichkeit sowie Achtsamkeit und Wissensklarheit aufbringen würde; ebenso, Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Geisteszustände ein außerordentliches Verlangen, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unermüdlichkeit sowie Achtsamkeit und Wissensklarheit aufbringen.“

‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘นตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ รตฺตึ กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

Wenn aber, ihr Mönche, ein Mönch bei der Reflexion so erkennt: 'Es gibt bei mir keine unüberwundenen bösen, unheilsamen Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich in der Nacht stürbe', dann, ihr Mönche, sollte dieser Mönch mit eben dieser Freude und Verzückung verweilen und Tag und Nacht in den heilsamen Dingen üben.

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ รตฺติยา นิกฺขนฺตาย ทิวเส ปติหิเต อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘พหุกา โข เม ปจฺจยา มรณสฺส – อหิ วา มํ ฑํเสยฺย, วิจฺฉิโก วา มํ ฑํเสยฺย, สตปที วา มํ ฑํเสยฺย; เตน เม อสฺส กาลกิริยา โส มมสฺส อนฺตราโย. อุปกฺขลิตฺวา วา ปปเตยฺยํ, ภตฺตํ วา เม ภุตฺตํ พฺยาปชฺเชยฺย, ปิตฺตํ วา เม กุปฺเปยฺย, เสมฺหํ วา เม กุปฺเปยฺย, สตฺถกา วา เม วาตา กุปฺเปยฺยุํ; เตน เม อสฺส กาลกิริยา โส มมสฺส อนฺตราโย’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อตฺถิ นุ โข เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ ทิวา กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’’’ติ.

Hier nun, ihr Mönche, reflektiert ein Mönch, wenn die Nacht vergangen ist und der Tag angebrochen ist, wie folgt: 'Vielfältig sind für mich die Ursachen des Todes – eine Schlange könnte mich beißen, ein Skorpion könnte mich stechen oder ein Tausendfüßler könnte mich beißen; dadurch könnte mein Ende eintreten, das wäre mir ein Hindernis. Oder ich könnte stolpern und stürzen, oder das gegessene Mahl könnte mir nicht bekommen, oder die Galle könnte in Aufruhr geraten, oder der Schleim könnte in Aufruhr geraten, oder messerscharfe Winde könnten in Aufruhr geraten; dadurch könnte mein Ende eintreten, das wäre mir ein Hindernis.' Dieser Mönch, ihr Mönche, sollte so reflektieren: 'Gibt es wohl bei mir unüberwundene böse, unheilsame Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich am Tage stürbe?'

‘‘สเจ[Pg.272], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ ทิวา กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ.

Wenn, ihr Mönche, ein Mönch bei der Reflexion so erkennt: 'Es gibt bei mir unüberwundene böse, unheilsame Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich am Tage stürbe', dann, ihr Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Zustände außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Eifer, Bemühen, Unermüdlichkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit aufwenden. Gleichwie, ihr Mönche, jemand, dessen Kleider brennen oder dessen Haupt brennt, zum Löschen eben dieser Kleider oder dieses Hauptes außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Eifer, Bemühen, Unermüdlichkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit aufwenden würde; ebenso, ihr Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Zustände außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Eifer, Bemühen, Unermüdlichkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit aufwenden.

‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘นตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ ทิวา กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ. เอวํ ภาวิตา โข, ภิกฺขเว, มรณสฺสติ เอวํ พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา’’ติ. ทสมํ.

Wenn aber, ihr Mönche, ein Mönch bei der Reflexion so erkennt: 'Es gibt bei mir keine unüberwundenen bösen, unheilsamen Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich am Tage stürbe', dann, ihr Mönche, sollte dieser Mönch mit eben dieser Freude und Verzückung verweilen und Tag und Nacht in den heilsamen Dingen üben. Die so entfaltete und so häufig geübte Vergegenwärtigung des Todes, ihr Mönche, ist von großer Frucht und großem Segen, sie mündet in das Todlose ein und hat das Todlose zum Ziel.

สารณียวคฺโค ทุติโย.

Das zweite Kapitel: Über das Gedenken.

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung davon:

ทฺเว สารณี นิสารณียํ, ภทฺทกํ อนุตปฺปิยํ;

นกุลํ โสปฺปมจฺฉา จ, ทฺเว โหนฺติ มรณสฺสตีติ.

Zwei über das Gedenken, eine über das Entkommen, über das Gute, über die Reue; Nakula, Schlaf und Fische, sowie zwei über die Vergegenwärtigung des Todes.

๓. อนุตฺตริยวคฺโค

3. Das Kapitel über die Vortrefflichkeit.

๑. สามกสุตฺตํ

1. Die Sāma-Lehrrede.

๒๑. เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ สามคามเก โปกฺขรณิยายํ. อถ โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ โปกฺขรณิยํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ[Pg.273]; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ –

21. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Sakyern in Sāmagāma am Pokkharaṇī-Teich. Da begab sich eine gewisse Gottheit, als die Nacht schon weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, den ganzen Pokkharaṇī-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem sie sich genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ตโยเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? กมฺมารามตา, ภสฺสารามตา, นิทฺทารามตา – อิเม โข, ภนฺเต, ตโย ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. อิทมโวจ สา เทวตา. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข สา เทวตา ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

„Diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs. Welche drei? Die Freude an Geschäftigkeit, die Freude am Gerede und die Freude am Schlaf – diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs.“ Dies sprach jene Gottheit. Der Meister stimmte zu. Da dachte jene Gottheit: „Der Meister stimmt mir zu“, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle.

อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ โปกฺขรณิยํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ตโยเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? กมฺมารามตา, ภสฺสารามตา, นิทฺทารามตา – อิเม โข, ภนฺเต, ตโย ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. เตสํ โว, ภิกฺขเว, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย โว เทวตาปิ ชานนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ ปริหายมาเน’’.

Nachdem die Nacht vergangen war, wandte sich der Erhabene an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit, als die Nacht schon weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, den ganzen Pokkharaṇī-Hain erleuchtend, dorthin, wo ich war. Nachdem sie sich genähert und mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zu mir wie folgt: ‚Diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs. Welche drei? Die Freude an Geschäftigkeit, die Freude am Gerede und die Freude am Schlaf – diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs.‘ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt, mich gegrüßt und rechtsherum umwandelt hatte, verschwand sie sogleich an Ort und Stelle. Es ist ein Verlust für jene unter euch, ihr Mönche, es ist ein Unglück für sie, von denen selbst die Gottheiten wissen, dass sie in den heilsamen Dingen verfallen.“

‘‘อปเรปิ, ภิกฺขเว, ตโย ปริหานิเย ธมฺเม เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ตโย ปริหานิยา ธมฺมา? สงฺคณิการามตา, โทวจสฺสตา, ปาปมิตฺตตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปริหานิยา ธมฺมา’’.

„Noch drei weitere Dinge, ihr Mönche, die zum Verfall führen, will ich verkünden. Hört zu und merkt es euch gut; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: „Und welches, ihr Mönche, sind die drei zum Verfall führenden Dinge? Die Freude an Gesellschaft, die Schwererziehbarkeit und schlechter Umgang – dies, ihr Mönche, sind die drei zum Verfall führenden Dinge.“

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อตีตมทฺธานํ ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อนาคตมทฺธานํ ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ [Pg.274] ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหี’’ติ. ปฐมํ.

„Mönche, wer auch immer in der fernen Vergangenheit an heilsamen Dingen Einbuße erlitt, sie alle erlitten eben wegen dieser sechs Dinge eine Einbuße an heilsamen Dingen. Mönche, wer auch immer in der Zukunft an heilsamen Dingen Einbuße erleiden wird, sie alle werden eben wegen dieser sechs Dinge eine Einbuße an heilsamen Dingen erleiden. Mönche, wer auch immer gegenwärtig an heilsamen Dingen Einbuße erleidet, sie alle erleiden eben wegen dieser sechs Dinge eine Einbuße an heilsamen Dingen.“ Das Erste.

๒. อปริหานิยสุตฺตํ

2. Aparihāniyasutta – Das Unterweisung über die Bedingungen für das Nicht-Abfallen

๒๒. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, อปริหานิเย ธมฺเม เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาถ…เป… กตเม จ, ภิกฺขเว, ฉ อปริหานิยา ธมฺมา? น กมฺมารามตา, น ภสฺสารามตา, น นิทฺทารามตา, น สงฺคณิการามตา, โสวจสฺสตา, กลฺยาณมิตฺตตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อปริหานิยา ธมฺมา.

22. „Diese sechs Dinge, Mönche, die nicht zum Verfall führen, werde ich lehren. Hört zu … und was sind, Mönche, die sechs Dinge, die nicht zum Verfall führen? Kein Gefallen an Geschäftigkeit, kein Gefallen an Geschwätz, kein Gefallen an Schlaf, kein Gefallen an Geselligkeit, Gelehrigkeit (Leichtigkeit in der Ermahnung) und gute Freundschaft – dies, Mönche, sind die sechs Dinge, die nicht zum Verfall führen.“

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อตีตมทฺธานํ น ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ น ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อนาคตมทฺธานํ น ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ น ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ น ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ น ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหี’’ติ. ทุติยํ.

„Mönche, wer auch immer in der fernen Vergangenheit nicht an heilsamen Dingen Einbuße erlitt, sie alle erlitten eben wegen dieser sechs Dinge keine Einbuße an heilsamen Dingen. Mönche, wer auch immer in der Zukunft nicht an heilsamen Dingen Einbuße erleiden wird, sie alle werden eben wegen dieser sechs Dinge keine Einbuße an heilsamen Dingen erleiden. Mönche, wer auch immer gegenwärtig nicht an heilsamen Dingen Einbuße erleidet, sie alle erleiden eben wegen dieser sechs Dinge keine Einbuße an heilsamen Dingen.“ Das Zweite.

๓. ภยสุตฺตํ

3. Bhayasutta – Die Unterweisung über die Gefahr

๒๓. ‘‘‘ภย’นฺติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘ทุกฺข’นฺติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘โรโค’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘คณฺโฑ’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘สงฺโค’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘ปงฺโก’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ.

23. „‚Gefahr‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Leid‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Krankheit‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Geschwür‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Fessel‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Sumpf‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse.“

‘‘กสฺมา จ, ภิกฺขเว, ‘ภย’นฺติ กามานเมตํ อธิวจนํ? กามราครตฺตายํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราควินิพทฺโธ ทิฏฺฐธมฺมิกาปิ ภยา น ปริมุจฺจติ, สมฺปรายิกาปิ ภยา น ปริมุจฺจติ, ตสฺมา ‘ภย’นฺติ กามานเมตํ อธิวจนํ. กสฺมา จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนฺติ…เป… โรโคติ… คณฺโฑติ… สงฺโคติ… ปงฺโกติ กามานเมตํ อธิวจนํ? กามราครตฺตายํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราควินิพทฺโธ ทิฏฺฐธมฺมิกาปิ ปงฺกา น ปริมุจฺจติ, สมฺปรายิกาปิ ปงฺกา น ปริมุจฺจติ, ตสฺมา ‘ปงฺโก’ติ กามานเมตํ อธิวจน’’นฺติ.

„Und warum, Mönche, ist ‚Gefahr‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse? Ein Wesen, Mönche, das an Sinneslust berauscht und durch Wunsch und Gier gefesselt ist, ist weder von der Gefahr in diesem Leben noch von der Gefahr im zukünftigen Leben befreit. Deshalb ist ‚Gefahr‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse. Und warum, Mönche, ist ‚Leid‘ … ‚Krankheit‘ … ‚Geschwür‘ … ‚Fessel‘ … ‚Sumpf‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse? Ein Wesen, Mönche, das an Sinneslust berauscht und durch Wunsch und Gier gefesselt ist, ist weder vom Sumpf in diesem Leben noch vom Sumpf im zukünftigen Leben befreit. Deshalb ist ‚Sumpf‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse.“

‘‘ภยํ ทุกฺขํ โรโค คณฺโฑ, สงฺโค ปงฺโก จ อุภยํ;

เอเต กามา ปวุจฺจนฺติ, ยตฺถ สตฺโต ปุถุชฺชโน.

„Gefahr, Leid, Krankheit, Geschwür, Fessel und Sumpf – diese beiden; Diese werden als Sinnengenüsse bezeichnet, worin der Weltling verstrickt ist.“

‘‘อุปาทาเน [Pg.275] ภยํ ทิสฺวา, ชาติมรณสมฺภเว;

อนุปาทา วิมุจฺจนฺติ, ชาติมรณสงฺขเย.

„Nachdem sie die Gefahr im Ergreifen gesehen haben, im Entstehen von Geburt und Tod; Befreien sie sich ohne Ergreifen im Versiegen von Geburt und Tod.“

‘‘เต เขมปฺปตฺตา สุขิโน, ทิฏฺฐธมฺมาภินิพฺพุตา;

สพฺพเวรภยาตีตา, สพฺพทุกฺขํ อุปจฺจคุ’’นฺติ. ตติยํ;

„Sie haben Sicherheit erlangt und sind glücklich, bereits in diesem Leben erloschen; Sie haben alle Feindschaft und Gefahr überwunden und alles Leid hinter sich gelassen.“ Das Dritte.

๔. หิมวนฺตสุตฺตํ

4. Himavantasutta – Die Unterweisung über den Himalaya

๒๔. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ หิมวนฺตํ ปพฺพตราชํ ปทาเลยฺย, โก ปน วาโท ฉวาย อวิชฺชาย! กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมาธิสฺส สมาปตฺติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส ฐิติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส วุฏฺฐานกุสโล โหติ, สมาธิสฺส กลฺลิตกุสโล โหติ, สมาธิสฺส โคจรกุสโล โหติ, สมาธิสฺส อภินีหารกุสโล โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ หิมวนฺตํ ปพฺพตราชํ ปทาเลยฺย, โก ปน วาโท ฉวาย อวิชฺชายา’’ติ! จตุตฺถํ.

24. „Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, könnte den Himalaya, den König der Berge, zerspalten – wie viel mehr erst die elende Unwissenheit! Mit welchen sechs? Hier, Mönche, ist ein Mönch geschickt im Eintreten in die Konzentration, geschickt im Verweilen in der Konzentration, geschickt im Aussteigen aus der Konzentration, geschickt in der Bereitschaft zur Konzentration, geschickt im Bereich der Konzentration und geschickt im Ausrichten der Konzentration. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, könnte ein Mönch den Himalaya, den König der Berge, zerspalten – wie viel mehr erst die elende Unwissenheit!“ Das Vierte.

๕. อนุสฺสติฏฺฐานสุตฺตํ

5. Anussatiṭṭhānasutta – Die Unterweisung über die Grundlagen der Vergegenwärtigung

๒๕. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุสฺสติฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ.

25. „Es gibt diese sechs Grundlagen der Vergegenwärtigung, Mönche. Welche sechs? Hier, Mönche, vergegenwärtigt sich ein edler Schüler den Vollendeten: ‚So ist er, der Erhabene … Lehrer der Götter und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘ Mönche, zu der Zeit, da ein edler Schüler sich des Vollendeten erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit ganz aufrichtig, herausgetreten aus der Begehrlichkeit, von ihr befreit und über sie erhoben. ‚Begehrlichkeit‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten des Sinnenvergnügens. Indem sie dies als Objekt nehmen, reinigen sich hier manche Wesen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม…เป… ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ[Pg.276]; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ.

„Wiederum, Mönche, vergegenwärtigt sich ein edler Schüler die Lehre: ‚Wohlverkündet ist die Lehre durch den Erhabenen … von den Weisen individuell zu erfahren.‘ Mönche, zu der Zeit, da ein edler Schüler sich der Lehre erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit ganz aufrichtig, herausgetreten aus der Begehrlichkeit, von ihr befreit und über sie erhoben. ‚Begehrlichkeit‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten des Sinnenvergnügens. Indem sie dies als Objekt nehmen, reinigen sich hier manche Wesen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ.

Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an den Sangha: ‚Wohlgeübt ist die Schülerschaft des Erhabenen... ein unvergleichliches Feld für Verdienste für die Welt.‘ Zu jener Zeit, ihr Mönche, zu der sich der edle Schüler an den Sangha erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘ (Sinnenhaftigkeit), ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ…เป… สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก สีลํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ.

Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an seine eigenen Tugendregeln, die unverletzt... zur Konzentration führend sind. Zu jener Zeit, ihr Mönche, zu der sich der edle Schüler an die Tugend erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ – ‘ลาภา วต เม! สุลทฺธํ วต เม…เป… ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. ยสฺมึ…เป… เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ.

Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an seine eigene Großzügigkeit: ‚Ein Gewinn ist es für mich! Wohl erlangt ist es von mir... bereit zum Geben, am Schenken und Teilen Freude findend.‘ Zu jener Zeit... werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เทวตา อนุสฺสรติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา ตาวตึสา, สนฺติ เทวา ยามา, สนฺติ เทวา ตุสิตา, สนฺติ เทวา นิมฺมานรติโน, สนฺติ เทวา ปรนิมฺมิตวสวตฺติโน, สนฺติ เทวา พฺรหฺมกายิกา, สนฺติ เทวา ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน… สุเตน… จาเคน… ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’’’ ติ.

Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an die Gottheiten: ‚Es gibt die Gottheiten der vier Himmelskönige, es gibt die Gottheiten der Dreiunddreißig, es gibt die Yāma-Götter, es gibt die Tusita-Götter, es gibt die Götter, die sich am Selbstgeschaffenen erfreuen, es gibt die Götter, die über die Schöpfungen anderer gebieten, es gibt die Götter der Brahma-Schar und es gibt Götter darüber hinaus. Ausgestattet mit solchem Glauben sind jene Gottheiten, von hier geschieden, dort wiedergeboren worden; auch in mir findet sich ein solcher Glaube. Ausgestattet mit solcher Tugend... Gelehrsamkeit... Großzügigkeit... Weisheit sind jene Gottheiten, von hier geschieden, dort wiedergeboren worden; auch in mir findet sich eine solche Weisheit.‘

‘‘ยสฺมึ[Pg.277], ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. ปญฺจมํ.

Zu der Zeit, ihr Mönche, da sich der edle Schüler an den Glauben, die Tugend, die Gelehrsamkeit, die Großzügigkeit und die Weisheit sowohl von sich selbst als auch von jenen Gottheiten erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt. Dies, ihr Mönche, sind die sechs Grundlagen der Vergegenwärtigung. (Fünftes Sutta).

๖. มหากจฺจานสุตฺตํ

6. Die Lehrrede von Mahākaccāna

๒๖. ตตฺร โข อายสฺมา มหากจฺจาโน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหากจฺจาโน เอตทโวจ – ‘‘อจฺฉริยํ, อาวุโส; อพฺภุตํ, อาวุโส! ยาวญฺจิทํ เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺพาเธ โอกาสาธิคโม อนุพุทฺโธ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานิ.

26. Dort nun sprach der ehrwürdige Mahākaccāna zu den Mönchen: ‚Freunde, Mönche!‘ – ‚Freund!‘, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Mahākaccāna. Der ehrwürdige Mahākaccāna sprach dies: ‚Erstaunlich ist es, Freunde; wunderbar ist es, Freunde! Wie doch von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, inmitten der Beengtheit das Erlangen einer Öffnung durchschaut wurde zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Schwinden von Schmerz und Trübsal, zum Erlangen des rechten Pfades, zur Verwirklichung des Nibbānas, nämlich diese sechs Grundlagen der Vergegenwärtigung.

‘‘กตมานิ ฉ? อิธาวุโส, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา …เป… สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ.

Welche sechs? Hier, Freunde, erinnert sich der edle Schüler an den Vollendeten: ‚So ist er, der Erhabene... Lehrer von Göttern und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘ Zu der Zeit, Freunde, da sich der edle Schüler an den Vollendeten erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Jener edle Schüler, Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem Raum gleicht, weitläufig, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen von Natur aus rein.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม…เป… ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ [Pg.278] จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ.

Wiederum, Freunde, erinnert sich der edle Schüler an die Lehre: ‚Wohl verkündet ist die Lehre vom Erhabenen... von den Weisen jeder für sich selbst zu erkennen.‘ Zu der Zeit, Freunde, da sich der edle Schüler an die Lehre erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Jener edle Schüler, Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem Raum gleicht, weitläufig, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen von Natur aus rein.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ.

Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schüler an den Sangha: ‘Wohlgeübt ist der Jüngersangha des Erhabenen ... er ist das unvergleichliche Feld des Verdienstes für die Welt.’ Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schüler sich an den Sangha erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schüler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ…เป… สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน สีลํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ.

Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schüler an seine eigene Sittlichkeit, die ungebrochen, unverletzt, unbefleckt und makellos ist ... die zur Konzentration führt. Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schüler sich an seine eigene Sittlichkeit erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schóler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ – ‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม…เป… ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น [Pg.279] โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ.

Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schóler an seine eigene Großzügigkeit: ‘Ein Gewinn ist es für mich, ein großes Glück ist es für mich ... ich bin bereit zum Geben, erfreue mich am Spenden und Teilen.’ Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schóler sich an seine eigene Großzügigkeit erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schóler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก เทวตา อนุสฺสรติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา…เป… ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน…เป… สุเตน… จาเคน… ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ.

Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schóler an die Gottheiten: ‘Es gibt die Gottheiten der Vier Großkönige, es gibt die Gottheiten der DreiunddreiÑig ... und solche darüber hinaus. Ausgestattet mit solchem Glauben sind jene Gottheiten, als sie aus dieser Welt verschieden waren, dort wiedererschienen; auch in mir ist solch ein Glaube vorhanden. Ausgestattet mit solcher Sittlichkeit ... solcher Gelehrsamkeit ... solcher Großzügigkeit ... solcher Weisheit sind jene Gottheiten, als sie aus dieser Welt verschieden waren, dort wiedererschienen; auch in mir ist solch eine Weisheit vorhanden.’ Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schóler sich an den Glauben, die Sittlichkeit, die Gelehrsamkeit, die Großzügigkeit und die Weisheit von sich selbst und jenen Gottheiten erinnert, ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schóler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐

‘‘อจฺฉริยํ, อาวุโส; อพฺภุตํ, อาวุโส! ยาวญฺจิทํ เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺพาเธ โอกาสาธิคโม อนุพุทฺโธ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

Erstaunlich, ihr Freunde! Wunderbar, ihr Freunde! Wie doch von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, inmitten der Beengtheit das Erlangen eines Freiraums durchschaut wurde zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Schwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna – nämlich diese sechs Stätten der Erinnerung. Sechstes Sutta.‐

๗. ปฐมสมยสุตฺตํ

7. Erstes Lehrgedicht über die rechten Zeitpunkte

๒๗. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข [Pg.280] โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ? ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขุ, สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ’’.

27. Dann begab sich ein gewisser Mönch dorthin, wo der Erhabene weilte. Nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Mönch zum Erhabenen: ‘Wie viele Zeitpunkte gibt es wohl, o Herr, um einen ehrwürdigen Mönch, der den Geist entfaltet, aufzusuchen?’ ‘Es gibt diese sechs Zeitpunkte, o Mönch, um einen ehrwürdigen Mönch, der den Geist entfaltet, aufzusuchen.’

‘‘กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ปฐโม สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Welches sind die sechs? Hier, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Sinnenlust besessenen und von Sinnenlust überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Sinnenlust besessenen und von Sinnenlust überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Sinnenlust verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Sinnenlust. Dies, Mönch, ist der erste Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ พฺยาปาทปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ พฺยาปาทสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ พฺยาปาทปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ พฺยาปาทสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, พฺยาปาทสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ พฺยาปาทสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ทุติโย สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Übelwollen besessenen und von Übelwollen überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus dem entstandenen Übelwollen nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Übelwollen besessenen und von Übelwollen überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus dem entstandenen Übelwollen nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung des Übelwollens verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung des Übelwollens. Dies, Mönch, ist der zweite Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ ถินมิทฺธปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ ถินมิทฺธสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ ถินมิทฺธปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ ถินมิทฺธสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, ถินมิทฺธสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ ถินมิทฺธสฺส ปหานาย ธมฺมํ [Pg.281] เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ตติโย สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Starrheit und Mattigkeit besessenen und von Starrheit und Mattigkeit überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Starrheit und Mattigkeit nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Starrheit und Mattigkeit besessenen und von Starrheit und Mattigkeit überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Starrheit und Mattigkeit nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Starrheit und Mattigkeit verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Starrheit und Mattigkeit. Dies, Mönch, ist der dritte Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, จตุตฺโถ สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe besessenen und von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Aufgeregtheit und Gewissensunruhe nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe besessenem und von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe überwältigtem Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Aufgeregtheit und Gewissensunruhe nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Aufgeregtheit und Gewissensunruhe verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Aufgeregtheit und Gewissensunruhe. Dies, Mönch, ist der vierte Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ วิจิกิจฺฉาปเรเตน, อุปฺปนฺนาย จ วิจิกิจฺฉาย นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ, อาวุโส, วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ วิจิกิจฺฉาปเรเตน, อุปฺปนฺนาย จ วิจิกิจฺฉาย นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, วิจิกิจฺฉาย ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ วิจิกิจฺฉาย ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ปญฺจโม สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Zweifelsucht besessenen und von Zweifelsucht überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Zweifelsucht nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile mit einem von Zweifelsucht besessenen und von Zweifelsucht überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Zweifelsucht nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Zweifelsucht verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Zweifelsucht. Dies, Mönch, ist der fünfte Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ ตํ นิมิตฺตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ, ตํ นิมิตฺตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ฉฏฺโฐ สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. อิเม โข, ภิกฺขุ, ฉ สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ. สตฺตมํ.

„Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch jenes Zeichen nicht erkennt, aufgrund dessen und durch dessen Aufmerksamkeit die Versiegung der Triebe unmittelbar erfolgt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich erkenne wahrlich jenes Zeichen nicht, aufgrund dessen und durch dessen Aufmerksamkeit die Versiegung der Triebe unmittelbar erfolgt. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Versiegung der Triebe verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Versiegung der Triebe. Dies, Mönch, ist der sechste Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen. Dies, Mönch, sind wahrlich die sechs Anlässe, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ Das siebte Sutta.

๘. ทุติยสมยสุตฺตํ

8. Die zweite Lehrrede über die Anlässe

๒๘. เอกํ [Pg.282] สมยํ สมฺพหุลา เถรา ภิกฺขู พาราณสิยํ วิหรนฺติ อิสิปตเน มิคทาเย. อถ โข เตสํ เถรานํ ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทิ – ‘‘โก นุ โข, อาวุโส, สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ?

28. Zu einer Zeit verweilten viele ältere Mönche bei Benares in Isipatana im Wildpark. Da entstand unter jenen älteren Mönchen, als sie nach dem Mahl von ihrem Almosengang zurückgekehrt waren und sich in der Rundhalle versammelt hatten und zusammensaßen, dieses Gespräch während einer Pause: „Was, Freunde, ist wohl der Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen?“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต ปาเท ปกฺขาเลตฺวา นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ.

Als dies gesagt wurde, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Freunde, zu welcher Zeit ein ehrwürdiger Mönch nach dem Mahl, zurückgekehrt vom Almosengang, sich die Füße gewaschen hat und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt – das ist die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, อาวุโส, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต ปาเท ปกฺขาเลตฺวา นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, จาริตฺตกิลมโถปิสฺส ตสฺมึ สมเย อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ โหติ, ภตฺตกิลมโถปิสฺส ตสฺมึ สมเย อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ โหติ. ตสฺมา โส อสมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต วิหารปจฺฉายายํ นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ.

Als dies gesagt wurde, sprach ein anderer Mönch zu jenem Mönch: „Freunde, das ist nicht die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, zu jener Zeit, wenn ein ehrwürdiger Mönch nach dem Mahl, zurückgekehrt vom Almosengang, sich die Füße gewaschen hat und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt, ist seine Erschöpfung vom Umherwandern noch nicht zur Ruhe gekommen, und auch seine Erschöpfung vom Mahl ist noch nicht zur Ruhe gekommen. Daher ist das keine rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, wenn jedoch ein ehrwürdiger Mönch am Abend, aus der Zurückgezogenheit erhoben, im Schatten des Klosters mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt – das ist die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, อาวุโส, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต วิหารปจฺฉายายํ นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, ยเทวสฺส ทิวา สมาธินิมิตฺตํ มนสิกตํ โหติ ตเทวสฺส ตสฺมึ สมเย สมุทาจรติ. ตสฺมา โส อสมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย [Pg.283] อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ.

Als dies gesagt wurde, sprach ein anderer Mönch zu jenem Mönch: „Freunde, das ist nicht die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, zu jener Zeit, wenn ein ehrwürdiger Mönch am Abend, aus der Zurückgezogenheit erhoben, im Schatten des Klosters mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt, beschäftigt ihn in jener Zeit genau das Meditationsobjekt weiter, das er tagsüber erwogen hat. Daher ist das keine rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, wenn jedoch ein ehrwürdiger Mönch in der Morgendämmerung der Nacht früh aufsteht und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt – das ist die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, อาวุโส, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โอชฏฺฐายิสฺส ตสฺมึ สมเย กาโย โหติ ผาสุสฺส โหติ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิ กาตุํ. ตสฺมา โส อสมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ.

เอวํ วุตฺเต อายสฺมา มหากจฺจาโน เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘ฉยิเม, ภิกฺขุ, สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ’’’.

Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Mahākaccāna zu den älteren Mönchen: „Freunde, ich habe dies persönlich aus dem Munde des Erhabenen gehört, persönlich habe ich es so empfangen: ‚Mönche, es gibt diese sechs Gelegenheiten, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.‘“

‘‘กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม อายสฺมา กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ปฐโม สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Welche sechs? Hier, Mönche, wenn ein Mönch mit einem von Sinnenlust besessenen und überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt – zu einer solchen Zeit sollte er einen ehrwürdigen Mönch aufsuchen und zu ihm so sprechen: ‚Freund, ich verweile mit einem von Sinnenlust besessenen und überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigerweise die Lehre verkünden, um die Sinnenlust aufzugeben.‘ Jener ehrwürdige Mönch lehrt ihn dann die Lehre zur Überwindung der Sinnenlust. Dies, Mönche, ist die erste Gelegenheit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ…เป… ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ… อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ… วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ… ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม [Pg.284] ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ, ตํ นิมิตฺตํ น ชานาติ น ปสฺสติ, ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ ตํ นิมิตฺตํ น ชานามิ น ปสฺสามิ. สาธุ วต เม อายสฺมา อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ฉฏฺโฐ สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ.

„Und ferner, Mönche, wenn ein Mönch mit einem von Übelwollen besessenen Geist verweilt … von Starrheit und Trägheit besessenen Geist verweilt … von Unruhe und Gewissensbissen besessenen Geist verweilt … von Zweifelsucht besessenen Geist verweilt … [oder wenn] er jenes Zeichen nicht kennt und nicht sieht, aufgrund dessen bei dessen Erwägung die sofortige Versiegung der Triebe erfolgt – zu einer solchen Zeit sollte er einen ehrwürdigen Mönch aufsuchen und zu ihm so sprechen: ‚Freund, ich kenne und sehe jenes Zeichen nicht, aufgrund dessen bei dessen Erwägung die sofortige Versiegung der Triebe erfolgt. Möge der Ehrwürdige mir gütigerweise die Lehre verkünden, damit die Triebe versiegen.‘ Jener ehrwürdige Mönch lehrt ihn dann die Lehre zur Versiegung der Triebe. Dies, Mönche, ist die sechste Gelegenheit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“

‘‘สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘อิเม โข, ภิกฺขุ, ฉ สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

„Freunde, ich habe dies persönlich aus dem Munde des Erhabenen gehört, persönlich habe ich es so empfangen: ‚Dies, Mönche, sind die sechs Gelegenheiten, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.‘“ Achte (Lehrrede).

๙. อุทายีสุตฺตํ

9. Das Udāyī-Sutta

๒๙. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ อามนฺเตสิ – ‘‘กติ นุ โข, อุทายิ, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อุทายี ตุณฺหี อโหสิ. ทุติยมฺปิ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ อามนฺเตสิ – ‘‘กติ นุ โข, อุทายิ, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? ทุติยมฺปิ โข อายสฺมา อุทายี ตุณฺหี อโหสิ. ตติยมฺปิ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ อามนฺเตสิ – ‘‘กติ นุ โข, อุทายิ, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? ตติยมฺปิ โข อายสฺมา อุทายี ตุณฺหี อโหสิ.

29. Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Udāyi: „Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Udāyi, gibt es wohl?“ Als dies gesagt worden war, blieb der ehrwürdige Udāyi stumm. Ein zweites Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Udāyi: „Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Udāyi, gibt es wohl?“ Auch ein zweites Mal blieb der ehrwürdige Udāyi stumm. Ein drittes Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Udāyi: „Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Udāyi, gibt es wohl?“ Auch ein drittes Mal blieb der ehrwürdige Udāyi stumm.

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตํ อุทายึ เอตทโวจ – ‘‘สตฺถา ตํ, อาวุโส อุทายิ, อามนฺเตสี’’ติ. ‘‘สุโณมหํ, อาวุโส อานนฺท, ภควโต. อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ – เสยฺยถิทํ เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป…. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐาน’’นฺติ.

Da sprach der ehrwürdige Ānanda zum ehrwürdigen Udāyi: „Freund Udāyi, der Lehrer ruft dich.“ Udāyi antwortete: „Ich höre den Erhabenen, Freund Ānanda. — Hier, Herr, erinnert sich ein Mönch an vielfältige frühere Daseinsstätten — nämlich an eine Geburt, zwei Geburten … usw. So erinnert er sich in allen Einzelheiten und Umständen an seine vielfältigen früheren Daseinsstätten. Dies, Herr, ist eine Grundlage der Vergegenwärtigung.“

อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อญฺญาสึ โข อหํ, อานนฺท – ‘เนวายํ อุทายี โมฆปุริโส อธิจิตฺตํ อนุยุตฺโต วิหรตี’ติ. กติ นุ โข, อานนฺท, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ?

Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Ich wusste wohl, Ānanda: ‚Dieser Udāyi, dieser törichte Mensch, weilt nicht der Schulung des höheren Geistes (adhicitta) hingegeben.‘ Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Ānanda, gibt es denn?“

‘‘ปญฺจ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานานิ. กตมานิ ปญฺจ? อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหาราย สํวตฺตติ.

„Es gibt fünf Grundlagen der Vergegenwärtigung, Herr. Welche fünf? Hier, Herr, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinneslüsten … usw. in die dritte Vertiefung (jhāna) ein und verweilt darin. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Leben.“

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อาโลกสญฺญํ มนสิ กโรติ, ทิวา สญฺญํ อธิฏฺฐาติ, ยถา ทิวา ตถา รตฺตึ, ยถา รตฺตึ ตถา ทิวา; อิติ วิวเฏน เจตสา [Pg.285] อปริโยนทฺเธน สปฺปภาสํ จิตฺตํ ภาเวติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ ญาณทสฺสนปฺปฏิลาภาย สํวตฺตติ.

„Wiederum, Herr, lenkt ein Mönch seine Aufmerksamkeit auf die Wahrnehmung des Lichts; er festigt die Wahrnehmung des Tages — wie am Tag, so in der Nacht; wie in der Nacht, so am Tag. So entfaltet er mit offenem und unverhülltem Geist ein lichtvolles Gemüt. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zur Erlangung von Wissen und Schau (ñāṇadassana).“

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆาณิกา ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ กามราคปฺปหานาย สํวตฺตติ.

„Wiederum, Herr, betrachtet ein Mönch eben diesen Körper von den Fußsohlen aufwärts und von den Haarspitzen abwärts, umschlossen von der Haut und voll von mancherlei Unreinheiten: ‚Es gibt in diesem Körper Kopfhaare, Körperhaare, Nägel, Zähne, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen, Knochenmark, Nieren, Herz, Leber, Zwerchfell, Milz, Lunge, Darm, Gekröse, Mageninhalt, Kot, Galle, Schleim, Eiter, Blut, Schweiß, Fett, Tränen, Hauttalg, Speichel, Nasenschleim, Gelenkschmiere, Urin.‘ Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zur Überwindung der Sinnenlust.“

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ เสยฺยถาปิ ปสฺเสยฺย สรีรํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ เอกาหมตํ วา ทฺวีหมตํ วา ตีหมตํ วา อุทฺธุมาตกํ วินีลกํ วิปุพฺพกชาตํ. โส อิมเมว กายํ เอวํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’’’ติ.

„Wiederum, Herr, als ob ein Mönch einen auf dem Friedhof weggeworfenen Körper sähe, einen Tag tot, zwei Tage tot oder drei Tage tot, aufgedunsen, bläulich verfärbt und in Fäulnis übergegangen. Er zieht den Vergleich zu seinem eigenen Körper: ‚Auch dieser mein Körper ist von solcher Natur, wird so werden und kann dem nicht entgehen.‘“

‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน ปสฺเสยฺย สรีรํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ กาเกหิ วา ขชฺชมานํ กุลเลหิ วา ขชฺชมานํ คิชฺเฌหิ วา ขชฺชมานํ สุนเขหิ วา ขชฺชมานํ สิงฺคาเลหิ วา ขชฺชมานํ วิวิเธหิ วา ปาณกชาเตหิ ขชฺชมานํ. โส อิมเมว กายํ เอวํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’’’ติ.

„Oder als ob er einen auf dem Friedhof weggeworfenen Körper sähe, der von Krähen zerfressen wird, von Falken zerfressen, von Geiern zerfressen, von Hunden zerfressen, von Schakalen zerfressen oder von verschiedenen Arten von Gewürm zerfressen wird. Er zieht den Vergleich zu seinem eigenen Körper: ‚Auch dieser mein Körper ist von solcher Natur, wird so werden und kann dem nicht entgehen.‘“

‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน ปสฺเสยฺย สรีรํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ อฏฺฐิกสงฺขลิกํ สมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ…เป… อฏฺฐิกสงฺขลิกํ นิมฺมํสโลหิตมกฺขิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ… อฏฺฐิกสงฺขลิกํ อปคตมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ. อฏฺฐิกานิ อปคตสมฺพนฺธานิ ทิสาวิทิสาวิกฺขิตฺตานิ, อญฺเญน หตฺถฏฺฐิกํ อญฺเญน ปาทฏฺฐิกํ อญฺเญน ชงฺฆฏฺฐิกํ อญฺเญน อูรุฏฺฐิกํ อญฺเญน กฏิฏฺฐิกํ อญฺเญน ผาสุกฏฺฐิกํ [Pg.286] อญฺเญน ปิฏฺฐิกณฺฏกฏฺฐิกํ อญฺเญน ขนฺธฏฺฐิกํ อญฺเญน คีวฏฺฐิกํ อญฺเญน หนุกฏฺฐิกํ อญฺเญน ทนฺตกฏฺฐิกํ อญฺเญน สีสกฏาหํ, อฏฺฐิกานิ เสตานิ สงฺขวณฺณปฺปฏิภาคานิ อฏฺฐิกานิ ปุญฺชกิตานิ เตโรวสฺสิกานิ อฏฺฐิกานิ ปูตีนิ จุณฺณกชาตานิ. โส อิมเมว กายํ เอวํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’ติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ อสฺมิมานสมุคฺฆาตาย สํวตฺตติ.

„Oder als ob er einen auf dem Friedhof weggeworfenen Körper sähe: ein Skelett mit Fleisch- und Blutresten, durch Sehnen zusammengehalten … ein Skelett ohne Fleisch, blutbeschmiert, durch Sehnen zusammengehalten … ein Skelett ohne Fleisch und Blut, durch Sehnen zusammengehalten. Oder die Knochen, nicht mehr zusammenhängend, in alle Himmelsrichtungen verstreut: hier ein Handknochen, dort ein Fußknochen, dort ein Schienbeinknochen, dort ein Oberschenkelknochen, dort ein Beckenknochen, dort ein Rippenknochen, dort ein Rückgratknochen, dort ein Schulterknochen, dort ein Halsknochen, dort ein Kieferknochen, dort ein Zahn, dort die Schädelkapsel; die Knochen weiß, von der Farbe einer Seemuschel, oder zu einem Haufen aufgetürmt, über ein Jahr alt, oder verfault und zu Staub zerfallen. Er zieht den Vergleich zu seinem eigenen Körper: ‚Auch dieser mein Körper ist von solcher Natur, wird so werden und kann dem nicht entgehen.‘ Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zur restlosen Ausmerzung des Eigendünkels (asmimāna).“

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ อเนกธาตุปฏิเวธาย สํวตฺตติ. อิมานิ โข, ภนฺเต, ปญฺจ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ.

„Wiederum, Herr, tritt ein Mönch durch das Schwinden von Glück … usw. in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zum Durchdringen der vielfältigen Elemente. Dies, Herr, sind die fünf Grundlagen der Vergegenwärtigung.“

‘‘สาธุ, สาธุ, อานนฺท! เตน หิ ตฺวํ, อานนฺท, อิทมฺปิ ฉฏฺฐํ อนุสฺสติฏฺฐานํ ธาเรหิ. อิธานนฺท, ภิกฺขุ สโตว อภิกฺกมติ สโตว ปฏิกฺกมติ สโตว ติฏฺฐติ สโตว นิสีทติ สโตว เสยฺยํ กปฺเปติ สโตว กมฺมํ อธิฏฺฐาติ. อิทํ, อานนฺท, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ สติสมฺปชญฺญาย สํวตฺตตี’’ติ. นวมํ.

„Gut so, gut so, Ānanda! Dann merke dir, Ānanda, auch noch diese sechste Grundlage der Vergegenwärtigung: Hier, Ānanda, geht ein Mönch achtsam voran, er kehrt achtsam zurück, er steht achtsam, er sitzt achtsam, er legt sich achtsam nieder, er verrichtet seine Arbeit achtsam. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Ānanda, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und Wissensklarheit.“ Das neunte (Sutta).

๑๐. อนุตฺตริยสุตฺตํ

10. Die Lehrrede über die Vortrefflichkeiten (Anuttariya-Sutta).

๓๐. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุตฺตริยานิ. กตมานิ ฉ? ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยนฺติ.

30. „Mönche, es gibt diese sechs Unübertrefflichkeiten. Welche sechs? Die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Hörens, die Unübertrefflichkeit des Gewinns, die Unübertrefflichkeit der Schulung, die Unübertrefflichkeit des Dienens und die Unübertrefflichkeit des Gedenkens.“

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทสฺสนานุตฺตริยํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ หตฺถิรตนมฺปิ ทสฺสนาย คจฺฉติ, อสฺสรตนมฺปิ ทสฺสนาย คจฺฉติ, มณิรตนมฺปิ ทสฺสนาย คจฺฉติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ทสฺสนาย คจฺฉติ, สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ มิจฺฉาปฏิปนฺนํ ทสฺสนาย คจฺฉติ. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, ทสฺสนํ; เนตํ นตฺถีติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, ทสฺสนํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ทสฺสนาย คจฺฉติ [Pg.287] นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, ทสฺสนานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ทสฺสนาย คจฺฉติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทสฺสนานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ.

„Und was, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit des Sehens? Da geht, Mönche, jemand hin, um ein kostbares Elefanten-Juwel zu sehen, ein kostbares Pferde-Juwel zu sehen, ein kostbares Edelstein-Juwel zu sehen, oder er geht hin, um vielerlei Erhabenes oder Niedriges zu betrachten; oder er geht hin, um einen Asketen oder Brahmanen zu sehen, der falsche Ansichten hat und einen falschen Weg beschreitet. Es gibt dieses Sehen, Mönche; ich sage nicht, dass es dieses Sehen nicht gibt. Doch dieses Sehen, Mönche, ist niedrig, gemein, gewöhnlich, unedel und nicht mit dem Wahren Nutzen verbunden; es führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu direktem Wissen, nicht zum Erwachen und nicht zum Nirvana. Wer aber, Mönche, mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um den Vollendeten oder einen Jünger des Vollendeten zu sehen – dies, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit unter allen Arten des Sehens zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nirvanas; nämlich, wenn man mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um den Vollendeten oder einen Jünger des Vollendeten zu sehen. Dies, Mönche, nennt man die Unübertrefflichkeit des Sehens. So ist die Unübertrefflichkeit des Sehens.“

‘‘สวนานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ เภริสทฺทมฺปิ สวนาย คจฺฉติ, วีณาสทฺทมฺปิ สวนาย คจฺฉติ, คีตสทฺทมฺปิ สวนาย คจฺฉติ, อุจฺจาวจํ วา ปน สวนาย คจฺฉติ, สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาปฏิปนฺนสฺส ธมฺมสฺสวนาย คจฺฉติ. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, สวนํ; เนตํ นตฺถีติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, สวนํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา ธมฺมสฺสวนาย คจฺฉติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, สวนานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา ธมฺมสฺสวนาย คจฺฉติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สวนานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ.

„Und wie verhält es sich mit der Unübertrefflichkeit des Hörens? Da geht, Mönche, jemand hin, um den Klang von Trommeln zu hören, den Klang von Lauten zu hören, den Klang von Gesängen zu hören, oder er geht hin, um vielerlei Erhabenes oder Niedriges zu hören; oder er geht hin, um die Lehre eines Asketen oder Brahmanen zu hören, der falsche Ansichten hat und einen falschen Weg beschreitet. Es gibt dieses Hören, Mönche; ich sage nicht, dass es dieses Hören nicht gibt. Doch dieses Hören, Mönche, ist niedrig, gemein, gewöhnlich, unedel und nicht mit dem Wahren Nutzen verbunden; es führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu direktem Wissen, nicht zum Erwachen und nicht zum Nirvana. Wer aber, Mönche, mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um die Lehre des Vollendeten oder eines Jüngers des Vollendeten zu hören – dies, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit unter allen Arten des Hörens zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nirvanas; nämlich, wenn man mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um die Lehre des Vollendeten oder eines Jüngers des Vollendeten zu hören. Dies, Mönche, nennt man die Unübertrefflichkeit des Hörens. So ist die Unübertrefflichkeit des Sehens und die Unübertrefflichkeit des Hörens.“

‘‘ลาภานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุตฺตลาภมฺปิ ลภติ, ทารลาภมฺปิ ลภติ, ธนลาภมฺปิ ลภติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ลาภํ ลภติ, สมเณ วา พฺราหฺมเณ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิเก มิจฺฉาปฏิปนฺเน สทฺธํ ปฏิลภติ. อตฺเถโส, ภิกฺขเว, ลาโภ; เนโส นตฺถีติ วทามิ. โส จ โข เอโส, ภิกฺขเว, ลาโภ หีโน คมฺโม โปถุชฺชนิโก อนริโย อนตฺถสํหิโต, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคเต วา ตถาคตสาวเก วา [Pg.288] สทฺธํ ปฏิลภติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, ลาภานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคเต วา ตถาคตสาวเก วา สทฺธํ ปฏิลภติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ลาภานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ.

„Und wie verhält es sich mit der Unübertrefflichkeit des Gewinns? Da erlangt, Mönche, jemand den Gewinn von Söhnen, den Gewinn einer Ehefrau, den Gewinn von Reichtum, oder er erlangt vielerlei Erhabenes oder Niedriges als Gewinn; oder er gewinnt Vertrauen zu einem Asketen oder Brahmanen, der falsche Ansichten hat und einen falschen Weg beschreitet. Es gibt diesen Gewinn, Mönche; ich sage nicht, dass es diesen Gewinn nicht gibt. Doch dieser Gewinn, Mönche, ist niedrig, gemein, gewöhnlich, unedel und nicht mit dem Wahren Nutzen verbunden; es führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu direktem Wissen, nicht zum Erwachen und nicht zum Nirvana. Wer aber, Mönche, mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe Vertrauen zum Vollendeten oder zu einem Jünger des Vollendeten erlangt – dies, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit unter allen Arten des Gewinns zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nirvanas; nämlich, wenn man mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe Vertrauen zum Vollendeten oder zu einem Jünger des Vollendeten erlangt. Dies, Mönche, nennt man die Unübertrefflichkeit des Gewinns. So ist die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Hörens und die Unübertrefflichkeit des Gewinns.“

‘‘สิกฺขานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ หตฺถิสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, อสฺสสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, รถสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, ธนุสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, ถรุสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, อุจฺจาวจํ วา ปน สิกฺขติ, สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาปฏิปนฺนสฺส สิกฺขติ. อตฺเถสา, ภิกฺขเว, สิกฺขา; เนสา นตฺถีติ วทามิ. สา จ โข เอสา, ภิกฺขเว, สิกฺขา หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย อธิสีลมฺปิ สิกฺขติ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขติ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, สิกฺขานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย อธิสีลมฺปิ สิกฺขติ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขติ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขติ, นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สิกฺขานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ.

Und wie, ihr Mönche, verhält es sich mit der Unvergleichlichkeit der Schulung (sikkhānuttariya)? Da, ihr Mönche, lernt jemand die Kunst der Elefantenführung, die Kunst der Pferdekunde, die Kunst des Wagenlenkens, die Kunst des Bogenschießens, die Kunst des Schwertkampfes, oder er lernt verschiedene andere hohe oder niedrige Künste; oder er lernt die falsche Praxis eines Asketen oder Brahmanen mit falscher Ansicht und falschem Wandel. Es gibt diese Schulungen, ihr Mönche; ich sage nicht, dass es sie nicht gibt. Doch diese Schulungen sind niedrig, gewöhnlich, weltlich, nicht-edel und führen nicht zum Heil; sie führen nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna. Wer aber, ihr Mönche, in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin die höhere Tugend (adhisīla) übt, den höheren Geist (adhicitta) übt und die höhere Weisheit (adhipañña) übt, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, mit unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen – dies, ihr Mönche, ist das Höchste unter den Schulungen zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna; nämlich, dass man in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin die höhere Tugend übt, den höheren Geist übt und die höhere Weisheit übt, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Unvergleichlichkeit der Schulung. So gibt es die Unvergleichlichkeit des Sehens, die Unvergleichlichkeit des Hörens, die Unvergleichlichkeit des Gewinnens und die Unvergleichlichkeit der Schulung.

‘‘ปาริจริยานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ขตฺติยมฺปิ ปริจรติ, พฺราหฺมณมฺปิ ปริจรติ, คหปติมฺปิ ปริจรติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ปริจรติ, สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ มิจฺฉาปฏิปนฺนํ ปริจรติ. อตฺเถสา, ภิกฺขเว, ปาริจริยา; เนสา นตฺถีติ วทามิ. สา จ โข เอสา, ภิกฺขเว, ปาริจริยา หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา, น นิพฺพิทาย…เป… น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ปริจรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน[Pg.289], เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, ปาริจริยานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ปริจรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาริจริยานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ.

Und wie, ihr Mönche, verhält es sich mit der Unvergleichlichkeit des Dienens (pāricariyānuttariya)? Da, ihr Mönche, dient jemand einem Adligen (Khattiya), einem Brahmanen, einem Hausvater, oder er dient verschiedenen anderen hohen oder niedrigen Personen; oder er dient einem Asketen oder Brahmanen mit falscher Ansicht und falschem Wandel. Es gibt dieses Dienen, ihr Mönche; ich sage nicht, dass es das nicht gibt. Doch dieses Dienen ist niedrig, gewöhnlich, weltlich, nicht-edel und führt nicht zum Heil; es führt nicht zur Abkehr... und nicht zum Nibbāna. Wer aber, ihr Mönche, dem Tathāgata oder einem Jünger des Tathāgata dient, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, mit unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen – dies, ihr Mönche, ist das Höchste unter den Arten des Dienens zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna; nämlich, dass man dem Tathāgata oder einem Jünger des Tathāgata dient, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Unvergleichlichkeit des Dienens. So gibt es die Unvergleichlichkeit des Sehens, des Hörens, des Gewinnens, der Schulung und des Dienens.

‘‘อนุสฺสตานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุตฺตลาภมฺปิ อนุสฺสรติ, ทารลาภมฺปิ อนุสฺสรติ, ธนลาภมฺปิ อนุสฺสรติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ลาภํ อนุสฺสรติ, สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ มิจฺฉาปฏิปนฺนํ อนุสฺสรติ. อตฺเถสา, ภิกฺขเว, อนุสฺสติ; เนสา นตฺถีติ วทามิ. สา จ โข เอสา, ภิกฺขเว, อนุสฺสติ หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา อนุสฺสรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, อนุสฺสตีนํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา อนุสฺสรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุสฺสตานุตฺตริยํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุตฺตริยานี’’ติ.

Und wie, ihr Mönche, verhält es sich mit der Unvergleichlichkeit der Vergegenwärtigung (anussatānuttariya)? Da, ihr Mönche, erinnert sich jemand an den Gewinn von Söhnen, erinnert sich an den Gewinn einer Ehefrau, erinnert sich an den Gewinn von Reichtum, oder er erinnert sich an verschiedene andere hohe oder niedrige Gewinne; oder er erinnert sich an einen Asketen oder Brahmanen mit falscher Ansicht und falschem Wandel. Es gibt diese Arten der Vergegenwärtigung, ihr Mönche; ich sage nicht, dass es sie nicht gibt. Doch diese Vergegenwärtigung ist niedrig, gewöhnlich, weltlich, nicht-edel und führt nicht zum Heil; sie führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna. Wer aber, ihr Mönche, sich an den Tathāgata oder einen Jünger des Tathāgata erinnert, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, mit unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen – dies, ihr Mönche, ist das Höchste unter den Arten der Vergegenwärtigung zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna; nämlich, dass man sich an den Tathāgata oder einen Jünger des Tathāgata erinnert, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Unvergleichlichkeit der Vergegenwärtigung. Dies, ihr Mönche, sind die sechs Unvergleichlichkeiten."

‘‘เย ทสฺสนานุตฺตรํ ลทฺธา, สวนญฺจ อนุตฺตรํ;

ลาภานุตฺตริยํ ลทฺธา, สิกฺขานุตฺตริเย รตา.

Diejenigen, die das höchste Sehen und das höchste Hören erlangt haben, die den höchsten Gewinn erlangt haben und in der höchsten Schulung Freude finden,

‘‘อุปฏฺฐิตา ปาริจริยา, ภาวยนฺติ อนุสฺสตึ;

วิเวกปฺปฏิสํยุตฺตํ, เขมํ อมตคามินึ.

im höchsten Dienen gefestigt sind und die Vergegenwärtigung entfalten, die mit der Abgeschiedenheit verbunden ist, sicher ist und zum Todlosen (Nibbāna) führt,

‘‘อปฺปมาเท ปมุทิตา, นิปกา สีลสํวุตา;

เต เว กาเลน ปจฺเจนฺติ, ยตฺถ ทุกฺขํ นิรุชฺฌตี’’ติ. ทสมํ;

die in der Achtsamkeit frohlocken, weise und in Tugend gezügelt sind, sie erkennen wahrlich zur rechten Zeit jenen Ort, an dem alles Leiden aufhört. (Das zehnte Sutta)

อนุตฺตริยวคฺโค ตติโย.

Das dritte Kapitel über die Unvergleichlichkeiten (Anuttariyavagga).

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung (Udāna) dazu:

สามโก [Pg.290] อปริหานิโย, ภยํ หิมวานุสฺสติ;

กจฺจาโน ทฺเว จ สมยา, อุทายี อนุตฺตริเยนาติ.

Sāmako, Aparihāniyo, Bhayaṃ, Himavā, Anussati, Kaccāno, zwei Suttas über Gelegenheiten (Samaya), Udāyī und über die Unvergleichlichkeiten (Anuttariya).

๔. เทวตาวคฺโค

4. Kapitel der Devas (Devatāvagga)

๑. เสขสุตฺตํ

1. Sekhasutta (Das Sutta über den Übenden)

๓๑. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? กมฺมารามตา, ภสฺสารามตา, นิทฺทารามตา, สงฺคณิการามตา, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตา, โภชเน อมตฺตญฺญุตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ.

31. „Sechs Dinge, ihr Mönche, führen zum Verfall eines Mönchs, der noch in der Schulung steht (sekha). Welche sechs? Das Gefallen an geschäftiger Arbeit, das Gefallen am Reden, das Gefallen am Schlafen, das Gefallen an Gesellschaft, mangelnde Beherrschung der Sinnestore und Unmäßigkeit beim Essen – diese sechs Dinge, ihr Mönche, führen zum Verfall eines Mönchs, der noch in der Schulung steht.“

‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? น กมฺมารามตา, น ภสฺสารามตา, น นิทฺทารามตา, น สงฺคณิการามตา, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารตา, โภชเน มตฺตญฺญุตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ปฐมํ.

„Diese sechs Dinge, ihr Mönche, führen dazu, dass ein übender Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Keine Freude an Geschäftigkeit, keine Freude an Geschwätz, keine Freude an Schlaf, keine Freude an Gesellschaft, Bewachung der Sinnespforten und Maßhalten beim Essen – diese sechs Dinge, ihr Mönche, führen dazu, dass ein übender Mönch nicht zurückfällt.“ Das Erste.

๒. ปฐมอปริหานสุตฺตํ

2. Erste Lehrrede über das Nicht-Zurückfallen

๓๒. อถ โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ –

32. Da begab sich eine gewisse Gottheit in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrerbietig begrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, อปฺปมาทคารวตา, ปฏิสนฺถารคารวตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. อิทมโวจ สา เทวตา. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข สา เทวตา ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

„‚Sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Ehrfurcht vor dem Lehrer, Ehrfurcht vor der Lehre, Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, Ehrfurcht vor der Schulung, Ehrfurcht vor der Wachsamkeit und Ehrfurcht vor der Gastfreundschaft – diese sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt.‘ Dies sprach jene Gottheit. Der Lehrer stimmte zu. Da dachte jene Gottheit: ‚Der Lehrer stimmt mir zu‘, grüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle.“

อถ [Pg.291] โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, อปฺปมาทคารวตา, ปฏิสนฺถารคารวตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ.

Dann, nach Ablauf jener Nacht, wandte sich der Erhabene an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo ich mich befand. Nachdem sie mich ehrerbietig begrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zu mir: ‚Sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Ehrfurcht vor dem Lehrer, Ehrfurcht vor der Lehre, Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, Ehrfurcht vor der Schulung, Ehrfurcht vor der Wachsamkeit und Ehrfurcht vor der Gastfreundschaft – diese sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt.‘ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt, mich ehrerbietig begrüßt und rechtsherum umwandelt hatte, verschwand sie sogleich an Ort und Stelle.“

‘‘สตฺถุครุ ธมฺมครุ, สงฺเฆ จ ติพฺพคารโว;

อปฺปมาทครุ ภิกฺขุ, ปฏิสนฺถารคารโว;

อภพฺโพ ปริหานาย, นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก’’ติ. ทุติยํ;

„Wer Ehrfurcht hat vor dem Lehrer und der Lehre, und wer der Gemeinschaft tiefe Verehrung zollt; wer Ehrfurcht hat vor der Wachsamkeit und wer Gastfreundschaft ehrt – ein solcher Mönch kann nicht zurückfallen; er ist dem Nibbāna nahe.“ Das Zweite.

๓. ทุติยอปริหานสุตฺตํ

3. Zweite Lehrrede über das Nicht-Zurückfallen

๓๓. ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, หิริคารวตา, โอตฺตปฺปคารวตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ.

33. „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo ich mich befand. Nachdem sie mich ehrerbietig begrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zu mir: ‚Sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Ehrfurcht vor dem Lehrer, Ehrfurcht vor der Lehre, Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, Ehrfurcht vor der Schulung, Ehrfurcht vor Schamgefühl und Ehrfurcht vor moralischer Scheu – diese sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt.‘ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt, mich ehrerbietig begrüßt und rechtsherum umwandelt hatte, verschwand sie sogleich an Ort und Stelle.“

‘‘สตฺถุครุ ธมฺมครุ, สงฺเฆ จ ติพฺพคารโว;

หิริโอตฺตปฺปสมฺปนฺโน, สปฺปติสฺโส สคารโว;

อภพฺโพ ปริหานาย, นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก’’ติ. ตติยํ;

„Wer Ehrfurcht hat vor dem Lehrer und der Lehre, und wer der Gemeinschaft tiefe Verehrung zollt; wer mit Schamgefühl und moralischer Scheu ausgestattet ist, respektvoll und ehrerbietig – ein solcher Mönch kann nicht zurückfallen; er ist dem Nibbāna nahe.“ Das Dritte.

๔. มหาโมคฺคลฺลานสุตฺตํ

4. Lehrrede über Mahāmoggallāna

๓๔. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส รโหคตสฺส [Pg.292] ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘‘กตเมสานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? เตน โข ปน สมเยน ติสฺโส นาม ภิกฺขุ อธุนากาลงฺกโต อญฺญตรํ พฺรหฺมโลกํ อุปปนฺโน โหติ. ตตฺรปิ นํ เอวํ ชานนฺติ – ‘‘ติสฺโส พฺรหฺมา มหิทฺธิโก มหานุภาโว’’ติ.

34. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, dem Park des Anāthapiṇḍika. Da stieg im ehrwürdigen Mahāmoggallāna, während er allein in der Abgeschiedenheit weilte, folgender Gedanke auf: „Welche Götter wohl besitzen solches Wissen: ‚Die Stromeingetretenen sind vor dem Verfall bewahrt, sicher in ihrer Bestimmung, dem Erwachen zugewandt‘?“ Zu jener Zeit war ein Mönch namens Tissa gerade erst verstorben und in einer bestimmten Brahma-Welt wiedergeboren worden. Dort kannte man ihn als: „Brahma Tissa ist von großer Macht und großer Herrlichkeit.“

อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ – เชตวเน อนฺตรหิโต ตสฺมึ พฺรหฺมโลเก ปาตุรโหสิ. อทฺทสา โข ติสฺโส พฺรหฺมา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ – ‘‘เอหิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน; สฺวาคตํ, มาริส โมคฺคลฺลาน; จิรสฺสํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน; อิมํ ปริยายมกาสิ, ยทิทํ อิธาคมนาย. นิสีท, มาริส โมคฺคลฺลาน, อิทมาสนํ ปญฺญตฺต’’นฺติ. นิสีทิ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ปญฺญตฺเต อาสเน. ติสฺโสปิ โข พฺรหฺมา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข ติสฺสํ พฺรหฺมานํ อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ –

Da verschwand der ehrwürdige Mahāmoggallāna im Jetavana – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – und erschien in jener Brahma-Welt. Brahma Tissa sah den ehrwürdigen Mahāmoggallāna von weitem kommen. Als er den ehrwürdigen Mahāmoggallāna sah, sprach er zu ihm: „Komm, lieber Moggallāna; willkommen, lieber Moggallāna; es ist schon lange her, lieber Moggallāna, seit du diese Gelegenheit wahrgenommen hast, hierher zu kommen. Setz dich, lieber Moggallāna; hier ist ein Platz bereitgestellt.“ Der ehrwürdige Mahāmoggallāna setzte sich auf den bereitgestellten Platz. Auch Brahma Tissa begrüßte den ehrwürdigen Mahāmoggallāna ehrerbietig und setzte sich an eine Seite. Als Brahma Tissa zur Seite saß, sprach der ehrwürdige Mahāmoggallāna zu ihm:

‘‘กตเมสานํ โข, ติสฺส, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘จาตุมหาราชิกานํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ.

„Welche Götter, Tissa, besitzen solches Wissen: ‚Die Stromeingetretenen sind vor dem Verfall bewahrt, sicher in ihrer Bestimmung, dem Erwachen zugewandt‘?“ „Bei den Göttern der Vier Großkönige, lieber Moggallāna, ist solches Wissen vorhanden: ‚Die Stromeingetretenen sind vor dem Verfall bewahrt, sicher in ihrer Bestimmung, dem Erwachen zugewandt.‘“

‘‘สพฺเพสญฺเญว นุ โข, ติสฺส, จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘น โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, สพฺเพสํ จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, จาตุมหาราชิกา เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา อริยกนฺเตหิ สีเลหิ [Pg.293] อสมนฺนาคตา น เตสํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย จ โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, จาตุมหาราชิกา เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคตา, เตสํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ.

„Tissa, besitzen wirklich alle Götter im Reich der vier Großkönige die folgende Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘?“ „Ehrwürdiger Moggallāna, nicht alle Götter im Reich der vier Großkönige besitzen diese Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘. Jene Götter im Reich der vier Großkönige, ehrwürdiger Moggallāna, die nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und nicht über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese Götter besitzen nicht diese Erkenntnis. Jene Götter im Reich der vier Großkönige jedoch, ehrwürdiger Moggallāna, die über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese besitzen die Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘.“

‘‘จาตุมหาราชิกานญฺเญว นุ โข, ติสฺส, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ อุทาหุ ตาวตึสานมฺปิ เทวานํ…เป… ยามานมฺปิ เทวานํ… ตุสิตานมฺปิ เทวานํ… นิมฺมานรตีนมฺปิ เทวานํ… ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนมฺปิ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนมฺปิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ.

„Tissa, besitzen nur die Götter im Reich der vier Großkönige diese Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘, oder besitzen auch die Götter der Dreißigrei … die Yāma-Götter … die Tusita-Götter … die Nimmānarati-Götter … die Paranimmitavasavatti-Götter diese Erkenntnis?“ „Ehrwürdiger Moggallāna, auch die Paranimmitavasavatti-Götter besitzen diese Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘.“

‘‘สพฺเพสญฺเญว นุ โข, ติสฺส, ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘น โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, สพฺเพสํ ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปรนิมฺมิตวสวตฺตี เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา, อริยกนฺเตหิ สีเลหิ อสมนฺนาคตา, น เตสํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย จ โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปรนิมฺมิตวสวตฺตี เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคตา เตสํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ.

„Tissa, besitzen wirklich alle Paranimmitavasavatti-Götter die folgende Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘?“ „Ehrwürdiger Moggallāna, nicht alle Paranimmitavasavatti-Götter besitzen diese Erkenntnis. Jene Paranimmitavasavatti-Götter, ehrwürdiger Moggallāna, die nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und nicht über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese Götter besitzen nicht diese Erkenntnis. Jene Paranimmitavasavatti-Götter jedoch, ehrwürdiger Moggallāna, die über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese besitzen die Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘.“

อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ติสฺสสฺส พฺรหฺมุโน ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา – ‘‘เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ – ‘พฺรหฺมโลเก อนฺตรหิโต เชตวเน ปาตุรโหสี’’’ติ. จตุตฺถํ.

Da erfreute sich der ehrwürdige Mahāmoggallāna an den Worten des Brahma Tissa und hieß sie gut. So wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde, so verschwand er aus der Brahma-Welt und erschien im Jetavana-Kloster wieder. Das vierte [Sutta].

๕. วิชฺชาภาคิยสุตฺตํ

5. Vijjābhāgiyasutta (Das Sutta über die Anteile am Wissen)

๓๕. ‘‘ฉยิเม[Pg.294], ภิกฺขเว, ธมฺมา วิชฺชาภาคิยา. กตเม ฉ? อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา วิชฺชาภาคิยา’’ติ. ปญฺจมํ.

35. „Mönche, diese sechs Dinge gehören zum wahren Wissen. Welche sechs? Die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung des Aufhörens. Dies sind die sechs Dinge, Mönche, die zum wahren Wissen gehören.“ Das fünfte [Sutta].

๖. วิวาทมูลสุตฺตํ

6. Vivādamūlasutta (Das Sutta über die Wurzeln des Streits)

๓๖. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, วิวาทมูลานิ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ อุปนาหี. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ อุปนาหี โส สตฺถริปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเมปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขายปิ น ปริปูรการี โหติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเม อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขาย น ปริปูรการี โส สงฺเฆ วิวาทํ ชเนติ, โย โหติ วิวาโท พหุชนาหิตาย พหุชนาสุขาย พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานาย วายเมยฺยาถ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา น สมนุปสฺเสยฺยาถ, ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสวาย ปฏิปชฺเชยฺยาถ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานํ โหติ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสโว โหติ.

36. „Mönche, es gibt diese sechs Wurzeln des Streits. Welche sechs? Hierbei ist ein Mönch zornig und nachtragend. Ein solcher Mönch, der zornig und nachtragend ist, lebt ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Lehrer, ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Dhamma, ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Saṅgha, und er erfüllt die Schulung nicht. Ein Mönch, der so ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Saṅgha lebt und die Schulung nicht erfüllt, erzeugt Streit im Saṅgha; dieser Streit gereicht zum Unheil und zum Unglück vieler Menschen, zum Schaden, zum Unheil und zum Leid für Götter und Menschen. Wenn ihr, Mönche, eine solche Wurzel des Streits in euch selbst oder bei anderen wahrnehmt, dann solltet ihr euch bemühen, eben diese böse Wurzel des Streits aufzugeben. Wenn ihr, Mönche, eine solche Wurzel des Streits weder in euch selbst noch bei anderen wahrnehmt, dann solltet ihr so üben, dass eben diese böse Wurzel des Streits künftig nicht mehr entsteht. So geschieht das Aufgeben dieser bösen Wurzel des Streits; so wird das künftige Entstehen dieser bösen Wurzel des Streits verhindert.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ ปฬาสี…เป… อิสฺสุกี โหติ มจฺฉรี… สโฐ โหติ มายาวี… ปาปิจฺโฉ โหติ มิจฺฉาทิฏฺฐิ… สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี, โส สตฺถริปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเมปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขายปิ น ปริปูรการี โหติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเม…เป… สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขาย น ปริปูรการี, โส สงฺเฆ วิวาทํ ชเนติ, โย โหติ วิวาโท พหุชนาหิตาย [Pg.295] พหุชนาสุขาย พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานาย วายเมยฺยาถ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา น สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสวาย ปฏิปชฺเชยฺยาถ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานํ โหติ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสโว โหติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ วิวาทมูลานี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

„Weiterhin, ihr Mönche, ist ein Mönch herabwürdigend (makkhī), streitsüchtig (paḷāsī)... pe... missgünstig (issukī), geizig (maccharī)... falsch (saṭho), betrügerisch (māyāvī)... von bösen Wünschen beseelt (pāpiccho), von falscher Ansicht (micchādiṭṭhi)... er hält starr an der eigenen Ansicht fest (sandiṭṭhiparāmāsī), klammert sich fest daran (ādhānaggāhī) und lässt nur schwer davon ab (duppaṭinissaggī). Ihr Mönche, jener Mönch, der starr an der eigenen Ansicht festhält, sich fest daran klammert und nur schwer davon ablässt, der lebt ohne Ehrfurcht (agāravo) und Ehrerbietung (appatisso) gegenüber dem Lehrer, auch gegenüber dem Dhamma lebt er ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung, auch gegenüber dem Sangha lebt er ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung, und auch in der Schulung ist er nicht zur Vollendung strebend. Ihr Mönche, jener Mönch, der ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer lebt, gegenüber dem Dhamma... pe... gegenüber dem Sangha ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung lebt und die Schulung nicht vollendet, der erzeugt Zwietracht im Sangha. Eine solche Zwietracht geschieht zum Unheil vieler, zum Unglück vieler, zum Nachteil, zum Unheil und zum Leiden vieler Menschen, für Götter und Menschen. Wenn ihr, ihr Mönche, eine solche Wurzel des Streits (vivādamūlaṃ) entweder in euch selbst oder außerhalb bemerkt, dann solltet ihr euch, ihr Mönche, um die Überwindung ebendieser unheilsamen Wurzel des Streits bemühen. Wenn ihr, ihr Mönche, eine solche Wurzel des Streits weder in euch selbst noch außerhalb bemerkt, dann solltet ihr, ihr Mönche, so üben, dass ebendiese unheilsame Wurzel des Streits in der Zukunft nicht mehr einfließt. So geschieht die Überwindung dieser unheilsamen Wurzel des Streits. So wird der zukünftige Einfluss dieser unheilsamen Wurzel des Streits unterbunden. Dies, ihr Mönche, sind die sechs Wurzeln des Streits.“ Das Sechste.

๗. ฉฬงฺคทานสุตฺตํ

7. Die Lehrrede über die sechsfache Gabe (Chaḷaṅgadānasuttaṃ)

๓๗. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน เวฬุกณฺฑกี นนฺทมาตา อุปาสิกา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานปฺปมุเข ภิกฺขุสงฺเฆ ฉฬงฺคสมนฺนาคตํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปติ. อทฺทสา โข ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน เวฬุกณฺฑกึ นนฺทมาตรํ อุปาสิกํ สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานปฺปมุเข ภิกฺขุสงฺเฆ ฉฬงฺคสมนฺนาคตํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปนฺตึ. ทิสฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘เอสา, ภิกฺขเว, เวฬุกณฺฑกี นนฺทมาตา อุปาสิกา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานปฺปมุเข ภิกฺขุสงฺเฆ ฉฬงฺคสมนฺนาคตํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปติ’’.

37. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit bereitete die Laienanhängerin Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka eine mit sechs Faktoren ausgestattete Gabe für die Mönchsgemeinschaft vor, mit Sāriputta und Moggallāna an der Spitze. Der Erhabene sah mit dem göttlichen Auge, das rein ist und das menschliche Auge übertrifft, wie die Laienanhängerin Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka die mit sechs Faktoren ausgestattete Gabe für die Mönchsgemeinschaft mit Sāriputta und Moggallāna an der Spitze darbrachte. Nachdem er dies gesehen hatte, wandte er sich an die Mönche: „Ihr Mönche, diese Laienanhängerin Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka bringt eine mit sechs Faktoren ausgestattete Gabe für den Sangha der Mönche mit Sāriputta und Moggallāna an der Spitze dar.“

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ฉฬงฺคสมนฺนาคตา ทกฺขิณา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ทายกสฺส ตีณงฺคานิ โหนฺติ, ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ. กตมานิ ทายกสฺส ตีณงฺคานิ? อิธ, ภิกฺขเว, ทายโก ปุพฺเพว ทานา สุมโน โหติ, ททํ จิตฺตํ ปสาเทติ, ทตฺวา อตฺตมโน โหติ. อิมานิ ทายกสฺส ตีณงฺคานิ.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Gabe mit sechs Faktoren ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, gibt es drei Faktoren des Gebers (dāyaka) und drei Faktoren der Empfänger (paṭiggāhaka). Welches sind die drei Faktoren des Gebers? Hierbei, ihr Mönche, ist der Geber schon vor dem Geben frohen Herzens (sumano), während des Gebens klärt er seinen Geist (cittaṃ pasādeti), und nach dem Geben ist er erfreut (attamano). Dies sind die drei Faktoren des Gebers.“

‘‘กตมานิ ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปฏิคฺคาหกา วีตราคา วา โหนฺติ ราควินยาย วา ปฏิปนฺนา, วีตโทสา วา โหนฺติ โทสวินยาย วา ปฏิปนฺนา, วีตโมหา วา โหนฺติ โมหวินยาย วา ปฏิปนฺนา. อิมานิ ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ. อิติ ทายกสฺส ตีณงฺคานิ, ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ฉฬงฺคสมนฺนาคตา ทกฺขิณา โหติ.

„Welches sind die drei Faktoren der Empfänger? Hierbei, ihr Mönche, sind die Empfänger entweder frei von Gier (vītarāgā) oder sie üben zur Überwindung der Gier; sie sind entweder frei von Hass (vītadosā) oder sie üben zur Überwindung des Hasses; sie sind entweder frei von Verblendung (vītamohā) oder sie üben zur Überwindung der Verblendung. Dies sind die drei Faktoren der Empfänger. So sind es drei Faktoren des Gebers und drei Faktoren der Empfänger. In dieser Weise, ihr Mönche, ist eine Gabe mit sechs Faktoren ausgestattet.“

‘‘เอวํ [Pg.296] ฉฬงฺคสมนฺนาคตาย, ภิกฺขเว, ทกฺขิณาย น สุกรํ ปุญฺญสฺส ปมาณํ คเหตุํ – ‘เอตฺตโก ปุญฺญาภิสนฺโท กุสลาภิสนฺโท สุขสฺสาหาโร โสวคฺคิโก สุขวิปาโก สคฺคสํวตฺตนิโก อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตตี’ติ. อถ โข อสงฺขฺเยยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาปุญฺญกฺขนฺโธตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ.

„Bei einer solchen mit sechs Faktoren ausgestatteten Gabe, ihr Mönche, ist es nicht leicht, das Maß des Verdienstes zu erfassen, etwa so: ‚So groß ist die Flut des Verdienstes, die Flut des Heilsamen, die Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, in den Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt.‘ Vielmehr wird es als eine unzählbare, unermessliche, große Menge an Verdienst (mahāpuññakkhandho) bezeichnet.“

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, มหาสมุทฺเท น สุกรํ อุทกสฺส ปมาณํ คเหตุํ – ‘เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกานีติ วา เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกสตานีติ วา เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกสหสฺสานีติ วา เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกสตสหสฺสานี’ติ วา. อถ โข อสงฺขฺเยยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาอุทกกฺขนฺโธตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวํ ฉฬงฺคสมนฺนาคตาย ทกฺขิณาย น สุกรํ ปุญฺญสฺส ปมาณํ คเหตุํ – ‘เอตฺตโก ปุญฺญาภิสนฺโท กุสลาภิสนฺโท สุขสฺสาหาโร โสวคฺคิโก สุขวิปาโก สคฺคสํวตฺตนิโก อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตตี’ติ. อถ โข อสงฺขฺเยยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาปุญฺญกฺขนฺโธตฺเวว สงฺขํ คจฺฉตี’’ติ.

„Gleichwie, ihr Mönche, es im großen Ozean nicht leicht ist, das Maß des Wassers zu erfassen, etwa so: ‚So viele Maßeinheiten Wasser sind es‘ oder ‚so viele hundert Maßeinheiten‘ oder ‚so viele tausend Maßeinheiten‘ oder ‚so viele hunderttausend Maßeinheiten‘; vielmehr wird es einfach als eine unzählbare, unermessliche, große Wassermasse bezeichnet. Ebenso, ihr Mönche, ist es bei dieser mit sechs Faktoren ausgestatteten Gabe nicht leicht, das Maß des Verdienstes zu erfassen... pe... Vielmehr wird es als eine unzählbare, unermessliche, große Menge an Verdienst bezeichnet.“

‘‘ปุพฺเพว ทานา สุมโน, ททํ จิตฺตํ ปสาทเย;

ทตฺวา อตฺตมโน โหติ, เอสา ยญฺญสฺส สมฺปทา.

„Schon vor dem Geben frohen Herzens, beim Geben kläre man den Geist; nach dem Geben ist man erfreut – dies ist die Vollkommenheit des Opfers.“

‘‘วีตราคา วีตโทสา, วีตโมหา อนาสวา;

เขตฺตํ ยญฺญสฺส สมฺปนฺนํ, สญฺญตา พฺรหฺมจารโย.

„Frei von Gier, frei von Hass, frei von Verblendung, ohne Triebe; ein vollkommenes Feld für das Opfer sind jene Gezügelten, die den heiligen Wandel führen.“

‘‘สยํ อาจมยิตฺวาน, ทตฺวา สเกหิ ปาณิภิ;

อตฺตโน ปรโต เจโส, ยญฺโญ โหติ มหปฺผโล.

„Nachdem man sich selbst gereinigt hat und mit eigenen Händen gibt, ist dieses Opfer für einen selbst und für andere von großer Frucht.“

‘‘เอวํ ยชิตฺวา เมธาวี, สทฺโธ มุตฺเตน เจตสา;

อพฺยาปชฺชํ สุขํ โลกํ, ปณฺฑิโต อุปปชฺชตี’’ติ. สตฺตมํ;

„Wer so opfert, klug und vertrauensvoll, mit befreitem Geiste, der Weise gelangt in eine leidfreie, glückliche Welt.“ Das Siebte.

๘. อตฺตการีสุตฺตํ

8. Die Lehrrede über den Eigenwirker (Attakārīsuttaṃ)

๓๘. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ [Pg.297] เอตทโวจ – ‘‘อหญฺหิ, โภ โคตม, เอวํวาที เอวํทิฏฺฐิ – ‘นตฺถิ อตฺตกาโร, นตฺถิ ปรกาโร’’’ติ. ‘‘มาหํ, พฺราหฺมณ, เอวํวาทึ เอวํทิฏฺฐึ อทฺทสํ วา อสฺโสสึ วา. กถญฺหิ นาม สยํ อภิกฺกมนฺโต, สยํ ปฏิกฺกมนฺโต เอวํ วกฺขติ – ‘นตฺถิ อตฺตกาโร, นตฺถิ ปรกาโร’’’ติ!

38. Da begab sich ein gewisser Brahmane dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er herangetreten war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nach Beendigung dieser freundlichen und erinnerungswürdigen Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Brahmane zum Erhabenen: „Ich, Herr Gotama, vertrete eine solche Lehre und eine solche Ansicht: ‚Es gibt kein eigenes Wirken (attakāra), es gibt kein Wirken anderer (parakāra)‘.“ – „Ich habe, o Brahmane, noch nie jemanden gesehen oder von jemandem gehört, der eine solche Lehre und eine solche Ansicht vertritt. Wie kann man denn, während man selbst vorwärtsschreitet und selbst zurückweicht, sagen: ‚Es gibt kein eigenes Wirken, es gibt kein Wirken anderer‘?“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, อตฺถิ อารพฺภธาตู’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘อารพฺภธาตุยา สติ อารพฺภวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อารพฺภธาตุยา สติ อารพฺภวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺติ, อยํ สตฺตานํ อตฺตกาโร อยํ ปรกาโร’’.

„Was meinst du, Brahmane, gibt es ein Element der Tatkraft (ārabbhadhātu)?“ – „Ja, Herr.“ – „Wenn es ein Element der Tatkraft gibt, werden dann Wesen erkannt, die Tatkraft an den Tag legen?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass nun, Brahmane, bei bestehendem Element der Tatkraft Wesen erkannt werden, die Tatkraft zeigen, dies ist das eigene Wirken der Wesen, dies ist das Wirken anderer.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, อตฺถิ นิกฺกมธาตุ…เป… อตฺถิ ปรกฺกมธาตุ… อตฺถิ ถามธาตุ… อตฺถิ ฐิติธาตุ… อตฺถิ อุปกฺกมธาตู’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘อุปกฺกมธาตุยา สติ อุปกฺกมวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อุปกฺกมธาตุยา สติ อุปกฺกมวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺติ, อยํ สตฺตานํ อตฺตกาโร อยํ ปรกาโร’’.

„Was meinst du, Brahmane, gibt es ein Element des Aufbruchs (nikkamadhātu) …pe… ein Element des Strebens (parakkamadhātu) … ein Element der Willenskraft (thāmadhātu) … ein Element der Beständigkeit (ṭhitidhātu) … ein Element des Unterfangens (upakkamadhātu)?“ – „Ja, Herr.“ – „Wenn es ein Element des Unterfangens gibt, werden dann Wesen erkannt, die ein Unterfangen an den Tag legen?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass nun, Brahmane, bei bestehendem Element des Unterfangens Wesen erkannt werden, die ein Unterfangen zeigen, dies ist das eigene Wirken der Wesen, dies ist das Wirken anderer.“

‘‘มาหํ, พฺราหฺมณ, เอวํวาทึ เอวํทิฏฺฐึ อทฺทสํ วา อสฺโสสึ วา. กถญฺหิ นาม สยํ อภิกฺกมนฺโต สยํ ปฏิกฺกมนฺโต เอวํ วกฺขติ – ‘นตฺถิ อตฺตกาโร นตฺถิ ปรกาโร’’’ติ.

„Ich habe, o Brahmane, noch nie jemanden gesehen oder von jemandem gehört, der eine solche Lehre und eine solche Ansicht vertritt. Wie kann man denn, während man selbst vorwärtsschreitet und selbst zurückweicht, sagen: ‚Es gibt kein eigenes Wirken, es gibt kein Wirken anderer‘?“, so sprach der Erhabene.

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ! อฏฺฐมํ.

„Vortrefflich, Herr Gotama! …pe… Von heute an möge mich der Herr Gotama als einen Laienanhänger (upāsaka) ansehen, der für sein ganzes Leben Zuflucht gesucht hat.“ Das Achte.

๙. นิทานสุตฺตํ

9. Nidānasutta (Die Lehrrede über die Ursachen)

๓๙. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? โลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย. น, ภิกฺขเว, โลภา อโลโภ สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, โลภา โลโภว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, โทสา อโทโส สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, โทสา โทโสว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, โมหา อโมโห สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, โมหา โมโหว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, โลภเชน กมฺเมน โทสเชน กมฺเมน โมหเชน กมฺเมน เทวา ปญฺญายนฺติ, มนุสฺสา ปญฺญายนฺติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ สุคติโย. อถ โข, ภิกฺขเว, โลภเชน กมฺเมน โทสเชน กมฺเมน โมหเชน กมฺเมน [Pg.298] นิรโย ปญฺญายติ ติรจฺฉานโยนิ ปญฺญายติ เปตฺติวิสโย ปญฺญายติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ ทุคฺคติโย. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย.

39. „Es gibt, ihr Mönche, diese drei Ursachen für das Entstehen von Taten (Kamma). Welche drei? Gier ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Hass ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Verblendung ist eine Ursache für das Entstehen von Taten. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Gier die Nicht-Gier; vielmehr entsteht aus Gier, ihr Mönche, wiederum nur Gier. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Hass der Nicht-Hass; vielmehr entsteht aus Hass, ihr Mönche, wiederum nur Hass. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Verblendung die Nicht-Verblendung; vielmehr entsteht aus Verblendung, ihr Mönche, wiederum nur Verblendung. Nicht durch Taten, die aus Gier geboren sind, nicht durch Taten, die aus Hass geboren sind, nicht durch Taten, die aus Verblendung geboren sind, werden Götter offenbar, werden Menschen offenbar, oder irgendwelche andere glückliche Daseinsformen (sugati). Vielmehr werden, ihr Mönche, durch Taten, die aus Gier geboren sind, durch Taten, die aus Hass geboren sind, durch Taten, die aus Verblendung geboren sind, die Hölle offenbar, das Tierreich offenbar, das Reich der hungrigen Geister (pettivisaya) offenbar, oder irgendwelche andere unglückliche Daseinsformen (duggati). Dies sind, ihr Mönche, die drei Ursachen für das Entstehen von Taten.“

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? อโลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย. น, ภิกฺขเว, อโลภา โลโภ สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, อโลภา อโลโภว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, อโทสา โทโส สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, อโทสา อโทโสว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, อโมหา โมโห สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, อโมหา อโมโหว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, อโลภเชน กมฺเมน อโทสเชน กมฺเมน อโมหเชน กมฺเมน นิรโย ปญฺญายติ ติรจฺฉานโยนิ ปญฺญายติ เปตฺติวิสโย ปญฺญายติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ ทุคฺคติโย. อถ โข, ภิกฺขเว, อโลภเชน กมฺเมน อโทสเชน กมฺเมน อโมหเชน กมฺเมน เทวา ปญฺญายนฺติ, มนุสฺสา ปญฺญายนฺติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ สุคติโย. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยายา’’ติ. นวมํ.

„Es gibt, ihr Mönche, diese drei Ursachen für das Entstehen von Taten. Welche drei? Nicht-Gier ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Nicht-Hass ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Nicht-Verblendung ist eine Ursache für das Entstehen von Taten. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Nicht-Gier die Gier; vielmehr entsteht aus Nicht-Gier, ihr Mönche, wiederum nur Nicht-Gier. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Nicht-Hass der Hass; vielmehr entsteht aus Nicht-Hass, ihr Mönche, wiederum nur Nicht-Hass. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Nicht-Verblendung die Verblendung; vielmehr entsteht aus Nicht-Verblendung, ihr Mönche, wiederum nur Nicht-Verblendung. Nicht durch Taten, die aus Nicht-Gier geboren sind, nicht durch Taten, die aus Nicht-Hass geboren sind, nicht durch Taten, die aus Nicht-Verblendung geboren sind, werden die Hölle offenbar, das Tierreich offenbar, das Reich der hungrigen Geister offenbar, oder irgendwelche andere unglückliche Daseinsformen offenbar. Vielmehr werden, ihr Mönche, durch Taten, die aus Nicht-Gier geboren sind, durch Taten, die aus Nicht-Hass geboren sind, durch Taten, die aus Nicht-Verblendung geboren sind, Götter offenbar, werden Menschen offenbar, oder irgendwelche andere glückliche Daseinsformen offenbar. Dies sind, ihr Mönche, die drei Ursachen für das Entstehen von Taten.“ Das Neunte.

๑๐. กิมิลสุตฺตํ

10. Kimilasutta

๔๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา กิมิลายํ วิหรติ นิจุลวเน. อถ โข อายสฺมา กิมิโล เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา กิมิโล ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม น จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, กิมิล, ตถาคเต ปรินิพฺพุเต ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย สตฺถริ อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, ธมฺเม อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, สงฺเฆ อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, สิกฺขาย อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, อปฺปมาเท อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, ปฏิสนฺถาเร อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา. อยํ โข, กิมิล, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม น จิรฏฺฐิติโก โหติ’’.

40. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Kimilā im Niculavana-Hain. Da begab sich der ehrwürdige Kimila dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Kimila zum Erhabenen: „Was ist wohl, o Herr, der Grund, was die Ursache dafür, dass nach dem Heimgang des Vollendeten (Tathāgata) die wahre Lehre (Saddhamma) nicht lange Bestand hat?“ – „Hierbei, Kimila, wenn der Vollendete vollkommen verschieden ist, verweilen Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber dem Lehrer, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Lehre, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Gemeinde (Saṅgha), ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Übung (sikkhā), ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Achtsamkeit (appamāda), ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Gastfreundschaft (paṭisanthāra). Dies ist, Kimila, der Grund, dies die Ursache dafür, dass nach dem Heimgang des Vollendeten die wahre Lehre nicht lange Bestand hat.“

‘‘โก [Pg.299] ปน, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, กิมิล, ตถาคเต ปรินิพฺพุเต ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย สตฺถริ สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, ธมฺเม สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, สงฺเฆ สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, สิกฺขาย สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, อปฺปมาเท สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, ปฏิสนฺถาเร สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา. อยํ โข, กิมิล, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ. ทสมํ.

„Was aber ist, Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb der wahre Dhamma lange Bestand hat, nachdem der Tathāgata vollkommen erloschen ist?“ „Hier, Kimila, leben Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen nach dem vollkommenen Erlöschen des Tathāgata mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Dhamma, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Sangha, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber der Schulung, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber der Achtsamkeit, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber der Gastfreundschaft. Dies ist, Kimila, die Ursache, dies ist der Grund, weshalb der wahre Dhamma lange Bestand hat, nachdem der Tathāgata vollkommen erloschen ist.“ Zehntes [Sutta].

๑๑. ทารุกฺขนฺธสุตฺตํ

11. Das Sutta über den Holzstamm

๔๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา สาริปุตฺโต ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สมฺพหุเลหิ ภิกฺขูหิ สทฺธึ คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทส อญฺญตรสฺมึ ปเทเส มหนฺตํ ทารุกฺขนฺธํ. ทิสฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ปสฺสถ โน, อาวุโส, ตุมฺเห อมุํ มหนฺตํ ทารุกฺขนฺธ’’นฺติ? ‘‘เอวมาวุโส’’ติ.

41. So habe ich gehört – Zu einer Zeit verweilte der ehrwürdige Sāriputta in Rājagaha auf dem Geierberg. Da bekleidete sich der ehrwürdige Sāriputta am Vormittag, nahm Schale und Obergewand und stieg zusammen mit vielen Mönchen vom Geierberg herab, wobei er an einer gewissen Stelle einen großen Holzstamm sah. Als er ihn sah, wandte er sich an die Mönche: „Seht ihr, Freunde, diesen großen Holzstamm dort?“ – „Ja, Freund.“

‘‘อากงฺขมาโน, อาวุโส, ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ ปถวีตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? อตฺถิ, อาวุโส, อมุมฺหิ ทารุกฺขนฺเธ ปถวีธาตุ, ยํ นิสฺสาย ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ ปถวีตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย. อากงฺขมาโน, อาวุโส, ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ อาโปตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย …เป… เตโชตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย… วาโยตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย… สุภนฺตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย… อสุภนฺตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? อตฺถิ, อาวุโส, อมุมฺหิ ทารุกฺขนฺเธ อสุภธาตุ, ยํ นิสฺสาย ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ อสุภนฺตฺเวว อธิมุจฺเจยฺยา’’ติ. เอกาทสมํ.

„Wenn er es wünschte, Freunde, könnte ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloße Erde auffassen. Warum ist das so? Es gibt, Freunde, in diesem Holzstamm das Erd-Element, worauf gestützt ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloße Erde auffassen könnte. Wenn er es wünschte, Freunde, könnte ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloßes Wasser auffassen ... als bloßes Feuer ... als bloßen Wind ... als bloß das Schöne ... als bloß das Unschöne auffassen. Warum ist das so? Es gibt, Freunde, in diesem Holzstamm das Element des Unschönen, worauf gestützt ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloß das Unschöne auffassen könnte.“ Elftes [Sutta].

๑๒. นาคิตสุตฺตํ

12. Das Nāgita-Sutta

๔๒. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน อิจฺฉานงฺคลํ นาม โกสลานํ พฺราหฺมณคาโม ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา อิจฺฉานงฺคเล วิหรติ [Pg.300] อิจฺฉานงฺคลวนสณฺเฑ. อสฺโสสุํ โข อิจฺฉานงฺคลกา พฺราหฺมณคหปติกา – ‘‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต อิจฺฉานงฺคลํ อนุปฺปตฺโต อิจฺฉานงฺคเล วิหรติ อิจฺฉานงฺคลวนสณฺเฑ. ตํ โข ปน ภวนฺตํ โคตมํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน…เป… พุทฺโธ ภควา’ติ. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ…เป… อรหตํ ทสฺสนํ โหตี’’ติ. อถ โข อิจฺฉานงฺคลกา พฺราหฺมณคหปติกา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ปหูตํ ขาทนียํ โภชนียํ อาทาย เยน อิจฺฉานงฺคลวนสณฺโฑ เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา พหิทฺวารโกฏฺฐเก อฏฺฐํสุ อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา.

42. So habe ich gehört – Zu einer Zeit wanderte der Erhabene durch das Land der Kosaler zusammen mit einer großen Mönchsgemeinde und gelangte zu einem Brahmanendorf der Kosaler namens Icchānaṅgala. Dort verweilte der Erhabene bei Icchānaṅgala im Icchānaṅgala-Waldhain. Die Brahmanen und Hausväter von Icchānaṅgala hörten: „Der Asket Gotama, ein Sohn der Sakyer, der aus dem Sakya-Geschlecht in die Hauslosigkeit gezogen ist, ist in Icchānaṅgala angekommen und verweilt im Icchānaṅgala-Waldhain. Über diesen Herrn Gotama ist solch ein guter Ruf erschallt: ‚So ist er, der Erhabene: ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel ... ein Erleuchteter, ein Erhabener.‘ Er hat diese Welt mit ihren Göttern unmittelbar durchschaut ... Einen solchen Heiligen zu sehen, ist wahrlich ein Segen.“ Da nahmen die Brahmanen und Hausväter von Icchānaṅgala nach Ablauf jener Nacht reichlich feste und weiche Speisen mit und begaben sich zum Icchānaṅgala-Waldhain; dort stellten sie sich vor dem Torbau auf, laut lärmend und geräuschvoll.

เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา นาคิโต ภควโต อุปฏฺฐาโก โหติ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ นาคิตํ อามนฺเตสิ – ‘‘เก ปน เต, นาคิต, อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา เกวฏฺฏา มญฺเญ มจฺฉวิโลเป’’ติ? ‘‘เอเต, ภนฺเต, อิจฺฉานงฺคลกา พฺราหฺมณคหปติกา ปหูตํ ขาทนียํ โภชนียํ อาทาย พหิทฺวารโกฏฺฐเก ฐิตา ภควนฺตํเยว อุทฺทิสฺส ภิกฺขุสงฺฆญฺจา’’ติ. ‘‘มาหํ, นาคิต, ยเสน สมาคมํ, มา จ มยา ยโส. โย โข, นาคิต, นยิมสฺส เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส นิกามลาภี อสฺส อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, ยสฺสาหํ เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, โส ตํ มีฬฺหสุขํ มิทฺธสุขํ ลาภสกฺการสิโลกสุขํ สาทิเยยฺยา’’ติ.

Zu jener Zeit war der ehrwürdige Nāgita der persönliche Betreuer des Erhabenen. Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdige Nāgita: „Wer sind diese Leute, Nāgita, mit ihren lauten und gellenden Stimmen? Man könnte meinen, es seien Fischer, die einen Fischfang plündern.“ – „Das sind, Herr, die Brahmanen und Hausväter von Icchānaṅgala, die mit reichlich festen und weichen Speisen vor dem Torbau stehen, eigens für den Erhabenen und die Mönchsgemeinde.“ – „Ich will nichts zu tun haben mit Ruhm, Nāgita, und der Ruhm nicht mit mir. Wer immer, Nāgita, dieses Glück der Entsagung, Glück der Abgeschiedenheit, Glück der inneren Ruhe, Glück der Erleuchtung nicht nach Wunsch erlangt, nicht ohne Mühe, nicht ohne Beschwerde erlangt – für welches ich doch ein Empfänger nach Wunsch bin, ohne Mühe, ohne Beschwerde – der mag sich an jenem unsauberen Glück, an jenem Glück der Schläfrigkeit, an dem Glück aus Gewinn, Verehrung und Ruhm erfreuen.“

‘‘อธิวาเสตุ ทานิ, ภนฺเต, ภควา; อธิวาเสตุ, สุคโต; อธิวาสนกาโล ทานิ, ภนฺเต, ภควโต. เยน เยเนว ทานิ, ภนฺเต, ภควา คมิสฺสติ, ตนฺนินฺนาว ภวิสฺสนฺติ พฺราหฺมณคหปติกา เนคมา เจว ชานปทา จ. เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ยถานินฺนํ อุทกานิ ปวตฺตนฺติ; เอวเมวํ โข, ภนฺเต, เยน เยเนว ทานิ ภควา คมิสฺสติ, ตนฺนินฺนาว ภวิสฺสนฺติ พฺราหฺมณคหปติกา เนคมา เจว ชานปทา จ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ, ภนฺเต, ภควโต สีลปญฺญาณ’’นฺติ.

„Möge der Erhabene nun zustimmen, Herr; möge der Glückselige zustimmen; jetzt ist für den Erhabenen die Zeit der Zustimmung. Wohin auch immer der Erhabene nun gehen mag, dorthin werden auch die Brahmanen und Hausväter aus den Marktflecken und vom Lande hinstreben. Gerade so, Herr, wie bei heftigem Regen das Wasser dem Gefälle nach abfließt, genau so, Herr, werden die Brahmanen und Hausväter aus den Marktflecken und vom Lande dorthin hinstreben, wohin auch immer der Erhabene nun gehen mag. Warum ist das so? Weil, Herr, die Tugend und Weisheit des Erhabenen so groß ist.“

‘‘มาหํ, นาคิต, ยเสน สมาคมํ, มา จ มยา ยโส. โย โข, นาคิต, นยิมสฺส เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส [Pg.301] นิกามลาภี อสฺส อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, ยสฺสาหํ เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, โส ตํ มีฬฺหสุขํ มิทฺธสุขํ ลาภสกฺการสิโลกสุขํ สาทิเยยฺย.

„Ich will nichts zu tun haben mit Ruhm, Nāgita, und der Ruhm nicht mit mir. Wer immer, Nāgita, dieses Glück der Entsagung, Glück der Abgeschiedenheit, Glück der inneren Ruhe, Glück der Erleuchtung nicht nach Wunsch erlangt, nicht ohne Mühe, nicht ohne Beschwerde erlangt – für welches ich doch ein Empfänger nach Wunsch bin, ohne Mühe, ohne Beschwerde – der mag sich an jenem unsauberen Glück, an jenem Glück der Schläfrigkeit, an dem Glück aus Gewinn, Verehrung und Ruhm erfreuen.“

‘‘อิธาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ คามนฺตวิหารึ สมาหิตํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิมํ อายสฺมนฺตํ อารามิโก วา อุปฏฺฐหิสฺสติ สมณุทฺเทโส วา ตํ ตมฺหา สมาธิมฺหา จาเวสฺสตี’ติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน น อตฺตมโน โหมิ คามนฺตวิหาเรน. อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ อรญฺเญ ปจลายมานํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิ อยมายสฺมา อิมํ นิทฺทากิลมถํ ปฏิวิโนเทตฺวา อรญฺญสญฺญํเยว มนสิ กริสฺสติ เอกตฺต’นฺติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน.

„Nāgita, ich sehe hier einen Mönch, der in der Nähe eines Dorfes lebt und in Konzentration versunken dasitzt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird ihn ein Klosterdiener oder ein Novize bedienen und ihn so aus dieser Konzentration reißen.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts in Dorfnähe nicht zufrieden. Hier aber, Nāgita, sehe ich einen Waldbewohner-Mönch, der im Wald im Sitzen einnickt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird dieser Ehrwürdige diese Schläfrigkeit und Ermüdung vertreiben und nur noch die Wahrnehmung der Waldeinsamkeit als Einheit geistig bearbeiten.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden.“

‘‘อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ อรญฺเญ อสมาหิตํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิ อยมายสฺมา อสมาหิตํ วา จิตฺตํ สมาทหิสฺสติ, สมาหิตํ วา จิตฺตํ อนุรกฺขิสฺสตี’ติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน.

„Weiterhin, Nāgita, sehe ich hier einen Waldbewohner-Mönch, der im Wald unkonzentriert dasitzt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird dieser Ehrwürdige seinen unkonzentrierten Geist sammeln oder seinen bereits gesammelten Geist bewahren.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden.“

‘‘อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ อรญฺเญ สมาหิตํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิ อยมายสฺมา อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิโมเจสฺสติ, วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อนุรกฺขิสฺสตี’ติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน.

„Weiterhin, Nāgita, sehe ich hier einen Waldbewohner-Mönch, der im Wald konzentriert dasitzt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird dieser Ehrwürdige seinen noch nicht befreiten Geist befreien oder seinen bereits befreiten Geist bewahren.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden.“

‘‘อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ คามนฺตวิหารึ ลาภึ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. โส ตํ ลาภสกฺการสิโลกํ นิกามยมาโน ริญฺจติ ปฏิสลฺลานํ ริญฺจติ อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ; คามนิคมราชธานึ โอสริตฺวา วาสํ กปฺเปติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน น อตฺตมโน โหมิ คามนฺตวิหาเรน.

„Weiterhin, Nāgita, sehe ich hier einen Mönch in Dorfnähe, der Gaben von Gewändern, Almosenspeise, Lagern und Arznei für Kranke erhält. Da er nach Gewinn, Verehrung und Ruhm verlangt, vernachlässigt er die Abgeschiedenheit und vernachlässigt abgelegene Wohnsitze in der Wildnis und im Wald; er begibt sich in Dörfer, Marktflecken und Hauptstädte, um dort zu verweilen. Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts in Dorfnähe nicht zufrieden.“

‘‘อิธ [Pg.302] ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ ลาภึ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. โส ตํ ลาภสกฺการสิโลกํ ปฏิปณาเมตฺวา น ริญฺจติ ปฏิสลฺลานํ น ริญฺจติ อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน. ยสฺมาหํ, นาคิต, สมเย อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน น กญฺจิ ปสฺสามิ ปุรโต วา ปจฺฉโต วา, ผาสุ เม, นาคิต, ตสฺมึ สมเย โหติ อนฺตมโส อุจฺจารปสฺสาวกมฺมายา’’ติ. ทฺวาทสมํ.

„Hier aber, Nāgita, sehe ich einen Waldbewohner-Mönch, der Gaben von Gewändern, Almosenspeise, Lagern und Arznei für Kranke erhält. Indem er diesen Gewinn, diese Verehrung und diesen Ruhm zurückweist, vernachlässigt er die Abgeschiedenheit nicht und vernachlässigt die abgelegenen Wohnsitze in der Wildnis und im Wald nicht. Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden. Wenn ich, Nāgita, zu einer Zeit auf einer Fernstraße unterwegs bin und niemanden vor mir oder hinter mir sehe, dann empfinde ich zu dieser Zeit Wohlbehagen, und sei es nur, um meine Notdurft zu verrichten.“ Zwölftes (Sutta).

เทวตาวคฺโค จตุตฺโถ.

Das vierte Kapitel über die Gottheiten (Devatāvaggo) ist abgeschlossen.

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Inhaltsübersicht dazu lautet:

เสขา ทฺเว อปริหานิ, โมคฺคลฺลาน วิชฺชาภาคิยา;

วิวาททานตฺตการี นิทานํ, กิมิลทารุกฺขนฺเธน นาคิโตติ.

Sekhā, zwei über das Nicht-Abnehmen, Moggallāna, die dem Wissen angehörenden Faktoren, Streit, Geben, der Eigenwirksame, die Ursache, Kimila, das Baumstamm-Gleichnis und Nāgita.

๕. ธมฺมิกวคฺโค

5. Dhammika-Kapitel

๑. นาคสุตฺตํ

1. Das Sutta über den Elefanten (Nāga-Sutta)

๔๓. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อายามานนฺท, เยน ปุพฺพาราโม มิคารมาตุปาสาโท เตนุปสงฺกมิสฺสาม ทิวาวิหารายา’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ.

43. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Garten des Anāthapiṇḍika. Da nun kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem er in Sāvatthī um Almosen gewandert war und nach der Mahlzeit von seinem Almosengang zurückgekehrt war, wandte er sich an den ehrwürdigen Ānanda: ‚Komm, Ānanda, wir wollen zum Pubbārāma, dem Palast von Migāras Mutter, gehen, um dort den Tag zu verbringen.‘ ‚Ja, Herr‘, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen.

อถ โข ภควา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ เยน ปุพฺพาราโม มิคารมาตุปาสาโท เตนุปสงฺกมิ. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อายามานนฺท, เยน ปุพฺพโกฏฺฐโก เตนุปสงฺกมิสฺสาม คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุ’’นฺติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ [Pg.303] โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข ภควา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ เยน ปุพฺพโกฏฺฐโก เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. ปุพฺพโกฏฺฐเก คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน.

Da begab sich der Erhabene zusammen mit dem ehrwürdigen Ānanda zum Pubbārāma, dem Palast von Migāras Mutter. Am Abend erhob sich der Erhabene aus seiner Einsamkeit und wandte sich an den ehrwürdigen Ānanda: ‚Komm, Ānanda, wir wollen zum östlichen Badeplatz gehen, um die Glieder zu waschen.‘ ‚Ja, Herr‘, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. Da begab sich der Erhabene zusammen mit dem ehrwürdigen Ānanda zum östlichen Badeplatz, um die Glieder zu waschen. Nachdem er sich am östlichen Badeplatz gewaschen hatte und aus dem Wasser gestiegen war, blieb er mit nur einem Gewand bekleidet stehen, während er seinen Körper trocknen ließ.

เตน โข ปน สมเยน รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส เสโต นาม นาโค มหาตูริย ตาฬิตวาทิเตน ปุพฺพโกฏฺฐกา ปจฺจุตฺตรติ. อปิสฺสุ ตํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘‘อภิรูโป วต, โภ, รญฺโญ นาโค; ทสฺสนีโย วต, โภ, รญฺโญ นาโค; ปาสาทิโก วต, โภ, รญฺโญ นาโค; กายุปปนฺโน วต, โภ, รญฺโญ นาโค’’ติ! เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อุทายี ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘หตฺถิเมว นุ โข, ภนฺเต, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’ติ, อุทาหุ อญฺญมฺปิ กญฺจิ มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’’’ติ? ‘‘หตฺถิมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’ติ! อสฺสมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… โคณมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… อุรคมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… รุกฺขมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… มนุสฺสมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’ติ! อปิ จ, อุทายิ, โย สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย อาคุํ น กโรติ กาเยน วาจาย มนสา, ตมหํ ‘นาโค’ติ พฺรูมี’’ติ.

Zu jener Zeit stieg der Elefant namens Seto des Königs Pasenadi von Kosala unter dem Klang großer Musikinstrumente vom östlichen Badeplatz herauf. Als die Menschen ihn sahen, sagten sie: „O wie schön ist doch der Elefant des Königs! Wie ansehnlich ist doch der Elefant des Königs! Wie vertrauenerweckend ist doch der Elefant des Königs! Wie vollkommen gewachsen ist doch der Elefant des Königs!“ Da sprach der ehrwürdige Udāyi zum Erhabenen: „Herr, sagt das Volk ‚Wahrhaftig, ein Nāga!‘ nur, wenn es einen großen, gewaltigen, vollkommen gewachsenen Elefanten sieht, oder sagen sie es auch, wenn sie andere große, gewaltige, vollkommen gewachsene Wesen sehen?“ „Udāyi, die Menschen sagen ‚Wahrhaftig, ein Nāga!‘, wenn sie einen großen, gewaltigen, vollkommen gewachsenen Elefanten sehen; ebenso bei einem Pferd, einem Ochsen, einer Schlange, einem Baum und auch bei einem Menschen. Doch, Udāyi, wer in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, kein Unheil begeht mit Körper, Rede und Geist, den nenne ich einen ‚Nāga‘.“

‘‘อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต! ยาว สุภาสิตํ จิทํ, ภนฺเต, ภควตา – อปิ จ, อุทายิ, โย สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย อาคุํ น กโรติ กาเยน วาจาย มนสา, ตมหํ ‘นาโค’ติ พฺรูมี’’ติ. อิทญฺจ ปนาหํ, ภนฺเต, ภควตา สุภาสิตํ อิมาหิ คาถาหิ อนุโมทามิ –

„Erstaunlich, Herr! Wunderbar, Herr! Wie wohlgesprochen ist dies doch vom Erhabenen: ‚Doch, Udāyi, wer in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, kein Unheil begeht mit Körper, Rede und Geist, den nenne ich einen „Nāga“‘. Ich möchte dieses wohlgesprochene Wort des Erhabenen mit diesen Versen preisen:“

‘‘มนุสฺสภูตํ สมฺพุทฺธํ, อตฺตทนฺตํ สมาหิตํ;

อิริยมานํ พฺรหฺมปเถ, จิตฺตสฺสูปสเม รตํ.

„Den zum Menschen gewordenen vollkommen Erwachten, der sich selbst bezähmt hat und gesammelt ist, der auf dem Pfad des Höchsten wandelt und sich an der Stillung des Geistes erfreut;“

‘‘ยํ [Pg.304] มนุสฺสา นมสฺสนฺติ, สพฺพธมฺมาน ปารคุํ;

เทวาปิ ตํ นมสฺสนฺติ, อิติ เม อรหโต สุตํ.

„den die Menschen verehren, der das jenseitige Ufer aller Dinge erreicht hat; auch die Götter verehren ihn – so habe ich es von dem Heiligen gehört.“

‘‘สพฺพสํโยชนาตีตํ, วนา นิพฺพน มาคตํ;

กาเมหิ เนกฺขมฺมรตํ, มุตฺตํ เสลาว กญฺจนํ.

„Er hat alle Fesseln überwunden, ist aus dem Wald der Begierden in die Waldfreiheit gelangt; er erfreut sich an der Entsagung von den Sinnenlüsten und ist wie geläutertes Gold, das vom Gestein befreit ist.“

‘‘สพฺเพ อจฺจรุจี นาโค, หิมวาญฺเญ สิลุจฺจเย;

สพฺเพสํ นาคนามานํ, สจฺจนาโม อนุตฺตโร.

„Wie der Himālaya die anderen Gebirge überragt, so überstrahlt der Nāga alle Wesen; unter allen, die den Namen Nāga tragen, ist er der Wahrhaft-Nāga, der Unvergleichliche.“

‘‘นาคํ โว กิตฺตยิสฺสามิ, น หิ อาคุํ กโรติ โส;

โสรจฺจํ อวิหึสา จ, ปาทา นาคสฺส เต ทุเว.

„Ich werde euch den Nāga preisen, denn er begeht kein Unheil. Sanftmut und Gewaltlosigkeit sind die beiden Vorderfüße des Nāga.“

‘‘ตโป จ พฺรหฺมจริยํ, จรณา นาคสฺส ตฺยาปเร;

สทฺธาหตฺโถ มหานาโค, อุเปกฺขาเสตทนฺตวา.

„Selbstzucht und heiliger Wandel sind die anderen beiden Hinterfüße des Nāga. Der große Nāga hat den Glauben als Rüssel und den Gleichmut als weiße Stoßzähne.“

‘‘สติ คีวา สิโร ปญฺญา, วีมํสา ธมฺมจินฺตนา;

„Achtsamkeit ist sein Nacken, Weisheit sein Haupt, und das Ergründen der Lehre ist die Spitze seines Rüssels.“

ธมฺมกุจฺฉิสมาตโป, วิเวโก ตสฺส วาลธิ.

„Sein Leib ist die Glut der Vertiefung in der Lehre, und die Abgeschiedenheit ist sein Schweif.“

‘‘โส ฌายี อสฺสาสรโต, อชฺฌตฺตํ สุสมาหิโต ;

คจฺฉํ สมาหิโต นาโค, ฐิโต นาโค สมาหิโต.

„Er ist vertieft in Meditation, findet Freude in der Ein- und Ausatmung und ist in seinem Inneren wohl gesammelt. Gehend ist der Nāga gesammelt, stehend ist der Nāga gesammelt.“

‘‘เสยฺยํ สมาหิโต นาโค, นิสินฺโนปิ สมาหิโต;

สพฺพตฺถ สํวุโต นาโค, เอสา นาคสฺส สมฺปทา.

„Liegend ist der Nāga gesammelt, und auch sitzend ist er gesammelt. Überall ist der Nāga gezügelt; dies ist die Vollkommenheit des Nāga.“

‘‘ภุญฺชติ อนวชฺชานิ, สาวชฺชานิ น ภุญฺชติ;

ฆาสมจฺฉาทนํ ลทฺธา, สนฺนิธึ ปริวชฺชยํ.

„Er genießt das Tadellose und genießt nicht das Tadelnswerte; wenn er Nahrung und Kleidung erhalten hat, vermeidet er das Aufhäufen von Vorräten.“

‘‘สํโยชนํ อณุํ ถูลํ, สพฺพํ เฉตฺวาน พนฺธนํ;

เยน เยเนว คจฺฉติ, อนเปกฺโขว คจฺฉติ.

„Nachdem er alle Fesseln, ob klein oder groß, alle Bande zerschnitten hat, geht er, wohin er auch geht, ohne jegliches Verlangen.“

‘‘ยถาปิ อุทเก ชาตํ, ปุณฺฑรีกํ ปวฑฺฒติ;

นุปลิปฺปติ โตเยน, สุจิคนฺธํ มโนรมํ.

„Wie eine im Wasser geborene weiße Lotosblume emporwächst und vom Wasser unbenetzt bleibt, duftend und lieblich;“

‘‘ตเถว โลเก สุชาโต, พุทฺโธ โลเก วิหรติ;

นุปลิปฺปติ โลเกน, โตเยน ปทุมํ ยถา.

„ebenso verweilt der in der Welt wohlgeborene Buddha in der Welt und wird von der Welt nicht befleckt, so wie der Lotos nicht vom Wasser benetzt wird.“

‘‘มหาคินีว [Pg.305] ชลิโต, อนาหารูปสมฺมติ;

สงฺขาเรสูปสนฺเตสุ, นิพฺพุโตติ ปวุจฺจติ.

„Wie ein loderndes großes Feuer erlischt, wenn es keine Nahrung mehr findet, so wird er, wenn die Gestaltungen zur Ruhe gekommen sind, als ‚erloschen‘ bezeichnet.“

‘‘อตฺถสฺสายํ วิญฺญาปนี, อุปมา วิญฺญูหิ เทสิตา;

วิญฺญสฺสนฺติ มหานาคา, นาคํ นาเคน เทสิตํ.

„Dieses Gleichnis zur Verdeutlichung des Sinns wurde von den Wissenden dargelegt; die großen Nāgas werden den Nāga verstehen, wie er vom Nāga dargelegt wurde.“

‘‘วีตราโค วีตโทโส, วีตโมโห อนาสโว;

สรีรํ วิชหํ นาโค, ปรินิพฺพิสฺสติ อนาสโว’’ติ. ปฐมํ;

„Frei von Gier, frei von Hass, frei von Verblendung, ohne Triebverschlackung; wenn er den Körper ablegt, wird der Nāga, frei von Trieben, vollkommen verlöschen.“},{

๒. มิคสาลาสุตฺตํ

2. Migasālā-Sutta

๔๔. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. อถ โข มิคสาลา อุปาสิกา เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข มิคสาลา อุปาสิกา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ –

44. Dann kleidete sich der ehrwürdige Ānanda am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zum Haus der Laienanhängerin Migasālā; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Dann kam die Laienanhängerin Migasālā dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war, verneigte sich vor dem ehrwürdigen Ānanda und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach die Laienanhängerin Migasālā zum ehrwürdigen Ānanda Folgendes:

‘‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ? ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี อโหสิ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิสตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. เปตฺเตยฺโยปิ เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิปตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’’นฺติ? ‘‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’นฺติ.

„Wie, o Herr Ānanda, wie ist diese Lehre vom Erhabenen zu verstehen, dass sowohl einer, der den heiligen Wandel führt, als auch einer, der den heiligen Wandel nicht führt, nach dem Tode das absolut gleiche Ziel im Jenseits haben werden? Mein Vater, Herr, Purāṇa, führte den heiligen Wandel, lebte fern vom Unheilsamen und enthielt sich des geschlechtlichen Verkehrs, der Sitte der Dörfler. Als er verstarb, wurde er vom Erhabenen als ein Einmalwiederkehrer erklärt, der im Tusita-Himmel wiedergeboren wurde. Aber auch mein Onkel, Herr, Isidatta, führte den heiligen Wandel nicht, sondern war mit seiner eigenen Gattin zufrieden. Auch er wurde nach seinem Tod vom Erhabenen als ein Einmalwiederkehrer erklärt, der im Tusita-Himmel wiedergeboren wurde. Wie, o Herr Ānanda, wie ist diese Lehre vom Erhabenen zu verstehen, dass sowohl einer, der den heiligen Wandel führt, als auch einer, der den heiligen Wandel nicht führt, nach dem Tode das absolut gleiche Ziel haben werden?“ — „In der Tat, Schwester, genau so wurde es vom Erhabenen erklärt.“

อถ [Pg.306] โข อายสฺมา อานนฺโท มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสเน ปิณฺฑปาตํ คเหตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ –

Daraufhin nahm der ehrwürdige Ānanda im Hause der Laienanhängerin Migasālā Almosen entgegen, erhob sich von seinem Platz und ging fort. Nach dem Mahl, als der ehrwürdige Ānanda vom Almosenrundgang zurückgekehrt war, begab er sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem er sich genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen wie folgt:

‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทึ. อถ โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา มํ เอตทโวจ – ‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ. ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี อโหสิ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิปตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. เปตฺเตยฺโยปิ เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิปตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’นฺติ? เอวํ วุตฺเต อหํ, ภนฺเต, มิคสาลํ อุปาสิกํ เอตทโวจํ – ‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’’นฺติ.

„Hier, Herr, habe ich mich am Vormittag angekleidet, nahm Schale und Obergewand und begab mich zum Haus der Laienanhängerin Migasālā; dort setzte ich mich auf den bereiteten Platz. Da kam die Laienanhängerin Migasālā zu mir, grüßte mich ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach sie zu mir: ‚Wie nur, Herr Ānanda, ist diese vom Erhabenen gelehrte Lehre zu verstehen, wenn sowohl ein Keuschlebender als auch ein Nicht-Keuschlebender in der künftigen Existenz genau die gleiche Bestimmung haben? Mein Vater, Herr, namens Purāṇa, lebte keusch, fernab von Sinneslüsten und mied den Beischlaf, die Sitte der Dörfler. Nach seinem Tod erklärte der Erhabene, er habe die Frucht des Einmalwiederkehrers erlangt und sei im Tusita-Himmel wiedergeboren worden. Aber auch mein Onkel, Herr, namens Isidatta, lebte nicht keusch, sondern war mit seiner eigenen Gattin zufrieden. Auch er wurde nach seinem Tod vom Erhabenen als Einmalwiederkehrer erklärt, der im Tusita-Himmel wiedergeboren wurde. Wie nur, Herr Ānanda, ist diese vom Erhabenen gelehrte Lehre zu verstehen, wenn sowohl ein Keuschlebender als auch ein Nicht-Keuschlebender in der künftigen Existenz die genau gleiche Bestimmung haben?‘ Als dies gesagt wurde, Herr, sprach ich zur Laienanhängerin Migasālā: ‚So wahrlich, Schwester, wurde es vom Erhabenen erklärt.‘“

‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกสญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริยญาเณ? ฉยิเม, อานนฺท, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ.

„Wer ist schon, Ānanda, die Laienanhängerin Migasālā, diese törichte, unerfahrene Frau, die nur das Verständnis einer Frau hat, um zu urteilen, wo doch das Wissen über die Verschiedenheit der geistigen Fähigkeiten der Personen nur den Buddhas eigen ist? Diese sechs Personen, Ānanda, sind in der Welt anzutreffen.

‘‘กตเม ฉ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โสรโต โหติ สุขสํวาโส, อภินนฺทนฺติ สพฺรหฺมจารี เอกตฺตวาเสน. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ [Pg.307] มรณา หานาย ปเรติ โน วิเสสาย, หานคามีเยว โหติ โน วิเสสคามี.

Welche sechs? Da, Ānanda, ist eine Person sanftmütig und angenehm im Umgang; die Gefährten im heiligen Leben freuen sich über das Zusammenleben mit ihr. Aber durch das Hören der Lehre hat sie nichts erreicht, durch Gelehrsamkeit hat sie nichts erreicht, durch Einsicht hat sie die Wahrheit nicht durchdrungen und sie erlangt keine zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Verfall, nicht zum Fortschritt; sie ist jemand, der dem Verfall entgegengeht, nicht dem Fortschritt.

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โสรโต โหติ สุขสํวาโส, อภินนฺทนฺติ สพฺรหฺมจารี เอกตฺตวาเสน. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ โน หานาย, วิเสสคามีเยว โหติ โน หานคามี.

Da ist aber, Ānanda, eine Person sanftmütig und angenehm im Umgang; die Gefährten im heiligen Leben freuen sich über das Zusammenleben mit ihr. Durch das Hören der Lehre hat sie das Nötige getan, durch Gelehrsamkeit hat sie das Nötige getan, durch Einsicht hat sie die Wahrheit durchdrungen und sie erlangt zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Fortschritt, nicht zum Verfall; sie ist jemand, der dem Fortschritt entgegengeht, nicht dem Verfall.

‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา, กสฺมา เตสํ เอโก หีโน เอโก ปณีโต’ติ! ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

‘‘ตตฺรานนฺท, ยฺวายํ ปุคฺคโล โสรโต โหติ สุขสํวาโส, อภินนฺทนฺติ สพฺรหฺมจารี เอกตฺตวาเสน, ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ, ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ; มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ, โย วา ปนสฺส มาทิโส.

Dabei, Ānanda, ist diejenige Person, die sanftmütig ist, angenehm im Umgang, über deren Zusammenleben sich die Gefährten freuen, die durch Hören der Lehre gewirkt hat, durch Gelehrsamkeit gewirkt hat, durch Einsicht die Wahrheit durchdrungen hat und zeitweilige Befreiung erlangt – diese Person, Ānanda, ist weit besser und vorzüglicher als die erstgenannte Person. Aus welchem Grund? Denn, Ānanda, der Strom des Dhamma trägt diese Person fort zur Ebene der Edlen; wer könnte diesen Unterschied erkennen, außer dem Vollendeten! Darum, Ānanda, seid keine Urteilsfäller über Personen; maßt euch kein Urteil über Personen an. Wer über Personen urteilt, Ānanda, gräbt sich selbst ein Grab. Entweder ich, Ānanda, könnte über Personen urteilen, oder wer mir gleich ist.

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส โลภธมฺมา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ โน วิเสสาย, หานคามีเยว โหติ โน วิเสสคามี.

Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr gierige Zustände auf. Durch das Hören der Lehre hat sie nichts erreicht, durch Gelehrsamkeit hat sie nichts erreicht, durch Einsicht hat sie die Wahrheit nicht durchdrungen und sie erlangt keine zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Verfall, nicht zum Fortschritt; sie ist jemand, der dem Verfall entgegengeht, nicht dem Fortschritt.

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส โลภธมฺมา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ…เป… โน หานคามี.

Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr gierige Zustände auf. Durch das Hören der Lehre hat sie jedoch das Nötige getan, durch Gelehrsamkeit hat sie das Nötige getan, durch Einsicht hat sie die Wahrheit durchdrungen und sie erlangt zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Fortschritt, nicht zum Verfall; sie ist jemand, der dem Fortschritt entgegengeht, nicht dem Verfall.

‘‘ตตฺรานนฺท[Pg.308], ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… โย วา ปนสฺส มาทิโส.

Dabei, Ānanda, urteilen die Urteilsfäller: ‚Diese Person hat dieselben Eigenschaften wie jene andere Person; warum ist dann von ihnen einer geringer und der andere vorzüglicher?‘ Dies gereicht ihnen für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden. Wer über Personen urteilt, Ānanda, gräbt sich selbst ein Grab. Entweder ich, Ānanda, könnte über Personen urteilen, oder wer mir gleich ist.

‘‘อิธ, ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส วจีสงฺขารา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ…เป… สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ โน วิเสสาย, หานคามีเยว โหติ โน วิเสสคามี.

Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr unheilsame verbale Gestaltungen auf. Durch das Hören der Lehre hat sie nichts erreicht, durch Gelehrsamkeit hat sie nichts erreicht, durch Einsicht hat sie die Wahrheit nicht durchdrungen und sie erlangt keine zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Verfall, nicht zum Fortschritt; sie ist jemand, der dem Verfall entgegengeht, nicht dem Fortschritt.

‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส วจีสงฺขารา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ โน หานาย, วิเสสคามีเยว โหติ โน หานคามี.

Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr unheilsame verbale Gestaltungen auf. Durch das Hören der Lehre hat sie jedoch das Nötige getan, durch Gelehrsamkeit hat sie das Nötige getan, durch Einsicht hat sie die Wahrheit durchdrungen und sie erlangt zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Fortschritt, nicht zum Verfall; sie ist jemand, der dem Fortschritt entgegengeht, nicht dem Verfall.

‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา, อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา. กสฺมา เตสํ เอโก หีโน, เอโก ปณีโต’ติ? ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

Hierbei, Ānanda, urteilen jene, die nach Maßstäben messen: 'Sowohl diese Person hat jene Eigenschaften als auch die andere Person hat jene Eigenschaften. Warum ist dann von ihnen einer geringer und einer edler?' Wahrlich, Ānanda, dieses Urteilen nach Maßstäben gereicht jenen Beurteiler für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden.

‘‘ตตฺรานนฺท, ยสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส วจีสงฺขารา อุปฺปชฺชนฺติ, ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ. ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ; มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ, โย วา ปนสฺส มาทิโส.

Hierbei, Ānanda, ist bei einer Person Zorn und Stolz noch nicht gewichen, und von Zeit zu Zeit treten bei ihr verbale Gestaltungen auf; sie hat aber durch das Hören des Dhamma das zu Hörende gelernt, hat durch große Gelehrsamkeit das zu Tuende getan, hat durch rechte Einsicht das zu Durchdringende durchdrungen und erlangt zeitweilig Befreiung. Diese Person, Ānanda, ist jener ersteren Person gegenüber vorzüglicher und edler. Aus welchem Grunde? Ānanda, den Strom des Dhamma trägt diese Person zur Ebene der Edlen (Ariyabhūmi). Wer außer dem Tathāgata könnte diesen Unterschied kennen? Darum, Ānanda, seid keine Beurteiler von Personen; nehmt kein Maß an Personen. Wer an Personen Maß nimmt, Ānanda, gräbt sich selbst eine Grube. Entweder ich, Ānanda, könnte an Personen Maß nehmen, oder einer, der mir gleich ist.

‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกสญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริยญาเณ! อิเม โข, อานนฺท, ฉ ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ.

Wer ist schon, Ānanda, die Laienanhängerin Migasālā, töricht, unerfahren, bloß eine Frau mit dem Verstand einer Frau? Und was ist das Wissen des Tathāgata um die Verschiedenheit der Fähigkeiten der Menschen! Diese sechs Personen, Ānanda, sind in der Welt als existent anzutreffen.

‘‘ยถารูเปน, อานนฺท, สีเลน ปุราโณ สมนฺนาคโต อโหสิ, ตถารูเปน สีเลน อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อภวิสฺส. นยิธ ปุราโณ อิสิทตฺตสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. ยถารูปาย จ, อานนฺท, ปญฺญาย อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อโหสิ, ตถารูปาย ปญฺญาย ปุราโณ สมนฺนาคโต [Pg.309] อภวิสฺส. นยิธ อิสิทตฺโต ปุราณสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. อิติ โข, อานนฺท, อิเม ปุคฺคลา อุโภ เอกงฺคหีนา’’ติ. ทุติยํ.

Wäre Isidatta, Ānanda, mit einer solchen Tugend ausgestattet gewesen, wie sie Purāṇa besaß, dann hätte Purāṇa hier nicht den Bestimmungsort von Isidatta erkennen können. Und wäre Purāṇa, Ānanda, mit einer solchen Weisheit ausgestattet gewesen, wie sie Isidatta besaß, dann hätte Isidatta hier nicht den Bestimmungsort von Purāṇa erkennen können. So sind, Ānanda, diese beiden Personen jeweils an einem Faktor mangelhaft. Das zweite Sutta.

๓. อิณสุตฺตํ

3. Die Lehrrede über Schulden (Iṇasuttaṃ)

๔๕. ‘‘ทาลิทฺทิยํ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก อิณํ อาทิยติ, อิณาทานมฺปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก อิณํ อาทิยิตฺวา วฑฺฒึ ปฏิสฺสุณาติ, วฑฺฒิปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก วฑฺฒึ ปฏิสฺสุณิตฺวา กาลาภตํ วฑฺฒึ น เทติ, โจเทนฺติปิ นํ; โจทนาปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก โจทิยมาโน น เทติ, อนุจรนฺติปิ นํ; อนุจริยาปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก อนุจริยมาโน น เทติ, พนฺธนฺติปิ นํ; พนฺธนมฺปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

45. „Mönche, ist Armut in der Welt für jemanden, der Sinnesgenüsse genießt, ein Leiden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer, Mittelloser, Bedürftiger Schulden aufnimmt, ist auch das Schuldenaufnehmen, Mönche, in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden ein Leiden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... Schulden aufnimmt und Zinsen verspricht, sind auch die Zinsen, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... die Zinsen zur fälligen Zeit nicht zahlt und man ihn mahnt, ist auch die Mahnung, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... bei Mahnung nicht zahlt und man ihn verfolgt, ist auch das Verfolgtwerden, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... bei Verfolgung nicht zahlt und man ihn fesselt, ist auch das Gefesseltwerden, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, ทาลิทฺทิยมฺปิ ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน, อิณาทานมฺปิ ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน, วฑฺฒิปิ ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน, โจทนาปิ ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน, อนุจริยาปิ ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน, พนฺธนมฺปิ ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โอตฺตปฺปํ นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วีริยํ นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยสฺส วินเย ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก.

„Ebenso nun, Mönche: Armut ist ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden, Schuldenaufnahme ist ein Leiden, Zinsen sind ein Leiden, Mahnung ist ein Leiden, Verfolgtwerden ist ein Leiden, Fesselung ist ein Leiden. Ebenso, Mönche, wer auch immer kein Vertrauen in heilsame Zustände hat, keine Scham, keine Gewissensscheu, keine Tatkraft und keine Weisheit – dieser wird, Mönche, in der Disziplin des Edlen als arm, mittellos und bedürftig bezeichnet.“

‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก สทฺธาย อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิริยา อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โอตฺตปฺเป อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วีริเย อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ปญฺญาย อสติ [Pg.310] กุสเลสุ ธมฺเมสุ, กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. อิทมสฺส อิณาทานสฺมึ วทามิ.

„Und jener Arme, Mittellose und Bedürftige begeht, da es ihm an Vertrauen, Scham, Gewissensscheu, Tatkraft und Weisheit in Bezug auf heilsame Zustände mangelt, schlechten Wandel mit dem Körper, schlechten Wandel mit der Rede und schlechten Wandel mit dem Geist. Dies bezeichne ich in seinem Fall als das Aufnehmen von Schulden.“

‘‘โส ตสฺส กายทุจฺจริตสฺส ปฏิจฺฉาทนเหตุ ปาปิกํ อิจฺฉํ ปณิทหติ. ‘มา มํ ชญฺญู’ติ อิจฺฉติ, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ สงฺกปฺปติ, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ วาจํ ภาสติ, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ กาเยน ปรกฺกมติ. โส ตสฺส วจีทุจฺจริตสฺส ปฏิจฺฉาทนเหตุ…เป… โส ตสฺส มโนทุจฺจริตสฺส ปฏิจฺฉาทนเหตุ…เป… ‘มา มํ ชญฺญู’ติ กาเยน ปรกฺกมติ. อิทมสฺส วฑฺฒิยา วทามิ.

„Um diesen körperlichen Fehlwandel zu verbergen, hegt er ein schlechtes Verlangen: ‚Möge man mich nicht erkennen‘, wünscht er; ‚Möge man mich nicht erkennen‘, plant er; ‚Möge man mich nicht erkennen‘, spricht er; ‚Möge man mich nicht erkennen‘, bemüht er sich mit dem Körper. Um seinen sprachlichen Fehlwandel zu verbergen... um seinen geistigen Fehlwandel zu verbergen... bemüht er sich mit dem Körper. Dies bezeichne ich in seinem Fall als das Anwachsen der Zinsen.“

‘‘ตเมนํ เปสลา สพฺรหฺมจารี เอวมาหํสุ – ‘อยญฺจ โส อายสฺมา เอวํการี เอวํสมาจาโร’ติ. อิทมสฺส โจทนาย วทามิ.

„Ihn tadeln dann tugendhafte Mitbrüder im geistlichen Leben so: ‚Dieser Ehrwürdige handelt so, er verhält sich so.‘ Dies bezeichne ich in seinem Fall als die Mahnung.“

‘‘ตเมนํ อรญฺญคตํ วา รุกฺขมูลคตํ วา สุญฺญาคารคตํ วา วิปฺปฏิสารสหคตา ปาปกา อกุสลวิตกฺกา สมุทาจรนฺติ. อิทมสฺส อนุจริยาย วทามิ.

„Wenn er sich dann in den Wald, unter einen Baum oder in eine leere Hütte zurückgezogen hat, bedrängen ihn böse, unheilsame Gedanken, die mit Gewissensbissen verbunden sind. Dies bezeichne ich in seinem Fall als das Verfolgtwerden.“

‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา นิรยพนฺธเน วา พชฺฌติ ติรจฺฉานโยนิพนฺธเน วา. นาหํ, ภิกฺขเว, อญฺญํ เอกพนฺธนมฺปิ สมนุปสฺสามิ เอวํทารุณํ เอวํกฏุกํ เอวํอนฺตรายกรํ อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย, ยถยิทํ, ภิกฺขเว, นิรยพนฺธนํ วา ติรจฺฉานโยนิพนฺธนํ วา’’ติ.

Wahrlich, ihr Mönche, jener Arme, der nichts besitzt und nicht wohlhabend ist, wird, nachdem er körperlich, sprachlich und geistig unheilsam gehandelt hat, beim Zerfall des Körpers nach dem Tode entweder in den Fesseln der Hölle oder in den Fesseln des Tierreichs gebunden. Ich sehe, ihr Mönche, keine andere Fessel, die so grausam, so bitter und so hinderlich für das Erlangen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen (Nibbāna) ist, wie eben diese Fesseln der Hölle oder die Fesseln des Tierreichs.

‘‘ทาลิทฺทิยํ ทุกฺขํ โลเก, อิณาทานญฺจ วุจฺจติ;

ทลิทฺโท อิณมาทาย, ภุญฺชมาโน วิหญฺญติ.

Armut gilt in der Welt als Leiden, und auch das Aufnehmen von Schulden wird so genannt; der Arme, der Schulden aufnimmt, wird beim Verzehr derselben geplagt.

‘‘ตโต อนุจรนฺติ นํ, พนฺธนมฺปิ นิคจฺฉติ;

เอตญฺหิ พนฺธนํ ทุกฺขํ, กามลาภาภิชปฺปินํ.

Danach verfolgen sie ihn, und er gerät in Gefangenschaft; denn diese Gefangenschaft ist Leiden für jene, die nach dem Erlangen von Sinnesgenüssen dürsten.

‘‘ตเถว อริยวินเย, สทฺธา ยสฺส น วิชฺชติ;

อหิรีโก อโนตฺตปฺปี, ปาปกมฺมวินิพฺพโย.

Ebenso ist es in der Disziplin der Edlen, wenn bei jemandem kein Glaube vorhanden ist; schamlos, ohne Furcht vor Unrecht und das schlechte Kamma mehrend,

‘‘กายทุจฺจริตํ กตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ;

มโนทุจฺจริตํ กตฺวา, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ อิจฺฉติ.

begeht er körperliches Fehlverhalten sowie sprachliche Verfehlungen; und nachdem er geistiges Fehlverhalten begangen hat, wünscht er: 'Möge mich niemand erkennen'.

‘‘โส [Pg.311] สํสปฺปติ กาเยน, วาจาย อุท เจตสา;

ปาปกมฺมํ ปวฑฺเฒนฺโต, ตตฺถ ตตฺถ ปุนปฺปุนํ.

Er windet sich mit dem Körper, der Sprache oder auch dem Geiste, während er das schlechte Kamma hier und da immer wieder vermehrt.

‘‘โส ปาปกมฺโม ทุมฺเมโธ, ชานํ ทุกฺกฏมตฺตโน;

ทลิทฺโท อิณมาทาย, ภุญฺชมาโน วิหญฺญติ.

Jener Übeltäter, der Unverständige, der um seine eigenen Verfehlungen weiß, wird – wie der Arme, der Schulden aufnimmt – beim Verzehr derselben geplagt.

‘‘ตโต อนุจรนฺติ นํ, สงฺกปฺปา มานสา ทุขา;

คาเม วา ยทิ วารญฺเญ, ยสฺส วิปฺปฏิสารชา.

Danach verfolgen ihn schmerzvolle geistige Absichten, die aus Gewissensnot geboren sind, sei es im Dorf oder im Wald.

‘‘โส ปาปกมฺโม ทุมฺเมโธ, ชานํ ทุกฺกฏมตฺตโน;

โยนิมญฺญตรํ คนฺตฺวา, นิรเย วาปิ พชฺฌติ.

Jener Übeltäter, der Unverständige, der um seine eigenen Verfehlungen weiß, gelangt in einen bestimmten [tierischen] Mutterschoß oder wird in der Hölle gebunden.

‘‘เอตญฺหิ พนฺธนํ ทุกฺขํ, ยมฺหา ธีโร ปมุจฺจติ;

ธมฺมลทฺเธหิ โภเคหิ, ททํ จิตฺตํ ปสาทยํ.

Denn diese Bindung ist leidvoll, von der sich der Weise befreit; indem er mit rechtmäßig erworbenem Besitz Gaben spendet und sein Herz erfreut,

‘‘อุภยตฺถ กฏคฺคาโห, สทฺธสฺส ฆรเมสิโน;

ทิฏฺฐธมฺมหิตตฺถาย, สมฺปรายสุขาย จ;

เอวเมตํ คหฏฺฐานํ, จาโค ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ.

erringt der gläubige Haussuchende den Sieg in beiden Welten: zum Wohle in der gegenwärtigen Welt und für das Glück in der zukünftigen; so mehrt sich für den Hausvater das Verdienst des Gebens.

‘‘ตเถว อริยวินเย, สทฺธา ยสฺส ปติฏฺฐิตา;

หิรีมโน จ โอตฺตปฺปี, ปญฺญวา สีลสํวุโต.

Ebenso ist es in der Disziplin der Edlen, wenn bei jemandem der Glaube fest gegründet ist; wer gewissenhaft ist und Furcht vor Unrecht hat, weise und durch Tugend gezügelt,

‘‘เอโส โข อริยวินเย, ‘สุขชีวี’ติ วุจฺจติ;

นิรามิสํ สุขํ ลทฺธา, อุเปกฺขํ อธิติฏฺฐติ.

der wird in der Disziplin der Edlen wahrlich als einer bezeichnet, der glücklich lebt; nachdem er das von materiellen Dingen freie Glück erlangt hat, verweilt er in Gleichmut.

‘‘ปญฺจ นีวรเณ หิตฺวา, นิจฺจํ อารทฺธวีริโย;

ฌานานิ อุปสมฺปชฺช, เอโกทิ นิปโก สโต.

Nachdem er die fünf Hindernisse abgelegt hat, stets von unermüdlicher Tatkraft, die Vertiefungen (Jhānas) erreichend, geeint im Geiste, besonnen und achtsam,

‘‘เอวํ ญตฺวา ยถาภูตํ, สพฺพสํโยชนกฺขเย;

สพฺพโส อนุปาทาย, สมฺมา จิตฺตํ วิมุจฺจติ.

indem er dies so weiß, wie es wirklich ist, wird sein Geist beim Versiegen aller Fesseln durch das völlige Nicht-Anhaften rechtmäßig befreit.

‘‘ตสฺส สมฺมา วิมุตฺตสฺส, ญาณํ เจ โหติ ตาทิโน;

‘อกุปฺปา เม วิมุตฺตี’ติ, ภวสํโยชนกฺขเย.

Dem so rechtmäßig Befreiten, einem Solchen, erwächst wahrlich die Erkenntnis: 'Unerschütterlich ist meine Befreiung', wenn die Fesseln des Werdens versiegt sind.

‘‘เอตํ โข ปรมํ ญาณํ, เอตํ สุขมนุตฺตรํ;

อโสกํ วิรชํ เขมํ, เอตํ อานณฺยมุตฺตม’’นฺติ. ตติยํ;

Dies ist wahrlich das höchste Wissen, dies das unübertreffliche Glück; kummerlos, staubfrei, sicher – dies ist die höchste Schuldenfreiheit.

๔. มหาจุนฺทสุตฺตํ

4. Das Mahācunda-Sutta

๔๖. เอวํ [Pg.312] เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาจุนฺโท เจตีสุ วิหรติ สยํชาติยํ. ตตฺร โข อายสฺมา มหาจุนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาจุนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาจุนฺโท เอตทโวจ –

46. So habe ich gehört: Einst weilte der ehrwürdige Mahācunda im Lande der Cetis bei Sayaṃjāti. Dort wandte sich der ehrwürdige Mahācunda an die Mönche: 'Ihr Freunde, ihr Mönche!' – 'Freund!', antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Mahācunda. Der ehrwürdige Mahācunda sprach folgendes:

‘‘อิธาวุโส, ธมฺมโยคา ภิกฺขู ฌายี ภิกฺขู อปสาเทนฺติ – ‘อิเม ปน ฌายิโนมฺหา, ฌายิโนมฺหาติ ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อวชฺฌายนฺติ. กิมิเม ฌายนฺติ, กินฺติเม ฌายนฺติ, กถํ อิเม ฌายนฺตี’ติ? ตตฺถ ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

'Hier, Freunde, setzen die dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche die meditierenden Mönche herab, indem sie sagen: „Diese da behaupten: 'Wir sind Meditierende, wir sind Meditierende', und sie brüten, grübeln, sinnen nach und stieren vor sich hin. Was meditieren diese, warum meditieren diese, wie meditieren diese?“ Dabei sind weder die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen noch die Meditierenden erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.'

‘‘อิธ ปนาวุโส, ฌายี ภิกฺขู ธมฺมโยเค ภิกฺขู อปสาเทนฺติ – ‘อิเม ปน ธมฺมโยคมฺหา, ธมฺมโยคมฺหาติ อุทฺธตา อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา มุฏฺฐสฺสตี อสมฺปชานา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา ปากตินฺทฺริยา. กิมิเม ธมฺมโยคา, กินฺติเม ธมฺมโยคา, กถํ อิเม ธมฺมโยคา’ติ? ตตฺถ ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

'Hier aber, Freunde, setzen die meditierenden Mönche die dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche herab, indem sie sagen: „Diese da behaupten: 'Wir sind dem Dhamma Hingebungsvolle, wir sind dem Dhamma Hingebungsvolle', doch sie sind aufgeregt, stolz, flatterhaft, geschwätzig, wirr redend, unachtsam, ohne klares Verständnis, unkonzentriert, mit schweifendem Geist und unbeherrschten Sinnen. Wie sind diese dem Dhamma hingebungsvoll gewidmet, warum sind sie dem Dhamma gewidmet, wie sind sie dem Dhamma gewidmet?“ Dabei sind weder die Meditierenden noch die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.'

‘‘อิธ ปนาวุโส, ธมฺมโยคา ภิกฺขู ธมฺมโยคานญฺเญว ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ, โน ฌายีนํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ. ตตฺถ ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

'Hier ferner, Freunde, sprechen die dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche nur das Lob der dem Dhamma hingebungsvoll gewidmeten Mönche aus, doch nicht das Lob der meditierenden Mönche. Dabei sind weder die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen noch die Meditierenden erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.'

‘‘อิธ ปนาวุโส, ฌายี ภิกฺขู ฌายีนญฺเญว ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ, โน ธมฺมโยคานํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ. ตตฺถ ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย [Pg.313] พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

'Hier ferner, Freunde, sprechen die meditierenden Mönche nur das Lob der meditierenden Mönche aus, doch nicht das Lob der dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche. Dabei sind weder die Meditierenden noch die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.'

‘‘ตสฺมาติหาวุโส, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ธมฺมโยคา สมานา ฌายีนํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสิสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ. ตํ กิสฺส เหตุ? อจฺฉริยา เหเต, อาวุโส, ปุคฺคลา ทุลฺลภา โลกสฺมึ, เย อมตํ ธาตุํ กาเยน ผุสิตฺวา วิหรนฺติ. ตสฺมาติหาวุโส, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ฌายี สมานา ธมฺมโยคานํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสิสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ. ตํ กิสฺส เหตุ? อจฺฉริยา เหเต, อาวุโส, ปุคฺคลา ทุลฺลภา โลกสฺมึ เย คมฺภีรํ อตฺถปทํ ปญฺญาย อติวิชฺฌ ปสฺสนฺตี’’ติ. จตุตฺถํ.

„Deshalb, ihr Freunde, sollte man sich so üben: ‚Obwohl wir uns dem Studium der Lehre widmen, werden wir das Lob jener Mönche sprechen, die Meditierende sind.‘ So solltet ihr euch üben, ihr Freunde. Aus welchem Grund? Außergewöhnlich sind diese Personen, ihr Freunde, und selten in der Welt zu finden, die das Element der Todeslosigkeit mit dem Körper berührend verweilen. Deshalb, ihr Freunde, sollte man sich so üben: ‚Obwohl wir Meditierende sind, werden wir das Lob jener Mönche sprechen, die sich dem Studium der Lehre widmen.‘ So solltet ihr euch üben, ihr Freunde. Aus welchem Grund? Außergewöhnlich sind diese Personen, ihr Freunde, und selten in der Welt zu finden, die den tiefgründigen Sinn der Lehre mit Weisheit durchdringend schauen.“ Das Vierte.

๕. ปฐมสนฺทิฏฺฐิกสุตฺตํ

5. Das erste Sutra über das unmittelbar Sichtbare

๔๗. อถ โข โมฬิยสีวโก ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โมฬิยสีวโก ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ?

47. Dann begab sich der Wanderer Moḷiyasīvaka dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Begrüßungsworte aus. Nach dem Austausch von freundlichen und erinnerungswürdigen Worten setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Wanderer Moḷiyasīvaka zum Erhabenen: „Herr, es heißt: ‚Die Lehre ist unmittelbar sichtbar, die Lehre ist unmittelbar sichtbar‘. Inwiefern, Herr, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?“

‘‘เตน หิ, สีวก, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉามิ. ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสิ – เอวมฺปิ โข, สีวก, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป….

„Nun denn, Sīvaka, dazu werde ich dich wiederum befragen. Antworte so, wie es dir angemessen erscheint. Was meinst du, Sīvaka: Wenn Gier in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist Gier in meinem Inneren vorhanden‘? Und wenn Gier in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist keine Gier in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Sīvaka, erkennst, wenn Gier in deinem Inneren vorhanden ist, dass sie vorhanden ist, und wenn sie nicht vorhanden ist, dass sie nicht vorhanden ist – insofern, Sīvaka, ist die Lehre unmittelbar sichtbar...“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภธมฺมํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โทสธมฺมํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ [Pg.314] วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสิ – เอวํ โข, สีวก, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ.

„Was meinst du, Sīvaka: Wenn Hass in deinem Inneren vorhanden ist... wenn Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist... wenn ein Zustand der Gier in deinem Inneren vorhanden ist... wenn ein Zustand des Hasses in deinem Inneren vorhanden ist... wenn ein Zustand der Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist ein Zustand der Verblendung in meinem Inneren vorhanden‘, und wenn ein Zustand der Verblendung in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist kein Zustand der Verblendung in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Sīvaka, erkennst, wenn ein Zustand der Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist, dass er vorhanden ist, und wenn er nicht vorhanden ist, dass er nicht vorhanden ist – so, Sīvaka, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren.“

‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต, อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต…เป… อุปาสกํ มํ, ภนฺเต, ภควา ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ปญฺจมํ.

„Vortrefflich, Herr! Vortrefflich, Herr! ... Möge der Erhabene mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.“ Das Fünfte.

๖. ทุติยสนฺทิฏฺฐิกสุตฺตํ

6. Das zweite Sutra über das unmittelbar Sichtbare

๔๘. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม’ติ, โภ โคตม, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, โภ โคตม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ?

48. Dann begab sich ein gewisser Brāhmaṇa dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Begrüßungsworte aus. Nach dem Austausch von freundlichen und erinnerungswürdigen Worten setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Brāhmaṇa zum Erhabenen: „Verehrter Gotama, es heißt: ‚Die Lehre ist unmittelbar sichtbar, die Lehre ist unmittelbar sichtbar‘. Inwiefern, verehrter Gotama, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?“

‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ. ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสิ – เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป….

„Nun denn, Brāhmaṇa, dazu werde ich dich wiederum befragen. Antworte so, wie es dir angemessen erscheint. Was meinst du, Brāhmaṇa: Wenn Leidenschaft in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist Leidenschaft in meinem Inneren vorhanden‘? Und wenn Leidenschaft in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist keine Leidenschaft in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Brāhmaṇa, erkennst, wenn Leidenschaft in deinem Inneren vorhanden ist, dass sie vorhanden ist, und wenn sie nicht vorhanden ist, dass sie nicht vorhanden ist – insofern, Brāhmaṇa, ist die Lehre unmittelbar sichtbar...“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ กายสนฺโทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วจีสนฺโทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ [Pg.315] ปชานาสิ – เอวํ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ.

„Was meinst du, Brāhmaṇa: Wenn Hass in deinem Inneren vorhanden ist... wenn Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist... wenn eine Verunreinigung durch den Körper... wenn eine Verunreinigung durch die Rede... wenn eine Verunreinigung durch den Geist in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist eine Verunreinigung durch den Geist in meinem Inneren vorhanden‘, und wenn eine Verunreinigung durch den Geist in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist keine Verunreinigung durch den Geist in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Brāhmaṇa, erkennst, wenn eine Verunreinigung durch den Geist in deinem Inneren vorhanden ist, dass sie vorhanden ist, und wenn sie nicht vorhanden ist, dass sie nicht vorhanden ist – so, Brāhmaṇa, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren.“

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ฉฏฺฐํ.

„Vortrefflich, verehrter Gotama! Vortrefflich, verehrter Gotama! ... Möge der verehrte Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.“ Das Sechste.

๗. เขมสุตฺตํ

7. Das Khema-Sutra

๔๙. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา จ เขโม อายสฺมา จ สุมโน สาวตฺถิยํ วิหรนฺติ อนฺธวนสฺมึ. อถ โข อายสฺมา จ เขโม อายสฺมา จ สุมโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา เขโม ภควนฺตํ เอตทโวจ –

49. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit weilten der ehrwürdige Khema und der ehrwürdige Sumana bei Sāvatthī im Andhavana-Wald. Da begaben sich der ehrwürdige Khema und der ehrwürdige Sumana dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, begrüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Khema zum Erhabenen:

‘‘โย โส, ภนฺเต, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘อตฺถิ เม เสยฺโยติ วา อตฺถิ เม สทิโสติ วา อตฺถิ เม หีโนติ วา’’’ติ. อิทมโวจายสฺมา เขโม. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข อายสฺมา เขโม ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ.

„Ehrwürdiger Herr, ein Mönch, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet hat, der getan hat, was zu tun war, der die Last abgelegt hat, der das wahre Ziel erreicht hat, dessen Fesseln des Werdens vollständig vernichtet sind und der durch vollkommenes Wissen befreit ist – einem solchen kommt nicht der Gedanke: ‚Ich bin besser‘ oder ‚Ich bin gleichgestellt‘ oder ‚Ich bin geringer‘.“ Dies sagte der ehrwürdige Khema. Der Lehrer stimmte zu. Da erhob sich der ehrwürdige Khema von seinem Sitz, im Bewusstsein: „Der Lehrer hat mir zugestimmt“, begrüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und ging fort.

อถ โข อายสฺมา สุมโน อจิรปกฺกนฺเต อายสฺมนฺเต เขเม ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โย โส, ภนฺเต, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘นตฺถิ เม เสยฺโยติ วา นตฺถิ เม สทิโสติ วา นตฺถิ เม หีโนติ วา’’’ติ. อิทมโวจายสฺมา สุมโน. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข อายสฺมา สุมโน ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ.

Kurz nach dem Fortgang des ehrwürdigen Khema sprach der ehrwürdige Sumana zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, ein Mönch, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet hat, der getan hat, was zu tun war, der die Last abgelegt hat, der das wahre Ziel erreicht hat, dessen Fesseln des Werdens vollständig vernichtet sind und der durch vollkommenes Wissen befreit ist – einem solchen kommt nicht der Gedanke: ‚Es gibt für mich kein Bessersein‘ oder ‚Es gibt für mich kein Gleichgestelltsein‘ oder ‚Es gibt für mich kein Geringersein‘.“ Dies sagte der ehrwürdige Sumana. Der Lehrer stimmte zu. Da erhob sich der ehrwürdige Sumana von seinem Sitz, im Bewusstsein: „Der Lehrer hat mir zugestimmt“, begrüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und ging fort.

อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเตสุ อายสฺมนฺเต จ เขเม อายสฺมนฺเต จ สุมเน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘เอวํ โข, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตา อญฺญํ พฺยากโรนฺติ[Pg.316]. อตฺโถ จ วุตฺโต อตฺตา จ อนุปนีโต. อถ จ ปน อิเธกจฺเจ โมฆปุริสา หสมานกา มญฺเญ อญฺญํ พฺยากโรนฺติ. เต ปจฺฉา วิฆาตํ อาปชฺชนฺตี’’ติ.

Kurz nach dem Fortgang des ehrwürdigen Khema und des ehrwürdigen Sumana wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche, so verkünden Edelsöhne die höchste Erkenntnis. Das Ziel wird genannt, ohne dass das Selbst hervorgehoben wird. Doch es gibt hier einige törichte Menschen, die die höchste Erkenntnis gleichsam scherzhaft verkünden. Diese geraten später in Bedrängnis.“

‘‘น อุสฺเสสุ น โอเมสุ, สมตฺเต โนปนียเร ;

ขีณา ชาติ วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, จรนฺติ สํโยชนวิปฺปมุตฺตา’’ติ. สตฺตมํ;

„Weder unter den Höheren noch unter den Niedrigeren, noch unter den Gleichen ordnen sie sich ein. Die Geburt ist versiegt, das heilige Leben ist gelebt; befreit von den Fesseln ziehen sie dahin.“ (Das siebte Sutta).

๘. อินฺทฺริยสํวรสุตฺตํ

8. Das Sutta über die Zügelung der Sinne

๕๐. ‘‘อินฺทฺริยสํวเร, ภิกฺขเว, อสติ อินฺทฺริยสํวรวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สีลํ; สีเล อสติ สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ อสติ สมฺมาสมาธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน อสติ ยถาภูตญาณทสฺสนวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค อสติ นิพฺพิทาวิราควิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, เผคฺคุปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อินฺทฺริยสํวเร อสติ อินฺทฺริยสํวรวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สีลํ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ.

50. „Mönche, wenn die Zügelung der Sinne fehlt, ist für jemanden, dem es an Sinneszügelung mangelt, die Grundlage für die Tugend zerstört. Wenn die Tugend fehlt, ist für jemanden, dem es an Tugend mangelt, die Grundlage für die rechte Konzentration zerstört. Wenn die rechte Konzentration fehlt, ist für jemanden, dem es an rechter Konzentration mangelt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, zerstört. Wenn das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, fehlt, ist für jemanden, dem es an Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, mangelt, die Grundlage für Überdruss und Leidenschaftslosigkeit zerstört. Wenn Überdruss und Leidenschaftslosigkeit fehlen, ist für jemanden, dem es an Überdruss und Leidenschaftslosigkeit mangelt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung zerstört. Ganz so, Mönche, wie bei einem Baum, dessen Zweige und Blätter beschädigt sind: auch seine äußere Rinde kommt nicht zur Vollendung, seine innere Rinde kommt nicht zur Vollendung, sein Splintholz kommt nicht zur Vollendung, sein Kernholz kommt nicht zur Vollendung. Ebenso, Mönche, wenn die Zügelung der Sinne fehlt, ist für jemanden, dem es an Sinneszügelung mangelt, die Grundlage für die Tugend zerstört ...pe... die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung zerstört.“

‘‘อินฺทฺริยสํวเร, ภิกฺขเว, สติ อินฺทฺริยสํวรสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สีลํ; สีเล สติ สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ สติ สมฺมาสมาธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน สติ ยถาภูตญาณทสฺสนสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค สติ นิพฺพิทาวิราคสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, เผคฺคุปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ[Pg.317]. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อินฺทฺริยสํวเร สติ อินฺทฺริยสํวรสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สีลํ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

„Mönche, wenn die Zügelung der Sinne vorhanden ist, ist für jemanden, der die Sinneszügelung besitzt, die Grundlage für die Tugend vollkommen. Wenn die Tugend vorhanden ist, ist für jemanden, der die Tugend besitzt, die Grundlage für die rechte Konzentration vollkommen. Wenn die rechte Konzentration vorhanden ist, ist für jemanden, der die rechte Konzentration besitzt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, vollkommen. Wenn das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, vorhanden ist, ist für jemanden, der das Wissen und Schauen der Dinge besitzt, die Grundlage für Überdruss und Leidenschaftslosigkeit vollkommen. Wenn Überdruss und Leidenschaftslosigkeit vorhanden sind, ist für jemanden, der Überdruss und Leidenschaftslosigkeit besitzt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung vollkommen. Ganz so, Mönche, wie bei einem Baum, dessen Zweige und Blätter prächtig gedeihen: auch seine äußere Rinde kommt zur Vollendung, seine innere Rinde kommt zur Vollendung, sein Splintholz kommt zur Vollendung, sein Kernholz kommt zur Vollendung. Ebenso, Mönche, wenn die Zügelung der Sinne vorhanden ist, ist für jemanden, der die Sinneszügelung besitzt, die Grundlage für die Tugend vollkommen ...pe... die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung vollkommen.“ (Das achte Sutta).

๙. อานนฺทสุตฺตํ

9. Das Ānanda-Sutta

๕๑. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ –

51. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war; nachdem er angekommen war, tauschte er mit dem ehrwürdigen Sāriputta freundliche Worte aus. Nach dem Austausch höflicher und denkwürdiger Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum ehrwürdigen Sāriputta:

‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา น สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตสา สมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จ สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺจ วิชานาตี’’ติ? ‘‘อายสฺมา โข อานนฺโท พหุสฺสุโต. ปฏิภาตุ อายสฺมนฺตํเยว อานนฺท’’นฺติ. ‘‘เตนหาวุโส สาริปุตฺต, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อายสฺมา อานนฺโท เอตทโวจ –

„Inwiefern, Freund Sāriputta, hört ein Mönch eine Lehre, die er zuvor noch nicht gehört hat; seine gehörten Lehren gehen nicht verloren; jene Lehren, die er zuvor geistig berührt hat, sind ihm gegenwärtig; und er erkennt, was er zuvor nicht verstanden hat?“ „Der ehrwürdige Ānanda ist vielwissend. Möge es dem ehrwürdigen Ānanda selbst einfallen, die Antwort zu geben.“ „Nun denn, Freund Sāriputta, höre zu, merke es dir gut; ich werde sprechen.“ „So sei es, Freund“, antwortete der ehrwürdige Sāriputta dem ehrwürdigen Ānanda. Der ehrwürdige Ānanda sagte Folgendes:

‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ธมฺมํ ปริยาปุณาติ – สุตฺตํ เคยฺยํ เวยฺยากรณํ คาถํ อุทานํ อิติวุตฺตกํ ชาตกํ อพฺภุตธมฺมํ เวทลฺลํ. โส ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ วาเจติ, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ยสฺมึ อาวาเส เถรา ภิกฺขู วิหรนฺติ พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา ตสฺมึ อาวาเส วสฺสํ อุเปติ. เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ; อิมสฺส กฺวตฺโถ’ติ? เต ตสฺส อายสฺมโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา น สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตสา สมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จ สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺจ วิชานาตี’’ติ.

„Hier, Freund Sāriputta, lernt ein Mönch die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Er lehrt anderen die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; er unterweist andere ausführlich in der Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat; er rezitiert die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; er durchdenkt und erwägt die Lehre im Geiste, so wie er sie gehört und gelernt hat, und betrachtet sie prüfend mit dem Verstand. Er verbringt die Regenzeit in einem Kloster, in dem erfahrene ältere Mönche leben, die gelehrt sind, die Überlieferung kennen, Kenner der Lehrreden (Dhamma), des Ordensrechts (Vinaya) und der Zusammenfassungen (Mātikā) sind. Er sucht sie von Zeit zu Zeit auf, befragt sie und erkundigt sich: ‚Wie verhält es sich hiermit, Ehrwürdiger? Was ist der Sinn hiervon?‘ Diese enthüllen jenem Ehrwürdigen das noch nicht Enthüllte, machen das Unklare klar und beseitigen Zweifel in Bezug auf verschiedene zweifelhafte Punkte der Lehre. Insofern, Freund Sāriputta, hört ein Mönch die zuvor noch nicht gehörte Lehre, und die bereits gehörten Lehren gehen ihm nicht verloren; die Lehren, die er zuvor im Geiste berührt hat, treten ihm klar vor Augen, und er erkennt das noch Unverstandene.“

‘‘อจฺฉริยํ[Pg.318], อาวุโส, อพฺภุตํ, อาวุโส, ยาว สุภาสิตํ จิทํ อายสฺมตา อานนฺเทน. อิเมหิ จ มยํ ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตํ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ธาเรม. อายสฺมา หิ อานนฺโท ธมฺมํ ปริยาปุณาติ – สุตฺตํ เคยฺยํ เวยฺยากรณํ คาถํ อุทานํ อิติวุตฺตกํ ชาตกํ อพฺภุตธมฺมํ เวทลฺลํ. อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ, อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ วาเจติ, อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ, อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. อายสฺมา อานนฺโท ยสฺมึ อาวาเส เถรา ภิกฺขู วิหรนฺติ พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา ตสฺมึ อาวาเส วสฺสํ อุเปติ. เต อายสฺมา อานนฺโท กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ; อิมสฺส กฺวตฺโถ’ติ? เต อายสฺมโต อานนฺทสฺส อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺตี’’ติ. นวมํ.

„Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie gut dies vom ehrwürdigen Ānanda gesprochen wurde! Wir betrachten den ehrwürdigen Ānanda als jemanden, der mit diesen sechs Qualitäten ausgestattet ist. Der ehrwürdige Ānanda lernt nämlich die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Der ehrwürdige Ānanda lehrt anderen die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; der ehrwürdige Ānanda unterweist andere ausführlich in der Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat; der ehrwürdige Ānanda rezitiert die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; der ehrwürdige Ānanda durchdenkt und erwägt die Lehre im Geiste, so wie er sie gehört und gelernt hat, und betrachtet sie prüfend mit dem Verstand. Der ehrwürdige Ānanda verbringt die Regenzeit in einem Kloster, in dem erfahrene ältere Mönche leben, die gelehrt sind, die Überlieferung kennen, Kenner der Lehrreden, des Ordensrechts und der Zusammenfassungen sind. Er sucht diese von Zeit zu Zeit auf, befragt sie und erkundigt sich: ‚Wie verhält es sich hiermit, Ehrwürdiger? Was ist der Sinn hiervon?‘ Diese enthüllen dem ehrwürdigen Ānanda das noch nicht Enthüllte, machen das Unklare klar und beseitigen Zweifel in Bezug auf verschiedene zweifelhafte Punkte der Lehre.“ Das Neunte.

๑๐. ขตฺติยสุตฺตํ

10. Khattiyasutta – Die Lehrrede über die Adligen

๕๒. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

52. Dann begab sich der Brahmane Jāṇussoṇi zum Erhabenen; nach seiner Ankunft begrüßte er den Erhabenen freundlich. Nachdem er diese höflichen und denkwürdigen Worte gewechselt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Jāṇussoṇi zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ขตฺติยา, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘ขตฺติยา โข, พฺราหฺมณ, โภคาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา พลาธิฏฺฐานา ปถวีภินิเวสา อิสฺสริยปริโยสานา’’ติ.

„Was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Adligen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Adligen, o Brahmane, streben nach Reichtum, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Macht, sind auf Landbesitz bedacht und haben die Herrschaft als Ziel.“

‘‘พฺราหฺมณา ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘พฺราหฺมณา โข, พฺราหฺมณ, โภคาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา มนฺตาธิฏฺฐานา ยญฺญาภินิเวสา พฺรหฺมโลกปริโยสานา’’ติ.

„Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Brahmanen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Brahmanen, o Brahmane, streben nach Reichtum, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Mantras, sind auf das Opferwesen bedacht und haben die Brahma-Welt als Ziel.“

‘‘คหปติกา [Pg.319] ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘คหปติกา โข, พฺราหฺมณ, โภคาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา สิปฺปาธิฏฺฐานา กมฺมนฺตาภินิเวสา นิฏฺฐิตกมฺมนฺตปริโยสานา’’ติ.

„Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Hausväter, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Hausväter, o Brahmane, streben nach Reichtum, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Handwerk, sind auf ihre Arbeit bedacht und haben den Abschluss ihrer Arbeit als Ziel.“

‘‘อิตฺถี ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘อิตฺถี โข, พฺราหฺมณ, ปุริสาธิปฺปายา อลงฺการูปวิจารา ปุตฺตาธิฏฺฐานา อสปตีภินิเวสา อิสฺสริยปริโยสานา’’ติ.

„Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Frauen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Frauen, o Brahmane, streben nach einem Ehemann, beschäftigen sich mit Schmuck, stützen sich auf Söhne, sind darauf bedacht, keine Mitbuhlerin zu haben, und haben die Vorherrschaft im Haus als Ziel.“

‘‘โจรา ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘โจรา โข, พฺราหฺมณ, อาทานาธิปฺปายา คหนูปวิจารา สตฺถาธิฏฺฐานา อนฺธการาภินิเวสา อทสฺสนปริโยสานา’’ติ.

„Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Diebe, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Diebe, o Brahmane, streben nach Wegnahme des Besitzes anderer, beschäftigen sich mit Dickichten, stützen sich auf Waffen, sind auf die Dunkelheit bedacht und haben das Nicht-Gesehen-Werden als Ziel.“

‘‘สมณา ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘สมณา โข, พฺราหฺมณ, ขนฺติโสรจฺจาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา สีลาธิฏฺฐานา อากิญฺจญฺญาภินิเวสา นิพฺพานปริโยสานา’’ติ.

„Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Asketen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Asketen, o Brahmane, streben nach Geduld und Sanftmut, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Tugend, sind auf Besitzlosigkeit bedacht und haben das Nibbāna als Ziel.“

‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ขตฺติยานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ อธิปฺปายญฺจ อุปวิจารญฺจ อธิฏฺฐานญฺจ อภินิเวสญฺจ ปริโยสานญฺจ. พฺราหฺมณานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ…เป… คหปตีนมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ… อิตฺถีนมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ… โจรานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ … สมณานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ อธิปฺปายญฺจ อุปวิจารญฺจ อธิฏฺฐานญฺจ อภินิเวสญฺจ ปริโยสานญฺจ. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ.

„Erstaunlich, o Herr Gotama, wunderbar, o Herr Gotama! Der verehrte Gotama kennt der Khattiyas Absicht, Wirkungsbereich, Standpunkt, Bestreben und Ziel. Der verehrte Gotama kennt auch der Brahmanen ... der Hausväter ... der Frauen ... der Diebe ... der Asketen Absicht, Wirkungsbereich, Standpunkt, Bestreben und Ziel. Vortrefflich, o Herr Gotama! ... Möge der verehrte Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der bis zum Ende seines Lebens Zuflucht genommen hat.“ Das Zehnte.

๑๑. อปฺปมาทสุตฺตํ

11. Die Lehrrede über die Nicht-Nachlässigkeit (Appamādasutta)

๕๓. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ [Pg.320] วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

53. Da begab sich ein gewisser Brahman dorthin, wo der Erhabene verweilte; dort angekommen, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nachdem er das freundliche und denkwürdige Gespräch beendet hatte, setzte er sich an eine Seite. Beiseite sitzend sprach dieser Brahman zum Erhabenen wie folgt:

‘‘อตฺถิ นุ โข, โภ โคตม, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต โย อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ? ‘‘อตฺถิ โข, พฺราหฺมณ, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต โย อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ.

„Gibt es wohl, o Herr Gotama, eine einzige Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen?“ „Es gibt, o Brahman, eine einzige Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“

‘‘กตโม ปน, โภ โคตม, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต โย อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ? ‘‘อปฺปมาโท โข, พฺราหฺมณ, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’.

„Welches ist aber, o Herr Gotama, diese eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen?“ „Es ist die Nicht-Nachlässigkeit, o Brahman, jene eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“

‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, ยานิ กานิจิ ชงฺคลานํ ปาณานํ ปทชาตานิ, สพฺพานิ ตานิ หตฺถิปเท สโมธานํ คจฺฉนฺติ; หตฺถิปทํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ, ยทิทํ มหนฺตตฺเตน. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ, อปฺปมาโท เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก.

„Gleichwie, o Brahman, welche Fußspuren auch immer von landbewohnenden Lebewesen stammen mögen, sie alle im Fußabdruck des Elefanten zusammenkommen; der Fußabdruck des Elefanten gilt aufgrund seiner Größe als der vorzüglichste unter ihnen. Ebenso, o Brahman, ist es die Nicht-Nachlässigkeit, jene eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“

‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, กูฏาคารสฺส ยา กาจิ โคปานสิโย สพฺพา ตา กูฏงฺคมา กูฏนินฺนา กูฏสโมสรณา, กูฏํ ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ …เป….

„Gleichwie, o Brahman, bei einem Giebelhaus welche Dachsparren auch immer vorhanden sein mögen, sie alle zum Giebel hinführen, zum Giebel geneigt sind und im Giebel zusammenlaufen, wobei der Giebel als der vorzüglichste unter ihnen gilt; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“

‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, ปพฺพชลายโก ปพฺพชํ ลายิตฺวา อคฺเค คเหตฺวา โอธุนาติ นิธุนาติ นิจฺฉาเทติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ…เป….

„Gleichwie, o Brahman, ein Pabbaja-Grasschneider, nachdem er das Pabbaja-Gras geschnitten hat, es am Ende packt und es ausschüttelt, hin und her schüttelt und abklopft; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“

‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, อมฺพปิณฺฑิยา วณฺฏจฺฉินฺนาย ยานิ กานิจิ อมฺพานิ วณฺฏูปนิพนฺธนานิ สพฺพานิ ตานิ ตทนฺวยานิ ภวนฺติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ…เป….

„Gleichwie, o Brahman, wenn bei einem Mango-Büschel der Hauptstiel abgeschnitten ist, alle Mangos, die an den Stielen hängen, diesem folgen; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“

‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, เย เกจิ ขุทฺทราชาโน สพฺเพเต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา ภวนฺติ, ราชา เตสํ จกฺกวตฺตี อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ…เป….

„Gleichwie, o Brahman, welche Kleinkönige es auch geben mag, sie alle Gefolgsleute des Weltbeherrschers sind, und der Weltbeherrscher als der vorzüglichste unter ihnen gilt; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“

‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.321], พฺราหฺมณ, ยา กาจิ ตารกรูปานํ ปภา สพฺพา ตา จนฺทสฺส ปภาย กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, จนฺทปฺปภา ตาสํ อคฺคมกฺขายติ. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ, อปฺปมาโท เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก.

„Gleichwie, o Brahman, was für ein Licht auch immer von den Sternen ausgehen mag, all das erreicht nicht den sechzehnten Teil des Mondlichts; das Mondlicht gilt als das vorzüglichste unter ihnen. Ebenso, o Brahman, ist es die Nicht-Nachlässigkeit, jene eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“

‘‘อยํ โข, พฺราหฺมณ, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ.

„Dies ist, o Brahman, die eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. เอกาทสมํ.

„Vortrefflich, o Herr Gotama, vortrefflich, o Herr Gotama! ... Möge der verehrte Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der bis zum Ende seines Lebens Zuflucht genommen hat.“ Das Elfte.

๑๒. ธมฺมิกสุตฺตํ

12. Die Lehrrede über Dhammika (Dhammikasutta)

๕๔. เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา ธมฺมิโก ชาติภูมิยํ อาวาสิโก โหติ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตสุ อาวาเสสุ. ตตฺร สุทํ อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ.

54. Einst weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Dhammika der residierende Mönch in seinem Geburtsort, und zwar in allen sieben Klöstern dort. Dort pflegte der ehrwürdige Dhammika die ankommenden Mönche zu beschimpfen, zu schmähen, zu kränken, mit Worten zu verletzen und zu belästigen. Diese ankommenden Mönche, vom ehrwürdigen Dhammika beschimpft, geschmäht, gekränkt, mit Worten verletzt und belästigt, zogen weiter, blieben nicht dort und verließen das Kloster.

อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘มยํ โข ภิกฺขุสงฺฆํ ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. อถ จ ปน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. โก นุ โข เหตุ โก ปจฺจโย เยน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาส’’นฺติ? อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ[Pg.322], น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. ยํนูน มยํ อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ปพฺพาเชยฺยามา’’ติ.

Da kam den Laienanhängern des Geburtsortes dieser Gedanke: „Wir versorgen die Mönchsgemeinde mit Roben, Almosenspeise, Lagestätten und Heilmitteln für Kranke. Dennoch ziehen die ankommenden Mönche weiter, bleiben nicht hier und verlassen das Kloster. Was mag wohl die Ursache sein, was der Grund dafür, dass die ankommenden Mönche weiterziehen, nicht bleiben und das Kloster verlassen?“ Dann kam den Laienanhängern des Geburtsortes dieser Gedanke: „Dieser ehrwürdige Dhammika beschimpft, schmäht, kränkt, verletzt und belästigt mit Worten die ankommenden Mönche. Und diese ankommenden Mönche ziehen, von ihm so behandelt, weiter und verlassen das Kloster. Wie wäre es, wenn wir den ehrwürdigen Dhammika ausweisen würden?“

อถ โข ชาติภูมกา อุปาสกา เยน อายสฺมา ธมฺมิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ปกฺกมตุ, ภนฺเต, อายสฺมา ธมฺมิโก อิมมฺหา อาวาสา; อลํ เต อิธ วาเสนา’’ติ. อถ โข อายสฺมา ธมฺมิโก ตมฺหา อาวาสา อญฺญํ อาวาสํ อคมาสิ. ตตฺรปิ สุทํ อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ.

Da begaben sich die Laienanhänger seines Geburtsortes dorthin, wo der Ehrwürdige Dhammika war. Nachdem sie sich ihm genähert hatten, sprachen sie zum Ehrwürdigen Dhammika: „Möge der Ehrwürdige Dhammika aus diesem Kloster wegziehen, Herr; genug des hiesigen Verweilens für dich.“ Daraufhin begab sich der Ehrwürdige Dhammika von diesem Kloster zu einem anderen Kloster. Aber auch dort beschimpfte, beleidigte, belästigte, peinigte und bedrängte der Ehrwürdige Dhammika die ankommenden Mönche mit Worten. Und jene ankommenden Mönche, vom Ehrwürdigen Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, gepeinigt und mit Worten bedrängt, zogen fort, blieben nicht dort und verließen das Kloster.

อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘มยํ โข ภิกฺขุสงฺฆํ ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. อถ จ ปน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. โก นุ โข เหตุ โก ปจฺจโย เยน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาส’’นฺติ? อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. ยํนูน มยํ อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ปพฺพาเชยฺยามา’’ติ.

อถ โข ชาติภูมกา อุปาสกา เยนายสฺมา ธมฺมิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ปกฺกมตุ, ภนฺเต, อายสฺมา ธมฺมิโก อิมมฺหาปิ อาวาสา; อลํ เต อิธ วาเสนา’’ติ. อถ โข อายสฺมา ธมฺมิโก ตมฺหาปิ อาวาสา อญฺญํ อาวาสํ อคมาสิ. ตตฺรปิ สุทํ อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ.

Da begaben sich die Laienanhänger seines Geburtsortes dorthin, wo der Ehrwürdige Dhammika war. Nachdem sie sich ihm genähert hatten, sprachen sie zum Ehrwürdigen Dhammika: „Möge der Ehrwürdige Dhammika auch aus diesem Kloster wegziehen, Herr; genug des hiesigen Verweilens für dich.“ Daraufhin begab sich der Ehrwürdige Dhammika auch von diesem Kloster zu einem anderen Kloster. Aber auch dort beschimpfte, beleidigte, belästigte, peinigte und bedrängte der Ehrwürdige Dhammika die ankommenden Mönche mit Worten. Und jene ankommenden Mönche, vom Ehrwürdigen Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, gepeinigt und mit Worten bedrängt, zogen fort, blieben nicht dort und verließen das Kloster.

อถ [Pg.323] โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘มยํ โข ภิกฺขุสงฺฆํ ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. อถ จ ปน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. โก นุ โข เหตุ โก ปจฺจโย เยน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาส’’นฺติ? อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ…เป…. ยํนูน มยํ อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ปพฺพาเชยฺยาม สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. อถ โข ชาติภูมกา อุปาสกา เยนายสฺมา ธมฺมิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ปกฺกมตุ, ภนฺเต, อายสฺมา ธมฺมิโก สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. อถ โข อายสฺมโต ธมฺมิกสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ปพฺพาชิโต โขมฺหิ ชาติภูมเกหิ อุปาสเกหิ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหิ. กหํ นุ โข ทานิ คจฺฉามี’’ติ? อถ โข อายสฺมโต ธมฺมิกสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ยํนูนาหํ เยน ภควา เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ.

Da dachten die Laienanhänger seines Geburtsortes: „Wir dienen dem Mönchsorden mit Gewändern, Almosenspeise, Lagerstätten und Heilmitteln für Kranke. Dennoch ziehen die ankommenden Mönche fort, bleiben nicht dort und verlassen das Kloster. Was ist wohl die Ursache, was ist der Grund, weshalb die ankommenden Mönche fortziehen, nicht dort bleiben und das Kloster verlassen?“ Da dachten die Laienanhänger seines Geburtsortes: „Dieser Ehrwürdige Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, peinigt... (wie oben) ... Wie wäre es, wenn wir den Ehrwürdigen Dhammika gänzlich von allen sieben Klöstern an seinem Geburtsort vertreiben würden?“ Da begaben sich die Laienanhänger seines Geburtsortes dorthin, wo der Ehrwürdige Dhammika war, und sprachen: „Herr, möge der Ehrwürdige Dhammika gänzlich von den sieben Klöstern an seinem Geburtsort wegziehen.“ Da dachte der Ehrwürdige Dhammika: „Ich bin von den Laienanhängern meines Geburtsortes gänzlich aus den sieben Klöstern meines Geburtsortes vertrieben worden. Wohin soll ich nun gehen?“ Da dachte der Ehrwürdige Dhammika: „Wie wäre es, wenn ich mich dorthin begäbe, wo der Erhabene weilt?“

อถ โข อายสฺมา ธมฺมิโก ปตฺตจีวรมาทาย เยน ราชคหํ เตน ปกฺกามิ. อนุปุพฺเพน เยน ราชคหํ คิชฺฌกูโฏ ปพฺพโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘หนฺท กุโต นุ ตฺวํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อาคจฺฉสี’’ติ? ‘‘ปพฺพาชิโต อหํ, ภนฺเต, ชาติภูมเกหิ อุปาสเกหิ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. ‘‘อลํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, กึ เต อิมินา, ยํ ตํ ตโต ตโต ปพฺพาเชนฺติ, โส ตฺวํ ตโต ตโต ปพฺพาชิโต มเมว สนฺติเก อาคจฺฉสิ’’.

Daraufhin nahm der Ehrwürdige Dhammika Schale und Gewand und zog nach Rājagaha. Er gelangte nach Rājagaha zum Geierberg, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem zur Seite sitzenden Ehrwürdigen Dhammika sprach der Erhabene: „Nun, Brahman Dhammika, woher kommst du?“ – „Herr, ich wurde von den Laienanhängern meines Geburtsortes gänzlich aus den sieben Klöstern an meinem Geburtsort vertrieben.“ – „Es ist genug, Brahman Dhammika. Was nützt dir jenes Verweilen dort, wenn sie dich von dort und da vertreiben? So kommst du nun, von dort und da vertrieben, zu mir.“

‘‘ภูตปุพฺพํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สามุทฺทิกา วาณิชา ตีรทสฺสึ สกุณํ คเหตฺวา นาวาย สมุทฺทํ อชฺโฌคาหนฺติ. เต อตีรทกฺขิณิยา นาวาย ตีรทสฺสึ สกุณํ มุญฺจนฺติ. โส คจฺฉเตว ปุรตฺถิมํ ทิสํ, คจฺฉติ ปจฺฉิมํ ทิสํ, คจฺฉติ อุตฺตรํ ทิสํ, คจฺฉติ ทกฺขิณํ ทิสํ, คจฺฉติ อุทฺธํ, คจฺฉติ อนุทิสํ. สเจ โส สมนฺตา ตีรํ ปสฺสติ, ตถาคตโกว โหติ. สเจ ปน โส สมนฺตา [Pg.324] ตีรํ น ปสฺสติ ตเมว นาวํ ปจฺจาคจฺฉติ. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, ยํ ตํ ตโต ตโต ปพฺพาเชนฺติ โส ตฺวํ ตโต ตโต ปพฺพาชิโต มเมว สนฺติเก อาคจฺฉสิ.

„Einst, Brahman Dhammika, nahmen seefahrende Kaufleute einen landspähenden Vogel mit und stachen mit dem Schiff in das Weltmeer. Wenn sie kein Ufer mehr sehen konnten, ließen sie den landspähenden Vogel frei. Er fliegt nach Osten, er fliegt nach Westen, er fliegt nach Norden, er fliegt nach Süden, er fliegt nach oben, er fliegt in die Zwischenhimmelsrichtungen. Wenn er ringsum das Ufer sieht, dann fliegt er dorthin. Wenn er aber ringsum das Ufer nicht sieht, kehrt er genau zu diesem Schiff zurück. Ebenso ist es, Brahman Dhammika: Wenn sie dich von dort und da vertreiben, so kommst du, von dort und da vertrieben, zu mir.“

‘‘ภูตปุพฺพํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, รญฺโญ โกรพฺยสฺส สุปฺปติฏฺโฐ นาม นิคฺโรธราชา อโหสิ ปญฺจสาโข สีตจฺฉาโย มโนรโม. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส ทฺวาทสโยชนานิ อภินิเวโส อโหสิ, ปญฺจ โยชนานิ มูลสนฺตานกานํ. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส ตาว มหนฺตานิ ผลานิ อเหสุํ; เสยฺยถาปิ นาม อาฬฺหกถาลิกา. เอวมสฺส สาทูนิ ผลานิ อเหสุํ; เสยฺยถาปิ นาม ขุทฺทํ มธุํ อเนลกํ. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส เอกํ ขนฺธํ ราชา ปริภุญฺชติ สทฺธึ อิตฺถาคาเรน, เอกํ ขนฺธํ พลกาโย ปริภุญฺชติ, เอกํ ขนฺธํ เนคมชานปทา ปริภุญฺชนฺติ, เอกํ ขนฺธํ สมณพฺราหฺมณา ปริภุญฺชนฺติ, เอกํ ขนฺธํ มิคา ปริภุญฺชนฺติ. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส น โกจิ ผลานิ รกฺขติ, น จ สุทํ อญฺญมญฺญสฺส ผลานิ หึสนฺติ.

„Vor langer Zeit, o Brahmane Dhammika, gab es einen König der Banyan-Bäume namens Suppatiṭṭha, der dem König Korabya gehörte. Er hatte fünf Hauptäste, spendete kühlen Schatten und war höchst ergötzend. Die Ausdehnung der Äste des Banyan-Königs Suppatiṭṭha betrug zwölf Yojanas, und die Ausbreitung der Wurzeln betrug fünf Yojanas. Die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha waren überaus groß, etwa so wie ein Reiskochtopf. Ebenso waren seine Früchte süß, vergleichbar mit reinem Wildhonig. Einen Ast des Banyan-Königs Suppatiṭṭha nutzte der König zusammen mit seinem Harem, einen Ast nutzte das Heer, einen Ast nutzten die Bürger der Städte und des Landes, einen Ast nutzten die Asketen und Brahmanen, und einen Ast nutzten die Tiere. Niemand bewachte die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha, und auch schadeten sie einander nicht wegen der Früchte.“

‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อญฺญตโร ปุริโส สุปฺปติฏฺฐสฺส นิคฺโรธราชสฺส ยาวทตฺถํ ผลานิ ภกฺขิตฺวา สาขํ ภญฺชิตฺวา ปกฺกามิ. อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถาย เทวตาย เอตทโหสิ – ‘อจฺฉริยํ วต, โภ, อพฺภุตํ วต, โภ! ยาว ปาโป มนุสฺโส, ยตฺร หิ นาม สุปฺปติฏฺฐสฺส นิคฺโรธราชสฺส ยาวทตฺถํ ผลานิ ภกฺขิตฺวา สาขํ ภญฺชิตฺวา ปกฺกมิสฺสติ, ยํนูน สุปฺปติฏฺโฐ นิคฺโรธราชา อายตึ ผลํ น ทเทยฺยา’ติ. อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุปฺปติฏฺโฐ นิคฺโรธราชา อายตึ ผลํ น อทาสิ.

„Da geschah es, o Brahmane Dhammika, dass ein gewisser Mann die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha nach Herzenslust aß, einen Ast abbrach und dann wegging. Da kam der im Banyan-König Suppatiṭṭha wohnenden Gottheit dieser Gedanke: ‚Erstaunlich, wahrlich! Außergewöhnlich, wahrlich! Was für ein böser Mensch, dass er die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha nach Herzenslust isst, dann einen Ast abbricht und weggeht! Wie wäre es, wenn der Banyan-König Suppatiṭṭha in Zukunft keine Frucht mehr gäbe?‘ Daraufhin gab der Banyan-König Suppatiṭṭha, o Brahmane Dhammika, in Zukunft keine Frucht mehr.“

‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, ราชา โกรพฺโย เยน สกฺโก เทวานมินฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สกฺกํ เทวานมินฺทํ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, มาริส, ชาเนยฺยาสิ สุปฺปติฏฺโฐ นิคฺโรธราชา ผลํ น เทตี’ติ? อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สกฺโก เทวานมินฺโท ตถารูปํ อิทฺธาภิสงฺขารํ อภิสงฺขาสิ, ยถา ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา สุปฺปติฏฺฐํ นิคฺโรธราชํ ปวตฺเตสิ [Pg.325] อุมฺมูลมกาสิ. อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถา เทวตา ทุกฺขี ทุมฺมนา อสฺสุมุขี รุทมานา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ.

„Dann, o Brahmane Dhammika, begab sich der König Korabya dorthin, wo sich Sakka, der Herr der Götter, befand. Nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er zu Sakka, dem Herrn der Götter: ‚Wisse wohl, o Herr, der Banyan-König Suppatiṭṭha trägt keine Frucht mehr.‘ Da bewirkte Sakka, der Herr der Götter, eine solche übernatürliche Erscheinung, dass ein gewaltiger Sturmwind mit Regen aufzog, den Banyan-König Suppatiṭṭha umwarf und ihn mitsamt den Wurzeln nach oben kehrte. Daraufhin stand die im Banyan-König Suppatiṭṭha wohnende Gottheit betrübt, niedergeschlagen, mit tränenüberströmtem Gesicht weinend beiseite.“

‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สกฺโก เทวานมินฺโท เยน สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถา เทวตา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถํ เทวตํ เอตทโวจ – ‘กึ นุ ตฺวํ, เทวเต, ทุกฺขี ทุมฺมนา อสฺสุมุขี รุทมานา เอกมนฺตํ ฐิตา’ติ? ‘ตถา หิ ปน เม, มาริส, ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา ภวนํ ปวตฺเตสิ อุมฺมูลมกาสี’ติ. ‘อปิ นุ ตฺวํ, เทวเต, รุกฺขธมฺเม ฐิตาย ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา ภวนํ ปวตฺเตสิ อุมฺมูลมกาสี’ติ? ‘กถํ ปน, มาริส, รุกฺโข รุกฺขธมฺเม ฐิโต โหตี’ติ? ‘อิธ, เทวเต, รุกฺขสฺส มูลํ มูลตฺถิกา หรนฺติ, ตจํ ตจตฺถิกา หรนฺติ, ปตฺตํ ปตฺตตฺถิกา หรนฺติ, ปุปฺผํ ปุปฺผตฺถิกา หรนฺติ, ผลํ ผลตฺถิกา หรนฺติ. น จ เตน เทวตาย อนตฺตมนตา วา อนภินนฺทิ วา กรณียา. เอวํ โข, เทวเต, รุกฺโข รุกฺขธมฺเม ฐิโต โหตี’ติ. ‘อฏฺฐิตาเยว โข เม, มาริส, รุกฺขธมฺเม ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา ภวนํ ปวตฺเตสิ อุมฺมูลมกาสี’ติ. ‘สเจ โข ตฺวํ, เทวเต, รุกฺขธมฺเม ติฏฺเฐยฺยาสิ, สิยา เต ภวนํ ยถาปุเร’ติ? ‘ฐสฺสามหํ, มาริส, รุกฺขธมฺเม, โหตุ เม ภวนํ ยถาปุเร’’’ติ.

„Dann begab sich Sakka, der Herr der Götter, dorthin, wo die im Banyan-König Suppatiṭṭha wohnende Gottheit war, und sprach zu ihr: ‚Warum stehst du, o Gottheit, betrübt, niedergeschlagen, mit tränenüberströmtem Gesicht weinend beiseite?‘ – ‚Wegen des gewaltigen Sturms und Regens, o Herr, der mein Heim umgeworfen und entwurzelt hat.‘ – ‚Warst du denn, o Gottheit, in der Tugend der Bäume (rukkhadhamma) gefestigt, als der gewaltige Sturm und Regen kam und dein Heim umwarf und entwurzelte?‘ – ‚Wie aber, o Herr, ist ein Baum in der Tugend der Bäume gefestigt?‘ – ‚Hierbei, o Gottheit, nehmen jene, die Wurzeln benötigen, die Wurzeln des Baumes; jene, die Rinde benötigen, nehmen die Rinde; jene, die Blätter benötigen, nehmen die Blätter; jene, die Blüten benötigen, nehmen die Blüten; jene, die Früchte benötigen, nehmen die Früchte. Deswegen sollte die Gottheit weder Unmut noch Unzufriedenheit empfinden. So, o Gottheit, ist ein Baum in der Tugend der Bäume gefestigt.‘ – ‚Wahrlich, o Herr, ich war nicht in der Tugend der Bäume gefestigt, als der gewaltige Sturm und Regen mein Heim umwarf und entwurzelte.‘ – ‚Wenn du nun, o Gottheit, in der Tugend der Bäume gefestigt wärst, könnte dein Heim wieder so sein wie zuvor.‘ – ‚Ich werde mich in der Tugend der Bäume festigen, o Herr; möge mein Heim wieder so sein wie zuvor!‘“

‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สกฺโก เทวานมินฺโท ตถารูปํ อิทฺธาภิสงฺขารํ อภิสงฺขาสิ, ยถา ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา สุปฺปติฏฺฐํ นิคฺโรธราชํ อุสฺสาเปสิ, สจฺฉวีนิ มูลานิ อเหสุํ. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อปิ นุ ตํ สมณธมฺเม ฐิตํ ชาติภูมกา อุปาสกา ปพฺพาเชสุํ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ? ‘‘กถํ ปน, ภนฺเต, สมโณ สมณธมฺเม ฐิโต โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สมโณ อกฺโกสนฺตํ น ปจฺจกฺโกสติ, โรสนฺตํ น ปฏิโรสติ, ภณฺฑนฺตํ น ปฏิภณฺฑติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สมโณ สมณธมฺเม ฐิโต โหตี’’ติ. ‘‘อฏฺฐิตํเยว มํ, ภนฺเต, สมณธมฺเม ชาติภูมกา อุปาสกา ปพฺพาเชสุํ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ.

„Da bewirkte Sakka, der Herr der Götter, eine solche übernatürliche Erscheinung, dass ein gewaltiger Sturmwind mit Regen aufzog, der den Banyan-König Suppatiṭṭha wieder aufrichtete, und seine Wurzeln festigten sich in der Erde. Genauso auch, o Brahmane Dhammika: Wurdest du, der du in der Tugend der Asketen (samaṇadhamma) gefestigt warst, etwa von den dort geborenen Laienanhängern aus allen sieben Klöstern deiner Heimat vertrieben?“ – „Wie aber, o Herr, ist ein Asket in der Tugend der Asketen gefestigt?“ – „Hierbei, o Brahmane Dhammika, schimpft ein Asket nicht zurück, wenn er beschimpft wird; er wird nicht zornig zurück, wenn man ihn erzürnt; er schlägt nicht zurück, wenn man ihn schlägt. So, o Brahmane Dhammika, ist ein Asket in der Tugend der Asketen gefestigt.“ – „Wahrlich, o Herr, ich war nicht in der Tugend der Asketen gefestigt, als mich die dort geborenen Laienanhänger aus allen sieben Klöstern meiner Heimat vertrieben.“

‘‘ภูตปุพฺพํ[Pg.326], พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุเนตฺโต นาม สตฺถา อโหสิ ติตฺถกโร กาเมสุ วีตราโค. สุเนตฺตสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สตฺถุโน อเนกานิ สาวกสตานิ อเหสุํ. สุเนตฺโต สตฺถา สาวกานํ พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสสิ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุเนตฺตสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ น ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชึสุ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุเนตฺตสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชึสุ.

Einst, Brahmane Dhammika, gab es einen Lehrer namens Sunetta, einen Religionsstifter, der frei von sinnlichem Verlangen war. Der Lehrer Sunetta, Brahmane Dhammika, hatte viele hunderte Jünger. Der Lehrer Sunetta lehrte seinen Jüngern den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt. Diejenigen, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Sunetta, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, keine gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einem Zustand des Leids, auf einer unglücklichen Fährte, in Verderbnis und in der Hölle wiedergeboren. Diejenigen jedoch, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Sunetta, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren.

‘‘ภูตปุพฺพํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, มูคปกฺโข นาม สตฺถา อโหสิ…เป… อรเนมิ นาม สตฺถา อโหสิ… กุทฺทาลโก นาม สตฺถา อโหสิ… หตฺถิปาโล นาม สตฺถา อโหสิ… โชติปาโล นาม สตฺถา อโหสิ ติตฺถกโร กาเมสุ วีตราโค. โชติปาลสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สตฺถุโน อเนกานิ สาวกสตานิ อเหสุํ. โชติปาโล สตฺถา สาวกานํ พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสสิ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, โชติปาลสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ น ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชึสุ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, โชติปาลสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชึสุ.

Einst, Brahmane Dhammika, gab es einen Lehrer namens Mūgapakkha ... ferner einen Lehrer namens Aranemi ... einen Lehrer namens Kuddālaka ... einen Lehrer namens Hatthipāla ... einen Lehrer namens Jotipāla, einen Religionsstifter, der frei von sinnlichem Verlangen war. Der Lehrer Jotipāla, Brahmane Dhammika, hatte viele hunderte Jünger. Der Lehrer Jotipāla lehrte seinen Jüngern den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt. Diejenigen, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Jotipāla, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, keine gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einem Zustand des Leids, auf einer unglücklichen Fährte, in Verderbnis und in der Hölle wiedergeboren. Diejenigen jedoch, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Jotipāla, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren.

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, โย อิเม ฉ สตฺถาเร ติตฺถกเร กาเมสุ วีตราเค, อเนกสตปริวาเร สสาวกสงฺเฆ ปทุฏฺฐจิตฺโต อกฺโกเสยฺย ปริภาเสยฺย, พหุํ โส อปุญฺญํ ปสเวยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘โย โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อิเม ฉ สตฺถาเร ติตฺถกเร กาเมสุ วีตราเค อเนกสตปริวาเร สสาวกสงฺเฆ ปทุฏฺฐจิตฺโต อกฺโกเสยฺย ปริภาเสยฺย, พหุํ โส อปุญฺญํ ปสเวยฺย. โย เอกํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนํ ปุคฺคลํ ปทุฏฺฐจิตฺโต อกฺโกสติ ปริภาสติ, อยํ ตโต พหุตรํ อปุญฺญํ ปสวติ. ตํ กิสฺส เหตุ? นาหํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อิโต พหิทฺธา เอวรูปึ ขนฺตึ วทามิ, ยถามํ สพฺรหฺมจารีสุ. ตสฺมาติห, พฺราหฺมณ ธมฺมิก[Pg.327], เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น โน สมสพฺรหฺมจารีสุ จิตฺตานิ ปทุฏฺฐานิ ภวิสฺสนฺตี’’’ติ. เอวญฺหิ เต, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สิกฺขิตพฺพนฺติ.

Was meinst du, Brahmane Dhammika? Wenn jemand diese sechs Lehrer, diese Religionsstifter, die frei von sinnlichem Verlangen waren und ein Gefolge von vielen hunderten Jüngern hatten, mit böswilligem Geist beschimpfen und schmähen würde, würde er nicht viel Unheil anhäufen?" – – "Gewiss, Herr." – – "Brahmane Dhammika, wer diese sechs Lehrer, diese Religionsstifter, die frei von sinnlichem Verlangen waren und ein Gefolge von vielen hunderten Jüngern hatten, mit böswilligem Geist beschimpft und schmäht, der häuft viel Unheil an. Wer jedoch eine einzelne Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, mit böswilligem Geist beschimpft und schmäht, der häuft noch viel mehr Unheil an. Aus welchem Grund? Brahmane Dhammika, ich erkläre eine solche Nachsicht außerhalb dieser Lehre nicht für gleichwertig mit jener gegenüber den Mitstrebenden. Deshalb, Brahmane Dhammika, sollte man sich so üben: 'Unsere Geister sollen gegenüber unseren Mitstrebenden nicht böswillig werden.' So, Brahmane Dhammika, solltest du dich üben."

‘‘สุเนตฺโต มูคปกฺโข จ, อรเนมิ จ พฺราหฺมโณ;

กุทฺทาลโก อหุ สตฺถา, หตฺถิปาโล จ มาณโว.

Sunetta und Mūgapakkha, der Brahmane Aranemi, der Lehrer Kuddālaka und der Jüngling Hatthipāla,

‘‘โชติปาโล จ โควินฺโท, อหุ สตฺตปุโรหิโต;

อหึสกา อตีตํเส, ฉ สตฺถาโร ยสสฺสิโน.

sowie Jotipāla und Govinda, der Priester der sieben Könige war; diese sechs Lehrer der Vergangenheit, die großen Ruhm besaßen, waren gewaltlos.

‘‘นิรามคนฺธา กรุเณธิมุตฺตา, กามสํโยชนาติคา ;

กามราคํ วิราเชตฺวา, พฺรหฺมโลกูปคา อหุํ.

Frei von Groll, dem Mitgefühl hingegeben, überschritten sie die Fesseln der Sinnlichkeit; nachdem sie die Lust an den Sinnen überwunden hatten, gelangten sie in die Brahma-Welt.

‘‘อเหสุํ สาวกา เตสํ, อเนกานิ สตานิปิ;

นิรามคนฺธา กรุเณธิมุตฺตา, กามสํโยชนาติคา;

กามราคํ วิราเชตฺวา, พฺรหฺมโลกูปคา อหุํ.

Auch ihre Jünger waren viele hunderte; frei von Groll, dem Mitgefühl hingegeben, überschritten sie die Fesseln der Sinnlichkeit; nachdem sie die Lust an den Sinnen überwunden hatten, gelangten sie in die Brahma-Welt.

‘‘เยเต อิสี พาหิรเก, วีตราเค สมาหิเต;

ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป, โย นโร ปริภาสติ;

พหุญฺจ โส ปสวติ, อปุญฺญํ ตาทิโส นโร.

Welcher Mensch auch immer jene Weisen außerhalb der Lehre, die leidenschaftslos und gefasst sind, mit böswilligen Gedanken schmäht, ein solcher Mensch häuft viel Unheil an.

‘‘โย เจกํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนํ, ภิกฺขุํ พุทฺธสฺส สาวกํ;

ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป, โย นโร ปริภาสติ;

อยํ ตโต พหุตรํ, อปุญฺญํ ปสเว นโร.

Wer aber einen einzelnen Mönch, einen Jünger des Buddha, der mit rechter Ansicht ausgestattet ist, mit böswilligen Gedanken schmäht, dieser Mensch häuft noch viel mehr Unheil an.

‘‘น สาธุรูปํ อาสีเท, ทิฏฺฐิฏฺฐานปฺปหายินํ;

สตฺตโม ปุคฺคโล เอโส, อริยสงฺฆสฺส วุจฺจติ.

Man sollte einen Tugendhaften, der die Grundlagen der falschen Ansichten aufgegeben hat, nicht kränken; dieser wird die siebte Person in der Gemeinschaft der Edlen genannt.

‘‘อวีตราโค กาเมสุ, ยสฺส ปญฺจินฺทฺริยา มุทู;

สทฺธา สติ จ วีริยํ, สมโถ จ วิปสฺสนา.

Auch wenn er noch nicht frei von sinnlichem Verlangen ist, so sind seine fünf Fähigkeiten doch sanft entwickelt: Vertrauen, Achtsamkeit, Tatkraft, Ruhe und Hellblick.

‘‘ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, ปุพฺเพว อุปหญฺญติ;

อตฺตานํ อุปหนฺตฺวาน, ปจฺฉา อญฺญํ วิหึสติ.

Wer einen solchen Mönch angreift, schadet sich selbst zuerst; nachdem er sich selbst geschadet hat, fügt er erst dem anderen Leid zu.

‘‘โย [Pg.328] จ รกฺขติ อตฺตานํ, รกฺขิโต ตสฺส พาหิโร;

ตสฺมา รกฺเขยฺย อตฺตานํ, อกฺขโต ปณฺฑิโต สทา’’ติ. ทฺวาทสมํ;

Wer sich selbst schützt, der schützt auch das Äußere; darum sollte der Weise stets sich selbst schützen, ohne seine Tugend zu verletzen. – Dies war das zwölfte Sutta.

ธมฺมิกวคฺโค ปญฺจโม.

Die fünfte Gruppe: Die Dhammika-Gruppe.

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung dazu:

นาคมิคสาลา อิณํ, จุนฺทํ ทฺเว สนฺทิฏฺฐิกา ทุเว;

เขมอินฺทฺริย อานนฺท, ขตฺติยา อปฺปมาเทน ธมฺมิโกติ.

Nāga, Migasālā, Schulden (Iṇa), Cunda, zwei über das Sichtbare (Sandiṭṭhika), Khema, Fähigkeiten (Indriya), Ānanda, Khattiyā, durch Achtsamkeit (Appamādena) und Dhammika.

ปฐมปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

Das erste Buch der Fünfzig (Paṭhamapaṇṇāsaka) ist abgeschlossen.

๒. ทุติยปณฺณาสกํ

2. Das zweite Buch der Fünfzig (Dutiyapaṇṇāsaka).

๖. มหาวคฺโค

6. Die Große Gruppe (Mahāvagga).

๑. โสณสุตฺตํ

1. Das Soṇa-Sutta.

๕๕. เอวํ, [Pg.329] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา โสโณ ราชคเห วิหรติ สีตวนสฺมึ. อถ โข อายสฺมโต โสณสฺส รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘‘เย โข เกจิ ภควโต สาวกา อารทฺธวีริยา วิหรนฺติ, อหํ เตสํ อญฺญตโร. อถ จ ปน เม น อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, สํวิชฺชนฺติ โข ปน เม กุเล โภคา, สกฺกา โภคา จ ภุญฺชิตุํ ปุญฺญานิ จ กาตุํ. ยํนูนาหํ สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติตฺวา โภเค จ ภุญฺเชยฺยํ ปุญฺญานิ จ กเรยฺย’’นฺติ.

55. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit weilte der ehrwürdige Soṇa bei Rājagaha im Sītavana. Als der ehrwürdige Soṇa sich in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, stieg in seinem Geist folgende Überlegung auf: ‘Unter jenen Jüngern des Erhabenen, die mit entschlossener Tatkraft leben, bin ich einer von ihnen. Dennoch ist mein Geist nicht durch Nicht-Anhaften von den Trieben befreit. In meiner Familie gibt es jedoch Reichtümer; man kann Reichtümer genießen und Verdienste wirken. Wie wäre es, wenn ich die Schulung aufgäbe, zum niederen Leben zurückkehrte, Reichtümer genöße und Verdienste wirkte?’

อถ โข ภควา อายสฺมโต โสณสฺส เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมฺมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมฺมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ โข – คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต อนฺตรหิโต สีตวเน อายสฺมโต โสณสฺส สมฺมุเข ปาตุรโหสิ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. อายสฺมาปิ โข โสโณ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ โสณํ ภควา เอตทโวจ –

Da erkannte der Erhabene mit seinem Geist die Gedanken im Geist des ehrwürdigen Soṇa – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde, ebenso verschwand er vom Berg Gijjhakūṭa und erschien im Sītavana direkt vor dem ehrwürdigen Soṇa. Der Erhabene setzte sich auf den bereitgestellten Platz. Auch der ehrwürdige Soṇa grüßte den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Als er zur Seite saß, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Soṇa:

‘‘นนุ เต, โสณ, รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘เย โข เกจิ ภควโต สาวกา อารทฺธวีริยา วิหรนฺติ, อหํ เตสํ อญฺญตโร. อถ จ ปน เม น อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, สํวิชฺชนฺติ โข ปน เม กุเล โภคา, สกฺกา โภคา จ ภุญฺชิตุํ ปุญฺญานิ จ กาตุํ. ยํนูนาหํ สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติตฺวา โภเค จ ภุญฺเชยฺยํ ปุญฺญานิ จ กเรยฺย’’’นฺติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

„Soṇa, stieg in dir, als du in die Abgeschiedenheit zurückgezogen warst, nicht dieser Gedanke auf: ‚Was immer es an Schülern des Erhabenen gibt, die mit unermüdlicher Tatkraft leben, ich gehöre zu ihnen. Dennoch ist mein Geist nicht durch Nicht-Anhaften von den Trieben (Āsavas) befreit. In meiner Familie ist jedoch Reichtum vorhanden; es ist möglich, Reichtum zu genießen und Verdienste zu erwerben. Wie wäre es, wenn ich die Übung aufgäbe, zum niederen Leben (als Laie) zurückkehrte, Reichtum genösse und Verdienste erwürbe‘?“ – „So ist es, Herr.“

‘‘ตํ [Pg.330] กึ มญฺญสิ, โสณ, กุสโล ตฺวํ ปุพฺเพ อคาริยภูโต วีณาย ตนฺติสฺสเร’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, โสณ, ยทา เต วีณาย ตนฺติโย อจฺจายตา โหนฺติ, อปิ นุ เต วีณา ตสฺมึ สมเย สรวตี วา โหติ กมฺมญฺญา วา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

„Was meinst du, Soṇa, warst du früher, als du noch ein Hausbewohner warst, geschickt im Spiel der Saiten der Laute?“ – „Ja, Herr.“ – „Was meinst du, Soṇa, wenn die Saiten deiner Laute zu straff gespannt sind, ist die Laute dann zu jener Zeit wohlklingend oder zum Spielen geeignet?“ – „Gewiss nicht, Herr.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, โสณ, ยทา เต วีณาย ตนฺติโย อติสิถิลา โหนฺติ, อปิ นุ เต วีณา ตสฺมึ สมเย สรวตี วา โหติ กมฺมญฺญา วา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

„Was meinst du, Soṇa, wenn die Saiten deiner Laute zu locker sind, ist die Laute dann zu jener Zeit wohlklingend oder zum Spielen geeignet?“ – „Gewiss nicht, Herr.“

‘‘ยทา ปน เต, โสณ, วีณาย ตนฺติโย น อจฺจายตา โหนฺติ นาติสิถิลา สเม คุเณ ปติฏฺฐิตา, อปิ นุ เต วีณา ตสฺมึ สมเย สรวตี วา โหติ กมฺมญฺญา วา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

„Wenn aber, Soṇa, die Saiten deiner Laute weder zu straff gespannt noch zu locker sind, sondern auf ein gleichmäßiges Maß abgestimmt sind, ist die Laute dann zu jener Zeit wohlklingend oder zum Spielen geeignet?“ – „Ja, Herr.“

‘‘เอวเมวํ โข, โสณ, อจฺจารทฺธวีริยํ อุทฺธจฺจาย สํวตฺตติ, อติสิถิลวีริยํ โกสชฺชาย สํวตฺตติ. ตสฺมาติห ตฺวํ, โสณ, วีริยสมถํ อธิฏฺฐหํ, อินฺทฺริยานญฺจ สมตํ ปฏิวิชฺฌ, ตตฺถ จ นิมิตฺตํ คณฺหาหี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา โสโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ โสณํ อิมินา โอวาเทน โอวทิตฺวา – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ โข – สีตวเน อนฺตรหิโต คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต ปาตุรโหสิ.

„Ebenso, Soṇa, führt allzu angespannte Tatkraft zu Unruhe, und allzu schlaffe Tatkraft führt zu Trägheit. Darum, Soṇa, bestimme das rechte Maß an Tatkraft, erkenne die Ausgewogenheit der Fähigkeiten (Indriyas) und erfasse dort das Zeichen (der Meditation).“ – „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Soṇa dem Erhabenen. Nachdem der Erhabene den ehrwürdigen Soṇa mit dieser Unterweisung belehrt hatte, verschwand er – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – aus dem Sītavana und erschien wieder auf dem Berg Gijjhakūṭa.

อถ โข อายสฺมา โสโณ อปเรน สมเยน วีริยสมถํ อธิฏฺฐาสิ, อินฺทฺริยานญฺจ สมตํ ปฏิวิชฺฌิ, ตตฺถ จ นิมิตฺตํ อคฺคเหสิ. อถ โข อายสฺมา โสโณ เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนาคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ. ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร จ ปนายสฺมา โสโณ อรหตํ อโหสิ.

Danach stellte der ehrwürdige Soṇa das rechte Maß an Tatkraft her, erkannte die Ausgewogenheit der Fähigkeiten und erfasste dort das Zeichen. Daraufhin lebte der ehrwürdige Soṇa allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen; und nach nicht langer Zeit verwirklichte er noch in diesem Leben durch eigene höhere Erkenntnis das unvergleichliche Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen, und verweilte darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt kein weiteres Werden mehr für diesen Zustand.“ Und der ehrwürdige Soṇa wurde einer der Arahants.

อถ โข อายสฺมโต โสณสฺส อรหตฺตปฺปตฺตสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ยํนูนาหํ เยน ภควา เตนุปสงฺกเมยฺยํ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อญฺญํ พฺยากเรยฺย’’นฺติ. อถ โข อายสฺมา โสโณ เยน ภควา [Pg.331] เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา โสโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

Da kam dem ehrwürdige Soṇa, der das Arahanttum erreicht hatte, dieser Gedanke: „Wie wäre es, wenn ich mich zum Erhabenen begäbe und in der Gegenwart des Erhabenen meine höchste Erkenntnis (Aññā) verkündete?“ Da begab sich der ehrwürdige Soṇa zum Erhabenen, grüßte ihn ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Soṇa zum Erhabenen:

‘‘โย โส, ภนฺเต, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญาวิมุตฺโต, โส ฉ ฐานานิ อธิมุตฺโต โหติ – เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ, ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ, อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ, ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ, อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ, อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ.

„Herr, ein Mönch, der ein Arahant ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet, getan hat, was zu tun war, die Last abgelegt, das wahre Ziel erreicht und die Fesseln des Werdens vollständig vernichtet hat und durch rechtes Wissen befreit ist, der ist sechs Dingen zugeneigt: Er ist der Entsagung zugeneigt, der Abgeschiedenheit zugeneigt, der Nicht-Schädigung zugeneigt, der Versiegung des Begehrens zugeneigt, der Versiegung des Anhaftens zugeneigt und der Unverwirrtheit zugeneigt.“

‘‘สิยา โข ปน, ภนฺเต, อิเธกจฺจสฺส อายสฺมโต เอวมสฺส – ‘เกวลํสทฺธามตฺตกํ นูน อยมายสฺมา นิสฺสาย เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต’ติ. น โข ปเนตํ, ภนฺเต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ขีณาสโว, ภนฺเต, ภิกฺขุ วุสิตวา กตกรณีโย กรณียํ อตฺตโน อสมนุปสฺสนฺโต กตสฺส วา ปฏิจยํ ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ.

„Es könnte aber sein, Herr, dass mancher ehrwürdige Bruder hier so denkt: ‚Gewiss ist dieser Ehrwürdige allein aufgrund von bloßem Glauben der Entsagung zugeneigt.‘ Doch so, Herr, darf man das nicht sehen. Ein Mönch, Herr, dessen Triebe versiegt sind, der getan hat, was zu tun war, sieht für sich selbst nichts mehr zu tun und keinen Zuwachs an Getanem mehr; durch das Versiegen von Gier, weil er frei von Gier ist, ist er der Entsagung zugeneigt; durch das Versiegen von Hass, weil er frei von Hass ist, ist er der Entsagung zugeneigt; durch das Versiegen von Verblendung, weil er frei von Verblendung ist, ist er der Entsagung zugeneigt.“

‘‘สิยา โข ปน, ภนฺเต, อิเธกจฺจสฺส อายสฺมโต เอวมสฺส – ‘ลาภสกฺการสิโลกํ นูน อยมายสฺมา นิกามยมาโน ปวิเวกาธิมุตฺโต’ติ. น โข ปเนตํ, ภนฺเต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ขีณาสโว, ภนฺเต, ภิกฺขุ วุสิตวา กตกรณีโย กรณียํ อตฺตโน อสมนุปสฺสนฺโต กตสฺส วา ปฏิจยํ ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ.

„Es könnte aber sein, Herr, dass mancher ehrwürdige Bruder hier so denkt: ‚Gewiss ist dieser Ehrwürdige im Verlangen nach Gewinn, Verehrung und Ruhm der Abgeschiedenheit zugeneigt.‘ Doch so, Herr, darf man das nicht sehen. Ein Mönch, Herr, dessen Triebe versiegt sind, der getan hat, was zu tun war, sieht für sich selbst nichts mehr zu tun und keinen Zuwachs an Getanem mehr; durch das Versiegen von Gier, weil er frei von Gier ist, ist er der Abgeschiedenheit zugeneigt; durch das Versiegen von Hass, weil er frei von Hass ist, ist er der Abgeschiedenheit zugeneigt; durch das Versiegen von Verblendung, weil er frei von Verblendung ist, ist er der Abgeschiedenheit zugeneigt.“

‘‘สิยา โข ปน, ภนฺเต, อิเธกจฺจสฺส อายสฺมโต เอวมสฺส – ‘สีลพฺพตปรามาสํ นูน อยมายสฺมา สารโต ปจฺจาคจฺฉนฺโต อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต’ติ. น โข ปเนตํ, ภนฺเต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ขีณาสโว, ภนฺเต, ภิกฺขุ วุสิตวา กตกรณีโย กรณียํ อตฺตโน อสมนุปสฺสนฺโต กตสฺส วา ปฏิจยํ ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ.

„Es könnte jedoch sein, o Herr, dass ein gewisser ehrwürdiger Bruder hier so denken würde: ‚Sicherlich ist dieser Ehrwürdige, indem er an Regeln und Riten als dem Kern festhält, der Nicht-Schädigung zugeneigt.‘ Doch so, o Herr, sollte man dies nicht betrachten. Ein Mönch, Herr, dessen Triebe versiegt sind, der das Ziel erreicht hat, der getan hat, was zu tun war, der für sich selbst nichts mehr zu tun sieht und keinen Zuwachs an bereits Getanem wahrnimmt, ist durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit der Nicht-Schädigung zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit der Nicht-Schädigung zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit der Nicht-Schädigung zugeneigt.“

‘‘ขยา [Pg.332] ราคสฺส วีตราคตฺตา ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ.

„Durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit ist er dem Versiegen des Durstes zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit ist er dem Versiegen des Durstes zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit ist er dem Versiegen des Durstes zugeneigt.“

‘‘ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ.

„Durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit ist er dem Versiegen des Ergreifens zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit ist er dem Versiegen des Ergreifens zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit ist er dem Versiegen des Ergreifens zugeneigt.“

‘‘ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ.

„Durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit ist er der Nicht-Verblendung zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit ist er der Nicht-Verblendung zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit ist er der Nicht-Verblendung zugeneigt.“

‘‘เอวํ สมฺมา วิมุตฺตจิตฺตสฺส, ภนฺเต, ภิกฺขุโน ภุสา เจปิ จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา จกฺขุสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสติ. ภุสา เจปิ โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา… มโนวิญฺเญยฺยา ธมฺมา มนสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสติ. เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, เสโล ปพฺพโต อจฺฉิทฺโท อสุสิโร เอกคฺฆโน. อถ ปุรตฺถิมาย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ เนว นํ สงฺกมฺเปยฺย น สมฺปกมฺเปยฺย น สมฺปเวเธยฺย, อถ ปจฺฉิมาย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ…เป… อถ อุตฺตราย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ… อถ ทกฺขิณาย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ เนว นํ สงฺกมฺเปยฺย น สมฺปกมฺเปยฺย น สมฺปเวเธยฺย; เอวเมวํ โข, ภนฺเต, เอวํ สมฺมาวิมุตฺตจิตฺตสฺส ภิกฺขุโน ภุสา เจปิ จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา จกฺขุสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสติ. ภุสา เจปิ โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา… มโนวิญฺเญยฺยา ธมฺมา มนสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสตี’’ติ.

„Bei einem Mönch, o Herr, dessen Geist so recht befreit ist, können selbst sehr intensive Formen, die durch das Sehbewusstsein wahrnehmbar sind, in den Bereich des Auges treten, ohne seinen Geist zu überwältigen. Sein Geist bleibt ungetrübt, gefestigt, zur Unerschütterlichkeit gelangt, und er betrachtet deren Schwinden. Selbst wenn sehr intensive Töne ... Gerüche ... Geschmäcker ... Berührungen ... Geistesobjekte in den Bereich des Geistes treten, überwältigen sie seinen Geist nicht. Sein Geist bleibt ungetrübt, gefestigt, zur Unerschütterlichkeit gelangt, und er betrachtet deren Schwinden. Gleichwie, Herr, ein Felsenberg ohne Risse, ohne Höhlungen, ein massiver Block ist. Wenn nun aus dem Osten ein heftiger Wind und Regen käme, könnte er ihn weder erschüttern noch bewegen noch zum Zittern bringen. Und wenn er aus dem Westen käme ... aus dem Norden ... aus dem Süden ... ebenso ist es, Herr, bei einem Mönch, dessen Geist recht befreit ist: Selbst wenn sehr intensive Formen ... Töne ... Gerüche ... Geschmäcker ... Berührungen ... Geistesobjekte in den Bereich der Sinne treten, überwältigen sie seinen Geist nicht. Sein Geist bleibt ungetrübt, gefestigt, zur Unerschütterlichkeit gelangt, und er betrachtet deren Schwinden.“

‘‘เนกฺขมฺมํ [Pg.333] อธิมุตฺตสฺส, ปวิเวกญฺจ เจตโส;

อพฺยาปชฺชาธิมุตฺตสฺส, อุปาทานกฺขยสฺส จ.

„Wer der Entsagung zugeneigt ist und der Abgeschiedenheit des Geistes, wer der Nicht-Schädigung zugeneigt ist und dem Versiegen des Ergreifens,“

‘‘ตณฺหากฺขยาธิมุตฺตสฺส, อสมฺโมหญฺจ เจตโส;

ทิสฺวา อายตนุปฺปาทํ, สมฺมา จิตฺตํ วิมุจฺจติ.

„Wer dem Versiegen des Durstes zugeneigt ist und der Nicht-Verblendung des Geistes – nachdem er das Entstehen der Grundlagen gesehen hat, wird sein Geist recht befreit.“

‘‘ตสฺส สมฺมา วิมุตฺตสฺส, สนฺตจิตฺตสฺส ภิกฺขุโน;

กตสฺส ปฏิจโย นตฺถิ, กรณียํ น วิชฺชติ.

„Für jenen recht befreiten Mönch mit friedvollem Geist gibt es keine Anhäufung des Getanen mehr, und nichts zu Tuendes findet sich mehr vor.“

‘‘เสโล ยถา เอกคฺฆโน, วาเตน น สมีรติ;

เอวํ รูปา รสา สทฺทา, คนฺธา ผสฺสา จ เกวลา.

„Wie ein massiver Fels nicht durch den Wind bewegt wird, so können Formen, Geschmäcker, Töne, Gerüche und Berührungen insgesamt,“

‘‘อิฏฺฐา ธมฺมา อนิฏฺฐา จ, นปฺปเวเธนฺติ ตาทิโน;

ฐิตํ จิตฺตํ วิปฺปมุตฺตํ, วยญฺจสฺสานุปสฺสตี’’ติ. ปฐมํ;

„Sowie erwünschte und unerwünschte Dinge, einen Solchen nicht zum Zittern bringen; sein Geist ist gefestigt und befreit, und er betrachtet deren Schwinden.“ Das Erste.

๒. ผคฺคุนสุตฺตํ

2. Phagguna-Sutta

๕๖. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา ผคฺคุโน อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, ผคฺคุโน อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. สาธุ, ภนฺเต, ภควา เยนายสฺมา ผคฺคุโน เตนุปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. อธิวาเสสิ ภควา ตุณฺหีภาเวน. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา ผคฺคุโน เตนุปสงฺกมิ. อทฺทสา โข อายสฺมา ผคฺคุโน ภควนฺตํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน มญฺจเก สมโธสิ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ ผคฺคุนํ เอตทโวจ – ‘‘อลํ, ผคฺคุน, มา ตฺวํ มญฺจเก สมโธสิ. สนฺติมานิ อาสนานิ ปเรหิ ปญฺญตฺตานิ, ตตฺถาหํ นิสีทิสฺสามี’’ติ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. นิสชฺช โข ภควา อายสฺมนฺตํ ผคฺคุนํ เอตทโวจ –

56. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Phagguna krank, leidend und schwer erkrankt. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich dorthin begeben hatte, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda so zum Erhabenen: „Herr, der ehrwürdige Phagguna ist krank, leidend und schwer erkrankt. Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene aus Mitgefühl dorthin ginge, wo der ehrwürdige Phagguna ist.“ Der Erhabene willigte durch Schweigen ein. Dann erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Phagguna war. Der ehrwürdige Phagguna sah den Erhabenen schon von weitem kommen. Als er ihn sah, regte er sich auf seinem Lager, um aufzustehen. Da sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Phagguna: „Genug, Phagguna, rühr dich nicht von deinem Lager. Hier stehen Sitze bereit, die von anderen vorbereitet wurden; dort werde ich mich niedersetzen.“ Der Erhabene setzte sich auf den bereitgestellten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Phagguna:

‘‘กจฺจิ เต, ผคฺคุน, ขมนียํ กจฺจิ ยาปนียํ? กจฺจิ เต ทุกฺขา เวทนา ปฏิกฺกมนฺติ, โน อภิกฺกมนฺติ; ปฏิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน อภิกฺกโม’’ติ? ‘‘น เม, ภนฺเต[Pg.334], ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม.

„Geht es dir, Phagguna, einigermaßen? Ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Empfindungen nach und nehmen nicht zu? Ist ein Nachlassen derselben erkennbar und keine Zunahme?“ „Herr, es ist mir nicht erträglich, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Empfindungen nehmen heftig zu und lassen nicht nach; eine Zunahme derselben ist erkennbar und kein Nachlassen.“

‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, พลวา ปุริโส ติณฺเหน สิขเรน มุทฺธนิ อภิมตฺเถยฺย ; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺตา วาตา มุทฺธนิ อูหนนฺติ. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม.

„Gleichwie, Herr, ein kräftiger Mann mit einer scharfen Spitze den Scheitel durchbohren würde, ebenso wüten bei mir, Herr, übermäßige Winde im Scheitel. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“

‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, พลวา ปุริโส ทฬฺเหน วรตฺตกฺขณฺเฑน สีสเวฐนํ ทเทยฺย; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺตา สีเส สีสเวทนา. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม.

„Gleichwie, Herr, ein kräftiger Mann mit einem starken Lederriemen eine Kopfumschnürung anlegen würde, ebenso habe ich, Herr, übermäßige Kopfschmerzen im Kopf. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“

‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ทกฺโข โคฆาตโก วา โคฆาตกนฺเตวาสี วา ติณฺเหน โควิกนฺตเนน กุจฺฉึ ปริกนฺเตยฺย; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺตา วาตา กุจฺฉึ ปริกนฺตนฺติ. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม.

„Gleichwie, Herr, ein geschickter Rinderschlächter oder ein Schlächterlehrling mit einem scharfen Schlachtmesser den Bauch aufschlitzen würde, ebenso schlitzen bei mir, Herr, übermäßige Winde den Bauch auf. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“

‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ทฺเว พลวนฺโต ปุริสา ทุพฺพลตรํ ปุริสํ นานาพาหาสุ คเหตฺวา องฺคารกาสุยา สนฺตาเปยฺยุํ สมฺปริตาเปยฺยุํ; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺโต กายสฺมึ ฑาโห. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม’’ติ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ ผคฺคุนํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ.

„Gleichwie, Herr, zwei kräftige Männer einen schwächeren Mann an den Armen fassen und über einer Grube mit glühenden Kohlen erhitzten und rösten würden, ebenso habe ich, Herr, eine übermäßige Hitze im Körper. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“ Daraufhin belehrte der Erhabene den ehrwürdigen Phagguna mit einer Lehrrede, regte ihn an, feuerte ihn an und erfreute ihn, erhob sich von seinem Sitz und ging fort.

อถ โข อายสฺมา ผคฺคุโน อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต กาลมกาสิ. ตมฺหิ จสฺส สมเย มรณกาเล อินฺทฺริยานิ วิปฺปสีทึสุ. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, ผคฺคุโน อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต [Pg.335] กาลมกาสิ. ตมฺหิ จสฺส สมเย มรณกาเล อินฺทฺริยานิ วิปฺปสีทึสู’’ติ.

Kurz nachdem der Erhabene fortgegangen war, verstarb der ehrwürdige Phagguna. Zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, waren seine geistigen Fähigkeiten überaus klar und rein. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, der ehrwürdige Phagguna ist kurz nach dem Fortgang des Erhabenen verstorben. Zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, waren seine Fähigkeiten überaus klar und rein.“

‘‘กึ หานนฺท, ผคฺคุนสฺส ภิกฺขุโน อินฺทฺริยานิ น วิปฺปสีทิสฺสนฺติ! ผคฺคุนสฺส, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ อโหสิ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ.

„Warum sollten, Ānanda, die Fähigkeiten des Mönchs Phagguna nicht überaus klar sein? Ānanda, der Geist des Mönchs Phagguna war noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Nachdem er jene Lehrrede gehört hatte, wurde sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit.“

‘‘ฉยิเม, อานนฺท, อานิสํสา กาเลน ธมฺมสฺสวเน กาเลน อตฺถุปปริกฺขาย. กตเม ฉ? อิธานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคโต ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ปฐโม อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน.

„Diese sechs Segnungen, Ānanda, gibt es beim zeitgerechten Hören der Lehre und beim zeitgerechten Untersuchen des Sinns. Welche sechs? Da ist, Ānanda, der Geist eines Mönchs noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen. Der Vollendete lehrt ihm die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist, bedeutungsvoll und wohlformuliert; er verkündet das vollkommen erfüllte und ganz reine heilige Leben. Indem er jene Lehrrede hört, wird sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit. Dies, Ānanda, ist der erste Segen beim zeitgerechten Hören der Lehre.“

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, อปิ จ โข ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคตสาวโก ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ทุติโย อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน.

„Weiterhin, Ānanda, ist der Geist eines Mönchs noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, zwar nicht die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen, aber er erhält die Gelegenheit, einen Jünger des Vollendeten zu sehen. Ein Jünger des Vollendeten lehrt ihm die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist, bedeutungsvoll und wohlformuliert; er verkündet das vollkommen erfüllte und ganz reine heilige Leben. Indem er jene Lehrrede hört, wird sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit. Dies, Ānanda, ist der zweite Segen beim zeitgerechten Hören der Lehre.“

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, นปิ ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย; อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ตสฺส ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ [Pg.336] ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต มนสานุเปกฺขโต ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ตติโย อานิสํโส กาเลน อตฺถุปปริกฺขาย.

„Weiterhin, Ānanda, ist der Geist eines Mönchs noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, weder die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen, noch einen Jünger des Vollendeten zu sehen; doch er überdenkt und erwägt im Geiste die Lehre, wie er sie gehört und gelernt hat, und betrachtet sie mit dem Verstand. Während er die Lehre, wie er sie gehört und gelernt hat, im Geiste überdenkt, erwägt und mit dem Verstand betrachtet, wird sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit. Dies, Ānanda, ist der dritte Segen beim zeitgerechten Untersuchen des Sinns.“

‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, อนุตฺตเร จ โข อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคโต ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ…เป… พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา อนุตฺตเร อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, จตุตฺโถ อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน.

„Hier, Ānanda, ist der Geist eines Mönchs bereits von den fünf niederen Fesseln befreit, aber noch nicht befreit hinsichtlich der unübertrefflichen Versiegung der Daseinsgrundlagen. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen. Der Vollendete lehrt ihm die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist... verkündet das heilige Leben. Indem er jene Lehrrede hört, wird sein Geist hinsichtlich der unübertrefflichen Versiegung der Daseinsgrundlagen befreit. Dies, Ānanda, ist der vierte Segen beim zeitgerechten Hören der Lehre.“

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, อนุตฺตเร จ โข อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, อปิ จ โข ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคตสาวโก ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ…เป… ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา อนุตฺตเร อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ปญฺจโม อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน.

„Ferner, Ānanda: Der Geist eines Mönchs ist von den fünf niederen Fesseln befreit, aber hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen (Nirvana) ist der Geist noch nicht befreit. Er hat zur Zeit seines Todes nicht die Gelegenheit, den Tathāgata zu sehen, aber er hat die Gelegenheit, einen Schüler des Tathāgata zu sehen. Diesem lehrt der Schüler des Tathāgata das Dhamma, das am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist... er legt das vollkommen reine heilige Leben dar. Wenn er diese Lehrrede hört, wird sein Geist hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen befreit. Dies, Ānanda, ist der fünfte Segen des zeitgemäßen Hörens des Dhamma.“

‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, อนุตฺตเร จ โข อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, นปิ ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย; อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ตสฺส ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต มนสานุเปกฺขโต อนุตฺตเร อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ฉฏฺโฐ อานิสํโส กาเลน อตฺถุปปริกฺขาย. อิเม โข, อานนฺท, ฉ อานิสํสา กาเลน ธมฺมสฺสวเน กาเลน อตฺถุปปริกฺขายา’’ติ. ทุติยํ.

„Ferner, Ānanda: Der Geist eines Mönchs ist von den fünf niederen Fesseln befreit, aber hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen ist der Geist noch nicht befreit. Er hat zur Zeit seines Todes weder die Gelegenheit, den Tathāgata zu sehen, noch hat er die Gelegenheit, einen Schüler des Tathāgata zu sehen. Doch er sinnt im Geiste über das Dhamma nach, so wie er es gehört und gelernt hat, erwägt es und betrachtet es geistig. Während er im Geiste über das Dhamma nachsinnt, es erwägt und betrachtet, wie er es gehört und gelernt hat, wird sein Geist hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen befreit. Dies, Ānanda, ist der sechste Segen der zeitgemäßen Untersuchung der Bedeutung. Dies sind, Ānanda, die sechs Segen des zeitgemäßen Hörens des Dhamma und der zeitgemäßen Untersuchung der Bedeutung.“ Zweites (Sutta).

๓. ฉฬภิชาติสุตฺตํ

3. Chaḷabhijātisutta – Die Lehrrede über die sechs Arten der Abstammung

๕๗. เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ [Pg.337] อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปูรเณน, ภนฺเต, กสฺสเปน ฉฬภิชาติโย ปญฺญตฺตา – กณฺหาภิชาติ ปญฺญตฺตา, นีลาภิชาติ ปญฺญตฺตา, โลหิตาภิชาติ ปญฺญตฺตา, หลิทฺทาภิชาติ ปญฺญตฺตา, สุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา, ปรมสุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา.

57. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfürchtig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, Pūraṇa Kassapa hat sechs Arten der Abstammung dargelegt: die schwarze Abstammung, die blaue Abstammung, die rote Abstammung, die gelbe Abstammung, die weiße Abstammung und die höchste weiße Abstammung.“

‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน กณฺหาภิชาติ ปญฺญตฺตา, โอรพฺภิกา สูกริกา สากุณิกา มาควิกา ลุทฺทา มจฺฉฆาตกา โจรา โจรฆาตกา พนฺธนาคาริกา เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ กุรูรกมฺมนฺตา.

„Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die schwarze Abstammung die Schafschlächter, Schweineschlächter, Vogelfänger, Jäger, Fischer, Diebe, Henker, Gefängniswärter und alle anderen dargelegt, die grausame Taten vollbringen.“

‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน นีลาภิชาติ ปญฺญตฺตา, ภิกฺขู กณฺฏกวุตฺติกา เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ กมฺมวาทา กฺริยวาทา.

„Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die blaue Abstammung jene Mönche dargelegt, die ein dorniges Leben führen (im Sinne von Sinnesgier), und auch alle anderen, die die Lehre vom Wirken (Kamma) und der Wirksamkeit (Kriya) vertreten.“

‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน โลหิตาภิชาติ ปญฺญตฺตา, นิคณฺฐา เอกสาฏกา.

„Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die rote Abstammung die Nigaṇṭhas dargelegt, die nur ein einziges Gewand tragen.“

‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน หลิทฺทาภิชาติ ปญฺญตฺตา, คิหี โอทาตวสนา อเจลกสาวกา.

„Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die gelbe Abstammung die weißgekleideten Laienanhänger der nackten Asketen dargelegt.“

‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน สุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา, อาชีวกา อาชีวกินิโย.

„Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die weiße Abstammung die Ājīvakas und Ājīvakinīs dargelegt.“

‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน ปรมสุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา, นนฺโท วจฺโฉ กิโส สํกิจฺโจ มกฺขลิ โคสาโล. ปูรเณน, ภนฺเต, กสฺสเปน อิมา ฉฬภิชาติโย ปญฺญตฺตา’’ติ.

„Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die höchste weiße Abstammung Nanda Vaccha, Kisa Saṃkicca und Makkhali Gosāla dargelegt. Diese sechs Arten der Abstammung, Herr, wurden von Pūraṇa Kassapa dargelegt.“

‘‘กึ ปนานนฺท, ปูรณสฺส กสฺสปสฺส สพฺโพ โลโก เอตทพฺภนุชานาติ อิมา ฉฬภิชาติโย ปญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ, อานนฺท, ปุริโส ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก, ตสฺส อกามกสฺส พิลํ โอลคฺเคยฺยุํ – ‘อิทํ เต, อมฺโภ ปุริส, มํสญฺจ ขาทิตพฺพํ, มูลญฺจ อนุปฺปทาตพฺพ’นฺติ. เอวเมวํ โข, อานนฺท, ปูรเณน กสฺสเปน อปฺปฏิญฺญาย เอเตสํ สมณพฺราหฺมณานํ อิมา ฉฬภิชาติโย ปญฺญตฺตา, ยถา ตํ พาเลน อพฺยตฺเตน อเขตฺตญฺญุนา อกุสเลน.

„Aber Ānanda, stimmt denn die ganze Welt dem Pūraṇa Kassapa zu, diese sechs Arten der Abstammung festzulegen?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „Angenommen, Ānanda, ein armer Mann, besitzlos und mittellos, bekäme gegen seinen Willen ein Stück Fleisch aufgezwungen: ‚He Mann, du musst dieses Fleisch essen und auch den Preis dafür bezahlen!‘ Ebenso, Ānanda, hat Pūraṇa Kassapa ohne die Zustimmung dieser Asketen und Brahmanen diese sechs Arten der Abstammung dargelegt, wie ein törichter, unfähiger Mann, der das rechte Feld nicht kennt und ungeschickt ist.“

‘‘อหํ โข ปนานนฺท, ฉฬภิชาติโย ปญฺญาเปมิ. ตํ สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘กตมา จานนฺท, ฉฬภิชาติโย[Pg.338]? อิธานนฺท, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ.

„Ich aber, Ānanda, lege sechs Arten der Abstammung dar. Höre zu und richte deine Aufmerksamkeit gut darauf; ich werde sprechen.“ – „Gewiss, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. Der Erhabene sprach: „Und welche, Ānanda, sind die sechs Arten der Abstammung? Da ist, Ānanda, jemand, der von schwarzer Abstammung ist und einen schwarzen Zustand hervorbringt. Da ist aber auch jemand, der von schwarzer Abstammung ist und einen weißen Zustand hervorbringt. Da ist aber auch jemand, der von schwarzer Abstammung ist und zum weder schwarzen noch weißen Nirvana gelangt. Da ist jemand, der von weißer Abstammung ist und einen schwarzen Zustand hervorbringt. Da ist jemand, der von weißer Abstammung ist und einen weißen Zustand hervorbringt. Und da ist jemand, der von weißer Abstammung ist und zum weder schwarzen noch weißen Nirvana gelangt.“

‘‘กถญฺจานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – จณฺฑาลกุเล วา เนสาทกุเล วา เวนกุเล วา รถการกุเล วา ปุกฺกุสกุเล วา, ทลิทฺเท อปฺปนฺนปานโภชเน กสิรวุตฺติเก, ยตฺถ กสิเรน ฆาสจฺฉาโท ลพฺภติ. โส จ โหติ ทุพฺพณฺโณ ทุทฺทสิโก โอโกฏิมโก พวฺหาพาโธ กาโณ วา กุณี วา ขญฺโช วา ปกฺขหโต วา, น ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ.

„Und wie, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer niedrigen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Parias, Jägern, Korbflechtern, Wagenbauern oder Müllsammlern –, in Armut, mit wenig Speise und Trank, ein mühsames Leben führend, wo man nur unter Schwierigkeiten Nahrung und Kleidung erhält. Und er ist unansehnlich, von schlechtem Aussehen, verwachsen, oft krank, blind, verkrümmt, lahm oder gelähmt; er erhält weder Speise noch Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Düfte und Salben noch Lagerstatt, Obdach und Beleuchtung. Er begeht körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten. Nachdem er körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten begangen hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf einen Abweg, eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in eine Hölle. So, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor.“

‘‘กถญฺจานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – จณฺฑาลกุเล วา…เป… เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน สุจริตํ จรติ, วาจาย สุจริตํ จรติ, มนสา สุจริตํ จรติ. โส กาเยน สุจริตํ จริตฺวา, วาจาย สุจริตํ จริตฺวา, มนสา สุจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ.

„Und wie, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen hellen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer niedrigen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Parias ... (wie oben) ... Beleuchtung. Er pflegt guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel. Nachdem er guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel gepflegt hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. So, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen hellen Zustand hervor.“

‘‘กถญฺจานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – จณฺฑาลกุเล [Pg.339] วา…เป… โส จ โหติ ทุพฺพณฺโณ ทุทฺทสิโก โอโกฏิมโก. โส เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺโต, สตฺต โพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. เอวํ โข, อานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ.

„Und wie, Ānanda, verwirklicht einer, der von dunkler Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna? Hier, Ānanda, ist jemand in einer niedrigen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Parias ... (wie oben) ... und er ist unansehnlich, von schlechtem Aussehen, verwachsen. Er schert Haar und Bart ab, legt die gelben Gewänder an und zieht aus dem Haus in die Hauslosigkeit. In die Hauslosigkeit gezogen, überwindet er die fünf Hemmnisse, jene Trübungen des Geistes, welche die Weisheit schwächen, festigt sein Herz wohl in den vier Grundlagen der Achtsamkeit, entfaltet die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend und verwirklicht so das weder dunkle noch helle Nirvāna. So, Ānanda, verwirklicht einer, der von dunkler Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna.“

‘‘กถญฺจานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ อุจฺเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – ขตฺติยมหาสาลกุเล วา พฺราหฺมณมหาสาลกุเล วา คหปติมหาสาลกุเล วา, อฑฺเฒ มหทฺธเน มหาโภเค ปหูตชาตรูปรชเต ปหูตวิตฺตูปกรเณ ปหูตธนธญฺเญ. โส จ โหติ อภิรูโป ทสฺสนีโย ปาสาทิโก ปรมาย วณฺณโปกฺขรตาย สมนฺนาคโต, ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ.

„Und wie, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie, einer einflussreichen Brahmanenfamilie oder einer einflussreichen Hausvaterfamilie –, reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichem Inventar, viel Geld und Getreide. Er ist wohlgestaltet, ansehnlich, vertrauenerweckend und mit höchster Schönheit des Teints begabt; er erhält reichlich Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Düfte und Salben sowie Lagerstatt, Obdach und Beleuchtung. Er begeht körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten. Nachdem er körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten begangen hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf einen Abweg, eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in eine Hölle. So, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor.“

‘‘กถญฺจานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ อุจฺเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – ขตฺติยมหาสาลกุเล วา…เป… เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน สุจริตํ จรติ, วาจาย สุจริตํ จรติ, มนสา สุจริตํ จรติ. โส กาเยน สุจริตํ จริตฺวา, วาจาย สุจริตํ จริตฺวา, มนสา สุจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ.

„Und wie, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen hellen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie ... (wie oben) ... Beleuchtung. Er pflegt guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel. Nachdem er guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel gepflegt hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. So, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen hellen Zustand hervor.“

‘‘กถญฺจานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ อุจฺเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – ขตฺติยมหาสาลกุเล [Pg.340] วา พฺราหฺมณมหาสาลกุเล วา คหปติมหาสาลกุเล วา, อฑฺเฒ มหทฺธเน มหาโภเค ปหูตชาตรูปรชเต ปหูตวิตฺตูปกรเณ ปหูตธนธญฺเญ. โส จ โหติ อภิรูโป ทสฺสนีโย ปาสาทิโก ปรมาย วณฺณโปกฺขรตาย สมนฺนาคโต, ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺโต, สตฺต โพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. เอวํ โข, อานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. อิมา โข, อานนฺท, ฉฬภิชาติโย’’ติ. ตติยํ.

„Und wie, Ānanda, verwirklicht einer, der von heller Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna? Hier, Ānanda, ist jemand in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie, einer einflussreichen Brahmanenfamilie oder einer einflussreichen Hausvaterfamilie –, reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichem Inventar, viel Geld und Getreide. Er ist wohlgestaltet, ansehnlich, vertrauenerweckend und mit höchster Schönheit des Teints begabt; er erhält reichlich Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Düfte und Salben sowie Lagerstatt, Obdach und Beleuchtung. Er schert Haar und Bart ab, legt die gelben Gewänder an und zieht aus dem Haus in die Hauslosigkeit. In die Hauslosigkeit gezogen, überwindet er die fünf Hemmnisse, jene Trübungen des Geistes, welche die Weisheit schwächen, festigt sein Herz wohl in den vier Grundlagen der Achtsamkeit, entfaltet die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend und verwirklicht so das weder dunkle noch helle Nirvāna. So, Ānanda, verwirklicht einer, der von heller Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna. Dies, Ānanda, sind die sechs Arten der Geburt.“ Das Dritte.

๔. อาสวสุตฺตํ

4. Lehrrede über die Triebe (Āsavasutta)

๕๘. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส.

58. „Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch würdig der Gaben, würdig der Gastfreundschaft, würdig der Opfergaben, würdig des ehrerbietigen Grußes, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“

กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เย อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา เต สํวเรน ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เต ปฏิเสวนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เต อธิวาสนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เต ปริวชฺชนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เต วิโนทนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เต ภาวนาย ปหีนา โหนฺติ.

Welches sind die sechs? Hier, ihr Mönche, hat ein Mönch jene Triebe (āsavā), die durch Beherrschung zu überwinden sind, durch Beherrschung überwunden; jene Triebe, die durch Gebrauch zu überwinden sind, durch Gebrauch überwunden; jene Triebe, die durch Ertragen zu überwinden sind, durch Ertragen überwunden; jene Triebe, die durch Meiden zu überwinden sind, durch Meiden überwunden; jene Triebe, die durch Beseitigen zu überwinden sind, durch Beseitigen überwunden; jene Triebe, die durch Entfaltung zu überwinden sind, durch Entfaltung überwunden.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา เย สํวเรน ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จกฺขุนฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, จกฺขุนฺทฺริยสํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, จกฺขุนฺทฺริยสํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. ปฏิสงฺขา โยนิโส โสตินฺทฺริย…เป… ฆานินฺทฺริย… ชิวฺหินฺทฺริย… กายินฺทฺริย… มนินฺทฺริยสํวรสํวุโต [Pg.341] วิหรติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, มนินฺทฺริยสํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, มนินฺทฺริยสํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา เย สํวเรน ปหีนา โหนฺติ.

Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Beherrschung zu überwinden sind und durch Beherrschung überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, lebt ein Mönch nach weiser Überlegung beherrscht in der Zügelung des Sehorgans. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er ohne Beherrschung des Sehorgans lebte, diese entstehen nicht, wenn er in der Beherrschung des Sehorgans lebt. Nach weiser Überlegung lebt er [beherrscht in der Zügelung] des Hörorganes ... des Riechorganes ... des Geschmacksorganes ... des Körperorganes ... des Denkorganes. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er ohne Beherrschung des Denkorganes lebte, diese entstehen nicht, wenn er in der Beherrschung des Denkorganes lebt. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Beherrschung zu überwinden sind und durch Beherrschung überwunden wurden.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เย ปฏิเสวนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จีวรํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว หิริโกปีนปฏิจฺฉาทนตฺถํ’. ปฏิสงฺขา โยนิโส ปิณฺฑปาตํ ปฏิเสวติ – ‘เนว ทวาย น มทาย น มณฺฑนาย น วิภูสนาย, ยาวเทว อิมสฺส กายสฺส ฐิติยา ยาปนาย, วิหึสูปรติยา พฺรหฺมจริยานุคฺคหาย, อิติ ปุราณญฺจ เวทนํ ปฏิหงฺขามิ, นวญฺจ เวทนํ น อุปฺปาเทสฺสามิ, ยาตฺรา จ เม ภวิสฺสติ อนวชฺชตา จ ผาสุวิหาโร จ’. ปฏิสงฺขา โยนิโส เสนาสนํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว อุตุปริสฺสยวิโนทนปฏิสลฺลานารามตฺถํ’. ปฏิสงฺขา โยนิโส คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว อุปฺปนฺนานํ เวยฺยาพาธิกานํ เวทนานํ ปฏิฆาตาย, อพฺยาพชฺฌปรมตายา’ติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อปฺปฏิเสวโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ปฏิเสวโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เย ปฏิเสวนาย ปหีนา โหนฺติ.

Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Gebrauch zu überwinden sind und durch Gebrauch überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, gebraucht ein Mönch nach weiser Überlegung das Gewand nur, um Kälte abzuwehren, um Hitze abzuwehren, um die Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonnenhitze und kriechendem Getier abzuwehren, und nur um die Schamteile zu bedecken. Nach weiser Überlegung gebraucht er die Almosenspeise nicht zum Vergnügen, nicht zum Rausch, nicht zum Putz, nicht zur Verschönerung, sondern nur zum Bestand und Erhalt dieses Körpers, zur Beendigung von Beschwerden und zur Unterstützung des heiligen Lebens, indem er denkt: 'So werde ich das alte Gefühl [des Hungers] beseitigen und kein neues Gefühl entstehen lassen; so wird mein Fortbestehen gesichert sein, ich werde tadellos bleiben und in Wohlbefinden leben.' Nach weiser Überlegung gebraucht er die Wohnstätte nur, um Kälte abzuwehren, um Hitze abzuwehren, um die Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonnenhitze und kriechendem Getier abzuwehren, und nur um die Gefahren der Witterung zu beseitigen und die Freude an der Zurückgezogenheit zu genießen. Nach weiser Überlegung gebraucht er Heilmittel und Arzneien für Kranke nur, um entstandene schmerzhafte Gefühle abzuwehren und für das höchste Wohl der Leidfreiheit. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er diese Dinge nicht gebrauchte, diese entstehen nicht, wenn er sie gebraucht. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Gebrauch zu überwinden sind und durch Gebrauch überwunden wurden.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เย อธิวาสนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส ขโม โหติ สีตสฺส อุณฺหสฺส, ชิฆจฺฉาย, ปิปาสาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ, ทุรุตฺตานํ ทุราคตานํ วจนปถานํ, อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสกชาติโก โหติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว[Pg.342], อนธิวาสโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, อธิวาสโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เย อธิวาสนาย ปหีนา โหนฺติ.

Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Ertragen zu überwinden sind und durch Ertragen überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch nach weiser Überlegung standhaft gegenüber Kälte und Hitze, Hunger und Durst, gegenüber der Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonnenhitze und kriechendem Getier; er ist standhaft gegenüber bösartig gesprochenen, beleidigenden Worten und gegenüber entstandenen körperlichen Gefühlen, die schmerzhaft, heftig, scharf, stechend, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er diese nicht ertrüge, diese entstehen nicht, wenn er sie erträgt. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Ertragen zu überwinden sind und durch Ertragen überwunden wurden.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เย ปริวชฺชนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จณฺฑํ หตฺถึ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ อสฺสํ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ โคณํ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ กุกฺกุรํ ปริวชฺเชติ, อหึ ขาณุํ กณฺฏกฏฺฐานํ โสพฺภํ ปปาตํ จนฺทนิกํ โอฬิคลฺลํ, ยถารูเป อนาสเน นิสินฺนํ, ยถารูเป อโคจเร จรนฺตํ, ยถารูเป ปาปเก มิตฺเต ภชนฺตํ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี ปาปเกสุ ฐาเนสุ โอกปฺเปยฺยุํ, โส ตญฺจ อนาสนํ ตญฺจ อโคจรํ เต จ ปาปเก มิตฺเต ปฏิสงฺขา โยนิโส ปริวชฺเชติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อปริวชฺชยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ปริวชฺชยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เย ปริวชฺชนาย ปหีนา โหนฺติ.

Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Meiden zu überwinden sind und durch Meiden überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, meidet ein Mönch nach weiser Überlegung einen wilden Elefanten, ein wildes Pferd, einen wilden Stier, einen wilden Hund, eine Schlange, einen Baumstumpf, ein dorniges Gelände, eine Grube, einen Abgrund, eine Jauchegrube und einen Abwassergraben. Plätze, an denen er nicht sitzen sollte, Orte, die er nicht aufsuchen sollte, und schlechte Freunde, bei deren Umgang ihn verständige Mitbrüder im heiligen Leben verdächtigen würden, sich an unheilsamen Orten aufzuhalten – solche unpassenden Sitze, solche ungeeigneten Orte und solche schlechten Freunde meidet er nach weiser Überlegung. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er diese Dinge nicht miede, diese entstehen nicht, wenn er sie meidet. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Meiden zu überwinden sind und durch Meiden überwunden wurden.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เย วิโนทนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ, ปฏิสงฺขา โยนิโส อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ… อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อวิโนทยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, วิโนทยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เย วิโนทนาย ปหีนา โหนฺติ.

„Und welche Asavas, ihr Mönche, sind durch Beseitigung aufzugeben, die durch Beseitigung aufgegeben worden sind? Da, ihr Mönche, lässt ein Mönch nach weiser Erwägung ein entstandenes sinnliches Denken nicht zu; er gibt es auf, beseitigt es, vernichtet es und bringt es zum Verschwinden. Er lässt ein entstandenes Denken des Übelwollens … [usw.] … ein entstandenes Denken der Grausamkeit nicht zu … er lässt immer wieder entstandene böse, unheilsame Dinge nicht zu, sondern gibt sie auf, beseitigt sie, vernichtet sie und bringt sie zum Verschwinden. Denn wenn bei ihm, ihr Mönche, während er diese nicht beseitigt, Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers entstehen würden, so entstehen bei ihm, wenn er sie beseitigt, diese Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers nicht. Diese werden, ihr Mönche, Asavas genannt, die durch Beseitigung aufzugeben sind und durch Beseitigung aufgegeben werden.“

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เย ภาวนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ, ปฏิสงฺขา โยนิโส ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ…เป… วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อภาวยโต [Pg.343] อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ภาวยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เย ภาวนาย ปหีนา โหนฺติ.

„Und welche Asavas, ihr Mönche, sind durch Entfaltung aufzugeben, die durch Entfaltung aufgegeben worden sind? Da, ihr Mönche, entfaltet ein Mönch nach weiser Erwägung das Erleuchtungsglied Achtsamkeit, das auf Abgeschiedenheit gestützt ist, auf Leidenschaftslosigkeit gestützt ist, auf Erlöschen gestützt ist und im Loslassen mündet. Er entfaltet nach weiser Erwägung das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung … [usw.] … das Erleuchtungsglied der Energie … das Erleuchtungsglied des Entzückens … das Erleuchtungsglied der Gestilltheit … das Erleuchtungsglied der Sammlung … das Erleuchtungsglied des Gleichmuts, das auf Abgeschiedenheit gestützt ist, auf Leidenschaftslosigkeit gestützt ist, auf Erlöschen gestützt ist und im Loslassen mündet. Denn wenn bei ihm, ihr Mönche, während er diese nicht entfaltet, Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers entstehen würden, so entstehen bei ihm, wenn er sie entfaltet, diese Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers nicht. Diese werden, ihr Mönche, Asavas genannt, die durch Entfaltung aufzugeben sind und durch Entfaltung aufgegeben werden.“

‘‘อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. จตุตฺถํ.

„Ein Mönch, ihr Mönche, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist opferwürdig, gastwürdig, der Gaben würdig, der ehrerbietigen Begrüßung würdig und ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ Dies war die vierte Lehrrede.

๕. ทารุกมฺมิกสุตฺตํ

5. Die Lehrrede von Dārukammika

๕๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. อถ โข ทารุกมฺมิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข ทารุกมฺมิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – ‘‘อปิ นุ เต, คหปติ, กุเล ทานํ ทียตี’’ติ? ‘‘ทียติ เม, ภนฺเต, กุเล ทานํ. ตญฺจ โข เย เต ภิกฺขู อารญฺญิกา ปิณฺฑปาติกา ปํสุกูลิกา อรหนฺโต วา อรหตฺตมคฺคํ วา สมาปนฺนา, ตถารูเปสุ เม, ภนฺเต, ภิกฺขูสุ ทานํ ทียตี’’ติ.

59. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Nātika im Ziegelhaus. Da begab sich der Hausvater Dārukammika dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehrfurcht und setzte sich zur Seite nieder. Als der Hausvater Dārukammika zur Seite saß, sprach der Erhabene zu ihm: „Werden wohl in deiner Familie, Hausvater, Gaben dargebracht?“ – „Es werden in meiner Familie Gaben dargebracht, Herr. Und zwar an jene Mönche, die Waldbewohner sind, die Almosengänger sind, die Lumpengewandträger sind, die Arahants sind oder den Pfad zur Arahantschaft erreicht haben; an solche Mönche, Herr, werden in meiner Familie Gaben dargebracht.“

‘‘ทุชฺชานํ โข เอตํ, คหปติ, ตยา คิหินา กามโภคินา ปุตฺตสมฺพาธสยนํ อชฺฌาวสนฺเตน, กาสิกจนฺทนํ ปจฺจนุโภนฺเตน, มาลาคนฺธวิเลปนํ ธารยนฺเตน, ชาตรูปรชตํ สาทิยนฺเตน อิเม วา อรหนฺโต อิเม วา อรหตฺตมคฺคํ สมาปนฺนาติ.

„Hausvater, das ist für dich schwer zu wissen – als Laie, der du Sinnesfreuden genießt, in einem Haus voller Kinder lebst, Sandelholz aus Kasi verwendest, Kränze, Düfte und Salben trägst und Gold und Silber annimmst –, ob diese nun Arahants sind oder ob diese den Pfad zur Arahantschaft erreicht haben.“

‘‘อารญฺญิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต อุนฺนโฬ จปโล มุขโร วิกิณฺณวาโจ มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. อารญฺญิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต อนุนฺนโฬ อจปโล อมุขโร อวิกิณฺณวาโจ อุปฏฺฐิตสฺสติ สมฺปชาโน สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต สํวุตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส.

„Wenn ein Mönch, Hausvater, ein Waldbewohner ist, aber aufgeregt, hochmütig, leichtfertig, vorlaut, geschwätzig, unachtsam, ohne klares Bewusstsein, ungesammelt, mit verwirrtem Geist und unbeherrschten Sinnen, dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, ein Waldbewohner ist und nicht aufgeregt, nicht hochmütig, nicht leichtfertig, nicht vorlaut, nicht geschwätzig, sondern achtsam, mit klarem Bewusstsein, gesammelt, mit einspitzigem Geist und gezügelten Sinnen, dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“

‘‘คามนฺตวิหารี เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. คามนฺตวิหารี เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส.

„Wenn ein Mönch, Hausvater, in der Nähe eines Dorfes wohnt, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, in der Nähe eines Dorfes wohnt und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“

‘‘ปิณฺฑปาติโก [Pg.344] เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. ปิณฺฑปาติโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส.

„Wenn ein Mönch, Hausvater, ein Almosengänger ist, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, ein Almosengänger ist und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“

‘‘เนมนฺตนิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. เนมนฺตนิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส.

„Wenn ein Mönch, Hausvater, Einladungen zu Mahlen annimmt, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, Einladungen zu Mahlen annimmt und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“

‘‘ปํสุกูลิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. ปํสุกูลิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส.

„Wenn ein Mönch, Hausvater, ein Lumpengewandträger ist, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, ein Lumpengewandträger ist und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“

‘‘คหปติจีวรธโร เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต อุนฺนโฬ จปโล มุขโร วิกิณฺณวาโจ มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. คหปติจีวรธโร เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต อนุนฺนโฬ อจปโล อมุขโร อวิกิณฺณวาโจ อุปฏฺฐิตสฺสติ สมฺปชาโน สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต สํวุตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส.

„Wenn ein Mönch, Hausvater, von Hausvätern dargebrachte Gewänder trägt, aber aufgeregt, hochmütig, leichtfertig, vorlaut, geschwätzig, unachtsam, ohne klares Bewusstsein, ungesammelt, mit verwirrtem Geist und unbeherrschten Sinnen ist, dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, von Hausvätern dargebrachte Gewänder trägt und nicht aufgeregt, nicht hochmütig, nicht leichtfertig, nicht vorlaut, nicht geschwätzig, sondern achtsam, mit klarem Bewusstsein, gesammelt, mit einspitzigem Geist und gezügelten Sinnen ist, dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“

‘‘อิงฺฆ ตฺวํ, คหปติ, สงฺเฆ ทานํ เทหิ. สงฺเฆ เต ทานํ ททโต จิตฺตํ ปสีทิสฺสติ. โส ตฺวํ ปสนฺนจิตฺโต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสสี’’ติ. ‘‘เอสาหํ, ภนฺเต, อชฺชตคฺเค สงฺเฆ ทานํ ทสฺสามี’’ติ. ปญฺจมํ.

„Wohlan, Hausvater, gib dem Sangha Gaben. Wenn du dem Sangha Gaben gibst, wird dein Geist Vertrauen finden. Mit solch vertrauensvollem Geist wirst du nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden.“ – „So werde ich denn, Herr, von heute an dem Sangha Gaben darbringen.“ Dies war die fünfte Lehrrede.

๖. หตฺถิสาริปุตฺตสุตฺตํ

6. Die Lehrrede von Hatthisāriputta

๖๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา เถรา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อภิธมฺมกถํ กเถนฺติ. ตตฺร สุทํ อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เถรานํ ภิกฺขูนํ อภิธมฺมกถํ กเถนฺตานํ อนฺตรนฺตรา กถํ โอปาเตติ. อถ โข อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมนฺตํ จิตฺตํ หตฺถิสาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เถรานํ ภิกฺขูนํ อภิธมฺมกถํ [Pg.345] กเถนฺตานํ อนฺตรนฺตรา กถํ โอปาเตสิ, ยาว กถาปริโยสานํ อายสฺมา จิตฺโต อาคเมตู’’ติ. เอวํ วุตฺเต อายสฺมโต จิตฺตสฺส หตฺถิสาริปุตฺตสฺส สหายกา ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ มหาโกฏฺฐิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘มายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมนฺตํ จิตฺตํ หตฺถิสาริปุตฺตํ อปสาเทสิ, ปณฺฑิโต อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต. ปโหติ จายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เถรานํ ภิกฺขูนํ อภิธมฺมกถํ กเถตุ’’นฺติ.

60. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Bārāṇasī in Isipatana im Wildpark. Zu jener Zeit saßen zahlreiche ehrwürdige ältere Mönche nach dem Mahl, von der Almosenrunde zurückgekehrt, im Rundpavillon zusammengekommen und führten ein Gespräch über den Abhidhamma. Dabei fiel der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto den älteren Mönchen, während sie das Abhidhamma-Gespräch führten, immer wieder ins Wort. Da sagte der ehrwürdige Mahākoṭṭhika zum ehrwürdigen Citta Hatthisāriputto: „Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto möge den älteren Mönchen nicht immer wieder ins Wort fallen, während sie das Abhidhamma-Gespräch führen. Der ehrwürdige Citta möge warten, bis das Gespräch beendet ist.“ Als dies gesagt wurde, sprachen die befreundeten Mönche des ehrwürdigen Citta Hatthisāriputto zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika: „Der ehrwürdige Mahākoṭṭhika möge den ehrwürdigen Citta Hatthisāriputto nicht zurechtweisen. Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto ist weise. Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto ist fähig, mit den älteren Mönchen ein Gespräch über den Abhidhamma zu führen.“

‘‘ทุชฺชานํ โข เอตํ, อาวุโส, ปรสฺส เจโตปริยายํ อชานนฺเตหิ. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ตาวเทว โสรตโสรโต โหติ, นิวาตนิวาโต โหติ, อุปสนฺตุปสนฺโต โหติ, ยาว สตฺถารํ อุปนิสฺสาย วิหรติ อญฺญตรํ วา ครุฏฺฐานิยํ สพฺรหฺมจารึ. ยโต จ โข โส วปกสฺสเตว สตฺถารา, วปกสฺสติ ครุฏฺฐานิเยหิ สพฺรหฺมจารีหิ, โส สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ.

„Das ist schwer zu erkennen, Freunde, für jene, die die Herzensvorgänge eines anderen nicht kennen. Hier, Freunde, ist eine bestimmte Person nur solange überaus sanftmütig, überaus bescheiden und überaus friedvoll, wie sie in Abhängigkeit vom Lehrer oder einem anderen respektablen Mitbruder im geistlichen Leben verweilt. Sobald sie sich jedoch vom Lehrer entfernt und sich von den respektablen Mitbrüdern absondert, lebt sie im Umgang mit Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Königen, königlichen Ministern, Sektierern und deren Jüngern. Bei ihr, die so im Umgang lebt, die unachtsam geworden ist, die ihre Sinne entblößt hat und sich in Geschwätz verliert, überwältigt die Leidenschaft das Herz. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Herzen gibt sie die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück.“

‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, โคโณ กิฏฺฐาโท ทาเมน วา พทฺโธ วเช วา โอรุทฺโธ. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานายํ โคโณ กิฏฺฐาโท ปุนเทว กิฏฺฐํ โอตริสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ โส โคโณ กิฏฺฐาโท ทามํ วา เฉตฺวา วชํ วา ภินฺทิตฺวา, อถ ปุนเทว กิฏฺฐํ โอตเรยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล ตาวเทว โสรตโสรโต โหติ, นิวาตนิวาโต โหติ, อุปสนฺตุปสนฺโต โหติ ยาว สตฺถารํ อุปนิสฺสาย วิหรติ อญฺญตรํ วา ครุฏฺฐานิยํ สพฺรหฺมจารึ. ยโต จ โข โส วปกสฺสเตว สตฺถารา, วปกสฺสติ ครุฏฺฐานิเยหิ สพฺรหฺมจารีหิ, โส สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ[Pg.346]. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ.

„Gleichwie, Freunde, ein getreidefressender Ochse entweder mit einem Strick angebunden oder in einer Hürde eingesperrt ist. Wenn nun jemand sagen würde: ‚Dieser getreidefressende Ochse wird nun nimmermehr das Getreidefeld betreten‘, würde er, Freunde, damit die Wahrheit sagen?“ – „Gewiss nicht, Freund.“ – „Denn die Möglichkeit besteht, Freunde, dass jener getreidefressende Ochse den Strick zerreißt oder die Hürde durchbricht und dann doch wieder das Getreidefeld betritt. Ebenso, Freunde, ist hier eine bestimmte Person nur solange überaus sanftmütig, überaus bescheiden und überaus friedvoll, wie sie in Abhängigkeit vom Lehrer oder einem anderen respektablen Mitbruder im geistlichen Leben verweilt. Sobald sie sich jedoch vom Lehrer entfernt und sich von den respektablen Mitbrüdern absondert, lebt sie im Umgang mit Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Königen, königlichen Ministern, Sektierern und deren Jüngern. Bei ihr, die so im Umgang lebt, die unachtsam geworden ist, die ihre Sinne entblößt hat und sich in Geschwätz verliert, überwältigt die Leidenschaft das Herz. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Herzen gibt sie die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück.“

‘‘อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ปฐมสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, จาตุมหาปเถ ถุลฺลผุสิตโก เทโว วสฺสนฺโต รชํ อนฺตรธาเปยฺย, จิกฺขลฺลํ ปาตุกเรยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ จาตุมหาปเถ ปุนเทว รโช ปาตุภวิสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อมุสฺมึ จาตุมหาปเถ มนุสฺสา วา อติกฺกเมยฺยุํ, โคปสู วา อติกฺกเมยฺยุํ, วาตาตโป วา สฺเนหคตํ ปริยาทิเยยฺย, อถ ปุนเทว รโช ปาตุภเวยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ปฐมสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ.

„Hier aber, Freunde, verweilt eine bestimmte Person, fern von den Sinnengenüssen... (und so weiter)... nachdem sie die erste Vertiefung (Jhāna) erreicht hat. Sie denkt: ‚Ich habe die erste Vertiefung erlangt‘, und lebt im Umgang mit Mönchen... (und so weiter)... gibt die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück. Gleichwie, Freunde, an einer Kreuzung ein grobtropfiger Regenguss den Staub verschwinden lassen und Schlamm hervorbringen würde. Wenn nun jemand sagen würde: ‚An dieser Kreuzung wird nun nimmermehr Staub entstehen‘, würde er, Freunde, damit die Wahrheit sagen?“ – „Gewiss nicht, Freund.“ – „Denn die Möglichkeit besteht, Freunde, dass an jener Kreuzung entweder Menschen vorbeikommen oder Rinder und Kleinvieh vorbeikommen oder Wind und Hitze die Feuchtigkeit aufzehren, und dann doch wieder Staub entsteht. Ebenso, Freunde, verweilt hier eine bestimmte Person, fern von den Sinnengenüssen... (und so weiter)... nachdem sie die erste Vertiefung erreicht hat. Sie denkt: ‚Ich habe die erste Vertiefung erlangt‘, und lebt im Umgang mit Mönchen... (und so weiter)... gibt die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück.“

‘‘อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ทุติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, คามสฺส วา นิคมสฺส วา อวิทูเร มหนฺตํ ตฬากํ. ตตฺถ ถุลฺลผุสิตโก เทโว วุฏฺโฐ สิปฺปิสมฺพุกมฺปิ สกฺขรกฐลมฺปิ อนฺตรธาเปยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ ตฬาเก ปุนเทว สิปฺปิสมฺพุกา วา สกฺขรกฐลา วา ปาตุภวิสฺสนฺตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อมุสฺมึ ตฬาเก มนุสฺสา วา ปิเวยฺยุํ, โคปสู วา ปิเวยฺยุํ, วาตาตโป วา สฺเนหคตํ ปริยาทิเยยฺย, อถ ปุนเทว สิปฺปิสมฺพุกาปิ สกฺขรกฐลาปิ ปาตุภเวยฺยุนฺติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ทุติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ.

Hier wiederum, ihr Freunde, gibt es eine Person, die durch das Zur-Ruhe-Kommen von Denken und Überlegen ... das zweite Jhana erreicht und darin verweilt. Er denkt: 'Ich habe das zweite Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, ihr Freunde, wenn sich unweit eines Dorfes oder einer Kleinstadt ein großer Teich befindet. Wenn es dort heftig mit großen Tropfen regnet, würden die Muscheln und Schnecken sowie die Kieselsteine und Tonscherben darin verschwinden. Wenn nun jemand, ihr Freunde, sagen würde: 'In diesem Teich werden fortan keine Muscheln oder Schnecken, keine Kieselsteine oder Tonscherben mehr zum Vorschein kommen' – würde er da richtig sprechen?" "Sicherlich nicht, ihr Freunde." "Denn es ist möglich, ihr Freunde, dass Menschen daraus trinken oder Rinder und Ziegen daraus trinken, oder dass Wind und Sonne die Feuchtigkeit aufzehren; dann würden die Muscheln und Schnecken sowie die Kieselsteine und Tonscherben wieder zum Vorschein kommen. Ebenso, ihr Freunde, erreicht hier eine Person durch das Zur-Ruhe-Kommen von Denken und Überlegen ... das zweite Jhana und verweilt darin. Er denkt: 'Ich habe das zweite Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück.

‘‘อิธ [Pg.347] ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ตติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริสํ ปณีตโภชนํ ภุตฺตาวึ อาภิโทสิกํ โภชนํ นจฺฉาเทยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุํ ปุริสํ ปุนเทว โภชนํ ฉาเทสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, อมุํ ปุริสํ ปณีตโภชนํ ภุตฺตาวึ ยาวสฺส สา โอชา กาเย ฐสฺสติ ตาว น อญฺญํ โภชนํ ฉาเทสฺสติ. ยโต จ ขฺวสฺส สา โอชา อนฺตรธายิสฺสติ, อถ ปุนเทว ตํ โภชนํ ฉาเทยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ตติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ.

Hier wiederum, ihr Freunde, gibt es eine Person, die durch das Verblassen der Entzückung ... das dritte Jhana erreicht und darin verweilt. Er denkt: 'Ich habe das dritte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, ihr Freunde, wenn einem Mann, der eine köstliche Speise verzehrt hat, eine am Vorabend zubereitete, einfache Mahlzeit nicht zusagen würde. Wenn nun jemand, ihr Freunde, sagen würde: 'Diesem Mann wird fortan keine Mahlzeit mehr zusagen' – würde er da richtig sprechen?" "Sicherlich nicht, ihr Freunde." "Denn es ist möglich, ihr Freunde, dass diesem Mann, der eine köstliche Speise verzehrt hat, solange deren nahrhafte Kraft in seinem Körper verbleibt, keine andere Mahlzeit zusagt. Sobald aber jene nahrhafte Kraft schwindet, würde ihm jene Mahlzeit wieder zusagen. Ebenso, ihr Freunde, erreicht hier eine Person durch das Verblassen der Entzückung ... das dritte Jhana und verweilt darin. Er denkt: 'Ich habe das dritte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück.

‘‘อิธ, ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ จตุตฺถสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปพฺพตสงฺเขเป อุทกรหโท นิวาโต วิคตอูมิโก. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ อุทกรหเท ปุนเทว อูมิ ปาตุภวิสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยา ปุรตฺถิมาย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ. สา ตสฺมึ อุทกรหเท อูมึ ชเนยฺย. ยา ปจฺฉิมาย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย…เป… ยา อุตฺตราย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย… ยา ทกฺขิณาย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ. สา ตสฺมึ อุทกรหเท อูมึ ชเนยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ จตุตฺถสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ.

Hier wiederum, ihr Freunde, gibt es eine Person, die durch das Aufgeben von Glück und Schmerz ... das vierte Jhana erreicht und darin verweilt. Er denkt: 'Ich habe das vierte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, ihr Freunde, wenn es in einer Bergschlucht einen windgeschützten Wasserteich gibt, der frei von Wellen ist. Wenn nun jemand, ihr Freunde, sagen würde: 'In diesem Wasserteich werden fortan keine Wellen mehr entstehen' – würde er da richtig sprechen?" "Sicherlich nicht, ihr Freunde." "Denn es ist möglich, ihr Freunde, dass aus östlicher Richtung ein heftiger Windsturm käme; dieser würde in jenem Wasserteich Wellen erzeugen. Wenn aus westlicher Richtung ... aus nördlicher Richtung ... aus südlicher Richtung ein heftiger Windsturm käme, würde dieser in jenem Wasserteich Wellen erzeugen. Ebenso, ihr Freunde, erreicht hier eine Person durch das Aufgeben von Glück und Schmerz ... das vierte Jhana und verweilt darin. Er denkt: 'Ich habe das vierte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück.

‘‘อิธ, ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ อนิมิตฺตสฺส เจโตสมาธิสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ[Pg.348]. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ราชา วา ราชมหามตฺโต วา จตุรงฺคินิยา เสนาย อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ เอกรตฺตึ วาสํ อุปคจฺเฉยฺย. ตตฺร หตฺถิสทฺเทน อสฺสสทฺเทน รถสทฺเทน ปตฺติสทฺเทน เภริปณวสงฺขติณวนินฺนาทสทฺเทน จีริกสทฺโท อนฺตรธาเยยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ วนสณฺเฑ ปุนเทว จีริกสทฺโท ปาตุภวิสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ โส ราชา วา ราชมหามตฺโต วา ตมฺหา วนสณฺฑา ปกฺกเมยฺย, อถ ปุนเทว จีริกสทฺโท ปาตุภเวยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ อนิมิตฺตสฺส เจโตสมาธิสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตตี’’ติ.

„Hier nun, Freunde, verweilt eine gewisse Person, die durch das Nicht-Beachten aller Merkmale die merkmallose Sammlung des Geistes (animitta cetosamādhi) erreicht hat. Er denkt: ‚Ich bin ein Erlangender der merkmallosen Sammlung des Geistes‘ und verweilt in Gesellschaft von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Königen, Ministern, Sektierern und deren Schülern. Da er so vergesellschaftet, leichtfertig, offenherzig und dem Geschwätz hingegeben verweilt, überwältigt die Leidenschaft (Rāga) seinen Geist. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Geist gibt er die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, Freunde, ein König oder ein Minister mit einer viergliedrigen Armee auf einer Fernreise in einem Waldstück für eine Nacht Halt machen würde. Dort würde das Geräusch der Zikaden durch den Lärm der Elefanten, Pferde, Wagen und Fußsoldaten sowie durch den Schall von Trommeln, Kesselpauken, Muschelhörnern und kleinen Trommeln übertönt werden. Wenn nun jemand sagen würde: ‚In diesem Waldstück wird das Geräusch der Zikaden nie wieder auftauchen‘, würde er dann richtig sprechen, Freunde?“ – „Nein, Freunde.“ – „Es ist nämlich möglich, Freunde, dass dieser König oder Minister das Waldstück wieder verlässt und dann das Geräusch der Zikaden wieder auftaucht. Ebenso verhält es sich, Freunde, mit jener Person: Er verweilt in der merkmallosen Sammlung des Geistes, denkt, er habe sie dauerhaft erlangt, und gibt sich dem geselligen Umgang hin. Da er so vergesellschaftet, leichtfertig, offenherzig und dem Geschwätz hingegeben verweilt, überwältigt die Leidenschaft seinen Geist. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Geist gibt er die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück.“

อถ โข อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต อปเรน สมเยน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. อถ โข จิตฺตสฺส หตฺถิสาริปุตฺตสฺส สหายกา ภิกฺขู เยนายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหาโกฏฺฐิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘กึ นุ โข อายสฺมตา มหาโกฏฺฐิเกน จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต – ‘อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’ติ; อุทาหุ เทวตา เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ – ‘จิตฺโต, ภนฺเต, หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’’’ติ? ‘‘เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต เม, อาวุโส – ‘จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’ติ. เทวตาปิ เม เอตมตฺถํ [Pg.349] อาโรเจสุํ – ‘จิตฺโต, ภนฺเต, หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’’ติ.

Daraufhin gab der ehrwürdige Citta Hatthisāriputta nach einiger Zeit die Schulung auf und kehrte zum niederen Leben zurück. Da begaben sich die befreundeten Mönche des Citta Hatthisāriputta zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika; dort angekommen, sagten sie zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika: „Hat der ehrwürdige Mahākoṭṭhika durch die Durchschauung des Geistes mit seinem eigenen Geist gewusst: ‚Citta Hatthisāriputta ist ein Erlangender dieser und jener geistigen Zustände und Erreichungen, doch er wird die Schulung aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren‘? Oder haben Gottheiten diesen Umstand mitgeteilt: ‚Herr, Citta Hatthisāriputta ist ein Erlangender dieser und jener Erreichungen, doch er wird die Schulung aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren‘?“ – „Sowohl habe ich es durch die Durchschauung des Geistes mit meinem eigenen Geist gewusst, Freunde, dass Citta Hatthisāriputta diese Zustände erlangt hat und dennoch zurückkehren wird, als auch haben mir Gottheiten diesen Umstand mitgeteilt: ‚Herr, Citta Hatthisāriputta ist ein Erlangender dieser und jener Erreichungen, doch er wird die Schulung aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren.‘“

อถ โข จิตฺตสฺส หตฺถิสาริปุตฺตสฺส สหายกา ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘จิตฺโต, ภนฺเต, หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตตี’’ติ. ‘‘น, ภิกฺขเว, จิตฺโต จิรํ สริสฺสติ เนกฺขมฺมสฺสา’’ติ.

Dann begaben sich die befreundeten Mönche des Citta Hatthisāriputta zum Erhabenen; dort angekommen, grüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sagten jene Mönche zum Erhabenen: „Herr, Citta Hatthisāriputta war ein Erlangender dieser und jener geistigen Erreichungen, doch er hat die Schulung aufgegeben und ist zum niederen Leben zurückgekehrt.“ – „Mönche, Citta wird sich bald wieder an den Wert der Entsagung (Nekkhamma) erinnern.“

อถ โข จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต นจิรสฺเสว เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิ. อถ โข อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ. ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร จ ปนายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต อรหตํ อโหสีติ. ฉฏฺฐํ.

Und schon bald darauf schor sich Citta Hatthisāriputta Haar und Bart, legte die safrangelben Gewänder an und zog aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinaus. Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputta verweilte allein, abgeschieden, unermüdlich, eifrig und entschlossen und verwirklichte schon bald – wofür Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom Hausleben in die Hauslosigkeit ziehen – das unübertroffene Ziel des heiligen Lebenswandels, indem er es in diesem Leben selbst durch höheres Wissen erkannte und erreichte. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt kein weiteres Werden für diesen Zustand.“ Und der ehrwürdige Citta Hatthisāriputta wurde einer der Arahants. Sechstes Sutta.

๗. มชฺเฌสุตฺตํ

7. Das Sutta über die Mitte (Majjhesutta).

๖๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลานํ เถรานํ ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทิ – ‘‘วุตฺตมิทํ, อาวุโส, ภควตา ปารายเน เมตฺเตยฺยปญฺเห –

61. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Bārāṇasī im Wildpark Isipatana. Zu jener Zeit entstand unter zahlreichen älteren Mönchen, die nach dem Almosengang von ihrer Mahlzeit zurückgekehrt waren und sich in der Rundhalle versammelt hatten, folgendes Gespräch: „Freunde, dies wurde vom Erhabenen im Pārāyana-Abschnitt, in den Fragen des Metteyya, gesagt:“

‘‘โย อุโภนฺเต วิทิตฺวาน, มชฺเฌ มนฺตา น ลิปฺปติ ;

ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ, โสธ สิพฺพินิ มจฺจคา’’ติ.

„Wer beide Enden erkannt hat und in der Mitte durch Weisheit nicht anhaftet, den nenne ich einen Großen Menschen; er ist hier über die ‚Näherin‘ (das Begehren) hinausgegangen.“

‘‘กตโม นุ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, กตโม ทุติโย อนฺโต, กึ มชฺเฌ, กา สิพฺพินี’’ติ? เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู [Pg.350] เอตทโวจ – ‘‘ผสฺโส โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, ผสฺสสมุทโย ทุติโย อนฺโต, ผสฺสนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ.

„Was, ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, was das zweite Ende, was ist die Mitte, wer ist die Näherin?“ Als dies gefragt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Kontakt (phassa), ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, die Entstehung von Kontakt das zweite Ende, das Aufhören von Kontakt die Mitte, und Begehren (taṇhā) ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘อตีตํ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, อนาคตํ ทุติโย อนฺโต, ปจฺจุปฺปนฺนํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ.

Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Die Vergangenheit, ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, die Zukunft das zweite Ende, die Gegenwart die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สุขา, อาวุโส, เวทนา เอโก อนฺโต, ทุกฺขา เวทนา ทุติโย อนฺโต, อทุกฺขมสุขา เวทนา มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ.

Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Angenehmes Gefühl, ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, schmerzhaftes Gefühl das zweite Ende, weder-schmerzhaftes-noch-angenehmes Gefühl die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘นามํ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, รูปํ ทุติโย อนฺโต, วิญฺญาณํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ.

Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Name (Geistiges), ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, Form (Körperliches) das zweite Ende, das Bewusstsein ist in der Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘ฉ โข, อาวุโส, อชฺฌตฺติกานิ อายตนานิ เอโก อนฺโต, ฉ พาหิรานิ อายตนานิ ทุติโย อนฺโต, วิญฺญาณํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข อาวุโส[Pg.351], ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ.

Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Die sechs inneren Sinnesbereiche, ihr Ehrwürdigen, sind das eine Ende, die sechs äußeren Sinnesbereiche das zweite Ende, das Bewusstsein ist in der Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สกฺกาโย โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, สกฺกายสมุทโย ทุติโย อนฺโต, สกฺกายนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ.

Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Die Persönlichkeit (sakkāyo), ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, die Entstehung der Persönlichkeit das zweite Ende, das Aufhören der Persönlichkeit die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“

เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํ. อายามาวุโส, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสฺสาม. ยถา โน ภควา พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เถรา ภิกฺขู ตสฺส ภิกฺขุโน ปจฺจสฺโสสุํ. อถ โข เถรา ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เถรา ภิกฺขู ยาวตโก อโหสิ สพฺเพเหว สทฺธึ กถาสลฺลาโป, ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสุํ. ‘‘กสฺส นุ โข, ภนฺเต, สุภาสิต’’นฺติ? ‘‘สพฺเพสํ โว, ภิกฺขเว, สุภาสิตํ ปริยาเยน, อปิ จ ยํ มยา สนฺธาย ภาสิตํ ปารายเน เมตฺเตยฺยปญฺเห –

Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Wir alle haben nun unsere jeweilige Einsicht dargelegt. Lasst uns, ihr Ehrwürdigen, dorthin gehen, wo der Erhabene weilt; dort angekommen, wollen wir dem Erhabenen diesen Sachverhalt vortragen. Wie der Erhabene uns antworten wird, so wollen wir es bewahren.“ – „Gut, ihr Ehrwürdigen“, antworteten die älteren Mönche jenem Mönch. Da begaben sich die älteren Mönche zum Erhabenen; dort angekommen, grüßten sie ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend, berichteten die älteren Mönche dem Erhabenen das gesamte Gespräch, so wie es mit allen stattgefunden hatte: „Herr, wessen Wort war nun wohlgesprochen?“ – „Das Wort von euch allen, ihr Mönche, war in gewisser Hinsicht wohlgesprochen. Doch hört nun, worauf ich mich bezog, als ich im Pārāyana-Abschnitt bei den Fragen des Metteyya sprach:“

‘‘โย อุโภนฺเต วิทิตฺวาน, มชฺเฌ มนฺตา น ลิปฺปติ;

ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ, โสธ สิพฺพินิมจฺจคา’’ติ.

„Wer beide Enden erkannt hat und in der Mitte nicht anhaftet durch Weisheit; den nenne ich einen großen Mann, er hat hier die Näherin überwunden.“

‘‘ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เถรา ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘ผสฺโส โข, ภิกฺขเว, เอโก อนฺโต, ผสฺสสมุทโย ทุติโย อนฺโต, ผสฺสนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต [Pg.352] ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. สตฺตมํ.

„Hört zu und merkt es euch gut; ich werde sprechen.“ – „Ja, Herr“, antworteten die älteren Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: „Kontakt, ihr Mönche, ist das eine Ende, die Entstehung von Kontakt das zweite Ende, das Aufhören von Kontakt die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Mönche, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ Das Siebte.

๘. ปุริสินฺทฺริยญาณสุตฺตํ

8. Sutta über das Wissen bezüglich der Fähigkeiten der Personen

๖๒. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน ทณฺฑกปฺปกํ นาม โกสลานํ นิคโม ตทวสริ. อถ โข ภควา มคฺคา โอกฺกมฺม อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. เต จ ภิกฺขู ทณฺฑกปฺปกํ ปวิสึสุ อาวสถํ ปริเยสิตุํ.

62. So habe ich gehört. Einst wanderte der Erhabene im Lande der Kosaler zusammen mit einer großen Schar von Mönchen umher und gelangte zu einer Ortschaft der Kosaler namens Daṇḍakappaka. Dort verließ der Erhabene den Weg, setzte sich am Fuße eines bestimmten Baumes auf einen vorbereiteten Sitz nieder. Und jene Mönche betraten Daṇḍakappaka, um eine Herberge zu suchen.

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท สมฺพหุเลหิ ภิกฺขูหิ สทฺธึ เยน อจิรวตี นที เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. อจิรวติยา นทิยา คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, อาวุโส อานนฺท, สพฺพํ เจตโส สมนฺนาหริตฺวา นุ โข เทวทตฺโต ภควตา พฺยากโต – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ, อุทาหุ เกนจิเทว ปริยาเยนา’ติ? ‘‘เอวํ โข ปเนตํ, อาวุโส, ภควตา พฺยากต’’นฺติ.

Da begab sich der ehrwürdige Ānanda zusammen mit vielen Mönchen zum Fluss Aciravatī, um seinen Körper zu waschen. Nachdem er seinen Körper im Fluss Aciravatī gewaschen hatte und wieder herausgestiegen war, blieb er, nur mit einem Untergewand bekleidet, stehen, um seinen Körper trocknen zu lassen. Da begab sich ein gewisser Mönch dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war; nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er zum ehrwürdigen Ānanda wie folgt: „Wie verhält es sich, Freund Ānanda, hat der Erhabene Devadatta mit Bestimmtheit so erklärt, nachdem er alles mit seinem Geist gründlich erwogen hatte: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar‘, oder wurde dies nur in einer bestimmten Hinsicht erklärt?“ „Genauso, Freund, wurde dies vom Erhabenen erklärt.“

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, สมฺพหุเลหิ ภิกฺขูหิ สทฺธึ เยน อจิรวตี นที เตนุปสงฺกมึ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. อจิรวติยา นทิยา คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสึ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. อถ โข, ภนฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ เอตทโวจ – ‘กึ นุ โข, อาวุโส, อานนฺท สพฺพํ เจตโส สมนฺนาหริตฺวา นุ โข เทวทตฺโต ภควตา พฺยากโต – อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉติ, อุทาหุ เกนจิเทว ปริยาเยนา’ติ? เอวํ วุตฺเต อหํ, ภนฺเต, ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจํ – ‘เอวํ โข ปเนตํ, อาวุโส, ภควตา พฺยากต’’’นฺติ.

Daraufhin begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er sich ihm genähert und den Erhabenen ehrerbietig gegrüßt hatte, setzte er sich beiseite nieder. Während er beiseite saß, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen wie folgt: „Hier begab ich mich, Herr, zusammen mit vielen Mönchen zum Fluss Aciravatī, um meinen Körper zu waschen. Nachdem ich meinen Körper im Fluss Aciravatī gewaschen hatte und wieder herausgestiegen war, blieb ich, nur mit einem Untergewand bekleidet, stehen, um meinen Körper trocknen zu lassen. Da begab sich, Herr, ein gewisser Mönch dorthin, wo ich war; nachdem er sich mir genähert hatte, sprach er zu mir: ‚Wie verhält es sich, Freund Ānanda, hat der Erhabene Devadatta mit Bestimmtheit so erklärt, nachdem er alles mit seinem Geist gründlich erwogen hatte: Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar, oder wurde dies nur in einer bestimmten Hinsicht erklärt?‘ Als dies gesagt wurde, Herr, sprach ich zu jenem Mönch: ‚Genauso, Freund, wurde dies vom Erhabenen erklärt.‘“

‘‘โส [Pg.353] วา โข, อานนฺท, ภิกฺขุ นโว ภวิสฺสติ อจิรปพฺพชิโต, เถโร วา ปน พาโล อพฺยตฺโต. กถญฺหิ นาม ยํ มยา เอกํเสน พฺยากตํ ตตฺถ ทฺเวชฺฌํ อาปชฺชิสฺสติ! นาหํ, อานนฺท, อญฺญํ เอกปุคฺคลมฺปิ สมนุปสฺสามิ, โย เอวํ มยา สพฺพํ เจตโส สมนฺนาหริตฺวา พฺยากโต, ยถยิทํ เทวทตฺโต. ยาวกีวญฺจาหํ, อานนฺท, เทวทตฺตสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ สุกฺกธมฺมํ อทฺทสํ; เนว ตาวาหํ เทวทตฺตํ พฺยากาสึ – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ. ยโต จ โข อหํ, อานนฺท, เทวทตฺตสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ สุกฺกธมฺมํ น อทฺทสํ; อถาหํ เทวทตฺตํ พฺยากาสึ – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ.

„Dieser Mönch, Ānanda, wird wohl entweder ein Neuer sein, der erst vor kurzem ordiniert wurde, oder ein älterer Mönch, der töricht und unkundig ist. Wie kann er nur an dem zweifeln, was von mir mit Bestimmtheit erklärt wurde! Ich sehe, Ānanda, keine andere Einzelperson, die ich, nachdem ich alles mit meinem Geist gründlich erwogen habe, so erklärt hätte wie Devadatta. Solange ich, Ānanda, bei Devadatta auch nur ein helles Element im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze sah, erklärte ich Devadatta nicht als: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar.‘ Erst als ich, Ānanda, bei Devadatta nicht einmal mehr ein helles Element im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze sah, da erst erklärte ich Devadatta als: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar.‘“

‘‘เสยฺยถาปิ, อานนฺท, คูถกูโป สาธิกโปริโส ปูโร คูถสฺส สมติตฺติโก. ตตฺร ปุริโส สสีสโก นิมุคฺโค อสฺส. ตสฺส โกจิเทว ปุริโส อุปฺปชฺเชยฺย อตฺถกาโม หิตกาโม โยคกฺเขมกาโม ตมฺหา คูถกูปา อุทฺธริตุกาโม. โส ตํ คูถกูปํ สมนฺตานุปริคจฺฉนฺโต เนว ปสฺเสยฺย ตสฺส ปุริสสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ คูเถน อมกฺขิตํ, ยตฺถ ตํ คเหตฺวา อุทฺธเรยฺย. เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, ยโต เทวทตฺตสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ สุกฺกธมฺมํ น อทฺทสํ; อถาหํ เทวทตฺตํ พฺยากาสึ – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ. สเจ ตุมฺเห, อานนฺท, สุเณยฺยาถ ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณานิ วิภชิสฺสามี’’ติ ?

„Stell dir vor, Ānanda, es gäbe eine Mistgrube, die mehr als mannstief und bis zum Rand mit Exkrementen gefüllt wäre. Darin wäre ein Mann mitsamt seinem Kopf untergetaucht. Nun käme ein Mann herbei, der sein Bestes will, der sein Wohl wünscht, der um seine Sicherheit besorgt ist und ihn aus dieser Mistgrube herausziehen möchte. Während dieser die Mistgrube von allen Seiten umgeht, würde er an jenem Mann nicht einmal eine Stelle im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze finden, die nicht mit Mist beschmiert ist und an der er ihn fassen könnte, um ihn herauszuziehen. Ebenso ist es, Ānanda: Da ich bei Devadatta auch nicht ein helles Element im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze sah, erklärte ich Devadatta als: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar.‘ Möchtet ihr, Ānanda, hören, wie ich die Erkenntnisse des Tathāgata über die geistigen Fähigkeiten der Menschen erläutere?“

‘‘เอตสฺส, ภควา, กาโล; เอตสฺส, สุคต, กาโล ยํ ภควา ปุริสินฺทฺริยญาณานิ วิภเชยฺย. ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตนหานนฺท, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

„Es ist an der Zeit, Erhabener, es ist an der Zeit, Sugata, dass der Erhabene die Erkenntnisse über die geistigen Fähigkeiten der Menschen erläutert. Wenn die Mönche es vom Erhabenen gehört haben, werden sie es sich einprägen.“ „Nun denn, Ānanda, höre zu und merke es dir gut; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. Der Erhabene sprach wie folgt:

‘‘อิธาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา[Pg.354]. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส กุสลา กุสลํ ปาตุภวิสฺสติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, พีชานิ อขณฺฑานิ อปูตีนิ อวาตาตปหตานิ สารทานิ สุขสยิตานิ สุเขตฺเต สุปริกมฺมกตาย ภูมิยา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อิมานิ พีชานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส กุสลา กุสลํ ปาตุภวิสฺสติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ.

„Hier, Ananda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind wahrlich sowohl heilsame Zustände als auch unheilsame Zustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind die heilsamen Zustände verschwunden und die unheilsamen Zustände sind gegenwärtig geworden. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte heilsame Wurzel; aus diesem Heilsamen wird in ihr wieder Heilsames erscheinen. So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein.‘ Genauso wie, Ananda, unbeschädigte, unverrottete, nicht durch Wind und Sonne geschädigte, kernhafte, gut gelagerte Samen in ein gutes Feld auf wohl vorbereitetem Boden gesät werden. Würdest du wissen, Ananda: ‚Diese Samen werden zu Wachstum, Gedeihen und Fülle gelangen‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso, Ananda, erkenne ich hier eine gewisse Person... (Wiederholung der Erkenntnis)... So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein. Auf diese Weise, Ananda, wird die menschliche Person vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst. Auf diese Weise, Ananda, wird das Wissen des Tathagata über die Fähigkeiten der Personen erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst. Auf diese Weise, Ananda, wird das künftige Entstehen von Zuständen vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst.“

‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส อกุสลา อกุสลํ ปาตุภวิสฺสติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, พีชานิ อขณฺฑานิ อปูตีนิ อวาตาตปหตานิ สารทานิ สุขสยิตานิ ปุถุสิลาย นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ พีชานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส อกุสลา อกุสลํ ปาตุภวิสฺสติ[Pg.355]. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ.

„Hier aber, Ananda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame Zustände als auch unheilsame Zustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind die unheilsamen Zustände verschwunden und die heilsamen Zustände sind gegenwärtig geworden. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte unheilsame Wurzel; aus diesem Unheilsamen wird in ihr wieder Unheilsames erscheinen. So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Verfalls sein.‘ Genauso wie, Ananda, unbeschädigte, unverrottete, nicht durch Wind und Sonne geschädigte, kernhafte, gut gelagerte Samen auf eine große Felsplatte gelegt werden. Würdest du wissen, Ananda: ‚Diese Samen werden nicht zu Wachstum, Gedeihen und Fülle gelangen‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso, Ananda, erkenne ich hier eine gewisse Person... (Wiederholung der Erkenntnis)... So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Verfalls sein. Auf diese Weise, Ananda, wird die menschliche Person vom Tathagata erkannt... wird das Wissen über die Fähigkeiten der Personen erkannt... wird das künftige Entstehen von Zuständen vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst.“

‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ สุกฺโก ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตกาฬเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, พีชานิ ขณฺฑานิ ปูตีนิ วาตาตปหตานิ สุเขตฺเต สุปริกมฺมกตาย ภูมิยา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ พีชานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ สุกฺโก ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตกาฬเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหตี’’ติ.

„Hier aber, Ananda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person gibt es nicht einmal so viel reinen Zustand, wie man mit der Spitze eines Haares berühren könnte. Diese Person ist ausgestattet mit ausschließlich schwarzen, unheilsamen Zuständen; beim Zerfall des Körpers, nach dem Tod, wird sie in eine Welt des Leidens gelangen, auf eine schlechte Fährte, in den Untergang, in die Hölle.‘ Genauso wie, Ananda, zerbrochene, verrottete, durch Wind und Sonne geschädigte Samen in ein gutes Feld auf wohl vorbereitetem Boden gesät werden. Würdest du wissen, Ananda: ‚Diese Samen werden nicht zu Wachstum, Gedeihen und Fülle gelangen‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso, Ananda, erkenne ich hier eine gewisse Person... (Wiederholung der Erkenntnis)... wird sie beim Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in die Hölle gelangen. Auf diese Weise, Ananda, wird die menschliche Person vom Tathagata erkannt... wird das Wissen über die Fähigkeiten der Personen erkannt... wird das künftige Entstehen von Zuständen vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst.“

เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สกฺกา นุ โข, ภนฺเต, อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อปเรปิ ตโย ปุคฺคลา สปฺปฏิภาคา ปญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘สกฺกา, อานนฺทา’’ติ ภควา อโวจ – ‘‘อิธาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ [Pg.356] อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, องฺคารานิ อาทิตฺตานิ สมฺปชฺชลิตานิ สโชติภูตานิ ปุถุสิลาย นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ องฺคารานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน, อานนฺท, สายนฺหสมยํ สูริเย โอคจฺฉนฺเต, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อาโลโก อนฺตรธายิสฺสติ อนฺธกาโร ปาตุภวิสฺสตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา, ปนานนฺท, อภิโท อทฺธรตฺตํ ภตฺตกาลสมเย, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อาโลโก อนฺตรหิโต อนฺธกาโร ปาตุภูโต’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ.

Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, ist es möglich, neben diesen drei Personen noch drei weitere Personen darzulegen, die ihnen ähnlich sind?“ – „Es ist möglich, Ānanda“, sagte der Erhabene. „Hier, Ānanda, erkenne ich eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die heilsamen Zustände verschwunden und die unheilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte heilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Verfalls sein.‘ Gleichwie, Ānanda, glühende, lodernde, hell brennende Kohlen, die auf eine große Steinplatte gelegt wurden. Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Diese Kohlen werden weder an Größe noch an Stärke noch an Fülle zunehmen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, wenn am Abend die Sonne untergeht: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Das Licht wird verschwinden und die Dunkelheit wird erscheinen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, tief in der Nacht zur Zeit der Mahlzeit: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Das Licht ist verschwunden und die Dunkelheit ist erschienen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Ebenso, Ānanda, erkenne ich hier eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die heilsamen Zustände verschwunden und die unheilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte heilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Verfalls sein.‘ In dieser Weise, Ānanda, wird eine Person vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das Wissen des Tathāgata über die geistigen Fähigkeiten einer Person erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das zukünftige Entstehen von Zuständen vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt.“

‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, องฺคารานิ อาทิตฺตานิ สมฺปชฺชลิตานิ สโชติภูตานิ สุกฺเข ติณปุญฺเช วา กฏฺฐปุญฺเช วา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อิมานิ องฺคารานิ วุฑฺฒึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา [Pg.357] ปนานนฺท, รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ สูริเย อุคฺคจฺฉนฺเต, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อนฺธกาโร อนฺตรธายิสฺสติ, อาโลโก ปาตุภวิสฺสตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปนานนฺท, อภิโท มชฺฌนฺหิเก ภตฺตกาลสมเย, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อนฺธกาโร อนฺตรหิโต อาโลโก ปาตุภูโต’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ.

„Hier aber, Ānanda, erkenne ich eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die unheilsamen Zustände verschwunden und die heilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte unheilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein.‘ Gleichwie, Ānanda, glühende, lodernde, hell brennende Kohlen, die in einen Haufen trockenen Grases oder einen Haufen Holzes gelegt wurden. Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Diese Kohlen werden an Größe, Stärke und Fülle zunehmen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, wenn in der Nacht zur Zeit der Morgendämmerung die Sonne aufgeht: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Die Dunkelheit wird verschwinden und das Licht wird erscheinen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, um die Mittagszeit zur Zeit der Mahlzeit: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Die Dunkelheit ist verschwunden und das Licht ist erschienen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Ebenso, Ānanda, erkenne ich hier eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die unheilsamen Zustände verschwunden und die heilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte unheilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein.‘ In dieser Weise, Ānanda, wird eine Person vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das Wissen des Tathāgata über die geistigen Fähigkeiten einer Person erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das zukünftige Entstehen von Zuständen vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt.“

‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ อกุสโล ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตสุกฺเกหิ อนวชฺเชหิ ธมฺเมหิ, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, องฺคารานิ สีตานิ นิพฺพุตานิ สุกฺเข ติณปุญฺเช วา กฏฺฐปุญฺเช วา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ องฺคารานิ วุฑฺฒึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ อกุสโล ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตสุกฺเกหิ อนวชฺเชหิ ธมฺเมหิ, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ [Pg.358] เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ.

„Hier nun, Ānanda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame als auch unheilsame Geisteszustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person gibt es nicht einmal im Ausmaß eines Stichs mit einer Haarspitze einen unheilsamen Zustand; diese Person ist ausgestattet mit ausschließlich hellen, fehlerfreien Zuständen und wird noch in diesem gegenwärtigen Leben vollkommen erlöschen (parinibbāyissati).‘ Ānanda, wie wenn kalte, erloschene glühende Kohlen auf einen trockenen Haufen Gras oder Holz gelegt würden – würdest du wissen, Ānanda: ‚Diese Kohlen werden nicht mehr wachsen, gedeihen oder sich ausbreiten‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso erkenne ich, Ānanda, hier eine gewisse Person auf diese Weise, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame als auch unheilsame Geisteszustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person gibt es nicht einmal im Ausmaß einer Haarspitze einen unheilsamen Zustand; diese Person ist ausgestattet mit ausschließlich hellen, fehlerfreien Zuständen und wird noch in diesem gegenwärtigen Leben vollkommen erlöschen.‘ So, Ānanda, wird eine Person vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. So, Ānanda, wird dem Tathāgata das Wissen um die geistigen Fähigkeiten (purisindriyañāṇaṃ) durch das Durchdringen des Geistes mit dem Geist bekannt. So, Ānanda, wird dem Tathāgata das zukünftige Entstehen von Zuständen (āyatiṃ dhammasamuppādo) durch das Durchdringen des Geistes mit dem Geist bekannt.“

‘‘ตตฺรานนฺท, เย เต ปุริมา ตโย ปุคฺคลา เตสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ เอโก อปริหานธมฺโม, เอโก ปริหานธมฺโม, เอโก อาปายิโก เนรยิโก. ตตฺรานนฺท, เยเม ปจฺฉิมา ตโย ปุคฺคลา อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ เอโก ปริหานธมฺโม, เอโก อปริหานธมฺโม, เอโก ปรินิพฺพานธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ.

„Unter jenen, Ānanda, von den ersten drei Personen: Eine ist vom Wesen her nicht rückfällig, eine ist vom Wesen her rückfällig und eine ist dem Verderben und der Hölle geweiht. Unter jenen, Ānanda, von den letzten drei Personen: Eine ist vom Wesen her rückfällig, eine ist vom Wesen her nicht rückfällig und eine ist vom Wesen her zum vollkommenen Erlöschen (parinibbāna) bestimmt.“ (Die Achte).

๙. นิพฺเพธิกสุตฺตํ

9. Die Lehrrede über die Durchbrechung (Nibbedhika-Sutta)

๖๓. ‘‘นิพฺเพธิกปริยายํ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมปริยายํ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

63. „Mönche, ich werde euch eine Darlegung des Dhamma lehren, die als Methode der Durchbrechung bekannt ist. Hört zu und schenkt ihr wohlbedächtig Aufmerksamkeit; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘กตโม จ โส, ภิกฺขเว, นิพฺเพธิกปริยาโย ธมฺมปริยาโย? กามา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, กามานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, กามานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, กามานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, กามนิโรโธ เวทิตพฺโพ, กามนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา.

„Und was, Mönche, ist diese Darlegung des Dhamma zur Durchbrechung? Mönche, die sinnlichen Begehren müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der sinnlichen Begehren muss verstanden werden, die Verschiedenheit der sinnlichen Begehren muss verstanden werden, die Auswirkung der sinnlichen Begehren muss verstanden werden, das Aufhören der sinnlichen Begehren muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der sinnlichen Begehren führt, muss verstanden werden.

‘‘เวทนา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, เวทนานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, เวทนานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, เวทนานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, เวทนานิโรโธ เวทิตพฺโพ, เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา.

Mönche, die Empfindungen müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der Empfindungen muss verstanden werden, die Verschiedenheit der Empfindungen muss verstanden werden, die Auswirkung der Empfindungen muss verstanden werden, das Aufhören der Empfindungen muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der Empfindungen führt, muss verstanden werden.

‘‘สญฺญา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, สญฺญานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, สญฺญานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, สญฺญานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, สญฺญานิโรโธ เวทิตพฺโพ, สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา.

Mönche, die Wahrnehmungen müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der Wahrnehmungen muss verstanden werden, die Verschiedenheit der Wahrnehmungen muss verstanden werden, die Auswirkung der Wahrnehmungen muss verstanden werden, das Aufhören der Wahrnehmungen muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der Wahrnehmungen führt, muss verstanden werden.

‘‘อาสวา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, อาสวานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, อาสวานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, อาสวานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, อาสวนิโรโธ เวทิตพฺโพ, อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา.

Mönche, die Triebe (āsavā) müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der Triebe muss verstanden werden, die Verschiedenheit der Triebe muss verstanden werden, die Auswirkung der Triebe muss verstanden werden, das Aufhören der Triebe muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der Triebe führt, muss verstanden werden.

‘‘กมฺมํ[Pg.359], ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, กมฺมานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, กมฺมานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, กมฺมานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, กมฺมนิโรโธ เวทิตพฺโพ, กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา.

Mönche, das Kamma (Handlung) muss verstanden werden, die Ursache und Entstehung des Kammas muss verstanden werden, die Verschiedenheit des Kammas muss verstanden werden, die Auswirkung des Kammas muss verstanden werden, das Aufhören des Kammas muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören des Kammas führt, muss verstanden werden.

Mönche, das Leiden muss verstanden werden, die Ursache und Entstehung des Leidens muss verstanden werden, die Verschiedenheit des Leidens muss verstanden werden, die Auswirkung des Leidens muss verstanden werden, das Aufhören des Leidens muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt, muss verstanden werden.

‘‘‘กามา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, กามานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, กามานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, กามานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, กามนิโรโธ เวทิตพฺโพ, กามนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ ? ปญฺจิเม, ภิกฺขเว, กามคุณา – จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา, โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา. อปิ จ โข, ภิกฺขเว, เนเต กามา กามคุณา นาเมเต อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ –

‚Mönche, die sinnlichen Begehren müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung... der Weg, der zum Aufhören führt, muss verstanden werden‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese fünf Arten von Sinnesobjekten: Formen, die durch das Auge erkennbar sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Begehren verbunden und reizvoll; Töne... Gerüche... Geschmäcker... Berührungen, die durch den Körper erkennbar sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Begehren verbunden und reizvoll. Doch, Mönche, diese sind nicht die sinnlichen Begehren; in der Disziplin des Edlen werden sie lediglich als Objekte des sinnlichen Genusses (kāmaguṇā) bezeichnet.

‘‘สงฺกปฺปราโค ปุริสสฺส กาโม,เนเต กามา ยานิ จิตฺรานิ โลเก;

สงฺกปฺปราโค ปุริสสฺส กาโม,ติฏฺฐนฺติ จิตฺรานิ ตเถว โลเก;

อเถตฺถ ธีรา วินยนฺติ ฉนฺท’’นฺติ.

Die leidenschaftliche Absicht ist des Menschen Begehren, nicht die schönen Dinge, die in der Welt sind; die leidenschaftliche Absicht ist des Menschen Begehren, die schönen Dinge bleiben in der Welt einfach so bestehen. Weise Menschen jedoch überwinden diesbezüglich das Verlangen danach.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กามานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, กามานํ นิทานสมฺภโว.

Und was, Mönche, ist die Ursache und Entstehung der sinnlichen Begehren? Kontakt (phasso), Mönche, ist die Ursache und Entstehung der sinnlichen Begehren.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, กามานํ เวมตฺตตา? อญฺโญ, ภิกฺขเว, กาโม รูเปสุ, อญฺโญ กาโม สทฺเทสุ, อญฺโญ กาโม คนฺเธสุ, อญฺโญ กาโม รเสสุ, อญฺโญ กาโม โผฏฺฐพฺเพสุ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กามานํ เวมตฺตตา.

Und was, Mönche, ist die Verschiedenheit der sinnlichen Begehren? Es gibt ein anderes Begehren in Bezug auf Formen, ein anderes Begehren in Bezug auf Töne, ein anderes Begehren in Bezug auf Gerüche, ein anderes Begehren in Bezug auf Geschmäcker und ein anderes Begehren in Bezug auf Berührungen. Dies, Mönche, wird die Verschiedenheit der sinnlichen Begehren genannt.

‘‘กตโม [Pg.360] จ, ภิกฺขเว, กามานํ วิปาโก? ยํ โข, ภิกฺขเว, กามยมาโน ตชฺชํ ตชฺชํ อตฺตภาวํ อภินิพฺพตฺเตติ ปุญฺญภาคิยํ วา อปุญฺญภาคิยํ วา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กามานํ วิปาโก.

Und was, ihr Mönche, ist die Auswirkung der sinnlichen Begierden? Wenn jemand, ihr Mönche, der nach Sinnlichkeit verlangt, eine entsprechende Existenzform hervorbringt, sei sie verdienstvoll oder unverdienstvoll, so wird dies, ihr Mönche, als die Auswirkung der sinnlichen Begierden bezeichnet.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กามนิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, กามนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค กามนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ.

Und was, ihr Mönche, ist das Aufhören der sinnlichen Begierden? Das Aufhören von Kontakt, ihr Mönche, ist das Aufhören der sinnlichen Begierden. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Aufhören der sinnlichen Begierden führt, nämlich: rechte Erkenntnis, rechte Gesinnung, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit, rechte Konzentration.

‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ กาเม ปชานาติ, เอวํ กามานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ กามานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ กามานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ กามนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ กามนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ กามนิโรธํ. กามา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… กามนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Schüler die sinnlichen Begierden so versteht, deren Ursprung so versteht, deren Verschiedenartigkeit so versteht, deren Auswirkung so versteht, deren Aufhören so versteht und den zum Aufhören führenden Weg so versteht, dann erkennt er dieses durchdringende heilige Leben als das Ende der sinnlichen Begierden. Was somit gesagt wurde: 'Die sinnlichen Begierden, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der sinnlichen Begierden führende Weg soll erkannt werden', so wurde dies in Bezug darauf gesagt.

‘‘เวทนา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, เวทนา – สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา.

'Die Gefühle, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der Gefühle führende Weg soll erkannt werden', so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese drei Arten von Gefühlen, ihr Mönche: angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, เวทนานํ นิทานสมฺภโว.

Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung der Gefühle? Kontakt, ihr Mönche, ist der Ursprung der Gefühle.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, สามิสา สุขา เวทนา, อตฺถิ นิรามิสา สุขา เวทนา, อตฺถิ สามิสา ทุกฺขา เวทนา, อตฺถิ นิรามิสา ทุกฺขา เวทนา, อตฺถิ สามิสา อทุกฺขมสุขา เวทนา, อตฺถิ นิรามิสา อทุกฺขมสุขา เวทนา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, เวทนานํ เวมตฺตตา.

Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenartigkeit der Gefühle? Es gibt, ihr Mönche, ein weltliches angenehmes Gefühl, es gibt ein spirituelles angenehmes Gefühl; es gibt ein weltliches unangenehmes Gefühl, es gibt ein spirituelles unangenehmes Gefühl; es gibt ein weltliches weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl, es gibt ein spirituelles weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Dies, ihr Mönche, wird die Verschiedenartigkeit der Gefühle genannt.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ วิปาโก? ยํ โข, ภิกฺขเว, เวทิยมาโน ตชฺชํ ตชฺชํ อตฺตภาวํ อภินิพฺพตฺเตติ ปุญฺญภาคิยํ วา อปุญฺญภาคิยํ วา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, เวทนานํ วิปาโก.

Und was, ihr Mönche, ist die Auswirkung der Gefühle? Wenn jemand, ihr Mönche, während er ein Gefühl empfindet, eine entsprechende Existenzform hervorbringt, sei sie verdienstvoll oder unverdienstvoll, so wird dies, ihr Mönche, als die Auswirkung der Gefühle bezeichnet.

‘‘กตโม [Pg.361] จ, ภิกฺขเว, เวทนานิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, เวทนานิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

Und was, ihr Mönche, ist das Aufhören der Gefühle? Das Aufhören von Kontakt, ihr Mönche, ist das Aufhören der Gefühle. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Aufhören der Gefühle führt, nämlich: rechte Erkenntnis ... rechte Konzentration.

‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ เวทนํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ. โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ เวทนานิโรธํ. เวทนา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Schüler das Gefühl so versteht, dessen Ursprung so versteht, dessen Verschiedenartigkeit so versteht, dessen Auswirkung so versteht, dessen Aufhören so versteht und den zum Aufhören führenden Weg so versteht, dann erkennt er dieses durchdringende heilige Leben als das Ende der Gefühle. Was somit gesagt wurde: 'Die Gefühle, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der Gefühle führende Weg soll erkannt werden', so wurde dies in Bezug darauf gesagt.

‘‘สญฺญา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉยิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา – รูปสญฺญา, สทฺทสญฺญา, คนฺธสญฺญา, รสสญฺญา, โผฏฺฐพฺพสญฺญา, ธมฺมสญฺญา.

'Die Wahrnehmung, ihr Mönche, soll erkannt werden ... der zum Aufhören der Wahrnehmung führende Weg soll erkannt werden', so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese sechs Arten von Wahrnehmung, ihr Mönche: Wahrnehmung von Formen, Wahrnehmung von Tönen, Wahrnehmung von Düften, Wahrnehmung von Geschmack, Wahrnehmung von Berührung, Wahrnehmung von geistigen Objekten.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, สญฺญานํ นิทานสมฺภโว.

Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung der Wahrnehmungen? Kontakt, ihr Mönche, ist der Ursprung der Wahrnehmungen.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ เวมตฺตตา? อญฺญา, ภิกฺขเว, สญฺญา รูเปสุ, อญฺญา สญฺญา สทฺเทสุ, อญฺญา สญฺญา คนฺเธสุ, อญฺญา สญฺญา รเสสุ, อญฺญา สญฺญา โผฏฺฐพฺเพสุ, อญฺญา สญฺญา ธมฺเมสุ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ เวมตฺตตา.

Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenartigkeit der Wahrnehmungen? Es gibt, ihr Mönche, eine Wahrnehmung in Bezug auf Formen, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Töne, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Düfte, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Geschmack, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Berührung und eine andere Wahrnehmung in Bezug auf geistige Objekte. Dies, ihr Mönche, wird die Verschiedenartigkeit der Wahrnehmungen genannt.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ วิปาโก? โวหารเวปกฺกํ, ภิกฺขเว, สญฺญํ วทามิ. ยถา ยถา นํ สญฺชานาติ ตถา ตถา โวหรติ, เอวํ สญฺญี อโหสินฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ วิปาโก.

Und was, ihr Mönche, ist die Auswirkung der Wahrnehmungen? Die Auswirkung der Wahrnehmung, ihr Mönche, bezeichne ich als den sprachlichen Ausdruck. Je nachdem, wie man etwas wahrnimmt, so drückt man es sprachlich aus: 'Ich hatte eine solche Wahrnehmung'. Dies, ihr Mönche, wird die Auswirkung der Wahrnehmungen genannt.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สญฺญานิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, สญฺญานิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

Und was, ihr Mönche, ist das Aufhören der Wahrnehmungen? Das Aufhören von Kontakt, ihr Mönche, ist das Aufhören der Wahrnehmungen. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Aufhören der Wahrnehmungen führt, nämlich: rechte Erkenntnis ... rechte Konzentration.

‘‘ยโต [Pg.362] โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ สญฺญํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ สญฺญานิโรธํ. สญฺญา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Schüler die Wahrnehmung so versteht, deren Ursprung so versteht, deren Verschiedenartigkeit so versteht, deren Auswirkung so versteht, deren Aufhören so versteht und den zum Aufhören führenden Weg so versteht, dann erkennt er dieses durchdringende heilige Leben als das Ende der Wahrnehmung. Was somit gesagt wurde: 'Die Wahrnehmung, ihr Mönche, soll erkannt werden ... der zum Aufhören der Wahrnehmung führende Weg soll erkannt werden', so wurde dies in Bezug darauf gesagt.

‘‘อาสวา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตโยเม, ภิกฺขเว, อาสวา – กามาสโว, ภวาสโว, อวิชฺชาสโว.

'Die Triebe, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der Triebe führende Weg soll erkannt werden', so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese drei Arten von Trieben, ihr Mönche: der Trieb der Sinnlichkeit, der Trieb des Werdens und der Trieb der Unwissenheit.

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาสวานํ นิทานสมฺภโว? อวิชฺชา, ภิกฺขเว, อาสวานํ นิทานสมฺภโว.

Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung der Triebe? Unwissenheit, ihr Mönche, ist der Ursprung der Triebe.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อาสวานํ เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, อาสวา นิรยคมนียา, อตฺถิ อาสวา ติรจฺฉานโยนิคมนียา, อตฺถิ อาสวา เปตฺติวิสยคมนียา, อตฺถิ อาสวา มนุสฺสโลกคมนียา, อตฺถิ อาสวา เทวโลกคมนียา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาสวานํ เวมตฺตตา.

„Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenheit der Triebe? Es gibt, ihr Mönche, Triebe, die zur Hölle führen; es gibt Triebe, die zum Tierreich führen; es gibt Triebe, die zum Bereich der Hungergeister führen; es gibt Triebe, die zur Menschenwelt führen; es gibt Triebe, die zur Götterwelt führen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Verschiedenheit der Triebe.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาสวานํ วิปาโก? ยํ โข, ภิกฺขเว, อวิชฺชาคโต ตชฺชํ ตชฺชํ อตฺตภาวํ อภินิพฺพตฺเตติ ปุญฺญภาคิยํ วา อปุญฺญภาคิยํ วา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาสวานํ วิปาโก.

„Und was, ihr Mönche, ist die Reifung der Triebe? Wenn man, ihr Mönche, von Unwissenheit beeinflusst ist, bringt man eine entsprechende Daseinsform hervor, sei sie verdienstvoll oder nicht verdienstvoll. Dies, ihr Mönche, nennt man die Reifung der Triebe.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาสวนิโรโธ? อวิชฺชานิโรโธ, ภิกฺขเว, อาสวนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

„Und was, ihr Mönche, ist das Erlöschen der Triebe? Das Erlöschen der Unwissenheit, ihr Mönche, ist das Erlöschen der Triebe. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Erlöschen der Triebe führt, nämlich: rechte Erkenntnis … [pe] … rechte Sammlung.“

‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ อาสเว ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ นิโรธํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ นิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ อาสวนิโรธํ. อาสวา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… อาสวนิโรธคามินี [Pg.363] ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

„Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Jünger die Triebe so versteht, den Ursprung der Triebe so versteht, die Verschiedenheit der Triebe so versteht, die Reifung der Triebe so versteht, das Erlöschen der Triebe so versteht und den zum Erlöschen der Triebe führenden Weg so versteht, dann versteht er dieses durchdringende heilige Leben, das zum Erlöschen der Triebe führt. Wenn gesagt wurde: ‚Ihr Mönche, die Triebe müssen erkannt werden … [pe] … der zum Erlöschen der Triebe führende Weg muss erkannt werden‘, so wurde dies in Bezug darauf gesagt.“

‘‘กมฺมํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ…เป… กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? เจตนาหํ, ภิกฺขเว, กมฺมํ วทามิ. เจตยิตฺวา กมฺมํ กโรติ – กาเยน วาจาย มนสา.

„‚Ihr Mönche, das Kamma muss erkannt werden … [pe] … der zum Erlöschen des Kammas führende Weg muss erkannt werden‘ – so wurde es gesagt. Und in Bezug worauf wurde dies gesagt? Die Absicht (cetanā), ihr Mönche, nenne ich das Kamma; denn hat man eine Absicht gebildet, so vollbringt man eine Tat durch Körper, Rede oder Geist.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, กมฺมานํ นิทานสมฺภโว.

„Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung des Kammas? Die Berührung (phasso), ihr Mönche, ist der Ursprung des Kammas.“

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, กมฺมํ นิรยเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ ติรจฺฉานโยนิเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ เปตฺติวิสยเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ มนุสฺสโลกเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ เทวโลกเวทนียํ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ เวมตฺตตา.

„Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenheit des Kammas? Es gibt, ihr Mönche, Kamma, das in der Hölle zu erfahren ist; es gibt Kamma, das im Tierreich zu erfahren ist; es gibt Kamma, das im Bereich der Hungergeister zu erfahren ist; es gibt Kamma, das in der Menschenwelt zu erfahren ist; es gibt Kamma, das in der Götterwelt zu erfahren ist. Dies, ihr Mönche, nennt man die Verschiedenheit des Kammas.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ วิปาโก? ติวิธาหํ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ วิปากํ วทามิ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม, อุปปชฺเช วา, อปเร วา ปริยาเย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ วิปาโก.

„Und was, ihr Mönche, ist die Reifung des Kammas? Dreifach, ihr Mönche, erkläre ich die Reifung des Kammas: entweder noch in diesem Leben, oder bei der nächsten Wiedergeburt, oder in einer späteren Zeitfolge. Dies, ihr Mönche, nennt man die Reifung des Kammas.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กมฺมนิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, กมฺมนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

„Und was, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Kammas? Das Erlöschen der Berührung, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Kammas. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Erlöschen des Kammas führt, nämlich: rechte Erkenntnis … [pe] … rechte Sammlung.“

‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ กมฺมํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ กมฺมนิโรธํ. กมฺมํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ…เป… กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

„Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Jünger das Kamma so versteht, den Ursprung des Kammas so versteht, die Verschiedenheit des Kammas so versteht, die Reifung des Kammas so versteht, das Erlöschen des Kammas so versteht und den zum Erlöschen des Kammas führenden Weg so versteht, dann versteht er dieses durchdringende heilige Leben, das zum Erlöschen des Kammas führt. Wenn gesagt wurde: ‚Ihr Mönche, das Kamma muss erkannt werden … [pe] … der zum Erlöschen des Kammas führende Weg muss erkannt werden‘, so wurde dies in Bezug darauf gesagt.“

‘‘ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, ทุกฺขสฺส วิปาโก เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรโธ เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ[Pg.364], กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ชาติปิ ทุกฺขา, ชราปิ ทุกฺขา, พฺยาธิปิ ทุกฺโข, มรณมฺปิ ทุกฺขํ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาปิ ทุกฺขา, ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ, สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา.

„‚Das Leiden, ihr Mönche, muss erkannt werden; der Ursprung des Leidens muss erkannt werden; die Verschiedenheit des Leidens muss erkannt werden; die Reifung des Leidens muss erkannt werden; das Erlöschen des Leidens muss erkannt werden; der zum Erlöschen des Leidens führende Weg muss erkannt werden‘ – so wurde es gesagt. Und in Bezug worauf wurde dies gesagt? Geburt ist Leiden, Altern ist Leiden, Krankheit ist Leiden, Sterben ist Leiden, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung sind Leiden; wenn man nicht bekommt, was man begehrt, so ist auch das Leiden; kurz gesagt: die fünf Gruppen des Anhaftens sind Leiden.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว? ตณฺหา, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว.

„Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung des Leidens? Das Begehren (taṇhā), ihr Mönche, ist der Ursprung des Leidens.“

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ อธิมตฺตํ, อตฺถิ ปริตฺตํ, อตฺถิ ทนฺธวิราคิ, อตฺถิ ขิปฺปวิราคิ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา.

„Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenheit des Leidens? Es gibt, ihr Mönche, Leiden, das intensiv ist; es gibt geringfügiges; es gibt solches, das langsam schwindet; und es gibt solches, das schnell schwindet. Dies, ihr Mönche, nennt man die Verschiedenheit des Leidens.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส วิปาโก? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ เยน ทุกฺเขน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต โสจติ กิลมติ ปริเทวติ, อุรตฺตาฬึ กนฺทติ, สมฺโมหํ อาปชฺชติ, เยน วา ปน ทุกฺเขน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต พหิทฺธา ปริเยฏฺฐึ อาปชฺชติ – ‘โก เอกปทํ ทฺวิปทํ ชานาติ อิมสฺส ทุกฺขสฺส นิโรธายา’ติ? สมฺโมหเวปกฺกํ วาหํ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ วทามิ ปริเยฏฺฐิเวปกฺกํ วา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส วิปาโก.

„Und was, ihr Mönche, ist die Reifung des Leidens? Da, ihr Mönche, ist jemand von Leiden überwältigt, sein Geist ist davon eingenommen; er grämt sich, sorgt sich, beklagt sich, schlägt sich an die Brust, weint und gerät in Verwirrung. Oder aber, von Leiden überwältigt, sein Geist davon eingenommen, begibt er sich außerhalb auf die Suche: ‚Wer kennt ein Wort oder zwei Worte [einen Zauberspruch], um diesem Leiden ein Ende zu setzen?‘ Die Reifung des Leidens, ihr Mönche, so sage ich, besteht entweder in der Verwirrung oder in der Suche. Dies, ihr Mönche, nennt man die Reifung des Leidens.“

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรโธ? ตณฺหานิโรโธ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ทุกฺขสฺส นิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

„Und was, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Leidens? Das Erlöschen des Begehrens, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Leidens. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Erlöschen des Leidens führt, nämlich: rechte Erkenntnis … [pe] … rechte Sammlung.“

‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ ทุกฺขํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสฺส เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสฺส วิปากํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ ทุกฺขนิโรธํ. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, ทุกฺขสฺส วิปาโก เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรโธ เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

„Mönche, wenn der edle Schüler das Leiden so versteht, die Entstehung des Leidens so versteht, die Verschiedenheit des Leidens so versteht, die Reifung des Leidens so versteht, das Aufhören des Leidens so versteht und den zum Aufhören des Leidens führenden Übungsweg so versteht, dann versteht er dieses durchdringende heilige Leben, das zum Aufhören des Leidens führt. ‚Mönche, das Leiden ist zu erkennen, die Entstehung des Leidens ist zu erkennen, die Verschiedenheit des Leidens ist zu erkennen, die Reifung des Leidens ist zu erkennen, das Aufhören des Leidens ist zu erkennen, der zum Aufhören des Leidens führende Übungsweg ist zu erkennen‘ – was so gesagt wurde, wurde in Bezug auf eben dieses gesagt.“

‘‘อยํ โข โส, ภิกฺขเว, นิพฺเพธิกปริยาโย ธมฺมปริยาโย’’ติ. นวมํ.

„Dies wahrlich, Mönche, ist die Darlegung der Lehre über die Durchdringung.“ Neuntes.

๑๐. สีหนาทสุตฺตํ

10. Sīhanādasutta (Die Lehrrede vom Löwenruf)

๖๔. ‘‘ฉยิมานิ[Pg.365], ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

64. „Sechs, Mönche, sind die Kräfte eines Tathāgata; ausgestattet mit diesen Kräften beansprucht der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt, stößt in den Versammlungen seinen Löwenruf aus und setzt das Rad der Lehre in Gang. Welche sechs? Da, Mönche, erkennt der Tathāgata das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend. Dass der Tathāgata das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend erkennt – auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

„Und weiter noch, Mönche, erkennt der Tathāgata die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend. Dass der Tathāgata die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend erkennt – auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต…เป… อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

„Und weiter noch, Mönche, erkennt der Tathāgata die Verunreinigung, die Läuterung und das Auftauchen bezüglich der Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und geistigen Sammlungen der Wirklichkeit entsprechend. Dass der Tathāgata... [pe]... auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

„Und weiter noch, Mönche, erinnert sich der Tathāgata an vielfältige frühere Daseinsformen, nämlich an eine Geburt, zwei Geburten... [pe]... so erinnert er sich mit ihren Merkmalen und Einzelheiten an seine vielfältigen früheren Daseinsformen. Dass der Tathāgata sich an vielfältige frühere Daseinsformen erinnert... [pe]... auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต [Pg.366] ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

„Und weiter noch, Mönche, erkennt der Tathāgata mit dem himmlischen Auge, dem gereinigten, das menschliche Sehvermögen übersteigende... [pe]... die Wesen, wie sie gemäß ihren Taten weiterziehen. Dass der Tathāgata mit dem himmlischen Auge... [pe]... die Wesen gemäß ihren Taten weiterziehen sieht, auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

„Und weiter noch, Mönche, weilt der Tathāgata nach der Vernichtung der Triebe, indem er noch in diesem Leben die trieblose Erlösung des Geistes und die Erlösung durch Weisheit selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und erlangt hat. Dass der Tathāgata nach der Vernichtung der Triebe... [pe]... selbst verwirklicht hat und darin verweilt, auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt. Dies wahrlich, Mönche, sind die sechs Kräfte eines Tathāgata, ausgestattet mit welchen Kräften der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“

‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ.

„Wenn dort, Mönche, andere zum Tathāgata kommen und ihn über das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend mit einer Frage prüfen: So wie der Tathāgata durch sein Wissen das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend erkannt hat, genau so erklärt der Tathāgata jenen auf Befragung hin mit seinem Wissen das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend.“

‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ.

„Wenn dort, Mönche, andere zum Tathāgata kommen und ihn über die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend mit einer Frage prüfen: So wie der Tathāgata durch sein Wissen die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend erkannt hat, genau so erklärt der Tathāgata jenen auf Befragung hin mit seinem Wissen die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend.“

‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ.

„Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage zur Verunreinigung, Läuterung und zum Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen stellen, wie sie der Wirklichkeit entsprechen: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über die Verunreinigung, Läuterung und das Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über die Verunreinigung, Läuterung und das Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“

‘‘ตตฺร [Pg.367] เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ.

„Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage zur Erinnerung an frühere Daseinsformen stellen, wie sie der Wirklichkeit entspricht: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über die Erinnerung an frühere Daseinsformen der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über die Erinnerung an frühere Daseinsformen mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“

‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ.

„Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen stellen, wie es der Wirklichkeit entspricht: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“

‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ.

„Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... stellen, wie sie der Wirklichkeit entspricht: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมฺปิทํ ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. อิติ โข, ภิกฺขเว, สมาธิ มคฺโค, อสมาธิ กุมฺมคฺโค’’ติ. ทสมํ.

„Dabei sage ich, ihr Mönche, dass dieses Wissen darüber, was eine Ursache ist und was keine Ursache ist, der Wirklichkeit entsprechend, nur für einen Gesammelten gilt, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Wirkung von Taten aus Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach ihrer Bedingung und Ursache, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Verunreinigung, Läuterung und das Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Erinnerung an frühere Daseinsformen, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. So ist, ihr Mönche, die Sammlung der rechte Weg, die Nicht-Sammlung der falsche Weg.“ Das Zehnte.

มหาวคฺโค ฉฏฺโฐ.

Die Sechste Große Abteilung (Mahāvaggo).

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Inhaltsübersicht dazu –

โสโณ [Pg.368] ผคฺคุโน ภิชาติ, อาสวา ทารุหตฺถิ จ;

มชฺเฌ ญาณํ นิพฺเพธิกํ, สีหนาโทติ เต ทสาติ.

Soṇa, Phagguna, Die Geburten, Die Triebe, Holz und Elephant; In der Mitte, Wissen, Das Durchdringende und Der Löwenruf – das sind diese zehn.

๗. เทวตาวคฺโค

7. Abteilung der Himmelswesen (Devatāvaggo)

๑. อนาคามิผลสุตฺตํ

1. Lehrrede über die Frucht der Nichtwiederkehr

๖๕. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? อสฺสทฺธิยํ, อหิริกํ, อโนตฺตปฺปํ, โกสชฺชํ, มุฏฺฐสฺสจฺจํ, ทุปฺปญฺญตํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุํ.

65. „Sechs Dinge, ihr Mönche, muss man aufgeben, um fähig zu sein, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen. Welche sechs? Mangel an Vertrauen, Schamlosigkeit, Gewissenlosigkeit, Trägheit, Unachtsamkeit und Weisheitslosigkeit – indem man diese sechs Dinge nicht aufgibt, ihr Mönche, ist man unfähig, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen.“

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? อสฺสทฺธิยํ, อหิริกํ, อโนตฺตปฺปํ, โกสชฺชํ, มุฏฺฐสฺสจฺจํ, ทุปฺปญฺญตํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ปฐมํ.

„Indem man sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen. Welche sechs? Mangel an Vertrauen, Schamlosigkeit, Gewissenlosigkeit, Trägheit, Unachtsamkeit und Weisheitslosigkeit – indem man diese sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen.“ Das Erste.

๒. อรหตฺตสุตฺตํ

2. Lehrrede über die Arahantschaft

๖๖. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? ถินํ, มิทฺธํ, อุทฺธจฺจํ, กุกฺกุจฺจํ, อสฺสทฺธิยํ, ปมาทํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ.

66. „Sechs Dinge, ihr Mönche, muss man aufgeben, um fähig zu sein, die Arahantschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Starrheit, Trägheit, Aufgeregtheit, Gewissensunruhe, Mangel an Vertrauen und Nachlässigkeit – indem man diese sechs Dinge nicht aufgibt, ihr Mönche, ist man unfähig, die Arahantschaft zu verwirklichen.“

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? ถินํ, มิทฺธํ, อุทฺธจฺจํ, กุกฺกุจฺจํ, อสฺสทฺธิยํ, ปมาทํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ทุติยํ.

„Indem man sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Arahantschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Starrheit, Trägheit, Aufgeregtheit, Gewissensunruhe, Mangel an Vertrauen und Nachlässigkeit – indem man diese sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Arahantschaft zu verwirklichen.“ Das Zweite.

๓. มิตฺตสุตฺตํ

3. Lehrrede über den Umgang

๖๗. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาปมิตฺโต ปาปสหาโย ปาปสมฺปวงฺโก, ปาปมิตฺเต เสวมาโน ภชมาโน ปยิรุปาสมาโน, เตสญฺจ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ [Pg.369] อปริปูเรตฺวา เสขํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘เสขํ ธมฺมํ อปริปูเรตฺวา สีลานิ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สีลานิ อปริปูเรตฺวา กามราคํ วา รูปราคํ วา อรูปราคํ วา ปชหิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

67. „Es ist unmöglich, ihr Mönche, dass ein Mönch, der schlechte Freunde hat, schlechte Gefährten hat, schlechten Umgang pflegt, indem er schlechte Freunde aufsucht, ihnen folgt und sich ihnen hingibt, und indem er ihrem Beispiel nacheifert, die Regeln des rechten Anstandes vollkommen erfüllen wird. Ohne die Regeln des rechten Anstandes vollkommen erfüllt zu haben, ist es unmöglich, dass er die Schulung eines Übenden erfüllen wird. Ohne die Schulung eines Übenden erfüllt zu haben, ist es unmöglich, dass er die Tugendregeln vollkommen erfüllen wird. Ohne die Tugendregeln erfüllt zu haben, ist es unmöglich, dass er entweder Sinneslust, Formlust oder formlose Lust überwinden wird.“

‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก, กลฺยาณมิตฺเต เสวมาโน ภชมาโน ปยิรุปาสมาโน, เตสญฺจ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ ปริปูเรตฺวา เสขํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘เสขํ ธมฺมํ ปริปูเรตฺวา สีลานิ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สีลานิ ปริปูเรตฺวา กามราคํ วา รูปราคํ วา อรูปราคํ วา ปชหิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ตติยํ.

„Es ist möglich, ihr Mönche, dass jener Mönch, der einen edlen Freund, einen edlen Gefährten, einen edlen Umgang hat, indem er edle Freunde aufsucht, ihnen folgt und sie verehrt und indem er ihrem Beispiel nacheifert, die Übung des guten Verhaltens vollenden wird. Es besteht die Möglichkeit, dass er, nachdem er die Übung des guten Verhaltens vollendet hat, die Übung des Lernenden vollenden wird. Es besteht die Möglichkeit, dass er, nachdem er die Übung des Lernenden vollendet hat, die Tugendregeln vollenden wird. Es besteht die Möglichkeit, dass er, nachdem er die Tugendregeln vollendet hat, entweder das Begehren nach Sinnesvergnügen, das Begehren nach feinstofflichem Dasein oder das Begehren nach unstofflichem Dasein überwinden wird.“ Drittes.

๔. สงฺคณิการามสุตฺตํ

4. Saṅgaṇikārāma-Sutta (Die Lehrrede über das Vergnügen an Gesellschaft)

๖๘. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สงฺคณิการาโม สงฺคณิกรโต สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, คณาราโม คณรโต คณารามตํ อนุยุตฺโต, เอโก ปวิเวเก อภิรมิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘เอโก ปวิเวเก อนภิรมนฺโต จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ คเหสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ อคณฺหนฺโต สมฺมาทิฏฺฐึ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาทิฏฺฐึ อปริปูเรตฺวา สมฺมาสมาธึ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาสมาธึ อปริปูเรตฺวา สํโยชนานิ ปชหิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สํโยชนานิ อปฺปหาย นิพฺพานํ สจฺฉิกริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

68. „Es ist unmöglich, ihr Mönche, dass jener Mönch, der sich an Gesellschaft erfreut, Gefallen an Gesellschaft findet und der Freude an Gesellschaft ergeben ist, der sich an Gruppen erfreut, Gefallen an Gruppen findet und der Freude an Gruppen ergeben ist, allein in der Abgeschiedenheit Freude finden wird. Dass jemand, der allein in der Abgeschiedenheit keine Freude findet, das Merkmal des Geistes erfassen wird, ist unmöglich. Dass jemand, der das Merkmal des Geistes nicht erfasst, die rechte Ansicht vollenden wird, ist unmöglich. Dass jemand, ohne die rechte Ansicht vollendet zu haben, die rechte Konzentration vollenden wird, ist unmöglich. Dass jemand, ohne die rechte Konzentration vollendet zu haben, die Fesseln ablegen wird, ist unmöglich. Dass jemand, ohne die Fesseln abgelegt zu haben, das Nibbāna verwirklichen wird, ist unmöglich.“

‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สงฺคณิการาโม น สงฺคณิกรโต น สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, น คณาราโม น คณรโต น คณารามตํ อนุยุตฺโต, เอโก ปวิเวเก อภิรมิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘เอโก ปวิเวเก อภิรมนฺโต จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ คเหสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ คณฺหนฺโต สมฺมาทิฏฺฐึ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาทิฏฺฐึ ปริปูเรตฺวา สมฺมาสมาธึ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาสมาธึ ปริปูเรตฺวา สํโยชนานิ ปชหิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สํโยชนานิ ปหาย นิพฺพานํ สจฺฉิกริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. จตุตฺถํ.

„Es ist möglich, ihr Mönche, dass jener Mönch, der sich nicht an Gesellschaft erfreut, kein Gefallen an Gesellschaft findet und der Freude an Gesellschaft nicht ergeben ist, der sich nicht an Gruppen erfreut, kein Gefallen an Gruppen findet und der Freude an Gruppen nicht ergeben ist, allein in der Abgeschiedenheit Freude finden wird. Dass jemand, der allein in der Abgeschiedenheit Freude findet, das Merkmal des Geistes erfassen wird, ist möglich. Dass jemand, der das Merkmal des Geistes erfasst, die rechte Ansicht vollenden wird, ist möglich. Dass jemand, nachdem er die rechte Ansicht vollendet hat, die rechte Konzentration vollenden wird, ist möglich. Dass jemand, nachdem er die rechte Konzentration vollendet hat, die Fesseln ablegen wird, ist möglich. Dass jemand, nachdem er die Fesseln abgelegt hat, das Nibbāna verwirklichen wird, ist möglich.“ Viertes.

๕. เทวตาสุตฺตํ

5. Devatā-Sutta (Die Lehrrede über die Gottheit)

๖๙. อถ [Pg.370] โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, โสวจสฺสตา, กลฺยาณมิตฺตตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. อิทมโวจ สา เทวตา. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข สา เทวตา ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

69. Da begab sich eine gewisse Gottheit in tiefer Nacht mit überstrahlender Schönheit, das gesamte Jeta-Wäldchen erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie sich genähert hatte, grüßte sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und stellte sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen: ‚Ehrwürdiger Herr, diese sechs Dinge führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs. Welche sechs? Die Ehrfurcht vor dem Lehrer, die Ehrfurcht vor der Lehre, die Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, die Ehrfurcht vor der Übung, die Sanftmut und die gute Freundschaft. Diese sechs Dinge, ehrwürdiger Herr, führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs.‘ Dies sprach die Gottheit. Der Lehrer stimmte zu. Da erkannte die Gottheit: ‚Der Lehrer hat mir zugestimmt‘, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand genau dort.

อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, โสวจสฺสตา, กลฺยาณมิตฺตตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ.

Nach dem Vergehen jener Nacht wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‚In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit in tiefer Nacht mit überstrahlender Schönheit, das gesamte Jeta-Wäldchen erleuchtend, dorthin, wo ich war; nachdem sie sich genähert hatte, grüßte sie mich ehrfurchtsvoll und stellte sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend, ihr Mönche, sprach jene Gottheit zu mir: „Ehrwürdiger Herr, diese sechs Dinge führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs. Welche sechs? Die Ehrfurcht vor dem Lehrer, die Ehrfurcht vor der Lehre, die Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, die Ehrfurcht vor der Übung, die Sanftmut und die gute Freundschaft. Diese sechs Dinge, ehrwürdiger Herr, führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs.“ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt hatte, grüßte sie mich ehrfurchtsvoll, umwandelte mich rechtsherum und verschwand genau dort.‘

เอวํ วุตฺเต อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอตทโวจ – ‘‘อิมสฺส โข อหํ, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อตฺตนา จ สตฺถุคารโว โหติ สตฺถุคารวตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น สตฺถุคารวา เต จ สตฺถุคารวตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู สตฺถุคารวา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน. อตฺตนา จ ธมฺมคารโว โหติ…เป… สงฺฆคารโว โหติ… สิกฺขาคารโว โหติ … สุวโจ โหติ… กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณมิตฺตตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น กลฺยาณมิตฺตา เต จ กลฺยาณมิตฺตตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู กลฺยาณมิตฺตา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน[Pg.371]. อิมสฺส โข อหํ, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามี’’ติ.

Als dies gesagt worden war, grüßte der ehrwürdige Sāriputta den Erhabenen ehrfurchtsvoll und sprach zu ihm: ‚Ehrwürdiger Herr, ich verstehe die Bedeutung dessen, was der Erhabene kurz dargelegt hat, ausführlich wie folgt: Hier, ehrwürdiger Herr, ist ein Mönch selbst ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer und spricht lobend über die Ehrfurcht vor dem Lehrer. Jene anderen Mönche, die nicht ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, spornt er zur Ehrfurcht vor dem Lehrer an. Und über jene anderen Mönche, die ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, spricht er zu gegebener Zeit wahres und sachgerechtes Lob aus. Er ist selbst ehrfürchtig gegenüber der Lehre … ehrfürchtig gegenüber der Gemeinschaft … ehrfürchtig gegenüber der Übung … sanftmütig … er ist selbst ein guter Freund und spricht lobend über die gute Freundschaft. Jene anderen Mönche, die keine gute Freundschaft pflegen, spornt er zur guten Freundschaft an. Und über jene anderen Mönche, die gute Freunde sind, spricht er zu gegebener Zeit wahres und sachgerechtes Lob aus. Ehrwürdiger Herr, die Bedeutung dessen, was der Erhabene kurz dargelegt hat, verstehe ich auf diese Weise ausführlich.‘

‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! สาธุ โข ตฺวํ, สาริปุตฺต, อิมสฺส มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสิ. อิธ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อตฺตนา จ สตฺถุคารโว โหติ สตฺถุคารวตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น สตฺถุคารวา เต จ สตฺถุคารวตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู สตฺถุคารวา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน. อตฺตนา จ ธมฺมคารโว โหติ…เป… สงฺฆคารโว โหติ… สิกฺขาคารโว โหติ… สุวโจ โหติ… กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณมิตฺตตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น กลฺยาณมิตฺตา เต จ กลฺยาณมิตฺตตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู กลฺยาณมิตฺตา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน. อิมสฺส โข, สาริปุตฺต, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ. ปญฺจมํ.

„Gut, gut, Sāriputta! Es ist gut, Sāriputta, dass du die Bedeutung dessen, was ich kurz dargelegt habe, so ausführlich verstehst. Hier, Sāriputta, ist ein Mönch selbst ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer und spricht lobend über die Ehrfurcht vor dem Lehrer. Andere Mönche, die nicht ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, regt er zur Ehrfurcht vor dem Lehrer an. Und jenen anderen Mönchen, die ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, deren Lob spricht er zur rechten Zeit wahrheitsgemäß und den Tatsachen entsprechend aus. Er ist selbst ehrfürchtig gegenüber der Lehre (Dhamma) ... gegenüber der Gemeinschaft (Saṅgha) ... gegenüber der Schulung (Sikkhā) ... er ist folgsam (suvaco) ... er hat edle Freunde (kalyāṇamitto) und spricht lobend über die Freundschaft mit Edlen. Andere Mönche, die keine edlen Freunde haben, regt er zur Freundschaft mit Edlen an. Und jene anderen Mönche, die edle Freunde haben, deren Lob spricht er zur rechten Zeit wahrheitsgemäß und den Tatsachen entsprechend aus. Auf diese Weise, Sāriputta, ist die Bedeutung dessen, was ich kurz dargelegt habe, ausführlich zu betrachten.“ Fünftes (Sutta).

๖. สมาธิสุตฺตํ

6. Die Lehrrede über die Sammlung (Samādhisutta).

๗๐. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สนฺเตน สมาธินา น ปณีเตน น ปฏิปฺปสฺสทฺธิลทฺเธน น เอโกทิภาวาธิคเตน อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภวิสฺสติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา ภวิสฺสติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก ภวิสฺสติ…เป… ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณิสฺสติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานิสฺสติ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสติ …เป… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสิสฺสติ…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

70. „Es ist wahrlich unmöglich, ihr Mönche, dass jener Mönch mit einer Sammlung, die nicht friedvoll ist, nicht erhaben, nicht durch Stillwerden erlangt und nicht zur Einmütigkeit des Geistes gelangt ist, die vielfältigen Arten der Wunderkräfte ausübt – als einer wird er vielgestaltig, als vielgestaltig wird er einer ... bis hin zur Brahma-Welt wird er mit dem Körper Macht ausüben – dies ist nicht möglich. Dass er mit dem göttlichen Gehör, das geläutert ist und das menschliche übertrifft, beide Arten von Tönen hört – die göttlichen und die menschlichen, ob in der Ferne oder in der Nähe – dies ist nicht möglich. Dass er die Herzen anderer Wesen und anderer Personen mit dem eigenen Geist durchdringt und erkennt – einen Geist mit Gier als einen Geist mit Gier erkennt ... einen befreiten Geist als einen befreiten Geist erkennt – dies ist nicht möglich. Dass er sich an vielfältige frühere Dasein erinnert, nämlich an eine Geburt, an zwei Geburten ... so in all ihren Aspekten und Einzelheiten an vielfältige frühere Dasein erinnert – dies ist nicht möglich. Dass er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche übertreffenden, die Wesen sieht ... die Wesen erkennt, wie sie gemäß ihrem Kamma weiterziehen – dies ist nicht möglich. Dass er durch die Versiegung der Triebe ... verwirklicht, darin eintritt und verweilt – dies ist nicht möglich.“

‘‘‘โส [Pg.372] วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺเตน สมาธินา ปณีเตน ปฏิปฺปสฺสทฺธิลทฺเธน เอโกทิภาวาธิคเตน อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภวิสฺสติ…เป… ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณิสฺสติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานิสฺสติ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสติ…เป… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสิสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

„Es ist wahrlich möglich, ihr Mönche, dass jener Mönch mit einer Sammlung, die friedvoll ist, erhaben, durch Stillwerden erlangt und zur Einmütigkeit des Geistes gelangt ist, die vielfältigen Arten der Wunderkräfte ausübt ... bis hin zur Brahma-Welt mit dem Körper Macht ausübt – dies ist möglich. Dass er mit dem göttlichen Gehör, das geläutert ist und das menschliche übertrifft, beide Arten von Tönen hört – die göttlichen und die menschlichen, ob in der Ferne oder in der Nähe – dies ist möglich. Dass er die Herzen anderer Wesen und anderer Personen mit dem eigenen Geist durchdringt und erkennt – einen Geist mit Gier als einen Geist mit Gier erkennt ... einen befreiten Geist als einen befreiten Geist erkennt – dies ist möglich. Dass er sich an vielfältige frühere Dasein erinnert, nämlich an eine Geburt, an zwei Geburten ... so in all ihren Aspekten und Einzelheiten an vielfältige frühere Dasein erinnert – dies ist möglich. Dass er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche übertreffenden, die Wesen sieht, wie sie abscheiden und wiedererscheinen, die niedrigen und die edlen, die schönen und die hässlichen, die glücklichen und die unglücklichen, und erkennt, wie die Wesen gemäß ihrem Kamma weiterziehen – dies ist möglich. Dass er durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Herzens ... verwirklicht, darin eintritt und verweilt – dies ist möglich.“ Dies sagte der Erhabene. Sechstes (Sutta).

๗. สกฺขิภพฺพสุตฺตํ

7. Die Lehrrede über die Fähigkeit zur Verwirklichung (Sakkhibhabbasutta).

๗๑. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิเม หานภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ‘อิเม ฐิติภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ‘อิเม วิเสสภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ‘อิเม นิพฺเพธภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อสกฺกจฺจการี จ โหติ, อสปฺปายการี จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน.

71. „Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, selbst wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, erkennt ein Mönch nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Niedergang führen‘; er erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Stillstand führen‘; er erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Fortschritt führen‘; er erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zur Durchdringung führen‘; zudem handelt er ohne Sorgfalt und handelt unpassend. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, selbst wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist.“

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิเม หานภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อิเม ฐิติภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อิเม วิเสสภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อิเม นิพฺเพธภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, สกฺกจฺจการี จ โหติ, สปฺปายการี จ. อิเมหิ [Pg.373] โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน’’ติ. สตฺตมํ.

„Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, erkennt ein Mönch der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Niedergang führen‘; er erkennt: ‚Dies sind Dinge, die zum Stillstand führen‘; er erkennt: ‚Dies sind Dinge, die zum Fortschritt führen‘; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zur Durchdringung führen‘; zudem handelt er mit Sorgfalt und handelt passend. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist.“ Dies sagte der Erhabene. Siebtes (Sutta).

๘. พลสุตฺตํ

8. Die Lehrrede über die Kräfte (Balasutta).

๗๒. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สมาธิสฺส สมาปตฺติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺส ฐิติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺส วุฏฺฐานกุสโล โหติ, อสกฺกจฺจการี จ โหติ, อสาตจฺจการี จ, อสปฺปายการี จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุํ.

72. Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. Welche sechs? Hierbei, Mönche, ist ein Mönch nicht geschickt im Eintreten in die Konzentration, nicht geschickt im Verweilen in der Konzentration und nicht geschickt im Hervorgehen aus der Konzentration; er handelt unachtsam, er handelt nicht beharrlich und er handelt unzuträglich. Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen.

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมาธิสฺส สมาปตฺติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส ฐิติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส วุฏฺฐานกุสโล โหติ, สกฺกจฺจการี จ โหติ, สาตจฺจการี จ, สปฺปายการี จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุ’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. Welche sechs? Hierbei, Mönche, ist ein Mönch geschickt im Eintreten in die Konzentration, geschickt im Verweilen in der Konzentration und geschickt im Hervorgehen aus der Konzentration; er handelt achtsam, er handelt beharrlich und er handelt zuträglich. Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. Das achte Sutta.

๙. ปฐมตชฺฌานสุตฺตํ

9. Sutta über die erste Vertiefung

๗๓. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามจฺฉนฺทํ, พฺยาปาทํ, ถินมิทฺธํ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ, วิจิกิจฺฉํ. กาเมสุ โข ปนสฺส อาทีนโว น ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ.

73. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Sinnesbegehren, Böswilligkeit, Starrheit und Mattigkeit, Rastlosigkeit und Gewissensunruhe, Zweifel; und zudem ist die Gefahr in den Sinnesvergnügen nicht gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit klar erkannt worden. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen.

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามจฺฉนฺทํ, พฺยาปาทํ, ถินมิทฺธํ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ, วิจิกิจฺฉํ, กาเมสุ โข ปนสฺส อาทีนโว น ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุ’’นฺติ. นวมํ.

Mönche, nach dem Aufgeben von sechs Dingen ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Sinnesbegehren, Böswilligkeit, Starrheit und Mattigkeit, Rastlosigkeit und Gewissensunruhe, Zweifel; und die Gefahr in den Sinnesvergnügen ist gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit klar erkannt worden. Mönche, nach dem Aufgeben dieser sechs Dinge ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Das neunte Sutta.

๑๐. ทุติยตชฺฌานสุตฺตํ

10. Das zweite Sutta über die Vertiefung

๗๔. ‘‘ฉ[Pg.374], ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ, กามสญฺญํ, พฺยาปาทสญฺญํ, วิหึสาสญฺญํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ.

74. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Böswilligkeit, Gedanken an Grausamkeit, Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Böswilligkeit und Wahrnehmung von Grausamkeit – Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen.

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ, กามสญฺญํ, พฺยาปาทสญฺญํ, วิหึสาสญฺญํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุ’’นฺติ. ทสมํ.

Mönche, nach dem Aufgeben von sechs Dingen ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Böswilligkeit, Gedanken an Grausamkeit, Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Böswilligkeit und Wahrnehmung von Grausamkeit – Mönche, nach dem Aufgeben dieser sechs Dinge ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Das zehnte Sutta.

เทวตาวคฺโค สตฺตโม.

Die siebte Vagga über die Gottheiten ist abgeschlossen.

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung davon lautet:

อนาคามิ อรหํ มิตฺตา, สงฺคณิการามเทวตา;

สมาธิ สกฺขิภพฺพํ พลํ, ตชฺฌานา อปเร ทุเวติ.

Nicht-Wiederkehrer, Arahant, Freunde, Freude an Geselligkeit, Gottheit; Konzentration, Zeugnisfähigkeit, Stärke, und zwei weitere über jene Vertiefungen.

๘. อรหตฺตวคฺโค

8. Die Vagga über die Arhatschaft

๑. ทุกฺขสุตฺตํ

1. Das Sutta über das Leiden

๗๕. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. กตเมหิ ฉหิ? กามวิตกฺเกน, พฺยาปาทวิตกฺเกน, วิหึสาวิตกฺเกน, กามสญฺญาย, พฺยาปาทสญฺญาย, วิหึสาสญฺญาย – อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา.

75. Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben in Leiden, bedrängt, gequält und voller Qual; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein unglückliches Schicksal zu erwarten. Welche sechs? Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Böswilligkeit, Gedanken an Grausamkeit, Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Böswilligkeit und Wahrnehmung von Grausamkeit – Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben in Leiden, bedrängt, gequält und voller Qual; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein unglückliches Schicksal zu erwarten.

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ [Pg.375] มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา. กตเมหิ ฉหิ? เนกฺขมฺมวิตกฺเกน, อพฺยาปาทวิตกฺเกน, อวิหึสาวิตกฺเกน, เนกฺขมฺมสญฺญาย, อพฺยาปาทสญฺญาย, อวิหึสาสญฺญาย – อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา’’ติ. ปฐมํ.

Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben glücklich, ohne Bedrängnis, ohne Qual und ohne Pein; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein glückliches Schicksal zu erwarten. Welche sechs? Gedanken der Entsagung, Gedanken der Nicht-Böswilligkeit, Gedanken der Nicht-Grausamkeit, Wahrnehmung der Entsagung, Wahrnehmung der Nicht-Böswilligkeit und Wahrnehmung der Nicht-Grausamkeit – Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben glücklich, ohne Bedrängnis, ohne Qual und ohne Pein; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein glückliches Schicksal zu erwarten. Das erste Sutta.

๒. อรหตฺตสุตฺตํ

2. Das Sutta über die Arhatschaft

๗๖. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มานํ, โอมานํ, อติมานํ, อธิมานํ, ถมฺภํ, อตินิปาตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ.

76. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Stolz, Unterlegenheitsdünkel, Überheblichkeit, Eigendünkel, Starrsinn und extreme Selbsterniedrigung. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Arhatschaft zu verwirklichen.

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มานํ, โอมานํ, อติมานํ, อธิมานํ, ถมฺภํ, อตินิปาตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ทุติยํ.

Mönche, nach dem Aufgeben von sechs Dingen ist man fähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Stolz, Unterlegenheitsdünkel, Überheblichkeit, Eigendünkel, Starrsinn und extreme Selbsterniedrigung. Mönche, nach dem Aufgeben dieser sechs Dinge ist man fähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. Das zweite Sutta.

๓. อุตฺตริมนุสฺสธมฺมสุตฺตํ

3. Das Sutta über Zustände übermenschlicher Natur

๗๗. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มุฏฺฐสฺสจฺจํ, อสมฺปชญฺญํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ, กุหนํ, ลปนํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุํ.

77. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, Zustände übermenschlicher Natur zu verwirklichen, die eine vorzügliche edle Wissensschau ermöglichen. Welche sechs? Unachtsamkeit, Mangel an Wissensklarheit, Unbewachtheit der Sinnespforten, Unmäßigkeit beim Essen, Heuchelei und Prahlerei. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, Zustände übermenschlicher Natur zu verwirklichen, die eine vorzügliche edle Wissensschau ermöglichen.

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มุฏฺฐสฺสจฺจํ, อสมฺปชญฺญํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ, กุหนํ, ลปนํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ตติยํ.

„Mönche, wenn man sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, den übermenschlichen Zustand, das hervorragende Wissen und die Schau, die der Edlen würdig ist, zu verwirklichen. Welche sechs? Unachtsamkeit, Mangel an Wissensklarheit, Unbewachtheit der Sinnespforten, Unmäßigkeit beim Essen, Heuchelei und Geschwätz. Diese sechs Dinge, Mönche, muss man aufgeben, um fähig zu sein, den übermenschlichen Zustand, das hervorragende Wissen und die Schau, die der Edlen würdig ist, zu verwirklichen.“ Das Dritte.

๔. สุขโสมนสฺสสุตฺตํ

4. Sukhasomanassa Sutta – Die Lehrrede über Glück und Freude

๗๘. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขโสมนสฺสพหุโล วิหรติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยาย. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมาราโม โหติ, ภาวนาราโม โหติ, ปหานาราโม โหติ, ปวิเวการาโม โหติ[Pg.376], อพฺยาปชฺฌาราโม โหติ, นิปฺปปญฺจาราโม โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขโสมนสฺสพหุโล วิหรติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยายา’’ติ. จตุตฺถํ.

78. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen verweilt ein Mönch in diesem gegenwärtigen Leben voller Glück und Freude, und er hat die rechte Ursache zur Versiegung der Triebe begründet. Welche sechs? Da, Mönche, findet ein Mönch Freude am Dhamma, Freude an der Geistesentfaltung, Freude am Aufgeben, Freude an der Abgeschiedenheit, Freude an der Friedfertigkeit und Freude an der Nicht-Vervielfältigung. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, verweilt ein Mönch in diesem gegenwärtigen Leben voller Glück und Freude, und er hat die rechte Ursache zur Versiegung der Triebe begründet.“ Das Vierte.

๕. อธิคมสุตฺตํ

5. Adhigama Sutta – Die Lehrrede über das Erlangen

๗๙. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อายกุสโล จ โหติ, น อปายกุสโล จ โหติ, น อุปายกุสโล จ โหติ, อนธิคตานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อธิคมาย น ฉนฺทํ ชเนติ, อธิคเต กุสเล ธมฺเม น อารกฺขติ, สาตจฺจกิริยาย น สมฺปาเทติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ.

79. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist ein Mönch unfähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch nicht geschickt hinsichtlich des Entstehens (heilsamer Zustände), nicht geschickt hinsichtlich des Schwindens (unheilsamer Zustände) und nicht geschickt hinsichtlich der Mittel; er erweckt kein Wollen zum Erlangen noch nicht erlangter heilsamer Zustände, er bewahrt die bereits erlangten heilsamen Zustände nicht und führt sie nicht durch beharrliches Handeln zur Vollendung. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, ist ein Mönch unfähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren.“

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อายกุสโล จ โหติ, อปายกุสโล จ โหติ, อุปายกุสโล จ โหติ, อนธิคตานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อธิคมาย ฉนฺทํ ชเนติ, อธิคเต กุสเล ธมฺเม อารกฺขติ, สาตจฺจกิริยาย สมฺปาเทติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุ’’นฺติ. ปญฺจมํ.

„Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist ein Mönch fähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch geschickt hinsichtlich des Entstehens, geschickt hinsichtlich des Schwindens und geschickt hinsichtlich der Mittel; er erweckt das Wollen zum Erlangen noch nicht erlangter heilsamer Zustände, er bewahrt die bereits erlangten heilsamen Zustände und führt sie durch beharrliches Handeln zur Vollendung. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, ist ein Mönch fähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren.“ Das Fünfte.

๖. มหนฺตตฺตสุตฺตํ

6. Mahantatta Sutta – Die Lehrrede über die Größe

๘๐. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ นจิรสฺเสว มหนฺตตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ ธมฺเมสุ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาโลกพหุโล จ โหติ โยคพหุโล จ เวทพหุโล จ อสนฺตุฏฺฐิพหุโล จ อนิกฺขิตฺตธุโร จ กุสเลสุ ธมฺเมสุ อุตฺตริ จ ปตาเรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ นจิรสฺเสว มหนฺตตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ ธมฺเมสู’’ติ. ฉฏฺฐํ.

80. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen erreicht ein Mönch in Kürze Größe und Fülle in den heilsamen Dingen. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch reich an Licht (des Wissens), reich an Bemühung, reich an Freude, reich an Unzufriedenheit (mit dem bisher Erreichten) in heilsamen Dingen, er legt seine Bürde nicht ab und strebt über seine Fähigkeiten hinaus. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, erreicht ein Mönch in Kürze Größe und Fülle in den heilsamen Dingen.“ Das Sechste.

๗. ปฐมนิรยสุตฺตํ

7. Paṭhamaniraya Sutta – Die erste Lehrrede über die Hölle

๘๑. ‘‘ฉหิ[Pg.377], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ฉหิ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปาปิจฺโฉ จ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

81. „Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren. Welche sechs? Man tötet Lebewesen, man nimmt Nichtgegebenes, man begeht sexuelles Fehlverhalten, man lügt, man hat schlechte Wünsche und man hat falsche Ansichten. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren.“

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ฉหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, อปฺปิจฺโฉ จ, สมฺมาทิฏฺฐิ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. สตฺตมํ.

„Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren. Welche sechs? Man hält sich vom Töten von Lebewesen fern, man hält sich vom Nehmen des Nichtgegebenen fern, man hält sich von sexuellem Fehlverhalten fern, man hält sich vom Lügen fern, man ist genügsam und man hat rechte Ansicht. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren.“ Das Siebte.

๘. ทุติยนิรยสุตฺตํ

8. Dutiyaniraya Sutta – Die zweite Lehrrede über die Hölle

๘๒. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ฉหิ ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ลุทฺโธ จ, ปคพฺโภ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

82. „Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren. Welche sechs? Man tötet Lebewesen, man nimmt Nichtgegebenes, man begeht sexuelles Fehlverhalten, man lügt, man ist gierig und man ist unverschämt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren.“

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ฉหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, อลุทฺโธ จ, อปฺปคพฺโภ จ. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. อฏฺฐมํ.

„Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren. Welche sechs? Man hält sich vom Töten von Lebewesen fern, man hält sich vom Nehmen des Nichtgegebenen fern, man hält sich von sexuellem Fehlverhalten fern, man hält sich vom Lügen fern, man ist nicht gierig und man ist nicht unverschämt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren.“ Das Achte.

๙. อคฺคธมฺมสุตฺตํ

9. Aggadhamma Sutta – Die Lehrrede über den höchsten Zustand

๘๓. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อสฺสทฺโธ โหติ, อหิริโก โหติ, อโนตฺตปฺปี โหติ, กุสีโต โหติ, ทุปฺปญฺโญ [Pg.378] โหติ, กาเย จ ชีวิเต จ สาเปกฺโข โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ.

83. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist ein Mönch unfähig, den höchsten Zustand, die Arahantschaft, zu verwirklichen. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch ohne Glauben, ohne Scham, ohne Gewissensfurcht, träge, ohne Weisheit und er hegt Verlangen nach dem Körper und dem Leben. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, ist ein Mönch unfähig, den höchsten Zustand, die Arahantschaft, zu verwirklichen.“

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ, หิริมา โหติ, โอตฺตปฺปี โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, ปญฺญวา โหติ, กาเย จ ชีวิเต จ อนเปกฺโข โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. นวมํ.

"Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, die höchste Lehre, die Arahatschaft, zu verwirklichen. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch gläubig, er hat Schamgefühl, er hat moralische Scheu, er ist tatkräftig, er ist weise und er ist ohne Verlangen in Bezug auf den Körper und das Leben. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, die höchste Lehre, die Arahatschaft, zu verwirklichen." Neuntes (Sutta).

๑๐. รตฺติทิวสสุตฺตํ

10. Rattidivasasutta - Die Lehrrede über Nacht und Tag.

๘๔. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน วุทฺธิ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มหิจฺโฉ โหติ, วิฆาตวา, อสนฺตุฏฺโฐ, อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อสฺสทฺโธ โหติ, ทุสฺสีโล โหติ, กุสีโต โหติ, มุฏฺฐสฺสติ โหติ, ทุปฺปญฺโญ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน วุทฺธิ.

84. "Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Abnahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Zunahme. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch von großem Begehren, er ist bedrückt (von Gier), er ist unzufrieden mit jeglicher Art von Gewand, Almosenspeise, Lagerstätte und Arznei für Kranke; er ist glaubenslos, sittenlos, träge, unachtsam und ohne Weisheit. Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Abnahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Zunahme."

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น มหิจฺโฉ โหติ, อวิฆาตวา, สนฺตุฏฺโฐ, อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, สทฺโธ โหติ, สีลวา โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, สติมา โหติ, ปญฺญวา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา, กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. ทสมํ.

"Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Zunahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Abnahme. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch nicht von großem Begehren, er ist nicht bedrückt (von Gier), er ist zufrieden mit jeglicher Art von Gewand, Almosenspeise, Lagerstätte und Arznei für Kranke; er ist gläubig, tugendhaft, tatkräftig, achtsam und weise. Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Zunahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Abnahme." Zehntes (Sutta).

อรหตฺตวคฺโค อฏฺฐโม.

Das achte Kapitel über die Arahatschaft (Arahattavagga).

ตสฺสุทฺทานํ –

Dessen Zusammenfassung:

ทุกฺขํ [Pg.379] อรหตฺตํ อุตฺตริ จ, สุขํ อธิคเมน จ;

มหนฺตตฺตํ ทฺวยํ นิรเย, อคฺคธมฺมญฺจ รตฺติโยติ.

Leiden, Arahatschaft und darüber hinaus, Glück und Erlangung; Großartigkeit, zwei über die Hölle, die höchste Lehre und über die Nacht.

๙. สีติวคฺโค

9. Sītivagga - Das Kapitel über das Kühlwerden.

๑. สีติภาวสุตฺตํ

1. Sītibhāvasutta - Die Lehrrede über den Zustand des Kühlwerdens.

๘๕. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ นิคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น นิคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ ปคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น ปคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ สมฺปหํสิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น สมฺปหํเสติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ อชฺฌุเปกฺขิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น อชฺฌุเปกฺขติ, หีนาธิมุตฺติโก จ โหติ, สกฺกายาภิรโต จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุํ.

85. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, zügelt ein Mönch den Geist nicht zu der Zeit, zu der er gezügelt werden sollte; er spornt den Geist nicht zu der Zeit an, zu der er angespornt werden sollte; er erfreut den Geist nicht zu der Zeit, zu der er erfreut werden sollte; er betrachtet den Geist nicht mit Gleichmut zu der Zeit, zu der er mit Gleichmut betrachtet werden sollte; er ist dem Niedrigen zugeneigt und erfreut sich an der Persönlichkeit (Sakkāya). Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen."

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ นิคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ นิคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ ปคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ สมฺปหํสิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ สมฺปหํเสติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ อชฺฌุเปกฺขิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ อชฺฌุเปกฺขติ, ปณีตาธิมุตฺติโก จ โหติ, นิพฺพานาภิรโต จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ปฐมํ.

"Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, zügelt ein Mönch den Geist zu der Zeit, zu der er gezügelt werden sollte; er spornt den Geist zu der Zeit an, zu der er angespornt werden sollte; er erfreut den Geist zu der Zeit, zu der er erfreut werden sollte; er betrachtet den Geist mit Gleichmut zu der Zeit, zu der er mit Gleichmut betrachtet werden sollte; er ist dem Hohen zugeneigt und erfreut sich am Nibbāna. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen." Erstes (Sutta).

๒. อาวรณสุตฺตํ

2. Āvaraṇasutta - Die Lehrrede über die Hindernisse.

๘๖. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ[Pg.380]? กมฺมาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, กิเลสาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, วิปากาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, อสฺสทฺโธ จ โหติ, อจฺฉนฺทิโก จ, ทุปฺปญฺโญ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ.

86. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit (den Pfad) in den heilsamen Dingen einzutreten. Mit welchen sechs? Er ist behaftet mit dem Hindernis des Wirkens (Kamma), er ist behaftet mit dem Hindernis der Befleckung (Kilesa), er ist behaftet mit dem Hindernis der Reifung (Vipāka), er ist glaubenslos, ohne das Streben (nach dem Heilsamen) und ohne Weisheit. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten."

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? น กมฺมาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, น กิเลสาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, น วิปากาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, สทฺโธ จ โหติ, ฉนฺทิโก จ, ปญฺญวา จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺต’’นฺติ. ทุติยํ.

"Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, wenn man die wahre Lehre hört, fähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten. Mit welchen sechs? Er ist nicht behaftet mit dem Hindernis des Wirkens, er ist nicht behaftet mit dem Hindernis der Befleckung, er ist nicht behaftet mit dem Hindernis der Reifung, er ist gläubig, besitzt das Streben und ist weise. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, wenn man die wahre Lehre hört, fähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten." Zweites (Sutta).

๓. โวโรปิตสุตฺตํ

3. Voropitasutta - Die Lehrrede über das Berauben (des Lebens).

๘๗. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? มาตา ชีวิตา โวโรปิตา โหติ, ปิตา ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, อรหํ ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, ตถาคตสฺส ทุฏฺเฐน จิตฺเตน โลหิตํ อุปฺปาทิตํ โหติ, สงฺโฆ ภินฺโน โหติ, ทุปฺปญฺโญ โหติ ชโฬ เอฬมูโค. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ.

87. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten. Mit welchen sechs? Die Mutter wurde ums Leben gebracht, der Vater wurde ums Leben gebracht, ein Arahant wurde ums Leben gebracht, mit böser Absicht wurde Blut eines Tathāgata vergossen, der Orden wurde gespalten, und man ist ohne Weisheit, dumm und stumpfsinnig. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten."

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? น มาตา ชีวิตา โวโรปิตา โหติ, น ปิตา ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, น อรหํ ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, น ตถาคตสฺส ทุฏฺเฐน จิตฺเตน โลหิตํ อุปฺปาทิตํ โหติ, น สงฺโฆ ภินฺโน โหติ, ปญฺญวา โหติ อชโฬ อเนฬมูโค. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต [Pg.381] สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺต’’นฺติ. ตติยํ.

„Mönche, wer mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre (Saddhamma) in die feste Ordnung (Niyāma), in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten. Mit welchen sechs? Er hat weder seine Mutter getötet, noch seinen Vater getötet, noch einen Arahant getötet; er hat nicht mit bösartiger Absicht Blut des Tathāgata vergossen; er hat die Gemeinschaft (Saṅgha) nicht gespalten; er ist weise, nicht dumm oder geistesschwach. Mönche, wer mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten.“ Das Dritte.

๔. สุสฺสูสติสุตฺตํ

4. Sussūsati-Sutta (Über das Zuhören-Wollen)

๘๘. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน น สุสฺสูสติ, น โสตํ โอทหติ, น อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐาเปติ, อนตฺถํ คณฺหาติ, อตฺถํ ริญฺจติ, อนนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ.

88. „Mönche, wer mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, selbst wenn er die wahre Lehre hört, in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten. Mit welchen sechs? Wenn die vom Tathāgata verkündete Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) gelehrt wird, will er nicht zuhören, leiht ihr kein Ohr, richtet seinen Geist nicht auf das Verstehen aus; er ergreift das Unnütze, verwirft das Nützliche und ist mit einer Geisteshaltung ausgestattet, die nicht im Einklang mit der Lehre steht. Mönche, wer mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, selbst wenn er die wahre Lehre hört, in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten.“

‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน สุสฺสูสติ, โสตํ โอทหติ, อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐาเปติ, อตฺถํ คณฺหาติ, อนตฺถํ ริญฺจติ, อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺต’’นฺติ. จตุตฺถํ.

„Mönche, wer mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten. Mit welchen sechs? Wenn die vom Tathāgata verkündete Lehre und Disziplin gelehrt wird, will er zuhören, leiht ihr sein Ohr, richtet seinen Geist auf das Verstehen aus; er ergreift das Nützliche, verwirft das Unnütze und ist mit einer Geisteshaltung ausgestattet, die im Einklang mit der Lehre steht. Mönche, wer mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten.“ Das Vierte.

๕. อปฺปหายสุตฺตํ

5. Appahāya-Sutta (Über das Nicht-Aufgeben)

๘๙. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐึ, วิจิกิจฺฉํ, สีลพฺพตปรามาสํ, อปายคมนียํ ราคํ, อปายคมนียํ โทสํ, อปายคมนียํ โมหํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุํ.

89. „Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Vollkommenheit der Einsicht (Sotāpattimagga) zu verwirklichen. Welche sechs? Den Persönlichkeitsglauben, den Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Vollkommenheit der Einsicht zu verwirklichen.“

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐึ, วิจิกิจฺฉํ, สีลพฺพตปรามาสํ, อปายคมนียํ ราคํ, อปายคมนียํ โทสํ, อปายคมนียํ โมหํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ปญฺจมํ.

„Mönche, indem man sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, die Vollkommenheit der Einsicht zu verwirklichen. Welche sechs? Den Persönlichkeitsglauben, den Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, indem man diese sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, die Vollkommenheit der Einsicht zu verwirklichen.“ Das Fünfte.

๖. ปหีนสุตฺตํ

6. Pahīna-Sutta (Über das Aufgegebene)

๙๐. ‘‘ฉยิเม[Pg.382], ภิกฺขเว, ธมฺมา ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส, อปายคมนีโย ราโค, อปายคมนีโย โทโส, อปายคมนีโย โมโห. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

90. „Mönche, diese sechs Dinge sind von einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist (einem Stromingetretenen), aufgegeben worden. Welche sechs? Der Persönlichkeitsglaube, der Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, diese sechs Dinge sind von einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, aufgegeben worden.“ Das Sechste.

๗. อภพฺพสุตฺตํ

7. Abhabba-Sutta (Über das Unmögliche)

๙๑. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อุปฺปาเทตุํ. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐึ, วิจิกิจฺฉํ, สีลพฺพตปรามาสํ, อปายคมนียํ ราคํ, อปายคมนียํ โทสํ, อปายคมนียํ โมหํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อุปฺปาเทตุ’’นฺติ. สตฺตมํ.

91. „Mönche, eine Person, die mit Einsicht vollkommen ist, ist unfähig, sechs Dinge (wieder) entstehen zu lassen. Welche sechs? Den Persönlichkeitsglauben, den Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, eine Person, die mit Einsicht vollkommen ist, ist unfähig, diese sechs Dinge entstehen zu lassen.“ Das Siebte.

๘. ปฐมอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ

8. Paṭhamaabhabbaṭṭhāna-Sutta (Erstes Sutta über unmögliche Zustände)

๙๒. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สตฺถริ อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ธมฺเม อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สงฺเฆ อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สิกฺขาย อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อนาคมนียํ วตฺถุํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อฏฺฐมํ ภวํ นิพฺพตฺเตตุํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. อฏฺฐมํ.

92. „Mönche, es gibt diese sechs Gegebenheiten, die unmöglich sind. Welche sechs? Es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber dem Lehrer zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Lehre zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Gemeinschaft zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Schulung zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, zu einer unzulässigen Grundlage zurückzukehren; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ein achtes Mal wiedergeboren zu werden. Dies sind, Mönche, die sechs unmöglichen Gegebenheiten.“ Das Achte.

๙. ทุติยอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ

9. Dutiyaabhabbaṭṭhāna-Sutta (Zweites Sutta über unmögliche Zustände)

๙๓. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล กญฺจิ สงฺขารํ นิจฺจโต อุปคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล กญฺจิ สงฺขารํ สุขโต อุปคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล กญฺจิ ธมฺมํ อตฺตโต อุปคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อานนฺตริยํ กมฺมํ กาตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล โกตูหลมงฺคเลน สุทฺธึ ปจฺจาคนฺตุํ[Pg.383], อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อิโต พหิทฺธา ทกฺขิเณยฺยํ คเวสิตุํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. นวมํ.

93. „Mönche, es gibt diese sechs Gegebenheiten, die unmöglich sind. Welche sechs? Es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, irgendeine bedingte Gestaltung (Saṅkhāra) als beständig anzusehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, irgendeine bedingte Gestaltung als Glück anzusehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, irgendeine Erscheinung (Dhamma) als Selbst anzusehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, eine Tat mit unmittelbarer Folge (Ānantariya-Kamma) zu begehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, durch abergläubische Omen nach Reinigung zu suchen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, außerhalb dieser Lehre nach einem würdigen Empfänger für Gaben zu suchen. Dies sind, Mönche, die sechs unmöglichen Gegebenheiten.“ Das Neunte.

๑๐. ตติยอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ

10. Tatiyaabhabbaṭṭhāna-Sutta (Drittes Sutta über unmögliche Zustände)

๙๔. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล มาตรํ ชีวิตา โวโรเปตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ปิตรํ ชีวิตา โวโรเปตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อรหนฺตํ ชีวิตา โวโรเปตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ตถาคตสฺส ทุฏฺเฐน จิตฺเตน โลหิตํ อุปฺปาเทตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สงฺฆํ ภินฺทิตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อญฺญํ สตฺถารํ อุทฺทิสิตุํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. ทสมํ.

94. „Es gibt diese sechs Dinge, Mönche, die für einen Stromeingetretenen unmöglich sind. Welche sechs? Es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, ihre Mutter vorsätzlich tötet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, ihren Vater vorsätzlich tötet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, einen Arahant tötet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, mit bösartiger Absicht das Blut eines Tathāgata vergießt; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, die Sangha spaltet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, einen anderen als ihren Lehrer anerkennt. Dies, Mönche, sind die sechs Dinge, die unmöglich sind.“ Zehnte Lehrrede.

๑๑. จตุตฺถอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ

11. Vierte Lehrrede über Unmöglichkeiten

๙๕. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สยํกตํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ปรํกตํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สยํกตญฺจ ปรํกตญฺจ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อสยํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อปรํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อสยํการญฺจ อปรํการญฺจ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิสฺส, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส เหตุ จ สุทิฏฺโฐ เหตุสมุปฺปนฺนา จ ธมฺมา. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. เอกาทสมํ.

95. „Es gibt diese sechs Dinge, Mönche, die unmöglich sind. Welche sechs? Es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid selbstverursacht seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid von anderen verursacht seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid sowohl selbst als auch von anderen verursacht seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid unbewusst und zufällig entstanden seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid durch fremde Einwirkung zufällig entstanden seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid weder durch eigenes noch durch fremdes Zutun zufällig entstanden seien. Warum ist das so? Weil, Mönche, eine solche Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, die Ursache klar erkannt hat und auch die aus der Ursache entstandenen Phänomene klar erkannt hat. Dies, Mönche, sind die sechs Dinge, die unmöglich sind.“ Elfte Lehrrede.

สีติวคฺโค นวโม.

Das neunte Kapitel – Die Kühle (Sītivaggo).

ตสฺสุทฺทานํ –

Dazu die Zusammenfassung:

สีติภาวํ อาวรณํ, โวโรปิตา สุสฺสูสติ;

อปฺปหาย ปหีนาภพฺโพ, ตฏฺฐานา จตุโรปิ จาติ.

Die Kühle, die Hinderung, das Töten, das Hörenwollen; das Nicht-Aufgeben, die Aufgabe, die Unmöglichkeit, und viermal Unmöglichkeit.

๑๐. อานิสํสวคฺโค

10. Das Kapitel über Segnungen (Ānisaṃsavaggo)

๑. ปาตุภาวสุตฺตํ

1. Lehrrede über das Erscheinen

๙๖. ‘‘ฉนฺนํ[Pg.384], ภิกฺขเว, ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมึ. กตเมสํ ฉนฺนํ? ตถาคตสฺส อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมึ, ตถาคตปฺปเวทิตสฺส ธมฺมวินยสฺส เทเสตา ปุคฺคโล ทุลฺลโภ โลกสฺมึ, อริยายตเน ปจฺจาชาติ ทุลฺลภา โลกสฺมึ, อินฺทฺริยานํ อเวกลฺลตา ทุลฺลภา โลกสฺมึ, อชฬตา อเนฬมูคตา ทุลฺลภา โลกสฺมึ, กุสเล ธมฺเม ฉนฺโท ทุลฺลโภ โลกสฺมึ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ฉนฺนํ ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมิ’’นฺติ. ปฐมํ.

96. „Das Erscheinen von sechs Dingen, Mönche, ist selten in der Welt. Welche sechs? Das Erscheinen eines Tathāgata, eines Heiligen, eines vollkommen Erwachten ist selten in der Welt; eine Person, die den vom Tathāgata verkündeten Dhamma und Vinaya lehrt, ist selten in der Welt; die Wiedergeburt in einem edlen Land ist selten in der Welt; die Unversehrtheit der Sinnesfähigkeiten ist selten in der Welt; nicht dumm und nicht stumpfsinnig zu sein, ist selten in der Welt; das Verlangen nach heilsamen Zuständen ist selten in der Welt. Das Erscheinen dieser sechs Dinge, Mönche, ist selten in der Welt.“ Erste Lehrrede.

๒. อานิสํสสุตฺตํ

2. Lehrrede über die Segnungen

๙๗. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, อานิสํสา โสตาปตฺติผลสจฺฉิกิริยาย. กตเม ฉ? สทฺธมฺมนิยโต โหติ, อปริหานธมฺโม โหติ, ปริยนฺตกตสฺส ทุกฺขํ โหติ, อสาธารเณน ญาเณน สมนฺนาคโต โหติ, เหตุ จสฺส สุทิฏฺโฐ, เหตุสมุปฺปนฺนา จ ธมฺมา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํสา โสตาปตฺติผลสจฺฉิกิริยายา’’ติ. ทุติยํ.

97. „Es gibt diese sechs Segnungen bei der Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts, Mönche. Welche sechs? Man ist im wahren Dhamma gefestigt; man ist unaufhaltsam im Fortschritt; das Leiden ist begrenzt; man ist mit einem Wissen ausgestattet, das nicht mit gewöhnlichen Weltlingen geteilt wird; die Ursache ist klar erkannt und auch die aus der Ursache entstandenen Phänomene sind klar erkannt. Dies, Mönche, sind die sechs Segnungen bei der Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts.“ Zweite Lehrrede.

๓. อนิจฺจสุตฺตํ

3. Lehrrede über die Unbeständigkeit

๙๘. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กญฺจิ สงฺขารํ นิจฺจโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา อสมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ อโนกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

98. „Dass ein Mönch, Mönche, irgendeine Gestaltung als beständig betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet zu sein, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne in die feste Bahn der Rechtschaffenheit einzutreten, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist unmöglich.

‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพสงฺขาเร อนิจฺจโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ [Pg.385] วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ตติยํ.

Dass ein Mönch, Mönche, alle Gestaltungen als unbeständig betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist möglich. Dass er, mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist möglich. Dass er, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintretend, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist möglich.“ Dritte Lehrrede.

๔. ทุกฺขสุตฺตํ

4. Lehrrede über das Leiden

๙๙. ‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กญฺจิ สงฺขารํ สุขโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… สพฺพสงฺขาเร ทุกฺขโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… ฐานเมตํ วิชฺชติ’’. จตุตฺถํ.

99. „Dass ein Mönch, Mönche, irgendeine Gestaltung als glückhaft betrachten … (wie oben) … alle Gestaltungen als leidvoll betrachten … (wie oben) … das ist möglich.“ Vierte Lehrrede.

๕. อนตฺตสุตฺตํ

5. Lehrrede über das Nicht-Selbst

๑๐๐. ‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กญฺจิ ธมฺมํ อตฺตโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… สพฺพธมฺเม อนตฺตโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… ฐานเมตํ วิชฺชติ’’. ปญฺจมํ.

100. „Dass ein Mönch, Mönche, irgendein Ding als Selbst betrachten … (wie oben) … alle Dinge als Nicht-Selbst betrachten … (wie oben) … das ist möglich.“ Fünfte Lehrrede.

๖. นิพฺพานสุตฺตํ

6. Lehrrede über das Nibbāna

๑๐๑. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิพฺพานํ ทุกฺขโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา อสมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ อโนกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

101. „Dass ein Mönch, Mönche, das Nibbāna als leidvoll betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet zu sein, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne in die feste Bahn der Rechtschaffenheit einzutreten, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist unmöglich.

‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิพฺพานํ สุขโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

Dass ein Mönch, Mönche, das Nibbāna als glückhaft betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist möglich. Dass er, mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist möglich. Dass er, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintretend, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist möglich.“ Sechste Lehrrede.

๗. อนวตฺถิตสุตฺตํ

7. Lehrrede über die Instabilität

๑๐๒. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา อนิจฺจสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? ‘สพฺพสงฺขารา จ เม อนวตฺถิตา ขายิสฺสนฺติ, สพฺพโลเก จ เม มโน นาภิรมิสฺสติ [Pg.386], สพฺพโลกา จ เม มโน วุฏฺฐหิสฺสติ, นิพฺพานโปณญฺจ เม มานสํ ภวิสฺสติ, สํโยชนา จ เม ปหานํ คจฺฉิสฺสนฺติ, ปรเมน จ สามญฺเญน สมนฺนาคโต ภวิสฺสามี’ติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา อนิจฺจสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุ’’นฺติ. สตฺตมํ.

102. „Mönche, wenn ein Mönch sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung der Unbeständigkeit (Anicca-Saññā) in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen. Welche sechs? ‚Alle Gestaltungen werden mir als unbeständig erscheinen, an der ganzen Welt wird mein Geist kein Gefallen mehr finden, aus der ganzen Welt wird sich mein Geist erheben, mein Denken wird dem Nibbāna zugeneigt sein, die Fesseln werden bei mir zur Aufgabe gelangen, und ich werde mit der höchsten Jüngerschaft (dem Edlen Pfad) ausgestattet sein.‘ Mönche, wenn ein Mönch diese sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung der Unbeständigkeit in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen.“ Siebtes Sutta.

๘. อุกฺขิตฺตาสิกสุตฺตํ

8. Ukkhittāsikasuttaṃ (Sutta über das erhobene Schwert)

๑๐๓. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา ทุกฺขสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? ‘สพฺพสงฺขาเรสุ จ เม นิพฺพิทสญฺญา ปจฺจุปฏฺฐิตา ภวิสฺสติ, เสยฺยถาปิ อุกฺขิตฺตาสิเก วธเก. สพฺพโลกา จ เม มโน วุฏฺฐหิสฺสติ, นิพฺพาเน จ สนฺตทสฺสาวี ภวิสฺสามิ, อนุสยา จ เม สมุคฺฆาตํ คจฺฉิสฺสนฺติ, กิจฺจการี จ ภวิสฺสามิ, สตฺถา จ เม ปริจิณฺโณ ภวิสฺสติ เมตฺตาวตายา’ติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา ทุกฺขสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุ’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

103. „Mönche, wenn ein Mönch sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Leidens (Dukkha-Saññā) in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen. Welche sechs? ‚In allen Gestaltungen wird mir die Wahrnehmung des Überdrusses gegenwärtig sein, so wie vor einem Mörder mit erhobenem Schwert. Aus der ganzen Welt wird sich mein Geist erheben, im Nibbāna werde ich den Frieden schauen, meine verborgenen Neigungen (Anusayas) werden zur Ausrottung gelangen, ich werde meine Pflicht erfüllen, und der Lehrer wird von mir mit Liebe bedient worden sein.‘ Mönche, wenn ein Mönch diese sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Leidens in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen.“ Achtes Sutta.

๙. อตมฺมยสุตฺตํ

9. Atammayasuttaṃ (Sutta über die Unbeeinflussbarkeit)

๑๐๔. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพธมฺเมสุ อโนธึ กริตฺวา อนตฺตสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? สพฺพโลเก จ อตมฺมโย ภวิสฺสามิ, อหงฺการา จ เม อุปรุชฺฌิสฺสนฺติ, มมงฺการา จ เม อุปรุชฺฌิสฺสนฺติ, อสาธารเณน จ ญาเณน สมนฺนาคโต ภวิสฺสามิ, เหตุ จ เม สุทิฏฺโฐ ภวิสฺสติ, เหตุสมุปฺปนฺนา จ ธมฺมา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพธมฺเมสุ อโนธึ กริตฺวา อนตฺตสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุ’’นฺติ. นวมํ.

104. „Mönche, wenn ein Mönch sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst (Anatta-Saññā) in allen Dingen ohne Abgrenzung zu begründen. Welche sechs? ‚In der ganzen Welt werde ich unbeeinflusst (von Gier und Ansichten) sein, das Ich-Sagen (Ahaṅkārā) wird bei mir aufhören, das Mein-Sagen (Mamaṅkārā) wird bei mir aufhören, ich werde mit außergewöhnlichem Wissen ausgestattet sein, die Ursache wird von mir klar erkannt werden und ebenso die aus Ursachen entstandenen Dinge.‘ Mönche, wenn ein Mönch diese sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst in allen Dingen ohne Abgrenzung zu begründen.“ Neuntes Sutta.

๑๐. ภวสุตฺตํ

10. Bhavasuttaṃ (Sutta über das Werden)

๑๐๕. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ภวา ปหาตพฺพา, ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตพฺพํ. กตเม ตโย ภวา ปหาตพฺพา? กามภโว, รูปภโว, อรูปภโว [Pg.387] – อิเม ตโย ภวา ปหาตพฺพา. กตมาสุ ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตพฺพํ? อธิสีลสิกฺขาย, อธิจิตฺตสิกฺขาย, อธิปญฺญาสิกฺขาย – อิมาสุ ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตพฺพํ. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเม ตโย ภวา ปหีนา โหนฺติ, อิมาสุ จ ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตสิกฺโข โหติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’ติ. ทสมํ.

105. „Diese drei Daseinsformen (Bhavā), Mönche, müssen aufgegeben werden, und in drei Schulungen (Sikkhā) muss man sich üben. Welche drei Daseinsformen müssen aufgegeben werden? Das Sinnesdasein, das feinstoffliche Dasein und das unstoffliche Dasein – diese drei Daseinsformen müssen aufgegeben werden. In welchen drei Schulungen muss man sich üben? In der Schulung der höheren Sittlichkeit, in der Schulung des höheren Geistes und in der Schulung der höheren Weisheit – in diesen drei Schulungen muss man sich üben. Wenn nun, Mönche, bei einem Mönch diese drei Daseinsformen aufgegeben sind und er in diesen drei Schulungen die Schulung vollendet hat, dann sagt man von diesem Mönch: ‚Er hat den Durst (Taṇhā) abgeschnitten, die Fessel abgeworfen und durch die vollkommene Überwindung des Eigendünkels (Māna) dem Leiden ein Ende gemacht.‘“ Zehntes Sutta.

๑๑. ตณฺหาสุตฺตํ

11. Taṇhāsuttaṃ (Sutta über den Durst)

๑๐๖. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ตณฺหา ปหาตพฺพา, ตโย จ มานา. กตมา ติสฺโส ตณฺหา ปหาตพฺพา? กามตณฺหา, ภวตณฺหา, วิภวตณฺหา – อิมา ติสฺโส ตณฺหา ปหาตพฺพา. กตเม ตโย มานา ปหาตพฺพา? มาโน, โอมาโน, อติมาโน – อิเม ตโย มานา ปหาตพฺพา. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิมา ติสฺโส ตณฺหา ปหีนา โหนฺติ, อิเม จ ตโย มานา; อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’ติ. เอกาทสมํ.

106. „Drei Arten von Durst, Mönche, müssen aufgegeben werden, und drei Arten von Eigendünkel. Welche drei Arten von Durst müssen aufgegeben werden? Der Sinnen-Durst, der Daseins-Durst und der Selbstvernichtungs-Durst – diese drei Arten von Durst müssen aufgegeben werden. Welche drei Arten von Eigendünkel müssen aufgegeben werden? Der Stolz, die Unterlegenheit und der Hochmut – diese drei Arten von Eigendünkel müssen aufgegeben werden. Wenn nun, Mönche, bei einem Mönch diese drei Arten von Durst aufgegeben sind und diese drei Arten von Eigendünkel, dann sagt man von diesem Mönch: ‚Er hat den Durst abgeschnitten, die Fessel abgeworfen und durch die vollkommene Überwindung des Eigendünkels dem Leiden ein Ende gemacht.‘“ Elftes Sutta.

อานิสํสวคฺโค ทสโม.

Das zehnte Kapitel über den Segen ist beendet.

ตสฺสุทฺทานํ –

Dazu die Zusammenfassung:

ปาตุภาโว อานิสํโส, อนิจฺจทุกฺขอนตฺตโต;

นิพฺพานํ อนวตฺถิ, อุกฺขิตฺตาสิ อตมฺมโย;

ภวา ตณฺหาเยกา ทสาติ.

Erscheinen, Segen, Unbeständigkeit, Leid und Nicht-Selbst; Nibbāna, das Unstete, das erhobene Schwert, die Unbeeinflussbarkeit; Dasein und Durst – das sind die elf Suttas.

ทุติยปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

Die zweiten fünfzig Suttas (Dutiyapaṇṇāsakaṃ) sind abgeschlossen.

๑๑. ติกวคฺโค

11. Tikavaggo (Das Kapitel der Dreier-Gruppen)

๑. ราคสุตฺตํ

1. Rāgasuttaṃ (Sutta über die Gier)

๑๐๗. ‘‘ตโยเม[Pg.388], ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? ราโค, โทโส, โมโห. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? ราคสฺส ปหานาย อสุภา ภาเวตพฺพา, โทสสฺส ปหานาย เมตฺตา ภาเวตพฺพา, โมหสฺส ปหานาย ปญฺญา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ปฐมํ.

107. „Es gibt diese drei Dinge, Mönche. Welche drei? Gier, Hass und Verblendung. Dies sind die drei Dinge, Mönche. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen drei andere Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Gier aufzugeben, muss die Betrachtung der Unreinheit entfaltet werden. Um Hass aufzugeben, muss liebende Güte entfaltet werden. Um Verblendung aufzugeben, muss Weisheit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen diese drei Dinge entfaltet werden.“ Erstes Sutta.

๒. ทุจฺจริตสุตฺตํ

2. Duccaritasuttaṃ (Sutta über das Fehlverhalten)

๑๐๘. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กายทุจฺจริตํ, วจีทุจฺจริตํ, มโนทุจฺจริตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กายทุจฺจริตสฺส ปหานาย กายสุจริตํ ภาเวตพฺพํ, วจีทุจฺจริตสฺส ปหานาย วจีสุจริตํ ภาเวตพฺพํ, มโนทุจฺจริตสฺส ปหานาย มโนสุจริตํ ภาเวตพฺพํ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ทุติยํ.

108. „Es gibt diese drei Dinge, Mönche. Welche drei? Schlechtes Verhalten mit dem Körper, schlechtes Verhalten mit der Rede und schlechtes Verhalten mit dem Geist. Dies sind die drei Dinge, Mönche. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen drei andere Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um schlechtes körperliches Verhalten aufzugeben, muss gutes körperliches Verhalten entfaltet werden. Um schlechtes sprachliches Verhalten aufzugeben, muss gutes sprachliches Verhalten entfaltet werden. Um schlechtes geistiges Verhalten aufzugeben, muss gutes geistiges Verhalten entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen diese drei Dinge entfaltet werden.“ Zweites Sutta.

๓. วิตกฺกสุตฺตํ

3. Vitakkasuttaṃ (Sutta über das Denken)

๑๐๙. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กามวิตกฺโก, พฺยาปาทวิตกฺโก, วิหึสาวิตกฺโก. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กามวิตกฺกสฺส ปหานาย เนกฺขมฺมวิตกฺโก ภาเวตพฺโพ, พฺยาปาทวิตกฺกสฺส ปหานาย อพฺยาปาทวิตกฺโก ภาเวตพฺโพ, วิหึสาวิตกฺกสฺส ปหานาย อวิหึสาวิตกฺโก ภาเวตพฺโพ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ตติยํ.

109. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Das Denken an Sinneslust, das Denken an Übelwollen und das Denken an Grausamkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um das Denken an Sinneslust aufzugeben, sollte das Denken an Entsagung entfaltet werden; um das Denken an Übelwollen aufzugeben, sollte das Denken an Wohlwollen entfaltet werden; um das Denken an Grausamkeit aufzugeben, sollte das Denken an Nicht-Grausamkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Dritte.

๔. สญฺญาสุตฺตํ

4. Die Lehrrede über die Wahrnehmung

๑๑๐. ‘‘ตโยเม[Pg.389], ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กามสญฺญา, พฺยาปาทสญฺญา, วิหึสาสญฺญา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กามสญฺญาย ปหานาย เนกฺขมฺมสญฺญา ภาเวตพฺพา, พฺยาปาทสญฺญาย ปหานาย อพฺยาปาทสญฺญา ภาเวตพฺพา, วิหึสาสญฺญาย ปหานาย อวิหึสาสญฺญา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. จตุตฺถํ.

110. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Die Wahrnehmung von Sinneslust, die Wahrnehmung von Übelwollen und die Wahrnehmung von Grausamkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um die Wahrnehmung von Sinneslust aufzugeben, sollte die Wahrnehmung von Entsagung entfaltet werden; um die Wahrnehmung von Übelwollen aufzugeben, sollte die Wahrnehmung von Wohlwollen entfaltet werden; um die Wahrnehmung von Grausamkeit aufzugeben, sollte die Wahrnehmung von Nicht-Grausamkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Vierte.

๕. ธาตุสุตฺตํ

5. Die Lehrrede über die Elemente

๑๑๑. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กามธาตุ, พฺยาปาทธาตุ, วิหึสาธาตุ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กามธาตุยา ปหานาย เนกฺขมฺมธาตุ ภาเวตพฺพา, พฺยาปาทธาตุยา ปหานาย อพฺยาปาทธาตุ ภาเวตพฺพา, วิหึสาธาตุยา ปหานาย อวิหึสาธาตุ ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ปญฺจมํ.

111. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Das Element der Sinneslust, das Element des Übelwollens und das Element der Grausamkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um das Element der Sinneslust aufzugeben, sollte das Element der Entsagung entfaltet werden; um das Element des Übelwollens aufzugeben, sollte das Element des Wohlwollens entfaltet werden; um das Element der Grausamkeit aufzugeben, sollte das Element der Nicht-Grausamkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Fünfte.

๖. อสฺสาทสุตฺตํ

6. Die Lehrrede über den Genuss

๑๑๒. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อสฺสาททิฏฺฐิ, อตฺตานุทิฏฺฐิ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อสฺสาททิฏฺฐิยา ปหานาย อนิจฺจสญฺญา ภาเวตพฺพา, อตฺตานุทิฏฺฐิยา ปหานาย อนตฺตสญฺญา ภาเวตพฺพา, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปหานาย สมฺมาทิฏฺฐิ ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

112. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Die Ansicht über den Genuss, die Ansicht über ein Selbst und die falsche Ansicht. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um die Ansicht über den Genuss aufzugeben, sollte die Wahrnehmung der Vergänglichkeit entfaltet werden; um die Ansicht über ein Selbst aufzugeben, sollte die Wahrnehmung der Nicht-Selbstheit entfaltet werden; um die falsche Ansicht aufzugeben, sollte die rechte Ansicht entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Sechste.

๗. อรติสุตฺตํ

7. Die Lehrrede über die Unlust

๑๑๓. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อรติ, วิหึสา, อธมฺมจริยา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ [Pg.390] ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อรติยา ปหานาย มุทิตา ภาเวตพฺพา, วิหึสาย ปหานาย อวิหึสา ภาเวตพฺพา, อธมฺมจริยาย ปหานาย ธมฺมจริยา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. สตฺตมํ.

113. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Unlust, Grausamkeit und unrechtes Verhalten. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Unlust aufzugeben, sollte Mitfreude entfaltet werden; um Grausamkeit aufzugeben, sollte Nicht-Grausamkeit entfaltet werden; um unrechtes Verhalten aufzugeben, sollte rechtes Verhalten entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Siebte.

๘. สนฺตุฏฺฐิตาสุตฺตํ

8. Die Lehrrede über die Genügsamkeit

๑๑๔. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อสนฺตุฏฺฐิตา, อสมฺปชญฺญํ, มหิจฺฉตา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อสนฺตุฏฺฐิตาย ปหานาย สนฺตุฏฺฐิตา ภาเวตพฺพา, อสมฺปชญฺญสฺส ปหานาย สมฺปชญฺญํ ภาเวตพฺพํ, มหิจฺฉตาย ปหานาย อปฺปิจฺฉตา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. อฏฺฐมํ.

114. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Unzufriedenheit, Mangel an Wissensklarheit und große Begierde. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Unzufriedenheit aufzugeben, sollte Genügsamkeit entfaltet werden; um Mangel an Wissensklarheit aufzugeben, sollte Wissensklarheit entfaltet werden; um große Begierde aufzugeben, sollte Genügsamkeit mit Wenigem entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Achte.

๙. โทวจสฺสตาสุตฺตํ

9. Die Lehrrede über die Schwerbelehrtbarkeit

๑๑๕. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? โทวจสฺสตา, ปาปมิตฺตตา, เจตโส วิกฺเขโป. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? โทวจสฺสตาย ปหานาย โสวจสฺสตา ภาเวตพฺพา, ปาปมิตฺตตาย ปหานาย กลฺยาณมิตฺตตา ภาเวตพฺพา, เจตโส วิกฺเขปสฺส ปหานาย อานาปานสฺสติ ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. นวมํ.

115. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Schwerbelehrtbarkeit, schlechte Freundschaft und Zerstreutheit des Geistes. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Schwerbelehrtbarkeit aufzugeben, sollte Leichtbelehrtbarkeit entfaltet werden; um schlechte Freundschaft aufzugeben, sollte gute Freundschaft entfaltet werden; um Zerstreutheit des Geistes aufzugeben, sollte die Achtsamkeit auf den Ein- und Ausatem entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Neunte.

๑๐. อุทฺธจฺจสุตฺตํ

10. Die Lehrrede über die Unruhe

๑๑๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจํ, อสํวโร, ปมาโท. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจสฺส ปหานาย สมโถ ภาเวตพฺโพ, อสํวรสฺส ปหานาย สํวโร ภาเวตพฺโพ, ปมาทสฺส ปหานาย อปฺปมาโท ภาเวตพฺโพ. อิเมสํ [Pg.391] โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ทสมํ.

116. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Unruhe, Zügellosigkeit und Nachlässigkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Unruhe aufzugeben, sollte Geistesruhe entfaltet werden; um Zügellosigkeit aufzugeben, sollte Zügelung entfaltet werden; um Nachlässigkeit aufzugeben, sollte Emsigkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Zehnte.

ติกวคฺโค เอกาทสโม.

Das elfte Kapitel über die Dreier-Gruppen ist abgeschlossen.

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung hierzu ist:

ราคทุจฺจริตวิตกฺก, สญฺญา ธาตูติ วุจฺจติ;

อสฺสาทอรติตุฏฺฐิ, ทุเว จ อุทฺธจฺเจน วคฺโคติ.

Leidenschaft, unrechtes Verhalten und Denken, sowie Wahrnehmung und Elemente werden genannt; Genuss, Unlust und Zufriedenheit, sowie Unruhe (zusammen mit der Schwerbelehrtbarkeit) bilden dieses Kapitel.

๑๒. สามญฺญวคฺโค

12. Das Kapitel über das Wesen des Mönchtums

๑. กายานุปสฺสีสุตฺตํ

1. Die Lehrrede über die Körperbetrachtung

๑๑๗. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุํ. กตเม ฉ? กมฺมารามตํ, ภสฺสารามตํ, นิทฺทารามตํ, สงฺคณิการามตํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุํ.

117. „Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, am Körper als ein Körperbetrachter zu verweilen. Welche sechs? Die Freude an Geschäftigkeit, die Freude am Geschwätz, die Freude am Schlaf, die Freude an Gesellschaft, unbewachte Sinnespforten und Unmäßigkeit beim Essen. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, am Körper als ein Körperbetrachter zu verweilen.“

‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุํ. กตเม ฉ? กมฺมารามตํ, ภสฺสารามตํ, นิทฺทารามตํ, สงฺคณิการามตํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุ’’นฺติ. ปฐมํ.

„Mönche, wenn man sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, den Körper im Körper betrachtend zu verweilen. Welche sechs? Das Gefallen an Geschäftigkeit, das Gefallen an Gerede, das Gefallen an Schlaf, das Gefallen an Gesellschaft, Unbewachtheit an den Sinnenpforten und Unmäßigkeit beim Essen – Mönche, wenn man diese sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, den Körper im Körper betrachtend zu verweilen.“ Dies ist das erste Sutta.

๒. ธมฺมานุปสฺสีสุตฺตํ

2. Dhammānupassī-Sutta (Die Lehrrede über die Betrachtung der Geistesobjekte)

๑๑๘. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อชฺฌตฺตํ กาเย…เป… พหิทฺธา กาเย…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา กาเย…เป… อชฺฌตฺตํ เวทนาสุ…เป… พหิทฺธา เวทนาสุ…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา เวทนาสุ…เป… อชฺฌตฺตํ จิตฺเต…เป… พหิทฺธา จิตฺเต…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา จิตฺเต…เป… อชฺฌตฺตํ ธมฺเมสุ…เป… พหิทฺธา ธมฺเมสุ…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหริตุํ. กตเม ฉ? กมฺมารามตํ, ภสฺสารามตํ, นิทฺทารามตํ, สงฺคณิการามตํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ[Pg.392], โภชเน อมตฺตญฺญุตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อชฺฌตฺตพหิทฺธา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหริตุ’’นฺติ. ทุติยํ.

118. „Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, den Körper innerlich betrachtend... äußerlich betrachtend... innerlich und äußerlich betrachtend... die Gefühle innerlich... äußerlich... innerlich und äußerlich... den Geist innerlich... äußerlich... innerlich und äußerlich... die Geistesobjekte innerlich... äußerlich... die Geistesobjekte innerlich und äußerlich betrachtend zu verweilen. Welche sechs? Das Gefallen an Geschäftigkeit, das Gefallen an Gerede, das Gefallen an Schlaf, das Gefallen an Gesellschaft, Unbewachtheit an den Sinnenpforten und Unmäßigkeit beim Essen. Mönche, wenn man diese sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, die Geistesobjekte innerlich und äußerlich betrachtend zu verweilen.“ Dies ist das zweite Sutta.

๓. ตปุสฺสสุตฺตํ

3. Tapussa-Sutta (Die Lehrrede über Tapussa)

๑๑๙. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตปุสฺโส คหปติ ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยติ. กตเมหิ ฉหิ? พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน, อริเยน สีเลน, อริเยน ญาเณน, อริยาย วิมุตฺติยา. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตปุสฺโส คหปติ ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยตี’’ติ. ตติยํ.

119. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist der Hausvater Tapussa im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat. Mit welchen sechs? Mit unerschütterlichem Vertrauen in den Buddha, mit unerschütterlichem Vertrauen in das Dhamma, mit unerschütterlichem Vertrauen in den Sangha, mit edler Tugend, mit edlem Wissen und mit edler Befreiung. Mönche, ausgestattet mit diesen sechs Dingen ist der Hausvater Tapussa im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat.“ Dies ist das dritte Sutta.

๔-๒๓. ภลฺลิกาทิสุตฺตานิ

4-23. Bhallikādi-Suttas (Die Lehrreden über Bhallika und andere)

๑๒๐-๑๓๙. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภลฺลิโก คหปติ…เป… สุทตฺโต คหปติ อนาถปิณฺฑิโก… จิตฺโต คหปติ มจฺฉิกาสณฺฑิโก… หตฺถโก อาฬวโก… มหานาโม สกฺโก… อุคฺโค คหปติ เวสาลิโก… อุคฺคโต คหปติ… สูรมฺพฏฺโฐ … ชีวโก โกมารภจฺโจ… นกุลปิตา คหปติ… ตวกณฺณิโก คหปติ… ปูรโณ คหปติ… อิสิทตฺโต คหปติ… สนฺธาโน คหปติ… วิจโย คหปติ… วิชยมาหิโก คหปติ… เมณฺฑโก คหปติ … วาเสฏฺโฐ อุปาสโก… อริฏฺโฐ อุปาสโก… สารคฺโค อุปาสโก ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยติ. กตเมหิ ฉหิ? พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน, อริเยน สีเลน, อริเยน ญาเณน, อริยาย วิมุตฺติยา. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สารคฺโค อุปาสโก ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยตี’’ติ. เตวีสติมํ.

120-139. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist der Hausvater Bhallika... der Hausvater Sudatta Anāthapiṇḍika... der Hausvater Citta aus Macchikāsaṇḍa... Hatthaka aus Āḷavī... Mahānāma der Sakyer... der Hausvater Ugga aus Vesālī... der Hausvater Uggata... Sūra-Ambaṭṭha... Jīvaka Komārabhacca... Nakulapitā... der Hausvater Tavakaṇṇika... der Hausvater Pūraṇa... der Hausvater Isidatta... der Hausvater Sandhāna... der Hausvater Vicaya... der Hausvater Vijayamāhika... der Hausvater Meṇḍaka... der Laienanhänger Vāseṭṭha... der Laienanhänger Ariṭṭha... der Laienanhänger Sāraggo im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat. Mit welchen sechs? Mit unerschütterlichem Vertrauen in den Buddha, mit unerschütterlichem Vertrauen in das Dhamma, mit unerschütterlichem Vertrauen in den Sangha, mit edler Tugend, mit edlem Wissen und mit edler Befreiung. Mönche, ausgestattet mit diesen sechs Dingen ist der Laienanhänger Sāraggo im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat.“ Dies ist das dreiundzwanzigste Sutta.

สามญฺญวคฺโค ทฺวาทสโม.

Das zwölfte Kapitel: Allgemeines.

๑๓. ราคเปยฺยาลํ

13. Die Wiederholungsreihe über die Gier

๑๔๐. ‘‘ราคสฺส[Pg.393], ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ฉ? ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยํ. ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

140. „Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden. Welche sechs? Die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Hörens, die Unübertrefflichkeit des Gewinns, die Unübertrefflichkeit der Übung, die Unübertrefflichkeit des Dienens und die Unübertrefflichkeit des Gedenkens. Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“

๑๔๑. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ฉ? พุทฺธานุสฺสติ, ธมฺมานุสฺสติ, สงฺฆานุสฺสติ, สีลานุสฺสติ, จาคานุสฺสติ, เทวตานุสฺสติ. ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

141. „Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden. Welche sechs? Das Gedenken an den Buddha, das Gedenken an das Dhamma, das Gedenken an den Sangha, das Gedenken an die Tugend, das Gedenken an die Freigebigkeit und das Gedenken an die Gottheiten. Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“

๑๔๒. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ฉ? อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา. ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

142. „Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden. Welche sechs? Die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung des Aufhörens. Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“ Dies ist das siebte Sutta.

๑๔๓-๑๖๙. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’.

143-169. „Mönche, für das volle Verständnis... für die völlige Vernichtung... für das Aufgeben... für die Versiegung... für das Schwinden... für die Leidenschaftslosigkeit... für das Aufhören... für das Loslassen... für die Entsagung der Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden.“

๑๗๐-๖๔๙. ‘‘โทสสฺส…เป… โมหสฺส… โกธสฺส… อุปนาหสฺส… มกฺขสฺส… ปฬาสสฺส… อิสฺสาย… มจฺฉริยสฺส… มายาย… สาเฐยฺยสฺส… ถมฺภสฺส… สารมฺภสฺส… มานสฺส… อติมานสฺส… มทสฺส… ปมาทสฺส อภิญฺญาย…เป… ปริญฺญาย… ปริกฺขยาย… ปหนาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

170-649. „Für das direkte Wissen... für das volle Verständnis... für die völlige Vernichtung... für das Aufgeben... für die Versiegung... für das Schwinden... für die Leidenschaftslosigkeit... für das Aufhören... für das Loslassen... für die Entsagung von Hass... Verblendung... Zorn... Groll... Herabsetzung... Überheblichkeit... Neid... Geiz... Täuschung... Heuchelei... Starrsinn... Ungestüm... Dünkel... Übermut... Rausch... Unachtsamkeit sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“ Dies sagte der Erhabene. Die Mönche waren zufrieden und erfreuten sich an den Worten des Erhabenen.

ราคเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ.

Die Wiederholungsreihe über die Gier ist abgeschlossen.

ฉกฺกนิปาตปาฬิ นิฏฺฐิตา.

Das Sechser-Buch der Pali-Texte ist abgeschlossen.

বাংলা
পালি	অট্ঠকথা	টীকা	অন্ন
1101 পারাজিক পালি 1102 পাচিত্তিয় পালি 1103 মহাবগ্গ পালি (বিনয়) 1104 চূলবগ্গ পালি 1105 পরিবার পালি	1201 পারাজিককণ্ড অট্ঠকথা-১ 1202 পারাজিককণ্ড অট্ঠকথা-২ 1203 পাচিত্তিয় অট্ঠকথা 1204 মহাবগ্গ অট্ঠকথা (বিনয়) 1205 চূলবগ্গ অট্ঠকথা 1206 পরিবার অট্ঠকথা	1301 সারত্থদীপনী টীকা-১ 1302 সারত্থদীপনী টীকা-২ 1303 সারত্থদীপনী টীকা-৩	1401 দ্বেমাতিকাপালি 1402 বিনয়সংগহ অট্ঠকথা 1403 বজিরবুদ্ধি টীকা 1404 বিমতিবিনোদনী টীকা-১ 1405 বিমতিবিনোদনী টীকা-২ 1406 বিনয়ালংকার টীকা-১ 1407 বিনয়ালংকার টীকা-২ 1408 কঙ্খাবিতরণীপুরাণ টীকা 1409 বিনয়বিনিচ্ছয়-উত্তরবিনিচ্ছয় 1410 বিনয়বিনিচ্ছয় টীকা-১ 1411 বিনয়বিনিচ্ছয় টীকা-২ 1412 পাচিত্যাদিযোজনাপালি 1413 খুদ্ধসিক্খা-মূলসিক্খা 8401 বিসুদ্ধিমগ্গ-১ 8402 বিসুদ্ধিমগ্গ-২ 8403 বিসুদ্ধিমগ্গ-মহাটীকা-১ 8404 বিসুদ্ধিমগ্গ-মহাটীকা-২ 8405 বিসুদ্ধিমগ্গ নিদানকথা 8406 দীঘনিকায় (পু-বি) 8407 মজ্ঝিমনিকায় (পু-বি) 8408 সংযুত্তনিকায় (পু-বি) 8409 অঙ্গুত্তরনিকায় (পু-বি) 8410 বিনয়পিটক (পু-বি) 8411 অভিধম্মপিটক (পু-বি) 8412 অট্ঠকথা (পু-বি) 8413 নিরুত্তিদীপনী 8414 পরমত্থদীপনী সংগহমহাটীকাপাঠ 8415 অনুদীপনীপাঠ 8416 পট্ঠানুদ্দেস দীপনীপাঠ 8417 নমক্কারটীকা 8418 মহাপণামপাঠ 8419 লক্খণাতো বুদ্ধথোমনাগাথা 8420 সুতবন্দনা 8421 কমলাঞ্জলি 8422 জিনালংকার 8423 পজ্জমধু 8424 বুদ্ধগুণগাথাবলী 8425 চূলগন্থবংস 8426 মহাবংস 8427 সাসনবংস 8428 কচ্চায়নব্যাকরণং 8429 মোগ্গল্লানব্যাকরণং 8430 সদ্দনীতিপ্পকরণং (পদমালা) 8431 সদ্দনীতিপ্পকরণং (ধাতুমালা) 8432 পদরূপসিদ্ধি 8433 মোগ্গল্লানপঞ্চিকা 8434 পযোগসিদ্ধিপাঠ 8435 বুত্তোদয়পাঠ 8436 অভিধানপ্পদীপিকাপাঠ 8437 অভিধানপ্পদীপিকাটীকা 8438 সুবোধালংকারপাঠ 8439 সুবোধালংকারটীকা 8440 বালাবতার গণ্ঠিপদত্থবিনিচ্ছয়সার 8441 লোকনীতি 8442 সুত্তন্তনীতি 8443 সূরস্সতীনীতি 8444 মহারহনীতি 8445 ধম্মনীতি 8446 কবিদপ্পণনীতি 8447 নীতিমঞ্জরী 8448 নরদক্খদীপনী 8449 চতুরারক্খদীপনী 8450 চাণক্যনীতি 8451 রসবাহিনী 8452 সীমাবিসোধনীপাঠ 8453 বেস্সন্তরগীতি 8454 মোগ্গল্লান বুত্তিবিবরণপঞ্চিকা 8455 থূপবংস 8456 দাঠাবংস 8457 ধাতুপাঠবিলাসিনিয়া 8458 ধাতুবংস 8459 হত্থবনগল্লবিহারবংস 8460 জিনচরিতয় 8461 জিনবংসদীপং 8462 তেলকটাহগাথা 8463 মিলিদটীকা 8464 পদমঞ্জরী 8465 পদসাধনং 8466 সদ্দবিন্দুপকরণং 8467 কচ্চায়নধাতুমঞ্জুসা 8468 সামন্তকূটবণ্ণনা
2101 সীলক্খন্ধবগ্গ পালি 2102 মহাবগ্গ পালি (দীঘ) 2103 পাথিকবগ্গ পালি	2201 সীলক্খন্ধবগ্গ অট্ঠকথা 2202 মহাবগ্গ অট্ঠকথা (দীঘ) 2203 পাথিকবগ্গ অট্ঠকথা	2301 সীলক্খন্ধবগ্গ টীকা 2302 মহাবগ্গ টীকা (দীঘ) 2303 পাথিকবগ্গ টীকা 2304 সীলক্খন্ধবগ্গ-অভিনবটীকা-১ 2305 সীলক্খন্ধবগ্গ-অভিনবটীকা-২
3101 মূলপণ্ণাস পালি 3102 মজ্ঝিমপণ্ণাস পালি 3103 উপরিপণ্ণাস পালি	3201 মূলপণ্ণাস অট্ঠকথা-১ 3202 মূলপণ্ণাস অট্ঠকথা-২ 3203 মজ্ঝিমপণ্ণাস অট্ঠকথা 3204 উপরিপণ্ণাস অট্ঠকথা	3301 মূলপণ্ণাস টীকা 3302 মজ্ঝিমপণ্ণাস টীকা 3303 উপরিপণ্ণাস টীকা
4101 সগাথাবগ্গ পালি 4102 নিদানবগ্গ পালি 4103 খন্ধবগ্গ পালি 4104 সলায়তনবগ্গ পালি 4105 মহাবগ্গ পালি (সংযুত্ত)	4201 সগাথাবগ্গ অট্ঠকথা 4202 নিদানবগ্গ অট্ঠকথা 4203 খন্ধবগ্গ অট্ঠকথা 4204 সলায়তনবগ্গ অট্ঠকথা 4205 মহাবগ্গ অট্ঠকথা (সংযুত্ত)	4301 সগাথাবগ্গ টীকা 4302 নিদানবগ্গ টীকা 4303 খন্ধবগ্গ টীকা 4304 সলায়তনবগ্গ টীকা 4305 মহাবগ্গ টীকা (সংযুত্ত)
5101 এককনিপাত পালি 5102 দুকনিপাত পালি 5103 তিকনিপাত পালি 5104 চতুক্কনিপাত পালি 5105 পঞ্চকনিপাত পালি 5106 ছক্কনিপাত পালি 5107 সত্তকনিপাত পালি 5108 অট্ঠকাদিনিপাত পালি 5109 নবকনিপাত পালি 5110 দশকনিপাত পালি 5111 একাদশকনিপাত পালি	5201 এককনিপাত অট্ঠকথা 5202 দুক-তিক-চতুক্কনিপাত অট্ঠকথা 5203 পঞ্চক-ছক্ক-সত্তকনিপাত অট্ঠকথা 5204 অট্ঠকাদিনিপাত অট্ঠকথা	5301 এককনিপাত টীকা 5302 দুক-তিক-চতুক্কনিপাত টীকা 5303 পঞ্চক-ছক্ক-সত্তকনিপাত টীকা 5304 অট্ঠকাদিনিপাত টীকা
6101 খুদ্ধকপাঠ পালি 6102 ধম্মপদ পালি 6103 উদান পালি 6104 ইতিবুত্তক পালি 6105 সুত্তনিপাত পালি 6106 বিমানবত্থু পালি 6107 পেতবত্থু পালি 6108 থেরগাথা পালি 6109 থেরীগাথা পালি 6110 অপদান পালি-১ 6111 অপদান পালি-২ 6112 বুদ্ধবংস পালি 6113 চরিয়াপিটক পালি 6114 জাতক পালি-১ 6115 জাতক পালি-২ 6116 মহানিদ্দেস পালি 6117 চূলনিদ্দেস পালি 6118 পটিসম্ভিদামগ্গ পালি 6119 নেত্তিপ্পকরণ পালি 6120 মিলিন্দপঞ্হ পালি 6121 পেটকোপদেস পালি	6201 খুদ্ধকপাঠ অট্ঠকথা 6202 ধম্মপদ অট্ঠকথা-১ 6203 ধম্মপদ অট্ঠকথা-২ 6204 উদান অট্ঠকথা 6205 ইতিবুত্তক অট্ঠকথা 6206 সুত্তনিপাত অট্ঠকথা-১ 6207 সুত্তনিপাত অট্ঠকথা-২ 6208 বিমানবত্থু অট্ঠকথা 6209 পেতবত্থু অট্ঠকথা 6210 থেরগাথা অট্ঠকথা-১ 6211 থেরগাথা অট্ঠকথা-২ 6212 থেরীগাথা অট্ঠকথা 6213 অপদান অট্ঠকথা-১ 6214 অপদান অট্ঠকথা-২ 6215 বুদ্ধবংস অট্ঠকথা 6216 চরিয়াপিটক অট্ঠকথা 6217 জাতক অট্ঠকথা-১ 6218 জাতক অট্ঠকথা-২ 6219 জাতক অট্ঠকথা-৩ 6220 জাতক অট্ঠকথা-৪ 6221 জাতক অট্ঠকথা-৫ 6222 জাতক অট্ঠকথা-৬ 6223 জাতক অট্ঠকথা-৭ 6224 মহানিদ্দেস অট্ঠকথা 6225 চূলনিদ্দেস অট্ঠকথা 6226 পটিসম্ভিদামগ্গ অট্ঠকথা-১ 6227 পটিসম্ভিদামগ্গ অট্ঠকথা-২ 6228 নেত্তিপ্পকরণ অট্ঠকথা	6301 নেত্তিপ্পকরণ টীকা 6302 নেত্তিবিভাবিনী
7101 ধম্মসংগণী পালি 7102 বিভঙ্গ পালি 7103 ধাতুকথা পালি 7104 পুগ্গলপঞ্ঞাত্তি পালি 7105 কথাবত্থু পালি 7106 যমক পালি-১ 7107 যমক পালি-২ 7108 যমক পালি-৩ 7109 পট্ঠান পালি-১ 7110 পট্ঠান পালি-২ 7111 পট্ঠান পালি-৩ 7112 পট্ঠান পালি-৪ 7113 পট্ঠান পালি-৫	7201 ধম্মসংগণি অট্ঠকথা 7202 সম্মোহবিনোদনী অট্ঠকথা 7203 পঞ্চপকরণ অট্ঠকথা	7301 ধম্মসংগণী-মূলটীকা 7302 বিভঙ্গ-মূলটীকা 7303 পঞ্চপকরণ-মূলটীকা 7304 ধম্মসংগণী-অনুটীকা 7305 পঞ্চপকরণ-অনুটীকা 7306 অভিধম্মাবতারো-নামরূপপরিচ্ছেদো 7307 অভিধম্মত্থসংগহো 7308 অভিধম্মাবতার-পুরাণটীকা 7309 অভিধম্মমাতিকাপালি

中文
巴利	義註	複註	藏外典籍
1101 巴拉基咖（波羅夷） 1102 巴吉帝亞（波逸提） 1103 大品（律藏） 1104 小品 1105 附隨	1201 巴拉基咖（波羅夷）義註-1 1202 巴拉基咖（波羅夷）義註-2 1203 巴吉帝亞（波逸提）義註 1204 大品義註（律藏） 1205 小品義註 1206 附隨義註	1301 心義燈-1 1302 心義燈-2 1303 心義燈-3	1401 疑惑度脫 1402 律攝註釋 1403 金剛智疏 1404 疑難解除疏-1 1405 疑難解除疏-2 1406 律莊嚴疏-1 1407 律莊嚴疏-2 1408 古老解惑疏 1409 律抉擇-上抉擇 1410 律抉擇疏-1 1411 律抉擇疏-2 1412 巴吉帝亞等啟請經 1413 小戒學-根本戒學 8401 清淨道論-1 8402 清淨道論-2 8403 清淨道大複註-1 8404 清淨道大複註-2 8405 清淨道論導論 8406 長部問答 8407 中部問答 8408 相應部問答 8409 增支部問答 8410 律藏問答 8411 論藏問答 8412 義注問答 8413 語言學詮釋手冊 8414 勝義顯揚 8415 隨燈論誦 8416 發趣論燈論 8417 禮敬文 8418 大禮敬文 8419 依相讚佛偈 8420 經讚 8421 蓮花供 8422 勝者莊嚴 8423 語蜜 8424 佛德偈集 8425 小史 8427 佛教史 8426 大史 8429 目犍連文法 8428 迦旃延文法 8430 文法寶鑑（詞幹篇） 8431 文法寶鑑（詞根篇） 8432 詞形成論 8433 目犍連五章 8434 應用成就讀本 8435 音韻論讀本 8436 阿毗曇燈讀本 8437 阿毗曇燈疏 8438 妙莊嚴論讀本 8439 妙莊嚴論疏 8440 初學入門義抉擇精要 8446 詩王智論 8447 智論花鬘 8445 法智論 8444 大羅漢智論 8441 世間智論 8442 經典智論 8443 勇士百智論 8450 考底利耶智論 8448 人眼燈 8449 四護衛燈 8451 妙味之流 8452 界清淨 8453 韋桑達拉頌 8454 目犍連語釋五章 8455 塔史 8456 佛牙史 8457 詞根讀本注釋 8458 舍利史 8459 象頭山寺史 8460 勝者行傳 8461 勝者宗燈 8462 油鍋偈 8463 彌蘭王問疏 8464 詞花鬘 8465 詞成就論 8466 正理滴論 8467 迦旃延詞根注 8468 邊境山注釋
2101 戒蘊品 2102 大品（長部） 2103 波梨品	2201 戒蘊品註義註 2202 大品義註（長部） 2203 波梨品義註	2301 戒蘊品疏 2302 大品複註（長部） 2303 波梨品複註 2304 戒蘊品新複註-1 2305 戒蘊品新複註-2
3101 根本五十經 3102 中五十經 3103 後五十經	3201 根本五十義註-1 3202 根本五十義註-2 3203 中五十義註 3204 後五十義註	3301 根本五十經複註 3302 中五十經複註 3303 後五十經複註
4101 有偈品 4102 因緣品 4103 蘊品 4104 六處品 4105 大品（相應部）	4201 有偈品義注 4202 因緣品義注 4203 蘊品義注 4204 六處品義注 4205 大品義注（相應部）	4301 有偈品複註 4302 因緣品註 4303 蘊品複註 4304 六處品複註 4305 大品複註（相應部）
5101 一集經 5102 二集經 5103 三集經 5104 四集經 5105 五集經 5106 六集經 5107 七集經 5108 八集等經 5109 九集經 5110 十集經 5111 十一集經	5201 一集義註 5202 二、三、四集義註 5203 五、六、七集義註 5204 八、九、十、十一集義註	5301 一集複註 5302 二、三、四集複註 5303 五、六、七集複註 5304 八集等複註
6101 小誦 6102 法句經 6103 自說 6104 如是語 6105 經集 6106 天宮事 6107 餓鬼事 6108 長老偈 6109 長老尼偈 6110 譬喻-1 6111 譬喻-2 6112 諸佛史 6113 所行藏 6114 本生-1 6115 本生-2 6116 大義釋 6117 小義釋 6118 無礙解道 6119 導論 6120 彌蘭王問 6121 藏釋	6201 小誦義注 6202 法句義注-1 6203 法句義注-2 6204 自說義注 6205 如是語義註 6206 經集義注-1 6207 經集義注-2 6208 天宮事義注 6209 餓鬼事義注 6210 長老偈義注-1 6211 長老偈義注-2 6212 長老尼義注 6213 譬喻義注-1 6214 譬喻義注-2 6215 諸佛史義注 6216 所行藏義注 6217 本生義注-1 6218 本生義注-2 6219 本生義注-3 6220 本生義注-4 6221 本生義注-5 6222 本生義注-6 6223 本生義注-7 6224 大義釋義注 6225 小義釋義注 6226 無礙解道義注-1 6227 無礙解道義注-2 6228 導論義注	6301 導論複註 6302 導論明解
7101 法集論 7102 分別論 7103 界論 7104 人施設論 7105 論事 7106 雙論-1 7107 雙論-2 7108 雙論-3 7109 發趣論-1 7110 發趣論-2 7111 發趣論-3 7112 發趣論-4 7113 發趣論-5	7201 法集論義註 7202 分別論義註（迷惑冰消） 7203 五部論義註	7301 法集論根本複註 7302 分別論根本複註 7303 五論根本複註 7304 法集論複註 7305 五論複註 7306 阿毘達摩入門 7307 攝阿毘達磨義論 7308 阿毘達摩入門古複註 7309 阿毘達摩論母

English
Pali Canon	Commentaries	Sub-commentaries	Other
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

Français
Canon Pali	Commentaires	Sous-commentaires	Autres
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

Deutsch
Pali-Kanon	Kommentare	Subkommentare	Sonstige
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi
1 นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส Verehrung jenem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten. องฺคุตฺตรนิกาโย Anguttara-Nikāya ฉกฺกนิปาตปาฬิ Das Buch der Sechser-Gruppen ๑. ปฐมปณฺณาสกํ 1. Die ersten fünfzig Lehrreden ๑. อาหุเนยฺยวคฺโค 1. Das Kapitel über den, der Gaben würdig ist ๑. ปฐมอาหุเนยฺยสุตฺตํ 1. Die erste Lehrrede über den, der Gaben würdig ist ๑. เอวํ [Pg.247] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 1. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene bei Sāvatthī, im Jeta-Hain, dem Garten des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes: ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. มนสา ธมฺมํ วิญฺญา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. „Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig, ist der Gastfreundschaft würdig, ist der Opfergaben würdig, ist des respektvollen Grußes würdig, ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen sechs? Hier, Mönche, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit der Nase einen Geruch riecht, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit der Zunge einen Geschmack schmeckt, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Körper eine Berührung fühlt, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, Mönche, ist ein Mönch der Gaben würdig, ist der Gastfreundschaft würdig, ist der Opfergaben würdig, ist des respektvollen Grußes würdig, ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ. ปฐมํ. Dies sprach der Erhabene. Die Mönche waren zufrieden und freuten sich über die Worte des Erhabenen. Die Erste. ๒. ทุติยอาหุเนยฺยสุตฺตํ 2. Die zweite Lehrrede über den, der Gaben würdig ist ๒. ‘‘ฉหิ[Pg.248], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปริมสติ ปริมชฺชติ; ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ. 2. „Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig, ... (wie oben) ... ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen sechs? Hier, Mönche, erfährt ein Mönch verschiedene Arten von übernormalen Kräften: Obwohl er einer ist, wird er zu vielen; obwohl er viele ist, wird er zu einem; er erscheint und verschwindet; er geht ungehindert durch Wände, Mauern und Berge, als ob sie Luft wären; er taucht in die Erde ein und wieder auf, als ob sie Wasser wäre; er geht auf dem Wasser, ohne einzusinken, als ob es fester Boden wäre; er fliegt mit verschränkten Beinen durch die Luft wie ein gefiederter Vogel; er berührt und streichelt mit seiner Hand den Mond und die Sonne, die so mächtig und gewaltig sind; er übt mit seinem Körper Einfluss aus bis hinauf zur Welt der Brahmas. ‘‘ทิพฺพาย, โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ, เย ทูเร สนฺติเก จ. Mit dem göttlichen Gehör, das geläutert ist und das menschliche Gehör übersteigt, hört er beide Arten von Tönen: göttliche und menschliche, ob in der Ferne oder in der Nähe. ‘‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ. สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วีตราคํ วา จิตฺตํ…เป… สโทสํ วา จิตฺตํ… วีตโทสํ วา จิตฺตํ… สโมหํ วา จิตฺตํ… วีตโมหํ วา จิตฺตํ… สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ… วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ… มหคฺคตํ วา จิตฺตํ… อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ… สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ… อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ… สมาหิตํ วา จิตฺตํ… อสมาหิตํ วา จิตฺตํ… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ… อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อวิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ. Er durchdringt mit seinem eigenen Geist den Geist anderer Wesen und anderer Personen und erkennt ihn. Einen Geist mit Leidenschaft erkennt er als einen Geist mit Leidenschaft; einen Geist ohne Leidenschaft erkennt er als einen Geist ohne Leidenschaft; ...pe... einen Geist mit Hass; einen Geist ohne Hass; einen Geist mit Verblendung; einen Geist ohne Verblendung; einen gesammelten Geist; einen zerstreuten Geist; einen erhabenen Geist; einen nicht-erhabenen Geist; einen übertreffbaren Geist; einen unübertreffbaren Geist; einen konzentrierten Geist; einen unkonzentrierten Geist; einen befreiten Geist; einen unbefreiten Geist erkennt er als einen unbefreiten Geist. ‘‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป…. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. Er erinnert sich an viele verschiedene frühere Existenzen, nämlich: an eine Geburt, an zwei Geburten, ...pe... . So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielen verschiedenen früheren Existenzen. ‘‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ [Pg.249] วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. Mit dem göttlichen Auge, das geläutert ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, sieht er die Wesen beim Sterben und Wiedergeborenwerden – niedrige und vornehme, schöne und hässliche, glückliche und unglückliche; er erkennt, wie die Wesen entsprechend ihren Taten weiterziehen: ‚Diese werten Wesen wahrlich waren dem körperlichen Fehlverhalten, dem sprachlichen Fehlverhalten und dem geistigen Fehlverhalten ergeben; sie schmähten die Edlen, hatten falsche Ansichten und handelten aufgrund falscher Ansichten. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie an einen Ort des Leidens gelangt, in eine unglückliche Daseinsfährte, in den Untergang, in die Hölle. Jene werten Wesen hingegen waren dem rechten körperlichen Verhalten, dem rechten sprachlichen Verhalten und dem rechten geistigen Verhalten ergeben; sie schmähten die Edlen nicht, hatten rechte Ansichten und handelten aufgrund rechter Ansichten. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie in eine glückliche Daseinsfährte gelangt, in eine himmlische Welt.‘ So sieht er mit dem göttlichen Auge, das geläutert ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, die Wesen beim Sterben und Wiedergeborenwerden ... er erkennt, wie die Wesen entsprechend ihren Taten weiterziehen. ‘‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. Durch die Vernichtung der Triebe verweilt er in der trieblosen Befreiung des Geistes und der Befreiung durch Weisheit, nachdem er sie noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen erkannt, verwirklicht und erlangt hat. ‘‘อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ทุติยํ. Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig, ...pe... ist ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Die Zweite. ๓. อินฺทฺริยสุตฺตํ 3. Die Lehrrede über die Fähigkeiten ๓. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? สทฺธินฺทฺริเยน, วีริยินฺทฺริเยน, สตินฺทฺริเยน, สมาธินฺทฺริเยน, ปญฺญินฺทฺริเยน, อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ตติยํ. 3. ‘Ihr M nche, ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist w rdig der Gaben, w rdig der Gastfreundschaft, w rdig der Opfergaben, w rdig des ehrerbietigen Gru es, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Mit der F higkeit des Vertrauens, der F higkeit der Tatkraft, der F higkeit der Achtsamkeit, der F higkeit der Konzentration, der F higkeit der Weisheit, und indem er durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, darin eintritt und verweilt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben, w rdig der Gastfreundschaft, w rdig der Opfergaben, w rdig des ehrerbietigen Gru es, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das dritte." ๔. พลสุตฺตํ 4. Balasutta – Die Lehrrede ber die Kr fte ๔. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? สทฺธาพเลน, วีริยพเลน, สติพเลน, สมาธิพเลน, ปญฺญาพเลน, อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. จตุตฺถํ. 4. ‘Ihr M nche, ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Mit der Kraft des Vertrauens, der Kraft der Tatkraft, der Kraft der Achtsamkeit, der Kraft der Konzentration, der Kraft der Weisheit, und indem er durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, darin eintritt und verweilt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das vierte." ๕. ปฐมอาชานียสุตฺตํ 5. Paṭhamajānġyasutta – Die erste Lehrrede ber das edle Ross ๕. ‘‘ฉหิ[Pg.250], ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. 5. ‘Ihr M nche, ein mit sechs Faktoren ausgestattetes edles Ross eines K nigs ist des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt." ‘‘กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist das edle Ross eines K nigs geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen und es ist ausgestattet mit Sch nheit. Ausgestattet mit diesen sechs Faktoren, ihr M nche, ist ein edles Ross eines K nigs des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt." ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, ขโม ธมฺมานํ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ปญฺจมํ. Ebenso, ihr M nche, ist ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist ein M nch geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen, geduldig gegen ber Geistobjekten. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das f nfte." ๖. ทุติยอาชานียสุตฺตํ 6. Dutiyajānġyasutta – Die zweite Lehrrede ber das edle Ross ๖. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, พลสมฺปนฺโน จ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. 6. ‘Ihr M nche, ein mit sechs Faktoren ausgestattetes edles Ross eines K nigs ist des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist das edle Ross eines K nigs geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen und es ist ausgestattet mit Kraft. Ausgestattet mit diesen sechs Faktoren, ihr M nche, ist ein edles Ross eines K nigs des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt." ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ขโม โหติ รูปานํ …เป… ขโม ธมฺมานํ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ. Ebenso, ihr M nche, ist ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist ein M nch geduldig gegen ber Formen... geduldig gegen ber Geistobjekten. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das sechste." ๗. ตติยอาชานียสุตฺตํ 7. Tatiyajānġyasutta – Die dritte Lehrrede ber das edle Ross ๗. ‘‘ฉหิ[Pg.251], ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ขโม โหติ รูปานํ, ขโม สทฺทานํ, ขโม คนฺธานํ, ขโม รสานํ, ขโม โผฏฺฐพฺพานํ, ชวสมฺปนฺโน จ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. 7. ‘Ihr M nche, ein mit sechs Faktoren ausgestattetes edles Ross eines K nigs ist des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist das edle Ross eines K nigs geduldig gegen ber Formen, geduldig gegen ber T nen, geduldig gegen ber Ger chen, geduldig gegen ber Geschmackseindr cken, geduldig gegen ber Ber hrungen und es ist ausgestattet mit Schnelligkeit. Ausgestattet mit diesen sechs Faktoren, ihr M nche, ist ein edles Ross eines K nigs des K nigs w rdig, ein k niglicher Besitz und wird als ein fester Bestandteil des K nigs gez hlt." ‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ขโม โหติ รูปานํ…เป… ขโม ธมฺมานํ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. สตฺตมํ. Ebenso, ihr M nche, ist ein M nch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt. Mit welchen sechs? Hier, ihr M nche, ist ein M nch geduldig gegen ber Formen... geduldig gegen ber Geistobjekten. Ausgestattet mit diesen sechs Dingen, ihr M nche, ist ein M nch w rdig der Gaben... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes f r die Welt.’ Das siebte." ๘. อนุตฺตริยสุตฺตํ 8. Anuttariyasutta – Die Lehrrede ber die Un bertrefflichkeiten ๘. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุตฺตริยานิ. กตมานิ ฉ? ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุตฺตริยานี’’ติ. อฏฺฐมํ. 8. ‘Sechs Dinge, ihr M nche, sind un bertrefflich. Welche sechs? Die Un bertrefflichkeit des Sehens, die Un bertrefflichkeit des H rens, die Un bertrefflichkeit des Erlangens, die Un bertrefflichkeit der Schulung, die Un bertrefflichkeit des Dienstes, die Un bertrefflichkeit des Gedenkens – dies, ihr M nche, sind die sechs Un bertrefflichkeiten.’ Das achte." ๙. อนุสฺสติฏฺฐานสุตฺตํ 9. Anussatiṭṭānasutta – Die Lehrrede ber die Grundlagen des Gedenkens ๙. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุสฺสติฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? พุทฺธานุสฺสติ, ธมฺมานุสฺสติ, สงฺฆานุสฺสติ, สีลานุสฺสติ, จาคานุสฺสติ, เทวตานุสฺสติ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. นวมํ. 9. ‘Es gibt diese sechs Grundlagen des Gedenkens, ihr M nche. Welche sechs? Das Gedenken an den Buddha, das Gedenken an die Lehre (Dhamma), das Gedenken an die Gemeinschaft (Sangha), das Gedenken an die Tugend (Sila), das Gedenken an die Freigebigkeit (Caga), das Gedenken an die Himmelswesen (Devata). Dies, ihr M nche, sind die sechs Grundlagen des Gedenkens.’ Das neunte." ๑๐. มหานามสุตฺตํ 10. Mahānāmasutta – Die Lehrrede an Mahānāma ๑๐. เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. อถ โข มหานาโม สกฺโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน, โข มหานาโม สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โย โส, ภนฺเต, อริยสาวโก อาคตผโล วิญฺญาตสาสโน, โส กตเมน วิหาเรน พหุลํ วิหรตี’’ติ? 10. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Sakyern in Kapilavatthu, im Nigrodha-Park. Da begab sich der Sakyer Mahānāma dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangetreten war und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Sakyer Mahānāma zum Erhabenen: „Herr, ein edler Schüler, der die Frucht erreicht hat und die Lehre erkannt hat – in welcher Weise verweilt dieser zumeist?“ ‘‘โย [Pg.252] โส, มหานาม, อริยสาวโก อาคตผโล วิญฺญาตสาสโน, โส อิมินา วิหาเรน พหุลํ วิหรติ. อิธ, มหานาม, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ ตถาคตํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน พุทฺธานุสฺสตึ ภาเวติ’’’. „Ein edler Schüler, Mahānāma, der die Frucht erreicht hat und die Lehre erkannt hat, verweilt zumeist in dieser Weise: Hier, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an den Vollendeten: ‚So ist er, der Erhabene: Er ist ein Heiliger, ein vollkommen Erwachter, vollkommen in Wissen und Wandel, der Glückselige, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Führer für Menschen, die der Zähmung bedürfen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘ Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an den Vollendeten erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf den Vollendeten gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung des Buddha.‘“ ‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ ธมฺมํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิต ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน ธมฺมานุสฺสตึ ภาเวติ’’’. „Des Weiteren, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an die Lehre: ‚Gut verkündet ist die Lehre durch den Erhabenen, unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, hinführend, von den Weisen individuell zu erfahren.‘ Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an die Lehre erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf die Lehre gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung der Lehre.‘“ ‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา เอส ภควโต [Pg.253] สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ สงฺฆํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน สงฺฆานุสฺสตึ ภาเวติ’’’. „Des Weiteren, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an den Sangha: ‚Gut gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen, aufrichtig gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen, methodisch gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen, gebührend gewandelt ist die Jüngerschaft des Erhabenen; nämlich die vier Paare von Männern, die acht Arten von Personen. Dies ist die Jüngerschaft des Erhabenen: würdig der Opfergaben, würdig der Gastgeschenke, würdig der Gaben für die künftige Welt, würdig des ehrfürchtigen Grußes, das unvergleichliche Feld des Verdienstes für die Welt.‘ Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an den Sangha erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf den Sangha gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung des Sangha.‘“ ‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก สีลํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ สีลํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน สีลานุสฺสตึ ภาเวติ’’’. „Des Weiteren, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an seine eigenen Tugendregeln: unverletzt, unzerbrochen, ungefleckt, unbefleckt, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangetastet, zur Konzentration führend. Wann immer, Mahānāma, sich der edle Schüler an die Tugend erinnert, zu jener Zeit ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen; sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr geradeaus auf die Tugend gerichtet. Ein edler Schüler mit geradeaus gerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für den Sinn, erlangt Begeisterung für die Lehre und erlangt Freude, die mit der Lehre verbunden ist. Bei dem, der Freude empfindet, entsteht Entzücken; bei dem, dessen Geist von Entzücken erfüllt ist, beruhigt sich der Körper; wer körperlich beruhigt ist, erfährt Glück; des Glücklichen Geist sammelt sich. Davon, Mahānāma, wird gesagt: ‚Der edle Schüler verweilt friedvoll inmitten einer unruhigen Menschheit; er verweilt frei von Unheil inmitten einer von Unheil geplagten Menschheit; in den Strom der Lehre eingetreten, entfaltet er die Vergegenwärtigung der Tugend.‘“ ‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ – ‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม! โยหํ มจฺเฉรมลปริยุฏฺฐิตาย ปชาย วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสามิ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก จาคํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ[Pg.254], น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ จาคํ อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ, สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน จาคานุสฺสตึ ภาเวติ’’’. „Weiterhin, Mahānāma, erinnert sich der edle Schüler an seine eigene Freigebigkeit: ‚Es ist ein Gewinn für mich, es ist ein wahrer Segen für mich! Unter Geschöpfen, die vom Makel des Geizes besessen sind, verweile ich zu Hause mit einem Geist, der frei vom Makel des Geizes ist; ich bin freigebig, meine Hände sind zum Geben bereit, ich erfreue mich am Verzicht, ich bin ansprechbar für Bitten und finde Freude am Geben und am Teilen.‘ Mahānāma, zu einer Zeit, in der ein edler Schüler an die Freigebigkeit denkt, ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit im Hinblick auf die Freigebigkeit ganz geradlinig ausgerichtet. Ein edler Schüler mit geradlinig ausgerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für die Bedeutung, erlangt Begeisterung für den Dhamma, erlangt mit dem Dhamma verbundene Freude. In dem Erfreuten entsteht Verzückung; wer Verzückung im Geist hat, dessen Körper wird gestillt; wer einen gestillten Körper hat, erfährt Glück; wer glücklich ist, dessen Geist wird konzentriert. Von einem solchen edlen Schüler, Mahānāma, sagt man: ‚Er verweilt im Gleichgewicht unter unbeständigen Geschöpfen, er verweilt frei von Bedrängnis unter bedrängten Geschöpfen; in den Strom des Dhamma eingetreten, entfaltet er die Betrachtung der Freigebigkeit.‘“ ‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, อริยสาวโก เทวตานุสฺสตึ ภาเวติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา ตาวตึสา, สนฺติ เทวา ยามา, สนฺติ เทวา ตุสิตา, สนฺติ เทวา นิมฺมานรติโน, สนฺติ เทวา ปรนิมฺมิตวสวตฺติโน, สนฺติ เทวา พฺรหฺมกายิกา, สนฺติ เทวา ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปํ สีลํ สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สุเตน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปํ สุตํ สํวิชฺชติ. ยถารูเปน จาเคน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูโป จาโค สํวิชฺชติ. ยถารูปาย ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’ติ. ยสฺมึ, มหานาม, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ ตา เทวตา อารพฺภ. อุชุคตจิตฺโต โข ปน, มหานาม, อริยสาวโก ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม – ‘อริยสาวโก วิสมคตาย ปชาย สมปฺปตฺโต วิหรติ[Pg.255], สพฺยาปชฺชาย ปชาย อพฺยาปชฺโช วิหรติ, ธมฺมโสตํ สมาปนฺโน เทวตานุสฺสตึ ภาเวติ’’’. „Weiterhin, Mahānāma, entfaltet der edle Schüler die Betrachtung der Gottheiten: ‚Es gibt die Götter der vier Himmelskönige, es gibt die Götter der Dreiunddreißig, es gibt die Yāma-Götter, die Tusita-Götter, die Götter, die sich am Erschaffenen erfreuen, die Götter, welche über die Schöpfungen anderer verfügen, es gibt die Götter aus dem Gefolge Brahmas und es gibt Götter darüber hinaus. Ausgestattet mit solchem Vertrauen sind jene Gottheiten, nachdem sie von dieser Welt verschieden sind, dort wiedererschienen; auch in mir findet sich ein solches Vertrauen. Ausgestattet mit solcher Sittlichkeit sind jene Gottheiten... dort wiedererschienen; auch in mir findet sich eine solche Sittlichkeit. Ausgestattet mit solchem Wissen... auch in mir findet sich ein solches Wissen. Ausgestattet mit solcher Freigebigkeit... auch in mir findet sich eine solche Freigebigkeit. Ausgestattet mit solcher Weisheit sind jene Gottheiten, nachdem sie von dieser Welt verschieden sind, dort wiedererschienen; auch in mir findet sich eine solche Weisheit.‘ Mahānāma, zu einer Zeit, in der ein edler Schüler an das Vertrauen, die Sittlichkeit, das Wissen, die Freigebigkeit und die Weisheit von sich selbst und jenen Gottheiten denkt, ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit im Hinblick auf jene Gottheiten ganz geradlinig ausgerichtet. Ein edler Schüler mit geradlinig ausgerichtetem Geist, Mahānāma, erlangt Begeisterung für die Bedeutung, erlangt Begeisterung für den Dhamma, erlangt mit dem Dhamma verbundene Freude. In dem Erfreuten entsteht Verzückung; wer Verzückung im Geist hat, dessen Körper wird gestillt; wer einen gestillten Körper hat, erfährt Glück; wer glücklich ist, dessen Geist wird konzentriert. Von einem solchen edlen Schüler, Mahānāma, sagt man: ‚Er verweilt im Gleichgewicht unter unbeständigen Geschöpfen, er verweilt frei von Bedrängnis unter bedrängten Geschöpfen; in den Strom des Dhamma eingetreten, entfaltet er die Betrachtung der Gottheiten.‘“ ‘‘โย โส, มหานาม, อริยสาวโก อาคตผโล วิญฺญาตสาสโน, โส อิมินา วิหาเรน พหุลํ วิหรตี’’ติ. ทสมํ. „Mahānāma, jener edle Schüler, der die Frucht erreicht hat und die Lehre versteht, verweilt oft in diesem Zustand.“ Das zehnte (Sutta). อาหุเนยฺยวคฺโค ปฐโม. Das erste Kapitel über die Verehrungswürdigen (Āhuneyyavaggo). ตสฺสุทฺทานํ – Die Zusammenfassung dazu: ทฺเว อาหุเนยฺยา อินฺทฺริย, พลานิ ตโย อาชานียา; อนุตฺตริย อนุสฺสตี, มหานาเมน เต ทสาติ. Zwei über die Verehrungswürdigen, die Fähigkeiten, die Kräfte, drei über die Edlen; die Unübertrefflichkeit, die Betrachtungen und Mahānāma – das sind diese zehn. ๒. สารณียวคฺโค 2. Das Kapitel über die Qualitäten der Eintracht (Sāraṇīyavaggo). ๑. ปฐมสารณียสุตฺตํ 1. Das erste Sutta über die Qualitäten der Eintracht. ๑๑. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา. กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. 11. „Ihr Mönche, es gibt diese sechs Qualitäten, die der Eintracht dienen. Welche sechs? Da, ihr Mönche, zeigt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle körperliche Handlungen, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. „Weiterhin, ihr Mönche, zeigt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle sprachliche Handlungen, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. „Weiterhin, ihr Mönche, zeigt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle geistige Handlungen, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ลาภา ธมฺมิกา ธมฺมลทฺธา อนฺตมโส ปตฺตปริยาปนฺนมตฺตมฺปิ ตถารูเปหิ ลาเภหิ อปฺปฏิวิภตฺตโภคี โหติ สีลวนฺเตหิ สพฺรหฺมจารีหิ สาธารณโภคี, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. „Weiterhin, ihr Mönche, was immer ein Mönch an rechtmäßig erlangten Gaben empfängt, und sei es nur der Inhalt seiner Almosenschale, solche Gaben genießt er, ohne sie für sich zu behalten, und teilt sie mit seinen tugendhaften Gefährten im heiligen Leben. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ [Pg.256] ตถารูเปหิ สีเลหิ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. „Weiterhin, ihr Mönche, verweilt ein Mönch in jener Sittlichkeit, die unversehrt, makellos, ungefleckt und rein ist, die befreiend ist, von Weisen gepriesen, die nicht fälschlich ergriffen wird und die zur Konzentration führt; in solcher Sittlichkeit verweilt er gemeinsam mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา สารณียา’’ติ. ปฐมํ. „Weiterhin, ihr Mönche, verweilt ein Mönch in jener Ansicht, die edel und befreiend ist und die denjenigen, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt; in solcher Ansicht verweilt er gemeinsam mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Qualität dient der Eintracht. Dies sind, ihr Mönche, die sechs Qualitäten, die der Eintracht dienen.“ Das erste (Sutta). ๒. ทุติยสารณียสุตฺตํ 2. Das zweite Sutta über die Qualitäten der Eintracht. ๑๒. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. 12. „Sechs Dinge gibt es, ihr Mönche, die des Gedenkens würdig sind, die Zuneigung und Respekt schaffen und die zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führen. Welche sechs? Da, ihr Mönche, ist ein Mönch gegenüber seinen Mitbrüdern sowohl öffentlich als auch privat in seinen körperlichen Handlungen von liebevoller Güte geleitet. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ…เป… เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. „Wiederum, ihr Mönche, ist ein Mönch gegenüber seinen Mitbrüdern sowohl öffentlich als auch privat in seinen verbalen Handlungen von liebevoller Güte geleitet ... in seinen geistigen Handlungen von liebevoller Güte geleitet. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ลาภา ธมฺมิกา ธมฺมลทฺธา อนฺตมโส ปตฺตปริยาปนฺนมตฺตมฺปิ ตถารูเปหิ ลาเภหิ อปฺปฏิวิภตฺตโภคี โหติ สีลวนฺเตหิ สพฺรหฺมจารีหิ สาธารณโภคี, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. „Wiederum, ihr Mönche, teilt ein Mönch alle rechtmäßig erworbenen Gaben, die im Einklang mit der Lehre stehen, und seien es nur die Speisen, die er in seiner Almosenschale erhalten hat, ohne Unterschied und genießt sie gemeinsam mit seinen tugendhaften Mitbrüdern. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ ตถารูเปหิ สีเลหิ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. „Wiederum, ihr Mönche, weilt ein Mönch in der Übereinstimmung der Tugend mit seinen Mitbrüdern, sowohl öffentlich als auch privat, indem er jene Tugendregeln besitzt, die unversehrt, unbeschädigt, makellos, ungefleckt, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangetastet und der Sammlung förderlich sind. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt.“ ‘‘ปุน [Pg.257] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ทุติยํ. „Wiederum, ihr Mönche, weilt ein Mönch in der Übereinstimmung der Ansicht mit seinen Mitbrüdern, sowohl öffentlich als auch privat, indem er jene edle Ansicht besitzt, die hinausführend ist und denjenigen, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt. Auch dies ist ein Ding, das des Gedenkens würdig ist, das Zuneigung und Respekt schafft und das zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit führt. Diese sechs Dinge, ihr Mönche, sind des Gedenkens würdig, schaffen Zuneigung und Respekt und führen zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Eintracht und zur Einheit.“ Dies sprach der Erhabene. Die zweite Lehrrede ist beendet. ๓. นิสฺสารณียสุตฺตํ 3. Die Lehrrede über die Befreiung (Nissāraṇīyasutta) ๑๓. ‘‘ฉยิมา, ภิกฺขเว, นิสฺสารณียา ธาตุโย. กตมา ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘เมตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, พฺยาปาทสฺส ยทิทํ เมตฺตาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ. 13. „Sechs Elemente der Befreiung, ihr Mönche, gibt es. Welche sechs? Da könnte, ihr Mönche, ein Mönch wie folgt sagen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Güte entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet; dennoch bemächtigt sich Übelwollen meines Geistes und bleibt bestehen.‘ Einem solchen sollte man sagen: ‚Sprich nicht so, Ehrwürdiger! Verleumde nicht den Erhabenen; denn die Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas niemals sagen. Es ist unmöglich, Freund, es kann nicht sein, dass bei einem Mönch, der die Gemütsbefreiung durch Güte entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet hat, das Übelwollen den Geist weiterhin beherrscht; dies ist ausgeschlossen. Denn dies, Freund, ist die Befreiung vom Übelwollen: eben die Gemütsbefreiung durch Güte.‘“ ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘กรุณา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ กรุณาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, วิเหสาย ยทิทํ กรุณาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ. „Da könnte, ihr Mönche, ein Mönch wie folgt sagen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet; dennoch bemächtigt sich Grausamkeit meines Geistes und bleibt bestehen.‘ Einem solchen sollte man sagen: ‚Sprich nicht so, Ehrwürdiger! Verleumde nicht den Erhabenen; denn die Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas niemals sagen. Es ist unmöglich, Freund, es kann nicht sein, dass bei einem Mönch, der die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet hat, die Grausamkeit den Geist weiterhin beherrscht; dies ist ausgeschlossen. Denn dies, Freund, ist die Befreiung von der Grausamkeit: eben die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl.‘“ ‘‘อิธ [Pg.258] ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘มุทิตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ มุทิตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, อรติยา ยทิทํ มุทิตาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ. „Da könnte, ihr Mönche, ein Mönch wie folgt sagen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet; dennoch bemächtigt sich Missvergnügen meines Geistes und bleibt bestehen.‘ Einem solchen sollte man sagen: ‚Sprich nicht so, Ehrwürdiger! Verleumde nicht den Erhabenen; denn die Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas niemals sagen. Es ist unmöglich, Freund, es kann nicht sein, dass bei einem Mönch, der die Gemütsbefreiung durch Mitfreude entfaltet, vervielfältigt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, ausgeübt, gestärkt und vollendet hat, das Missvergnügen den Geist weiterhin beherrscht; dies ist ausgeschlossen. Denn dies, Freund, ist die Befreiung vom Missvergnügen: eben die Gemütsbefreiung durch Mitfreude.‘“ ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อุเปกฺขา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อุเปกฺขาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, ราคสฺส ยทิทํ อุเปกฺขาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ. "Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch wie folgt sagen: 'Die Gemütsbefreiung durch Gleichmut ist von mir entfaltet, geübt, als Fahrzeug genutzt, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und wohl begonnen worden; dennoch aber bemächtigt sich die Gier meines Geistes und verweilt darin.' Er sollte so angesprochen werden: 'Sprecht nicht so, Ehrwürdiger! Bezichtigt den Erhabenen nicht der Unwahrheit, denn eine falsche Anschuldigung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass, dass bei der entfalteten, geübten, als Fahrzeug genutzten, zur Grundlage gemachten, gefestigten, vertraut gemachten und wohl begonnenen Gemütsbefreiung durch Gleichmut dennoch die Gier sich des Geistes bemächtigt und darin verweilt; dieser Fall tritt nicht ein. Denn dies, Freund, ist das Entrinnen aus der Gier, nämlich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut.'" ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อนิมิตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา; อถ จ ปน เม นิมิตฺตานุสาริ วิญฺญาณํ โหตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย; อถ จ ปนสฺส นิมิตฺตานุสาริ วิญฺญาณํ ภวิสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, สพฺพนิมิตฺตานํ ยทิทํ อนิมิตฺตาเจโตวิมุตฺตี’’’ติ. "Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch wie folgt sagen: 'Die zeichenlose Gemütsbefreiung ist von mir entfaltet, geübt, als Fahrzeug genutzt, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und wohl begonnen worden; dennoch aber folgt mein Bewusstsein den Zeichen.' Er sollte so angesprochen werden: 'Sprecht nicht so, Ehrwürdiger! Bezichtigt den Erhabenen nicht der Unwahrheit, denn eine falsche Anschuldigung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass, dass bei der entfalteten, geübten, als Fahrzeug genutzten, zur Grundlage gemachten, gefestigten, vertraut gemachten und wohl begonnenen zeichenlosen Gemütsbefreiung dennoch das Bewusstsein den Zeichen folgt; dieser Fall tritt nicht ein. Denn dies, Freund, ist das Entrinnen aus allen Zeichen, nämlich die zeichenlose Gemütsbefreiung.'" ‘‘อิธ [Pg.259] ปน ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อสฺมีติ โข เม วิคตํ, อยมหมสฺมีติ จ น สมนุปสฺสามิ; อถ จ ปน เม วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหว’นฺติสฺส วจนีโย – ‘มายสฺมา, เอวํ อวจ; มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อสฺมีติ วิคเต อยมหมสฺมีติ จ น สมนุปสฺสโต; อถ จ ปนสฺส วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณญฺเหตํ, อาวุโส, วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลสฺส ยทิทํ อสฺมีติ มานสมุคฺฆาโต’ติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ฉ นิสฺสารณียา ธาตุโย’’ติ. ตติยํ. "Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch wie folgt sagen: 'Der Dünkel „Ich bin“ ist von mir gewichen, und ich betrachte nicht: „Dies bin ich“; dennoch aber bemächtigt sich der Pfeil des Zweifels und der Unentschlossenheit meines Geistes und verweilt darin.' Er sollte so angesprochen werden: 'Sprecht nicht so, Ehrwürdiger! Bezichtigt den Erhabenen nicht der Unwahrheit, denn eine falsche Anschuldigung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass, dass bei gewichenem „Ich bin“-Dünkel und bei dem, der nicht mehr betrachtet: „Dies bin ich“, dennoch der Pfeil des Zweifels und der Unentschlossenheit sich des Geistes bemächtigt und darin verweilt; dieser Fall tritt nicht ein. Denn dies, Freund, ist das Entrinnen aus dem Pfeil des Zweifels und der Unentschlossenheit, nämlich die Entwurzelung des „Ich bin“-Dünkels.' Dies, ihr Mönche, sind die sechs Elemente des Entrinnens. Drittes Sutta." ๔. ภทฺทกสุตฺตํ 4. Das Bhaddaka-Sutta (Die Lehrrede über das gute Sterben) ๑๔. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส, ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – 14. Dort nun sprach der ehrwürdige Sāriputta zu den Mönchen: "Freunde, Mönche!" – "Freund!", antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Sāriputta. Der ehrwürdige Sāriputta sagte dies: ‘‘ตถา ตถา, อาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลกิริยา. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลกิริยา? "In welcher Weise auch immer, Freunde, ein Mönch sein Leben gestaltet, so dass sein Sterben nicht gut ist und sein Verscheiden nicht glücklich ist, in ebensolcher Weise gestaltet jener Mönch sein Leben. Und wie, Freunde, gestaltet ein Mönch sein Leben so, dass sein Sterben nicht gut und sein Verscheiden nicht glücklich ist?" ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ กมฺมาราโม โหติ กมฺมรโต กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, ภสฺสาราโม โหติ ภสฺสรโต ภสฺสารามตํ อนุยุตฺโต, นิทฺทาราโม โหติ นิทฺทารโต นิทฺทารามตํ อนุยุตฺโต, สงฺคณิการาโม โหติ สงฺคณิกรโต สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, สํสคฺคาราโม โหติ สํสคฺครโต สํสคฺคารามตํ อนุยุตฺโต, ปปญฺจาราโม โหติ ปปญฺจรโต ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลกิริยา. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ สกฺกายาภิรโต นปฺปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย’’’. "Da, Freunde, findet ein Mönch Gefallen an Geschäftigkeit, ist der Geschäftigkeit ergeben, befleißigt sich der Freude an Geschäftigkeit; er findet Gefallen an Geschwätz, ist dem Geschwätz ergeben, befleißigt sich der Freude am Geschwätz; er findet Gefallen an Schlaf, ist dem Schlaf ergeben, befleißigt sich der Freude am Schlaf; er findet Gefallen an Gesellschaft, ist der Gesellschaft ergeben, befleißigt sich der Freude an Gesellschaft; er findet Gefallen an Geselligkeit, ist der Geselligkeit ergeben, befleißigt sich der Freude an Geselligkeit; er findet Gefallen an begrifflicher Ausweitung (papañca), ist der begrifflichen Ausweitung ergeben, befleißigt sich der Freude an begrifflicher Ausweitung. So gestaltet ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben nicht gut und sein Verscheiden nicht glücklich ist. Von einem solchen sagt man, Freunde: 'Ein Mönch, der an der Persönlichkeit (sakkāya) Gefallen findet, hat die Persönlichkeit nicht aufgegeben, um das Leiden gänzlich zu beenden.'" ‘‘ตถา [Pg.260] ตถาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลกิริยา. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลกิริยา? "In welcher Weise auch immer, Freunde, ein Mönch sein Leben gestaltet, so dass sein Sterben gut ist und sein Verscheiden glücklich ist, in ebensolcher Weise gestaltet jener Mönch sein Leben. Und wie, Freunde, gestaltet ein Mönch sein Leben so, dass sein Sterben gut und sein Verscheiden glücklich ist?" ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ น กมฺมาราโม โหติ น กมฺมรโต น กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, น ภสฺสาราโม โหติ น ภสฺสรโต น ภสฺสารามตํ อนุยุตฺโต, น นิทฺทาราโม โหติ น นิทฺทารโต นิทฺทารามตํ อนุยุตฺโต, น สงฺคณิการาโม โหติ น สงฺคณิกรโต น สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, น สํสคฺคาราโม โหติ น สํสคฺครโต น สํสคฺคารามตํ อนุยุตฺโต, น ปปญฺจาราโม โหติ น ปปญฺจรโต น ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลกิริยา. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ นิพฺพานาภิรโต ปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’’ติ. "Da, Freunde, findet ein Mönch kein Gefallen an Geschäftigkeit, ist der Geschäftigkeit nicht ergeben, befleißigt sich nicht der Freude an Geschäftigkeit; er findet kein Gefallen an Geschwätz... an Schlaf... an Gesellschaft... an Geselligkeit... an begrifflicher Ausweitung, ist der begrifflichen Ausweitung nicht ergeben, befleißigt sich nicht der Freude an begrifflicher Ausweitung. So gestaltet ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben gut und sein Verscheiden glücklich ist. Von einem solchen sagt man, Freunde: 'Ein Mönch, der am Nibbāna Gefallen findet, hat die Persönlichkeit aufgegeben, um das Leiden gänzlich zu beenden.' Dies sagte er." ‘‘โย ปปญฺจมนุยุตฺโต, ปปญฺจาภิรโต มโค; วิราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตรํ. "Wer der begrifflichen Ausweitung ergeben ist, einem Tier gleich, der an der Ausweitung Freude hat; der verfehlt das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor der Gebundenheit." ‘‘โย จ ปปญฺจํ หิตฺวาน, นิปฺปปญฺจปเท รโต; อาราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตร’’นฺติ. จตุตฺถํ; "Wer aber die begriffliche Ausweitung aufgegeben hat und an der Stätte ohne Ausweitung Freude findet; der erlangt das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor der Gebundenheit. Viertes Sutta." ๕. อนุตปฺปิยสุตฺตํ 5. Das Anutappiya-Sutta (Die Lehrrede über das, was Reue bringt) ๑๕. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ตถา ตถาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนุตปฺปา โหติ. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนุตปฺปา โหติ? 15. Dort nun sprach der ehrwürdige Sāriputta zu den Mönchen: „In eben der Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben von Reue begleitet ist, wenn er sein Leben auf jene Weise führt. Und wie, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben in einer Weise, dass sein Sterben von Reue begleitet ist?“ ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ กมฺมาราโม โหติ กมฺมรโต กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, ภสฺสาราโม โหติ…เป… นิทฺทาราโม โหติ… สงฺคณิการาโม โหติ… สํสคฺคาราโม โหติ… ปปญฺจาราโม โหติ ปปญฺจรโต ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนุตปฺปา โหติ[Pg.261]. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ สกฺกายาภิรโต นปฺปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย’’’. „Da ist, ihr Freunde, ein Mönch, der Gefallen an Geschäftigkeit findet, an Geschäftigkeit hängen bleibt und der Hingabe zur Geschäftigkeit ergeben ist; er findet Gefallen an Geschwätz … an Schlaf … an Geselligkeit … an weltlichem Umgang … er findet Gefallen an begrifflicher Vielfalt (Papañca), bleibt an begrifflicher Vielfalt hängen und ist der Hingabe zur begrifflichen Vielfalt ergeben. In dieser Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben von Reue begleitet ist. Von einem solchen Mönch sagt man, ihr Freunde: ‚Der Mönch ergötzt sich an der bestehenden Persönlichkeit (Sakkāya) und lässt nicht von der Persönlichkeit ab, um das Leiden vollständig zu beenden.‘“ ‘‘ตถา ตถาวุโส, ภิกฺขุ วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนนุตปฺปา โหติ. กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนนุตปฺปา โหติ? „In eben der Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben ohne Reue ist, wenn er sein Leben auf jene Weise führt. Und wie, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben in einer Weise, dass sein Sterben ohne Reue ist?“ ‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ น กมฺมาราโม โหติ น กมฺมรโต น กมฺมารามตํ อนุยุตฺโต, น ภสฺสาราโม โหติ…เป… น นิทฺทาราโม โหติ… น สงฺคณิการาโม โหติ… น สํสคฺคาราโม โหติ… น ปปญฺจาราโม โหติ น ปปญฺจรโต น ปปญฺจารามตํ อนุยุตฺโต. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ตถา ตถา วิหารํ กปฺเปติ ยถา ยถาสฺส วิหารํ กปฺปยโต กาลกิริยา อนนุตปฺปา โหติ. อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ นิพฺพานาภิรโต ปชหาสิ สกฺกายํ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’’ติ. „Da ist, ihr Freunde, ein Mönch, der kein Gefallen an Geschäftigkeit findet, nicht an Geschäftigkeit hängen bleibt und nicht der Hingabe zur Geschäftigkeit ergeben ist; er findet kein Gefallen an Geschwätz … an Schlaf … an Geselligkeit … an weltlichem Umgang … er findet kein Gefallen an begrifflicher Vielfalt, bleibt nicht an begrifflicher Vielfalt hängen und ist nicht der Hingabe zur begrifflichen Vielfalt ergeben. In dieser Weise, ihr Freunde, führt ein Mönch sein Leben, dass sein Sterben ohne Reue ist. Von einem solchen Mönch sagt man, ihr Freunde: ‚Der Mönch ergötzt sich am Nibbāna und lässt von der Persönlichkeit ab, um das Leiden vollständig zu beenden.‘“ ‘‘โย ปปญฺจมนุยุตฺโต, ปปญฺจาภิรโต มโค; วิราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตรํ. „Wer der begrifflichen Vielfalt ergeben ist und an ihr Gefallen findet wie ein Wildtier, der verfehlt das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor den Banden.“ ‘‘โย จ ปปญฺจํ หิตฺวาน, นิปฺปปญฺจปเท รโต; อาราธยี โส นิพฺพานํ, โยคกฺเขมํ อนุตฺตร’’นฺติ. ปญฺจมํ; „Wer aber die begriffliche Vielfalt aufgegeben hat und am Zustand ohne begriffliche Vielfalt Gefallen findet, der erreicht das Nibbāna, die unübertreffliche Sicherheit vor den Banden.“ ๖. นกุลปิตุสุตฺตํ 6. Nakulapitu-Sutta ๑๖. เอกํ สมยํ ภควา ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน นกุลปิตา คหปติ อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข นกุลมาตา คหปตานี นกุลปิตรํ คหปตึ เอตทโวจ – 16. Einst weilte der Erhabene im Lande der Bhaggas auf dem Krokodilsberg (Suṃsumāragira) im Wildpark des Bhesakaḷā-Waldes. Zu jener Zeit war der Hausvater Nakulapitā krank, leidend und schwerkrank. Da sprach die Hausfrau Nakulamātā zum Hausvater Nakulapitā: ‘‘มา โข ตฺวํ, คหปติ, สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน สกฺขิสฺสติ ทารเก โปเสตุํ, ฆราวาสํ สนฺธริตุ’นฺติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. กุสลาหํ, คหปติ, กปฺปาสํ [Pg.262] กนฺติตุํ เวณึ โอลิขิตุํ. สกฺโกมหํ, คหปติ, ตวจฺจเยน ทารเก โปเสตุํ, ฆราวาสํ สนฺธริตุํ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. „Stirb nicht voller Sorge und Verlangen, Hausvater. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen. Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod nicht in der Lage sein, die Kinder zu ernähren und den Haushalt zu führen.‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Ich bin geschickt im Spinnen von Baumwolle und im Kämmen von Wolle. Ich werde fähig sein, nach deinem Tod die Kinder zu ernähren und den Haushalt zu führen. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“ ‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน อญฺญํ ฆรํ คมิสฺสตี’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ตฺวญฺเจว โข, คหปติ, ชานาสิ อหญฺจ, ยํ โน โสฬสวสฺสานิ คหฏฺฐกํ พฺรหฺมจริยํ สมาจิณฺณํ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. „Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod zu einem anderen Mann gehen (wieder heiraten).‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Du weißt es so gut wie ich, dass wir sechzehn Jahre lang das heilige Leben im Hausstand (Lay-Celibacy) geführt haben. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“ ‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน น ทสฺสนกามา ภวิสฺสติ ภควโต น ทสฺสนกามา ภิกฺขุสงฺฆสฺสา’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. อหญฺหิ, คหปติ, ตวจฺจเยน ทสฺสนกามตรา เจว ภวิสฺสามิ ภควโต, ทสฺสนกามตรา จ ภิกฺขุสงฺฆสฺส. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. „Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod kein Verlangen mehr haben, den Erhabenen zu sehen oder die Gemeinschaft der Mönche zu besuchen.‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Ich werde nach deinem Tod den Erhabenen noch sehnsüchtiger sehen wollen und die Gemeinschaft der Mönche noch sehnsüchtiger besuchen wollen. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“ ‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี มมจฺจเยน สีเลสุ ปริปูรการินี’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ยาวตา โข, คหปติ, ตสฺส ภควโต สาวิกา คิหี โอทาตวสนา สีเลสุ ปริปูรการินิโย, อหํ ตาสํ อญฺญตรา. ยสฺส โข ปนสฺส กงฺขา วา วิมติ วา – อยํ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย – ตํ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉตุ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. „Es könnte dir der Gedanke kommen, Hausvater: ‚Nakulamātā wird nach meinem Tod ihre Tugendregeln (Sīla) nicht mehr vollkommen erfüllen.‘ Doch so darfst du es nicht sehen, Hausvater. Soweit es weißgekleidete weibliche Laienanhänger des Erhabenen gibt, die ihre Tugendregeln vollkommen erfüllen, gehöre ich zu ihnen. Wer daran einen Zweifel oder eine Unsicherheit hegt — jener Erhabene, der Vollendete, vollkommen Erwachte, weilt bei den Bhaggas auf dem Krokodilsberg im Wildpark des Bhesakaḷā-Waldes — der möge zu jenem Erhabenen gehen und ihn fragen. Deshalb, Hausvater, stirb nicht voller Sorge. Schmerzhaft ist das Sterben für einen, der voller Sorge ist; getadelt wurde das Sterben mit Sorge vom Erhabenen.“ ‘‘สิยา [Pg.263] โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี ลาภินี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺสา’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ยาวตา โข, คหปติ, ตสฺส ภควโต สาวิกา คิหี โอทาตวสนา ลาภินิโย อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, อหํ ตาสํ อญฺญตรา. ยสฺส โข ปนสฺส กงฺขา วา วิมติ วา – อยํ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย – ตํ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉตุ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา, คหปติ, สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา. „Es mag dir wohl so vorkommen, Hausvater: ‚Die Hausfrau Nakulamātā hat in ihrem Inneren keine Ruhe des Geistes (Konzentration) erlangt.‘ Doch so, Hausvater, sollte man das nicht sehen. Soweit es nämlich, Hausvater, weißgekleidete weibliche Laienanhängerinnen jenes Erhabenen gibt, die Ruhe des Geistes in ihrem Inneren erlangt haben, gehöre ich zu ihnen. Wem aber darüber Zweifel oder Unsicherheit aufkommen sollte – dieser Erhabene, der Vollendete, vollkommen Erwachte, weilt im Lande der Bhaggas bei Sumsumāragira im Bhesakaḷā-Wald, im Wildpark – der möge zu jenem Erhabenen hingehen und ihn fragen. Darum also, Hausvater, stirb nicht mit Anhänglichkeit. Leidvoll, Hausvater, ist das Sterben dessen, der noch Anhänglichkeit hegt; und das Sterben mit Anhänglichkeit wird vom Erhabenen getadelt.“ ‘‘สิยา โข ปน เต, คหปติ, เอวมสฺส – ‘น นกุลมาตา คหปตานี อิมสฺมึ ธมฺมวินเย โอคาธปฺปตฺตา ปติคาธปฺปตฺตา อสฺสาสปฺปตฺตา ติณฺณวิจิกิจฺฉา วิคตกถํกถา เวสารชฺชปฺปตฺตา อปรปฺปจฺจยา สตฺถุสาสเน วิหรตี’ติ. น โข ปเนตํ, คหปติ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ยาวตา โข, คหปติ, ตสฺส ภควโต สาวิกา คิหี โอทาตวสนา อิมสฺมึ ธมฺมวินเย โอคาธปฺปตฺตา ปติคาธปฺปตฺตา อสฺสาสปฺปตฺตา ติณฺณวิจิกิจฺฉา วิคตกถํกถา เวสารชฺชปฺปตฺตา อปรปฺปจฺจยา สตฺถุสาสเน วิหรนฺติ, อหํ ตาสํ อญฺญตรา. ยสฺส โข ปนสฺส กงฺขา วา วิมติ วา – อยํ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย – ตํ ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉตุ. ตสฺมาติห ตฺวํ, คหปติ, มา สาเปกฺโข กาลมกาสิ. ทุกฺขา คหปติ สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา; ครหิตา จ ภควตา สาเปกฺขสฺส กาลกิริยา’’ติ. „Es mag dir wohl so vorkommen, Hausvater: ‚Die Hausfrau Nakulamātā lebt in dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) nicht als eine, die festen Grund gefunden hat, die Sicherheit erlangt hat, die Trost gefunden hat, die den Zweifel überwunden hat, die frei von Ungewissheit ist, die Furchtlosigkeit erreicht hat und in der Lehre des Meisters nicht mehr von anderen abhängig ist.‘ Doch so, Hausvater, sollte man das nicht sehen. Soweit es nämlich, Hausvater, weißgekleidete weibliche Laienanhängerinnen jenes Erhabenen gibt, die in dieser Lehre und Disziplin festen Grund gefunden haben, Sicherheit erlangt haben, Trost gefunden haben, den Zweifel überwunden haben, frei von Ungewissheit sind, Furchtlosigkeit erreicht haben und in der Lehre des Meisters nicht mehr von anderen abhängig sind, gehöre ich zu ihnen. Wem aber darüber Zweifel oder Unsicherheit aufkommen sollte – dieser Erhabene, der Vollendete, vollkommen Erwachte, weilt im Lande der Bhaggas bei Sumsumāragira im Bhesakaḷā-Wald, im Wildpark – der möge zu jenem Erhabenen hingehen und ihn fragen. Darum also, Hausvater, stirb nicht mit Anhänglichkeit. Leidvoll, Hausvater, ist das Sterben dessen, der noch Anhänglichkeit hegt; und das Sterben mit Anhänglichkeit wird vom Erhabenen getadelt.“ อถ โข นกุลปิตุโน คหปติสฺส นกุลมาตรา คหปตานิยา อิมินา โอวาเทน โอวทิยมานสฺส โส อาพาโธ ฐานโส ปฏิปฺปสฺสมฺภิ. วุฏฺฐหิ จ นกุลปิตา คหปติ ตมฺหา อาพาธา; ตถา ปหีโน จ ปน นกุลปิตุโน คหปติสฺส โส อาพาโธ อโหสิ. อถ โข นกุลปิตา คหปติ คิลานา วุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา ทณฺฑโมลุพฺภ [Pg.264] เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข นกุลปิตรํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – Als nun der Hausvater Nakulapitā von der Hausfrau Nakulamātā mit dieser Unterweisung belehrt wurde, legte sich jene Krankheit auf der Stelle. Der Hausvater Nakulapitā erhob sich von jener Krankheit; und so wurde jene Krankheit des Hausvaters Nakulapitā vollständig überwunden. Dann begab sich der Hausvater Nakulapitā, der sich von der Krankheit erholt hatte, kurz nach seiner Genesung, gestützt auf einen Stab, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem er angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem zur Seite sitzenden Hausvater Nakulapitā sprach der Erhabene folgendes: ‘‘ลาภา เต, คหปติ, สุลทฺธํ เต, คหปติ! ยสฺส เต นกุลมาตา คหปตานี อนุกมฺปิกา อตฺถกามา โอวาทิกา อนุสาสิกา. ยาวตา โข, คหปติ, มม สาวิกา คิหี โอทาตวสนา สีเลสุ ปริปูรการินิโย, นกุลมาตา คหปตานี ตาสํ อญฺญตรา. ยาวตา โข, คหปติ, มม สาวิกา คิหี โอทาตวสนา ลาภินิโย อชฺฌตฺตํ เจโตสมถสฺส, นกุลมาตา คหปตานี ตาสํ อญฺญตรา. ยาวตา โข, คหปติ, มม สาวิกา คิหี โอทาตวสนา อิมสฺมึ ธมฺมวินเย โอคาธปฺปตฺตา ปติคาธปฺปตฺตา อสฺสาสปฺปตฺตา ติณฺณวิจิกิจฺฉา วิคตกถํกถา เวสารชฺชปฺปตฺตา อปรปฺปจฺจยา สตฺถุสาสเน วิหรนฺติ, นกุลมาตา คหปตานี ตาสํ อญฺญตรา. ลาภา เต, คหปติ, สุลทฺธํ เต, คหปติ! ยสฺส เต นกุลมาตา คหปตานี อนุกมฺปิกา อตฺถกามา โอวาทิกา อนุสาสิกา’’ติ. ฉฏฺฐํ. „Ein Gewinn ist es für dich, Hausvater, ein Segen ist es für dich, Hausvater, dass du die Hausfrau Nakulamātā hast, die voller Mitgefühl ist, die dein Wohl wünscht, die dich belehrt und unterweist! Soweit es, Hausvater, meine weißgekleideten weiblichen Laienanhängerinnen gibt, die in den Tugendregeln vollkommen sind, gehört die Hausfrau Nakulamātā zu ihnen. Soweit es, Hausvater, meine weißgekleideten weiblichen Laienanhängerinnen gibt, die in ihrem Inneren Ruhe des Geistes erlangt haben, gehört die Hausfrau Nakulamātā zu ihnen. Soweit es, Hausvater, meine weißgekleideten weiblichen Laienanhängerinnen gibt, die in dieser Lehre und Disziplin festen Grund gefunden haben, Sicherheit erlangt haben, Trost gefunden haben, den Zweifel überwunden haben, frei von Ungewissheit sind, Furchtlosigkeit erreicht haben und in der Lehre des Meisters nicht mehr von anderen abhängig sind, gehört die Hausfrau Nakulamātā zu ihnen. Ein Gewinn ist es für dich, Hausvater, ein Segen ist es für dich, Hausvater, dass du die Hausfrau Nakulamātā hast, die voller Mitgefühl ist, die dein Wohl wünscht, die dich belehrt und unterweist!“ Das sechste Sutta. ๗. โสปฺปสุตฺตํ 7. Das Sutta über den Schlaf ๑๗. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. อายสฺมาปิ โข สาริปุตฺโต สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. อายสฺมาปิ โข มหาโมคฺคลฺลาโน…เป… อายสฺมาปิ โข มหากสฺสโป… อายสฺมาปิ โข มหากจฺจายโน… อายสฺมาปิ โข มหาโกฏฺฐิโก … อายสฺมาปิ โข มหาจุนฺโท… อายสฺมาปิ โข มหากปฺปิโน… อายสฺมาปิ โข อนุรุทฺโธ… อายสฺมาปิ โข เรวโต… อายสฺมาปิ โข อานนฺโท สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. อถ โข ภควา พหุเทว รตฺตึ นิสชฺชาย วีตินาเมตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ. เตปิ โข อายสฺมนฺโต [Pg.265] อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต อุฏฺฐายาสนา ยถาวิหารํ อคมํสุ. เย ปน ตตฺถ ภิกฺขู นวา อจิรปพฺพชิตา อธุนาคตา อิมํ ธมฺมวินยํ เต ยาว สูริยุคฺคมนา กากจฺฉมานา สุปึสุ. อทฺทสา โข ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน เต ภิกฺขู ยาว สูริยุคฺคมนา กากจฺฉมาเน สุปนฺเต. ทิสฺวา เยนุปฏฺฐานสาลา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – 17. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Da nun begab sich der Erhabene am Abend, nachdem er sich aus der Zurückgezogenheit erhoben hatte, zur Versammlungshalle; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Auch der ehrwürdige Sāriputta begab sich am Abend, nachdem er sich aus der Zurückgezogenheit erhoben hatte, zur Versammlungshalle, erwies dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Auch der ehrwürdige Mahāmoggallāna … der ehrwürdige Mahākassapa … der ehrwürdige Mahākaccāyana … der ehrwürdige Mahākoṭṭhika … der ehrwürdige Mahācunda … der ehrwürdige Mahākappina … der ehrwürdige Anuruddha … der ehrwürdige Revata … auch der ehrwürdige Ānanda begab sich am Abend, nachdem er sich aus der Zurückgezogenheit erhoben hatte, zur Versammlungshalle, erwies dem Erhabenen die Ehre und setzte sich zur Seite nieder. Nachdem der Erhabene einen großen Teil der Nacht im Sitzen verbracht hatte, erhob er sich von seinem Sitz und betrat sein Gemach. Auch jene Ehrwürdigen erhoben sich kurz nach dem Weggang des Erhabenen von ihren Sitzen und begaben sich in ihre jeweiligen Unterkünfte. Jene Mönche dort aber, die neu waren, erst vor kurzem ordiniert und erst vor kurzem zu dieser Lehre und Disziplin gekommen waren, schliefen bis zum Sonnenaufgang und schnarchten dabei laut. Der Erhabene sah mit dem himmlischen Auge, das rein ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, jene Mönche, die bis zum Sonnenaufgang schliefen und schnarchten. Nachdem er dies gesehen hatte, begab er sich zur Versammlungshalle und setzte sich auf den vorbereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‘‘กหํ นุ โข, ภิกฺขเว, สาริปุตฺโต? กหํ มหาโมคฺคลฺลาโน? กหํ มหากสฺสโป? กหํ มหากจฺจายโน? กหํ มหาโกฏฺฐิโก? กหํ มหาจุนฺโท? กหํ มหากปฺปิโน? กหํ อนุรุทฺโธ? กหํ เรวโต? กหํ อานนฺโท? กหํ นุ โข เต, ภิกฺขเว, เถรา สาวกา คตา’’ติ? ‘‘เตปิ โข, ภนฺเต, อายสฺมนฺโต อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต อุฏฺฐายาสนา ยถาวิหารํ อคมํสู’’ติ. ‘‘เกน โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เถรา ภิกฺขู นาคตาติ ยาว สูริยุคฺคมนา กากจฺฉมานา สุปถ? ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ รชฺชํ กาเรนฺโต ชนปทสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ รชฺชํ กาเรนฺโต ชนปทสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ. „Wo ist denn, ihr Mönche, Sāriputta? Wo ist Mahāmoggallāna? Wo ist Mahākassapa? Wo ist Mahākaccāyana? Wo ist Mahākoṭṭhika? Wo ist Mahācunda? Wo ist Mahākappina? Wo ist Anuruddha? Wo ist Revata? Wo ist Ānanda? Wohin sind denn diese ehrwürdigen Schüler gegangen?“ „Auch jene Ehrwürdigen, Herr, sind kurz nach dem Fortgang des Erhabenen von ihren Plätzen aufgestanden und zu ihren jeweiligen Wohnungen gegangen.“ „Warum schlaft ihr, ihr Mönche, während ihr laut wie Krähen schnarcht, bis zum Sonnenaufgang, in der Annahme: ‚Die älteren Mönche sind noch nicht zurückgekehrt‘? Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein edler, gesalbter König, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang herrscht, ist er seinem Volk lieb und angenehm?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein edler, gesalbter König, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang herrscht, ist seinem Volk lieb und angenehm.‘“ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘รฏฺฐิโก…เป… เปตฺตณิโก… เสนาปติโก… คามคามณิโก … ปูคคามณิโก ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ ปูคคามณิกตฺตํ กาเรนฺโต ปูคสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘ปูคคามณิโก ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรนฺโต ยาวชีวํ ปูคคามณิกตฺตํ วา กาเรนฺโต ปูคสฺส วา ปิโย มนาโป’’’ติ. „Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein Bezirksvorsteher... oder ein Erbe des väterlichen Amtes... ein Heerführer... ein Dorfvorsteher... oder ein Anführer einer Gilde, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang die Führung der Gilde ausübt, ist er seiner Gilde lieb und angenehm?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein Anführer einer Gilde, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt und sein Leben lang die Führung der Gilde ausübt, ist seiner Gilde lieb und angenehm.‘“ ‘‘ตํ [Pg.266] กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวาโร โภชเน อมตฺตญฺญู ชาคริยํ อนนุยุตฺโต อวิปสฺสโก กุสลานํ ธมฺมานํ ปุพฺพรตฺตาปรรตฺตํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนานุโยคํ อนนุยุตฺโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ยาวทตฺถํ เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวาโร โภชเน อมตฺตญฺญู ชาคริยํ อนนุยุตฺโต อวิปสฺสโก กุสลานํ ธมฺมานํ ปุพฺพรตฺตาปรรตฺตํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนานุโยคํ อนนุยุตฺโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺโต’’’ติ. „Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein Asket oder Brahmane, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt, dessen Sinnespforten unbewacht sind, der unmäßig im Essen ist, der Wachsamkeit nicht pflegt, der die heilsamen Dinge nicht betrachtet und sich nicht der Entfaltung der zum Erwachen führenden Dinge (bodhipakkhiya dhamma) in der ersten und letzten Nachtwache widmet – dass dieser durch die Versiegung der Triebe (āsava) die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst erkennt, verwirklicht, erlangt und darin verweilt?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein Asket oder Brahmane, der sich nach Belieben dem Vergnügen des Schlafens, dem Vergnügen des Liegens und dem Vergnügen der Schläfrigkeit hingibt, dessen Sinnespforten unbewacht sind, der unmäßig im Essen ist, der Wachsamkeit nicht pflegt, der die heilsamen Dinge nicht betrachtet und sich nicht der Entfaltung der zum Erwachen führenden Dinge in der ersten und letzten Nachtwache widmet – dass dieser durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst erkennt, verwirklicht, erlangt und darin verweilt.‘“ ‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารา ภวิสฺสาม, โภชเน มตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนุยุตฺตา, วิปสฺสกา กุสลานํ ธมฺมานํ, ปุพฺพรตฺตาปรรตฺตํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ, ภาวนานุโยคมนุยุตฺตา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. สตฺตมํ. „Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen solche sein, deren Sinnespforten bewacht sind, die das rechte Maß beim Essen kennen, der Wachsamkeit hingegeben sind, Betrachter der heilsamen Dinge sind und in der ersten und letzten Nachtwache der Entfaltung der zum Erwachen führenden Dinge hingegeben verweilen.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.“ Das siebte Sutta. ๘. มจฺฉพนฺธสุตฺตํ 8. Das Sutta über den Fischer. ๑๘. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรติ มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ. อทฺทสา โข ภควา อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน อญฺญตรสฺมึ ปเทเส มจฺฉิกํ มจฺฉพนฺธํ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมานํ. ทิสฺวา มคฺคา โอกฺกมฺม อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ปสฺสถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อมุํ มจฺฉิกํ มจฺฉพนฺธํ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาน’’นฺติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. 18. Zu einer Zeit wanderte der Erhabene zusammen mit einer großen Schar von Mönchen durch das Land der Kosaler. Als der Erhabene auf der Fernstraße unterwegs war, sah er an einem gewissen Ort einen Fischer, der Fische tötete und tötete, um sie zu verkaufen. Nachdem er ihn gesehen hatte, bog er vom Weg ab und setzte sich am Fuße eines Baumes auf einen vorbereiteten Platz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zu den Mönchen: „Seht ihr, ihr Mönche, jenen Fischer dort, der Fische tötet und tötete, um sie zu verkaufen?“ „Ja, Herr.“ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘มจฺฉิโก มจฺฉพนฺโธ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’[Pg.267]. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘มจฺฉิโก มจฺฉพนฺโธ มจฺเฉ วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ โส, ภิกฺขเว, มจฺเฉ วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ, ตสฺมา โส เนว หตฺถิยายี โหติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสติ. „Was meint ihr, ihr Mönche, habt ihr je gesehen oder gehört: ‚Ein Fischer, der Fische tötet und tötete, um sie zu verkaufen, ist durch diese Tat, durch diesen Lebensunterhalt jemand geworden, der auf Elefanten reitet, auf Pferden reitet, in Wagen fährt, in Sänften reist, Reichtümer genießt oder über einen großen Haufen an Besitztümern verfügt?‘“ „Gewiss nicht, Herr.“ „Gut, ihr Mönche! Auch ich, ihr Mönche, habe dies weder gesehen noch gehört: ‚Ein Fischer, der Fische tötet und tötete, um sie zu verkaufen, ist durch diese Tat, durch diesen Lebensunterhalt jemand geworden, der auf Elefanten reitet, auf Pferden reitet, in Wagen fährt, in Sänften reist, Reichtümer genießt oder über einen großen Haufen an Besitztümern verfügt.‘ Und warum ist das so? Denn, ihr Mönche, er betrachtet jene Fische, die zum Töten bestimmt und zur Schlachtung herbeigeführt wurden, mit einem schlechten Geisteszustand. Darum reitet er weder auf Elefanten, noch auf Pferden, noch fährt er in Wagen, noch reist er in Sänften, noch genießt er Reichtümer, noch verfügt er über einen großen Haufen an Besitztümern.“ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘โคฆาตโก คาโว วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘โคฆาตโก คาโว วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ โส, ภิกฺขเว, คาโว วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ, ตสฺมา โส เนว หตฺถิยายี โหติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสติ’’. „Was denkt ihr, Mönche? Habt ihr jemals gesehen oder gehört: ‚Ein Rinderschlächter, der Rinder tötet und tötet und sie verkauft, fährt infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten, auf einem Pferd, auf einem Wagen oder auf einem (anderen) Fahrzeug, oder er ist ein Genießer von Reichtum oder besitzt eine große Menge an Besitztümern‘?“ – „Dies ist nicht der Fall, Herr.“ – „Gut, Mönche! Auch ich habe, Mönche, dies weder gesehen noch gehört – dass ein Rinderschlächter, der Rinder tötet und tötet und sie verkauft, infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten fährt, auf einem Pferd fährt, auf einem Wagen fährt, auf einem Fahrzeug fährt, ein Genießer von Reichtum ist oder eine große Menge an Besitztümern besitzt. Warum ist das so? Denn, Mönche, er betrachtet jene Rinder, die zur Schlachtung und Tötung herangeführt werden, mit einem bösen Geist; darum fährt er weder auf einem Elefanten, noch auf einem Pferd, noch auf einem Wagen, noch auf einem Fahrzeug, noch genießt er Reichtum, noch besitzt er eine große Menge an Besitztümern.“ ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตุมฺเหหิ ทิฏฺฐํ วา สุตํ วา – ‘โอรพฺภิโก…เป… สูกริโก …เป… สากุณิโก…เป… มาควิโก มเค วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! มยาปิ โข เอตํ, ภิกฺขเว, เนว ทิฏฺฐํ น สุตํ – ‘มาควิโก มเค วธิตฺวา วธิตฺวา วิกฺกิณมาโน เตน กมฺเมน เตน อาชีเวน หตฺถิยายี วา อสฺสยายี วา รถยายี วา ยานยายี วา โภคโภคี วา มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสนฺโต’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ โส, ภิกฺขเว, มเค วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ, ตสฺมา โส เนว หตฺถิยายี โหติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี [Pg.268] น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสติ. เต หิ (นาม) โส, ภิกฺขเว, ติรจฺฉานคเต ปาเณ วชฺเฌ วธายุปนีเต ปาปเกน มนสานุเปกฺขมาโน เนว หตฺถิยายี ภวิสฺสติ น อสฺสยายี น รถยายี น ยานยายี น โภคโภคี, น มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อชฺฌาวสิสฺสติ. โก ปน วาโท ยํ มนุสฺสภูตํ วชฺฌํ วธายุปนีตํ ปาปเกน มนสานุเปกฺขติ! ตญฺหิ ตสฺส, ภิกฺขเว, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชตี’’ติ. อฏฺฐมํ. „Was denkt ihr, Mönche? Habt ihr jemals gesehen oder gehört: ‚Ein Schafschlächter ... ein Schweineschlächter ... ein Vogelfänger ... ein Jäger, der Wild tötet und tötet und es verkauft, fährt infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten, auf einem Pferd, auf einem Wagen oder auf einem (anderen) Fahrzeug, oder er ist ein Genießer von Reichtum oder besitzt eine große Menge an Besitztümern‘?“ – „Dies ist nicht der Fall, Herr.“ – „Gut, Mönche! Auch ich habe, Mönche, dies weder gesehen noch gehört – dass ein Jäger, der Wild tötet und tötet und es verkauft, infolge dieser Arbeit, infolge dieses Lebensunterhalts auf einem Elefanten fährt ... oder eine große Menge an Besitztümern besitzt. Warum ist das so? Denn, Mönche, er betrachtet jenes Wild, das zur Schlachtung und Tötung herangeführt wird, mit einem bösen Geist; darum fährt er weder auf einem Elefanten, noch auf einem Pferd, noch auf einem Wagen, noch auf einem Fahrzeug, noch genießt er Reichtum, noch besitzt er eine große Menge an Besitztümern. Wenn er schon Tiere, die zur Schlachtung und Tötung herangeführt werden, mit einem bösen Geist betrachtet und deshalb weder auf einem Elefanten fahren wird, noch auf einem Pferd, noch auf einem Wagen, noch auf einem Fahrzeug, noch Reichtum genießen wird, noch eine große Menge an Besitztümern besitzen wird, wie viel mehr gilt dies erst für jemanden, der einen Menschen, der zur Hinrichtung und Tötung herangeführt wird, mit einem bösen Geist betrachtet! Wahrlich, das gereicht ihm für lange Zeit zum Unheil und zum Leid. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, wird er in einen Abgrund, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle gelangen.“ Die achte (Lehrrede). ๙. ปฐมมรณสฺสติสุตฺตํ 9. Die erste Lehrrede über die Vergegenwärtigung des Todes ๑๙. เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘มรณสฺสติ, ภิกฺขเว, ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. ภาเวถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, มรณสฺสติ’’นฺติ? 19. Einst weilte der Erhabene in Nātika im Ziegelhaus. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach: „Die Vergegenwärtigung des Todes, Mönche, ist, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, von großer Frucht und von großem Segen; sie mündet in das Unsterbliche ein und hat das Unsterbliche zum Ziel. Entfaltet ihr, Mönche, die Vergegenwärtigung des Todes?“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหํ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ รตฺตินฺทิวํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. Nachdem dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zum Erhabenen: „Ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch einen Tag und eine Nacht leben möge, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“ อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ทิวสํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. Auch ein anderer Mönch sprach zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch einen Tag leben möge, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“ อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ[Pg.269]? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกปิณฺฑปาตํ ภุญฺชามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. Auch ein anderer Mönch sprach zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch so lange leben möge, wie ich eine einzige Almosenspeise zu mir nehme, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“ อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ จตฺตาโร ปญฺจ อาโลเป สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. Auch ein anderer Mönch sprach zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Auf welche Weise aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich: ‚O dass ich doch noch so lange leben möge, wie ich vier oder fünf Bissen zerkaue und schlucke, um die Lehre des Erhabenen zu beherzigen; vieles wahrlich wäre dann von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“ อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกํ อาโลปํ สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. Ein gewisser Mönch sagte zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Wie aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich so: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einen einzigen Bissen Nahrung zu kauen und hinunterzuschlucken; ich würde die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“ อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสติ’’นฺติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ อสฺสสิตฺวา วา ปสฺสสามิ ปสฺสสิตฺวา วา อสฺสสามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสติ’’นฺติ. Ein gewisser Mönch sagte zum Erhabenen: „Auch ich, Herr, entfalte die Vergegenwärtigung des Todes.“ – „Wie aber, Mönch, entfaltest du die Vergegenwärtigung des Todes?“ – „Hierbei, Herr, denke ich so: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einzuatmen und auszuatmen oder auszuatmen und einzuatmen; ich würde die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan.‘ Auf diese Weise, Herr, entfalte ich die Vergegenwärtigung des Todes.“ เอวํ วุตฺเต ภควา เต ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ รตฺตินฺทิวํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ. Als dies gesagt wurde, sprach der Erhabene zu jenen Mönchen: „Jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch einen Tag und eine Nacht lang leben möge, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“ ‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ทิวสํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ. „Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch einen Tag lang leben möge, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“ ‘‘โย [Pg.270] จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกปิณฺฑปาตํ ภุญฺชามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ. „Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, eine einzige Almosenspeise zu essen, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“ ‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ จตฺตาโร ปญฺจ อาโลเป สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู ปมตฺตา วิหรนฺติ ทนฺธํ มรณสฺสตึ ภาเวนฺติ อาสวานํ ขยาย. „Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, vier oder fünf Bissen Nahrung zu kauen und hinunterzuschlucken, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘ – von diesen Mönchen sagt man, ihr Mönche, sie verweilen nachlässig und entfalten die Vergegenwärtigung des Todes nur träge zur Versiegung der Triebe.“ ‘‘โย จ ขฺวายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกํ อาโลปํ สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’’’ติ. „Jener Mönch aber, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einen einzigen Bissen Nahrung zu kauen und hinunterzuschlucken, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘,“ ‘‘โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ – ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ อสฺสสิตฺวา วา ปสฺสสามิ ปสฺสสิตฺวา วา อสฺสสามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา’ติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู อปฺปมตฺตา วิหรนฺติ ติกฺขํ มรณสฺสตึ ภาเวนฺติ อาสวานํ ขยาย. „Und jener Mönch, ihr Mönche, der die Vergegenwärtigung des Todes so entfaltet: ‚O dass ich doch so lange leben möge, wie es dauert, einzuatmen und auszuatmen oder auszuatmen und einzuatmen, die Lehre des Erhabenen aufmerksam betrachten, wahrlich, vieles wäre von mir getan‘ – von diesen Mönchen sagt man, ihr Mönche, sie verweilen achtsam und entfalten die Vergegenwärtigung des Todes intensiv zur Versiegung der Triebe.“ ‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘อปฺปมตฺตา วิหริสฺสาม, ติกฺขํ มรณสฺสตึ ภาเวสฺสาม อาสวานํ ขยายา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. นวมํ. „Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen achtsam verweilen, wir wollen die Vergegenwärtigung des Todes intensiv zur Versiegung der Triebe entfalten.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.“ Das Neunte. ๑๐. ทุติยมรณสฺสติสุตฺตํ 10. Die zweite Lehrrede über die Vergegenwärtigung des Todes. ๒๐. เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘มรณสฺสติ, ภิกฺขเว, ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา. กถํ ภาวิตา จ, ภิกฺขเว, มรณสฺสติ กถํ พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา? 20. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Ñātika im Backsteinhaus. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche, die Vergegenwärtigung des Todes, wenn sie entfaltet und häufig geübt wird, ist von großem Frucht und großem Segen, sie mündet in das Todlose ein und hat das Todlose als ihr Ziel. Und wie, Mönche, ist die Vergegenwärtigung des Todes entfaltet und wie häufig geübt, von großem Frucht und großem Segen, mündet in das Todlose ein und hat das Todlose als ihr Ziel?“ ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทิวเส นิกฺขนฺเต รตฺติยา ปติหิตาย อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘พหุกา โข เม ปจฺจยา มรณสฺส – อหิ วา มํ ฑํเสยฺย, วิจฺฉิโก วา มํ ฑํเสยฺย, สตปที วา มํ ฑํเสยฺย; เตน เม อสฺส กาลกิริยา[Pg.271], โส มมสฺส อนฺตราโย. อุปกฺขลิตฺวา วา ปปเตยฺยํ, ภตฺตํ วา เม ภุตฺตํ พฺยาปชฺเชยฺย, ปิตฺตํ วา เม กุปฺเปยฺย, เสมฺหํ วา เม กุปฺเปยฺย, สตฺถกา วา เม วาตา กุปฺเปยฺยุํ; เตน เม อสฺส กาลกิริยา, โส มมสฺส อนฺตราโย’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อตฺถิ นุ โข เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ รตฺตึ กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’’’ติ. „Hierbei, Mönche, erwägt ein Mönch, wenn der Tag vergangen und die Nacht angebrochen ist, Folgendes: ‚Es gibt viele Ursachen für meinen Tod: Eine Schlange könnte mich beißen, ein Skorpion könnte mich stechen oder ein Tausendfüßler könnte mich beißen; dadurch könnte mein Ende kommen, und das wäre ein Hindernis für mich. Oder ich könnte stolpern und stürzen, oder die Speise, die ich gegessen habe, könnte mir schaden, oder die Galle könnte in mir erregt werden, oder der Schleim könnte in mir erregt werden, oder schneidende Winde könnten in mir aufgewühlt werden; dadurch könnte mein Ende kommen, und das wäre ein Hindernis für mich.‘ Jener Mönch, ihr Mönche, sollte so reflektieren: ‚Gibt es in mir noch unaufgegebene, böse, unheilsame Geisteszustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich in dieser Nacht sterben würde?‘“ ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ รตฺตึ กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. „Wenn nun, Mönche, ein Mönch bei der Untersuchung erkennt: ‚Es gibt in mir noch unaufgegebene, böse, unheilsame Geisteszustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich in dieser Nacht sterben würde‘, dann, Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Geisteszustände ein außerordentliches Verlangen, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unermüdlichkeit sowie Achtsamkeit und Wissensklarheit aufbringen. So wie man, Mönche, wenn die Kleider brennen oder das Haupt brennt, zum Löschen eben jener Kleider oder jenes Hauptes außerordentliches Verlangen, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unermüdlichkeit sowie Achtsamkeit und Wissensklarheit aufbringen würde; ebenso, Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Geisteszustände ein außerordentliches Verlangen, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unermüdlichkeit sowie Achtsamkeit und Wissensklarheit aufbringen.“ ‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘นตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ รตฺตึ กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ. Wenn aber, ihr Mönche, ein Mönch bei der Reflexion so erkennt: 'Es gibt bei mir keine unüberwundenen bösen, unheilsamen Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich in der Nacht stürbe', dann, ihr Mönche, sollte dieser Mönch mit eben dieser Freude und Verzückung verweilen und Tag und Nacht in den heilsamen Dingen üben. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ รตฺติยา นิกฺขนฺตาย ทิวเส ปติหิเต อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘พหุกา โข เม ปจฺจยา มรณสฺส – อหิ วา มํ ฑํเสยฺย, วิจฺฉิโก วา มํ ฑํเสยฺย, สตปที วา มํ ฑํเสยฺย; เตน เม อสฺส กาลกิริยา โส มมสฺส อนฺตราโย. อุปกฺขลิตฺวา วา ปปเตยฺยํ, ภตฺตํ วา เม ภุตฺตํ พฺยาปชฺเชยฺย, ปิตฺตํ วา เม กุปฺเปยฺย, เสมฺหํ วา เม กุปฺเปยฺย, สตฺถกา วา เม วาตา กุปฺเปยฺยุํ; เตน เม อสฺส กาลกิริยา โส มมสฺส อนฺตราโย’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อตฺถิ นุ โข เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ ทิวา กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’’’ติ. Hier nun, ihr Mönche, reflektiert ein Mönch, wenn die Nacht vergangen ist und der Tag angebrochen ist, wie folgt: 'Vielfältig sind für mich die Ursachen des Todes – eine Schlange könnte mich beißen, ein Skorpion könnte mich stechen oder ein Tausendfüßler könnte mich beißen; dadurch könnte mein Ende eintreten, das wäre mir ein Hindernis. Oder ich könnte stolpern und stürzen, oder das gegessene Mahl könnte mir nicht bekommen, oder die Galle könnte in Aufruhr geraten, oder der Schleim könnte in Aufruhr geraten, oder messerscharfe Winde könnten in Aufruhr geraten; dadurch könnte mein Ende eintreten, das wäre mir ein Hindernis.' Dieser Mönch, ihr Mönche, sollte so reflektieren: 'Gibt es wohl bei mir unüberwundene böse, unheilsame Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich am Tage stürbe?' ‘‘สเจ[Pg.272], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ ทิวา กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาทิตฺตเจโล วา อาทิตฺตสีโส วา ตสฺเสว เจลสฺส วา สีสสฺส วา นิพฺพาปนาย อธิมตฺตํ ฉนฺทญฺจ วายามญฺจ อุสฺสาหญฺจ อุสฺโสฬฺหิญฺจ อปฺปฏิวานิญฺจ สติญฺจ สมฺปชญฺญญฺจ กเรยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เตน ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย อธิมตฺโต ฉนฺโท จ วายาโม จ อุสฺสาโห จ อุสฺโสฬฺหี จ อปฺปฏิวานี จ สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ กรณียํ. Wenn, ihr Mönche, ein Mönch bei der Reflexion so erkennt: 'Es gibt bei mir unüberwundene böse, unheilsame Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich am Tage stürbe', dann, ihr Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Zustände außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Eifer, Bemühen, Unermüdlichkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit aufwenden. Gleichwie, ihr Mönche, jemand, dessen Kleider brennen oder dessen Haupt brennt, zum Löschen eben dieser Kleider oder dieses Hauptes außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Eifer, Bemühen, Unermüdlichkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit aufwenden würde; ebenso, ihr Mönche, muss dieser Mönch zur Überwindung eben dieser bösen, unheilsamen Zustände außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Eifer, Bemühen, Unermüdlichkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit aufwenden. ‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘นตฺถิ เม ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา, เย เม อสฺสุ ทิวา กาลํ กโรนฺตสฺส อนฺตรายายา’ติ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ. เอวํ ภาวิตา โข, ภิกฺขเว, มรณสฺสติ เอวํ พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานา’’ติ. ทสมํ. Wenn aber, ihr Mönche, ein Mönch bei der Reflexion so erkennt: 'Es gibt bei mir keine unüberwundenen bösen, unheilsamen Zustände, die mir zum Hindernis werden könnten, wenn ich am Tage stürbe', dann, ihr Mönche, sollte dieser Mönch mit eben dieser Freude und Verzückung verweilen und Tag und Nacht in den heilsamen Dingen üben. Die so entfaltete und so häufig geübte Vergegenwärtigung des Todes, ihr Mönche, ist von großer Frucht und großem Segen, sie mündet in das Todlose ein und hat das Todlose zum Ziel. สารณียวคฺโค ทุติโย. Das zweite Kapitel: Über das Gedenken. ตสฺสุทฺทานํ – Die Zusammenfassung davon: ทฺเว สารณี นิสารณียํ, ภทฺทกํ อนุตปฺปิยํ; นกุลํ โสปฺปมจฺฉา จ, ทฺเว โหนฺติ มรณสฺสตีติ. Zwei über das Gedenken, eine über das Entkommen, über das Gute, über die Reue; Nakula, Schlaf und Fische, sowie zwei über die Vergegenwärtigung des Todes. ๓. อนุตฺตริยวคฺโค 3. Das Kapitel über die Vortrefflichkeit. ๑. สามกสุตฺตํ 1. Die Sāma-Lehrrede. ๒๑. เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ สามคามเก โปกฺขรณิยายํ. อถ โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ โปกฺขรณิยํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ[Pg.273]; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ – 21. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Sakyern in Sāmagāma am Pokkharaṇī-Teich. Da begab sich eine gewisse Gottheit, als die Nacht schon weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, den ganzen Pokkharaṇī-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem sie sich genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen wie folgt: ‘‘ตโยเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? กมฺมารามตา, ภสฺสารามตา, นิทฺทารามตา – อิเม โข, ภนฺเต, ตโย ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. อิทมโวจ สา เทวตา. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข สา เทวตา ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. „Diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs. Welche drei? Die Freude an Geschäftigkeit, die Freude am Gerede und die Freude am Schlaf – diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs.“ Dies sprach jene Gottheit. Der Meister stimmte zu. Da dachte jene Gottheit: „Der Meister stimmt mir zu“, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle. อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ โปกฺขรณิยํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ตโยเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? กมฺมารามตา, ภสฺสารามตา, นิทฺทารามตา – อิเม โข, ภนฺเต, ตโย ธมฺมา ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. เตสํ โว, ภิกฺขเว, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย โว เทวตาปิ ชานนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ ปริหายมาเน’’. Nachdem die Nacht vergangen war, wandte sich der Erhabene an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit, als die Nacht schon weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, den ganzen Pokkharaṇī-Hain erleuchtend, dorthin, wo ich war. Nachdem sie sich genähert und mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zu mir wie folgt: ‚Diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs. Welche drei? Die Freude an Geschäftigkeit, die Freude am Gerede und die Freude am Schlaf – diese drei Dinge, Herr, führen zum Verfall eines Mönchs.‘ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt, mich gegrüßt und rechtsherum umwandelt hatte, verschwand sie sogleich an Ort und Stelle. Es ist ein Verlust für jene unter euch, ihr Mönche, es ist ein Unglück für sie, von denen selbst die Gottheiten wissen, dass sie in den heilsamen Dingen verfallen.“ ‘‘อปเรปิ, ภิกฺขเว, ตโย ปริหานิเย ธมฺเม เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ตโย ปริหานิยา ธมฺมา? สงฺคณิการามตา, โทวจสฺสตา, ปาปมิตฺตตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปริหานิยา ธมฺมา’’. „Noch drei weitere Dinge, ihr Mönche, die zum Verfall führen, will ich verkünden. Hört zu und merkt es euch gut; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: „Und welches, ihr Mönche, sind die drei zum Verfall führenden Dinge? Die Freude an Gesellschaft, die Schwererziehbarkeit und schlechter Umgang – dies, ihr Mönche, sind die drei zum Verfall führenden Dinge.“ ‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อตีตมทฺธานํ ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อนาคตมทฺธานํ ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ [Pg.274] ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหี’’ติ. ปฐมํ. „Mönche, wer auch immer in der fernen Vergangenheit an heilsamen Dingen Einbuße erlitt, sie alle erlitten eben wegen dieser sechs Dinge eine Einbuße an heilsamen Dingen. Mönche, wer auch immer in der Zukunft an heilsamen Dingen Einbuße erleiden wird, sie alle werden eben wegen dieser sechs Dinge eine Einbuße an heilsamen Dingen erleiden. Mönche, wer auch immer gegenwärtig an heilsamen Dingen Einbuße erleidet, sie alle erleiden eben wegen dieser sechs Dinge eine Einbuße an heilsamen Dingen.“ Das Erste. ๒. อปริหานิยสุตฺตํ 2. Aparihāniyasutta – Das Unterweisung über die Bedingungen für das Nicht-Abfallen ๒๒. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, อปริหานิเย ธมฺเม เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาถ…เป… กตเม จ, ภิกฺขเว, ฉ อปริหานิยา ธมฺมา? น กมฺมารามตา, น ภสฺสารามตา, น นิทฺทารามตา, น สงฺคณิการามตา, โสวจสฺสตา, กลฺยาณมิตฺตตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อปริหานิยา ธมฺมา. 22. „Diese sechs Dinge, Mönche, die nicht zum Verfall führen, werde ich lehren. Hört zu … und was sind, Mönche, die sechs Dinge, die nicht zum Verfall führen? Kein Gefallen an Geschäftigkeit, kein Gefallen an Geschwätz, kein Gefallen an Schlaf, kein Gefallen an Geselligkeit, Gelehrigkeit (Leichtigkeit in der Ermahnung) und gute Freundschaft – dies, Mönche, sind die sechs Dinge, die nicht zum Verfall führen.“ ‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อตีตมทฺธานํ น ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ น ปริหายึสุ กุสเลหิ ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, อนาคตมทฺธานํ น ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ น ปริหายิสฺสนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ. เยปิ หิ เกจิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ น ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหิ, สพฺเพเต อิเมเหว ฉหิ ธมฺเมหิ น ปริหายนฺติ กุสเลหิ ธมฺเมหี’’ติ. ทุติยํ. „Mönche, wer auch immer in der fernen Vergangenheit nicht an heilsamen Dingen Einbuße erlitt, sie alle erlitten eben wegen dieser sechs Dinge keine Einbuße an heilsamen Dingen. Mönche, wer auch immer in der Zukunft nicht an heilsamen Dingen Einbuße erleiden wird, sie alle werden eben wegen dieser sechs Dinge keine Einbuße an heilsamen Dingen erleiden. Mönche, wer auch immer gegenwärtig nicht an heilsamen Dingen Einbuße erleidet, sie alle erleiden eben wegen dieser sechs Dinge keine Einbuße an heilsamen Dingen.“ Das Zweite. ๓. ภยสุตฺตํ 3. Bhayasutta – Die Unterweisung über die Gefahr ๒๓. ‘‘‘ภย’นฺติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘ทุกฺข’นฺติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘โรโค’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘คณฺโฑ’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘สงฺโค’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ; ‘ปงฺโก’ติ, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ. 23. „‚Gefahr‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Leid‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Krankheit‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Geschwür‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Fessel‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse; ‚Sumpf‘, Mönche, das ist eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse.“ ‘‘กสฺมา จ, ภิกฺขเว, ‘ภย’นฺติ กามานเมตํ อธิวจนํ? กามราครตฺตายํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราควินิพทฺโธ ทิฏฺฐธมฺมิกาปิ ภยา น ปริมุจฺจติ, สมฺปรายิกาปิ ภยา น ปริมุจฺจติ, ตสฺมา ‘ภย’นฺติ กามานเมตํ อธิวจนํ. กสฺมา จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนฺติ…เป… โรโคติ… คณฺโฑติ… สงฺโคติ… ปงฺโกติ กามานเมตํ อธิวจนํ? กามราครตฺตายํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราควินิพทฺโธ ทิฏฺฐธมฺมิกาปิ ปงฺกา น ปริมุจฺจติ, สมฺปรายิกาปิ ปงฺกา น ปริมุจฺจติ, ตสฺมา ‘ปงฺโก’ติ กามานเมตํ อธิวจน’’นฺติ. „Und warum, Mönche, ist ‚Gefahr‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse? Ein Wesen, Mönche, das an Sinneslust berauscht und durch Wunsch und Gier gefesselt ist, ist weder von der Gefahr in diesem Leben noch von der Gefahr im zukünftigen Leben befreit. Deshalb ist ‚Gefahr‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse. Und warum, Mönche, ist ‚Leid‘ … ‚Krankheit‘ … ‚Geschwür‘ … ‚Fessel‘ … ‚Sumpf‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse? Ein Wesen, Mönche, das an Sinneslust berauscht und durch Wunsch und Gier gefesselt ist, ist weder vom Sumpf in diesem Leben noch vom Sumpf im zukünftigen Leben befreit. Deshalb ist ‚Sumpf‘ eine Bezeichnung für die Sinnengenüsse.“ ‘‘ภยํ ทุกฺขํ โรโค คณฺโฑ, สงฺโค ปงฺโก จ อุภยํ; เอเต กามา ปวุจฺจนฺติ, ยตฺถ สตฺโต ปุถุชฺชโน. „Gefahr, Leid, Krankheit, Geschwür, Fessel und Sumpf – diese beiden; Diese werden als Sinnengenüsse bezeichnet, worin der Weltling verstrickt ist.“ ‘‘อุปาทาเน [Pg.275] ภยํ ทิสฺวา, ชาติมรณสมฺภเว; อนุปาทา วิมุจฺจนฺติ, ชาติมรณสงฺขเย. „Nachdem sie die Gefahr im Ergreifen gesehen haben, im Entstehen von Geburt und Tod; Befreien sie sich ohne Ergreifen im Versiegen von Geburt und Tod.“ ‘‘เต เขมปฺปตฺตา สุขิโน, ทิฏฺฐธมฺมาภินิพฺพุตา; สพฺพเวรภยาตีตา, สพฺพทุกฺขํ อุปจฺจคุ’’นฺติ. ตติยํ; „Sie haben Sicherheit erlangt und sind glücklich, bereits in diesem Leben erloschen; Sie haben alle Feindschaft und Gefahr überwunden und alles Leid hinter sich gelassen.“ Das Dritte. ๔. หิมวนฺตสุตฺตํ 4. Himavantasutta – Die Unterweisung über den Himalaya ๒๔. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ หิมวนฺตํ ปพฺพตราชํ ปทาเลยฺย, โก ปน วาโท ฉวาย อวิชฺชาย! กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมาธิสฺส สมาปตฺติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส ฐิติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส วุฏฺฐานกุสโล โหติ, สมาธิสฺส กลฺลิตกุสโล โหติ, สมาธิสฺส โคจรกุสโล โหติ, สมาธิสฺส อภินีหารกุสโล โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ หิมวนฺตํ ปพฺพตราชํ ปทาเลยฺย, โก ปน วาโท ฉวาย อวิชฺชายา’’ติ! จตุตฺถํ. 24. „Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, könnte den Himalaya, den König der Berge, zerspalten – wie viel mehr erst die elende Unwissenheit! Mit welchen sechs? Hier, Mönche, ist ein Mönch geschickt im Eintreten in die Konzentration, geschickt im Verweilen in der Konzentration, geschickt im Aussteigen aus der Konzentration, geschickt in der Bereitschaft zur Konzentration, geschickt im Bereich der Konzentration und geschickt im Ausrichten der Konzentration. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, könnte ein Mönch den Himalaya, den König der Berge, zerspalten – wie viel mehr erst die elende Unwissenheit!“ Das Vierte. ๕. อนุสฺสติฏฺฐานสุตฺตํ 5. Anussatiṭṭhānasutta – Die Unterweisung über die Grundlagen der Vergegenwärtigung ๒๕. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุสฺสติฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. 25. „Es gibt diese sechs Grundlagen der Vergegenwärtigung, Mönche. Welche sechs? Hier, Mönche, vergegenwärtigt sich ein edler Schüler den Vollendeten: ‚So ist er, der Erhabene … Lehrer der Götter und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘ Mönche, zu der Zeit, da ein edler Schüler sich des Vollendeten erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit ganz aufrichtig, herausgetreten aus der Begehrlichkeit, von ihr befreit und über sie erhoben. ‚Begehrlichkeit‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten des Sinnenvergnügens. Indem sie dies als Objekt nehmen, reinigen sich hier manche Wesen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม…เป… ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ[Pg.276]; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. „Wiederum, Mönche, vergegenwärtigt sich ein edler Schüler die Lehre: ‚Wohlverkündet ist die Lehre durch den Erhabenen … von den Weisen individuell zu erfahren.‘ Mönche, zu der Zeit, da ein edler Schüler sich der Lehre erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu dieser Zeit ganz aufrichtig, herausgetreten aus der Begehrlichkeit, von ihr befreit und über sie erhoben. ‚Begehrlichkeit‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten des Sinnenvergnügens. Indem sie dies als Objekt nehmen, reinigen sich hier manche Wesen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an den Sangha: ‚Wohlgeübt ist die Schülerschaft des Erhabenen... ein unvergleichliches Feld für Verdienste für die Welt.‘ Zu jener Zeit, ihr Mönche, zu der sich der edle Schüler an den Sangha erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘ (Sinnenhaftigkeit), ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ…เป… สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก สีลํ อนุสฺสรติ, เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an seine eigenen Tugendregeln, die unverletzt... zur Konzentration führend sind. Zu jener Zeit, ihr Mönche, zu der sich der edle Schüler an die Tugend erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ – ‘ลาภา วต เม! สุลทฺธํ วต เม…เป… ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. ยสฺมึ…เป… เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an seine eigene Großzügigkeit: ‚Ein Gewinn ist es für mich! Wohl erlangt ist es von mir... bereit zum Geben, am Schenken und Teilen Freude findend.‘ Zu jener Zeit... werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เทวตา อนุสฺสรติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา ตาวตึสา, สนฺติ เทวา ยามา, สนฺติ เทวา ตุสิตา, สนฺติ เทวา นิมฺมานรติโน, สนฺติ เทวา ปรนิมฺมิตวสวตฺติโน, สนฺติ เทวา พฺรหฺมกายิกา, สนฺติ เทวา ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน… สุเตน… จาเคน… ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’’’ ติ. Wiederum, ihr Mönche, erinnert sich der edle Schüler an die Gottheiten: ‚Es gibt die Gottheiten der vier Himmelskönige, es gibt die Gottheiten der Dreiunddreißig, es gibt die Yāma-Götter, es gibt die Tusita-Götter, es gibt die Götter, die sich am Selbstgeschaffenen erfreuen, es gibt die Götter, die über die Schöpfungen anderer gebieten, es gibt die Götter der Brahma-Schar und es gibt Götter darüber hinaus. Ausgestattet mit solchem Glauben sind jene Gottheiten, von hier geschieden, dort wiedergeboren worden; auch in mir findet sich ein solcher Glaube. Ausgestattet mit solcher Tugend... Gelehrsamkeit... Großzügigkeit... Weisheit sind jene Gottheiten, von hier geschieden, dort wiedergeboren worden; auch in mir findet sich eine solche Weisheit.‘ ‘‘ยสฺมึ[Pg.277], ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. อิทมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. ปญฺจมํ. Zu der Zeit, ihr Mönche, da sich der edle Schüler an den Glauben, die Tugend, die Gelehrsamkeit, die Großzügigkeit und die Weisheit sowohl von sich selbst als auch von jenen Gottheiten erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen auf diese Weise gereinigt. Dies, ihr Mönche, sind die sechs Grundlagen der Vergegenwärtigung. (Fünftes Sutta). ๖. มหากจฺจานสุตฺตํ 6. Die Lehrrede von Mahākaccāna ๒๖. ตตฺร โข อายสฺมา มหากจฺจาโน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหากจฺจาโน เอตทโวจ – ‘‘อจฺฉริยํ, อาวุโส; อพฺภุตํ, อาวุโส! ยาวญฺจิทํ เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺพาเธ โอกาสาธิคโม อนุพุทฺโธ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานิ. 26. Dort nun sprach der ehrwürdige Mahākaccāna zu den Mönchen: ‚Freunde, Mönche!‘ – ‚Freund!‘, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Mahākaccāna. Der ehrwürdige Mahākaccāna sprach dies: ‚Erstaunlich ist es, Freunde; wunderbar ist es, Freunde! Wie doch von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, inmitten der Beengtheit das Erlangen einer Öffnung durchschaut wurde zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Schwinden von Schmerz und Trübsal, zum Erlangen des rechten Pfades, zur Verwirklichung des Nibbānas, nämlich diese sechs Grundlagen der Vergegenwärtigung. ‘‘กตมานิ ฉ? อิธาวุโส, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา …เป… สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ. Welche sechs? Hier, Freunde, erinnert sich der edle Schüler an den Vollendeten: ‚So ist er, der Erhabene... Lehrer von Göttern und Menschen, der Erwachte, der Erhabene.‘ Zu der Zeit, Freunde, da sich der edle Schüler an den Vollendeten erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Jener edle Schüler, Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem Raum gleicht, weitläufig, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen von Natur aus rein. ‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม…เป… ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ [Pg.278] จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ. Wiederum, Freunde, erinnert sich der edle Schüler an die Lehre: ‚Wohl verkündet ist die Lehre vom Erhabenen... von den Weisen jeder für sich selbst zu erkennen.‘ Zu der Zeit, Freunde, da sich der edle Schüler an die Lehre erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit ganz gerade gerichtet, entstiegen, befreit und erhoben aus der Sinnenhaftigkeit. ‚Gedha‘, Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Arten von Sinnenfreuden. Jener edle Schüler, Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem Raum gleicht, weitläufig, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie dies als Grundlage nehmen, werden hier manche Wesen von Natur aus rein. ‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ. Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schüler an den Sangha: ‘Wohlgeübt ist der Jüngersangha des Erhabenen ... er ist das unvergleichliche Feld des Verdienstes für die Welt.’ Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schüler sich an den Sangha erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schüler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐ ‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ…เป… สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน สีลํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ. Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schüler an seine eigene Sittlichkeit, die ungebrochen, unverletzt, unbefleckt und makellos ist ... die zur Konzentration führt. Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schüler sich an seine eigene Sittlichkeit erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schóler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐ ‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ – ‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม…เป… ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จาคํ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น [Pg.279] โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ. Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schóler an seine eigene Großzügigkeit: ‘Ein Gewinn ist es für mich, ein großes Glück ist es für mich ... ich bin bereit zum Geben, erfreue mich am Spenden und Teilen.’ Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schóler sich an seine eigene Großzügigkeit erinnert, ist sein Geist weder von Gier besessen, noch von Hass besessen, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schóler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐ ‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อริยสาวโก เทวตา อนุสฺสรติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา…เป… ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน…เป… สุเตน… จาเคน… ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถ อุปปนฺนา; มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’ติ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย อริยสาวโก อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรติ เนวสฺส ตสฺมึ สมเย ราคปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โทสปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ, น โมหปริยุฏฺฐิตํ จิตฺตํ โหติ; อุชุคตเมวสฺส ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ โหติ, นิกฺขนฺตํ มุตฺตํ วุฏฺฐิตํ เคธมฺหา. ‘เคโธ’ติ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. ส โข โส, อาวุโส, อริยสาวโก สพฺพโส อากาสสเมน เจตสา วิหรติ วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน. อิทมฺปิ โข, อาวุโส, อารมฺมณํ กริตฺวา เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา วิสุทฺธิธมฺมา ภวนฺติ. Wiederum, ihr Freunde, erinnert sich der edle Schóler an die Gottheiten: ‘Es gibt die Gottheiten der Vier Großkönige, es gibt die Gottheiten der DreiunddreiÑig ... und solche darüber hinaus. Ausgestattet mit solchem Glauben sind jene Gottheiten, als sie aus dieser Welt verschieden waren, dort wiedererschienen; auch in mir ist solch ein Glaube vorhanden. Ausgestattet mit solcher Sittlichkeit ... solcher Gelehrsamkeit ... solcher Großzügigkeit ... solcher Weisheit sind jene Gottheiten, als sie aus dieser Welt verschieden waren, dort wiedererschienen; auch in mir ist solch eine Weisheit vorhanden.’ Zu der Zeit, ihr Freunde, zu der der edle Schóler sich an den Glauben, die Sittlichkeit, die Gelehrsamkeit, die Großzügigkeit und die Weisheit von sich selbst und jenen Gottheiten erinnert, ist sein Geist weder von Gier, noch von Hass, noch von Verblendung besessen. Sein Geist ist zu jener Zeit vielmehr völlig aufgerichtet, entkommen, gelöst und herausgehoben aus der Verhaftung (Gedha). ‘Gedha’, ihr Freunde, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge des Sinnenvergnügens. Jener edle Schóler, ihr Freunde, verweilt mit einem Geist, der dem weiten Raum gleicht, ausgedehnt, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Indem sie eben dies zum Objekt machen, werden manche Wesen hier in dieser Welt auf diese Weise von reiner Natur.‐ ‘‘อจฺฉริยํ, อาวุโส; อพฺภุตํ, อาวุโส! ยาวญฺจิทํ เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺพาเธ โอกาสาธิคโม อนุพุทฺโธ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. ฉฏฺฐํ. Erstaunlich, ihr Freunde! Wunderbar, ihr Freunde! Wie doch von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, inmitten der Beengtheit das Erlangen eines Freiraums durchschaut wurde zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Schwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna – nämlich diese sechs Stätten der Erinnerung. Sechstes Sutta.‐ ๗. ปฐมสมยสุตฺตํ 7. Erstes Lehrgedicht über die rechten Zeitpunkte ๒๗. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข [Pg.280] โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กติ นุ โข, ภนฺเต, สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ? ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขุ, สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ’’. 27. Dann begab sich ein gewisser Mönch dorthin, wo der Erhabene weilte. Nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Mönch zum Erhabenen: ‘Wie viele Zeitpunkte gibt es wohl, o Herr, um einen ehrwürdigen Mönch, der den Geist entfaltet, aufzusuchen?’ ‘Es gibt diese sechs Zeitpunkte, o Mönch, um einen ehrwürdigen Mönch, der den Geist entfaltet, aufzusuchen.’ ‘‘กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ปฐโม สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Welches sind die sechs? Hier, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Sinnenlust besessenen und von Sinnenlust überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Sinnenlust besessenen und von Sinnenlust überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Sinnenlust verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Sinnenlust. Dies, Mönch, ist der erste Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ พฺยาปาทปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ พฺยาปาทสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ พฺยาปาทปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ พฺยาปาทสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, พฺยาปาทสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ พฺยาปาทสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ทุติโย สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Übelwollen besessenen und von Übelwollen überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus dem entstandenen Übelwollen nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Übelwollen besessenen und von Übelwollen überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus dem entstandenen Übelwollen nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung des Übelwollens verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung des Übelwollens. Dies, Mönch, ist der zweite Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ ถินมิทฺธปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ ถินมิทฺธสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ ถินมิทฺธปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ ถินมิทฺธสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, ถินมิทฺธสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ ถินมิทฺธสฺส ปหานาย ธมฺมํ [Pg.281] เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ตติโย สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Starrheit und Mattigkeit besessenen und von Starrheit und Mattigkeit überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Starrheit und Mattigkeit nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Starrheit und Mattigkeit besessenen und von Starrheit und Mattigkeit überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Starrheit und Mattigkeit nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Starrheit und Mattigkeit verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Starrheit und Mattigkeit. Dies, Mönch, ist der dritte Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, จตุตฺโถ สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe besessenen und von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Aufgeregtheit und Gewissensunruhe nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile wahrlich mit einem von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe besessenem und von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe überwältigtem Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Aufgeregtheit und Gewissensunruhe nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Aufgeregtheit und Gewissensunruhe verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Aufgeregtheit und Gewissensunruhe. Dies, Mönch, ist der vierte Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ วิจิกิจฺฉาปเรเตน, อุปฺปนฺนาย จ วิจิกิจฺฉาย นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ, อาวุโส, วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ วิจิกิจฺฉาปเรเตน, อุปฺปนฺนาย จ วิจิกิจฺฉาย นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, วิจิกิจฺฉาย ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ วิจิกิจฺฉาย ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ปญฺจโม สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch mit einem von Zweifelsucht besessenen und von Zweifelsucht überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Zweifelsucht nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich verweile mit einem von Zweifelsucht besessenen und von Zweifelsucht überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Zweifelsucht nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Überwindung der Zweifelsucht verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Überwindung der Zweifelsucht. Dies, Mönch, ist der fünfte Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ ตํ นิมิตฺตํ นปฺปชานาติ ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ, ตํ นิมิตฺตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม, อายสฺมา, อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ฉฏฺโฐ สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. อิเม โข, ภิกฺขุ, ฉ สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ. สตฺตมํ. „Wiederum, Mönch, wenn ein Mönch jenes Zeichen nicht erkennt, aufgrund dessen und durch dessen Aufmerksamkeit die Versiegung der Triebe unmittelbar erfolgt, dann sollte er in jenem Moment einen geistig zu verehrenden Mönch aufsuchen und zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ich erkenne wahrlich jenes Zeichen nicht, aufgrund dessen und durch dessen Aufmerksamkeit die Versiegung der Triebe unmittelbar erfolgt. Möge der Ehrwürdige mir gütigst die Lehre zur Versiegung der Triebe verkünden.‘ Diesem verkündet der geistig zu verehrende Mönch die Lehre zur Versiegung der Triebe. Dies, Mönch, ist der sechste Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen. Dies, Mönch, sind wahrlich die sechs Anlässe, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen.“ Das siebte Sutta. ๘. ทุติยสมยสุตฺตํ 8. Die zweite Lehrrede über die Anlässe ๒๘. เอกํ [Pg.282] สมยํ สมฺพหุลา เถรา ภิกฺขู พาราณสิยํ วิหรนฺติ อิสิปตเน มิคทาเย. อถ โข เตสํ เถรานํ ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทิ – ‘‘โก นุ โข, อาวุโส, สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ? 28. Zu einer Zeit verweilten viele ältere Mönche bei Benares in Isipatana im Wildpark. Da entstand unter jenen älteren Mönchen, als sie nach dem Mahl von ihrem Almosengang zurückgekehrt waren und sich in der Rundhalle versammelt hatten und zusammensaßen, dieses Gespräch während einer Pause: „Was, Freunde, ist wohl der Anlass, um einen geistig zu verehrenden Mönch für eine Begegnung aufzusuchen?“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต ปาเท ปกฺขาเลตฺวา นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ. Als dies gesagt wurde, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Freunde, zu welcher Zeit ein ehrwürdiger Mönch nach dem Mahl, zurückgekehrt vom Almosengang, sich die Füße gewaschen hat und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt – das ist die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, อาวุโส, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต ปาเท ปกฺขาเลตฺวา นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, จาริตฺตกิลมโถปิสฺส ตสฺมึ สมเย อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ โหติ, ภตฺตกิลมโถปิสฺส ตสฺมึ สมเย อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ โหติ. ตสฺมา โส อสมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต วิหารปจฺฉายายํ นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ. Als dies gesagt wurde, sprach ein anderer Mönch zu jenem Mönch: „Freunde, das ist nicht die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, zu jener Zeit, wenn ein ehrwürdiger Mönch nach dem Mahl, zurückgekehrt vom Almosengang, sich die Füße gewaschen hat und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt, ist seine Erschöpfung vom Umherwandern noch nicht zur Ruhe gekommen, und auch seine Erschöpfung vom Mahl ist noch nicht zur Ruhe gekommen. Daher ist das keine rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, wenn jedoch ein ehrwürdiger Mönch am Abend, aus der Zurückgezogenheit erhoben, im Schatten des Klosters mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt – das ist die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, อาวุโส, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต วิหารปจฺฉายายํ นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, ยเทวสฺส ทิวา สมาธินิมิตฺตํ มนสิกตํ โหติ ตเทวสฺส ตสฺมึ สมเย สมุทาจรติ. ตสฺมา โส อสมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย [Pg.283] อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ. Als dies gesagt wurde, sprach ein anderer Mönch zu jenem Mönch: „Freunde, das ist nicht die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, zu jener Zeit, wenn ein ehrwürdiger Mönch am Abend, aus der Zurückgezogenheit erhoben, im Schatten des Klosters mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt, beschäftigt ihn in jener Zeit genau das Meditationsobjekt weiter, das er tagsüber erwogen hat. Daher ist das keine rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, wenn jedoch ein ehrwürdiger Mönch in der Morgendämmerung der Nacht früh aufsteht und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt – das ist die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, อาวุโส, โส สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. ยสฺมึ, อาวุโส, สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ ปจฺจุฏฺฐาย นิสินฺโน โหติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา, โอชฏฺฐายิสฺส ตสฺมึ สมเย กาโย โหติ ผาสุสฺส โหติ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิ กาตุํ. ตสฺมา โส อสมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’นฺติ. Als dies gesagt wurde, sprach ein anderer Mönch zu jenem Mönch: „Freunde, das ist nicht die rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen. Freunde, zu jener Zeit, wenn ein ehrwürdiger Mönch in der Morgendämmerung der Nacht früh aufsteht und mit gekreuzten Beinen, den Körper gerade aufgerichtet und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend, niedersetzt, ist sein Körper gestärkt und voller Kraft, und es fällt ihm leicht, die Lehre der Buddhas zu erwägen. Daher ist das keine rechte Zeit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“ เอวํ วุตฺเต อายสฺมา มหากจฺจาโน เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘ฉยิเม, ภิกฺขุ, สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ’’’. Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Mahākaccāna zu den älteren Mönchen: „Freunde, ich habe dies persönlich aus dem Munde des Erhabenen gehört, persönlich habe ich es so empfangen: ‚Mönche, es gibt diese sechs Gelegenheiten, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.‘“ ‘‘กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรามิ กามราคปเรเตน, อุปฺปนฺนสฺส จ กามราคสฺส นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานามิ. สาธุ วต เม อายสฺมา กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ กามราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ปฐโม สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Welche sechs? Hier, Mönche, wenn ein Mönch mit einem von Sinnenlust besessenen und überwältigten Geist verweilt und den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt – zu einer solchen Zeit sollte er einen ehrwürdigen Mönch aufsuchen und zu ihm so sprechen: ‚Freund, ich verweile mit einem von Sinnenlust besessenen und überwältigten Geist und erkenne den Ausweg aus der entstandenen Sinnenlust nicht der Wirklichkeit entsprechend. Möge der Ehrwürdige mir gütigerweise die Lehre verkünden, um die Sinnenlust aufzugeben.‘ Jener ehrwürdige Mönch lehrt ihn dann die Lehre zur Überwindung der Sinnenlust. Dies, Mönche, ist die erste Gelegenheit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ พฺยาปาทปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ…เป… ถินมิทฺธปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ… อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ… วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา วิหรติ… ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม [Pg.284] ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ, ตํ นิมิตฺตํ น ชานาติ น ปสฺสติ, ตสฺมึ สมเย มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมสฺส วจนีโย – ‘อหํ โข, อาวุโส, ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อนนฺตรา อาสวานํ ขโย โหติ ตํ นิมิตฺตํ น ชานามิ น ปสฺสามิ. สาธุ วต เม อายสฺมา อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสตู’ติ. ตสฺส มโนภาวนีโย ภิกฺขุ อาสวานํ ขยาย ธมฺมํ เทเสติ. อยํ, ภิกฺขุ, ฉฏฺโฐ สมโย มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุํ. „Und ferner, Mönche, wenn ein Mönch mit einem von Übelwollen besessenen Geist verweilt … von Starrheit und Trägheit besessenen Geist verweilt … von Unruhe und Gewissensbissen besessenen Geist verweilt … von Zweifelsucht besessenen Geist verweilt … [oder wenn] er jenes Zeichen nicht kennt und nicht sieht, aufgrund dessen bei dessen Erwägung die sofortige Versiegung der Triebe erfolgt – zu einer solchen Zeit sollte er einen ehrwürdigen Mönch aufsuchen und zu ihm so sprechen: ‚Freund, ich kenne und sehe jenes Zeichen nicht, aufgrund dessen bei dessen Erwägung die sofortige Versiegung der Triebe erfolgt. Möge der Ehrwürdige mir gütigerweise die Lehre verkünden, damit die Triebe versiegen.‘ Jener ehrwürdige Mönch lehrt ihn dann die Lehre zur Versiegung der Triebe. Dies, Mönche, ist die sechste Gelegenheit, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.“ ‘‘สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘อิเม โข, ภิกฺขุ, ฉ สมยา มโนภาวนียสฺส ภิกฺขุโน ทสฺสนาย อุปสงฺกมิตุ’’’นฺติ. อฏฺฐมํ. „Freunde, ich habe dies persönlich aus dem Munde des Erhabenen gehört, persönlich habe ich es so empfangen: ‚Dies, Mönche, sind die sechs Gelegenheiten, um einen ehrwürdigen Mönch aufzusuchen, um ihn zu sehen.‘“ Achte (Lehrrede). ๙. อุทายีสุตฺตํ 9. Das Udāyī-Sutta ๒๙. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ อามนฺเตสิ – ‘‘กติ นุ โข, อุทายิ, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อุทายี ตุณฺหี อโหสิ. ทุติยมฺปิ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ อามนฺเตสิ – ‘‘กติ นุ โข, อุทายิ, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? ทุติยมฺปิ โข อายสฺมา อุทายี ตุณฺหี อโหสิ. ตติยมฺปิ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ อามนฺเตสิ – ‘‘กติ นุ โข, อุทายิ, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? ตติยมฺปิ โข อายสฺมา อุทายี ตุณฺหี อโหสิ. 29. Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Udāyi: „Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Udāyi, gibt es wohl?“ Als dies gesagt worden war, blieb der ehrwürdige Udāyi stumm. Ein zweites Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Udāyi: „Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Udāyi, gibt es wohl?“ Auch ein zweites Mal blieb der ehrwürdige Udāyi stumm. Ein drittes Mal wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Udāyi: „Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Udāyi, gibt es wohl?“ Auch ein drittes Mal blieb der ehrwürdige Udāyi stumm. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตํ อุทายึ เอตทโวจ – ‘‘สตฺถา ตํ, อาวุโส อุทายิ, อามนฺเตสี’’ติ. ‘‘สุโณมหํ, อาวุโส อานนฺท, ภควโต. อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ – เสยฺยถิทํ เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป…. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐาน’’นฺติ. Da sprach der ehrwürdige Ānanda zum ehrwürdigen Udāyi: „Freund Udāyi, der Lehrer ruft dich.“ Udāyi antwortete: „Ich höre den Erhabenen, Freund Ānanda. — Hier, Herr, erinnert sich ein Mönch an vielfältige frühere Daseinsstätten — nämlich an eine Geburt, zwei Geburten … usw. So erinnert er sich in allen Einzelheiten und Umständen an seine vielfältigen früheren Daseinsstätten. Dies, Herr, ist eine Grundlage der Vergegenwärtigung.“ อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อญฺญาสึ โข อหํ, อานนฺท – ‘เนวายํ อุทายี โมฆปุริโส อธิจิตฺตํ อนุยุตฺโต วิหรตี’ติ. กติ นุ โข, อานนฺท, อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ? Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Ānanda: „Ich wusste wohl, Ānanda: ‚Dieser Udāyi, dieser törichte Mensch, weilt nicht der Schulung des höheren Geistes (adhicitta) hingegeben.‘ Wie viele Grundlagen der Vergegenwärtigung, Ānanda, gibt es denn?“ ‘‘ปญฺจ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานานิ. กตมานิ ปญฺจ? อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหาราย สํวตฺตติ. „Es gibt fünf Grundlagen der Vergegenwärtigung, Herr. Welche fünf? Hier, Herr, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinneslüsten … usw. in die dritte Vertiefung (jhāna) ein und verweilt darin. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Leben.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อาโลกสญฺญํ มนสิ กโรติ, ทิวา สญฺญํ อธิฏฺฐาติ, ยถา ทิวา ตถา รตฺตึ, ยถา รตฺตึ ตถา ทิวา; อิติ วิวเฏน เจตสา [Pg.285] อปริโยนทฺเธน สปฺปภาสํ จิตฺตํ ภาเวติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ ญาณทสฺสนปฺปฏิลาภาย สํวตฺตติ. „Wiederum, Herr, lenkt ein Mönch seine Aufmerksamkeit auf die Wahrnehmung des Lichts; er festigt die Wahrnehmung des Tages — wie am Tag, so in der Nacht; wie in der Nacht, so am Tag. So entfaltet er mit offenem und unverhülltem Geist ein lichtvolles Gemüt. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zur Erlangung von Wissen und Schau (ñāṇadassana).“ ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆาณิกา ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ กามราคปฺปหานาย สํวตฺตติ. „Wiederum, Herr, betrachtet ein Mönch eben diesen Körper von den Fußsohlen aufwärts und von den Haarspitzen abwärts, umschlossen von der Haut und voll von mancherlei Unreinheiten: ‚Es gibt in diesem Körper Kopfhaare, Körperhaare, Nägel, Zähne, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen, Knochenmark, Nieren, Herz, Leber, Zwerchfell, Milz, Lunge, Darm, Gekröse, Mageninhalt, Kot, Galle, Schleim, Eiter, Blut, Schweiß, Fett, Tränen, Hauttalg, Speichel, Nasenschleim, Gelenkschmiere, Urin.‘ Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zur Überwindung der Sinnenlust.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ เสยฺยถาปิ ปสฺเสยฺย สรีรํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ เอกาหมตํ วา ทฺวีหมตํ วา ตีหมตํ วา อุทฺธุมาตกํ วินีลกํ วิปุพฺพกชาตํ. โส อิมเมว กายํ เอวํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’’’ติ. „Wiederum, Herr, als ob ein Mönch einen auf dem Friedhof weggeworfenen Körper sähe, einen Tag tot, zwei Tage tot oder drei Tage tot, aufgedunsen, bläulich verfärbt und in Fäulnis übergegangen. Er zieht den Vergleich zu seinem eigenen Körper: ‚Auch dieser mein Körper ist von solcher Natur, wird so werden und kann dem nicht entgehen.‘“ ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน ปสฺเสยฺย สรีรํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ กาเกหิ วา ขชฺชมานํ กุลเลหิ วา ขชฺชมานํ คิชฺเฌหิ วา ขชฺชมานํ สุนเขหิ วา ขชฺชมานํ สิงฺคาเลหิ วา ขชฺชมานํ วิวิเธหิ วา ปาณกชาเตหิ ขชฺชมานํ. โส อิมเมว กายํ เอวํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’’’ติ. „Oder als ob er einen auf dem Friedhof weggeworfenen Körper sähe, der von Krähen zerfressen wird, von Falken zerfressen, von Geiern zerfressen, von Hunden zerfressen, von Schakalen zerfressen oder von verschiedenen Arten von Gewürm zerfressen wird. Er zieht den Vergleich zu seinem eigenen Körper: ‚Auch dieser mein Körper ist von solcher Natur, wird so werden und kann dem nicht entgehen.‘“ ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน ปสฺเสยฺย สรีรํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ อฏฺฐิกสงฺขลิกํ สมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ…เป… อฏฺฐิกสงฺขลิกํ นิมฺมํสโลหิตมกฺขิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ… อฏฺฐิกสงฺขลิกํ อปคตมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ. อฏฺฐิกานิ อปคตสมฺพนฺธานิ ทิสาวิทิสาวิกฺขิตฺตานิ, อญฺเญน หตฺถฏฺฐิกํ อญฺเญน ปาทฏฺฐิกํ อญฺเญน ชงฺฆฏฺฐิกํ อญฺเญน อูรุฏฺฐิกํ อญฺเญน กฏิฏฺฐิกํ อญฺเญน ผาสุกฏฺฐิกํ [Pg.286] อญฺเญน ปิฏฺฐิกณฺฏกฏฺฐิกํ อญฺเญน ขนฺธฏฺฐิกํ อญฺเญน คีวฏฺฐิกํ อญฺเญน หนุกฏฺฐิกํ อญฺเญน ทนฺตกฏฺฐิกํ อญฺเญน สีสกฏาหํ, อฏฺฐิกานิ เสตานิ สงฺขวณฺณปฺปฏิภาคานิ อฏฺฐิกานิ ปุญฺชกิตานิ เตโรวสฺสิกานิ อฏฺฐิกานิ ปูตีนิ จุณฺณกชาตานิ. โส อิมเมว กายํ เอวํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’ติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ อสฺมิมานสมุคฺฆาตาย สํวตฺตติ. „Oder als ob er einen auf dem Friedhof weggeworfenen Körper sähe: ein Skelett mit Fleisch- und Blutresten, durch Sehnen zusammengehalten … ein Skelett ohne Fleisch, blutbeschmiert, durch Sehnen zusammengehalten … ein Skelett ohne Fleisch und Blut, durch Sehnen zusammengehalten. Oder die Knochen, nicht mehr zusammenhängend, in alle Himmelsrichtungen verstreut: hier ein Handknochen, dort ein Fußknochen, dort ein Schienbeinknochen, dort ein Oberschenkelknochen, dort ein Beckenknochen, dort ein Rippenknochen, dort ein Rückgratknochen, dort ein Schulterknochen, dort ein Halsknochen, dort ein Kieferknochen, dort ein Zahn, dort die Schädelkapsel; die Knochen weiß, von der Farbe einer Seemuschel, oder zu einem Haufen aufgetürmt, über ein Jahr alt, oder verfault und zu Staub zerfallen. Er zieht den Vergleich zu seinem eigenen Körper: ‚Auch dieser mein Körper ist von solcher Natur, wird so werden und kann dem nicht entgehen.‘ Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zur restlosen Ausmerzung des Eigendünkels (asmimāna).“ ‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ, ภนฺเต, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ อเนกธาตุปฏิเวธาย สํวตฺตติ. อิมานิ โข, ภนฺเต, ปญฺจ อนุสฺสติฏฺฐานานี’’ติ. „Wiederum, Herr, tritt ein Mönch durch das Schwinden von Glück … usw. in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Herr, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zum Durchdringen der vielfältigen Elemente. Dies, Herr, sind die fünf Grundlagen der Vergegenwärtigung.“ ‘‘สาธุ, สาธุ, อานนฺท! เตน หิ ตฺวํ, อานนฺท, อิทมฺปิ ฉฏฺฐํ อนุสฺสติฏฺฐานํ ธาเรหิ. อิธานนฺท, ภิกฺขุ สโตว อภิกฺกมติ สโตว ปฏิกฺกมติ สโตว ติฏฺฐติ สโตว นิสีทติ สโตว เสยฺยํ กปฺเปติ สโตว กมฺมํ อธิฏฺฐาติ. อิทํ, อานนฺท, อนุสฺสติฏฺฐานํ เอวํ ภาวิตํ เอวํ พหุลีกตํ สติสมฺปชญฺญาย สํวตฺตตี’’ติ. นวมํ. „Gut so, gut so, Ānanda! Dann merke dir, Ānanda, auch noch diese sechste Grundlage der Vergegenwärtigung: Hier, Ānanda, geht ein Mönch achtsam voran, er kehrt achtsam zurück, er steht achtsam, er sitzt achtsam, er legt sich achtsam nieder, er verrichtet seine Arbeit achtsam. Diese Grundlage der Vergegenwärtigung, Ānanda, führt, wenn sie so entfaltet und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und Wissensklarheit.“ Das neunte (Sutta). ๑๐. อนุตฺตริยสุตฺตํ 10. Die Lehrrede über die Vortrefflichkeiten (Anuttariya-Sutta). ๓๐. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อนุตฺตริยานิ. กตมานิ ฉ? ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยนฺติ. 30. „Mönche, es gibt diese sechs Unübertrefflichkeiten. Welche sechs? Die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Hörens, die Unübertrefflichkeit des Gewinns, die Unübertrefflichkeit der Schulung, die Unübertrefflichkeit des Dienens und die Unübertrefflichkeit des Gedenkens.“ ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทสฺสนานุตฺตริยํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ หตฺถิรตนมฺปิ ทสฺสนาย คจฺฉติ, อสฺสรตนมฺปิ ทสฺสนาย คจฺฉติ, มณิรตนมฺปิ ทสฺสนาย คจฺฉติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ทสฺสนาย คจฺฉติ, สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ มิจฺฉาปฏิปนฺนํ ทสฺสนาย คจฺฉติ. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, ทสฺสนํ; เนตํ นตฺถีติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, ทสฺสนํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ทสฺสนาย คจฺฉติ [Pg.287] นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, ทสฺสนานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ทสฺสนาย คจฺฉติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทสฺสนานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ. „Und was, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit des Sehens? Da geht, Mönche, jemand hin, um ein kostbares Elefanten-Juwel zu sehen, ein kostbares Pferde-Juwel zu sehen, ein kostbares Edelstein-Juwel zu sehen, oder er geht hin, um vielerlei Erhabenes oder Niedriges zu betrachten; oder er geht hin, um einen Asketen oder Brahmanen zu sehen, der falsche Ansichten hat und einen falschen Weg beschreitet. Es gibt dieses Sehen, Mönche; ich sage nicht, dass es dieses Sehen nicht gibt. Doch dieses Sehen, Mönche, ist niedrig, gemein, gewöhnlich, unedel und nicht mit dem Wahren Nutzen verbunden; es führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu direktem Wissen, nicht zum Erwachen und nicht zum Nirvana. Wer aber, Mönche, mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um den Vollendeten oder einen Jünger des Vollendeten zu sehen – dies, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit unter allen Arten des Sehens zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nirvanas; nämlich, wenn man mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um den Vollendeten oder einen Jünger des Vollendeten zu sehen. Dies, Mönche, nennt man die Unübertrefflichkeit des Sehens. So ist die Unübertrefflichkeit des Sehens.“ ‘‘สวนานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ เภริสทฺทมฺปิ สวนาย คจฺฉติ, วีณาสทฺทมฺปิ สวนาย คจฺฉติ, คีตสทฺทมฺปิ สวนาย คจฺฉติ, อุจฺจาวจํ วา ปน สวนาย คจฺฉติ, สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาปฏิปนฺนสฺส ธมฺมสฺสวนาย คจฺฉติ. อตฺเถตํ, ภิกฺขเว, สวนํ; เนตํ นตฺถีติ วทามิ. ตญฺจ โข เอตํ, ภิกฺขเว, สวนํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา ธมฺมสฺสวนาย คจฺฉติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, สวนานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา ธมฺมสฺสวนาย คจฺฉติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สวนานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ. „Und wie verhält es sich mit der Unübertrefflichkeit des Hörens? Da geht, Mönche, jemand hin, um den Klang von Trommeln zu hören, den Klang von Lauten zu hören, den Klang von Gesängen zu hören, oder er geht hin, um vielerlei Erhabenes oder Niedriges zu hören; oder er geht hin, um die Lehre eines Asketen oder Brahmanen zu hören, der falsche Ansichten hat und einen falschen Weg beschreitet. Es gibt dieses Hören, Mönche; ich sage nicht, dass es dieses Hören nicht gibt. Doch dieses Hören, Mönche, ist niedrig, gemein, gewöhnlich, unedel und nicht mit dem Wahren Nutzen verbunden; es führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu direktem Wissen, nicht zum Erwachen und nicht zum Nirvana. Wer aber, Mönche, mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um die Lehre des Vollendeten oder eines Jüngers des Vollendeten zu hören – dies, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit unter allen Arten des Hörens zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nirvanas; nämlich, wenn man mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe hingeht, um die Lehre des Vollendeten oder eines Jüngers des Vollendeten zu hören. Dies, Mönche, nennt man die Unübertrefflichkeit des Hörens. So ist die Unübertrefflichkeit des Sehens und die Unübertrefflichkeit des Hörens.“ ‘‘ลาภานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุตฺตลาภมฺปิ ลภติ, ทารลาภมฺปิ ลภติ, ธนลาภมฺปิ ลภติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ลาภํ ลภติ, สมเณ วา พฺราหฺมเณ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิเก มิจฺฉาปฏิปนฺเน สทฺธํ ปฏิลภติ. อตฺเถโส, ภิกฺขเว, ลาโภ; เนโส นตฺถีติ วทามิ. โส จ โข เอโส, ภิกฺขเว, ลาโภ หีโน คมฺโม โปถุชฺชนิโก อนริโย อนตฺถสํหิโต, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคเต วา ตถาคตสาวเก วา [Pg.288] สทฺธํ ปฏิลภติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, ลาภานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคเต วา ตถาคตสาวเก วา สทฺธํ ปฏิลภติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ลาภานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ. „Und wie verhält es sich mit der Unübertrefflichkeit des Gewinns? Da erlangt, Mönche, jemand den Gewinn von Söhnen, den Gewinn einer Ehefrau, den Gewinn von Reichtum, oder er erlangt vielerlei Erhabenes oder Niedriges als Gewinn; oder er gewinnt Vertrauen zu einem Asketen oder Brahmanen, der falsche Ansichten hat und einen falschen Weg beschreitet. Es gibt diesen Gewinn, Mönche; ich sage nicht, dass es diesen Gewinn nicht gibt. Doch dieser Gewinn, Mönche, ist niedrig, gemein, gewöhnlich, unedel und nicht mit dem Wahren Nutzen verbunden; es führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu direktem Wissen, nicht zum Erwachen und nicht zum Nirvana. Wer aber, Mönche, mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe Vertrauen zum Vollendeten oder zu einem Jünger des Vollendeten erlangt – dies, Mönche, ist die Unübertrefflichkeit unter allen Arten des Gewinns zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nirvanas; nämlich, wenn man mit gefestigtem Vertrauen, mit gefestigter Liebe, unerschütterlich und voller Hingabe Vertrauen zum Vollendeten oder zu einem Jünger des Vollendeten erlangt. Dies, Mönche, nennt man die Unübertrefflichkeit des Gewinns. So ist die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Hörens und die Unübertrefflichkeit des Gewinns.“ ‘‘สิกฺขานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ หตฺถิสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, อสฺสสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, รถสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, ธนุสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, ถรุสฺมิมฺปิ สิกฺขติ, อุจฺจาวจํ วา ปน สิกฺขติ, สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาปฏิปนฺนสฺส สิกฺขติ. อตฺเถสา, ภิกฺขเว, สิกฺขา; เนสา นตฺถีติ วทามิ. สา จ โข เอสา, ภิกฺขเว, สิกฺขา หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย อธิสีลมฺปิ สิกฺขติ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขติ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, สิกฺขานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย อธิสีลมฺปิ สิกฺขติ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขติ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขติ, นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สิกฺขานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ. Und wie, ihr Mönche, verhält es sich mit der Unvergleichlichkeit der Schulung (sikkhānuttariya)? Da, ihr Mönche, lernt jemand die Kunst der Elefantenführung, die Kunst der Pferdekunde, die Kunst des Wagenlenkens, die Kunst des Bogenschießens, die Kunst des Schwertkampfes, oder er lernt verschiedene andere hohe oder niedrige Künste; oder er lernt die falsche Praxis eines Asketen oder Brahmanen mit falscher Ansicht und falschem Wandel. Es gibt diese Schulungen, ihr Mönche; ich sage nicht, dass es sie nicht gibt. Doch diese Schulungen sind niedrig, gewöhnlich, weltlich, nicht-edel und führen nicht zum Heil; sie führen nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna. Wer aber, ihr Mönche, in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin die höhere Tugend (adhisīla) übt, den höheren Geist (adhicitta) übt und die höhere Weisheit (adhipañña) übt, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, mit unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen – dies, ihr Mönche, ist das Höchste unter den Schulungen zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna; nämlich, dass man in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin die höhere Tugend übt, den höheren Geist übt und die höhere Weisheit übt, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Unvergleichlichkeit der Schulung. So gibt es die Unvergleichlichkeit des Sehens, die Unvergleichlichkeit des Hörens, die Unvergleichlichkeit des Gewinnens und die Unvergleichlichkeit der Schulung. ‘‘ปาริจริยานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ขตฺติยมฺปิ ปริจรติ, พฺราหฺมณมฺปิ ปริจรติ, คหปติมฺปิ ปริจรติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ปริจรติ, สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ มิจฺฉาปฏิปนฺนํ ปริจรติ. อตฺเถสา, ภิกฺขเว, ปาริจริยา; เนสา นตฺถีติ วทามิ. สา จ โข เอสา, ภิกฺขเว, ปาริจริยา หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา, น นิพฺพิทาย…เป… น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ปริจรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน[Pg.289], เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, ปาริจริยานํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา ปริจรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาริจริยานุตฺตริยํ. อิติ ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ. Und wie, ihr Mönche, verhält es sich mit der Unvergleichlichkeit des Dienens (pāricariyānuttariya)? Da, ihr Mönche, dient jemand einem Adligen (Khattiya), einem Brahmanen, einem Hausvater, oder er dient verschiedenen anderen hohen oder niedrigen Personen; oder er dient einem Asketen oder Brahmanen mit falscher Ansicht und falschem Wandel. Es gibt dieses Dienen, ihr Mönche; ich sage nicht, dass es das nicht gibt. Doch dieses Dienen ist niedrig, gewöhnlich, weltlich, nicht-edel und führt nicht zum Heil; es führt nicht zur Abkehr... und nicht zum Nibbāna. Wer aber, ihr Mönche, dem Tathāgata oder einem Jünger des Tathāgata dient, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, mit unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen – dies, ihr Mönche, ist das Höchste unter den Arten des Dienens zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna; nämlich, dass man dem Tathāgata oder einem Jünger des Tathāgata dient, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Unvergleichlichkeit des Dienens. So gibt es die Unvergleichlichkeit des Sehens, des Hörens, des Gewinnens, der Schulung und des Dienens. ‘‘อนุสฺสตานุตฺตริยญฺจ กถํ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุตฺตลาภมฺปิ อนุสฺสรติ, ทารลาภมฺปิ อนุสฺสรติ, ธนลาภมฺปิ อนุสฺสรติ, อุจฺจาวจํ วา ปน ลาภํ อนุสฺสรติ, สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ มิจฺฉาปฏิปนฺนํ อนุสฺสรติ. อตฺเถสา, ภิกฺขเว, อนุสฺสติ; เนสา นตฺถีติ วทามิ. สา จ โข เอสา, ภิกฺขเว, อนุสฺสติ หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา, น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา อนุสฺสรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน, เอตทานุตฺตริยํ, ภิกฺขเว, อนุสฺสตีนํ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ ตถาคตํ วา ตถาคตสาวกํ วา อนุสฺสรติ นิวิฏฺฐสทฺโธ นิวิฏฺฐเปโม เอกนฺตคโต อภิปฺปสนฺโน. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนุสฺสตานุตฺตริยํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อนุตฺตริยานี’’ติ. Und wie, ihr Mönche, verhält es sich mit der Unvergleichlichkeit der Vergegenwärtigung (anussatānuttariya)? Da, ihr Mönche, erinnert sich jemand an den Gewinn von Söhnen, erinnert sich an den Gewinn einer Ehefrau, erinnert sich an den Gewinn von Reichtum, oder er erinnert sich an verschiedene andere hohe oder niedrige Gewinne; oder er erinnert sich an einen Asketen oder Brahmanen mit falscher Ansicht und falschem Wandel. Es gibt diese Arten der Vergegenwärtigung, ihr Mönche; ich sage nicht, dass es sie nicht gibt. Doch diese Vergegenwärtigung ist niedrig, gewöhnlich, weltlich, nicht-edel und führt nicht zum Heil; sie führt nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna. Wer aber, ihr Mönche, sich an den Tathāgata oder einen Jünger des Tathāgata erinnert, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, mit unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen – dies, ihr Mönche, ist das Höchste unter den Arten der Vergegenwärtigung zur Reinigung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna; nämlich, dass man sich an den Tathāgata oder einen Jünger des Tathāgata erinnert, mit gefestigtem Vertrauen, gefestigter Liebe, unerschütterlicher Hingabe und tiefem Vertrauen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Unvergleichlichkeit der Vergegenwärtigung. Dies, ihr Mönche, sind die sechs Unvergleichlichkeiten." ‘‘เย ทสฺสนานุตฺตรํ ลทฺธา, สวนญฺจ อนุตฺตรํ; ลาภานุตฺตริยํ ลทฺธา, สิกฺขานุตฺตริเย รตา. Diejenigen, die das höchste Sehen und das höchste Hören erlangt haben, die den höchsten Gewinn erlangt haben und in der höchsten Schulung Freude finden, ‘‘อุปฏฺฐิตา ปาริจริยา, ภาวยนฺติ อนุสฺสตึ; วิเวกปฺปฏิสํยุตฺตํ, เขมํ อมตคามินึ. im höchsten Dienen gefestigt sind und die Vergegenwärtigung entfalten, die mit der Abgeschiedenheit verbunden ist, sicher ist und zum Todlosen (Nibbāna) führt, ‘‘อปฺปมาเท ปมุทิตา, นิปกา สีลสํวุตา; เต เว กาเลน ปจฺเจนฺติ, ยตฺถ ทุกฺขํ นิรุชฺฌตี’’ติ. ทสมํ; die in der Achtsamkeit frohlocken, weise und in Tugend gezügelt sind, sie erkennen wahrlich zur rechten Zeit jenen Ort, an dem alles Leiden aufhört. (Das zehnte Sutta) อนุตฺตริยวคฺโค ตติโย. Das dritte Kapitel über die Unvergleichlichkeiten (Anuttariyavagga). ตสฺสุทฺทานํ – Die Zusammenfassung (Udāna) dazu: สามโก [Pg.290] อปริหานิโย, ภยํ หิมวานุสฺสติ; กจฺจาโน ทฺเว จ สมยา, อุทายี อนุตฺตริเยนาติ. Sāmako, Aparihāniyo, Bhayaṃ, Himavā, Anussati, Kaccāno, zwei Suttas über Gelegenheiten (Samaya), Udāyī und über die Unvergleichlichkeiten (Anuttariya). ๔. เทวตาวคฺโค 4. Kapitel der Devas (Devatāvagga) ๑. เสขสุตฺตํ 1. Sekhasutta (Das Sutta über den Übenden) ๓๑. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? กมฺมารามตา, ภสฺสารามตา, นิทฺทารามตา, สงฺคณิการามตา, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตา, โภชเน อมตฺตญฺญุตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน ปริหานาย สํวตฺตนฺติ. 31. „Sechs Dinge, ihr Mönche, führen zum Verfall eines Mönchs, der noch in der Schulung steht (sekha). Welche sechs? Das Gefallen an geschäftiger Arbeit, das Gefallen am Reden, das Gefallen am Schlafen, das Gefallen an Gesellschaft, mangelnde Beherrschung der Sinnestore und Unmäßigkeit beim Essen – diese sechs Dinge, ihr Mönche, führen zum Verfall eines Mönchs, der noch in der Schulung steht.“ ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? น กมฺมารามตา, น ภสฺสารามตา, น นิทฺทารามตา, น สงฺคณิการามตา, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารตา, โภชเน มตฺตญฺญุตา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา เสขสฺส ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. ปฐมํ. „Diese sechs Dinge, ihr Mönche, führen dazu, dass ein übender Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Keine Freude an Geschäftigkeit, keine Freude an Geschwätz, keine Freude an Schlaf, keine Freude an Gesellschaft, Bewachung der Sinnespforten und Maßhalten beim Essen – diese sechs Dinge, ihr Mönche, führen dazu, dass ein übender Mönch nicht zurückfällt.“ Das Erste. ๒. ปฐมอปริหานสุตฺตํ 2. Erste Lehrrede über das Nicht-Zurückfallen ๓๒. อถ โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ – 32. Da begab sich eine gewisse Gottheit in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrerbietig begrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen wie folgt: ‘‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, อปฺปมาทคารวตา, ปฏิสนฺถารคารวตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. อิทมโวจ สา เทวตา. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข สา เทวตา ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. „‚Sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Ehrfurcht vor dem Lehrer, Ehrfurcht vor der Lehre, Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, Ehrfurcht vor der Schulung, Ehrfurcht vor der Wachsamkeit und Ehrfurcht vor der Gastfreundschaft – diese sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt.‘ Dies sprach jene Gottheit. Der Lehrer stimmte zu. Da dachte jene Gottheit: ‚Der Lehrer stimmt mir zu‘, grüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle.“ อถ [Pg.291] โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, อปฺปมาทคารวตา, ปฏิสนฺถารคารวตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ. Dann, nach Ablauf jener Nacht, wandte sich der Erhabene an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo ich mich befand. Nachdem sie mich ehrerbietig begrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zu mir: ‚Sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Ehrfurcht vor dem Lehrer, Ehrfurcht vor der Lehre, Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, Ehrfurcht vor der Schulung, Ehrfurcht vor der Wachsamkeit und Ehrfurcht vor der Gastfreundschaft – diese sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt.‘ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt, mich ehrerbietig begrüßt und rechtsherum umwandelt hatte, verschwand sie sogleich an Ort und Stelle.“ ‘‘สตฺถุครุ ธมฺมครุ, สงฺเฆ จ ติพฺพคารโว; อปฺปมาทครุ ภิกฺขุ, ปฏิสนฺถารคารโว; อภพฺโพ ปริหานาย, นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก’’ติ. ทุติยํ; „Wer Ehrfurcht hat vor dem Lehrer und der Lehre, und wer der Gemeinschaft tiefe Verehrung zollt; wer Ehrfurcht hat vor der Wachsamkeit und wer Gastfreundschaft ehrt – ein solcher Mönch kann nicht zurückfallen; er ist dem Nibbāna nahe.“ Das Zweite. ๓. ทุติยอปริหานสุตฺตํ 3. Zweite Lehrrede über das Nicht-Zurückfallen ๓๓. ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, หิริคารวตา, โอตฺตปฺปคารวตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ. 33. „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo ich mich befand. Nachdem sie mich ehrerbietig begrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zu mir: ‚Sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt. Welche sechs? Ehrfurcht vor dem Lehrer, Ehrfurcht vor der Lehre, Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, Ehrfurcht vor der Schulung, Ehrfurcht vor Schamgefühl und Ehrfurcht vor moralischer Scheu – diese sechs Dinge, Herr, führen dazu, dass ein Mönch nicht zurückfällt.‘ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt, mich ehrerbietig begrüßt und rechtsherum umwandelt hatte, verschwand sie sogleich an Ort und Stelle.“ ‘‘สตฺถุครุ ธมฺมครุ, สงฺเฆ จ ติพฺพคารโว; หิริโอตฺตปฺปสมฺปนฺโน, สปฺปติสฺโส สคารโว; อภพฺโพ ปริหานาย, นิพฺพานสฺเสว สนฺติเก’’ติ. ตติยํ; „Wer Ehrfurcht hat vor dem Lehrer und der Lehre, und wer der Gemeinschaft tiefe Verehrung zollt; wer mit Schamgefühl und moralischer Scheu ausgestattet ist, respektvoll und ehrerbietig – ein solcher Mönch kann nicht zurückfallen; er ist dem Nibbāna nahe.“ Das Dritte. ๔. มหาโมคฺคลฺลานสุตฺตํ 4. Lehrrede über Mahāmoggallāna ๓๔. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส รโหคตสฺส [Pg.292] ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘‘กตเมสานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? เตน โข ปน สมเยน ติสฺโส นาม ภิกฺขุ อธุนากาลงฺกโต อญฺญตรํ พฺรหฺมโลกํ อุปปนฺโน โหติ. ตตฺรปิ นํ เอวํ ชานนฺติ – ‘‘ติสฺโส พฺรหฺมา มหิทฺธิโก มหานุภาโว’’ติ. 34. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, dem Park des Anāthapiṇḍika. Da stieg im ehrwürdigen Mahāmoggallāna, während er allein in der Abgeschiedenheit weilte, folgender Gedanke auf: „Welche Götter wohl besitzen solches Wissen: ‚Die Stromeingetretenen sind vor dem Verfall bewahrt, sicher in ihrer Bestimmung, dem Erwachen zugewandt‘?“ Zu jener Zeit war ein Mönch namens Tissa gerade erst verstorben und in einer bestimmten Brahma-Welt wiedergeboren worden. Dort kannte man ihn als: „Brahma Tissa ist von großer Macht und großer Herrlichkeit.“ อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ – เชตวเน อนฺตรหิโต ตสฺมึ พฺรหฺมโลเก ปาตุรโหสิ. อทฺทสา โข ติสฺโส พฺรหฺมา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ – ‘‘เอหิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน; สฺวาคตํ, มาริส โมคฺคลฺลาน; จิรสฺสํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน; อิมํ ปริยายมกาสิ, ยทิทํ อิธาคมนาย. นิสีท, มาริส โมคฺคลฺลาน, อิทมาสนํ ปญฺญตฺต’’นฺติ. นิสีทิ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ปญฺญตฺเต อาสเน. ติสฺโสปิ โข พฺรหฺมา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข ติสฺสํ พฺรหฺมานํ อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ – Da verschwand der ehrwürdige Mahāmoggallāna im Jetavana – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – und erschien in jener Brahma-Welt. Brahma Tissa sah den ehrwürdigen Mahāmoggallāna von weitem kommen. Als er den ehrwürdigen Mahāmoggallāna sah, sprach er zu ihm: „Komm, lieber Moggallāna; willkommen, lieber Moggallāna; es ist schon lange her, lieber Moggallāna, seit du diese Gelegenheit wahrgenommen hast, hierher zu kommen. Setz dich, lieber Moggallāna; hier ist ein Platz bereitgestellt.“ Der ehrwürdige Mahāmoggallāna setzte sich auf den bereitgestellten Platz. Auch Brahma Tissa begrüßte den ehrwürdigen Mahāmoggallāna ehrerbietig und setzte sich an eine Seite. Als Brahma Tissa zur Seite saß, sprach der ehrwürdige Mahāmoggallāna zu ihm: ‘‘กตเมสานํ โข, ติสฺส, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘จาตุมหาราชิกานํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ. „Welche Götter, Tissa, besitzen solches Wissen: ‚Die Stromeingetretenen sind vor dem Verfall bewahrt, sicher in ihrer Bestimmung, dem Erwachen zugewandt‘?“ „Bei den Göttern der Vier Großkönige, lieber Moggallāna, ist solches Wissen vorhanden: ‚Die Stromeingetretenen sind vor dem Verfall bewahrt, sicher in ihrer Bestimmung, dem Erwachen zugewandt.‘“ ‘‘สพฺเพสญฺเญว นุ โข, ติสฺส, จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘น โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, สพฺเพสํ จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, จาตุมหาราชิกา เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา อริยกนฺเตหิ สีเลหิ [Pg.293] อสมนฺนาคตา น เตสํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย จ โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, จาตุมหาราชิกา เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคตา, เตสํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ. „Tissa, besitzen wirklich alle Götter im Reich der vier Großkönige die folgende Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘?“ „Ehrwürdiger Moggallāna, nicht alle Götter im Reich der vier Großkönige besitzen diese Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘. Jene Götter im Reich der vier Großkönige, ehrwürdiger Moggallāna, die nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und nicht über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese Götter besitzen nicht diese Erkenntnis. Jene Götter im Reich der vier Großkönige jedoch, ehrwürdiger Moggallāna, die über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese besitzen die Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘.“ ‘‘จาตุมหาราชิกานญฺเญว นุ โข, ติสฺส, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ อุทาหุ ตาวตึสานมฺปิ เทวานํ…เป… ยามานมฺปิ เทวานํ… ตุสิตานมฺปิ เทวานํ… นิมฺมานรตีนมฺปิ เทวานํ… ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนมฺปิ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนมฺปิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ. „Tissa, besitzen nur die Götter im Reich der vier Großkönige diese Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘, oder besitzen auch die Götter der Dreißigrei … die Yāma-Götter … die Tusita-Götter … die Nimmānarati-Götter … die Paranimmitavasavatti-Götter diese Erkenntnis?“ „Ehrwürdiger Moggallāna, auch die Paranimmitavasavatti-Götter besitzen diese Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘.“ ‘‘สพฺเพสญฺเญว นุ โข, ติสฺส, ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ? ‘‘น โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, สพฺเพสํ ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปรนิมฺมิตวสวตฺตี เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน อสมนฺนาคตา, อริยกนฺเตหิ สีเลหิ อสมนฺนาคตา, น เตสํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’ติ. เย จ โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปรนิมฺมิตวสวตฺตี เทวา พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตา, อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคตา เตสํ เอวํ ญาณํ โหติ – ‘โสตาปนฺนา นาม อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายณา’’’ติ. „Tissa, besitzen wirklich alle Paranimmitavasavatti-Götter die folgende Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘?“ „Ehrwürdiger Moggallāna, nicht alle Paranimmitavasavatti-Götter besitzen diese Erkenntnis. Jene Paranimmitavasavatti-Götter, ehrwürdiger Moggallāna, die nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, nicht über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und nicht über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese Götter besitzen nicht diese Erkenntnis. Jene Paranimmitavasavatti-Götter jedoch, ehrwürdiger Moggallāna, die über unerschütterliches Vertrauen in den Buddha verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in das Dhamma verfügen, über unerschütterliches Vertrauen in den Saṅgha verfügen und über die Tugenden verfügen, die den Edlen lieb sind – diese besitzen die Erkenntnis: ‚Sotāpannas sind vor dem Verfall in die niederen Welten sicher, sie sind in ihrer Bestimmung gefestigt und auf die Erleuchtung ausgerichtet‘.“ อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ติสฺสสฺส พฺรหฺมุโน ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา – ‘‘เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ – ‘พฺรหฺมโลเก อนฺตรหิโต เชตวเน ปาตุรโหสี’’’ติ. จตุตฺถํ. Da erfreute sich der ehrwürdige Mahāmoggallāna an den Worten des Brahma Tissa und hieß sie gut. So wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde, so verschwand er aus der Brahma-Welt und erschien im Jetavana-Kloster wieder. Das vierte [Sutta]. ๕. วิชฺชาภาคิยสุตฺตํ 5. Vijjābhāgiyasutta (Das Sutta über die Anteile am Wissen) ๓๕. ‘‘ฉยิเม[Pg.294], ภิกฺขเว, ธมฺมา วิชฺชาภาคิยา. กตเม ฉ? อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา วิชฺชาภาคิยา’’ติ. ปญฺจมํ. 35. „Mönche, diese sechs Dinge gehören zum wahren Wissen. Welche sechs? Die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung des Aufhörens. Dies sind die sechs Dinge, Mönche, die zum wahren Wissen gehören.“ Das fünfte [Sutta]. ๖. วิวาทมูลสุตฺตํ 6. Vivādamūlasutta (Das Sutta über die Wurzeln des Streits) ๓๖. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, วิวาทมูลานิ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ อุปนาหี. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โกธโน โหติ อุปนาหี โส สตฺถริปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเมปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขายปิ น ปริปูรการี โหติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเม อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขาย น ปริปูรการี โส สงฺเฆ วิวาทํ ชเนติ, โย โหติ วิวาโท พหุชนาหิตาย พหุชนาสุขาย พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานาย วายเมยฺยาถ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา น สมนุปสฺเสยฺยาถ, ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสวาย ปฏิปชฺเชยฺยาถ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานํ โหติ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสโว โหติ. 36. „Mönche, es gibt diese sechs Wurzeln des Streits. Welche sechs? Hierbei ist ein Mönch zornig und nachtragend. Ein solcher Mönch, der zornig und nachtragend ist, lebt ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Lehrer, ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Dhamma, ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Saṅgha, und er erfüllt die Schulung nicht. Ein Mönch, der so ohne Ehrfurcht und ohne Rücksicht gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Saṅgha lebt und die Schulung nicht erfüllt, erzeugt Streit im Saṅgha; dieser Streit gereicht zum Unheil und zum Unglück vieler Menschen, zum Schaden, zum Unheil und zum Leid für Götter und Menschen. Wenn ihr, Mönche, eine solche Wurzel des Streits in euch selbst oder bei anderen wahrnehmt, dann solltet ihr euch bemühen, eben diese böse Wurzel des Streits aufzugeben. Wenn ihr, Mönche, eine solche Wurzel des Streits weder in euch selbst noch bei anderen wahrnehmt, dann solltet ihr so üben, dass eben diese böse Wurzel des Streits künftig nicht mehr entsteht. So geschieht das Aufgeben dieser bösen Wurzel des Streits; so wird das künftige Entstehen dieser bösen Wurzel des Streits verhindert.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ ปฬาสี…เป… อิสฺสุกี โหติ มจฺฉรี… สโฐ โหติ มายาวี… ปาปิจฺโฉ โหติ มิจฺฉาทิฏฺฐิ… สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี, โส สตฺถริปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเมปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขายปิ น ปริปูรการี โหติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเม…เป… สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขาย น ปริปูรการี, โส สงฺเฆ วิวาทํ ชเนติ, โย โหติ วิวาโท พหุชนาหิตาย [Pg.295] พหุชนาสุขาย พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานาย วายเมยฺยาถ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา น สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสวาย ปฏิปชฺเชยฺยาถ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานํ โหติ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสโว โหติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ วิวาทมูลานี’’ติ. ฉฏฺฐํ. „Weiterhin, ihr Mönche, ist ein Mönch herabwürdigend (makkhī), streitsüchtig (paḷāsī)... pe... missgünstig (issukī), geizig (maccharī)... falsch (saṭho), betrügerisch (māyāvī)... von bösen Wünschen beseelt (pāpiccho), von falscher Ansicht (micchādiṭṭhi)... er hält starr an der eigenen Ansicht fest (sandiṭṭhiparāmāsī), klammert sich fest daran (ādhānaggāhī) und lässt nur schwer davon ab (duppaṭinissaggī). Ihr Mönche, jener Mönch, der starr an der eigenen Ansicht festhält, sich fest daran klammert und nur schwer davon ablässt, der lebt ohne Ehrfurcht (agāravo) und Ehrerbietung (appatisso) gegenüber dem Lehrer, auch gegenüber dem Dhamma lebt er ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung, auch gegenüber dem Sangha lebt er ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung, und auch in der Schulung ist er nicht zur Vollendung strebend. Ihr Mönche, jener Mönch, der ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer lebt, gegenüber dem Dhamma... pe... gegenüber dem Sangha ohne Ehrfurcht und Ehrerbietung lebt und die Schulung nicht vollendet, der erzeugt Zwietracht im Sangha. Eine solche Zwietracht geschieht zum Unheil vieler, zum Unglück vieler, zum Nachteil, zum Unheil und zum Leiden vieler Menschen, für Götter und Menschen. Wenn ihr, ihr Mönche, eine solche Wurzel des Streits (vivādamūlaṃ) entweder in euch selbst oder außerhalb bemerkt, dann solltet ihr euch, ihr Mönche, um die Überwindung ebendieser unheilsamen Wurzel des Streits bemühen. Wenn ihr, ihr Mönche, eine solche Wurzel des Streits weder in euch selbst noch außerhalb bemerkt, dann solltet ihr, ihr Mönche, so üben, dass ebendiese unheilsame Wurzel des Streits in der Zukunft nicht mehr einfließt. So geschieht die Überwindung dieser unheilsamen Wurzel des Streits. So wird der zukünftige Einfluss dieser unheilsamen Wurzel des Streits unterbunden. Dies, ihr Mönche, sind die sechs Wurzeln des Streits.“ Das Sechste. ๗. ฉฬงฺคทานสุตฺตํ 7. Die Lehrrede über die sechsfache Gabe (Chaḷaṅgadānasuttaṃ) ๓๗. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน เวฬุกณฺฑกี นนฺทมาตา อุปาสิกา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานปฺปมุเข ภิกฺขุสงฺเฆ ฉฬงฺคสมนฺนาคตํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปติ. อทฺทสา โข ภควา ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน เวฬุกณฺฑกึ นนฺทมาตรํ อุปาสิกํ สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานปฺปมุเข ภิกฺขุสงฺเฆ ฉฬงฺคสมนฺนาคตํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปนฺตึ. ทิสฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘เอสา, ภิกฺขเว, เวฬุกณฺฑกี นนฺทมาตา อุปาสิกา สาริปุตฺตโมคฺคลฺลานปฺปมุเข ภิกฺขุสงฺเฆ ฉฬงฺคสมนฺนาคตํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปติ’’. 37. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit bereitete die Laienanhängerin Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka eine mit sechs Faktoren ausgestattete Gabe für die Mönchsgemeinschaft vor, mit Sāriputta und Moggallāna an der Spitze. Der Erhabene sah mit dem göttlichen Auge, das rein ist und das menschliche Auge übertrifft, wie die Laienanhängerin Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka die mit sechs Faktoren ausgestattete Gabe für die Mönchsgemeinschaft mit Sāriputta und Moggallāna an der Spitze darbrachte. Nachdem er dies gesehen hatte, wandte er sich an die Mönche: „Ihr Mönche, diese Laienanhängerin Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka bringt eine mit sechs Faktoren ausgestattete Gabe für den Sangha der Mönche mit Sāriputta und Moggallāna an der Spitze dar.“ ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ฉฬงฺคสมนฺนาคตา ทกฺขิณา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ทายกสฺส ตีณงฺคานิ โหนฺติ, ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ. กตมานิ ทายกสฺส ตีณงฺคานิ? อิธ, ภิกฺขเว, ทายโก ปุพฺเพว ทานา สุมโน โหติ, ททํ จิตฺตํ ปสาเทติ, ทตฺวา อตฺตมโน โหติ. อิมานิ ทายกสฺส ตีณงฺคานิ. „Und wie, ihr Mönche, ist eine Gabe mit sechs Faktoren ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, gibt es drei Faktoren des Gebers (dāyaka) und drei Faktoren der Empfänger (paṭiggāhaka). Welches sind die drei Faktoren des Gebers? Hierbei, ihr Mönche, ist der Geber schon vor dem Geben frohen Herzens (sumano), während des Gebens klärt er seinen Geist (cittaṃ pasādeti), und nach dem Geben ist er erfreut (attamano). Dies sind die drei Faktoren des Gebers.“ ‘‘กตมานิ ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปฏิคฺคาหกา วีตราคา วา โหนฺติ ราควินยาย วา ปฏิปนฺนา, วีตโทสา วา โหนฺติ โทสวินยาย วา ปฏิปนฺนา, วีตโมหา วา โหนฺติ โมหวินยาย วา ปฏิปนฺนา. อิมานิ ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ. อิติ ทายกสฺส ตีณงฺคานิ, ปฏิคฺคาหกานํ ตีณงฺคานิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ฉฬงฺคสมนฺนาคตา ทกฺขิณา โหติ. „Welches sind die drei Faktoren der Empfänger? Hierbei, ihr Mönche, sind die Empfänger entweder frei von Gier (vītarāgā) oder sie üben zur Überwindung der Gier; sie sind entweder frei von Hass (vītadosā) oder sie üben zur Überwindung des Hasses; sie sind entweder frei von Verblendung (vītamohā) oder sie üben zur Überwindung der Verblendung. Dies sind die drei Faktoren der Empfänger. So sind es drei Faktoren des Gebers und drei Faktoren der Empfänger. In dieser Weise, ihr Mönche, ist eine Gabe mit sechs Faktoren ausgestattet.“ ‘‘เอวํ [Pg.296] ฉฬงฺคสมนฺนาคตาย, ภิกฺขเว, ทกฺขิณาย น สุกรํ ปุญฺญสฺส ปมาณํ คเหตุํ – ‘เอตฺตโก ปุญฺญาภิสนฺโท กุสลาภิสนฺโท สุขสฺสาหาโร โสวคฺคิโก สุขวิปาโก สคฺคสํวตฺตนิโก อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตตี’ติ. อถ โข อสงฺขฺเยยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาปุญฺญกฺขนฺโธตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. „Bei einer solchen mit sechs Faktoren ausgestatteten Gabe, ihr Mönche, ist es nicht leicht, das Maß des Verdienstes zu erfassen, etwa so: ‚So groß ist die Flut des Verdienstes, die Flut des Heilsamen, die Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, in den Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt.‘ Vielmehr wird es als eine unzählbare, unermessliche, große Menge an Verdienst (mahāpuññakkhandho) bezeichnet.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, มหาสมุทฺเท น สุกรํ อุทกสฺส ปมาณํ คเหตุํ – ‘เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกานีติ วา เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกสตานีติ วา เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกสหสฺสานีติ วา เอตฺตกานิ อุทกาฬฺหกสตสหสฺสานี’ติ วา. อถ โข อสงฺขฺเยยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาอุทกกฺขนฺโธตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวํ ฉฬงฺคสมนฺนาคตาย ทกฺขิณาย น สุกรํ ปุญฺญสฺส ปมาณํ คเหตุํ – ‘เอตฺตโก ปุญฺญาภิสนฺโท กุสลาภิสนฺโท สุขสฺสาหาโร โสวคฺคิโก สุขวิปาโก สคฺคสํวตฺตนิโก อิฏฺฐาย กนฺตาย มนาปาย หิตาย สุขาย สํวตฺตตี’ติ. อถ โข อสงฺขฺเยยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาปุญฺญกฺขนฺโธตฺเวว สงฺขํ คจฺฉตี’’ติ. „Gleichwie, ihr Mönche, es im großen Ozean nicht leicht ist, das Maß des Wassers zu erfassen, etwa so: ‚So viele Maßeinheiten Wasser sind es‘ oder ‚so viele hundert Maßeinheiten‘ oder ‚so viele tausend Maßeinheiten‘ oder ‚so viele hunderttausend Maßeinheiten‘; vielmehr wird es einfach als eine unzählbare, unermessliche, große Wassermasse bezeichnet. Ebenso, ihr Mönche, ist es bei dieser mit sechs Faktoren ausgestatteten Gabe nicht leicht, das Maß des Verdienstes zu erfassen... pe... Vielmehr wird es als eine unzählbare, unermessliche, große Menge an Verdienst bezeichnet.“ ‘‘ปุพฺเพว ทานา สุมโน, ททํ จิตฺตํ ปสาทเย; ทตฺวา อตฺตมโน โหติ, เอสา ยญฺญสฺส สมฺปทา. „Schon vor dem Geben frohen Herzens, beim Geben kläre man den Geist; nach dem Geben ist man erfreut – dies ist die Vollkommenheit des Opfers.“ ‘‘วีตราคา วีตโทสา, วีตโมหา อนาสวา; เขตฺตํ ยญฺญสฺส สมฺปนฺนํ, สญฺญตา พฺรหฺมจารโย. „Frei von Gier, frei von Hass, frei von Verblendung, ohne Triebe; ein vollkommenes Feld für das Opfer sind jene Gezügelten, die den heiligen Wandel führen.“ ‘‘สยํ อาจมยิตฺวาน, ทตฺวา สเกหิ ปาณิภิ; อตฺตโน ปรโต เจโส, ยญฺโญ โหติ มหปฺผโล. „Nachdem man sich selbst gereinigt hat und mit eigenen Händen gibt, ist dieses Opfer für einen selbst und für andere von großer Frucht.“ ‘‘เอวํ ยชิตฺวา เมธาวี, สทฺโธ มุตฺเตน เจตสา; อพฺยาปชฺชํ สุขํ โลกํ, ปณฺฑิโต อุปปชฺชตี’’ติ. สตฺตมํ; „Wer so opfert, klug und vertrauensvoll, mit befreitem Geiste, der Weise gelangt in eine leidfreie, glückliche Welt.“ Das Siebte. ๘. อตฺตการีสุตฺตํ 8. Die Lehrrede über den Eigenwirker (Attakārīsuttaṃ) ๓๘. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ [Pg.297] เอตทโวจ – ‘‘อหญฺหิ, โภ โคตม, เอวํวาที เอวํทิฏฺฐิ – ‘นตฺถิ อตฺตกาโร, นตฺถิ ปรกาโร’’’ติ. ‘‘มาหํ, พฺราหฺมณ, เอวํวาทึ เอวํทิฏฺฐึ อทฺทสํ วา อสฺโสสึ วา. กถญฺหิ นาม สยํ อภิกฺกมนฺโต, สยํ ปฏิกฺกมนฺโต เอวํ วกฺขติ – ‘นตฺถิ อตฺตกาโร, นตฺถิ ปรกาโร’’’ติ! 38. Da begab sich ein gewisser Brahmane dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er herangetreten war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nach Beendigung dieser freundlichen und erinnerungswürdigen Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Brahmane zum Erhabenen: „Ich, Herr Gotama, vertrete eine solche Lehre und eine solche Ansicht: ‚Es gibt kein eigenes Wirken (attakāra), es gibt kein Wirken anderer (parakāra)‘.“ – „Ich habe, o Brahmane, noch nie jemanden gesehen oder von jemandem gehört, der eine solche Lehre und eine solche Ansicht vertritt. Wie kann man denn, während man selbst vorwärtsschreitet und selbst zurückweicht, sagen: ‚Es gibt kein eigenes Wirken, es gibt kein Wirken anderer‘?“ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, อตฺถิ อารพฺภธาตู’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘อารพฺภธาตุยา สติ อารพฺภวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อารพฺภธาตุยา สติ อารพฺภวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺติ, อยํ สตฺตานํ อตฺตกาโร อยํ ปรกาโร’’. „Was meinst du, Brahmane, gibt es ein Element der Tatkraft (ārabbhadhātu)?“ – „Ja, Herr.“ – „Wenn es ein Element der Tatkraft gibt, werden dann Wesen erkannt, die Tatkraft an den Tag legen?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass nun, Brahmane, bei bestehendem Element der Tatkraft Wesen erkannt werden, die Tatkraft zeigen, dies ist das eigene Wirken der Wesen, dies ist das Wirken anderer.“ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, อตฺถิ นิกฺกมธาตุ…เป… อตฺถิ ปรกฺกมธาตุ… อตฺถิ ถามธาตุ… อตฺถิ ฐิติธาตุ… อตฺถิ อุปกฺกมธาตู’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘อุปกฺกมธาตุยา สติ อุปกฺกมวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข, พฺราหฺมณ, อุปกฺกมธาตุยา สติ อุปกฺกมวนฺโต สตฺตา ปญฺญายนฺติ, อยํ สตฺตานํ อตฺตกาโร อยํ ปรกาโร’’. „Was meinst du, Brahmane, gibt es ein Element des Aufbruchs (nikkamadhātu) …pe… ein Element des Strebens (parakkamadhātu) … ein Element der Willenskraft (thāmadhātu) … ein Element der Beständigkeit (ṭhitidhātu) … ein Element des Unterfangens (upakkamadhātu)?“ – „Ja, Herr.“ – „Wenn es ein Element des Unterfangens gibt, werden dann Wesen erkannt, die ein Unterfangen an den Tag legen?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass nun, Brahmane, bei bestehendem Element des Unterfangens Wesen erkannt werden, die ein Unterfangen zeigen, dies ist das eigene Wirken der Wesen, dies ist das Wirken anderer.“ ‘‘มาหํ, พฺราหฺมณ, เอวํวาทึ เอวํทิฏฺฐึ อทฺทสํ วา อสฺโสสึ วา. กถญฺหิ นาม สยํ อภิกฺกมนฺโต สยํ ปฏิกฺกมนฺโต เอวํ วกฺขติ – ‘นตฺถิ อตฺตกาโร นตฺถิ ปรกาโร’’’ติ. „Ich habe, o Brahmane, noch nie jemanden gesehen oder von jemandem gehört, der eine solche Lehre und eine solche Ansicht vertritt. Wie kann man denn, während man selbst vorwärtsschreitet und selbst zurückweicht, sagen: ‚Es gibt kein eigenes Wirken, es gibt kein Wirken anderer‘?“, so sprach der Erhabene. ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ! อฏฺฐมํ. „Vortrefflich, Herr Gotama! …pe… Von heute an möge mich der Herr Gotama als einen Laienanhänger (upāsaka) ansehen, der für sein ganzes Leben Zuflucht gesucht hat.“ Das Achte. ๙. นิทานสุตฺตํ 9. Nidānasutta (Die Lehrrede über die Ursachen) ๓๙. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? โลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย. น, ภิกฺขเว, โลภา อโลโภ สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, โลภา โลโภว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, โทสา อโทโส สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, โทสา โทโสว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, โมหา อโมโห สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, โมหา โมโหว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, โลภเชน กมฺเมน โทสเชน กมฺเมน โมหเชน กมฺเมน เทวา ปญฺญายนฺติ, มนุสฺสา ปญฺญายนฺติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ สุคติโย. อถ โข, ภิกฺขเว, โลภเชน กมฺเมน โทสเชน กมฺเมน โมหเชน กมฺเมน [Pg.298] นิรโย ปญฺญายติ ติรจฺฉานโยนิ ปญฺญายติ เปตฺติวิสโย ปญฺญายติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ ทุคฺคติโย. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. 39. „Es gibt, ihr Mönche, diese drei Ursachen für das Entstehen von Taten (Kamma). Welche drei? Gier ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Hass ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Verblendung ist eine Ursache für das Entstehen von Taten. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Gier die Nicht-Gier; vielmehr entsteht aus Gier, ihr Mönche, wiederum nur Gier. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Hass der Nicht-Hass; vielmehr entsteht aus Hass, ihr Mönche, wiederum nur Hass. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Verblendung die Nicht-Verblendung; vielmehr entsteht aus Verblendung, ihr Mönche, wiederum nur Verblendung. Nicht durch Taten, die aus Gier geboren sind, nicht durch Taten, die aus Hass geboren sind, nicht durch Taten, die aus Verblendung geboren sind, werden Götter offenbar, werden Menschen offenbar, oder irgendwelche andere glückliche Daseinsformen (sugati). Vielmehr werden, ihr Mönche, durch Taten, die aus Gier geboren sind, durch Taten, die aus Hass geboren sind, durch Taten, die aus Verblendung geboren sind, die Hölle offenbar, das Tierreich offenbar, das Reich der hungrigen Geister (pettivisaya) offenbar, oder irgendwelche andere unglückliche Daseinsformen (duggati). Dies sind, ihr Mönche, die drei Ursachen für das Entstehen von Taten.“ ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? อโลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย. น, ภิกฺขเว, อโลภา โลโภ สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, อโลภา อโลโภว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, อโทสา โทโส สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, อโทสา อโทโสว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, อโมหา โมโห สมุเทติ; อถ โข, ภิกฺขเว, อโมหา อโมโหว สมุเทติ. น, ภิกฺขเว, อโลภเชน กมฺเมน อโทสเชน กมฺเมน อโมหเชน กมฺเมน นิรโย ปญฺญายติ ติรจฺฉานโยนิ ปญฺญายติ เปตฺติวิสโย ปญฺญายติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ ทุคฺคติโย. อถ โข, ภิกฺขเว, อโลภเชน กมฺเมน อโทสเชน กมฺเมน อโมหเชน กมฺเมน เทวา ปญฺญายนฺติ, มนุสฺสา ปญฺญายนฺติ, ยา วา ปนญฺญาปิ กาจิ สุคติโย. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยายา’’ติ. นวมํ. „Es gibt, ihr Mönche, diese drei Ursachen für das Entstehen von Taten. Welche drei? Nicht-Gier ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Nicht-Hass ist eine Ursache für das Entstehen von Taten, Nicht-Verblendung ist eine Ursache für das Entstehen von Taten. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Nicht-Gier die Gier; vielmehr entsteht aus Nicht-Gier, ihr Mönche, wiederum nur Nicht-Gier. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Nicht-Hass der Hass; vielmehr entsteht aus Nicht-Hass, ihr Mönche, wiederum nur Nicht-Hass. Nicht entsteht, ihr Mönche, aus Nicht-Verblendung die Verblendung; vielmehr entsteht aus Nicht-Verblendung, ihr Mönche, wiederum nur Nicht-Verblendung. Nicht durch Taten, die aus Nicht-Gier geboren sind, nicht durch Taten, die aus Nicht-Hass geboren sind, nicht durch Taten, die aus Nicht-Verblendung geboren sind, werden die Hölle offenbar, das Tierreich offenbar, das Reich der hungrigen Geister offenbar, oder irgendwelche andere unglückliche Daseinsformen offenbar. Vielmehr werden, ihr Mönche, durch Taten, die aus Nicht-Gier geboren sind, durch Taten, die aus Nicht-Hass geboren sind, durch Taten, die aus Nicht-Verblendung geboren sind, Götter offenbar, werden Menschen offenbar, oder irgendwelche andere glückliche Daseinsformen offenbar. Dies sind, ihr Mönche, die drei Ursachen für das Entstehen von Taten.“ Das Neunte. ๑๐. กิมิลสุตฺตํ 10. Kimilasutta ๔๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา กิมิลายํ วิหรติ นิจุลวเน. อถ โข อายสฺมา กิมิโล เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา กิมิโล ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นุ โข, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม น จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, กิมิล, ตถาคเต ปรินิพฺพุเต ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย สตฺถริ อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, ธมฺเม อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, สงฺเฆ อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, สิกฺขาย อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, อปฺปมาเท อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา, ปฏิสนฺถาเร อคารวา วิหรนฺติ อปฺปติสฺสา. อยํ โข, กิมิล, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม น จิรฏฺฐิติโก โหติ’’. 40. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Kimilā im Niculavana-Hain. Da begab sich der ehrwürdige Kimila dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Kimila zum Erhabenen: „Was ist wohl, o Herr, der Grund, was die Ursache dafür, dass nach dem Heimgang des Vollendeten (Tathāgata) die wahre Lehre (Saddhamma) nicht lange Bestand hat?“ – „Hierbei, Kimila, wenn der Vollendete vollkommen verschieden ist, verweilen Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber dem Lehrer, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Lehre, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Gemeinde (Saṅgha), ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Übung (sikkhā), ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Achtsamkeit (appamāda), ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Gastfreundschaft (paṭisanthāra). Dies ist, Kimila, der Grund, dies die Ursache dafür, dass nach dem Heimgang des Vollendeten die wahre Lehre nicht lange Bestand hat.“ ‘‘โก [Pg.299] ปน, ภนฺเต, เหตุ โก ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, กิมิล, ตถาคเต ปรินิพฺพุเต ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย สตฺถริ สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, ธมฺเม สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, สงฺเฆ สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, สิกฺขาย สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, อปฺปมาเท สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา, ปฏิสนฺถาเร สคารวา วิหรนฺติ สปฺปติสฺสา. อยํ โข, กิมิล, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน ตถาคเต ปรินิพฺพุเต สทฺธมฺโม จิรฏฺฐิติโก โหตี’’ติ. ทสมํ. „Was aber ist, Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb der wahre Dhamma lange Bestand hat, nachdem der Tathāgata vollkommen erloschen ist?“ „Hier, Kimila, leben Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen nach dem vollkommenen Erlöschen des Tathāgata mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Dhamma, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber dem Sangha, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber der Schulung, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber der Achtsamkeit, mit Ehrfurcht und Ehrerbietung gegenüber der Gastfreundschaft. Dies ist, Kimila, die Ursache, dies ist der Grund, weshalb der wahre Dhamma lange Bestand hat, nachdem der Tathāgata vollkommen erloschen ist.“ Zehntes [Sutta]. ๑๑. ทารุกฺขนฺธสุตฺตํ 11. Das Sutta über den Holzstamm ๔๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา สาริปุตฺโต ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สมฺพหุเลหิ ภิกฺขูหิ สทฺธึ คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหนฺโต อทฺทส อญฺญตรสฺมึ ปเทเส มหนฺตํ ทารุกฺขนฺธํ. ทิสฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ปสฺสถ โน, อาวุโส, ตุมฺเห อมุํ มหนฺตํ ทารุกฺขนฺธ’’นฺติ? ‘‘เอวมาวุโส’’ติ. 41. So habe ich gehört – Zu einer Zeit verweilte der ehrwürdige Sāriputta in Rājagaha auf dem Geierberg. Da bekleidete sich der ehrwürdige Sāriputta am Vormittag, nahm Schale und Obergewand und stieg zusammen mit vielen Mönchen vom Geierberg herab, wobei er an einer gewissen Stelle einen großen Holzstamm sah. Als er ihn sah, wandte er sich an die Mönche: „Seht ihr, Freunde, diesen großen Holzstamm dort?“ – „Ja, Freund.“ ‘‘อากงฺขมาโน, อาวุโส, ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ ปถวีตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? อตฺถิ, อาวุโส, อมุมฺหิ ทารุกฺขนฺเธ ปถวีธาตุ, ยํ นิสฺสาย ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ ปถวีตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย. อากงฺขมาโน, อาวุโส, ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ อาโปตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย …เป… เตโชตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย… วาโยตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย… สุภนฺตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย… อสุภนฺตฺเวว อธิมุจฺเจยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? อตฺถิ, อาวุโส, อมุมฺหิ ทารุกฺขนฺเธ อสุภธาตุ, ยํ นิสฺสาย ภิกฺขุ อิทฺธิมา เจโตวสิปฺปตฺโต อมุํ ทารุกฺขนฺธํ อสุภนฺตฺเวว อธิมุจฺเจยฺยา’’ติ. เอกาทสมํ. „Wenn er es wünschte, Freunde, könnte ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloße Erde auffassen. Warum ist das so? Es gibt, Freunde, in diesem Holzstamm das Erd-Element, worauf gestützt ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloße Erde auffassen könnte. Wenn er es wünschte, Freunde, könnte ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloßes Wasser auffassen ... als bloßes Feuer ... als bloßen Wind ... als bloß das Schöne ... als bloß das Unschöne auffassen. Warum ist das so? Es gibt, Freunde, in diesem Holzstamm das Element des Unschönen, worauf gestützt ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat, diesen Holzstamm als bloß das Unschöne auffassen könnte.“ Elftes [Sutta]. ๑๒. นาคิตสุตฺตํ 12. Das Nāgita-Sutta ๔๒. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน อิจฺฉานงฺคลํ นาม โกสลานํ พฺราหฺมณคาโม ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา อิจฺฉานงฺคเล วิหรติ [Pg.300] อิจฺฉานงฺคลวนสณฺเฑ. อสฺโสสุํ โข อิจฺฉานงฺคลกา พฺราหฺมณคหปติกา – ‘‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต อิจฺฉานงฺคลํ อนุปฺปตฺโต อิจฺฉานงฺคเล วิหรติ อิจฺฉานงฺคลวนสณฺเฑ. ตํ โข ปน ภวนฺตํ โคตมํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน…เป… พุทฺโธ ภควา’ติ. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ…เป… อรหตํ ทสฺสนํ โหตี’’ติ. อถ โข อิจฺฉานงฺคลกา พฺราหฺมณคหปติกา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ปหูตํ ขาทนียํ โภชนียํ อาทาย เยน อิจฺฉานงฺคลวนสณฺโฑ เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา พหิทฺวารโกฏฺฐเก อฏฺฐํสุ อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา. 42. So habe ich gehört – Zu einer Zeit wanderte der Erhabene durch das Land der Kosaler zusammen mit einer großen Mönchsgemeinde und gelangte zu einem Brahmanendorf der Kosaler namens Icchānaṅgala. Dort verweilte der Erhabene bei Icchānaṅgala im Icchānaṅgala-Waldhain. Die Brahmanen und Hausväter von Icchānaṅgala hörten: „Der Asket Gotama, ein Sohn der Sakyer, der aus dem Sakya-Geschlecht in die Hauslosigkeit gezogen ist, ist in Icchānaṅgala angekommen und verweilt im Icchānaṅgala-Waldhain. Über diesen Herrn Gotama ist solch ein guter Ruf erschallt: ‚So ist er, der Erhabene: ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel ... ein Erleuchteter, ein Erhabener.‘ Er hat diese Welt mit ihren Göttern unmittelbar durchschaut ... Einen solchen Heiligen zu sehen, ist wahrlich ein Segen.“ Da nahmen die Brahmanen und Hausväter von Icchānaṅgala nach Ablauf jener Nacht reichlich feste und weiche Speisen mit und begaben sich zum Icchānaṅgala-Waldhain; dort stellten sie sich vor dem Torbau auf, laut lärmend und geräuschvoll. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา นาคิโต ภควโต อุปฏฺฐาโก โหติ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ นาคิตํ อามนฺเตสิ – ‘‘เก ปน เต, นาคิต, อุจฺจาสทฺทา มหาสทฺทา เกวฏฺฏา มญฺเญ มจฺฉวิโลเป’’ติ? ‘‘เอเต, ภนฺเต, อิจฺฉานงฺคลกา พฺราหฺมณคหปติกา ปหูตํ ขาทนียํ โภชนียํ อาทาย พหิทฺวารโกฏฺฐเก ฐิตา ภควนฺตํเยว อุทฺทิสฺส ภิกฺขุสงฺฆญฺจา’’ติ. ‘‘มาหํ, นาคิต, ยเสน สมาคมํ, มา จ มยา ยโส. โย โข, นาคิต, นยิมสฺส เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส นิกามลาภี อสฺส อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, ยสฺสาหํ เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, โส ตํ มีฬฺหสุขํ มิทฺธสุขํ ลาภสกฺการสิโลกสุขํ สาทิเยยฺยา’’ติ. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Nāgita der persönliche Betreuer des Erhabenen. Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdige Nāgita: „Wer sind diese Leute, Nāgita, mit ihren lauten und gellenden Stimmen? Man könnte meinen, es seien Fischer, die einen Fischfang plündern.“ – „Das sind, Herr, die Brahmanen und Hausväter von Icchānaṅgala, die mit reichlich festen und weichen Speisen vor dem Torbau stehen, eigens für den Erhabenen und die Mönchsgemeinde.“ – „Ich will nichts zu tun haben mit Ruhm, Nāgita, und der Ruhm nicht mit mir. Wer immer, Nāgita, dieses Glück der Entsagung, Glück der Abgeschiedenheit, Glück der inneren Ruhe, Glück der Erleuchtung nicht nach Wunsch erlangt, nicht ohne Mühe, nicht ohne Beschwerde erlangt – für welches ich doch ein Empfänger nach Wunsch bin, ohne Mühe, ohne Beschwerde – der mag sich an jenem unsauberen Glück, an jenem Glück der Schläfrigkeit, an dem Glück aus Gewinn, Verehrung und Ruhm erfreuen.“ ‘‘อธิวาเสตุ ทานิ, ภนฺเต, ภควา; อธิวาเสตุ, สุคโต; อธิวาสนกาโล ทานิ, ภนฺเต, ภควโต. เยน เยเนว ทานิ, ภนฺเต, ภควา คมิสฺสติ, ตนฺนินฺนาว ภวิสฺสนฺติ พฺราหฺมณคหปติกา เนคมา เจว ชานปทา จ. เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ยถานินฺนํ อุทกานิ ปวตฺตนฺติ; เอวเมวํ โข, ภนฺเต, เยน เยเนว ทานิ ภควา คมิสฺสติ, ตนฺนินฺนาว ภวิสฺสนฺติ พฺราหฺมณคหปติกา เนคมา เจว ชานปทา จ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ, ภนฺเต, ภควโต สีลปญฺญาณ’’นฺติ. „Möge der Erhabene nun zustimmen, Herr; möge der Glückselige zustimmen; jetzt ist für den Erhabenen die Zeit der Zustimmung. Wohin auch immer der Erhabene nun gehen mag, dorthin werden auch die Brahmanen und Hausväter aus den Marktflecken und vom Lande hinstreben. Gerade so, Herr, wie bei heftigem Regen das Wasser dem Gefälle nach abfließt, genau so, Herr, werden die Brahmanen und Hausväter aus den Marktflecken und vom Lande dorthin hinstreben, wohin auch immer der Erhabene nun gehen mag. Warum ist das so? Weil, Herr, die Tugend und Weisheit des Erhabenen so groß ist.“ ‘‘มาหํ, นาคิต, ยเสน สมาคมํ, มา จ มยา ยโส. โย โข, นาคิต, นยิมสฺส เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส [Pg.301] นิกามลาภี อสฺส อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, ยสฺสาหํ เนกฺขมฺมสุขสฺส ปวิเวกสุขสฺส อุปสมสุขสฺส สมฺโพธสุขสฺส นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, โส ตํ มีฬฺหสุขํ มิทฺธสุขํ ลาภสกฺการสิโลกสุขํ สาทิเยยฺย. „Ich will nichts zu tun haben mit Ruhm, Nāgita, und der Ruhm nicht mit mir. Wer immer, Nāgita, dieses Glück der Entsagung, Glück der Abgeschiedenheit, Glück der inneren Ruhe, Glück der Erleuchtung nicht nach Wunsch erlangt, nicht ohne Mühe, nicht ohne Beschwerde erlangt – für welches ich doch ein Empfänger nach Wunsch bin, ohne Mühe, ohne Beschwerde – der mag sich an jenem unsauberen Glück, an jenem Glück der Schläfrigkeit, an dem Glück aus Gewinn, Verehrung und Ruhm erfreuen.“ ‘‘อิธาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ คามนฺตวิหารึ สมาหิตํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิมํ อายสฺมนฺตํ อารามิโก วา อุปฏฺฐหิสฺสติ สมณุทฺเทโส วา ตํ ตมฺหา สมาธิมฺหา จาเวสฺสตี’ติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน น อตฺตมโน โหมิ คามนฺตวิหาเรน. อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ อรญฺเญ ปจลายมานํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิ อยมายสฺมา อิมํ นิทฺทากิลมถํ ปฏิวิโนเทตฺวา อรญฺญสญฺญํเยว มนสิ กริสฺสติ เอกตฺต’นฺติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน. „Nāgita, ich sehe hier einen Mönch, der in der Nähe eines Dorfes lebt und in Konzentration versunken dasitzt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird ihn ein Klosterdiener oder ein Novize bedienen und ihn so aus dieser Konzentration reißen.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts in Dorfnähe nicht zufrieden. Hier aber, Nāgita, sehe ich einen Waldbewohner-Mönch, der im Wald im Sitzen einnickt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird dieser Ehrwürdige diese Schläfrigkeit und Ermüdung vertreiben und nur noch die Wahrnehmung der Waldeinsamkeit als Einheit geistig bearbeiten.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ อรญฺเญ อสมาหิตํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิ อยมายสฺมา อสมาหิตํ วา จิตฺตํ สมาทหิสฺสติ, สมาหิตํ วา จิตฺตํ อนุรกฺขิสฺสตี’ติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน. „Weiterhin, Nāgita, sehe ich hier einen Waldbewohner-Mönch, der im Wald unkonzentriert dasitzt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird dieser Ehrwürdige seinen unkonzentrierten Geist sammeln oder seinen bereits gesammelten Geist bewahren.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ อรญฺเญ สมาหิตํ นิสินฺนํ. ตสฺส มยฺหํ, นาคิต, เอวํ โหติ – ‘อิทานิ อยมายสฺมา อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิโมเจสฺสติ, วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อนุรกฺขิสฺสตี’ติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน. „Weiterhin, Nāgita, sehe ich hier einen Waldbewohner-Mönch, der im Wald konzentriert dasitzt. Da denke ich mir, Nāgita: ‚Gleich wird dieser Ehrwürdige seinen noch nicht befreiten Geist befreien oder seinen bereits befreiten Geist bewahren.‘ Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ คามนฺตวิหารึ ลาภึ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. โส ตํ ลาภสกฺการสิโลกํ นิกามยมาโน ริญฺจติ ปฏิสลฺลานํ ริญฺจติ อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ; คามนิคมราชธานึ โอสริตฺวา วาสํ กปฺเปติ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน น อตฺตมโน โหมิ คามนฺตวิหาเรน. „Weiterhin, Nāgita, sehe ich hier einen Mönch in Dorfnähe, der Gaben von Gewändern, Almosenspeise, Lagern und Arznei für Kranke erhält. Da er nach Gewinn, Verehrung und Ruhm verlangt, vernachlässigt er die Abgeschiedenheit und vernachlässigt abgelegene Wohnsitze in der Wildnis und im Wald; er begibt sich in Dörfer, Marktflecken und Hauptstädte, um dort zu verweilen. Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts in Dorfnähe nicht zufrieden.“ ‘‘อิธ [Pg.302] ปนาหํ, นาคิต, ภิกฺขุํ ปสฺสามิ อารญฺญิกํ ลาภึ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. โส ตํ ลาภสกฺการสิโลกํ ปฏิปณาเมตฺวา น ริญฺจติ ปฏิสลฺลานํ น ริญฺจติ อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ. เตนาหํ, นาคิต, ตสฺส ภิกฺขุโน อตฺตมโน โหมิ อรญฺญวิหาเรน. ยสฺมาหํ, นาคิต, สมเย อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน น กญฺจิ ปสฺสามิ ปุรโต วา ปจฺฉโต วา, ผาสุ เม, นาคิต, ตสฺมึ สมเย โหติ อนฺตมโส อุจฺจารปสฺสาวกมฺมายา’’ติ. ทฺวาทสมํ. „Hier aber, Nāgita, sehe ich einen Waldbewohner-Mönch, der Gaben von Gewändern, Almosenspeise, Lagern und Arznei für Kranke erhält. Indem er diesen Gewinn, diese Verehrung und diesen Ruhm zurückweist, vernachlässigt er die Abgeschiedenheit nicht und vernachlässigt die abgelegenen Wohnsitze in der Wildnis und im Wald nicht. Darum, Nāgita, bin ich mit jenem Mönch hinsichtlich seines Aufenthalts im Wald zufrieden. Wenn ich, Nāgita, zu einer Zeit auf einer Fernstraße unterwegs bin und niemanden vor mir oder hinter mir sehe, dann empfinde ich zu dieser Zeit Wohlbehagen, und sei es nur, um meine Notdurft zu verrichten.“ Zwölftes (Sutta). เทวตาวคฺโค จตุตฺโถ. Das vierte Kapitel über die Gottheiten (Devatāvaggo) ist abgeschlossen. ตสฺสุทฺทานํ – Die Inhaltsübersicht dazu lautet: เสขา ทฺเว อปริหานิ, โมคฺคลฺลาน วิชฺชาภาคิยา; วิวาททานตฺตการี นิทานํ, กิมิลทารุกฺขนฺเธน นาคิโตติ. Sekhā, zwei über das Nicht-Abnehmen, Moggallāna, die dem Wissen angehörenden Faktoren, Streit, Geben, der Eigenwirksame, die Ursache, Kimila, das Baumstamm-Gleichnis und Nāgita. ๕. ธมฺมิกวคฺโค 5. Dhammika-Kapitel ๑. นาคสุตฺตํ 1. Das Sutta über den Elefanten (Nāga-Sutta) ๔๓. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อายามานนฺท, เยน ปุพฺพาราโม มิคารมาตุปาสาโท เตนุปสงฺกมิสฺสาม ทิวาวิหารายา’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. 43. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Garten des Anāthapiṇḍika. Da nun kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem er in Sāvatthī um Almosen gewandert war und nach der Mahlzeit von seinem Almosengang zurückgekehrt war, wandte er sich an den ehrwürdigen Ānanda: ‚Komm, Ānanda, wir wollen zum Pubbārāma, dem Palast von Migāras Mutter, gehen, um dort den Tag zu verbringen.‘ ‚Ja, Herr‘, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. อถ โข ภควา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ เยน ปุพฺพาราโม มิคารมาตุปาสาโท เตนุปสงฺกมิ. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อายามานนฺท, เยน ปุพฺพโกฏฺฐโก เตนุปสงฺกมิสฺสาม คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุ’’นฺติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ [Pg.303] โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข ภควา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ เยน ปุพฺพโกฏฺฐโก เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. ปุพฺพโกฏฺฐเก คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. Da begab sich der Erhabene zusammen mit dem ehrwürdigen Ānanda zum Pubbārāma, dem Palast von Migāras Mutter. Am Abend erhob sich der Erhabene aus seiner Einsamkeit und wandte sich an den ehrwürdigen Ānanda: ‚Komm, Ānanda, wir wollen zum östlichen Badeplatz gehen, um die Glieder zu waschen.‘ ‚Ja, Herr‘, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. Da begab sich der Erhabene zusammen mit dem ehrwürdigen Ānanda zum östlichen Badeplatz, um die Glieder zu waschen. Nachdem er sich am östlichen Badeplatz gewaschen hatte und aus dem Wasser gestiegen war, blieb er mit nur einem Gewand bekleidet stehen, während er seinen Körper trocknen ließ. เตน โข ปน สมเยน รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส เสโต นาม นาโค มหาตูริย ตาฬิตวาทิเตน ปุพฺพโกฏฺฐกา ปจฺจุตฺตรติ. อปิสฺสุ ตํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘‘อภิรูโป วต, โภ, รญฺโญ นาโค; ทสฺสนีโย วต, โภ, รญฺโญ นาโค; ปาสาทิโก วต, โภ, รญฺโญ นาโค; กายุปปนฺโน วต, โภ, รญฺโญ นาโค’’ติ! เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อุทายี ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘หตฺถิเมว นุ โข, ภนฺเต, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’ติ, อุทาหุ อญฺญมฺปิ กญฺจิ มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’’’ติ? ‘‘หตฺถิมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’ติ! อสฺสมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… โคณมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… อุรคมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… รุกฺขมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ…เป… มนุสฺสมฺปิ โข, อุทายิ, มหนฺตํ พฺรหนฺตํ กายุปปนฺนํ ชโน ทิสฺวา เอวมาห – ‘นาโค วต, โภ, นาโค’ติ! อปิ จ, อุทายิ, โย สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย อาคุํ น กโรติ กาเยน วาจาย มนสา, ตมหํ ‘นาโค’ติ พฺรูมี’’ติ. Zu jener Zeit stieg der Elefant namens Seto des Königs Pasenadi von Kosala unter dem Klang großer Musikinstrumente vom östlichen Badeplatz herauf. Als die Menschen ihn sahen, sagten sie: „O wie schön ist doch der Elefant des Königs! Wie ansehnlich ist doch der Elefant des Königs! Wie vertrauenerweckend ist doch der Elefant des Königs! Wie vollkommen gewachsen ist doch der Elefant des Königs!“ Da sprach der ehrwürdige Udāyi zum Erhabenen: „Herr, sagt das Volk ‚Wahrhaftig, ein Nāga!‘ nur, wenn es einen großen, gewaltigen, vollkommen gewachsenen Elefanten sieht, oder sagen sie es auch, wenn sie andere große, gewaltige, vollkommen gewachsene Wesen sehen?“ „Udāyi, die Menschen sagen ‚Wahrhaftig, ein Nāga!‘, wenn sie einen großen, gewaltigen, vollkommen gewachsenen Elefanten sehen; ebenso bei einem Pferd, einem Ochsen, einer Schlange, einem Baum und auch bei einem Menschen. Doch, Udāyi, wer in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, kein Unheil begeht mit Körper, Rede und Geist, den nenne ich einen ‚Nāga‘.“ ‘‘อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต! ยาว สุภาสิตํ จิทํ, ภนฺเต, ภควตา – อปิ จ, อุทายิ, โย สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย อาคุํ น กโรติ กาเยน วาจาย มนสา, ตมหํ ‘นาโค’ติ พฺรูมี’’ติ. อิทญฺจ ปนาหํ, ภนฺเต, ภควตา สุภาสิตํ อิมาหิ คาถาหิ อนุโมทามิ – „Erstaunlich, Herr! Wunderbar, Herr! Wie wohlgesprochen ist dies doch vom Erhabenen: ‚Doch, Udāyi, wer in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, kein Unheil begeht mit Körper, Rede und Geist, den nenne ich einen „Nāga“‘. Ich möchte dieses wohlgesprochene Wort des Erhabenen mit diesen Versen preisen:“ ‘‘มนุสฺสภูตํ สมฺพุทฺธํ, อตฺตทนฺตํ สมาหิตํ; อิริยมานํ พฺรหฺมปเถ, จิตฺตสฺสูปสเม รตํ. „Den zum Menschen gewordenen vollkommen Erwachten, der sich selbst bezähmt hat und gesammelt ist, der auf dem Pfad des Höchsten wandelt und sich an der Stillung des Geistes erfreut;“ ‘‘ยํ [Pg.304] มนุสฺสา นมสฺสนฺติ, สพฺพธมฺมาน ปารคุํ; เทวาปิ ตํ นมสฺสนฺติ, อิติ เม อรหโต สุตํ. „den die Menschen verehren, der das jenseitige Ufer aller Dinge erreicht hat; auch die Götter verehren ihn – so habe ich es von dem Heiligen gehört.“ ‘‘สพฺพสํโยชนาตีตํ, วนา นิพฺพน มาคตํ; กาเมหิ เนกฺขมฺมรตํ, มุตฺตํ เสลาว กญฺจนํ. „Er hat alle Fesseln überwunden, ist aus dem Wald der Begierden in die Waldfreiheit gelangt; er erfreut sich an der Entsagung von den Sinnenlüsten und ist wie geläutertes Gold, das vom Gestein befreit ist.“ ‘‘สพฺเพ อจฺจรุจี นาโค, หิมวาญฺเญ สิลุจฺจเย; สพฺเพสํ นาคนามานํ, สจฺจนาโม อนุตฺตโร. „Wie der Himālaya die anderen Gebirge überragt, so überstrahlt der Nāga alle Wesen; unter allen, die den Namen Nāga tragen, ist er der Wahrhaft-Nāga, der Unvergleichliche.“ ‘‘นาคํ โว กิตฺตยิสฺสามิ, น หิ อาคุํ กโรติ โส; โสรจฺจํ อวิหึสา จ, ปาทา นาคสฺส เต ทุเว. „Ich werde euch den Nāga preisen, denn er begeht kein Unheil. Sanftmut und Gewaltlosigkeit sind die beiden Vorderfüße des Nāga.“ ‘‘ตโป จ พฺรหฺมจริยํ, จรณา นาคสฺส ตฺยาปเร; สทฺธาหตฺโถ มหานาโค, อุเปกฺขาเสตทนฺตวา. „Selbstzucht und heiliger Wandel sind die anderen beiden Hinterfüße des Nāga. Der große Nāga hat den Glauben als Rüssel und den Gleichmut als weiße Stoßzähne.“ ‘‘สติ คีวา สิโร ปญฺญา, วีมํสา ธมฺมจินฺตนา; „Achtsamkeit ist sein Nacken, Weisheit sein Haupt, und das Ergründen der Lehre ist die Spitze seines Rüssels.“ ธมฺมกุจฺฉิสมาตโป, วิเวโก ตสฺส วาลธิ. „Sein Leib ist die Glut der Vertiefung in der Lehre, und die Abgeschiedenheit ist sein Schweif.“ ‘‘โส ฌายี อสฺสาสรโต, อชฺฌตฺตํ สุสมาหิโต ; คจฺฉํ สมาหิโต นาโค, ฐิโต นาโค สมาหิโต. „Er ist vertieft in Meditation, findet Freude in der Ein- und Ausatmung und ist in seinem Inneren wohl gesammelt. Gehend ist der Nāga gesammelt, stehend ist der Nāga gesammelt.“ ‘‘เสยฺยํ สมาหิโต นาโค, นิสินฺโนปิ สมาหิโต; สพฺพตฺถ สํวุโต นาโค, เอสา นาคสฺส สมฺปทา. „Liegend ist der Nāga gesammelt, und auch sitzend ist er gesammelt. Überall ist der Nāga gezügelt; dies ist die Vollkommenheit des Nāga.“ ‘‘ภุญฺชติ อนวชฺชานิ, สาวชฺชานิ น ภุญฺชติ; ฆาสมจฺฉาทนํ ลทฺธา, สนฺนิธึ ปริวชฺชยํ. „Er genießt das Tadellose und genießt nicht das Tadelnswerte; wenn er Nahrung und Kleidung erhalten hat, vermeidet er das Aufhäufen von Vorräten.“ ‘‘สํโยชนํ อณุํ ถูลํ, สพฺพํ เฉตฺวาน พนฺธนํ; เยน เยเนว คจฺฉติ, อนเปกฺโขว คจฺฉติ. „Nachdem er alle Fesseln, ob klein oder groß, alle Bande zerschnitten hat, geht er, wohin er auch geht, ohne jegliches Verlangen.“ ‘‘ยถาปิ อุทเก ชาตํ, ปุณฺฑรีกํ ปวฑฺฒติ; นุปลิปฺปติ โตเยน, สุจิคนฺธํ มโนรมํ. „Wie eine im Wasser geborene weiße Lotosblume emporwächst und vom Wasser unbenetzt bleibt, duftend und lieblich;“ ‘‘ตเถว โลเก สุชาโต, พุทฺโธ โลเก วิหรติ; นุปลิปฺปติ โลเกน, โตเยน ปทุมํ ยถา. „ebenso verweilt der in der Welt wohlgeborene Buddha in der Welt und wird von der Welt nicht befleckt, so wie der Lotos nicht vom Wasser benetzt wird.“ ‘‘มหาคินีว [Pg.305] ชลิโต, อนาหารูปสมฺมติ; สงฺขาเรสูปสนฺเตสุ, นิพฺพุโตติ ปวุจฺจติ. „Wie ein loderndes großes Feuer erlischt, wenn es keine Nahrung mehr findet, so wird er, wenn die Gestaltungen zur Ruhe gekommen sind, als ‚erloschen‘ bezeichnet.“ ‘‘อตฺถสฺสายํ วิญฺญาปนี, อุปมา วิญฺญูหิ เทสิตา; วิญฺญสฺสนฺติ มหานาคา, นาคํ นาเคน เทสิตํ. „Dieses Gleichnis zur Verdeutlichung des Sinns wurde von den Wissenden dargelegt; die großen Nāgas werden den Nāga verstehen, wie er vom Nāga dargelegt wurde.“ ‘‘วีตราโค วีตโทโส, วีตโมโห อนาสโว; สรีรํ วิชหํ นาโค, ปรินิพฺพิสฺสติ อนาสโว’’ติ. ปฐมํ; „Frei von Gier, frei von Hass, frei von Verblendung, ohne Triebverschlackung; wenn er den Körper ablegt, wird der Nāga, frei von Trieben, vollkommen verlöschen.“},{ ๒. มิคสาลาสุตฺตํ 2. Migasālā-Sutta ๔๔. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. อถ โข มิคสาลา อุปาสิกา เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข มิคสาลา อุปาสิกา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – 44. Dann kleidete sich der ehrwürdige Ānanda am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zum Haus der Laienanhängerin Migasālā; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Dann kam die Laienanhängerin Migasālā dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war, verneigte sich vor dem ehrwürdigen Ānanda und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach die Laienanhängerin Migasālā zum ehrwürdigen Ānanda Folgendes: ‘‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ? ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี อโหสิ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิสตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. เปตฺเตยฺโยปิ เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิปตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’’นฺติ? ‘‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’นฺติ. „Wie, o Herr Ānanda, wie ist diese Lehre vom Erhabenen zu verstehen, dass sowohl einer, der den heiligen Wandel führt, als auch einer, der den heiligen Wandel nicht führt, nach dem Tode das absolut gleiche Ziel im Jenseits haben werden? Mein Vater, Herr, Purāṇa, führte den heiligen Wandel, lebte fern vom Unheilsamen und enthielt sich des geschlechtlichen Verkehrs, der Sitte der Dörfler. Als er verstarb, wurde er vom Erhabenen als ein Einmalwiederkehrer erklärt, der im Tusita-Himmel wiedergeboren wurde. Aber auch mein Onkel, Herr, Isidatta, führte den heiligen Wandel nicht, sondern war mit seiner eigenen Gattin zufrieden. Auch er wurde nach seinem Tod vom Erhabenen als ein Einmalwiederkehrer erklärt, der im Tusita-Himmel wiedergeboren wurde. Wie, o Herr Ānanda, wie ist diese Lehre vom Erhabenen zu verstehen, dass sowohl einer, der den heiligen Wandel führt, als auch einer, der den heiligen Wandel nicht führt, nach dem Tode das absolut gleiche Ziel haben werden?“ — „In der Tat, Schwester, genau so wurde es vom Erhabenen erklärt.“ อถ [Pg.306] โข อายสฺมา อานนฺโท มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสเน ปิณฺฑปาตํ คเหตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – Daraufhin nahm der ehrwürdige Ānanda im Hause der Laienanhängerin Migasālā Almosen entgegen, erhob sich von seinem Platz und ging fort. Nach dem Mahl, als der ehrwürdige Ānanda vom Almosenrundgang zurückgekehrt war, begab er sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem er sich genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen wie folgt: ‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน มิคสาลาย อุปาสิกาย นิเวสนํ เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทึ. อถ โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข, ภนฺเต, มิคสาลา อุปาสิกา มํ เอตทโวจ – ‘กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปรายํ. ปิตา เม, ภนฺเต, ปุราโณ พฺรหฺมจารี อโหสิ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. โส กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิปตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. เปตฺเตยฺโยปิ เม, ภนฺเต, อิสิทตฺโต อพฺรหฺมจารี อโหสิ สทารสนฺตุฏฺโฐ. โสปิ กาลงฺกโต ภควตา พฺยากโต สกทาคามิปตฺโต ตุสิตํ กายํ อุปปนฺโนติ. กถํ กถํ นามายํ, ภนฺเต อานนฺท, ภควตา ธมฺโม เทสิโต อญฺเญยฺโย, ยตฺร หิ นาม พฺรหฺมจารี จ อพฺรหฺมจารี จ อุโภ สมสมคติกา ภวิสฺสนฺติ อภิสมฺปราย’นฺติ? เอวํ วุตฺเต อหํ, ภนฺเต, มิคสาลํ อุปาสิกํ เอตทโวจํ – ‘เอวํ โข ปเนตํ, ภคินิ, ภควตา พฺยากต’’’นฺติ. „Hier, Herr, habe ich mich am Vormittag angekleidet, nahm Schale und Obergewand und begab mich zum Haus der Laienanhängerin Migasālā; dort setzte ich mich auf den bereiteten Platz. Da kam die Laienanhängerin Migasālā zu mir, grüßte mich ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach sie zu mir: ‚Wie nur, Herr Ānanda, ist diese vom Erhabenen gelehrte Lehre zu verstehen, wenn sowohl ein Keuschlebender als auch ein Nicht-Keuschlebender in der künftigen Existenz genau die gleiche Bestimmung haben? Mein Vater, Herr, namens Purāṇa, lebte keusch, fernab von Sinneslüsten und mied den Beischlaf, die Sitte der Dörfler. Nach seinem Tod erklärte der Erhabene, er habe die Frucht des Einmalwiederkehrers erlangt und sei im Tusita-Himmel wiedergeboren worden. Aber auch mein Onkel, Herr, namens Isidatta, lebte nicht keusch, sondern war mit seiner eigenen Gattin zufrieden. Auch er wurde nach seinem Tod vom Erhabenen als Einmalwiederkehrer erklärt, der im Tusita-Himmel wiedergeboren wurde. Wie nur, Herr Ānanda, ist diese vom Erhabenen gelehrte Lehre zu verstehen, wenn sowohl ein Keuschlebender als auch ein Nicht-Keuschlebender in der künftigen Existenz die genau gleiche Bestimmung haben?‘ Als dies gesagt wurde, Herr, sprach ich zur Laienanhängerin Migasālā: ‚So wahrlich, Schwester, wurde es vom Erhabenen erklärt.‘“ ‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกสญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริยญาเณ? ฉยิเม, อานนฺท, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. „Wer ist schon, Ānanda, die Laienanhängerin Migasālā, diese törichte, unerfahrene Frau, die nur das Verständnis einer Frau hat, um zu urteilen, wo doch das Wissen über die Verschiedenheit der geistigen Fähigkeiten der Personen nur den Buddhas eigen ist? Diese sechs Personen, Ānanda, sind in der Welt anzutreffen. ‘‘กตเม ฉ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โสรโต โหติ สุขสํวาโส, อภินนฺทนฺติ สพฺรหฺมจารี เอกตฺตวาเสน. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ [Pg.307] มรณา หานาย ปเรติ โน วิเสสาย, หานคามีเยว โหติ โน วิเสสคามี. Welche sechs? Da, Ānanda, ist eine Person sanftmütig und angenehm im Umgang; die Gefährten im heiligen Leben freuen sich über das Zusammenleben mit ihr. Aber durch das Hören der Lehre hat sie nichts erreicht, durch Gelehrsamkeit hat sie nichts erreicht, durch Einsicht hat sie die Wahrheit nicht durchdrungen und sie erlangt keine zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Verfall, nicht zum Fortschritt; sie ist jemand, der dem Verfall entgegengeht, nicht dem Fortschritt. ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โสรโต โหติ สุขสํวาโส, อภินนฺทนฺติ สพฺรหฺมจารี เอกตฺตวาเสน. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ โน หานาย, วิเสสคามีเยว โหติ โน หานคามี. Da ist aber, Ānanda, eine Person sanftmütig und angenehm im Umgang; die Gefährten im heiligen Leben freuen sich über das Zusammenleben mit ihr. Durch das Hören der Lehre hat sie das Nötige getan, durch Gelehrsamkeit hat sie das Nötige getan, durch Einsicht hat sie die Wahrheit durchdrungen und sie erlangt zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Fortschritt, nicht zum Verfall; sie ist jemand, der dem Fortschritt entgegengeht, nicht dem Verfall. ‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา, กสฺมา เตสํ เอโก หีโน เอโก ปณีโต’ติ! ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. Dabei, Ānanda, urteilen die Urteilsfäller: ‚Diese Person hat dieselben Eigenschaften wie jene andere Person; warum ist dann von ihnen einer geringer und der andere vorzüglicher?‘ Dies, Ānanda, gereicht ihnen für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden. ‘‘ตตฺรานนฺท, ยฺวายํ ปุคฺคโล โสรโต โหติ สุขสํวาโส, อภินนฺทนฺติ สพฺรหฺมจารี เอกตฺตวาเสน, ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ, ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ; มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ, โย วา ปนสฺส มาทิโส. Dabei, Ānanda, ist diejenige Person, die sanftmütig ist, angenehm im Umgang, über deren Zusammenleben sich die Gefährten freuen, die durch Hören der Lehre gewirkt hat, durch Gelehrsamkeit gewirkt hat, durch Einsicht die Wahrheit durchdrungen hat und zeitweilige Befreiung erlangt – diese Person, Ānanda, ist weit besser und vorzüglicher als die erstgenannte Person. Aus welchem Grund? Denn, Ānanda, der Strom des Dhamma trägt diese Person fort zur Ebene der Edlen; wer könnte diesen Unterschied erkennen, außer dem Vollendeten! Darum, Ānanda, seid keine Urteilsfäller über Personen; maßt euch kein Urteil über Personen an. Wer über Personen urteilt, Ānanda, gräbt sich selbst ein Grab. Entweder ich, Ānanda, könnte über Personen urteilen, oder wer mir gleich ist. ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส โลภธมฺมา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ อกตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ อปฺปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ โน วิเสสาย, หานคามีเยว โหติ โน วิเสสคามี. Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr gierige Zustände auf. Durch das Hören der Lehre hat sie nichts erreicht, durch Gelehrsamkeit hat sie nichts erreicht, durch Einsicht hat sie die Wahrheit nicht durchdrungen und sie erlangt keine zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Verfall, nicht zum Fortschritt; sie ist jemand, der dem Verfall entgegengeht, nicht dem Fortschritt. ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส โลภธมฺมา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ…เป… โน หานคามี. Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr gierige Zustände auf. Durch das Hören der Lehre hat sie jedoch das Nötige getan, durch Gelehrsamkeit hat sie das Nötige getan, durch Einsicht hat sie die Wahrheit durchdrungen und sie erlangt zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Fortschritt, nicht zum Verfall; sie ist jemand, der dem Fortschritt entgegengeht, nicht dem Verfall. ‘‘ตตฺรานนฺท[Pg.308], ปมาณิกา ปมิณนฺติ…เป… โย วา ปนสฺส มาทิโส. Dabei, Ānanda, urteilen die Urteilsfäller: ‚Diese Person hat dieselben Eigenschaften wie jene andere Person; warum ist dann von ihnen einer geringer und der andere vorzüglicher?‘ Dies gereicht ihnen für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden. Wer über Personen urteilt, Ānanda, gräbt sich selbst ein Grab. Entweder ich, Ānanda, könnte über Personen urteilen, oder wer mir gleich ist. ‘‘อิธ, ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส วจีสงฺขารา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ อกตํ โหติ…เป… สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ น ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา หานาย ปเรติ โน วิเสสาย, หานคามีเยว โหติ โน วิเสสคามี. Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr unheilsame verbale Gestaltungen auf. Durch das Hören der Lehre hat sie nichts erreicht, durch Gelehrsamkeit hat sie nichts erreicht, durch Einsicht hat sie die Wahrheit nicht durchdrungen und sie erlangt keine zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Verfall, nicht zum Fortschritt; sie ist jemand, der dem Verfall entgegengeht, nicht dem Fortschritt. ‘‘อิธ ปนานนฺท, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส วจีสงฺขารา อุปฺปชฺชนฺติ. ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา วิเสสาย ปเรติ โน หานาย, วิเสสคามีเยว โหติ โน หานคามี. Wiederum, Ānanda, ist da eine Person, bei der Zorn und Stolz vorherrschen, und von Zeit zu Zeit steigen in ihr unheilsame verbale Gestaltungen auf. Durch das Hören der Lehre hat sie jedoch das Nötige getan, durch Gelehrsamkeit hat sie das Nötige getan, durch Einsicht hat sie die Wahrheit durchdrungen und sie erlangt zeitweilige Befreiung. Mit dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, neigt sie zum Fortschritt, nicht zum Verfall; sie ist jemand, der dem Fortschritt entgegengeht, nicht dem Verfall. ‘‘ตตฺรานนฺท, ปมาณิกา ปมิณนฺติ – ‘อิมสฺสปิ เตว ธมฺมา, อปรสฺสปิ เตว ธมฺมา. กสฺมา เตสํ เอโก หีโน, เอโก ปณีโต’ติ? ตญฺหิ เตสํ, อานนฺท, โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. Hierbei, Ānanda, urteilen jene, die nach Maßstäben messen: 'Sowohl diese Person hat jene Eigenschaften als auch die andere Person hat jene Eigenschaften. Warum ist dann von ihnen einer geringer und einer edler?' Wahrlich, Ānanda, dieses Urteilen nach Maßstäben gereicht jenen Beurteiler für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden. ‘‘ตตฺรานนฺท, ยสฺส ปุคฺคลสฺส โกธมาโน อธิคโต โหติ, สมเยน สมยญฺจสฺส วจีสงฺขารา อุปฺปชฺชนฺติ, ตสฺส สวเนนปิ กตํ โหติ, พาหุสจฺเจนปิ กตํ โหติ, ทิฏฺฐิยาปิ ปฏิวิทฺธํ โหติ, สามายิกมฺปิ วิมุตฺตึ ลภติ. อยํ, อานนฺท, ปุคฺคโล อมุนา ปุริเมน ปุคฺคเลน อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมํ หานนฺท, ปุคฺคลํ ธมฺมโสโต นิพฺพหติ. ตทนฺตรํ โก ชาเนยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน! ตสฺมาติหานนฺท, มา ปุคฺคเลสุ ปมาณิกา อหุวตฺถ; มา ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหิตฺถ. ขญฺญติ หานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺหนฺโต. อหํ วา, อานนฺท, ปุคฺคเลสุ ปมาณํ คณฺเหยฺยํ, โย วา ปนสฺส มาทิโส. Hierbei, Ānanda, ist bei einer Person Zorn und Stolz noch nicht gewichen, und von Zeit zu Zeit treten bei ihr verbale Gestaltungen auf; sie hat aber durch das Hören des Dhamma das zu Hörende gelernt, hat durch große Gelehrsamkeit das zu Tuende getan, hat durch rechte Einsicht das zu Durchdringende durchdrungen und erlangt zeitweilig Befreiung. Diese Person, Ānanda, ist jener ersteren Person gegenüber vorzüglicher und edler. Aus welchem Grunde? Ānanda, den Strom des Dhamma trägt diese Person zur Ebene der Edlen (Ariyabhūmi). Wer außer dem Tathāgata könnte diesen Unterschied kennen? Darum, Ānanda, seid keine Beurteiler von Personen; nehmt kein Maß an Personen. Wer an Personen Maß nimmt, Ānanda, gräbt sich selbst eine Grube. Entweder ich, Ānanda, könnte an Personen Maß nehmen, oder einer, der mir gleich ist. ‘‘กา จานนฺท, มิคสาลา อุปาสิกา พาลา อพฺยตฺตา อมฺมกา อมฺมกสญฺญา, เก จ ปุริสปุคฺคลปโรปริยญาเณ! อิเม โข, อานนฺท, ฉ ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. Wer ist schon, Ānanda, die Laienanhängerin Migasālā, töricht, unerfahren, bloß eine Frau mit dem Verstand einer Frau? Und was ist das Wissen des Tathāgata um die Verschiedenheit der Fähigkeiten der Menschen! Diese sechs Personen, Ānanda, sind in der Welt als existent anzutreffen. ‘‘ยถารูเปน, อานนฺท, สีเลน ปุราโณ สมนฺนาคโต อโหสิ, ตถารูเปน สีเลน อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อภวิสฺส. นยิธ ปุราโณ อิสิทตฺตสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. ยถารูปาย จ, อานนฺท, ปญฺญาย อิสิทตฺโต สมนฺนาคโต อโหสิ, ตถารูปาย ปญฺญาย ปุราโณ สมนฺนาคโต [Pg.309] อภวิสฺส. นยิธ อิสิทตฺโต ปุราณสฺส คติมฺปิ อญฺญสฺส. อิติ โข, อานนฺท, อิเม ปุคฺคลา อุโภ เอกงฺคหีนา’’ติ. ทุติยํ. Wäre Isidatta, Ānanda, mit einer solchen Tugend ausgestattet gewesen, wie sie Purāṇa besaß, dann hätte Purāṇa hier nicht den Bestimmungsort von Isidatta erkennen können. Und wäre Purāṇa, Ānanda, mit einer solchen Weisheit ausgestattet gewesen, wie sie Isidatta besaß, dann hätte Isidatta hier nicht den Bestimmungsort von Purāṇa erkennen können. So sind, Ānanda, diese beiden Personen jeweils an einem Faktor mangelhaft. Das zweite Sutta. ๓. อิณสุตฺตํ 3. Die Lehrrede über Schulden (Iṇasuttaṃ) ๔๕. ‘‘ทาลิทฺทิยํ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก อิณํ อาทิยติ, อิณาทานมฺปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก อิณํ อาทิยิตฺวา วฑฺฒึ ปฏิสฺสุณาติ, วฑฺฒิปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก วฑฺฒึ ปฏิสฺสุณิตฺวา กาลาภตํ วฑฺฒึ น เทติ, โจเทนฺติปิ นํ; โจทนาปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก โจทิยมาโน น เทติ, อนุจรนฺติปิ นํ; อนุจริยาปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก อนุจริยมาโน น เทติ, พนฺธนฺติปิ นํ; พนฺธนมฺปิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. 45. „Mönche, ist Armut in der Welt für jemanden, der Sinnesgenüsse genießt, ein Leiden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer, Mittelloser, Bedürftiger Schulden aufnimmt, ist auch das Schuldenaufnehmen, Mönche, in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden ein Leiden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... Schulden aufnimmt und Zinsen verspricht, sind auch die Zinsen, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... die Zinsen zur fälligen Zeit nicht zahlt und man ihn mahnt, ist auch die Mahnung, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... bei Mahnung nicht zahlt und man ihn verfolgt, ist auch das Verfolgtwerden, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ – „Und wenn ein Armer... bei Verfolgung nicht zahlt und man ihn fesselt, ist auch das Gefesseltwerden, Mönche, ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden?“ – „Ja, ehrwürdiger Herr.“ ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, ทาลิทฺทิยมฺปิ ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน, อิณาทานมฺปิ ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน, วฑฺฒิปิ ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน, โจทนาปิ ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน, อนุจริยาปิ ทุกฺขา โลกสฺมึ กามโภคิโน, พนฺธนมฺปิ ทุกฺขํ โลกสฺมึ กามโภคิโน; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺส กสฺสจิ สทฺธา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิรี นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โอตฺตปฺปํ นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วีริยํ นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ปญฺญา นตฺถิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยสฺส วินเย ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก. „Ebenso nun, Mönche: Armut ist ein Leiden in der Welt für einen Genießer von Sinnesfreuden, Schuldenaufnahme ist ein Leiden, Zinsen sind ein Leiden, Mahnung ist ein Leiden, Verfolgtwerden ist ein Leiden, Fesselung ist ein Leiden. Ebenso, Mönche, wer auch immer kein Vertrauen in heilsame Zustände hat, keine Scham, keine Gewissensscheu, keine Tatkraft und keine Weisheit – dieser wird, Mönche, in der Disziplin des Edlen als arm, mittellos und bedürftig bezeichnet.“ ‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก สทฺธาย อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, หิริยา อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โอตฺตปฺเป อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วีริเย อสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ปญฺญาย อสติ [Pg.310] กุสเลสุ ธมฺเมสุ, กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. อิทมสฺส อิณาทานสฺมึ วทามิ. „Und jener Arme, Mittellose und Bedürftige begeht, da es ihm an Vertrauen, Scham, Gewissensscheu, Tatkraft und Weisheit in Bezug auf heilsame Zustände mangelt, schlechten Wandel mit dem Körper, schlechten Wandel mit der Rede und schlechten Wandel mit dem Geist. Dies bezeichne ich in seinem Fall als das Aufnehmen von Schulden.“ ‘‘โส ตสฺส กายทุจฺจริตสฺส ปฏิจฺฉาทนเหตุ ปาปิกํ อิจฺฉํ ปณิทหติ. ‘มา มํ ชญฺญู’ติ อิจฺฉติ, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ สงฺกปฺปติ, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ วาจํ ภาสติ, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ กาเยน ปรกฺกมติ. โส ตสฺส วจีทุจฺจริตสฺส ปฏิจฺฉาทนเหตุ…เป… โส ตสฺส มโนทุจฺจริตสฺส ปฏิจฺฉาทนเหตุ…เป… ‘มา มํ ชญฺญู’ติ กาเยน ปรกฺกมติ. อิทมสฺส วฑฺฒิยา วทามิ. „Um diesen körperlichen Fehlwandel zu verbergen, hegt er ein schlechtes Verlangen: ‚Möge man mich nicht erkennen‘, wünscht er; ‚Möge man mich nicht erkennen‘, plant er; ‚Möge man mich nicht erkennen‘, spricht er; ‚Möge man mich nicht erkennen‘, bemüht er sich mit dem Körper. Um seinen sprachlichen Fehlwandel zu verbergen... um seinen geistigen Fehlwandel zu verbergen... bemüht er sich mit dem Körper. Dies bezeichne ich in seinem Fall als das Anwachsen der Zinsen.“ ‘‘ตเมนํ เปสลา สพฺรหฺมจารี เอวมาหํสุ – ‘อยญฺจ โส อายสฺมา เอวํการี เอวํสมาจาโร’ติ. อิทมสฺส โจทนาย วทามิ. „Ihn tadeln dann tugendhafte Mitbrüder im geistlichen Leben so: ‚Dieser Ehrwürdige handelt so, er verhält sich so.‘ Dies bezeichne ich in seinem Fall als die Mahnung.“ ‘‘ตเมนํ อรญฺญคตํ วา รุกฺขมูลคตํ วา สุญฺญาคารคตํ วา วิปฺปฏิสารสหคตา ปาปกา อกุสลวิตกฺกา สมุทาจรนฺติ. อิทมสฺส อนุจริยาย วทามิ. „Wenn er sich dann in den Wald, unter einen Baum oder in eine leere Hütte zurückgezogen hat, bedrängen ihn böse, unheilsame Gedanken, die mit Gewissensbissen verbunden sind. Dies bezeichne ich in seinem Fall als das Verfolgtwerden.“ ‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา นิรยพนฺธเน วา พชฺฌติ ติรจฺฉานโยนิพนฺธเน วา. นาหํ, ภิกฺขเว, อญฺญํ เอกพนฺธนมฺปิ สมนุปสฺสามิ เอวํทารุณํ เอวํกฏุกํ เอวํอนฺตรายกรํ อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย, ยถยิทํ, ภิกฺขเว, นิรยพนฺธนํ วา ติรจฺฉานโยนิพนฺธนํ วา’’ติ. Wahrlich, ihr Mönche, jener Arme, der nichts besitzt und nicht wohlhabend ist, wird, nachdem er körperlich, sprachlich und geistig unheilsam gehandelt hat, beim Zerfall des Körpers nach dem Tode entweder in den Fesseln der Hölle oder in den Fesseln des Tierreichs gebunden. Ich sehe, ihr Mönche, keine andere Fessel, die so grausam, so bitter und so hinderlich für das Erlangen der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen (Nibbāna) ist, wie eben diese Fesseln der Hölle oder die Fesseln des Tierreichs. ‘‘ทาลิทฺทิยํ ทุกฺขํ โลเก, อิณาทานญฺจ วุจฺจติ; ทลิทฺโท อิณมาทาย, ภุญฺชมาโน วิหญฺญติ. Armut gilt in der Welt als Leiden, und auch das Aufnehmen von Schulden wird so genannt; der Arme, der Schulden aufnimmt, wird beim Verzehr derselben geplagt. ‘‘ตโต อนุจรนฺติ นํ, พนฺธนมฺปิ นิคจฺฉติ; เอตญฺหิ พนฺธนํ ทุกฺขํ, กามลาภาภิชปฺปินํ. Danach verfolgen sie ihn, und er gerät in Gefangenschaft; denn diese Gefangenschaft ist Leiden für jene, die nach dem Erlangen von Sinnesgenüssen dürsten. ‘‘ตเถว อริยวินเย, สทฺธา ยสฺส น วิชฺชติ; อหิรีโก อโนตฺตปฺปี, ปาปกมฺมวินิพฺพโย. Ebenso ist es in der Disziplin der Edlen, wenn bei jemandem kein Glaube vorhanden ist; schamlos, ohne Furcht vor Unrecht und das schlechte Kamma mehrend, ‘‘กายทุจฺจริตํ กตฺวา, วจีทุจฺจริตานิ จ; มโนทุจฺจริตํ กตฺวา, ‘มา มํ ชญฺญู’ติ อิจฺฉติ. begeht er körperliches Fehlverhalten sowie sprachliche Verfehlungen; und nachdem er geistiges Fehlverhalten begangen hat, wünscht er: 'Möge mich niemand erkennen'. ‘‘โส [Pg.311] สํสปฺปติ กาเยน, วาจาย อุท เจตสา; ปาปกมฺมํ ปวฑฺเฒนฺโต, ตตฺถ ตตฺถ ปุนปฺปุนํ. Er windet sich mit dem Körper, der Sprache oder auch dem Geiste, während er das schlechte Kamma hier und da immer wieder vermehrt. ‘‘โส ปาปกมฺโม ทุมฺเมโธ, ชานํ ทุกฺกฏมตฺตโน; ทลิทฺโท อิณมาทาย, ภุญฺชมาโน วิหญฺญติ. Jener Übeltäter, der Unverständige, der um seine eigenen Verfehlungen weiß, wird – wie der Arme, der Schulden aufnimmt – beim Verzehr derselben geplagt. ‘‘ตโต อนุจรนฺติ นํ, สงฺกปฺปา มานสา ทุขา; คาเม วา ยทิ วารญฺเญ, ยสฺส วิปฺปฏิสารชา. Danach verfolgen ihn schmerzvolle geistige Absichten, die aus Gewissensnot geboren sind, sei es im Dorf oder im Wald. ‘‘โส ปาปกมฺโม ทุมฺเมโธ, ชานํ ทุกฺกฏมตฺตโน; โยนิมญฺญตรํ คนฺตฺวา, นิรเย วาปิ พชฺฌติ. Jener Übeltäter, der Unverständige, der um seine eigenen Verfehlungen weiß, gelangt in einen bestimmten [tierischen] Mutterschoß oder wird in der Hölle gebunden. ‘‘เอตญฺหิ พนฺธนํ ทุกฺขํ, ยมฺหา ธีโร ปมุจฺจติ; ธมฺมลทฺเธหิ โภเคหิ, ททํ จิตฺตํ ปสาทยํ. Denn diese Bindung ist leidvoll, von der sich der Weise befreit; indem er mit rechtmäßig erworbenem Besitz Gaben spendet und sein Herz erfreut, ‘‘อุภยตฺถ กฏคฺคาโห, สทฺธสฺส ฆรเมสิโน; ทิฏฺฐธมฺมหิตตฺถาย, สมฺปรายสุขาย จ; เอวเมตํ คหฏฺฐานํ, จาโค ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ. erringt der gläubige Haussuchende den Sieg in beiden Welten: zum Wohle in der gegenwärtigen Welt und für das Glück in der zukünftigen; so mehrt sich für den Hausvater das Verdienst des Gebens. ‘‘ตเถว อริยวินเย, สทฺธา ยสฺส ปติฏฺฐิตา; หิรีมโน จ โอตฺตปฺปี, ปญฺญวา สีลสํวุโต. Ebenso ist es in der Disziplin der Edlen, wenn bei jemandem der Glaube fest gegründet ist; wer gewissenhaft ist und Furcht vor Unrecht hat, weise und durch Tugend gezügelt, ‘‘เอโส โข อริยวินเย, ‘สุขชีวี’ติ วุจฺจติ; นิรามิสํ สุขํ ลทฺธา, อุเปกฺขํ อธิติฏฺฐติ. der wird in der Disziplin der Edlen wahrlich als einer bezeichnet, der glücklich lebt; nachdem er das von materiellen Dingen freie Glück erlangt hat, verweilt er in Gleichmut. ‘‘ปญฺจ นีวรเณ หิตฺวา, นิจฺจํ อารทฺธวีริโย; ฌานานิ อุปสมฺปชฺช, เอโกทิ นิปโก สโต. Nachdem er die fünf Hindernisse abgelegt hat, stets von unermüdlicher Tatkraft, die Vertiefungen (Jhānas) erreichend, geeint im Geiste, besonnen und achtsam, ‘‘เอวํ ญตฺวา ยถาภูตํ, สพฺพสํโยชนกฺขเย; สพฺพโส อนุปาทาย, สมฺมา จิตฺตํ วิมุจฺจติ. indem er dies so weiß, wie es wirklich ist, wird sein Geist beim Versiegen aller Fesseln durch das völlige Nicht-Anhaften rechtmäßig befreit. ‘‘ตสฺส สมฺมา วิมุตฺตสฺส, ญาณํ เจ โหติ ตาทิโน; ‘อกุปฺปา เม วิมุตฺตี’ติ, ภวสํโยชนกฺขเย. Dem so rechtmäßig Befreiten, einem Solchen, erwächst wahrlich die Erkenntnis: 'Unerschütterlich ist meine Befreiung', wenn die Fesseln des Werdens versiegt sind. ‘‘เอตํ โข ปรมํ ญาณํ, เอตํ สุขมนุตฺตรํ; อโสกํ วิรชํ เขมํ, เอตํ อานณฺยมุตฺตม’’นฺติ. ตติยํ; Dies ist wahrlich das höchste Wissen, dies das unübertreffliche Glück; kummerlos, staubfrei, sicher – dies ist die höchste Schuldenfreiheit. ๔. มหาจุนฺทสุตฺตํ 4. Das Mahācunda-Sutta ๔๖. เอวํ [Pg.312] เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาจุนฺโท เจตีสุ วิหรติ สยํชาติยํ. ตตฺร โข อายสฺมา มหาจุนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาจุนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาจุนฺโท เอตทโวจ – 46. So habe ich gehört: Einst weilte der ehrwürdige Mahācunda im Lande der Cetis bei Sayaṃjāti. Dort wandte sich der ehrwürdige Mahācunda an die Mönche: 'Ihr Freunde, ihr Mönche!' – 'Freund!', antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Mahācunda. Der ehrwürdige Mahācunda sprach folgendes: ‘‘อิธาวุโส, ธมฺมโยคา ภิกฺขู ฌายี ภิกฺขู อปสาเทนฺติ – ‘อิเม ปน ฌายิโนมฺหา, ฌายิโนมฺหาติ ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อวชฺฌายนฺติ. กิมิเม ฌายนฺติ, กินฺติเม ฌายนฺติ, กถํ อิเม ฌายนฺตี’ติ? ตตฺถ ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. 'Hier, Freunde, setzen die dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche die meditierenden Mönche herab, indem sie sagen: „Diese da behaupten: 'Wir sind Meditierende, wir sind Meditierende', und sie brüten, grübeln, sinnen nach und stieren vor sich hin. Was meditieren diese, warum meditieren diese, wie meditieren diese?“ Dabei sind weder die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen noch die Meditierenden erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.' ‘‘อิธ ปนาวุโส, ฌายี ภิกฺขู ธมฺมโยเค ภิกฺขู อปสาเทนฺติ – ‘อิเม ปน ธมฺมโยคมฺหา, ธมฺมโยคมฺหาติ อุทฺธตา อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา มุฏฺฐสฺสตี อสมฺปชานา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา ปากตินฺทฺริยา. กิมิเม ธมฺมโยคา, กินฺติเม ธมฺมโยคา, กถํ อิเม ธมฺมโยคา’ติ? ตตฺถ ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. 'Hier aber, Freunde, setzen die meditierenden Mönche die dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche herab, indem sie sagen: „Diese da behaupten: 'Wir sind dem Dhamma Hingebungsvolle, wir sind dem Dhamma Hingebungsvolle', doch sie sind aufgeregt, stolz, flatterhaft, geschwätzig, wirr redend, unachtsam, ohne klares Verständnis, unkonzentriert, mit schweifendem Geist und unbeherrschten Sinnen. Wie sind diese dem Dhamma hingebungsvoll gewidmet, warum sind sie dem Dhamma gewidmet, wie sind sie dem Dhamma gewidmet?“ Dabei sind weder die Meditierenden noch die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.' ‘‘อิธ ปนาวุโส, ธมฺมโยคา ภิกฺขู ธมฺมโยคานญฺเญว ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ, โน ฌายีนํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ. ตตฺถ ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. 'Hier ferner, Freunde, sprechen die dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche nur das Lob der dem Dhamma hingebungsvoll gewidmeten Mönche aus, doch nicht das Lob der meditierenden Mönche. Dabei sind weder die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen noch die Meditierenden erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.' ‘‘อิธ ปนาวุโส, ฌายี ภิกฺขู ฌายีนญฺเญว ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ, โน ธมฺมโยคานํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสนฺติ. ตตฺถ ฌายี จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, ธมฺมโยคา จ ภิกฺขู นปฺปสีทนฺติ, น จ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา โหนฺติ พหุชนสุขาย [Pg.313] พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. 'Hier ferner, Freunde, sprechen die meditierenden Mönche nur das Lob der meditierenden Mönche aus, doch nicht das Lob der dem Dhamma-Studium hingebungsvoll gewidmeten Mönche. Dabei sind weder die Meditierenden noch die dem Dhamma-Studium Hingebungsvollen erfreut, und sie wirken nicht zum Wohle der Vielen, zum Glück der Vielen, zum Nutzen, Wohl und Glück der großen Menschenmenge, der Götter und Menschen.' ‘‘ตสฺมาติหาวุโส, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ธมฺมโยคา สมานา ฌายีนํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสิสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ. ตํ กิสฺส เหตุ? อจฺฉริยา เหเต, อาวุโส, ปุคฺคลา ทุลฺลภา โลกสฺมึ, เย อมตํ ธาตุํ กาเยน ผุสิตฺวา วิหรนฺติ. ตสฺมาติหาวุโส, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ฌายี สมานา ธมฺมโยคานํ ภิกฺขูนํ วณฺณํ ภาสิสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, อาวุโส, สิกฺขิตพฺพํ. ตํ กิสฺส เหตุ? อจฺฉริยา เหเต, อาวุโส, ปุคฺคลา ทุลฺลภา โลกสฺมึ เย คมฺภีรํ อตฺถปทํ ปญฺญาย อติวิชฺฌ ปสฺสนฺตี’’ติ. จตุตฺถํ. „Deshalb, ihr Freunde, sollte man sich so üben: ‚Obwohl wir uns dem Studium der Lehre widmen, werden wir das Lob jener Mönche sprechen, die Meditierende sind.‘ So solltet ihr euch üben, ihr Freunde. Aus welchem Grund? Außergewöhnlich sind diese Personen, ihr Freunde, und selten in der Welt zu finden, die das Element der Todeslosigkeit mit dem Körper berührend verweilen. Deshalb, ihr Freunde, sollte man sich so üben: ‚Obwohl wir Meditierende sind, werden wir das Lob jener Mönche sprechen, die sich dem Studium der Lehre widmen.‘ So solltet ihr euch üben, ihr Freunde. Aus welchem Grund? Außergewöhnlich sind diese Personen, ihr Freunde, und selten in der Welt zu finden, die den tiefgründigen Sinn der Lehre mit Weisheit durchdringend schauen.“ Das Vierte. ๕. ปฐมสนฺทิฏฺฐิกสุตฺตํ 5. Das erste Sutra über das unmittelbar Sichtbare ๔๗. อถ โข โมฬิยสีวโก ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โมฬิยสีวโก ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ? 47. Dann begab sich der Wanderer Moḷiyasīvaka dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Begrüßungsworte aus. Nach dem Austausch von freundlichen und erinnerungswürdigen Worten setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Wanderer Moḷiyasīvaka zum Erhabenen: „Herr, es heißt: ‚Die Lehre ist unmittelbar sichtbar, die Lehre ist unmittelbar sichtbar‘. Inwiefern, Herr, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?“ ‘‘เตน หิ, สีวก, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉามิ. ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โลโภ’ติ ปชานาสิ – เอวมฺปิ โข, สีวก, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป…. „Nun denn, Sīvaka, dazu werde ich dich wiederum befragen. Antworte so, wie es dir angemessen erscheint. Was meinst du, Sīvaka: Wenn Gier in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist Gier in meinem Inneren vorhanden‘? Und wenn Gier in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist keine Gier in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Sīvaka, erkennst, wenn Gier in deinem Inneren vorhanden ist, dass sie vorhanden ist, und wenn sie nicht vorhanden ist, dass sie nicht vorhanden ist – insofern, Sīvaka, ist die Lehre unmittelbar sichtbar...“ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โลภธมฺมํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โทสธมฺมํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ [Pg.314] วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, สีวก, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหธมฺมํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ โมหธมฺโม’ติ ปชานาสิ – เอวํ โข, สีวก, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ. „Was meinst du, Sīvaka: Wenn Hass in deinem Inneren vorhanden ist... wenn Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist... wenn ein Zustand der Gier in deinem Inneren vorhanden ist... wenn ein Zustand des Hasses in deinem Inneren vorhanden ist... wenn ein Zustand der Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist ein Zustand der Verblendung in meinem Inneren vorhanden‘, und wenn ein Zustand der Verblendung in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist kein Zustand der Verblendung in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Sīvaka, erkennst, wenn ein Zustand der Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist, dass er vorhanden ist, und wenn er nicht vorhanden ist, dass er nicht vorhanden ist – so, Sīvaka, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren.“ ‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต, อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต…เป… อุปาสกํ มํ, ภนฺเต, ภควา ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ปญฺจมํ. „Vortrefflich, Herr! Vortrefflich, Herr! ... Möge der Erhabene mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.“ Das Fünfte. ๖. ทุติยสนฺทิฏฺฐิกสุตฺตํ 6. Das zweite Sutra über das unmittelbar Sichtbare ๔๘. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม’ติ, โภ โคตม, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, โภ โคตม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ? 48. Dann begab sich ein gewisser Brāhmaṇa dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Begrüßungsworte aus. Nach dem Austausch von freundlichen und erinnerungswürdigen Worten setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Brāhmaṇa zum Erhabenen: „Verehrter Gotama, es heißt: ‚Die Lehre ist unmittelbar sichtbar, die Lehre ist unmittelbar sichtbar‘. Inwiefern, verehrter Gotama, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?“ ‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ. ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ราคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ราโค’ติ ปชานาสิ – เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป…. „Nun denn, Brāhmaṇa, dazu werde ich dich wiederum befragen. Antworte so, wie es dir angemessen erscheint. Was meinst du, Brāhmaṇa: Wenn Leidenschaft in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist Leidenschaft in meinem Inneren vorhanden‘? Und wenn Leidenschaft in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist keine Leidenschaft in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Brāhmaṇa, erkennst, wenn Leidenschaft in deinem Inneren vorhanden ist, dass sie vorhanden ist, und wenn sie nicht vorhanden ist, dass sie nicht vorhanden ist – insofern, Brāhmaṇa, ist die Lehre unmittelbar sichtbar...“ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ โมหํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ กายสนฺโทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วจีสนฺโทสํ…เป… สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ ปชานาสี’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ’’. ‘‘ยํ โข ตฺวํ, พฺราหฺมณ, สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ ปชานาสิ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทสํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ มโนสนฺโทโส’ติ [Pg.315] ปชานาสิ – เอวํ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ. „Was meinst du, Brāhmaṇa: Wenn Hass in deinem Inneren vorhanden ist... wenn Verblendung in deinem Inneren vorhanden ist... wenn eine Verunreinigung durch den Körper... wenn eine Verunreinigung durch die Rede... wenn eine Verunreinigung durch den Geist in deinem Inneren vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist eine Verunreinigung durch den Geist in meinem Inneren vorhanden‘, und wenn eine Verunreinigung durch den Geist in deinem Inneren nicht vorhanden ist, erkennst du dann: ‚Es ist keine Verunreinigung durch den Geist in meinem Inneren vorhanden‘?“ – „Ja, Herr.“ – „Dass du, Brāhmaṇa, erkennst, wenn eine Verunreinigung durch den Geist in deinem Inneren vorhanden ist, dass sie vorhanden ist, und wenn sie nicht vorhanden ist, dass sie nicht vorhanden ist – so, Brāhmaṇa, ist die Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren.“ ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ฉฏฺฐํ. „Vortrefflich, verehrter Gotama! Vortrefflich, verehrter Gotama! ... Möge der verehrte Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.“ Das Sechste. ๗. เขมสุตฺตํ 7. Das Khema-Sutra ๔๙. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา จ เขโม อายสฺมา จ สุมโน สาวตฺถิยํ วิหรนฺติ อนฺธวนสฺมึ. อถ โข อายสฺมา จ เขโม อายสฺมา จ สุมโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา เขโม ภควนฺตํ เอตทโวจ – 49. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit weilten der ehrwürdige Khema und der ehrwürdige Sumana bei Sāvatthī im Andhavana-Wald. Da begaben sich der ehrwürdige Khema und der ehrwürdige Sumana dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, begrüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Khema zum Erhabenen: ‘‘โย โส, ภนฺเต, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘อตฺถิ เม เสยฺโยติ วา อตฺถิ เม สทิโสติ วา อตฺถิ เม หีโนติ วา’’’ติ. อิทมโวจายสฺมา เขโม. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข อายสฺมา เขโม ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. „Ehrwürdiger Herr, ein Mönch, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet hat, der getan hat, was zu tun war, der die Last abgelegt hat, der das wahre Ziel erreicht hat, dessen Fesseln des Werdens vollständig vernichtet sind und der durch vollkommenes Wissen befreit ist – einem solchen kommt nicht der Gedanke: ‚Ich bin besser‘ oder ‚Ich bin gleichgestellt‘ oder ‚Ich bin geringer‘.“ Dies sagte der ehrwürdige Khema. Der Lehrer stimmte zu. Da erhob sich der ehrwürdige Khema von seinem Sitz, im Bewusstsein: „Der Lehrer hat mir zugestimmt“, begrüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und ging fort. อถ โข อายสฺมา สุมโน อจิรปกฺกนฺเต อายสฺมนฺเต เขเม ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โย โส, ภนฺเต, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘นตฺถิ เม เสยฺโยติ วา นตฺถิ เม สทิโสติ วา นตฺถิ เม หีโนติ วา’’’ติ. อิทมโวจายสฺมา สุมโน. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข อายสฺมา สุมโน ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. Kurz nach dem Fortgang des ehrwürdigen Khema sprach der ehrwürdige Sumana zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, ein Mönch, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet hat, der getan hat, was zu tun war, der die Last abgelegt hat, der das wahre Ziel erreicht hat, dessen Fesseln des Werdens vollständig vernichtet sind und der durch vollkommenes Wissen befreit ist – einem solchen kommt nicht der Gedanke: ‚Es gibt für mich kein Bessersein‘ oder ‚Es gibt für mich kein Gleichgestelltsein‘ oder ‚Es gibt für mich kein Geringersein‘.“ Dies sagte der ehrwürdige Sumana. Der Lehrer stimmte zu. Da erhob sich der ehrwürdige Sumana von seinem Sitz, im Bewusstsein: „Der Lehrer hat mir zugestimmt“, begrüßte den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und ging fort. อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเตสุ อายสฺมนฺเต จ เขเม อายสฺมนฺเต จ สุมเน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘เอวํ โข, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตา อญฺญํ พฺยากโรนฺติ[Pg.316]. อตฺโถ จ วุตฺโต อตฺตา จ อนุปนีโต. อถ จ ปน อิเธกจฺเจ โมฆปุริสา หสมานกา มญฺเญ อญฺญํ พฺยากโรนฺติ. เต ปจฺฉา วิฆาตํ อาปชฺชนฺตี’’ติ. Kurz nach dem Fortgang des ehrwürdigen Khema und des ehrwürdigen Sumana wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche, so verkünden Edelsöhne die höchste Erkenntnis. Das Ziel wird genannt, ohne dass das Selbst hervorgehoben wird. Doch es gibt hier einige törichte Menschen, die die höchste Erkenntnis gleichsam scherzhaft verkünden. Diese geraten später in Bedrängnis.“ ‘‘น อุสฺเสสุ น โอเมสุ, สมตฺเต โนปนียเร ; ขีณา ชาติ วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, จรนฺติ สํโยชนวิปฺปมุตฺตา’’ติ. สตฺตมํ; „Weder unter den Höheren noch unter den Niedrigeren, noch unter den Gleichen ordnen sie sich ein. Die Geburt ist versiegt, das heilige Leben ist gelebt; befreit von den Fesseln ziehen sie dahin.“ (Das siebte Sutta). ๘. อินฺทฺริยสํวรสุตฺตํ 8. Das Sutta über die Zügelung der Sinne ๕๐. ‘‘อินฺทฺริยสํวเร, ภิกฺขเว, อสติ อินฺทฺริยสํวรวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สีลํ; สีเล อสติ สีลวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ อสติ สมฺมาสมาธิวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน อสติ ยถาภูตญาณทสฺสนวิปนฺนสฺส หตูปนิโส โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค อสติ นิพฺพิทาวิราควิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสวิปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, เผคฺคุปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ, สาโรปิ น ปาริปูรึ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อินฺทฺริยสํวเร อสติ อินฺทฺริยสํวรวิปนฺนสฺส หตูปนิสํ โหติ สีลํ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. 50. „Mönche, wenn die Zügelung der Sinne fehlt, ist für jemanden, dem es an Sinneszügelung mangelt, die Grundlage für die Tugend zerstört. Wenn die Tugend fehlt, ist für jemanden, dem es an Tugend mangelt, die Grundlage für die rechte Konzentration zerstört. Wenn die rechte Konzentration fehlt, ist für jemanden, dem es an rechter Konzentration mangelt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, zerstört. Wenn das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, fehlt, ist für jemanden, dem es an Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, mangelt, die Grundlage für Überdruss und Leidenschaftslosigkeit zerstört. Wenn Überdruss und Leidenschaftslosigkeit fehlen, ist für jemanden, dem es an Überdruss und Leidenschaftslosigkeit mangelt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung zerstört. Ganz so, Mönche, wie bei einem Baum, dessen Zweige und Blätter beschädigt sind: auch seine äußere Rinde kommt nicht zur Vollendung, seine innere Rinde kommt nicht zur Vollendung, sein Splintholz kommt nicht zur Vollendung, sein Kernholz kommt nicht zur Vollendung. Ebenso, Mönche, wenn die Zügelung der Sinne fehlt, ist für jemanden, dem es an Sinneszügelung mangelt, die Grundlage für die Tugend zerstört ...pe... die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung zerstört.“ ‘‘อินฺทฺริยสํวเร, ภิกฺขเว, สติ อินฺทฺริยสํวรสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สีลํ; สีเล สติ สีลสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ สมฺมาสมาธิ; สมฺมาสมาธิมฺหิ สติ สมฺมาสมาธิสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ ยถาภูตญาณทสฺสนํ; ยถาภูตญาณทสฺสเน สติ ยถาภูตญาณทสฺสนสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺโน โหติ นิพฺพิทาวิราโค; นิพฺพิทาวิราเค สติ นิพฺพิทาวิราคสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, รุกฺโข สาขาปลาสสมฺปนฺโน. ตสฺส ปปฏิกาปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, ตโจปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, เผคฺคุปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ, สาโรปิ ปาริปูรึ คจฺฉติ[Pg.317]. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อินฺทฺริยสํวเร สติ อินฺทฺริยสํวรสมฺปนฺนสฺส อุปนิสสมฺปนฺนํ โหติ สีลํ…เป… วิมุตฺติญาณทสฺสน’’นฺติ. อฏฺฐมํ. „Mönche, wenn die Zügelung der Sinne vorhanden ist, ist für jemanden, der die Sinneszügelung besitzt, die Grundlage für die Tugend vollkommen. Wenn die Tugend vorhanden ist, ist für jemanden, der die Tugend besitzt, die Grundlage für die rechte Konzentration vollkommen. Wenn die rechte Konzentration vorhanden ist, ist für jemanden, der die rechte Konzentration besitzt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, vollkommen. Wenn das Wissen und Schauen der Dinge, wie sie wirklich sind, vorhanden ist, ist für jemanden, der das Wissen und Schauen der Dinge besitzt, die Grundlage für Überdruss und Leidenschaftslosigkeit vollkommen. Wenn Überdruss und Leidenschaftslosigkeit vorhanden sind, ist für jemanden, der Überdruss und Leidenschaftslosigkeit besitzt, die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung vollkommen. Ganz so, Mönche, wie bei einem Baum, dessen Zweige und Blätter prächtig gedeihen: auch seine äußere Rinde kommt zur Vollendung, seine innere Rinde kommt zur Vollendung, sein Splintholz kommt zur Vollendung, sein Kernholz kommt zur Vollendung. Ebenso, Mönche, wenn die Zügelung der Sinne vorhanden ist, ist für jemanden, der die Sinneszügelung besitzt, die Grundlage für die Tugend vollkommen ...pe... die Grundlage für das Wissen und Schauen der Befreiung vollkommen.“ (Das achte Sutta). ๙. อานนฺทสุตฺตํ 9. Das Ānanda-Sutta ๕๑. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – 51. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war; nachdem er angekommen war, tauschte er mit dem ehrwürdigen Sāriputta freundliche Worte aus. Nach dem Austausch höflicher und denkwürdiger Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum ehrwürdigen Sāriputta: ‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา น สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตสา สมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จ สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺจ วิชานาตี’’ติ? ‘‘อายสฺมา โข อานนฺโท พหุสฺสุโต. ปฏิภาตุ อายสฺมนฺตํเยว อานนฺท’’นฺติ. ‘‘เตนหาวุโส สาริปุตฺต, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อายสฺมา อานนฺโท เอตทโวจ – „Inwiefern, Freund Sāriputta, hört ein Mönch eine Lehre, die er zuvor noch nicht gehört hat; seine gehörten Lehren gehen nicht verloren; jene Lehren, die er zuvor geistig berührt hat, sind ihm gegenwärtig; und er erkennt, was er zuvor nicht verstanden hat?“ „Der ehrwürdige Ānanda ist vielwissend. Möge es dem ehrwürdigen Ānanda selbst einfallen, die Antwort zu geben.“ „Nun denn, Freund Sāriputta, höre zu, merke es dir gut; ich werde sprechen.“ „So sei es, Freund“, antwortete der ehrwürdige Sāriputta dem ehrwürdigen Ānanda. Der ehrwürdige Ānanda sagte Folgendes: ‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ธมฺมํ ปริยาปุณาติ – สุตฺตํ เคยฺยํ เวยฺยากรณํ คาถํ อุทานํ อิติวุตฺตกํ ชาตกํ อพฺภุตธมฺมํ เวทลฺลํ. โส ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ วาเจติ, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ยสฺมึ อาวาเส เถรา ภิกฺขู วิหรนฺติ พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา ตสฺมึ อาวาเส วสฺสํ อุเปติ. เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ; อิมสฺส กฺวตฺโถ’ติ? เต ตสฺส อายสฺมโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อสฺสุตญฺเจว ธมฺมํ สุณาติ, สุตา จสฺส ธมฺมา น สมฺโมสํ คจฺฉนฺติ, เย จสฺส ธมฺมา ปุพฺเพ เจตสา สมฺผุฏฺฐปุพฺพา เต จ สมุทาจรนฺติ, อวิญฺญาตญฺจ วิชานาตี’’ติ. „Hier, Freund Sāriputta, lernt ein Mönch die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Er lehrt anderen die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; er unterweist andere ausführlich in der Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat; er rezitiert die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; er durchdenkt und erwägt die Lehre im Geiste, so wie er sie gehört und gelernt hat, und betrachtet sie prüfend mit dem Verstand. Er verbringt die Regenzeit in einem Kloster, in dem erfahrene ältere Mönche leben, die gelehrt sind, die Überlieferung kennen, Kenner der Lehrreden (Dhamma), des Ordensrechts (Vinaya) und der Zusammenfassungen (Mātikā) sind. Er sucht sie von Zeit zu Zeit auf, befragt sie und erkundigt sich: ‚Wie verhält es sich hiermit, Ehrwürdiger? Was ist der Sinn hiervon?‘ Diese enthüllen jenem Ehrwürdigen das noch nicht Enthüllte, machen das Unklare klar und beseitigen Zweifel in Bezug auf verschiedene zweifelhafte Punkte der Lehre. Insofern, Freund Sāriputta, hört ein Mönch die zuvor noch nicht gehörte Lehre, und die bereits gehörten Lehren gehen ihm nicht verloren; die Lehren, die er zuvor im Geiste berührt hat, treten ihm klar vor Augen, und er erkennt das noch Unverstandene.“ ‘‘อจฺฉริยํ[Pg.318], อาวุโส, อพฺภุตํ, อาวุโส, ยาว สุภาสิตํ จิทํ อายสฺมตา อานนฺเทน. อิเมหิ จ มยํ ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตํ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ธาเรม. อายสฺมา หิ อานนฺโท ธมฺมํ ปริยาปุณาติ – สุตฺตํ เคยฺยํ เวยฺยากรณํ คาถํ อุทานํ อิติวุตฺตกํ ชาตกํ อพฺภุตธมฺมํ เวทลฺลํ. อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ, อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ วาเจติ, อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ, อายสฺมา อานนฺโท ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. อายสฺมา อานนฺโท ยสฺมึ อาวาเส เถรา ภิกฺขู วิหรนฺติ พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา ตสฺมึ อาวาเส วสฺสํ อุเปติ. เต อายสฺมา อานนฺโท กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ; อิมสฺส กฺวตฺโถ’ติ? เต อายสฺมโต อานนฺทสฺส อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺตี’’ติ. นวมํ. „Erstaunlich, Freund, wunderbar, Freund, wie gut dies vom ehrwürdigen Ānanda gesprochen wurde! Wir betrachten den ehrwürdigen Ānanda als jemanden, der mit diesen sechs Qualitäten ausgestattet ist. Der ehrwürdige Ānanda lernt nämlich die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Der ehrwürdige Ānanda lehrt anderen die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; der ehrwürdige Ānanda unterweist andere ausführlich in der Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat; der ehrwürdige Ānanda rezitiert die Lehre ausführlich, so wie er sie gehört und gelernt hat; der ehrwürdige Ānanda durchdenkt und erwägt die Lehre im Geiste, so wie er sie gehört und gelernt hat, und betrachtet sie prüfend mit dem Verstand. Der ehrwürdige Ānanda verbringt die Regenzeit in einem Kloster, in dem erfahrene ältere Mönche leben, die gelehrt sind, die Überlieferung kennen, Kenner der Lehrreden, des Ordensrechts und der Zusammenfassungen sind. Er sucht diese von Zeit zu Zeit auf, befragt sie und erkundigt sich: ‚Wie verhält es sich hiermit, Ehrwürdiger? Was ist der Sinn hiervon?‘ Diese enthüllen dem ehrwürdigen Ānanda das noch nicht Enthüllte, machen das Unklare klar und beseitigen Zweifel in Bezug auf verschiedene zweifelhafte Punkte der Lehre.“ Das Neunte. ๑๐. ขตฺติยสุตฺตํ 10. Khattiyasutta – Die Lehrrede über die Adligen ๕๒. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – 52. Dann begab sich der Brahmane Jāṇussoṇi zum Erhabenen; nach seiner Ankunft begrüßte er den Erhabenen freundlich. Nachdem er diese höflichen und denkwürdigen Worte gewechselt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Jāṇussoṇi zum Erhabenen wie folgt: ‘‘ขตฺติยา, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘ขตฺติยา โข, พฺราหฺมณ, โภคาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา พลาธิฏฺฐานา ปถวีภินิเวสา อิสฺสริยปริโยสานา’’ติ. „Was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Adligen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Adligen, o Brahmane, streben nach Reichtum, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Macht, sind auf Landbesitz bedacht und haben die Herrschaft als Ziel.“ ‘‘พฺราหฺมณา ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘พฺราหฺมณา โข, พฺราหฺมณ, โภคาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา มนฺตาธิฏฺฐานา ยญฺญาภินิเวสา พฺรหฺมโลกปริโยสานา’’ติ. „Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Brahmanen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Brahmanen, o Brahmane, streben nach Reichtum, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Mantras, sind auf das Opferwesen bedacht und haben die Brahma-Welt als Ziel.“ ‘‘คหปติกา [Pg.319] ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘คหปติกา โข, พฺราหฺมณ, โภคาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา สิปฺปาธิฏฺฐานา กมฺมนฺตาภินิเวสา นิฏฺฐิตกมฺมนฺตปริโยสานา’’ติ. „Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Hausväter, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Hausväter, o Brahmane, streben nach Reichtum, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Handwerk, sind auf ihre Arbeit bedacht und haben den Abschluss ihrer Arbeit als Ziel.“ ‘‘อิตฺถี ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘อิตฺถี โข, พฺราหฺมณ, ปุริสาธิปฺปายา อลงฺการูปวิจารา ปุตฺตาธิฏฺฐานา อสปตีภินิเวสา อิสฺสริยปริโยสานา’’ติ. „Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Frauen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Frauen, o Brahmane, streben nach einem Ehemann, beschäftigen sich mit Schmuck, stützen sich auf Söhne, sind darauf bedacht, keine Mitbuhlerin zu haben, und haben die Vorherrschaft im Haus als Ziel.“ ‘‘โจรา ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘โจรา โข, พฺราหฺมณ, อาทานาธิปฺปายา คหนูปวิจารา สตฺถาธิฏฺฐานา อนฺธการาภินิเวสา อทสฺสนปริโยสานา’’ติ. „Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Diebe, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Diebe, o Brahmane, streben nach Wegnahme des Besitzes anderer, beschäftigen sich mit Dickichten, stützen sich auf Waffen, sind auf die Dunkelheit bedacht und haben das Nicht-Gesehen-Werden als Ziel.“ ‘‘สมณา ปน, โภ โคตม, กึอธิปฺปายา, กึอุปวิจารา, กึอธิฏฺฐานา, กึอภินิเวสา, กึปริโยสานา’’ติ? ‘‘สมณา โข, พฺราหฺมณ, ขนฺติโสรจฺจาธิปฺปายา ปญฺญูปวิจารา สีลาธิฏฺฐานา อากิญฺจญฺญาภินิเวสา นิพฺพานปริโยสานา’’ติ. „Und was, Herr Gotama, ist das Bestreben der Asketen, was ist ihre Beschäftigung, worauf stützen sie sich, worauf sind sie bedacht und was ist ihr Ziel?“ – „Die Asketen, o Brahmane, streben nach Geduld und Sanftmut, beschäftigen sich mit Weisheit, stützen sich auf Tugend, sind auf Besitzlosigkeit bedacht und haben das Nibbāna als Ziel.“ ‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ขตฺติยานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ อธิปฺปายญฺจ อุปวิจารญฺจ อธิฏฺฐานญฺจ อภินิเวสญฺจ ปริโยสานญฺจ. พฺราหฺมณานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ…เป… คหปตีนมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ… อิตฺถีนมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ… โจรานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ … สมณานมฺปิ ภวํ โคตโม ชานาติ อธิปฺปายญฺจ อุปวิจารญฺจ อธิฏฺฐานญฺจ อภินิเวสญฺจ ปริโยสานญฺจ. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ. „Erstaunlich, o Herr Gotama, wunderbar, o Herr Gotama! Der verehrte Gotama kennt der Khattiyas Absicht, Wirkungsbereich, Standpunkt, Bestreben und Ziel. Der verehrte Gotama kennt auch der Brahmanen ... der Hausväter ... der Frauen ... der Diebe ... der Asketen Absicht, Wirkungsbereich, Standpunkt, Bestreben und Ziel. Vortrefflich, o Herr Gotama! ... Möge der verehrte Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der bis zum Ende seines Lebens Zuflucht genommen hat.“ Das Zehnte. ๑๑. อปฺปมาทสุตฺตํ 11. Die Lehrrede über die Nicht-Nachlässigkeit (Appamādasutta) ๕๓. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ [Pg.320] วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – 53. Da begab sich ein gewisser Brahman dorthin, wo der Erhabene verweilte; dort angekommen, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nachdem er das freundliche und denkwürdige Gespräch beendet hatte, setzte er sich an eine Seite. Beiseite sitzend sprach dieser Brahman zum Erhabenen wie folgt: ‘‘อตฺถิ นุ โข, โภ โคตม, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต โย อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ? ‘‘อตฺถิ โข, พฺราหฺมณ, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต โย อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ. „Gibt es wohl, o Herr Gotama, eine einzige Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen?“ „Es gibt, o Brahman, eine einzige Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“ ‘‘กตโม ปน, โภ โคตม, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต โย อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ? ‘‘อปฺปมาโท โข, พฺราหฺมณ, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’. „Welches ist aber, o Herr Gotama, diese eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen?“ „Es ist die Nicht-Nachlässigkeit, o Brahman, jene eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, ยานิ กานิจิ ชงฺคลานํ ปาณานํ ปทชาตานิ, สพฺพานิ ตานิ หตฺถิปเท สโมธานํ คจฺฉนฺติ; หตฺถิปทํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ, ยทิทํ มหนฺตตฺเตน. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ, อปฺปมาโท เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก. „Gleichwie, o Brahman, welche Fußspuren auch immer von landbewohnenden Lebewesen stammen mögen, sie alle im Fußabdruck des Elefanten zusammenkommen; der Fußabdruck des Elefanten gilt aufgrund seiner Größe als der vorzüglichste unter ihnen. Ebenso, o Brahman, ist es die Nicht-Nachlässigkeit, jene eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, กูฏาคารสฺส ยา กาจิ โคปานสิโย สพฺพา ตา กูฏงฺคมา กูฏนินฺนา กูฏสโมสรณา, กูฏํ ตาสํ อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ …เป…. „Gleichwie, o Brahman, bei einem Giebelhaus welche Dachsparren auch immer vorhanden sein mögen, sie alle zum Giebel hinführen, zum Giebel geneigt sind und im Giebel zusammenlaufen, wobei der Giebel als der vorzüglichste unter ihnen gilt; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“ ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, ปพฺพชลายโก ปพฺพชํ ลายิตฺวา อคฺเค คเหตฺวา โอธุนาติ นิธุนาติ นิจฺฉาเทติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ…เป…. „Gleichwie, o Brahman, ein Pabbaja-Grasschneider, nachdem er das Pabbaja-Gras geschnitten hat, es am Ende packt und es ausschüttelt, hin und her schüttelt und abklopft; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“ ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, อมฺพปิณฺฑิยา วณฺฏจฺฉินฺนาย ยานิ กานิจิ อมฺพานิ วณฺฏูปนิพนฺธนานิ สพฺพานิ ตานิ ตทนฺวยานิ ภวนฺติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ…เป…. „Gleichwie, o Brahman, wenn bei einem Mango-Büschel der Hauptstiel abgeschnitten ist, alle Mangos, die an den Stielen hängen, diesem folgen; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“ ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, เย เกจิ ขุทฺทราชาโน สพฺเพเต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา ภวนฺติ, ราชา เตสํ จกฺกวตฺตี อคฺคมกฺขายติ; เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ…เป…. „Gleichwie, o Brahman, welche Kleinkönige es auch geben mag, sie alle Gefolgsleute des Weltbeherrschers sind, und der Weltbeherrscher als der vorzüglichste unter ihnen gilt; ebenso, o Brahman ... (wie oben) ...“ ‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.321], พฺราหฺมณ, ยา กาจิ ตารกรูปานํ ปภา สพฺพา ตา จนฺทสฺส ปภาย กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ, จนฺทปฺปภา ตาสํ อคฺคมกฺขายติ. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ, อปฺปมาโท เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก. „Gleichwie, o Brahman, was für ein Licht auch immer von den Sternen ausgehen mag, all das erreicht nicht den sechzehnten Teil des Mondlichts; das Mondlicht gilt als das vorzüglichste unter ihnen. Ebenso, o Brahman, ist es die Nicht-Nachlässigkeit, jene eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“ ‘‘อยํ โข, พฺราหฺมณ, เอโก ธมฺโม ภาวิโต พหุลีกโต อุโภ อตฺเถ สมธิคฺคยฺห ติฏฺฐติ – ทิฏฺฐธมฺมิกญฺเจว อตฺถํ, โย จ อตฺโถ สมฺปรายิโก’’ติ. „Dies ist, o Brahman, die eine Sache, die, wenn entfaltet und häufig geübt, beide Ziele zugleich umfasst und sichert – sowohl den Nutzen in diesem Leben als auch den Nutzen im zukünftigen.“ ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. เอกาทสมํ. „Vortrefflich, o Herr Gotama, vortrefflich, o Herr Gotama! ... Möge der verehrte Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der bis zum Ende seines Lebens Zuflucht genommen hat.“ Das Elfte. ๑๒. ธมฺมิกสุตฺตํ 12. Die Lehrrede über Dhammika (Dhammikasutta) ๕๔. เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา ธมฺมิโก ชาติภูมิยํ อาวาสิโก โหติ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตสุ อาวาเสสุ. ตตฺร สุทํ อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. 54. Einst weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Dhammika der residierende Mönch in seinem Geburtsort, und zwar in allen sieben Klöstern dort. Dort pflegte der ehrwürdige Dhammika die ankommenden Mönche zu beschimpfen, zu schmähen, zu kränken, mit Worten zu verletzen und zu belästigen. Diese ankommenden Mönche, vom ehrwürdigen Dhammika beschimpft, geschmäht, gekränkt, mit Worten verletzt und belästigt, zogen weiter, blieben nicht dort und verließen das Kloster. อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘มยํ โข ภิกฺขุสงฺฆํ ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. อถ จ ปน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. โก นุ โข เหตุ โก ปจฺจโย เยน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาส’’นฺติ? อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ[Pg.322], น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. ยํนูน มยํ อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ปพฺพาเชยฺยามา’’ติ. Da kam den Laienanhängern des Geburtsortes dieser Gedanke: „Wir versorgen die Mönchsgemeinde mit Roben, Almosenspeise, Lagestätten und Heilmitteln für Kranke. Dennoch ziehen die ankommenden Mönche weiter, bleiben nicht hier und verlassen das Kloster. Was mag wohl die Ursache sein, was der Grund dafür, dass die ankommenden Mönche weiterziehen, nicht bleiben und das Kloster verlassen?“ Dann kam den Laienanhängern des Geburtsortes dieser Gedanke: „Dieser ehrwürdige Dhammika beschimpft, schmäht, kränkt, verletzt und belästigt mit Worten die ankommenden Mönche. Und diese ankommenden Mönche ziehen, von ihm so behandelt, weiter und verlassen das Kloster. Wie wäre es, wenn wir den ehrwürdigen Dhammika ausweisen würden?“ อถ โข ชาติภูมกา อุปาสกา เยน อายสฺมา ธมฺมิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ปกฺกมตุ, ภนฺเต, อายสฺมา ธมฺมิโก อิมมฺหา อาวาสา; อลํ เต อิธ วาเสนา’’ติ. อถ โข อายสฺมา ธมฺมิโก ตมฺหา อาวาสา อญฺญํ อาวาสํ อคมาสิ. ตตฺรปิ สุทํ อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. Da begaben sich die Laienanhänger seines Geburtsortes dorthin, wo der Ehrwürdige Dhammika war. Nachdem sie sich ihm genähert hatten, sprachen sie zum Ehrwürdigen Dhammika: „Möge der Ehrwürdige Dhammika aus diesem Kloster wegziehen, Herr; genug des hiesigen Verweilens für dich.“ Daraufhin begab sich der Ehrwürdige Dhammika von diesem Kloster zu einem anderen Kloster. Aber auch dort beschimpfte, beleidigte, belästigte, peinigte und bedrängte der Ehrwürdige Dhammika die ankommenden Mönche mit Worten. Und jene ankommenden Mönche, vom Ehrwürdigen Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, gepeinigt und mit Worten bedrängt, zogen fort, blieben nicht dort und verließen das Kloster. อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘มยํ โข ภิกฺขุสงฺฆํ ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. อถ จ ปน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. โก นุ โข เหตุ โก ปจฺจโย เยน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาส’’นฺติ? อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. ยํนูน มยํ อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ปพฺพาเชยฺยามา’’ติ. Da dachten die Laienanhänger seines Geburtsortes: „Wir dienen dem Mönchsorden mit Gewändern, Almosenspeise, Lagerstätten und Heilmitteln für Kranke. Dennoch ziehen die ankommenden Mönche fort, bleiben nicht dort und verlassen das Kloster. Was ist wohl die Ursache, was ist der Grund, weshalb die ankommenden Mönche fortziehen, nicht dort bleiben und das Kloster verlassen?“ Da dachten die Laienanhänger seines Geburtsortes: „Dieser Ehrwürdige Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, peinigt und bedrängt die ankommenden Mönche mit Worten. Und jene ankommenden Mönche, vom Ehrwürdigen Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, gepeinigt und mit Worten bedrängt, ziehen fort, bleiben nicht dort und verlassen das Kloster. Wie wäre es, wenn wir den Ehrwürdigen Dhammika vertreiben würden?“ อถ โข ชาติภูมกา อุปาสกา เยนายสฺมา ธมฺมิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ปกฺกมตุ, ภนฺเต, อายสฺมา ธมฺมิโก อิมมฺหาปิ อาวาสา; อลํ เต อิธ วาเสนา’’ติ. อถ โข อายสฺมา ธมฺมิโก ตมฺหาปิ อาวาสา อญฺญํ อาวาสํ อคมาสิ. ตตฺรปิ สุทํ อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ ปริภาสติ วิหึสติ วิตุทติ โรเสติ วาจาย. เต จ อาคนฺตุกา ภิกฺขู อายสฺมตา ธมฺมิเกน อกฺโกสิยมานา ปริภาสิยมานา วิเหสิยมานา วิตุทิยมานา โรสิยมานา วาจาย ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. Da begaben sich die Laienanhänger seines Geburtsortes dorthin, wo der Ehrwürdige Dhammika war. Nachdem sie sich ihm genähert hatten, sprachen sie zum Ehrwürdigen Dhammika: „Möge der Ehrwürdige Dhammika auch aus diesem Kloster wegziehen, Herr; genug des hiesigen Verweilens für dich.“ Daraufhin begab sich der Ehrwürdige Dhammika auch von diesem Kloster zu einem anderen Kloster. Aber auch dort beschimpfte, beleidigte, belästigte, peinigte und bedrängte der Ehrwürdige Dhammika die ankommenden Mönche mit Worten. Und jene ankommenden Mönche, vom Ehrwürdigen Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, gepeinigt und mit Worten bedrängt, zogen fort, blieben nicht dort und verließen das Kloster. อถ [Pg.323] โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘มยํ โข ภิกฺขุสงฺฆํ ปจฺจุปฏฺฐิตา จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน. อถ จ ปน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาสํ. โก นุ โข เหตุ โก ปจฺจโย เยน อาคนฺตุกา ภิกฺขู ปกฺกมนฺติ, น สณฺฐนฺติ, ริญฺจนฺติ อาวาส’’นฺติ? อถ โข ชาติภูมกานํ อุปาสกานํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมิโก อาคนฺตุเก ภิกฺขู อกฺโกสติ…เป…. ยํนูน มยํ อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ปพฺพาเชยฺยาม สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. อถ โข ชาติภูมกา อุปาสกา เยนายสฺมา ธมฺมิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ปกฺกมตุ, ภนฺเต, อายสฺมา ธมฺมิโก สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. อถ โข อายสฺมโต ธมฺมิกสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ปพฺพาชิโต โขมฺหิ ชาติภูมเกหิ อุปาสเกหิ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหิ. กหํ นุ โข ทานิ คจฺฉามี’’ติ? อถ โข อายสฺมโต ธมฺมิกสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ยํนูนาหํ เยน ภควา เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ. Da dachten die Laienanhänger seines Geburtsortes: „Wir dienen dem Mönchsorden mit Gewändern, Almosenspeise, Lagerstätten und Heilmitteln für Kranke. Dennoch ziehen die ankommenden Mönche fort, bleiben nicht dort und verlassen das Kloster. Was ist wohl die Ursache, was ist der Grund, weshalb die ankommenden Mönche fortziehen, nicht dort bleiben und das Kloster verlassen?“ Da dachten die Laienanhänger seines Geburtsortes: „Dieser Ehrwürdige Dhammika beschimpft, beleidigt, belästigt, peinigt... (wie oben) ... Wie wäre es, wenn wir den Ehrwürdigen Dhammika gänzlich von allen sieben Klöstern an seinem Geburtsort vertreiben würden?“ Da begaben sich die Laienanhänger seines Geburtsortes dorthin, wo der Ehrwürdige Dhammika war, und sprachen: „Herr, möge der Ehrwürdige Dhammika gänzlich von den sieben Klöstern an seinem Geburtsort wegziehen.“ Da dachte der Ehrwürdige Dhammika: „Ich bin von den Laienanhängern meines Geburtsortes gänzlich aus den sieben Klöstern meines Geburtsortes vertrieben worden. Wohin soll ich nun gehen?“ Da dachte der Ehrwürdige Dhammika: „Wie wäre es, wenn ich mich dorthin begäbe, wo der Erhabene weilt?“ อถ โข อายสฺมา ธมฺมิโก ปตฺตจีวรมาทาย เยน ราชคหํ เตน ปกฺกามิ. อนุปุพฺเพน เยน ราชคหํ คิชฺฌกูโฏ ปพฺพโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ ธมฺมิกํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘หนฺท กุโต นุ ตฺวํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อาคจฺฉสี’’ติ? ‘‘ปพฺพาชิโต อหํ, ภนฺเต, ชาติภูมเกหิ อุปาสเกหิ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. ‘‘อลํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, กึ เต อิมินา, ยํ ตํ ตโต ตโต ปพฺพาเชนฺติ, โส ตฺวํ ตโต ตโต ปพฺพาชิโต มเมว สนฺติเก อาคจฺฉสิ’’. Daraufhin nahm der Ehrwürdige Dhammika Schale und Gewand und zog nach Rājagaha. Er gelangte nach Rājagaha zum Geierberg, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem zur Seite sitzenden Ehrwürdigen Dhammika sprach der Erhabene: „Nun, Brahman Dhammika, woher kommst du?“ – „Herr, ich wurde von den Laienanhängern meines Geburtsortes gänzlich aus den sieben Klöstern an meinem Geburtsort vertrieben.“ – „Es ist genug, Brahman Dhammika. Was nützt dir jenes Verweilen dort, wenn sie dich von dort und da vertreiben? So kommst du nun, von dort und da vertrieben, zu mir.“ ‘‘ภูตปุพฺพํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สามุทฺทิกา วาณิชา ตีรทสฺสึ สกุณํ คเหตฺวา นาวาย สมุทฺทํ อชฺโฌคาหนฺติ. เต อตีรทกฺขิณิยา นาวาย ตีรทสฺสึ สกุณํ มุญฺจนฺติ. โส คจฺฉเตว ปุรตฺถิมํ ทิสํ, คจฺฉติ ปจฺฉิมํ ทิสํ, คจฺฉติ อุตฺตรํ ทิสํ, คจฺฉติ ทกฺขิณํ ทิสํ, คจฺฉติ อุทฺธํ, คจฺฉติ อนุทิสํ. สเจ โส สมนฺตา ตีรํ ปสฺสติ, ตถาคตโกว โหติ. สเจ ปน โส สมนฺตา [Pg.324] ตีรํ น ปสฺสติ ตเมว นาวํ ปจฺจาคจฺฉติ. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, ยํ ตํ ตโต ตโต ปพฺพาเชนฺติ โส ตฺวํ ตโต ตโต ปพฺพาชิโต มเมว สนฺติเก อาคจฺฉสิ. „Einst, Brahman Dhammika, nahmen seefahrende Kaufleute einen landspähenden Vogel mit und stachen mit dem Schiff in das Weltmeer. Wenn sie kein Ufer mehr sehen konnten, ließen sie den landspähenden Vogel frei. Er fliegt nach Osten, er fliegt nach Westen, er fliegt nach Norden, er fliegt nach Süden, er fliegt nach oben, er fliegt in die Zwischenhimmelsrichtungen. Wenn er ringsum das Ufer sieht, dann fliegt er dorthin. Wenn er aber ringsum das Ufer nicht sieht, kehrt er genau zu diesem Schiff zurück. Ebenso ist es, Brahman Dhammika: Wenn sie dich von dort und da vertreiben, so kommst du, von dort und da vertrieben, zu mir.“ ‘‘ภูตปุพฺพํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, รญฺโญ โกรพฺยสฺส สุปฺปติฏฺโฐ นาม นิคฺโรธราชา อโหสิ ปญฺจสาโข สีตจฺฉาโย มโนรโม. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส ทฺวาทสโยชนานิ อภินิเวโส อโหสิ, ปญฺจ โยชนานิ มูลสนฺตานกานํ. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส ตาว มหนฺตานิ ผลานิ อเหสุํ; เสยฺยถาปิ นาม อาฬฺหกถาลิกา. เอวมสฺส สาทูนิ ผลานิ อเหสุํ; เสยฺยถาปิ นาม ขุทฺทํ มธุํ อเนลกํ. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส เอกํ ขนฺธํ ราชา ปริภุญฺชติ สทฺธึ อิตฺถาคาเรน, เอกํ ขนฺธํ พลกาโย ปริภุญฺชติ, เอกํ ขนฺธํ เนคมชานปทา ปริภุญฺชนฺติ, เอกํ ขนฺธํ สมณพฺราหฺมณา ปริภุญฺชนฺติ, เอกํ ขนฺธํ มิคา ปริภุญฺชนฺติ. สุปฺปติฏฺฐสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, นิคฺโรธราชสฺส น โกจิ ผลานิ รกฺขติ, น จ สุทํ อญฺญมญฺญสฺส ผลานิ หึสนฺติ. „Vor langer Zeit, o Brahmane Dhammika, gab es einen König der Banyan-Bäume namens Suppatiṭṭha, der dem König Korabya gehörte. Er hatte fünf Hauptäste, spendete kühlen Schatten und war höchst ergötzend. Die Ausdehnung der Äste des Banyan-Königs Suppatiṭṭha betrug zwölf Yojanas, und die Ausbreitung der Wurzeln betrug fünf Yojanas. Die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha waren überaus groß, etwa so wie ein Reiskochtopf. Ebenso waren seine Früchte süß, vergleichbar mit reinem Wildhonig. Einen Ast des Banyan-Königs Suppatiṭṭha nutzte der König zusammen mit seinem Harem, einen Ast nutzte das Heer, einen Ast nutzten die Bürger der Städte und des Landes, einen Ast nutzten die Asketen und Brahmanen, und einen Ast nutzten die Tiere. Niemand bewachte die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha, und auch schadeten sie einander nicht wegen der Früchte.“ ‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อญฺญตโร ปุริโส สุปฺปติฏฺฐสฺส นิคฺโรธราชสฺส ยาวทตฺถํ ผลานิ ภกฺขิตฺวา สาขํ ภญฺชิตฺวา ปกฺกามิ. อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถาย เทวตาย เอตทโหสิ – ‘อจฺฉริยํ วต, โภ, อพฺภุตํ วต, โภ! ยาว ปาโป มนุสฺโส, ยตฺร หิ นาม สุปฺปติฏฺฐสฺส นิคฺโรธราชสฺส ยาวทตฺถํ ผลานิ ภกฺขิตฺวา สาขํ ภญฺชิตฺวา ปกฺกมิสฺสติ, ยํนูน สุปฺปติฏฺโฐ นิคฺโรธราชา อายตึ ผลํ น ทเทยฺยา’ติ. อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุปฺปติฏฺโฐ นิคฺโรธราชา อายตึ ผลํ น อทาสิ. „Da geschah es, o Brahmane Dhammika, dass ein gewisser Mann die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha nach Herzenslust aß, einen Ast abbrach und dann wegging. Da kam der im Banyan-König Suppatiṭṭha wohnenden Gottheit dieser Gedanke: ‚Erstaunlich, wahrlich! Außergewöhnlich, wahrlich! Was für ein böser Mensch, dass er die Früchte des Banyan-Königs Suppatiṭṭha nach Herzenslust isst, dann einen Ast abbricht und weggeht! Wie wäre es, wenn der Banyan-König Suppatiṭṭha in Zukunft keine Frucht mehr gäbe?‘ Daraufhin gab der Banyan-König Suppatiṭṭha, o Brahmane Dhammika, in Zukunft keine Frucht mehr.“ ‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, ราชา โกรพฺโย เยน สกฺโก เทวานมินฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สกฺกํ เทวานมินฺทํ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, มาริส, ชาเนยฺยาสิ สุปฺปติฏฺโฐ นิคฺโรธราชา ผลํ น เทตี’ติ? อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สกฺโก เทวานมินฺโท ตถารูปํ อิทฺธาภิสงฺขารํ อภิสงฺขาสิ, ยถา ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา สุปฺปติฏฺฐํ นิคฺโรธราชํ ปวตฺเตสิ [Pg.325] อุมฺมูลมกาสิ. อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถา เทวตา ทุกฺขี ทุมฺมนา อสฺสุมุขี รุทมานา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. „Dann, o Brahmane Dhammika, begab sich der König Korabya dorthin, wo sich Sakka, der Herr der Götter, befand. Nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er zu Sakka, dem Herrn der Götter: ‚Wisse wohl, o Herr, der Banyan-König Suppatiṭṭha trägt keine Frucht mehr.‘ Da bewirkte Sakka, der Herr der Götter, eine solche übernatürliche Erscheinung, dass ein gewaltiger Sturmwind mit Regen aufzog, den Banyan-König Suppatiṭṭha umwarf und ihn mitsamt den Wurzeln nach oben kehrte. Daraufhin stand die im Banyan-König Suppatiṭṭha wohnende Gottheit betrübt, niedergeschlagen, mit tränenüberströmtem Gesicht weinend beiseite.“ ‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สกฺโก เทวานมินฺโท เยน สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถา เทวตา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สุปฺปติฏฺเฐ นิคฺโรธราเช อธิวตฺถํ เทวตํ เอตทโวจ – ‘กึ นุ ตฺวํ, เทวเต, ทุกฺขี ทุมฺมนา อสฺสุมุขี รุทมานา เอกมนฺตํ ฐิตา’ติ? ‘ตถา หิ ปน เม, มาริส, ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา ภวนํ ปวตฺเตสิ อุมฺมูลมกาสี’ติ. ‘อปิ นุ ตฺวํ, เทวเต, รุกฺขธมฺเม ฐิตาย ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา ภวนํ ปวตฺเตสิ อุมฺมูลมกาสี’ติ? ‘กถํ ปน, มาริส, รุกฺโข รุกฺขธมฺเม ฐิโต โหตี’ติ? ‘อิธ, เทวเต, รุกฺขสฺส มูลํ มูลตฺถิกา หรนฺติ, ตจํ ตจตฺถิกา หรนฺติ, ปตฺตํ ปตฺตตฺถิกา หรนฺติ, ปุปฺผํ ปุปฺผตฺถิกา หรนฺติ, ผลํ ผลตฺถิกา หรนฺติ. น จ เตน เทวตาย อนตฺตมนตา วา อนภินนฺทิ วา กรณียา. เอวํ โข, เทวเต, รุกฺโข รุกฺขธมฺเม ฐิโต โหตี’ติ. ‘อฏฺฐิตาเยว โข เม, มาริส, รุกฺขธมฺเม ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา ภวนํ ปวตฺเตสิ อุมฺมูลมกาสี’ติ. ‘สเจ โข ตฺวํ, เทวเต, รุกฺขธมฺเม ติฏฺเฐยฺยาสิ, สิยา เต ภวนํ ยถาปุเร’ติ? ‘ฐสฺสามหํ, มาริส, รุกฺขธมฺเม, โหตุ เม ภวนํ ยถาปุเร’’’ติ. „Dann begab sich Sakka, der Herr der Götter, dorthin, wo die im Banyan-König Suppatiṭṭha wohnende Gottheit war, und sprach zu ihr: ‚Warum stehst du, o Gottheit, betrübt, niedergeschlagen, mit tränenüberströmtem Gesicht weinend beiseite?‘ – ‚Wegen des gewaltigen Sturms und Regens, o Herr, der mein Heim umgeworfen und entwurzelt hat.‘ – ‚Warst du denn, o Gottheit, in der Tugend der Bäume (rukkhadhamma) gefestigt, als der gewaltige Sturm und Regen kam und dein Heim umwarf und entwurzelte?‘ – ‚Wie aber, o Herr, ist ein Baum in der Tugend der Bäume gefestigt?‘ – ‚Hierbei, o Gottheit, nehmen jene, die Wurzeln benötigen, die Wurzeln des Baumes; jene, die Rinde benötigen, nehmen die Rinde; jene, die Blätter benötigen, nehmen die Blätter; jene, die Blüten benötigen, nehmen die Blüten; jene, die Früchte benötigen, nehmen die Früchte. Deswegen sollte die Gottheit weder Unmut noch Unzufriedenheit empfinden. So, o Gottheit, ist ein Baum in der Tugend der Bäume gefestigt.‘ – ‚Wahrlich, o Herr, ich war nicht in der Tugend der Bäume gefestigt, als der gewaltige Sturm und Regen mein Heim umwarf und entwurzelte.‘ – ‚Wenn du nun, o Gottheit, in der Tugend der Bäume gefestigt wärst, könnte dein Heim wieder so sein wie zuvor.‘ – ‚Ich werde mich in der Tugend der Bäume festigen, o Herr; möge mein Heim wieder so sein wie zuvor!‘“ ‘‘อถ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สกฺโก เทวานมินฺโท ตถารูปํ อิทฺธาภิสงฺขารํ อภิสงฺขาสิ, ยถา ภุสา วาตวุฏฺฐิ อาคนฺตฺวา สุปฺปติฏฺฐํ นิคฺโรธราชํ อุสฺสาเปสิ, สจฺฉวีนิ มูลานิ อเหสุํ. เอวเมวํ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อปิ นุ ตํ สมณธมฺเม ฐิตํ ชาติภูมกา อุปาสกา ปพฺพาเชสุํ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ? ‘‘กถํ ปน, ภนฺเต, สมโณ สมณธมฺเม ฐิโต โหตี’’ติ? ‘‘อิธ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สมโณ อกฺโกสนฺตํ น ปจฺจกฺโกสติ, โรสนฺตํ น ปฏิโรสติ, ภณฺฑนฺตํ น ปฏิภณฺฑติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สมโณ สมณธมฺเม ฐิโต โหตี’’ติ. ‘‘อฏฺฐิตํเยว มํ, ภนฺเต, สมณธมฺเม ชาติภูมกา อุปาสกา ปพฺพาเชสุํ สพฺพโส ชาติภูมิยํ สตฺตหิ อาวาเสหี’’ติ. „Da bewirkte Sakka, der Herr der Götter, eine solche übernatürliche Erscheinung, dass ein gewaltiger Sturmwind mit Regen aufzog, der den Banyan-König Suppatiṭṭha wieder aufrichtete, und seine Wurzeln festigten sich in der Erde. Genauso auch, o Brahmane Dhammika: Wurdest du, der du in der Tugend der Asketen (samaṇadhamma) gefestigt warst, etwa von den dort geborenen Laienanhängern aus allen sieben Klöstern deiner Heimat vertrieben?“ – „Wie aber, o Herr, ist ein Asket in der Tugend der Asketen gefestigt?“ – „Hierbei, o Brahmane Dhammika, schimpft ein Asket nicht zurück, wenn er beschimpft wird; er wird nicht zornig zurück, wenn man ihn erzürnt; er schlägt nicht zurück, wenn man ihn schlägt. So, o Brahmane Dhammika, ist ein Asket in der Tugend der Asketen gefestigt.“ – „Wahrlich, o Herr, ich war nicht in der Tugend der Asketen gefestigt, als mich die dort geborenen Laienanhänger aus allen sieben Klöstern meiner Heimat vertrieben.“ ‘‘ภูตปุพฺพํ[Pg.326], พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุเนตฺโต นาม สตฺถา อโหสิ ติตฺถกโร กาเมสุ วีตราโค. สุเนตฺตสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สตฺถุโน อเนกานิ สาวกสตานิ อเหสุํ. สุเนตฺโต สตฺถา สาวกานํ พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสสิ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุเนตฺตสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ น ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชึสุ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สุเนตฺตสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชึสุ. Einst, Brahmane Dhammika, gab es einen Lehrer namens Sunetta, einen Religionsstifter, der frei von sinnlichem Verlangen war. Der Lehrer Sunetta, Brahmane Dhammika, hatte viele hunderte Jünger. Der Lehrer Sunetta lehrte seinen Jüngern den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt. Diejenigen, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Sunetta, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, keine gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einem Zustand des Leids, auf einer unglücklichen Fährte, in Verderbnis und in der Hölle wiedergeboren. Diejenigen jedoch, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Sunetta, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren. ‘‘ภูตปุพฺพํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, มูคปกฺโข นาม สตฺถา อโหสิ…เป… อรเนมิ นาม สตฺถา อโหสิ… กุทฺทาลโก นาม สตฺถา อโหสิ… หตฺถิปาโล นาม สตฺถา อโหสิ… โชติปาโล นาม สตฺถา อโหสิ ติตฺถกโร กาเมสุ วีตราโค. โชติปาลสฺส โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สตฺถุโน อเนกานิ สาวกสตานิ อเหสุํ. โชติปาโล สตฺถา สาวกานํ พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสสิ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, โชติปาลสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ น ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชึสุ. เย โข ปน, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, โชติปาลสฺส สตฺถุโน พฺรหฺมโลกสหพฺยตาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส จิตฺตานิ ปสาเทสุํ เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชึสุ. Einst, Brahmane Dhammika, gab es einen Lehrer namens Mūgapakkha ... ferner einen Lehrer namens Aranemi ... einen Lehrer namens Kuddālaka ... einen Lehrer namens Hatthipāla ... einen Lehrer namens Jotipāla, einen Religionsstifter, der frei von sinnlichem Verlangen war. Der Lehrer Jotipāla, Brahmane Dhammika, hatte viele hunderte Jünger. Der Lehrer Jotipāla lehrte seinen Jüngern den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt. Diejenigen, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Jotipāla, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, keine gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einem Zustand des Leids, auf einer unglücklichen Fährte, in Verderbnis und in der Hölle wiedergeboren. Diejenigen jedoch, Brahmane Dhammika, die gegenüber dem Lehrer Jotipāla, während er den Weg zur Gemeinschaft mit der Brahma-Welt lehrte, gläubige Zuversicht im Geist hegten, wurden nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren. ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, โย อิเม ฉ สตฺถาเร ติตฺถกเร กาเมสุ วีตราเค, อเนกสตปริวาเร สสาวกสงฺเฆ ปทุฏฺฐจิตฺโต อกฺโกเสยฺย ปริภาเสยฺย, พหุํ โส อปุญฺญํ ปสเวยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘โย โข, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อิเม ฉ สตฺถาเร ติตฺถกเร กาเมสุ วีตราเค อเนกสตปริวาเร สสาวกสงฺเฆ ปทุฏฺฐจิตฺโต อกฺโกเสยฺย ปริภาเสยฺย, พหุํ โส อปุญฺญํ ปสเวยฺย. โย เอกํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนํ ปุคฺคลํ ปทุฏฺฐจิตฺโต อกฺโกสติ ปริภาสติ, อยํ ตโต พหุตรํ อปุญฺญํ ปสวติ. ตํ กิสฺส เหตุ? นาหํ, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, อิโต พหิทฺธา เอวรูปึ ขนฺตึ วทามิ, ยถามํ สพฺรหฺมจารีสุ. ตสฺมาติห, พฺราหฺมณ ธมฺมิก[Pg.327], เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น โน สมสพฺรหฺมจารีสุ จิตฺตานิ ปทุฏฺฐานิ ภวิสฺสนฺตี’’’ติ. เอวญฺหิ เต, พฺราหฺมณ ธมฺมิก, สิกฺขิตพฺพนฺติ. Was meinst du, Brahmane Dhammika? Wenn jemand diese sechs Lehrer, diese Religionsstifter, die frei von sinnlichem Verlangen waren und ein Gefolge von vielen hunderten Jüngern hatten, mit böswilligem Geist beschimpfen und schmähen würde, würde er nicht viel Unheil anhäufen?" – – "Gewiss, Herr." – – "Brahmane Dhammika, wer diese sechs Lehrer, diese Religionsstifter, die frei von sinnlichem Verlangen waren und ein Gefolge von vielen hunderten Jüngern hatten, mit böswilligem Geist beschimpft und schmäht, der häuft viel Unheil an. Wer jedoch eine einzelne Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, mit böswilligem Geist beschimpft und schmäht, der häuft noch viel mehr Unheil an. Aus welchem Grund? Brahmane Dhammika, ich erkläre eine solche Nachsicht außerhalb dieser Lehre nicht für gleichwertig mit jener gegenüber den Mitstrebenden. Deshalb, Brahmane Dhammika, sollte man sich so üben: 'Unsere Geister sollen gegenüber unseren Mitstrebenden nicht böswillig werden.' So, Brahmane Dhammika, solltest du dich üben." ‘‘สุเนตฺโต มูคปกฺโข จ, อรเนมิ จ พฺราหฺมโณ; กุทฺทาลโก อหุ สตฺถา, หตฺถิปาโล จ มาณโว. Sunetta und Mūgapakkha, der Brahmane Aranemi, der Lehrer Kuddālaka und der Jüngling Hatthipāla, ‘‘โชติปาโล จ โควินฺโท, อหุ สตฺตปุโรหิโต; อหึสกา อตีตํเส, ฉ สตฺถาโร ยสสฺสิโน. sowie Jotipāla und Govinda, der Priester der sieben Könige war; diese sechs Lehrer der Vergangenheit, die großen Ruhm besaßen, waren gewaltlos. ‘‘นิรามคนฺธา กรุเณธิมุตฺตา, กามสํโยชนาติคา ; กามราคํ วิราเชตฺวา, พฺรหฺมโลกูปคา อหุํ. Frei von Groll, dem Mitgefühl hingegeben, überschritten sie die Fesseln der Sinnlichkeit; nachdem sie die Lust an den Sinnen überwunden hatten, gelangten sie in die Brahma-Welt. ‘‘อเหสุํ สาวกา เตสํ, อเนกานิ สตานิปิ; นิรามคนฺธา กรุเณธิมุตฺตา, กามสํโยชนาติคา; กามราคํ วิราเชตฺวา, พฺรหฺมโลกูปคา อหุํ. Auch ihre Jünger waren viele hunderte; frei von Groll, dem Mitgefühl hingegeben, überschritten sie die Fesseln der Sinnlichkeit; nachdem sie die Lust an den Sinnen überwunden hatten, gelangten sie in die Brahma-Welt. ‘‘เยเต อิสี พาหิรเก, วีตราเค สมาหิเต; ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป, โย นโร ปริภาสติ; พหุญฺจ โส ปสวติ, อปุญฺญํ ตาทิโส นโร. Welcher Mensch auch immer jene Weisen außerhalb der Lehre, die leidenschaftslos und gefasst sind, mit böswilligen Gedanken schmäht, ein solcher Mensch häuft viel Unheil an. ‘‘โย เจกํ ทิฏฺฐิสมฺปนฺนํ, ภิกฺขุํ พุทฺธสฺส สาวกํ; ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป, โย นโร ปริภาสติ; อยํ ตโต พหุตรํ, อปุญฺญํ ปสเว นโร. Wer aber einen einzelnen Mönch, einen Jünger des Buddha, der mit rechter Ansicht ausgestattet ist, mit böswilligen Gedanken schmäht, dieser Mensch häuft noch viel mehr Unheil an. ‘‘น สาธุรูปํ อาสีเท, ทิฏฺฐิฏฺฐานปฺปหายินํ; สตฺตโม ปุคฺคโล เอโส, อริยสงฺฆสฺส วุจฺจติ. Man sollte einen Tugendhaften, der die Grundlagen der falschen Ansichten aufgegeben hat, nicht kränken; dieser wird die siebte Person in der Gemeinschaft der Edlen genannt. ‘‘อวีตราโค กาเมสุ, ยสฺส ปญฺจินฺทฺริยา มุทู; สทฺธา สติ จ วีริยํ, สมโถ จ วิปสฺสนา. Auch wenn er noch nicht frei von sinnlichem Verlangen ist, so sind seine fünf Fähigkeiten doch sanft entwickelt: Vertrauen, Achtsamkeit, Tatkraft, Ruhe und Hellblick. ‘‘ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, ปุพฺเพว อุปหญฺญติ; อตฺตานํ อุปหนฺตฺวาน, ปจฺฉา อญฺญํ วิหึสติ. Wer einen solchen Mönch angreift, schadet sich selbst zuerst; nachdem er sich selbst geschadet hat, fügt er erst dem anderen Leid zu. ‘‘โย [Pg.328] จ รกฺขติ อตฺตานํ, รกฺขิโต ตสฺส พาหิโร; ตสฺมา รกฺเขยฺย อตฺตานํ, อกฺขโต ปณฺฑิโต สทา’’ติ. ทฺวาทสมํ; Wer sich selbst schützt, der schützt auch das Äußere; darum sollte der Weise stets sich selbst schützen, ohne seine Tugend zu verletzen. – Dies war das zwölfte Sutta. ธมฺมิกวคฺโค ปญฺจโม. Die fünfte Gruppe: Die Dhammika-Gruppe. ตสฺสุทฺทานํ – Die Zusammenfassung dazu: นาคมิคสาลา อิณํ, จุนฺทํ ทฺเว สนฺทิฏฺฐิกา ทุเว; เขมอินฺทฺริย อานนฺท, ขตฺติยา อปฺปมาเทน ธมฺมิโกติ. Nāga, Migasālā, Schulden (Iṇa), Cunda, zwei über das Sichtbare (Sandiṭṭhika), Khema, Fähigkeiten (Indriya), Ānanda, Khattiyā, durch Achtsamkeit (Appamādena) und Dhammika. ปฐมปณฺณาสกํ สมตฺตํ. Das erste Buch der Fünfzig (Paṭhamapaṇṇāsaka) ist abgeschlossen. ๒. ทุติยปณฺณาสกํ 2. Das zweite Buch der Fünfzig (Dutiyapaṇṇāsaka). ๖. มหาวคฺโค 6. Die Große Gruppe (Mahāvagga). ๑. โสณสุตฺตํ 1. Das Soṇa-Sutta. ๕๕. เอวํ, [Pg.329] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา โสโณ ราชคเห วิหรติ สีตวนสฺมึ. อถ โข อายสฺมโต โสณสฺส รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘‘เย โข เกจิ ภควโต สาวกา อารทฺธวีริยา วิหรนฺติ, อหํ เตสํ อญฺญตโร. อถ จ ปน เม น อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, สํวิชฺชนฺติ โข ปน เม กุเล โภคา, สกฺกา โภคา จ ภุญฺชิตุํ ปุญฺญานิ จ กาตุํ. ยํนูนาหํ สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติตฺวา โภเค จ ภุญฺเชยฺยํ ปุญฺญานิ จ กเรยฺย’’นฺติ. 55. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit weilte der ehrwürdige Soṇa bei Rājagaha im Sītavana. Als der ehrwürdige Soṇa sich in die Einsamkeit zurückgezogen hatte, stieg in seinem Geist folgende Überlegung auf: ‘Unter jenen Jüngern des Erhabenen, die mit entschlossener Tatkraft leben, bin ich einer von ihnen. Dennoch ist mein Geist nicht durch Nicht-Anhaften von den Trieben befreit. In meiner Familie gibt es jedoch Reichtümer; man kann Reichtümer genießen und Verdienste wirken. Wie wäre es, wenn ich die Schulung aufgäbe, zum niederen Leben zurückkehrte, Reichtümer genöße und Verdienste wirkte?’ อถ โข ภควา อายสฺมโต โสณสฺส เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมฺมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมฺมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ โข – คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต อนฺตรหิโต สีตวเน อายสฺมโต โสณสฺส สมฺมุเข ปาตุรโหสิ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. อายสฺมาปิ โข โสโณ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ โสณํ ภควา เอตทโวจ – Da erkannte der Erhabene mit seinem Geist die Gedanken im Geist des ehrwürdigen Soṇa – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde, ebenso verschwand er vom Berg Gijjhakūṭa und erschien im Sītavana direkt vor dem ehrwürdigen Soṇa. Der Erhabene setzte sich auf den bereitgestellten Platz. Auch der ehrwürdige Soṇa grüßte den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Als er zur Seite saß, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Soṇa: ‘‘นนุ เต, โสณ, รโหคตสฺส ปฏิสลฺลีนสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘เย โข เกจิ ภควโต สาวกา อารทฺธวีริยา วิหรนฺติ, อหํ เตสํ อญฺญตโร. อถ จ ปน เม น อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, สํวิชฺชนฺติ โข ปน เม กุเล โภคา, สกฺกา โภคา จ ภุญฺชิตุํ ปุญฺญานิ จ กาตุํ. ยํนูนาหํ สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติตฺวา โภเค จ ภุญฺเชยฺยํ ปุญฺญานิ จ กเรยฺย’’’นฺติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. „Soṇa, stieg in dir, als du in die Abgeschiedenheit zurückgezogen warst, nicht dieser Gedanke auf: ‚Was immer es an Schülern des Erhabenen gibt, die mit unermüdlicher Tatkraft leben, ich gehöre zu ihnen. Dennoch ist mein Geist nicht durch Nicht-Anhaften von den Trieben (Āsavas) befreit. In meiner Familie ist jedoch Reichtum vorhanden; es ist möglich, Reichtum zu genießen und Verdienste zu erwerben. Wie wäre es, wenn ich die Übung aufgäbe, zum niederen Leben (als Laie) zurückkehrte, Reichtum genösse und Verdienste erwürbe‘?“ – „So ist es, Herr.“ ‘‘ตํ [Pg.330] กึ มญฺญสิ, โสณ, กุสโล ตฺวํ ปุพฺเพ อคาริยภูโต วีณาย ตนฺติสฺสเร’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, โสณ, ยทา เต วีณาย ตนฺติโย อจฺจายตา โหนฺติ, อปิ นุ เต วีณา ตสฺมึ สมเย สรวตี วา โหติ กมฺมญฺญา วา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. „Was meinst du, Soṇa, warst du früher, als du noch ein Hausbewohner warst, geschickt im Spiel der Saiten der Laute?“ – „Ja, Herr.“ – „Was meinst du, Soṇa, wenn die Saiten deiner Laute zu straff gespannt sind, ist die Laute dann zu jener Zeit wohlklingend oder zum Spielen geeignet?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, โสณ, ยทา เต วีณาย ตนฺติโย อติสิถิลา โหนฺติ, อปิ นุ เต วีณา ตสฺมึ สมเย สรวตี วา โหติ กมฺมญฺญา วา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. „Was meinst du, Soṇa, wenn die Saiten deiner Laute zu locker sind, ist die Laute dann zu jener Zeit wohlklingend oder zum Spielen geeignet?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ ‘‘ยทา ปน เต, โสณ, วีณาย ตนฺติโย น อจฺจายตา โหนฺติ นาติสิถิลา สเม คุเณ ปติฏฺฐิตา, อปิ นุ เต วีณา ตสฺมึ สมเย สรวตี วา โหติ กมฺมญฺญา วา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. „Wenn aber, Soṇa, die Saiten deiner Laute weder zu straff gespannt noch zu locker sind, sondern auf ein gleichmäßiges Maß abgestimmt sind, ist die Laute dann zu jener Zeit wohlklingend oder zum Spielen geeignet?“ – „Ja, Herr.“ ‘‘เอวเมวํ โข, โสณ, อจฺจารทฺธวีริยํ อุทฺธจฺจาย สํวตฺตติ, อติสิถิลวีริยํ โกสชฺชาย สํวตฺตติ. ตสฺมาติห ตฺวํ, โสณ, วีริยสมถํ อธิฏฺฐหํ, อินฺทฺริยานญฺจ สมตํ ปฏิวิชฺฌ, ตตฺถ จ นิมิตฺตํ คณฺหาหี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา โสโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ โสณํ อิมินา โอวาเทน โอวทิตฺวา – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมวํ โข – สีตวเน อนฺตรหิโต คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต ปาตุรโหสิ. „Ebenso, Soṇa, führt allzu angespannte Tatkraft zu Unruhe, und allzu schlaffe Tatkraft führt zu Trägheit. Darum, Soṇa, bestimme das rechte Maß an Tatkraft, erkenne die Ausgewogenheit der Fähigkeiten (Indriyas) und erfasse dort das Zeichen (der Meditation).“ – „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Soṇa dem Erhabenen. Nachdem der Erhabene den ehrwürdigen Soṇa mit dieser Unterweisung belehrt hatte, verschwand er – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – aus dem Sītavana und erschien wieder auf dem Berg Gijjhakūṭa. อถ โข อายสฺมา โสโณ อปเรน สมเยน วีริยสมถํ อธิฏฺฐาสิ, อินฺทฺริยานญฺจ สมตํ ปฏิวิชฺฌิ, ตตฺถ จ นิมิตฺตํ อคฺคเหสิ. อถ โข อายสฺมา โสโณ เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนาคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ. ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร จ ปนายสฺมา โสโณ อรหตํ อโหสิ. Danach stellte der ehrwürdige Soṇa das rechte Maß an Tatkraft her, erkannte die Ausgewogenheit der Fähigkeiten und erfasste dort das Zeichen. Daraufhin lebte der ehrwürdige Soṇa allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen; und nach nicht langer Zeit verwirklichte er noch in diesem Leben durch eigene höhere Erkenntnis das unvergleichliche Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen, und verweilte darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt kein weiteres Werden mehr für diesen Zustand.“ Und der ehrwürdige Soṇa wurde einer der Arahants. อถ โข อายสฺมโต โสณสฺส อรหตฺตปฺปตฺตสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ยํนูนาหํ เยน ภควา เตนุปสงฺกเมยฺยํ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อญฺญํ พฺยากเรยฺย’’นฺติ. อถ โข อายสฺมา โสโณ เยน ภควา [Pg.331] เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา โสโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – Da kam dem ehrwürdige Soṇa, der das Arahanttum erreicht hatte, dieser Gedanke: „Wie wäre es, wenn ich mich zum Erhabenen begäbe und in der Gegenwart des Erhabenen meine höchste Erkenntnis (Aññā) verkündete?“ Da begab sich der ehrwürdige Soṇa zum Erhabenen, grüßte ihn ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Soṇa zum Erhabenen: ‘‘โย โส, ภนฺเต, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญาวิมุตฺโต, โส ฉ ฐานานิ อธิมุตฺโต โหติ – เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ, ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ, อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ, ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ, อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ, อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ. „Herr, ein Mönch, der ein Arahant ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet, getan hat, was zu tun war, die Last abgelegt, das wahre Ziel erreicht und die Fesseln des Werdens vollständig vernichtet hat und durch rechtes Wissen befreit ist, der ist sechs Dingen zugeneigt: Er ist der Entsagung zugeneigt, der Abgeschiedenheit zugeneigt, der Nicht-Schädigung zugeneigt, der Versiegung des Begehrens zugeneigt, der Versiegung des Anhaftens zugeneigt und der Unverwirrtheit zugeneigt.“ ‘‘สิยา โข ปน, ภนฺเต, อิเธกจฺจสฺส อายสฺมโต เอวมสฺส – ‘เกวลํสทฺธามตฺตกํ นูน อยมายสฺมา นิสฺสาย เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต’ติ. น โข ปเนตํ, ภนฺเต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ขีณาสโว, ภนฺเต, ภิกฺขุ วุสิตวา กตกรณีโย กรณียํ อตฺตโน อสมนุปสฺสนฺโต กตสฺส วา ปฏิจยํ ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา เนกฺขมฺมาธิมุตฺโต โหติ. „Es könnte aber sein, Herr, dass mancher ehrwürdige Bruder hier so denkt: ‚Gewiss ist dieser Ehrwürdige allein aufgrund von bloßem Glauben der Entsagung zugeneigt.‘ Doch so, Herr, darf man das nicht sehen. Ein Mönch, Herr, dessen Triebe versiegt sind, der getan hat, was zu tun war, sieht für sich selbst nichts mehr zu tun und keinen Zuwachs an Getanem mehr; durch das Versiegen von Gier, weil er frei von Gier ist, ist er der Entsagung zugeneigt; durch das Versiegen von Hass, weil er frei von Hass ist, ist er der Entsagung zugeneigt; durch das Versiegen von Verblendung, weil er frei von Verblendung ist, ist er der Entsagung zugeneigt.“ ‘‘สิยา โข ปน, ภนฺเต, อิเธกจฺจสฺส อายสฺมโต เอวมสฺส – ‘ลาภสกฺการสิโลกํ นูน อยมายสฺมา นิกามยมาโน ปวิเวกาธิมุตฺโต’ติ. น โข ปเนตํ, ภนฺเต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ขีณาสโว, ภนฺเต, ภิกฺขุ วุสิตวา กตกรณีโย กรณียํ อตฺตโน อสมนุปสฺสนฺโต กตสฺส วา ปฏิจยํ ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา ปวิเวกาธิมุตฺโต โหติ. „Es könnte aber sein, Herr, dass mancher ehrwürdige Bruder hier so denkt: ‚Gewiss ist dieser Ehrwürdige im Verlangen nach Gewinn, Verehrung und Ruhm der Abgeschiedenheit zugeneigt.‘ Doch so, Herr, darf man das nicht sehen. Ein Mönch, Herr, dessen Triebe versiegt sind, der getan hat, was zu tun war, sieht für sich selbst nichts mehr zu tun und keinen Zuwachs an Getanem mehr; durch das Versiegen von Gier, weil er frei von Gier ist, ist er der Abgeschiedenheit zugeneigt; durch das Versiegen von Hass, weil er frei von Hass ist, ist er der Abgeschiedenheit zugeneigt; durch das Versiegen von Verblendung, weil er frei von Verblendung ist, ist er der Abgeschiedenheit zugeneigt.“ ‘‘สิยา โข ปน, ภนฺเต, อิเธกจฺจสฺส อายสฺมโต เอวมสฺส – ‘สีลพฺพตปรามาสํ นูน อยมายสฺมา สารโต ปจฺจาคจฺฉนฺโต อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต’ติ. น โข ปเนตํ, ภนฺเต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ขีณาสโว, ภนฺเต, ภิกฺขุ วุสิตวา กตกรณีโย กรณียํ อตฺตโน อสมนุปสฺสนฺโต กตสฺส วา ปฏิจยํ ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา อพฺยาปชฺชาธิมุตฺโต โหติ. „Es könnte jedoch sein, o Herr, dass ein gewisser ehrwürdiger Bruder hier so denken würde: ‚Sicherlich ist dieser Ehrwürdige, indem er an Regeln und Riten als dem Kern festhält, der Nicht-Schädigung zugeneigt.‘ Doch so, o Herr, sollte man dies nicht betrachten. Ein Mönch, Herr, dessen Triebe versiegt sind, der das Ziel erreicht hat, der getan hat, was zu tun war, der für sich selbst nichts mehr zu tun sieht und keinen Zuwachs an bereits Getanem wahrnimmt, ist durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit der Nicht-Schädigung zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit der Nicht-Schädigung zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit der Nicht-Schädigung zugeneigt.“ ‘‘ขยา [Pg.332] ราคสฺส วีตราคตฺตา ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา ตณฺหากฺขยาธิมุตฺโต โหติ. „Durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit ist er dem Versiegen des Durstes zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit ist er dem Versiegen des Durstes zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit ist er dem Versiegen des Durstes zugeneigt.“ ‘‘ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา อุปาทานกฺขยาธิมุตฺโต โหติ. „Durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit ist er dem Versiegen des Ergreifens zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit ist er dem Versiegen des Ergreifens zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit ist er dem Versiegen des Ergreifens zugeneigt.“ ‘‘ขยา ราคสฺส วีตราคตฺตา อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โทสสฺส วีตโทสตฺตา อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ, ขยา โมหสฺส วีตโมหตฺตา อสมฺโมหาธิมุตฺโต โหติ. „Durch das Versiegen der Gier und durch die Gierlosigkeit ist er der Nicht-Verblendung zugeneigt, durch das Versiegen des Hasses und durch die Hasslosigkeit ist er der Nicht-Verblendung zugeneigt, durch das Versiegen der Verblendung und durch die Verblendungslosigkeit ist er der Nicht-Verblendung zugeneigt.“ ‘‘เอวํ สมฺมา วิมุตฺตจิตฺตสฺส, ภนฺเต, ภิกฺขุโน ภุสา เจปิ จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา จกฺขุสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสติ. ภุสา เจปิ โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา… มโนวิญฺเญยฺยา ธมฺมา มนสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสติ. เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, เสโล ปพฺพโต อจฺฉิทฺโท อสุสิโร เอกคฺฆโน. อถ ปุรตฺถิมาย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ เนว นํ สงฺกมฺเปยฺย น สมฺปกมฺเปยฺย น สมฺปเวเธยฺย, อถ ปจฺฉิมาย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ…เป… อถ อุตฺตราย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ… อถ ทกฺขิณาย เจปิ ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ เนว นํ สงฺกมฺเปยฺย น สมฺปกมฺเปยฺย น สมฺปเวเธยฺย; เอวเมวํ โข, ภนฺเต, เอวํ สมฺมาวิมุตฺตจิตฺตสฺส ภิกฺขุโน ภุสา เจปิ จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา จกฺขุสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสติ. ภุสา เจปิ โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา… มโนวิญฺเญยฺยา ธมฺมา มนสฺส อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, เนวสฺส จิตฺตํ ปริยาทิยนฺติ. อมิสฺสีกตเมวสฺส จิตฺตํ โหติ ฐิตํ อาเนญฺชปฺปตฺตํ วยญฺจสฺสานุปสฺสตี’’ติ. „Bei einem Mönch, o Herr, dessen Geist so recht befreit ist, können selbst sehr intensive Formen, die durch das Sehbewusstsein wahrnehmbar sind, in den Bereich des Auges treten, ohne seinen Geist zu überwältigen. Sein Geist bleibt ungetrübt, gefestigt, zur Unerschütterlichkeit gelangt, und er betrachtet deren Schwinden. Selbst wenn sehr intensive Töne ... Gerüche ... Geschmäcker ... Berührungen ... Geistesobjekte in den Bereich des Geistes treten, überwältigen sie seinen Geist nicht. Sein Geist bleibt ungetrübt, gefestigt, zur Unerschütterlichkeit gelangt, und er betrachtet deren Schwinden. Gleichwie, Herr, ein Felsenberg ohne Risse, ohne Höhlungen, ein massiver Block ist. Wenn nun aus dem Osten ein heftiger Wind und Regen käme, könnte er ihn weder erschüttern noch bewegen noch zum Zittern bringen. Und wenn er aus dem Westen käme ... aus dem Norden ... aus dem Süden ... ebenso ist es, Herr, bei einem Mönch, dessen Geist recht befreit ist: Selbst wenn sehr intensive Formen ... Töne ... Gerüche ... Geschmäcker ... Berührungen ... Geistesobjekte in den Bereich der Sinne treten, überwältigen sie seinen Geist nicht. Sein Geist bleibt ungetrübt, gefestigt, zur Unerschütterlichkeit gelangt, und er betrachtet deren Schwinden.“ ‘‘เนกฺขมฺมํ [Pg.333] อธิมุตฺตสฺส, ปวิเวกญฺจ เจตโส; อพฺยาปชฺชาธิมุตฺตสฺส, อุปาทานกฺขยสฺส จ. „Wer der Entsagung zugeneigt ist und der Abgeschiedenheit des Geistes, wer der Nicht-Schädigung zugeneigt ist und dem Versiegen des Ergreifens,“ ‘‘ตณฺหากฺขยาธิมุตฺตสฺส, อสมฺโมหญฺจ เจตโส; ทิสฺวา อายตนุปฺปาทํ, สมฺมา จิตฺตํ วิมุจฺจติ. „Wer dem Versiegen des Durstes zugeneigt ist und der Nicht-Verblendung des Geistes – nachdem er das Entstehen der Grundlagen gesehen hat, wird sein Geist recht befreit.“ ‘‘ตสฺส สมฺมา วิมุตฺตสฺส, สนฺตจิตฺตสฺส ภิกฺขุโน; กตสฺส ปฏิจโย นตฺถิ, กรณียํ น วิชฺชติ. „Für jenen recht befreiten Mönch mit friedvollem Geist gibt es keine Anhäufung des Getanen mehr, und nichts zu Tuendes findet sich mehr vor.“ ‘‘เสโล ยถา เอกคฺฆโน, วาเตน น สมีรติ; เอวํ รูปา รสา สทฺทา, คนฺธา ผสฺสา จ เกวลา. „Wie ein massiver Fels nicht durch den Wind bewegt wird, so können Formen, Geschmäcker, Töne, Gerüche und Berührungen insgesamt,“ ‘‘อิฏฺฐา ธมฺมา อนิฏฺฐา จ, นปฺปเวเธนฺติ ตาทิโน; ฐิตํ จิตฺตํ วิปฺปมุตฺตํ, วยญฺจสฺสานุปสฺสตี’’ติ. ปฐมํ; „Sowie erwünschte und unerwünschte Dinge, einen Solchen nicht zum Zittern bringen; sein Geist ist gefestigt und befreit, und er betrachtet deren Schwinden.“ Das Erste. ๒. ผคฺคุนสุตฺตํ 2. Phagguna-Sutta ๕๖. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา ผคฺคุโน อาพาธิโก โหติ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, ผคฺคุโน อาพาธิโก ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. สาธุ, ภนฺเต, ภควา เยนายสฺมา ผคฺคุโน เตนุปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. อธิวาเสสิ ภควา ตุณฺหีภาเวน. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา ผคฺคุโน เตนุปสงฺกมิ. อทฺทสา โข อายสฺมา ผคฺคุโน ภควนฺตํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน มญฺจเก สมโธสิ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ ผคฺคุนํ เอตทโวจ – ‘‘อลํ, ผคฺคุน, มา ตฺวํ มญฺจเก สมโธสิ. สนฺติมานิ อาสนานิ ปเรหิ ปญฺญตฺตานิ, ตตฺถาหํ นิสีทิสฺสามี’’ติ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. นิสชฺช โข ภควา อายสฺมนฺตํ ผคฺคุนํ เอตทโวจ – 56. Zu jener Zeit war der ehrwürdige Phagguna krank, leidend und schwer erkrankt. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich dorthin begeben hatte, verneigte er sich vor dem Erhabenen und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda so zum Erhabenen: „Herr, der ehrwürdige Phagguna ist krank, leidend und schwer erkrankt. Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene aus Mitgefühl dorthin ginge, wo der ehrwürdige Phagguna ist.“ Der Erhabene willigte durch Schweigen ein. Dann erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Phagguna war. Der ehrwürdige Phagguna sah den Erhabenen schon von weitem kommen. Als er ihn sah, regte er sich auf seinem Lager, um aufzustehen. Da sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Phagguna: „Genug, Phagguna, rühr dich nicht von deinem Lager. Hier stehen Sitze bereit, die von anderen vorbereitet wurden; dort werde ich mich niedersetzen.“ Der Erhabene setzte sich auf den bereitgestellten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zum ehrwürdigen Phagguna: ‘‘กจฺจิ เต, ผคฺคุน, ขมนียํ กจฺจิ ยาปนียํ? กจฺจิ เต ทุกฺขา เวทนา ปฏิกฺกมนฺติ, โน อภิกฺกมนฺติ; ปฏิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน อภิกฺกโม’’ติ? ‘‘น เม, ภนฺเต[Pg.334], ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม. „Geht es dir, Phagguna, einigermaßen? Ist es auszuhalten? Lassen die schmerzhaften Empfindungen nach und nehmen nicht zu? Ist ein Nachlassen derselben erkennbar und keine Zunahme?“ „Herr, es ist mir nicht erträglich, es ist nicht auszuhalten. Meine schmerzhaften Empfindungen nehmen heftig zu und lassen nicht nach; eine Zunahme derselben ist erkennbar und kein Nachlassen.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, พลวา ปุริโส ติณฺเหน สิขเรน มุทฺธนิ อภิมตฺเถยฺย ; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺตา วาตา มุทฺธนิ อูหนนฺติ. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม. „Gleichwie, Herr, ein kräftiger Mann mit einer scharfen Spitze den Scheitel durchbohren würde, ebenso wüten bei mir, Herr, übermäßige Winde im Scheitel. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, พลวา ปุริโส ทฬฺเหน วรตฺตกฺขณฺเฑน สีสเวฐนํ ทเทยฺย; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺตา สีเส สีสเวทนา. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม. „Gleichwie, Herr, ein kräftiger Mann mit einem starken Lederriemen eine Kopfumschnürung anlegen würde, ebenso habe ich, Herr, übermäßige Kopfschmerzen im Kopf. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ทกฺโข โคฆาตโก วา โคฆาตกนฺเตวาสี วา ติณฺเหน โควิกนฺตเนน กุจฺฉึ ปริกนฺเตยฺย; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺตา วาตา กุจฺฉึ ปริกนฺตนฺติ. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม. „Gleichwie, Herr, ein geschickter Rinderschlächter oder ein Schlächterlehrling mit einem scharfen Schlachtmesser den Bauch aufschlitzen würde, ebenso schlitzen bei mir, Herr, übermäßige Winde den Bauch auf. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ทฺเว พลวนฺโต ปุริสา ทุพฺพลตรํ ปุริสํ นานาพาหาสุ คเหตฺวา องฺคารกาสุยา สนฺตาเปยฺยุํ สมฺปริตาเปยฺยุํ; เอวเมวํ โข เม, ภนฺเต, อธิมตฺโต กายสฺมึ ฑาโห. น เม, ภนฺเต, ขมนียํ น ยาปนียํ. พาฬฺหา เม ทุกฺขา เวทนา อภิกฺกมนฺติ, โน ปฏิกฺกมนฺติ; อภิกฺกโมสานํ ปญฺญายติ, โน ปฏิกฺกโม’’ติ. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ ผคฺคุนํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ. „Gleichwie, Herr, zwei kräftige Männer einen schwächeren Mann an den Armen fassen und über einer Grube mit glühenden Kohlen erhitzten und rösten würden, ebenso habe ich, Herr, eine übermäßige Hitze im Körper. Es ist mir nicht erträglich, Herr, es ist nicht auszuhalten. Heftige Schmerzensgefühle nehmen bei mir zu, sie nehmen nicht ab; ihr Zunehmen ist erkennbar, nicht ihr Abnehmen.“ Daraufhin belehrte der Erhabene den ehrwürdigen Phagguna mit einer Lehrrede, regte ihn an, feuerte ihn an und erfreute ihn, erhob sich von seinem Sitz und ging fort. อถ โข อายสฺมา ผคฺคุโน อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต กาลมกาสิ. ตมฺหิ จสฺส สมเย มรณกาเล อินฺทฺริยานิ วิปฺปสีทึสุ. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, ผคฺคุโน อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต [Pg.335] กาลมกาสิ. ตมฺหิ จสฺส สมเย มรณกาเล อินฺทฺริยานิ วิปฺปสีทึสู’’ติ. Kurz nachdem der Erhabene fortgegangen war, verstarb der ehrwürdige Phagguna. Zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, waren seine geistigen Fähigkeiten überaus klar und rein. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, der ehrwürdige Phagguna ist kurz nach dem Fortgang des Erhabenen verstorben. Zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, waren seine Fähigkeiten überaus klar und rein.“ ‘‘กึ หานนฺท, ผคฺคุนสฺส ภิกฺขุโน อินฺทฺริยานิ น วิปฺปสีทิสฺสนฺติ! ผคฺคุนสฺส, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ อโหสิ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ. „Warum sollten, Ānanda, die Fähigkeiten des Mönchs Phagguna nicht überaus klar sein? Ānanda, der Geist des Mönchs Phagguna war noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Nachdem er jene Lehrrede gehört hatte, wurde sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit.“ ‘‘ฉยิเม, อานนฺท, อานิสํสา กาเลน ธมฺมสฺสวเน กาเลน อตฺถุปปริกฺขาย. กตเม ฉ? อิธานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคโต ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ปฐโม อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน. „Diese sechs Segnungen, Ānanda, gibt es beim zeitgerechten Hören der Lehre und beim zeitgerechten Untersuchen des Sinns. Welche sechs? Da ist, Ānanda, der Geist eines Mönchs noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen. Der Vollendete lehrt ihm die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist, bedeutungsvoll und wohlformuliert; er verkündet das vollkommen erfüllte und ganz reine heilige Leben. Indem er jene Lehrrede hört, wird sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit. Dies, Ānanda, ist der erste Segen beim zeitgerechten Hören der Lehre.“ ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, อปิ จ โข ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคตสาวโก ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ทุติโย อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน. „Weiterhin, Ānanda, ist der Geist eines Mönchs noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, zwar nicht die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen, aber er erhält die Gelegenheit, einen Jünger des Vollendeten zu sehen. Ein Jünger des Vollendeten lehrt ihm die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist, bedeutungsvoll und wohlformuliert; er verkündet das vollkommen erfüllte und ganz reine heilige Leben. Indem er jene Lehrrede hört, wird sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit. Dies, Ānanda, ist der zweite Segen beim zeitgerechten Hören der Lehre.“ ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, นปิ ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย; อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ตสฺส ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ [Pg.336] ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต มนสานุเปกฺขโต ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ตติโย อานิสํโส กาเลน อตฺถุปปริกฺขาย. „Weiterhin, Ānanda, ist der Geist eines Mönchs noch nicht von den fünf niederen Fesseln befreit. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, weder die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen, noch einen Jünger des Vollendeten zu sehen; doch er überdenkt und erwägt im Geiste die Lehre, wie er sie gehört und gelernt hat, und betrachtet sie mit dem Verstand. Während er die Lehre, wie er sie gehört und gelernt hat, im Geiste überdenkt, erwägt und mit dem Verstand betrachtet, wird sein Geist von den fünf niederen Fesseln befreit. Dies, Ānanda, ist der dritte Segen beim zeitgerechten Untersuchen des Sinns.“ ‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, อนุตฺตเร จ โข อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคโต ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ…เป… พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา อนุตฺตเร อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, จตุตฺโถ อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน. „Hier, Ānanda, ist der Geist eines Mönchs bereits von den fünf niederen Fesseln befreit, aber noch nicht befreit hinsichtlich der unübertrefflichen Versiegung der Daseinsgrundlagen. Er erhält zu jener Zeit, im Augenblick des Todes, die Gelegenheit, den Vollendeten zu sehen. Der Vollendete lehrt ihm die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist... verkündet das heilige Leben. Indem er jene Lehrrede hört, wird sein Geist hinsichtlich der unübertrefflichen Versiegung der Daseinsgrundlagen befreit. Dies, Ānanda, ist der vierte Segen beim zeitgerechten Hören der Lehre.“ ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, อนุตฺตเร จ โข อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, อปิ จ โข ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย. ตสฺส ตถาคตสาวโก ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ…เป… ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตสฺส ตํ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา อนุตฺตเร อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ปญฺจโม อานิสํโส กาเลน ธมฺมสฺสวเน. „Ferner, Ānanda: Der Geist eines Mönchs ist von den fünf niederen Fesseln befreit, aber hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen (Nirvana) ist der Geist noch nicht befreit. Er hat zur Zeit seines Todes nicht die Gelegenheit, den Tathāgata zu sehen, aber er hat die Gelegenheit, einen Schüler des Tathāgata zu sehen. Diesem lehrt der Schüler des Tathāgata das Dhamma, das am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist... er legt das vollkommen reine heilige Leben dar. Wenn er diese Lehrrede hört, wird sein Geist hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen befreit. Dies, Ānanda, ist der fünfte Segen des zeitgemäßen Hörens des Dhamma.“ ‘‘ปุน จปรํ, อานนฺท, ภิกฺขุโน ปญฺจหิ โอรมฺภาคิเยหิ สํโยชเนหิ จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, อนุตฺตเร จ โข อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ อวิมุตฺตํ โหติ. โส ตมฺหิ สมเย มรณกาเล น เหว โข ลภติ ตถาคตํ ทสฺสนาย, นปิ ตถาคตสาวกํ ลภติ ทสฺสนาย; อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ตสฺส ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต มนสานุเปกฺขโต อนุตฺตเร อุปธิสงฺขเย จิตฺตํ วิมุจฺจติ. อยํ, อานนฺท, ฉฏฺโฐ อานิสํโส กาเลน อตฺถุปปริกฺขาย. อิเม โข, อานนฺท, ฉ อานิสํสา กาเลน ธมฺมสฺสวเน กาเลน อตฺถุปปริกฺขายา’’ติ. ทุติยํ. „Ferner, Ānanda: Der Geist eines Mönchs ist von den fünf niederen Fesseln befreit, aber hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen ist der Geist noch nicht befreit. Er hat zur Zeit seines Todes weder die Gelegenheit, den Tathāgata zu sehen, noch hat er die Gelegenheit, einen Schüler des Tathāgata zu sehen. Doch er sinnt im Geiste über das Dhamma nach, so wie er es gehört und gelernt hat, erwägt es und betrachtet es geistig. Während er im Geiste über das Dhamma nachsinnt, es erwägt und betrachtet, wie er es gehört und gelernt hat, wird sein Geist hinsichtlich des unvergleichlichen Versiegens der Lebensgrundlagen befreit. Dies, Ānanda, ist der sechste Segen der zeitgemäßen Untersuchung der Bedeutung. Dies sind, Ānanda, die sechs Segen des zeitgemäßen Hörens des Dhamma und der zeitgemäßen Untersuchung der Bedeutung.“ Zweites (Sutta). ๓. ฉฬภิชาติสุตฺตํ 3. Chaḷabhijātisutta – Die Lehrrede über die sechs Arten der Abstammung ๕๗. เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ [Pg.337] อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปูรเณน, ภนฺเต, กสฺสเปน ฉฬภิชาติโย ปญฺญตฺตา – กณฺหาภิชาติ ปญฺญตฺตา, นีลาภิชาติ ปญฺญตฺตา, โลหิตาภิชาติ ปญฺญตฺตา, หลิทฺทาภิชาติ ปญฺญตฺตา, สุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา, ปรมสุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา. 57. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfürchtig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, Pūraṇa Kassapa hat sechs Arten der Abstammung dargelegt: die schwarze Abstammung, die blaue Abstammung, die rote Abstammung, die gelbe Abstammung, die weiße Abstammung und die höchste weiße Abstammung.“ ‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน กณฺหาภิชาติ ปญฺญตฺตา, โอรพฺภิกา สูกริกา สากุณิกา มาควิกา ลุทฺทา มจฺฉฆาตกา โจรา โจรฆาตกา พนฺธนาคาริกา เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ กุรูรกมฺมนฺตา. „Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die schwarze Abstammung die Schafschlächter, Schweineschlächter, Vogelfänger, Jäger, Fischer, Diebe, Henker, Gefängniswärter und alle anderen dargelegt, die grausame Taten vollbringen.“ ‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน นีลาภิชาติ ปญฺญตฺตา, ภิกฺขู กณฺฏกวุตฺติกา เย วา ปนญฺเญปิ เกจิ กมฺมวาทา กฺริยวาทา. „Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die blaue Abstammung jene Mönche dargelegt, die ein dorniges Leben führen (im Sinne von Sinnesgier), und auch alle anderen, die die Lehre vom Wirken (Kamma) und der Wirksamkeit (Kriya) vertreten.“ ‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน โลหิตาภิชาติ ปญฺญตฺตา, นิคณฺฐา เอกสาฏกา. „Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die rote Abstammung die Nigaṇṭhas dargelegt, die nur ein einziges Gewand tragen.“ ‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน หลิทฺทาภิชาติ ปญฺญตฺตา, คิหี โอทาตวสนา อเจลกสาวกา. „Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die gelbe Abstammung die weißgekleideten Laienanhänger der nackten Asketen dargelegt.“ ‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน สุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา, อาชีวกา อาชีวกินิโย. „Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die weiße Abstammung die Ājīvakas und Ājīvakinīs dargelegt.“ ‘‘ตตฺริทํ, ภนฺเต, ปูรเณน กสฺสเปน ปรมสุกฺกาภิชาติ ปญฺญตฺตา, นนฺโท วจฺโฉ กิโส สํกิจฺโจ มกฺขลิ โคสาโล. ปูรเณน, ภนฺเต, กสฺสเปน อิมา ฉฬภิชาติโย ปญฺญตฺตา’’ติ. „Dabei, Herr, hat Pūraṇa Kassapa als die höchste weiße Abstammung Nanda Vaccha, Kisa Saṃkicca und Makkhali Gosāla dargelegt. Diese sechs Arten der Abstammung, Herr, wurden von Pūraṇa Kassapa dargelegt.“ ‘‘กึ ปนานนฺท, ปูรณสฺส กสฺสปสฺส สพฺโพ โลโก เอตทพฺภนุชานาติ อิมา ฉฬภิชาติโย ปญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ, อานนฺท, ปุริโส ทลิทฺโท อสฺสโก อนาฬฺหิโก, ตสฺส อกามกสฺส พิลํ โอลคฺเคยฺยุํ – ‘อิทํ เต, อมฺโภ ปุริส, มํสญฺจ ขาทิตพฺพํ, มูลญฺจ อนุปฺปทาตพฺพ’นฺติ. เอวเมวํ โข, อานนฺท, ปูรเณน กสฺสเปน อปฺปฏิญฺญาย เอเตสํ สมณพฺราหฺมณานํ อิมา ฉฬภิชาติโย ปญฺญตฺตา, ยถา ตํ พาเลน อพฺยตฺเตน อเขตฺตญฺญุนา อกุสเลน. „Aber Ānanda, stimmt denn die ganze Welt dem Pūraṇa Kassapa zu, diese sechs Arten der Abstammung festzulegen?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „Angenommen, Ānanda, ein armer Mann, besitzlos und mittellos, bekäme gegen seinen Willen ein Stück Fleisch aufgezwungen: ‚He Mann, du musst dieses Fleisch essen und auch den Preis dafür bezahlen!‘ Ebenso, Ānanda, hat Pūraṇa Kassapa ohne die Zustimmung dieser Asketen und Brahmanen diese sechs Arten der Abstammung dargelegt, wie ein törichter, unfähiger Mann, der das rechte Feld nicht kennt und ungeschickt ist.“ ‘‘อหํ โข ปนานนฺท, ฉฬภิชาติโย ปญฺญาเปมิ. ตํ สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘กตมา จานนฺท, ฉฬภิชาติโย[Pg.338]? อิธานนฺท, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนานนฺท, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. „Ich aber, Ānanda, lege sechs Arten der Abstammung dar. Höre zu und richte deine Aufmerksamkeit gut darauf; ich werde sprechen.“ – „Gewiss, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. Der Erhabene sprach: „Und welche, Ānanda, sind die sechs Arten der Abstammung? Da ist, Ānanda, jemand, der von schwarzer Abstammung ist und einen schwarzen Zustand hervorbringt. Da ist aber auch jemand, der von schwarzer Abstammung ist und einen weißen Zustand hervorbringt. Da ist aber auch jemand, der von schwarzer Abstammung ist und zum weder schwarzen noch weißen Nirvana gelangt. Da ist jemand, der von weißer Abstammung ist und einen schwarzen Zustand hervorbringt. Da ist jemand, der von weißer Abstammung ist und einen weißen Zustand hervorbringt. Und da ist jemand, der von weißer Abstammung ist und zum weder schwarzen noch weißen Nirvana gelangt.“ ‘‘กถญฺจานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – จณฺฑาลกุเล วา เนสาทกุเล วา เวนกุเล วา รถการกุเล วา ปุกฺกุสกุเล วา, ทลิทฺเท อปฺปนฺนปานโภชเน กสิรวุตฺติเก, ยตฺถ กสิเรน ฆาสจฺฉาโท ลพฺภติ. โส จ โหติ ทุพฺพณฺโณ ทุทฺทสิโก โอโกฏิมโก พวฺหาพาโธ กาโณ วา กุณี วา ขญฺโช วา ปกฺขหโต วา, น ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. „Und wie, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer niedrigen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Parias, Jägern, Korbflechtern, Wagenbauern oder Müllsammlern –, in Armut, mit wenig Speise und Trank, ein mühsames Leben führend, wo man nur unter Schwierigkeiten Nahrung und Kleidung erhält. Und er ist unansehnlich, von schlechtem Aussehen, verwachsen, oft krank, blind, verkrümmt, lahm oder gelähmt; er erhält weder Speise noch Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Düfte und Salben noch Lagerstatt, Obdach und Beleuchtung. Er begeht körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten. Nachdem er körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten begangen hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf einen Abweg, eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in eine Hölle. So, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor.“ ‘‘กถญฺจานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – จณฺฑาลกุเล วา…เป… เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน สุจริตํ จรติ, วาจาย สุจริตํ จรติ, มนสา สุจริตํ จรติ. โส กาเยน สุจริตํ จริตฺวา, วาจาย สุจริตํ จริตฺวา, มนสา สุจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. „Und wie, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen hellen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer niedrigen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Parias ... (wie oben) ... Beleuchtung. Er pflegt guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel. Nachdem er guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel gepflegt hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. So, Ānanda, bringt einer, der von dunkler Geburt ist, einen hellen Zustand hervor.“ ‘‘กถญฺจานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – จณฺฑาลกุเล [Pg.339] วา…เป… โส จ โหติ ทุพฺพณฺโณ ทุทฺทสิโก โอโกฏิมโก. โส เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺโต, สตฺต โพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. เอวํ โข, อานนฺท, กณฺหาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. „Und wie, Ānanda, verwirklicht einer, der von dunkler Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna? Hier, Ānanda, ist jemand in einer niedrigen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Parias ... (wie oben) ... und er ist unansehnlich, von schlechtem Aussehen, verwachsen. Er schert Haar und Bart ab, legt die gelben Gewänder an und zieht aus dem Haus in die Hauslosigkeit. In die Hauslosigkeit gezogen, überwindet er die fünf Hemmnisse, jene Trübungen des Geistes, welche die Weisheit schwächen, festigt sein Herz wohl in den vier Grundlagen der Achtsamkeit, entfaltet die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend und verwirklicht so das weder dunkle noch helle Nirvāna. So, Ānanda, verwirklicht einer, der von dunkler Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna.“ ‘‘กถญฺจานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ อุจฺเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – ขตฺติยมหาสาลกุเล วา พฺราหฺมณมหาสาลกุเล วา คหปติมหาสาลกุเล วา, อฑฺเฒ มหทฺธเน มหาโภเค ปหูตชาตรูปรชเต ปหูตวิตฺตูปกรเณ ปหูตธนธญฺเญ. โส จ โหติ อภิรูโป ทสฺสนีโย ปาสาทิโก ปรมาย วณฺณโปกฺขรตาย สมนฺนาคโต, ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. „Und wie, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie, einer einflussreichen Brahmanenfamilie oder einer einflussreichen Hausvaterfamilie –, reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichem Inventar, viel Geld und Getreide. Er ist wohlgestaltet, ansehnlich, vertrauenerweckend und mit höchster Schönheit des Teints begabt; er erhält reichlich Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Düfte und Salben sowie Lagerstatt, Obdach und Beleuchtung. Er begeht körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten. Nachdem er körperliches Fehlverhalten, sprachliches Fehlverhalten und geistiges Fehlverhalten begangen hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf einen Abweg, eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in eine Hölle. So, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen dunklen Zustand hervor.“ ‘‘กถญฺจานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ อุจฺเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – ขตฺติยมหาสาลกุเล วา…เป… เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส กาเยน สุจริตํ จรติ, วาจาย สุจริตํ จรติ, มนสา สุจริตํ จรติ. โส กาเยน สุจริตํ จริตฺวา, วาจาย สุจริตํ จริตฺวา, มนสา สุจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. เอวํ โข, อานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. „Und wie, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen hellen Zustand hervor? Hier, Ānanda, ist jemand in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie ... (wie oben) ... Beleuchtung. Er pflegt guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel. Nachdem er guten körperlichen Wandel, guten sprachlichen Wandel und guten geistigen Wandel gepflegt hat, gelangt er beim Zerfall des Körpers nach dem Tod auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. So, Ānanda, bringt einer, der von heller Geburt ist, einen hellen Zustand hervor.“ ‘‘กถญฺจานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ? อิธานนฺท, เอกจฺโจ อุจฺเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ – ขตฺติยมหาสาลกุเล [Pg.340] วา พฺราหฺมณมหาสาลกุเล วา คหปติมหาสาลกุเล วา, อฑฺเฒ มหทฺธเน มหาโภเค ปหูตชาตรูปรชเต ปหูตวิตฺตูปกรเณ ปหูตธนธญฺเญ. โส จ โหติ อภิรูโป ทสฺสนีโย ปาสาทิโก ปรมาย วณฺณโปกฺขรตาย สมนฺนาคโต, ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺโต, สตฺต โพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. เอวํ โข, อานนฺท, สุกฺกาภิชาติโย สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. อิมา โข, อานนฺท, ฉฬภิชาติโย’’ติ. ตติยํ. „Und wie, Ānanda, verwirklicht einer, der von heller Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna? Hier, Ānanda, ist jemand in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie, einer einflussreichen Brahmanenfamilie oder einer einflussreichen Hausvaterfamilie –, reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichem Inventar, viel Geld und Getreide. Er ist wohlgestaltet, ansehnlich, vertrauenerweckend und mit höchster Schönheit des Teints begabt; er erhält reichlich Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Düfte und Salben sowie Lagerstatt, Obdach und Beleuchtung. Er schert Haar und Bart ab, legt die gelben Gewänder an und zieht aus dem Haus in die Hauslosigkeit. In die Hauslosigkeit gezogen, überwindet er die fünf Hemmnisse, jene Trübungen des Geistes, welche die Weisheit schwächen, festigt sein Herz wohl in den vier Grundlagen der Achtsamkeit, entfaltet die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend und verwirklicht so das weder dunkle noch helle Nirvāna. So, Ānanda, verwirklicht einer, der von heller Geburt ist, das weder dunkle noch helle Nirvāna. Dies, Ānanda, sind die sechs Arten der Geburt.“ Das Dritte. ๔. อาสวสุตฺตํ 4. Lehrrede über die Triebe (Āsavasutta) ๕๘. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. 58. „Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch würdig der Gaben, würdig der Gastfreundschaft, würdig der Opfergaben, würdig des ehrerbietigen Grußes, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เย อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา เต สํวเรน ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เต ปฏิเสวนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เต อธิวาสนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เต ปริวชฺชนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เต วิโนทนาย ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เต ภาวนาย ปหีนา โหนฺติ. Welches sind die sechs? Hier, ihr Mönche, hat ein Mönch jene Triebe (āsavā), die durch Beherrschung zu überwinden sind, durch Beherrschung überwunden; jene Triebe, die durch Gebrauch zu überwinden sind, durch Gebrauch überwunden; jene Triebe, die durch Ertragen zu überwinden sind, durch Ertragen überwunden; jene Triebe, die durch Meiden zu überwinden sind, durch Meiden überwunden; jene Triebe, die durch Beseitigen zu überwinden sind, durch Beseitigen überwunden; jene Triebe, die durch Entfaltung zu überwinden sind, durch Entfaltung überwunden. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา เย สํวเรน ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จกฺขุนฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, จกฺขุนฺทฺริยสํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, จกฺขุนฺทฺริยสํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. ปฏิสงฺขา โยนิโส โสตินฺทฺริย…เป… ฆานินฺทฺริย… ชิวฺหินฺทฺริย… กายินฺทฺริย… มนินฺทฺริยสํวรสํวุโต [Pg.341] วิหรติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, มนินฺทฺริยสํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, มนินฺทฺริยสํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา เย สํวเรน ปหีนา โหนฺติ. Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Beherrschung zu überwinden sind und durch Beherrschung überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, lebt ein Mönch nach weiser Überlegung beherrscht in der Zügelung des Sehorgans. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er ohne Beherrschung des Sehorgans lebte, diese entstehen nicht, wenn er in der Beherrschung des Sehorgans lebt. Nach weiser Überlegung lebt er [beherrscht in der Zügelung] des Hörorganes ... des Riechorganes ... des Geschmacksorganes ... des Körperorganes ... des Denkorganes. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er ohne Beherrschung des Denkorganes lebte, diese entstehen nicht, wenn er in der Beherrschung des Denkorganes lebt. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Beherrschung zu überwinden sind und durch Beherrschung überwunden wurden. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เย ปฏิเสวนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จีวรํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว หิริโกปีนปฏิจฺฉาทนตฺถํ’. ปฏิสงฺขา โยนิโส ปิณฺฑปาตํ ปฏิเสวติ – ‘เนว ทวาย น มทาย น มณฺฑนาย น วิภูสนาย, ยาวเทว อิมสฺส กายสฺส ฐิติยา ยาปนาย, วิหึสูปรติยา พฺรหฺมจริยานุคฺคหาย, อิติ ปุราณญฺจ เวทนํ ปฏิหงฺขามิ, นวญฺจ เวทนํ น อุปฺปาเทสฺสามิ, ยาตฺรา จ เม ภวิสฺสติ อนวชฺชตา จ ผาสุวิหาโร จ’. ปฏิสงฺขา โยนิโส เสนาสนํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว อุตุปริสฺสยวิโนทนปฏิสลฺลานารามตฺถํ’. ปฏิสงฺขา โยนิโส คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว อุปฺปนฺนานํ เวยฺยาพาธิกานํ เวทนานํ ปฏิฆาตาย, อพฺยาพชฺฌปรมตายา’ติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อปฺปฏิเสวโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ปฏิเสวโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เย ปฏิเสวนาย ปหีนา โหนฺติ. Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Gebrauch zu überwinden sind und durch Gebrauch überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, gebraucht ein Mönch nach weiser Überlegung das Gewand nur, um Kälte abzuwehren, um Hitze abzuwehren, um die Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonnenhitze und kriechendem Getier abzuwehren, und nur um die Schamteile zu bedecken. Nach weiser Überlegung gebraucht er die Almosenspeise nicht zum Vergnügen, nicht zum Rausch, nicht zum Putz, nicht zur Verschönerung, sondern nur zum Bestand und Erhalt dieses Körpers, zur Beendigung von Beschwerden und zur Unterstützung des heiligen Lebens, indem er denkt: 'So werde ich das alte Gefühl [des Hungers] beseitigen und kein neues Gefühl entstehen lassen; so wird mein Fortbestehen gesichert sein, ich werde tadellos bleiben und in Wohlbefinden leben.' Nach weiser Überlegung gebraucht er die Wohnstätte nur, um Kälte abzuwehren, um Hitze abzuwehren, um die Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonnenhitze und kriechendem Getier abzuwehren, und nur um die Gefahren der Witterung zu beseitigen und die Freude an der Zurückgezogenheit zu genießen. Nach weiser Überlegung gebraucht er Heilmittel und Arzneien für Kranke nur, um entstandene schmerzhafte Gefühle abzuwehren und für das höchste Wohl der Leidfreiheit. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er diese Dinge nicht gebrauchte, diese entstehen nicht, wenn er sie gebraucht. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Gebrauch zu überwinden sind und durch Gebrauch überwunden wurden. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เย อธิวาสนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส ขโม โหติ สีตสฺส อุณฺหสฺส, ชิฆจฺฉาย, ปิปาสาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ, ทุรุตฺตานํ ทุราคตานํ วจนปถานํ, อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสกชาติโก โหติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว[Pg.342], อนธิวาสโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, อธิวาสโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เย อธิวาสนาย ปหีนา โหนฺติ. Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Ertragen zu überwinden sind und durch Ertragen überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch nach weiser Überlegung standhaft gegenüber Kälte und Hitze, Hunger und Durst, gegenüber der Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonnenhitze und kriechendem Getier; er ist standhaft gegenüber bösartig gesprochenen, beleidigenden Worten und gegenüber entstandenen körperlichen Gefühlen, die schmerzhaft, heftig, scharf, stechend, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er diese nicht ertrüge, diese entstehen nicht, wenn er sie erträgt. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Ertragen zu überwinden sind und durch Ertragen überwunden wurden. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เย ปริวชฺชนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จณฺฑํ หตฺถึ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ อสฺสํ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ โคณํ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ กุกฺกุรํ ปริวชฺเชติ, อหึ ขาณุํ กณฺฏกฏฺฐานํ โสพฺภํ ปปาตํ จนฺทนิกํ โอฬิคลฺลํ, ยถารูเป อนาสเน นิสินฺนํ, ยถารูเป อโคจเร จรนฺตํ, ยถารูเป ปาปเก มิตฺเต ภชนฺตํ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี ปาปเกสุ ฐาเนสุ โอกปฺเปยฺยุํ, โส ตญฺจ อนาสนํ ตญฺจ อโคจรํ เต จ ปาปเก มิตฺเต ปฏิสงฺขา โยนิโส ปริวชฺเชติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อปริวชฺชยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ปริวชฺชยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เย ปริวชฺชนาย ปหีนา โหนฺติ. Welches aber, ihr Mönche, sind die Triebe, die durch Meiden zu überwinden sind und durch Meiden überwunden wurden? Hier, ihr Mönche, meidet ein Mönch nach weiser Überlegung einen wilden Elefanten, ein wildes Pferd, einen wilden Stier, einen wilden Hund, eine Schlange, einen Baumstumpf, ein dorniges Gelände, eine Grube, einen Abgrund, eine Jauchegrube und einen Abwassergraben. Plätze, an denen er nicht sitzen sollte, Orte, die er nicht aufsuchen sollte, und schlechte Freunde, bei deren Umgang ihn verständige Mitbrüder im heiligen Leben verdächtigen würden, sich an unheilsamen Orten aufzuhalten – solche unpassenden Sitze, solche ungeeigneten Orte und solche schlechten Freunde meidet er nach weiser Überlegung. Denn jene Triebe, jene Bedrängnis und jene Qual, die entstehen könnten, wenn er diese Dinge nicht miede, diese entstehen nicht, wenn er sie meidet. Diese nennt man, ihr Mönche, die Triebe, die durch Meiden zu überwinden sind und durch Meiden überwunden wurden. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เย วิโนทนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ, ปฏิสงฺขา โยนิโส อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ… อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อวิโนทยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, วิโนทยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เย วิโนทนาย ปหีนา โหนฺติ. „Und welche Asavas, ihr Mönche, sind durch Beseitigung aufzugeben, die durch Beseitigung aufgegeben worden sind? Da, ihr Mönche, lässt ein Mönch nach weiser Erwägung ein entstandenes sinnliches Denken nicht zu; er gibt es auf, beseitigt es, vernichtet es und bringt es zum Verschwinden. Er lässt ein entstandenes Denken des Übelwollens … [usw.] … ein entstandenes Denken der Grausamkeit nicht zu … er lässt immer wieder entstandene böse, unheilsame Dinge nicht zu, sondern gibt sie auf, beseitigt sie, vernichtet sie und bringt sie zum Verschwinden. Denn wenn bei ihm, ihr Mönche, während er diese nicht beseitigt, Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers entstehen würden, so entstehen bei ihm, wenn er sie beseitigt, diese Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers nicht. Diese werden, ihr Mönche, Asavas genannt, die durch Beseitigung aufzugeben sind und durch Beseitigung aufgegeben werden.“ ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เย ภาวนาย ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ, ปฏิสงฺขา โยนิโส ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ…เป… วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ. ยํ หิสฺส, ภิกฺขเว, อภาวยโต [Pg.343] อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ภาวยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เย ภาวนาย ปหีนา โหนฺติ. „Und welche Asavas, ihr Mönche, sind durch Entfaltung aufzugeben, die durch Entfaltung aufgegeben worden sind? Da, ihr Mönche, entfaltet ein Mönch nach weiser Erwägung das Erleuchtungsglied Achtsamkeit, das auf Abgeschiedenheit gestützt ist, auf Leidenschaftslosigkeit gestützt ist, auf Erlöschen gestützt ist und im Loslassen mündet. Er entfaltet nach weiser Erwägung das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung … [usw.] … das Erleuchtungsglied der Energie … das Erleuchtungsglied des Entzückens … das Erleuchtungsglied der Gestilltheit … das Erleuchtungsglied der Sammlung … das Erleuchtungsglied des Gleichmuts, das auf Abgeschiedenheit gestützt ist, auf Leidenschaftslosigkeit gestützt ist, auf Erlöschen gestützt ist und im Loslassen mündet. Denn wenn bei ihm, ihr Mönche, während er diese nicht entfaltet, Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers entstehen würden, so entstehen bei ihm, wenn er sie entfaltet, diese Asavas der Bedrängnis und des brennenden Fiebers nicht. Diese werden, ihr Mönche, Asavas genannt, die durch Entfaltung aufzugeben sind und durch Entfaltung aufgegeben werden.“ ‘‘อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. จตุตฺถํ. „Ein Mönch, ihr Mönche, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist opferwürdig, gastwürdig, der Gaben würdig, der ehrerbietigen Begrüßung würdig und ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ Dies war die vierte Lehrrede. ๕. ทารุกมฺมิกสุตฺตํ 5. Die Lehrrede von Dārukammika ๕๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. อถ โข ทารุกมฺมิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข ทารุกมฺมิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – ‘‘อปิ นุ เต, คหปติ, กุเล ทานํ ทียตี’’ติ? ‘‘ทียติ เม, ภนฺเต, กุเล ทานํ. ตญฺจ โข เย เต ภิกฺขู อารญฺญิกา ปิณฺฑปาติกา ปํสุกูลิกา อรหนฺโต วา อรหตฺตมคฺคํ วา สมาปนฺนา, ตถารูเปสุ เม, ภนฺเต, ภิกฺขูสุ ทานํ ทียตี’’ติ. 59. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Nātika im Ziegelhaus. Da begab sich der Hausvater Dārukammika dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehrfurcht und setzte sich zur Seite nieder. Als der Hausvater Dārukammika zur Seite saß, sprach der Erhabene zu ihm: „Werden wohl in deiner Familie, Hausvater, Gaben dargebracht?“ – „Es werden in meiner Familie Gaben dargebracht, Herr. Und zwar an jene Mönche, die Waldbewohner sind, die Almosengänger sind, die Lumpengewandträger sind, die Arahants sind oder den Pfad zur Arahantschaft erreicht haben; an solche Mönche, Herr, werden in meiner Familie Gaben dargebracht.“ ‘‘ทุชฺชานํ โข เอตํ, คหปติ, ตยา คิหินา กามโภคินา ปุตฺตสมฺพาธสยนํ อชฺฌาวสนฺเตน, กาสิกจนฺทนํ ปจฺจนุโภนฺเตน, มาลาคนฺธวิเลปนํ ธารยนฺเตน, ชาตรูปรชตํ สาทิยนฺเตน อิเม วา อรหนฺโต อิเม วา อรหตฺตมคฺคํ สมาปนฺนาติ. „Hausvater, das ist für dich schwer zu wissen – als Laie, der du Sinnesfreuden genießt, in einem Haus voller Kinder lebst, Sandelholz aus Kasi verwendest, Kränze, Düfte und Salben trägst und Gold und Silber annimmst –, ob diese nun Arahants sind oder ob diese den Pfad zur Arahantschaft erreicht haben.“ ‘‘อารญฺญิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต อุนฺนโฬ จปโล มุขโร วิกิณฺณวาโจ มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. อารญฺญิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต อนุนฺนโฬ อจปโล อมุขโร อวิกิณฺณวาโจ อุปฏฺฐิตสฺสติ สมฺปชาโน สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต สํวุตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส. „Wenn ein Mönch, Hausvater, ein Waldbewohner ist, aber aufgeregt, hochmütig, leichtfertig, vorlaut, geschwätzig, unachtsam, ohne klares Bewusstsein, ungesammelt, mit verwirrtem Geist und unbeherrschten Sinnen, dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, ein Waldbewohner ist und nicht aufgeregt, nicht hochmütig, nicht leichtfertig, nicht vorlaut, nicht geschwätzig, sondern achtsam, mit klarem Bewusstsein, gesammelt, mit einspitzigem Geist und gezügelten Sinnen, dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“ ‘‘คามนฺตวิหารี เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. คามนฺตวิหารี เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส. „Wenn ein Mönch, Hausvater, in der Nähe eines Dorfes wohnt, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, in der Nähe eines Dorfes wohnt und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“ ‘‘ปิณฺฑปาติโก [Pg.344] เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. ปิณฺฑปาติโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส. „Wenn ein Mönch, Hausvater, ein Almosengänger ist, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, ein Almosengänger ist und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“ ‘‘เนมนฺตนิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. เนมนฺตนิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส. „Wenn ein Mönch, Hausvater, Einladungen zu Mahlen annimmt, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, Einladungen zu Mahlen annimmt und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“ ‘‘ปํสุกูลิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. ปํสุกูลิโก เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต…เป… เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส. „Wenn ein Mönch, Hausvater, ein Lumpengewandträger ist, aber aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, ein Lumpengewandträger ist und nicht aufgeregt ist … [usw.] … dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“ ‘‘คหปติจีวรธโร เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อุทฺธโต อุนฺนโฬ จปโล มุขโร วิกิณฺณวาโจ มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน คารยฺโห. คหปติจีวรธโร เจปิ, คหปติ, ภิกฺขุ โหติ อนุทฺธโต อนุนฺนโฬ อจปโล อมุขโร อวิกิณฺณวาโจ อุปฏฺฐิตสฺสติ สมฺปชาโน สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต สํวุตินฺทฺริโย. เอวํ โส เตนงฺเคน ปาสํโส. „Wenn ein Mönch, Hausvater, von Hausvätern dargebrachte Gewänder trägt, aber aufgeregt, hochmütig, leichtfertig, vorlaut, geschwätzig, unachtsam, ohne klares Bewusstsein, ungesammelt, mit verwirrtem Geist und unbeherrschten Sinnen ist, dann ist er in dieser Hinsicht tadelnswert. Wenn aber ein Mönch, Hausvater, von Hausvätern dargebrachte Gewänder trägt und nicht aufgeregt, nicht hochmütig, nicht leichtfertig, nicht vorlaut, nicht geschwätzig, sondern achtsam, mit klarem Bewusstsein, gesammelt, mit einspitzigem Geist und gezügelten Sinnen ist, dann ist er in dieser Hinsicht lobenswert.“ ‘‘อิงฺฆ ตฺวํ, คหปติ, สงฺเฆ ทานํ เทหิ. สงฺเฆ เต ทานํ ททโต จิตฺตํ ปสีทิสฺสติ. โส ตฺวํ ปสนฺนจิตฺโต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสสี’’ติ. ‘‘เอสาหํ, ภนฺเต, อชฺชตคฺเค สงฺเฆ ทานํ ทสฺสามี’’ติ. ปญฺจมํ. „Wohlan, Hausvater, gib dem Sangha Gaben. Wenn du dem Sangha Gaben gibst, wird dein Geist Vertrauen finden. Mit solch vertrauensvollem Geist wirst du nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren werden.“ – „So werde ich denn, Herr, von heute an dem Sangha Gaben darbringen.“ Dies war die fünfte Lehrrede. ๖. หตฺถิสาริปุตฺตสุตฺตํ 6. Die Lehrrede von Hatthisāriputta ๖๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา เถรา ภิกฺขู ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนา สนฺนิปติตา อภิธมฺมกถํ กเถนฺติ. ตตฺร สุทํ อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เถรานํ ภิกฺขูนํ อภิธมฺมกถํ กเถนฺตานํ อนฺตรนฺตรา กถํ โอปาเตติ. อถ โข อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมนฺตํ จิตฺตํ หตฺถิสาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เถรานํ ภิกฺขูนํ อภิธมฺมกถํ [Pg.345] กเถนฺตานํ อนฺตรนฺตรา กถํ โอปาเตสิ, ยาว กถาปริโยสานํ อายสฺมา จิตฺโต อาคเมตู’’ติ. เอวํ วุตฺเต อายสฺมโต จิตฺตสฺส หตฺถิสาริปุตฺตสฺส สหายกา ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ มหาโกฏฺฐิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘มายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมนฺตํ จิตฺตํ หตฺถิสาริปุตฺตํ อปสาเทสิ, ปณฺฑิโต อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต. ปโหติ จายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เถรานํ ภิกฺขูนํ อภิธมฺมกถํ กเถตุ’’นฺติ. 60. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Bārāṇasī in Isipatana im Wildpark. Zu jener Zeit saßen zahlreiche ehrwürdige ältere Mönche nach dem Mahl, von der Almosenrunde zurückgekehrt, im Rundpavillon zusammengekommen und führten ein Gespräch über den Abhidhamma. Dabei fiel der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto den älteren Mönchen, während sie das Abhidhamma-Gespräch führten, immer wieder ins Wort. Da sagte der ehrwürdige Mahākoṭṭhika zum ehrwürdigen Citta Hatthisāriputto: „Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto möge den älteren Mönchen nicht immer wieder ins Wort fallen, während sie das Abhidhamma-Gespräch führen. Der ehrwürdige Citta möge warten, bis das Gespräch beendet ist.“ Als dies gesagt wurde, sprachen die befreundeten Mönche des ehrwürdigen Citta Hatthisāriputto zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika: „Der ehrwürdige Mahākoṭṭhika möge den ehrwürdigen Citta Hatthisāriputto nicht zurechtweisen. Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto ist weise. Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputto ist fähig, mit den älteren Mönchen ein Gespräch über den Abhidhamma zu führen.“ ‘‘ทุชฺชานํ โข เอตํ, อาวุโส, ปรสฺส เจโตปริยายํ อชานนฺเตหิ. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ตาวเทว โสรตโสรโต โหติ, นิวาตนิวาโต โหติ, อุปสนฺตุปสนฺโต โหติ, ยาว สตฺถารํ อุปนิสฺสาย วิหรติ อญฺญตรํ วา ครุฏฺฐานิยํ สพฺรหฺมจารึ. ยโต จ โข โส วปกสฺสเตว สตฺถารา, วปกสฺสติ ครุฏฺฐานิเยหิ สพฺรหฺมจารีหิ, โส สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. „Das ist schwer zu erkennen, Freunde, für jene, die die Herzensvorgänge eines anderen nicht kennen. Hier, Freunde, ist eine bestimmte Person nur solange überaus sanftmütig, überaus bescheiden und überaus friedvoll, wie sie in Abhängigkeit vom Lehrer oder einem anderen respektablen Mitbruder im geistlichen Leben verweilt. Sobald sie sich jedoch vom Lehrer entfernt und sich von den respektablen Mitbrüdern absondert, lebt sie im Umgang mit Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Königen, königlichen Ministern, Sektierern und deren Jüngern. Bei ihr, die so im Umgang lebt, die unachtsam geworden ist, die ihre Sinne entblößt hat und sich in Geschwätz verliert, überwältigt die Leidenschaft das Herz. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Herzen gibt sie die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück.“ ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, โคโณ กิฏฺฐาโท ทาเมน วา พทฺโธ วเช วา โอรุทฺโธ. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานายํ โคโณ กิฏฺฐาโท ปุนเทว กิฏฺฐํ โอตริสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ โส โคโณ กิฏฺฐาโท ทามํ วา เฉตฺวา วชํ วา ภินฺทิตฺวา, อถ ปุนเทว กิฏฺฐํ โอตเรยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล ตาวเทว โสรตโสรโต โหติ, นิวาตนิวาโต โหติ, อุปสนฺตุปสนฺโต โหติ ยาว สตฺถารํ อุปนิสฺสาย วิหรติ อญฺญตรํ วา ครุฏฺฐานิยํ สพฺรหฺมจารึ. ยโต จ โข โส วปกสฺสเตว สตฺถารา, วปกสฺสติ ครุฏฺฐานิเยหิ สพฺรหฺมจารีหิ, โส สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ[Pg.346]. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. „Gleichwie, Freunde, ein getreidefressender Ochse entweder mit einem Strick angebunden oder in einer Hürde eingesperrt ist. Wenn nun jemand sagen würde: ‚Dieser getreidefressende Ochse wird nun nimmermehr das Getreidefeld betreten‘, würde er, Freunde, damit die Wahrheit sagen?“ – „Gewiss nicht, Freund.“ – „Denn die Möglichkeit besteht, Freunde, dass jener getreidefressende Ochse den Strick zerreißt oder die Hürde durchbricht und dann doch wieder das Getreidefeld betritt. Ebenso, Freunde, ist hier eine bestimmte Person nur solange überaus sanftmütig, überaus bescheiden und überaus friedvoll, wie sie in Abhängigkeit vom Lehrer oder einem anderen respektablen Mitbruder im geistlichen Leben verweilt. Sobald sie sich jedoch vom Lehrer entfernt und sich von den respektablen Mitbrüdern absondert, lebt sie im Umgang mit Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Königen, königlichen Ministern, Sektierern und deren Jüngern. Bei ihr, die so im Umgang lebt, die unachtsam geworden ist, die ihre Sinne entblößt hat und sich in Geschwätz verliert, überwältigt die Leidenschaft das Herz. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Herzen gibt sie die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück.“ ‘‘อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ปฐมสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, จาตุมหาปเถ ถุลฺลผุสิตโก เทโว วสฺสนฺโต รชํ อนฺตรธาเปยฺย, จิกฺขลฺลํ ปาตุกเรยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ จาตุมหาปเถ ปุนเทว รโช ปาตุภวิสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อมุสฺมึ จาตุมหาปเถ มนุสฺสา วา อติกฺกเมยฺยุํ, โคปสู วา อติกฺกเมยฺยุํ, วาตาตโป วา สฺเนหคตํ ปริยาทิเยยฺย, อถ ปุนเทว รโช ปาตุภเวยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ปฐมสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. „Hier aber, Freunde, verweilt eine bestimmte Person, fern von den Sinnengenüssen... (und so weiter)... nachdem sie die erste Vertiefung (Jhāna) erreicht hat. Sie denkt: ‚Ich habe die erste Vertiefung erlangt‘, und lebt im Umgang mit Mönchen... (und so weiter)... gibt die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück. Gleichwie, Freunde, an einer Kreuzung ein grobtropfiger Regenguss den Staub verschwinden lassen und Schlamm hervorbringen würde. Wenn nun jemand sagen würde: ‚An dieser Kreuzung wird nun nimmermehr Staub entstehen‘, würde er, Freunde, damit die Wahrheit sagen?“ – „Gewiss nicht, Freund.“ – „Denn die Möglichkeit besteht, Freunde, dass an jener Kreuzung entweder Menschen vorbeikommen oder Rinder und Kleinvieh vorbeikommen oder Wind und Hitze die Feuchtigkeit aufzehren, und dann doch wieder Staub entsteht. Ebenso, Freunde, verweilt hier eine bestimmte Person, fern von den Sinnengenüssen... (und so weiter)... nachdem sie die erste Vertiefung erreicht hat. Sie denkt: ‚Ich habe die erste Vertiefung erlangt‘, und lebt im Umgang mit Mönchen... (und so weiter)... gibt die Übung auf und kehrt zum niedrigen Leben zurück.“ ‘‘อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ทุติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, คามสฺส วา นิคมสฺส วา อวิทูเร มหนฺตํ ตฬากํ. ตตฺถ ถุลฺลผุสิตโก เทโว วุฏฺโฐ สิปฺปิสมฺพุกมฺปิ สกฺขรกฐลมฺปิ อนฺตรธาเปยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ ตฬาเก ปุนเทว สิปฺปิสมฺพุกา วา สกฺขรกฐลา วา ปาตุภวิสฺสนฺตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อมุสฺมึ ตฬาเก มนุสฺสา วา ปิเวยฺยุํ, โคปสู วา ปิเวยฺยุํ, วาตาตโป วา สฺเนหคตํ ปริยาทิเยยฺย, อถ ปุนเทว สิปฺปิสมฺพุกาปิ สกฺขรกฐลาปิ ปาตุภเวยฺยุนฺติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ทุติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. Hier wiederum, ihr Freunde, gibt es eine Person, die durch das Zur-Ruhe-Kommen von Denken und Überlegen ... das zweite Jhana erreicht und darin verweilt. Er denkt: 'Ich habe das zweite Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, ihr Freunde, wenn sich unweit eines Dorfes oder einer Kleinstadt ein großer Teich befindet. Wenn es dort heftig mit großen Tropfen regnet, würden die Muscheln und Schnecken sowie die Kieselsteine und Tonscherben darin verschwinden. Wenn nun jemand, ihr Freunde, sagen würde: 'In diesem Teich werden fortan keine Muscheln oder Schnecken, keine Kieselsteine oder Tonscherben mehr zum Vorschein kommen' – würde er da richtig sprechen?" "Sicherlich nicht, ihr Freunde." "Denn es ist möglich, ihr Freunde, dass Menschen daraus trinken oder Rinder und Ziegen daraus trinken, oder dass Wind und Sonne die Feuchtigkeit aufzehren; dann würden die Muscheln und Schnecken sowie die Kieselsteine und Tonscherben wieder zum Vorschein kommen. Ebenso, ihr Freunde, erreicht hier eine Person durch das Zur-Ruhe-Kommen von Denken und Überlegen ... das zweite Jhana und verweilt darin. Er denkt: 'Ich habe das zweite Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. ‘‘อิธ [Pg.347] ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ตติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริสํ ปณีตโภชนํ ภุตฺตาวึ อาภิโทสิกํ โภชนํ นจฺฉาเทยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุํ ปุริสํ ปุนเทว โภชนํ ฉาเทสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, อมุํ ปุริสํ ปณีตโภชนํ ภุตฺตาวึ ยาวสฺส สา โอชา กาเย ฐสฺสติ ตาว น อญฺญํ โภชนํ ฉาเทสฺสติ. ยโต จ ขฺวสฺส สา โอชา อนฺตรธายิสฺสติ, อถ ปุนเทว ตํ โภชนํ ฉาเทยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ ตติยสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. Hier wiederum, ihr Freunde, gibt es eine Person, die durch das Verblassen der Entzückung ... das dritte Jhana erreicht und darin verweilt. Er denkt: 'Ich habe das dritte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, ihr Freunde, wenn einem Mann, der eine köstliche Speise verzehrt hat, eine am Vorabend zubereitete, einfache Mahlzeit nicht zusagen würde. Wenn nun jemand, ihr Freunde, sagen würde: 'Diesem Mann wird fortan keine Mahlzeit mehr zusagen' – würde er da richtig sprechen?" "Sicherlich nicht, ihr Freunde." "Denn es ist möglich, ihr Freunde, dass diesem Mann, der eine köstliche Speise verzehrt hat, solange deren nahrhafte Kraft in seinem Körper verbleibt, keine andere Mahlzeit zusagt. Sobald aber jene nahrhafte Kraft schwindet, würde ihm jene Mahlzeit wieder zusagen. Ebenso, ihr Freunde, erreicht hier eine Person durch das Verblassen der Entzückung ... das dritte Jhana und verweilt darin. Er denkt: 'Ich habe das dritte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. ‘‘อิธ, ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ จตุตฺถสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปพฺพตสงฺเขเป อุทกรหโท นิวาโต วิคตอูมิโก. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ อุทกรหเท ปุนเทว อูมิ ปาตุภวิสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยา ปุรตฺถิมาย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ. สา ตสฺมึ อุทกรหเท อูมึ ชเนยฺย. ยา ปจฺฉิมาย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย…เป… ยา อุตฺตราย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย… ยา ทกฺขิณาย ทิสาย อาคจฺเฉยฺย ภุสา วาตวุฏฺฐิ. สา ตสฺมึ อุทกรหเท อูมึ ชเนยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ จตุตฺถสฺส ฌานสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ…เป… สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. Hier wiederum, ihr Freunde, gibt es eine Person, die durch das Aufgeben von Glück und Schmerz ... das vierte Jhana erreicht und darin verweilt. Er denkt: 'Ich habe das vierte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, ihr Freunde, wenn es in einer Bergschlucht einen windgeschützten Wasserteich gibt, der frei von Wellen ist. Wenn nun jemand, ihr Freunde, sagen würde: 'In diesem Wasserteich werden fortan keine Wellen mehr entstehen' – würde er da richtig sprechen?" "Sicherlich nicht, ihr Freunde." "Denn es ist möglich, ihr Freunde, dass aus östlicher Richtung ein heftiger Windsturm käme; dieser würde in jenem Wasserteich Wellen erzeugen. Wenn aus westlicher Richtung ... aus nördlicher Richtung ... aus südlicher Richtung ein heftiger Windsturm käme, würde dieser in jenem Wasserteich Wellen erzeugen. Ebenso, ihr Freunde, erreicht hier eine Person durch das Aufgeben von Glück und Schmerz ... das vierte Jhana und verweilt darin. Er denkt: 'Ich habe das vierte Jhana erlangt' und lebt in enger Gemeinschaft mit den Mönchen ... gibt die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. ‘‘อิธ, ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ อนิมิตฺตสฺส เจโตสมาธิสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ[Pg.348]. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ราชา วา ราชมหามตฺโต วา จตุรงฺคินิยา เสนาย อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ เอกรตฺตึ วาสํ อุปคจฺเฉยฺย. ตตฺร หตฺถิสทฺเทน อสฺสสทฺเทน รถสทฺเทน ปตฺติสทฺเทน เภริปณวสงฺขติณวนินฺนาทสทฺเทน จีริกสทฺโท อนฺตรธาเยยฺย. โย นุ โข, อาวุโส, เอวํ วเทยฺย – ‘น ทานิ อมุสฺมึ วนสณฺเฑ ปุนเทว จีริกสทฺโท ปาตุภวิสฺสตี’ติ, สมฺมา นุ โข โส, อาวุโส, วทมาโน วเทยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’. ‘‘ฐานญฺเหตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ โส ราชา วา ราชมหามตฺโต วา ตมฺหา วนสณฺฑา ปกฺกเมยฺย, อถ ปุนเทว จีริกสทฺโท ปาตุภเวยฺยาติ. เอวเมวํ โข, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ‘ลาภิมฺหิ อนิมิตฺตสฺส เจโตสมาธิสฺสา’ติ สํสฏฺโฐ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ รญฺญา ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ. ตสฺส สํสฏฺฐสฺส วิสฺสตฺถสฺส ปากตสฺส ภสฺสมนุยุตฺตสฺส วิหรโต ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสติ. โส ราคานุทฺธํสิเตน จิตฺเตน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตตี’’ติ. „Hier nun, Freunde, verweilt eine gewisse Person, die durch das Nicht-Beachten aller Merkmale die merkmallose Sammlung des Geistes (animitta cetosamādhi) erreicht hat. Er denkt: ‚Ich bin ein Erlangender der merkmallosen Sammlung des Geistes‘ und verweilt in Gesellschaft von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Königen, Ministern, Sektierern und deren Schülern. Da er so vergesellschaftet, leichtfertig, offenherzig und dem Geschwätz hingegeben verweilt, überwältigt die Leidenschaft (Rāga) seinen Geist. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Geist gibt er die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Gleichwie, Freunde, ein König oder ein Minister mit einer viergliedrigen Armee auf einer Fernreise in einem Waldstück für eine Nacht Halt machen würde. Dort würde das Geräusch der Zikaden durch den Lärm der Elefanten, Pferde, Wagen und Fußsoldaten sowie durch den Schall von Trommeln, Kesselpauken, Muschelhörnern und kleinen Trommeln übertönt werden. Wenn nun jemand sagen würde: ‚In diesem Waldstück wird das Geräusch der Zikaden nie wieder auftauchen‘, würde er dann richtig sprechen, Freunde?“ – „Nein, Freunde.“ – „Es ist nämlich möglich, Freunde, dass dieser König oder Minister das Waldstück wieder verlässt und dann das Geräusch der Zikaden wieder auftaucht. Ebenso verhält es sich, Freunde, mit jener Person: Er verweilt in der merkmallosen Sammlung des Geistes, denkt, er habe sie dauerhaft erlangt, und gibt sich dem geselligen Umgang hin. Da er so vergesellschaftet, leichtfertig, offenherzig und dem Geschwätz hingegeben verweilt, überwältigt die Leidenschaft seinen Geist. Mit einem von Leidenschaft überwältigten Geist gibt er die Schulung auf und kehrt zum niederen Leben zurück.“ อถ โข อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต อปเรน สมเยน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. อถ โข จิตฺตสฺส หตฺถิสาริปุตฺตสฺส สหายกา ภิกฺขู เยนายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหาโกฏฺฐิกํ เอตทโวจุํ – ‘‘กึ นุ โข อายสฺมตา มหาโกฏฺฐิเกน จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต – ‘อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’ติ; อุทาหุ เทวตา เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ – ‘จิตฺโต, ภนฺเต, หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’’’ติ? ‘‘เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต เม, อาวุโส – ‘จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’ติ. เทวตาปิ เม เอตมตฺถํ [Pg.349] อาโรเจสุํ – ‘จิตฺโต, ภนฺเต, หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺติสฺสตี’’ติ. Daraufhin gab der ehrwürdige Citta Hatthisāriputta nach einiger Zeit die Schulung auf und kehrte zum niederen Leben zurück. Da begaben sich die befreundeten Mönche des Citta Hatthisāriputta zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika; dort angekommen, sagten sie zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika: „Hat der ehrwürdige Mahākoṭṭhika durch die Durchschauung des Geistes mit seinem eigenen Geist gewusst: ‚Citta Hatthisāriputta ist ein Erlangender dieser und jener geistigen Zustände und Erreichungen, doch er wird die Schulung aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren‘? Oder haben Gottheiten diesen Umstand mitgeteilt: ‚Herr, Citta Hatthisāriputta ist ein Erlangender dieser und jener Erreichungen, doch er wird die Schulung aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren‘?“ – „Sowohl habe ich es durch die Durchschauung des Geistes mit meinem eigenen Geist gewusst, Freunde, dass Citta Hatthisāriputta diese Zustände erlangt hat und dennoch zurückkehren wird, als auch haben mir Gottheiten diesen Umstand mitgeteilt: ‚Herr, Citta Hatthisāriputta ist ein Erlangender dieser und jener Erreichungen, doch er wird die Schulung aufgeben und zum niederen Leben zurückkehren.‘“ อถ โข จิตฺตสฺส หตฺถิสาริปุตฺตสฺส สหายกา ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘จิตฺโต, ภนฺเต, หตฺถิสาริปุตฺโต อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ ลาภี, อถ จ ปน สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตตี’’ติ. ‘‘น, ภิกฺขเว, จิตฺโต จิรํ สริสฺสติ เนกฺขมฺมสฺสา’’ติ. Dann begaben sich die befreundeten Mönche des Citta Hatthisāriputta zum Erhabenen; dort angekommen, grüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sagten jene Mönche zum Erhabenen: „Herr, Citta Hatthisāriputta war ein Erlangender dieser und jener geistigen Erreichungen, doch er hat die Schulung aufgegeben und ist zum niederen Leben zurückgekehrt.“ – „Mönche, Citta wird sich bald wieder an den Wert der Entsagung (Nekkhamma) erinnern.“ อถ โข จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต นจิรสฺเสว เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิ. อถ โข อายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ. ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร จ ปนายสฺมา จิตฺโต หตฺถิสาริปุตฺโต อรหตํ อโหสีติ. ฉฏฺฐํ. Und schon bald darauf schor sich Citta Hatthisāriputta Haar und Bart, legte die safrangelben Gewänder an und zog aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinaus. Der ehrwürdige Citta Hatthisāriputta verweilte allein, abgeschieden, unermüdlich, eifrig und entschlossen und verwirklichte schon bald – wofür Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom Hausleben in die Hauslosigkeit ziehen – das unübertroffene Ziel des heiligen Lebenswandels, indem er es in diesem Leben selbst durch höheres Wissen erkannte und erreichte. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt kein weiteres Werden für diesen Zustand.“ Und der ehrwürdige Citta Hatthisāriputta wurde einer der Arahants. Sechstes Sutta. ๗. มชฺเฌสุตฺตํ 7. Das Sutta über die Mitte (Majjhesutta). ๖๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลานํ เถรานํ ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทิ – ‘‘วุตฺตมิทํ, อาวุโส, ภควตา ปารายเน เมตฺเตยฺยปญฺเห – 61. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Bārāṇasī im Wildpark Isipatana. Zu jener Zeit entstand unter zahlreichen älteren Mönchen, die nach dem Almosengang von ihrer Mahlzeit zurückgekehrt waren und sich in der Rundhalle versammelt hatten, folgendes Gespräch: „Freunde, dies wurde vom Erhabenen im Pārāyana-Abschnitt, in den Fragen des Metteyya, gesagt:“ ‘‘โย อุโภนฺเต วิทิตฺวาน, มชฺเฌ มนฺตา น ลิปฺปติ ; ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ, โสธ สิพฺพินิ มจฺจคา’’ติ. „Wer beide Enden erkannt hat und in der Mitte durch Weisheit nicht anhaftet, den nenne ich einen Großen Menschen; er ist hier über die ‚Näherin‘ (das Begehren) hinausgegangen.“ ‘‘กตโม นุ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, กตโม ทุติโย อนฺโต, กึ มชฺเฌ, กา สิพฺพินี’’ติ? เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู [Pg.350] เอตทโวจ – ‘‘ผสฺโส โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, ผสฺสสมุทโย ทุติโย อนฺโต, ผสฺสนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. „Was, ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, was das zweite Ende, was ist die Mitte, wer ist die Näherin?“ Als dies gefragt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Kontakt (phassa), ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, die Entstehung von Kontakt das zweite Ende, das Aufhören von Kontakt die Mitte, und Begehren (taṇhā) ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘อตีตํ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, อนาคตํ ทุติโย อนฺโต, ปจฺจุปฺปนฺนํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Die Vergangenheit, ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, die Zukunft das zweite Ende, die Gegenwart die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สุขา, อาวุโส, เวทนา เอโก อนฺโต, ทุกฺขา เวทนา ทุติโย อนฺโต, อทุกฺขมสุขา เวทนา มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Angenehmes Gefühl, ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, schmerzhaftes Gefühl das zweite Ende, weder-schmerzhaftes-noch-angenehmes Gefühl die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘นามํ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, รูปํ ทุติโย อนฺโต, วิญฺญาณํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Name (Geistiges), ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, Form (Körperliches) das zweite Ende, das Bewusstsein ist in der Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘ฉ โข, อาวุโส, อชฺฌตฺติกานิ อายตนานิ เอโก อนฺโต, ฉ พาหิรานิ อายตนานิ ทุติโย อนฺโต, วิญฺญาณํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข อาวุโส[Pg.351], ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Die sechs inneren Sinnesbereiche, ihr Ehrwürdigen, sind das eine Ende, die sechs äußeren Sinnesbereiche das zweite Ende, das Bewusstsein ist in der Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สกฺกาโย โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, สกฺกายสมุทโย ทุติโย อนฺโต, สกฺกายนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Die Persönlichkeit (sakkāyo), ihr Ehrwürdigen, ist das eine Ende, die Entstehung der Persönlichkeit das zweite Ende, das Aufhören der Persönlichkeit die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Ehrwürdigen, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํ. อายามาวุโส, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสฺสาม. ยถา โน ภควา พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เถรา ภิกฺขู ตสฺส ภิกฺขุโน ปจฺจสฺโสสุํ. อถ โข เถรา ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เถรา ภิกฺขู ยาวตโก อโหสิ สพฺเพเหว สทฺธึ กถาสลฺลาโป, ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสุํ. ‘‘กสฺส นุ โข, ภนฺเต, สุภาสิต’’นฺติ? ‘‘สพฺเพสํ โว, ภิกฺขเว, สุภาสิตํ ปริยาเยน, อปิ จ ยํ มยา สนฺธาย ภาสิตํ ปารายเน เมตฺเตยฺยปญฺเห – Als dies gesagt worden war, sprach ein gewisser Mönch zu den älteren Mönchen: „Wir alle haben nun unsere jeweilige Einsicht dargelegt. Lasst uns, ihr Ehrwürdigen, dorthin gehen, wo der Erhabene weilt; dort angekommen, wollen wir dem Erhabenen diesen Sachverhalt vortragen. Wie der Erhabene uns antworten wird, so wollen wir es bewahren.“ – „Gut, ihr Ehrwürdigen“, antworteten die älteren Mönche jenem Mönch. Da begaben sich die älteren Mönche zum Erhabenen; dort angekommen, grüßten sie ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend, berichteten die älteren Mönche dem Erhabenen das gesamte Gespräch, so wie es mit allen stattgefunden hatte: „Herr, wessen Wort war nun wohlgesprochen?“ – „Das Wort von euch allen, ihr Mönche, war in gewisser Hinsicht wohlgesprochen. Doch hört nun, worauf ich mich bezog, als ich im Pārāyana-Abschnitt bei den Fragen des Metteyya sprach:“ ‘‘โย อุโภนฺเต วิทิตฺวาน, มชฺเฌ มนฺตา น ลิปฺปติ; ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ, โสธ สิพฺพินิมจฺจคา’’ติ. „Wer beide Enden erkannt hat und in der Mitte nicht anhaftet durch Weisheit; den nenne ich einen großen Mann, er hat hier die Näherin überwunden.“ ‘‘ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เถรา ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘ผสฺโส โข, ภิกฺขเว, เอโก อนฺโต, ผสฺสสมุทโย ทุติโย อนฺโต, ผสฺสนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตสฺเสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยา. เอตฺตาวตา โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต [Pg.352] ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี’’ติ. สตฺตมํ. „Hört zu und merkt es euch gut; ich werde sprechen.“ – „Ja, Herr“, antworteten die älteren Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: „Kontakt, ihr Mönche, ist das eine Ende, die Entstehung von Kontakt das zweite Ende, das Aufhören von Kontakt die Mitte, und Begehren ist die Näherin; denn das Begehren vernäht ihn zur Wiedergeburt in diesem oder jenem Dasein. In diesem Maße, ihr Mönche, erkennt ein Mönch durch höheres Wissen das durch höheres Wissen zu Erkennende, versteht vollkommen das vollkommen zu Verstehende; indem er durch höheres Wissen erkennt und vollkommen versteht, macht er noch in diesem Leben dem Leiden ein Ende.“ Das Siebte. ๘. ปุริสินฺทฺริยญาณสุตฺตํ 8. Sutta über das Wissen bezüglich der Fähigkeiten der Personen ๖๒. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน ทณฺฑกปฺปกํ นาม โกสลานํ นิคโม ตทวสริ. อถ โข ภควา มคฺคา โอกฺกมฺม อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. เต จ ภิกฺขู ทณฺฑกปฺปกํ ปวิสึสุ อาวสถํ ปริเยสิตุํ. 62. So habe ich gehört. Einst wanderte der Erhabene im Lande der Kosaler zusammen mit einer großen Schar von Mönchen umher und gelangte zu einer Ortschaft der Kosaler namens Daṇḍakappaka. Dort verließ der Erhabene den Weg, setzte sich am Fuße eines bestimmten Baumes auf einen vorbereiteten Sitz nieder. Und jene Mönche betraten Daṇḍakappaka, um eine Herberge zu suchen. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท สมฺพหุเลหิ ภิกฺขูหิ สทฺธึ เยน อจิรวตี นที เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. อจิรวติยา นทิยา คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, อาวุโส อานนฺท, สพฺพํ เจตโส สมนฺนาหริตฺวา นุ โข เทวทตฺโต ภควตา พฺยากโต – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ, อุทาหุ เกนจิเทว ปริยาเยนา’ติ? ‘‘เอวํ โข ปเนตํ, อาวุโส, ภควตา พฺยากต’’นฺติ. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda zusammen mit vielen Mönchen zum Fluss Aciravatī, um seinen Körper zu waschen. Nachdem er seinen Körper im Fluss Aciravatī gewaschen hatte und wieder herausgestiegen war, blieb er, nur mit einem Untergewand bekleidet, stehen, um seinen Körper trocknen zu lassen. Da begab sich ein gewisser Mönch dorthin, wo der ehrwürdige Ānanda war; nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er zum ehrwürdigen Ānanda wie folgt: „Wie verhält es sich, Freund Ānanda, hat der Erhabene Devadatta mit Bestimmtheit so erklärt, nachdem er alles mit seinem Geist gründlich erwogen hatte: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar‘, oder wurde dies nur in einer bestimmten Hinsicht erklärt?“ „Genauso, Freund, wurde dies vom Erhabenen erklärt.“ อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, สมฺพหุเลหิ ภิกฺขูหิ สทฺธึ เยน อจิรวตี นที เตนุปสงฺกมึ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. อจิรวติยา นทิยา คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสึ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. อถ โข, ภนฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ เอตทโวจ – ‘กึ นุ โข, อาวุโส, อานนฺท สพฺพํ เจตโส สมนฺนาหริตฺวา นุ โข เทวทตฺโต ภควตา พฺยากโต – อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉติ, อุทาหุ เกนจิเทว ปริยาเยนา’ติ? เอวํ วุตฺเต อหํ, ภนฺเต, ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจํ – ‘เอวํ โข ปเนตํ, อาวุโส, ภควตา พฺยากต’’’นฺติ. Daraufhin begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er sich ihm genähert und den Erhabenen ehrerbietig gegrüßt hatte, setzte er sich beiseite nieder. Während er beiseite saß, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen wie folgt: „Hier begab ich mich, Herr, zusammen mit vielen Mönchen zum Fluss Aciravatī, um meinen Körper zu waschen. Nachdem ich meinen Körper im Fluss Aciravatī gewaschen hatte und wieder herausgestiegen war, blieb ich, nur mit einem Untergewand bekleidet, stehen, um meinen Körper trocknen zu lassen. Da begab sich, Herr, ein gewisser Mönch dorthin, wo ich war; nachdem er sich mir genähert hatte, sprach er zu mir: ‚Wie verhält es sich, Freund Ānanda, hat der Erhabene Devadatta mit Bestimmtheit so erklärt, nachdem er alles mit seinem Geist gründlich erwogen hatte: Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar, oder wurde dies nur in einer bestimmten Hinsicht erklärt?‘ Als dies gesagt wurde, Herr, sprach ich zu jenem Mönch: ‚Genauso, Freund, wurde dies vom Erhabenen erklärt.‘“ ‘‘โส [Pg.353] วา โข, อานนฺท, ภิกฺขุ นโว ภวิสฺสติ อจิรปพฺพชิโต, เถโร วา ปน พาโล อพฺยตฺโต. กถญฺหิ นาม ยํ มยา เอกํเสน พฺยากตํ ตตฺถ ทฺเวชฺฌํ อาปชฺชิสฺสติ! นาหํ, อานนฺท, อญฺญํ เอกปุคฺคลมฺปิ สมนุปสฺสามิ, โย เอวํ มยา สพฺพํ เจตโส สมนฺนาหริตฺวา พฺยากโต, ยถยิทํ เทวทตฺโต. ยาวกีวญฺจาหํ, อานนฺท, เทวทตฺตสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ สุกฺกธมฺมํ อทฺทสํ; เนว ตาวาหํ เทวทตฺตํ พฺยากาสึ – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ. ยโต จ โข อหํ, อานนฺท, เทวทตฺตสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ สุกฺกธมฺมํ น อทฺทสํ; อถาหํ เทวทตฺตํ พฺยากาสึ – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ. „Dieser Mönch, Ānanda, wird wohl entweder ein Neuer sein, der erst vor kurzem ordiniert wurde, oder ein älterer Mönch, der töricht und unkundig ist. Wie kann er nur an dem zweifeln, was von mir mit Bestimmtheit erklärt wurde! Ich sehe, Ānanda, keine andere Einzelperson, die ich, nachdem ich alles mit meinem Geist gründlich erwogen habe, so erklärt hätte wie Devadatta. Solange ich, Ānanda, bei Devadatta auch nur ein helles Element im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze sah, erklärte ich Devadatta nicht als: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar.‘ Erst als ich, Ānanda, bei Devadatta nicht einmal mehr ein helles Element im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze sah, da erst erklärte ich Devadatta als: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar.‘“ ‘‘เสยฺยถาปิ, อานนฺท, คูถกูโป สาธิกโปริโส ปูโร คูถสฺส สมติตฺติโก. ตตฺร ปุริโส สสีสโก นิมุคฺโค อสฺส. ตสฺส โกจิเทว ปุริโส อุปฺปชฺเชยฺย อตฺถกาโม หิตกาโม โยคกฺเขมกาโม ตมฺหา คูถกูปา อุทฺธริตุกาโม. โส ตํ คูถกูปํ สมนฺตานุปริคจฺฉนฺโต เนว ปสฺเสยฺย ตสฺส ปุริสสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ คูเถน อมกฺขิตํ, ยตฺถ ตํ คเหตฺวา อุทฺธเรยฺย. เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, ยโต เทวทตฺตสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺตมฺปิ สุกฺกธมฺมํ น อทฺทสํ; อถาหํ เทวทตฺตํ พฺยากาสึ – ‘อาปายิโก เทวทตฺโต เนรยิโก กปฺปฏฺโฐ อเตกิจฺโฉ’ติ. สเจ ตุมฺเห, อานนฺท, สุเณยฺยาถ ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณานิ วิภชิสฺสามี’’ติ ? „Stell dir vor, Ānanda, es gäbe eine Mistgrube, die mehr als mannstief und bis zum Rand mit Exkrementen gefüllt wäre. Darin wäre ein Mann mitsamt seinem Kopf untergetaucht. Nun käme ein Mann herbei, der sein Bestes will, der sein Wohl wünscht, der um seine Sicherheit besorgt ist und ihn aus dieser Mistgrube herausziehen möchte. Während dieser die Mistgrube von allen Seiten umgeht, würde er an jenem Mann nicht einmal eine Stelle im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze finden, die nicht mit Mist beschmiert ist und an der er ihn fassen könnte, um ihn herauszuziehen. Ebenso ist es, Ānanda: Da ich bei Devadatta auch nicht ein helles Element im Ausmaß des Einstichs einer Haarspitze sah, erklärte ich Devadatta als: ‚Devadatta ist dem Verderben geweiht, er ist für die Hölle bestimmt, er wird dort für ein Weltalter verbleiben, er ist unheilbar.‘ Möchtet ihr, Ānanda, hören, wie ich die Erkenntnisse des Tathāgata über die geistigen Fähigkeiten der Menschen erläutere?“ ‘‘เอตสฺส, ภควา, กาโล; เอตสฺส, สุคต, กาโล ยํ ภควา ปุริสินฺทฺริยญาณานิ วิภเชยฺย. ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตนหานนฺท, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ – „Es ist an der Zeit, Erhabener, es ist an der Zeit, Sugata, dass der Erhabene die Erkenntnisse über die geistigen Fähigkeiten der Menschen erläutert. Wenn die Mönche es vom Erhabenen gehört haben, werden sie es sich einprägen.“ „Nun denn, Ānanda, höre zu und merke es dir gut; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Ānanda dem Erhabenen. Der Erhabene sprach wie folgt: ‘‘อิธาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา[Pg.354]. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส กุสลา กุสลํ ปาตุภวิสฺสติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, พีชานิ อขณฺฑานิ อปูตีนิ อวาตาตปหตานิ สารทานิ สุขสยิตานิ สุเขตฺเต สุปริกมฺมกตาย ภูมิยา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อิมานิ พีชานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส กุสลา กุสลํ ปาตุภวิสฺสติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. „Hier, Ananda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind wahrlich sowohl heilsame Zustände als auch unheilsame Zustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind die heilsamen Zustände verschwunden und die unheilsamen Zustände sind gegenwärtig geworden. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte heilsame Wurzel; aus diesem Heilsamen wird in ihr wieder Heilsames erscheinen. So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein.‘ Genauso wie, Ananda, unbeschädigte, unverrottete, nicht durch Wind und Sonne geschädigte, kernhafte, gut gelagerte Samen in ein gutes Feld auf wohl vorbereitetem Boden gesät werden. Würdest du wissen, Ananda: ‚Diese Samen werden zu Wachstum, Gedeihen und Fülle gelangen‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso, Ananda, erkenne ich hier eine gewisse Person... (Wiederholung der Erkenntnis)... So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein. Auf diese Weise, Ananda, wird die menschliche Person vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst. Auf diese Weise, Ananda, wird das Wissen des Tathagata über die Fähigkeiten der Personen erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst. Auf diese Weise, Ananda, wird das künftige Entstehen von Zuständen vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส อกุสลา อกุสลํ ปาตุภวิสฺสติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, พีชานิ อขณฺฑานิ อปูตีนิ อวาตาตปหตานิ สารทานิ สุขสยิตานิ ปุถุสิลาย นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ พีชานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺหา ตสฺส อกุสลา อกุสลํ ปาตุภวิสฺสติ[Pg.355]. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. „Hier aber, Ananda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame Zustände als auch unheilsame Zustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind die unheilsamen Zustände verschwunden und die heilsamen Zustände sind gegenwärtig geworden. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte unheilsame Wurzel; aus diesem Unheilsamen wird in ihr wieder Unheilsames erscheinen. So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Verfalls sein.‘ Genauso wie, Ananda, unbeschädigte, unverrottete, nicht durch Wind und Sonne geschädigte, kernhafte, gut gelagerte Samen auf eine große Felsplatte gelegt werden. Würdest du wissen, Ananda: ‚Diese Samen werden nicht zu Wachstum, Gedeihen und Fülle gelangen‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso, Ananda, erkenne ich hier eine gewisse Person... (Wiederholung der Erkenntnis)... So wird diese Person in der Zukunft von der Natur des Verfalls sein. Auf diese Weise, Ananda, wird die menschliche Person vom Tathagata erkannt... wird das Wissen über die Fähigkeiten der Personen erkannt... wird das künftige Entstehen von Zuständen vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ สุกฺโก ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตกาฬเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, พีชานิ ขณฺฑานิ ปูตีนิ วาตาตปหตานิ สุเขตฺเต สุปริกมฺมกตาย ภูมิยา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ พีชานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ สุกฺโก ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตกาฬเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหตี’’ติ. „Hier aber, Ananda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist erfasse: ‚In dieser Person gibt es nicht einmal so viel reinen Zustand, wie man mit der Spitze eines Haares berühren könnte. Diese Person ist ausgestattet mit ausschließlich schwarzen, unheilsamen Zuständen; beim Zerfall des Körpers, nach dem Tod, wird sie in eine Welt des Leidens gelangen, auf eine schlechte Fährte, in den Untergang, in die Hölle.‘ Genauso wie, Ananda, zerbrochene, verrottete, durch Wind und Sonne geschädigte Samen in ein gutes Feld auf wohl vorbereitetem Boden gesät werden. Würdest du wissen, Ananda: ‚Diese Samen werden nicht zu Wachstum, Gedeihen und Fülle gelangen‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso, Ananda, erkenne ich hier eine gewisse Person... (Wiederholung der Erkenntnis)... wird sie beim Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in die Hölle gelangen. Auf diese Weise, Ananda, wird die menschliche Person vom Tathagata erkannt... wird das Wissen über die Fähigkeiten der Personen erkannt... wird das künftige Entstehen von Zuständen vom Tathagata erkannt, indem er den Geist mit seinem Geist erfasst.“ เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สกฺกา นุ โข, ภนฺเต, อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อปเรปิ ตโย ปุคฺคลา สปฺปฏิภาคา ปญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘สกฺกา, อานนฺทา’’ติ ภควา อโวจ – ‘‘อิธาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ [Pg.356] อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, องฺคารานิ อาทิตฺตานิ สมฺปชฺชลิตานิ สโชติภูตานิ ปุถุสิลาย นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ องฺคารานิ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน, อานนฺท, สายนฺหสมยํ สูริเย โอคจฺฉนฺเต, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อาโลโก อนฺตรธายิสฺสติ อนฺธกาโร ปาตุภวิสฺสตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา, ปนานนฺท, อภิโท อทฺธรตฺตํ ภตฺตกาลสมเย, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อาโลโก อนฺตรหิโต อนฺธกาโร ปาตุภูโต’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส กุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, อกุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส กุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ ปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, ist es möglich, neben diesen drei Personen noch drei weitere Personen darzulegen, die ihnen ähnlich sind?“ – „Es ist möglich, Ānanda“, sagte der Erhabene. „Hier, Ānanda, erkenne ich eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die heilsamen Zustände verschwunden und die unheilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte heilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Verfalls sein.‘ Gleichwie, Ānanda, glühende, lodernde, hell brennende Kohlen, die auf eine große Steinplatte gelegt wurden. Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Diese Kohlen werden weder an Größe noch an Stärke noch an Fülle zunehmen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, wenn am Abend die Sonne untergeht: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Das Licht wird verschwinden und die Dunkelheit wird erscheinen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, tief in der Nacht zur Zeit der Mahlzeit: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Das Licht ist verschwunden und die Dunkelheit ist erschienen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Ebenso, Ānanda, erkenne ich hier eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die heilsamen Zustände verschwunden und die unheilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte heilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Verfalls sein.‘ In dieser Weise, Ānanda, wird eine Person vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das Wissen des Tathāgata über die geistigen Fähigkeiten einer Person erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das zukünftige Entstehen von Zuständen vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, องฺคารานิ อาทิตฺตานิ สมฺปชฺชลิตานิ สโชติภูตานิ สุกฺเข ติณปุญฺเช วา กฏฺฐปุญฺเช วา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อิมานิ องฺคารานิ วุฑฺฒึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา [Pg.357] ปนานนฺท, รตฺติยา ปจฺจูสสมยํ สูริเย อุคฺคจฺฉนฺเต, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อนฺธกาโร อนฺตรธายิสฺสติ, อาโลโก ปาตุภวิสฺสตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปนานนฺท, อภิโท มชฺฌนฺหิเก ภตฺตกาลสมเย, ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, อนฺธกาโร อนฺตรหิโต อาโลโก ปาตุภูโต’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส อกุสลา ธมฺมา อนฺตรหิตา, กุสลา ธมฺมา สมฺมุขีภูตา. อตฺถิ จ ขฺวสฺส อกุสลมูลํ อสมุจฺฉินฺนํ, ตมฺปิ สพฺเพน สพฺพํ สมุคฺฆาตํ คจฺฉติ. เอวมยํ ปุคฺคโล อายตึ อปริหานธมฺโม ภวิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. „Hier aber, Ānanda, erkenne ich eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die unheilsamen Zustände verschwunden und die heilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte unheilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein.‘ Gleichwie, Ānanda, glühende, lodernde, hell brennende Kohlen, die in einen Haufen trockenen Grases oder einen Haufen Holzes gelegt wurden. Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Diese Kohlen werden an Größe, Stärke und Fülle zunehmen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, wenn in der Nacht zur Zeit der Morgendämmerung die Sonne aufgeht: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Die Dunkelheit wird verschwinden und das Licht wird erscheinen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Oder gleichwie, Ānanda, um die Mittagszeit zur Zeit der Mahlzeit: Würdest du nicht wissen, Ānanda: ‚Die Dunkelheit ist verschwunden und das Licht ist erschienen‘?“ – „Gewiss, Herr.“ – „Ebenso, Ānanda, erkenne ich hier eine bestimmte Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Diese Person besitzt wahrlich sowohl heilsame als auch unheilsame Zustände.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚Bei dieser Person sind die unheilsamen Zustände verschwunden und die heilsamen Zustände sind hervorgetreten. Es gibt jedoch in ihr eine unzerstörte unheilsame Wurzel, doch auch diese geht gänzlich der Vernichtung entgegen. So wird diese Person in Zukunft von der Natur des Nicht-Verfalls sein.‘ In dieser Weise, Ānanda, wird eine Person vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das Wissen des Tathāgata über die geistigen Fähigkeiten einer Person erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. In dieser Weise, Ānanda, wird das zukünftige Entstehen von Zuständen vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt.“ ‘‘อิธ ปนาหํ, อานนฺท, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ อกุสโล ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตสุกฺเกหิ อนวชฺเชหิ ธมฺเมหิ, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายิสฺสตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อานนฺท, องฺคารานิ สีตานิ นิพฺพุตานิ สุกฺเข ติณปุญฺเช วา กฏฺฐปุญฺเช วา นิกฺขิตฺตานิ. ชาเนยฺยาสิ ตฺวํ, อานนฺท, นยิมานิ องฺคารานิ วุฑฺฒึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสนฺตี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘เอวเมวํ โข อหํ, อานนฺท, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘อิมสฺส โข ปุคฺคลสฺส วิชฺชมานา กุสลาปิ ธมฺมา อกุสลาปิ ธมฺมา’ติ. ตเมนํ อปเรน สมเยน เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘นตฺถิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส วาลคฺคโกฏินิตฺตุทนมตฺโตปิ อกุสโล ธมฺโม, สมนฺนาคโตยํ ปุคฺคโล เอกนฺตสุกฺเกหิ อนวชฺเชหิ ธมฺเมหิ, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายิสฺสตี’ติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสปุคฺคโล เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส ปุริสินฺทฺริยญาณํ [Pg.358] เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตํ โหติ. เอวมฺปิ โข, อานนฺท, ตถาคตสฺส อายตึ ธมฺมสมุปฺปาโท เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต โหติ. „Hier nun, Ānanda, erkenne ich eine gewisse Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame als auch unheilsame Geisteszustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person gibt es nicht einmal im Ausmaß eines Stichs mit einer Haarspitze einen unheilsamen Zustand; diese Person ist ausgestattet mit ausschließlich hellen, fehlerfreien Zuständen und wird noch in diesem gegenwärtigen Leben vollkommen erlöschen (parinibbāyissati).‘ Ānanda, wie wenn kalte, erloschene glühende Kohlen auf einen trockenen Haufen Gras oder Holz gelegt würden – würdest du wissen, Ānanda: ‚Diese Kohlen werden nicht mehr wachsen, gedeihen oder sich ausbreiten‘?“ „Ja, Herr.“ „Ebenso erkenne ich, Ānanda, hier eine gewisse Person auf diese Weise, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person sind sowohl heilsame als auch unheilsame Geisteszustände vorhanden.‘ Zu einer anderen Zeit erkenne ich diese Person, indem ich ihren Geist mit meinem Geist durchdringe: ‚In dieser Person gibt es nicht einmal im Ausmaß einer Haarspitze einen unheilsamen Zustand; diese Person ist ausgestattet mit ausschließlich hellen, fehlerfreien Zuständen und wird noch in diesem gegenwärtigen Leben vollkommen erlöschen.‘ So, Ānanda, wird eine Person vom Tathāgata erkannt, indem er ihren Geist mit seinem Geist durchdringt. So, Ānanda, wird dem Tathāgata das Wissen um die geistigen Fähigkeiten (purisindriyañāṇaṃ) durch das Durchdringen des Geistes mit dem Geist bekannt. So, Ānanda, wird dem Tathāgata das zukünftige Entstehen von Zuständen (āyatiṃ dhammasamuppādo) durch das Durchdringen des Geistes mit dem Geist bekannt.“ ‘‘ตตฺรานนฺท, เย เต ปุริมา ตโย ปุคฺคลา เตสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ เอโก อปริหานธมฺโม, เอโก ปริหานธมฺโม, เอโก อาปายิโก เนรยิโก. ตตฺรานนฺท, เยเม ปจฺฉิมา ตโย ปุคฺคลา อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ เอโก ปริหานธมฺโม, เอโก อปริหานธมฺโม, เอโก ปรินิพฺพานธมฺโม’’ติ. อฏฺฐมํ. „Unter jenen, Ānanda, von den ersten drei Personen: Eine ist vom Wesen her nicht rückfällig, eine ist vom Wesen her rückfällig und eine ist dem Verderben und der Hölle geweiht. Unter jenen, Ānanda, von den letzten drei Personen: Eine ist vom Wesen her rückfällig, eine ist vom Wesen her nicht rückfällig und eine ist vom Wesen her zum vollkommenen Erlöschen (parinibbāna) bestimmt.“ (Die Achte). ๙. นิพฺเพธิกสุตฺตํ 9. Die Lehrrede über die Durchbrechung (Nibbedhika-Sutta) ๖๓. ‘‘นิพฺเพธิกปริยายํ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมปริยายํ เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – 63. „Mönche, ich werde euch eine Darlegung des Dhamma lehren, die als Methode der Durchbrechung bekannt ist. Hört zu und schenkt ihr wohlbedächtig Aufmerksamkeit; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: ‘‘กตโม จ โส, ภิกฺขเว, นิพฺเพธิกปริยาโย ธมฺมปริยาโย? กามา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, กามานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, กามานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, กามานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, กามนิโรโธ เวทิตพฺโพ, กามนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา. „Und was, Mönche, ist diese Darlegung des Dhamma zur Durchbrechung? Mönche, die sinnlichen Begehren müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der sinnlichen Begehren muss verstanden werden, die Verschiedenheit der sinnlichen Begehren muss verstanden werden, die Auswirkung der sinnlichen Begehren muss verstanden werden, das Aufhören der sinnlichen Begehren muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der sinnlichen Begehren führt, muss verstanden werden. ‘‘เวทนา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, เวทนานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, เวทนานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, เวทนานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, เวทนานิโรโธ เวทิตพฺโพ, เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา. Mönche, die Empfindungen müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der Empfindungen muss verstanden werden, die Verschiedenheit der Empfindungen muss verstanden werden, die Auswirkung der Empfindungen muss verstanden werden, das Aufhören der Empfindungen muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der Empfindungen führt, muss verstanden werden. ‘‘สญฺญา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, สญฺญานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, สญฺญานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, สญฺญานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, สญฺญานิโรโธ เวทิตพฺโพ, สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา. Mönche, die Wahrnehmungen müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der Wahrnehmungen muss verstanden werden, die Verschiedenheit der Wahrnehmungen muss verstanden werden, die Auswirkung der Wahrnehmungen muss verstanden werden, das Aufhören der Wahrnehmungen muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der Wahrnehmungen führt, muss verstanden werden. ‘‘อาสวา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, อาสวานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, อาสวานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, อาสวานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, อาสวนิโรโธ เวทิตพฺโพ, อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา. Mönche, die Triebe (āsavā) müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung der Triebe muss verstanden werden, die Verschiedenheit der Triebe muss verstanden werden, die Auswirkung der Triebe muss verstanden werden, das Aufhören der Triebe muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören der Triebe führt, muss verstanden werden. ‘‘กมฺมํ[Pg.359], ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, กมฺมานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, กมฺมานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, กมฺมานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, กมฺมนิโรโธ เวทิตพฺโพ, กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา. Mönche, das Kamma (Handlung) muss verstanden werden, die Ursache und Entstehung des Kammas muss verstanden werden, die Verschiedenheit des Kammas muss verstanden werden, die Auswirkung des Kammas muss verstanden werden, das Aufhören des Kammas muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören des Kammas führt, muss verstanden werden. ‘‘ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, ทุกฺขสฺส วิปาโก เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรโธ เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา. Mönche, das Leiden muss verstanden werden, die Ursache und Entstehung des Leidens muss verstanden werden, die Verschiedenheit des Leidens muss verstanden werden, die Auswirkung des Leidens muss verstanden werden, das Aufhören des Leidens muss verstanden werden und der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt, muss verstanden werden. ‘‘‘กามา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา, กามานํ นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, กามานํ เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, กามานํ วิปาโก เวทิตพฺโพ, กามนิโรโธ เวทิตพฺโพ, กามนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพา’ติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ ? ปญฺจิเม, ภิกฺขเว, กามคุณา – จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา, โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา. อปิ จ โข, ภิกฺขเว, เนเต กามา กามคุณา นาเมเต อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ – ‚Mönche, die sinnlichen Begehren müssen verstanden werden, die Ursache und Entstehung... der Weg, der zum Aufhören führt, muss verstanden werden‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese fünf Arten von Sinnesobjekten: Formen, die durch das Auge erkennbar sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Begehren verbunden und reizvoll; Töne... Gerüche... Geschmäcker... Berührungen, die durch den Körper erkennbar sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Begehren verbunden und reizvoll. Doch, Mönche, diese sind nicht die sinnlichen Begehren; in der Disziplin des Edlen werden sie lediglich als Objekte des sinnlichen Genusses (kāmaguṇā) bezeichnet. ‘‘สงฺกปฺปราโค ปุริสสฺส กาโม,เนเต กามา ยานิ จิตฺรานิ โลเก; สงฺกปฺปราโค ปุริสสฺส กาโม,ติฏฺฐนฺติ จิตฺรานิ ตเถว โลเก; อเถตฺถ ธีรา วินยนฺติ ฉนฺท’’นฺติ. Die leidenschaftliche Absicht ist des Menschen Begehren, nicht die schönen Dinge, die in der Welt sind; die leidenschaftliche Absicht ist des Menschen Begehren, die schönen Dinge bleiben in der Welt einfach so bestehen. Weise Menschen jedoch überwinden diesbezüglich das Verlangen danach. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กามานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, กามานํ นิทานสมฺภโว. Und was, Mönche, ist die Ursache und Entstehung der sinnlichen Begehren? Kontakt (phasso), Mönche, ist die Ursache und Entstehung der sinnlichen Begehren. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, กามานํ เวมตฺตตา? อญฺโญ, ภิกฺขเว, กาโม รูเปสุ, อญฺโญ กาโม สทฺเทสุ, อญฺโญ กาโม คนฺเธสุ, อญฺโญ กาโม รเสสุ, อญฺโญ กาโม โผฏฺฐพฺเพสุ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กามานํ เวมตฺตตา. Und was, Mönche, ist die Verschiedenheit der sinnlichen Begehren? Es gibt ein anderes Begehren in Bezug auf Formen, ein anderes Begehren in Bezug auf Töne, ein anderes Begehren in Bezug auf Gerüche, ein anderes Begehren in Bezug auf Geschmäcker und ein anderes Begehren in Bezug auf Berührungen. Dies, Mönche, wird die Verschiedenheit der sinnlichen Begehren genannt. ‘‘กตโม [Pg.360] จ, ภิกฺขเว, กามานํ วิปาโก? ยํ โข, ภิกฺขเว, กามยมาโน ตชฺชํ ตชฺชํ อตฺตภาวํ อภินิพฺพตฺเตติ ปุญฺญภาคิยํ วา อปุญฺญภาคิยํ วา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กามานํ วิปาโก. Und was, ihr Mönche, ist die Auswirkung der sinnlichen Begierden? Wenn jemand, ihr Mönche, der nach Sinnlichkeit verlangt, eine entsprechende Existenzform hervorbringt, sei sie verdienstvoll oder unverdienstvoll, so wird dies, ihr Mönche, als die Auswirkung der sinnlichen Begierden bezeichnet. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กามนิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, กามนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค กามนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ. Und was, ihr Mönche, ist das Aufhören der sinnlichen Begierden? Das Aufhören von Kontakt, ihr Mönche, ist das Aufhören der sinnlichen Begierden. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Aufhören der sinnlichen Begierden führt, nämlich: rechte Erkenntnis, rechte Gesinnung, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit, rechte Konzentration. ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ กาเม ปชานาติ, เอวํ กามานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ กามานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ กามานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ กามนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ กามนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ กามนิโรธํ. กามา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… กามนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Schüler die sinnlichen Begierden so versteht, deren Ursprung so versteht, deren Verschiedenartigkeit so versteht, deren Auswirkung so versteht, deren Aufhören so versteht und den zum Aufhören führenden Weg so versteht, dann erkennt er dieses durchdringende heilige Leben als das Ende der sinnlichen Begierden. Was somit gesagt wurde: 'Die sinnlichen Begierden, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der sinnlichen Begierden führende Weg soll erkannt werden', so wurde dies in Bezug darauf gesagt. ‘‘เวทนา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, เวทนา – สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา. 'Die Gefühle, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der Gefühle führende Weg soll erkannt werden', so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese drei Arten von Gefühlen, ihr Mönche: angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, เวทนานํ นิทานสมฺภโว. Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung der Gefühle? Kontakt, ihr Mönche, ist der Ursprung der Gefühle. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, สามิสา สุขา เวทนา, อตฺถิ นิรามิสา สุขา เวทนา, อตฺถิ สามิสา ทุกฺขา เวทนา, อตฺถิ นิรามิสา ทุกฺขา เวทนา, อตฺถิ สามิสา อทุกฺขมสุขา เวทนา, อตฺถิ นิรามิสา อทุกฺขมสุขา เวทนา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, เวทนานํ เวมตฺตตา. Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenartigkeit der Gefühle? Es gibt, ihr Mönche, ein weltliches angenehmes Gefühl, es gibt ein spirituelles angenehmes Gefühl; es gibt ein weltliches unangenehmes Gefühl, es gibt ein spirituelles unangenehmes Gefühl; es gibt ein weltliches weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl, es gibt ein spirituelles weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Dies, ihr Mönche, wird die Verschiedenartigkeit der Gefühle genannt. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ วิปาโก? ยํ โข, ภิกฺขเว, เวทิยมาโน ตชฺชํ ตชฺชํ อตฺตภาวํ อภินิพฺพตฺเตติ ปุญฺญภาคิยํ วา อปุญฺญภาคิยํ วา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, เวทนานํ วิปาโก. Und was, ihr Mönche, ist die Auswirkung der Gefühle? Wenn jemand, ihr Mönche, während er ein Gefühl empfindet, eine entsprechende Existenzform hervorbringt, sei sie verdienstvoll oder unverdienstvoll, so wird dies, ihr Mönche, als die Auswirkung der Gefühle bezeichnet. ‘‘กตโม [Pg.361] จ, ภิกฺขเว, เวทนานิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, เวทนานิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. Und was, ihr Mönche, ist das Aufhören der Gefühle? Das Aufhören von Kontakt, ihr Mönche, ist das Aufhören der Gefühle. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Aufhören der Gefühle führt, nämlich: rechte Erkenntnis ... rechte Konzentration. ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ เวทนํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ. โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ เวทนานิโรธํ. เวทนา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Schüler das Gefühl so versteht, dessen Ursprung so versteht, dessen Verschiedenartigkeit so versteht, dessen Auswirkung so versteht, dessen Aufhören so versteht und den zum Aufhören führenden Weg so versteht, dann erkennt er dieses durchdringende heilige Leben als das Ende der Gefühle. Was somit gesagt wurde: 'Die Gefühle, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der Gefühle führende Weg soll erkannt werden', so wurde dies in Bezug darauf gesagt. ‘‘สญฺญา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉยิมา, ภิกฺขเว, สญฺญา – รูปสญฺญา, สทฺทสญฺญา, คนฺธสญฺญา, รสสญฺญา, โผฏฺฐพฺพสญฺญา, ธมฺมสญฺญา. 'Die Wahrnehmung, ihr Mönche, soll erkannt werden ... der zum Aufhören der Wahrnehmung führende Weg soll erkannt werden', so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese sechs Arten von Wahrnehmung, ihr Mönche: Wahrnehmung von Formen, Wahrnehmung von Tönen, Wahrnehmung von Düften, Wahrnehmung von Geschmack, Wahrnehmung von Berührung, Wahrnehmung von geistigen Objekten. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, สญฺญานํ นิทานสมฺภโว. Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung der Wahrnehmungen? Kontakt, ihr Mönche, ist der Ursprung der Wahrnehmungen. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ เวมตฺตตา? อญฺญา, ภิกฺขเว, สญฺญา รูเปสุ, อญฺญา สญฺญา สทฺเทสุ, อญฺญา สญฺญา คนฺเธสุ, อญฺญา สญฺญา รเสสุ, อญฺญา สญฺญา โผฏฺฐพฺเพสุ, อญฺญา สญฺญา ธมฺเมสุ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ เวมตฺตตา. Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenartigkeit der Wahrnehmungen? Es gibt, ihr Mönche, eine Wahrnehmung in Bezug auf Formen, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Töne, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Düfte, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Geschmack, eine andere Wahrnehmung in Bezug auf Berührung und eine andere Wahrnehmung in Bezug auf geistige Objekte. Dies, ihr Mönche, wird die Verschiedenartigkeit der Wahrnehmungen genannt. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ วิปาโก? โวหารเวปกฺกํ, ภิกฺขเว, สญฺญํ วทามิ. ยถา ยถา นํ สญฺชานาติ ตถา ตถา โวหรติ, เอวํ สญฺญี อโหสินฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สญฺญานํ วิปาโก. Und was, ihr Mönche, ist die Auswirkung der Wahrnehmungen? Die Auswirkung der Wahrnehmung, ihr Mönche, bezeichne ich als den sprachlichen Ausdruck. Je nachdem, wie man etwas wahrnimmt, so drückt man es sprachlich aus: 'Ich hatte eine solche Wahrnehmung'. Dies, ihr Mönche, wird die Auswirkung der Wahrnehmungen genannt. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สญฺญานิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, สญฺญานิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. Und was, ihr Mönche, ist das Aufhören der Wahrnehmungen? Das Aufhören von Kontakt, ihr Mönche, ist das Aufhören der Wahrnehmungen. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Aufhören der Wahrnehmungen führt, nämlich: rechte Erkenntnis ... rechte Konzentration. ‘‘ยโต [Pg.362] โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ สญฺญํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ สญฺญานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ สญฺญานิโรธํ. สญฺญา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… สญฺญานิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Schüler die Wahrnehmung so versteht, deren Ursprung so versteht, deren Verschiedenartigkeit so versteht, deren Auswirkung so versteht, deren Aufhören so versteht und den zum Aufhören führenden Weg so versteht, dann erkennt er dieses durchdringende heilige Leben als das Ende der Wahrnehmung. Was somit gesagt wurde: 'Die Wahrnehmung, ihr Mönche, soll erkannt werden ... der zum Aufhören der Wahrnehmung führende Weg soll erkannt werden', so wurde dies in Bezug darauf gesagt. ‘‘อาสวา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ตโยเม, ภิกฺขเว, อาสวา – กามาสโว, ภวาสโว, อวิชฺชาสโว. 'Die Triebe, ihr Mönche, sollen erkannt werden ... der zum Aufhören der Triebe führende Weg soll erkannt werden', so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Es gibt diese drei Arten von Trieben, ihr Mönche: der Trieb der Sinnlichkeit, der Trieb des Werdens und der Trieb der Unwissenheit. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาสวานํ นิทานสมฺภโว? อวิชฺชา, ภิกฺขเว, อาสวานํ นิทานสมฺภโว. Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung der Triebe? Unwissenheit, ihr Mönche, ist der Ursprung der Triebe. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อาสวานํ เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, อาสวา นิรยคมนียา, อตฺถิ อาสวา ติรจฺฉานโยนิคมนียา, อตฺถิ อาสวา เปตฺติวิสยคมนียา, อตฺถิ อาสวา มนุสฺสโลกคมนียา, อตฺถิ อาสวา เทวโลกคมนียา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาสวานํ เวมตฺตตา. „Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenheit der Triebe? Es gibt, ihr Mönche, Triebe, die zur Hölle führen; es gibt Triebe, die zum Tierreich führen; es gibt Triebe, die zum Bereich der Hungergeister führen; es gibt Triebe, die zur Menschenwelt führen; es gibt Triebe, die zur Götterwelt führen. Dies, ihr Mönche, nennt man die Verschiedenheit der Triebe.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาสวานํ วิปาโก? ยํ โข, ภิกฺขเว, อวิชฺชาคโต ตชฺชํ ตชฺชํ อตฺตภาวํ อภินิพฺพตฺเตติ ปุญฺญภาคิยํ วา อปุญฺญภาคิยํ วา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาสวานํ วิปาโก. „Und was, ihr Mönche, ist die Reifung der Triebe? Wenn man, ihr Mönche, von Unwissenheit beeinflusst ist, bringt man eine entsprechende Daseinsform hervor, sei sie verdienstvoll oder nicht verdienstvoll. Dies, ihr Mönche, nennt man die Reifung der Triebe.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อาสวนิโรโธ? อวิชฺชานิโรโธ, ภิกฺขเว, อาสวนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. „Und was, ihr Mönche, ist das Erlöschen der Triebe? Das Erlöschen der Unwissenheit, ihr Mönche, ist das Erlöschen der Triebe. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Erlöschen der Triebe führt, nämlich: rechte Erkenntnis … [pe] … rechte Sammlung.“ ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ อาสเว ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ นิโรธํ ปชานาติ, เอวํ อาสวานํ นิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ อาสวนิโรธํ. อาสวา, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพา…เป… อาสวนิโรธคามินี [Pg.363] ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. „Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Jünger die Triebe so versteht, den Ursprung der Triebe so versteht, die Verschiedenheit der Triebe so versteht, die Reifung der Triebe so versteht, das Erlöschen der Triebe so versteht und den zum Erlöschen der Triebe führenden Weg so versteht, dann versteht er dieses durchdringende heilige Leben, das zum Erlöschen der Triebe führt. Wenn gesagt wurde: ‚Ihr Mönche, die Triebe müssen erkannt werden … [pe] … der zum Erlöschen der Triebe führende Weg muss erkannt werden‘, so wurde dies in Bezug darauf gesagt.“ ‘‘กมฺมํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ…เป… กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? เจตนาหํ, ภิกฺขเว, กมฺมํ วทามิ. เจตยิตฺวา กมฺมํ กโรติ – กาเยน วาจาย มนสา. „‚Ihr Mönche, das Kamma muss erkannt werden … [pe] … der zum Erlöschen des Kammas führende Weg muss erkannt werden‘ – so wurde es gesagt. Und in Bezug worauf wurde dies gesagt? Die Absicht (cetanā), ihr Mönche, nenne ich das Kamma; denn hat man eine Absicht gebildet, so vollbringt man eine Tat durch Körper, Rede oder Geist.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ นิทานสมฺภโว? ผสฺโส, ภิกฺขเว, กมฺมานํ นิทานสมฺภโว. „Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung des Kammas? Die Berührung (phasso), ihr Mönche, ist der Ursprung des Kammas.“ ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, กมฺมํ นิรยเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ ติรจฺฉานโยนิเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ เปตฺติวิสยเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ มนุสฺสโลกเวทนียํ, อตฺถิ กมฺมํ เทวโลกเวทนียํ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ เวมตฺตตา. „Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenheit des Kammas? Es gibt, ihr Mönche, Kamma, das in der Hölle zu erfahren ist; es gibt Kamma, das im Tierreich zu erfahren ist; es gibt Kamma, das im Bereich der Hungergeister zu erfahren ist; es gibt Kamma, das in der Menschenwelt zu erfahren ist; es gibt Kamma, das in der Götterwelt zu erfahren ist. Dies, ihr Mönche, nennt man die Verschiedenheit des Kammas.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ วิปาโก? ติวิธาหํ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ วิปากํ วทามิ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม, อุปปชฺเช วา, อปเร วา ปริยาเย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กมฺมานํ วิปาโก. „Und was, ihr Mönche, ist die Reifung des Kammas? Dreifach, ihr Mönche, erkläre ich die Reifung des Kammas: entweder noch in diesem Leben, oder bei der nächsten Wiedergeburt, oder in einer späteren Zeitfolge. Dies, ihr Mönche, nennt man die Reifung des Kammas.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, กมฺมนิโรโธ? ผสฺสนิโรโธ, ภิกฺขเว, กมฺมนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. „Und was, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Kammas? Das Erlöschen der Berührung, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Kammas. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Erlöschen des Kammas führt, nämlich: rechte Erkenntnis … [pe] … rechte Sammlung.“ ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ กมฺมํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมานํ นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมานํ เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมานํ วิปากํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ กมฺมนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ กมฺมนิโรธํ. กมฺมํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ…เป… กมฺมนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. „Sobald nun, ihr Mönche, ein edler Jünger das Kamma so versteht, den Ursprung des Kammas so versteht, die Verschiedenheit des Kammas so versteht, die Reifung des Kammas so versteht, das Erlöschen des Kammas so versteht und den zum Erlöschen des Kammas führenden Weg so versteht, dann versteht er dieses durchdringende heilige Leben, das zum Erlöschen des Kammas führt. Wenn gesagt wurde: ‚Ihr Mönche, das Kamma muss erkannt werden … [pe] … der zum Erlöschen des Kammas führende Weg muss erkannt werden‘, so wurde dies in Bezug darauf gesagt.“ ‘‘ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, ทุกฺขสฺส วิปาโก เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรโธ เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ[Pg.364], กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ชาติปิ ทุกฺขา, ชราปิ ทุกฺขา, พฺยาธิปิ ทุกฺโข, มรณมฺปิ ทุกฺขํ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาปิ ทุกฺขา, ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ, สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา. „‚Das Leiden, ihr Mönche, muss erkannt werden; der Ursprung des Leidens muss erkannt werden; die Verschiedenheit des Leidens muss erkannt werden; die Reifung des Leidens muss erkannt werden; das Erlöschen des Leidens muss erkannt werden; der zum Erlöschen des Leidens führende Weg muss erkannt werden‘ – so wurde es gesagt. Und in Bezug worauf wurde dies gesagt? Geburt ist Leiden, Altern ist Leiden, Krankheit ist Leiden, Sterben ist Leiden, Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung sind Leiden; wenn man nicht bekommt, was man begehrt, so ist auch das Leiden; kurz gesagt: die fünf Gruppen des Anhaftens sind Leiden.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว? ตณฺหา, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว. „Und was, ihr Mönche, ist der Ursprung des Leidens? Das Begehren (taṇhā), ihr Mönche, ist der Ursprung des Leidens.“ ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา? อตฺถิ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ อธิมตฺตํ, อตฺถิ ปริตฺตํ, อตฺถิ ทนฺธวิราคิ, อตฺถิ ขิปฺปวิราคิ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา. „Und was, ihr Mönche, ist die Verschiedenheit des Leidens? Es gibt, ihr Mönche, Leiden, das intensiv ist; es gibt geringfügiges; es gibt solches, das langsam schwindet; und es gibt solches, das schnell schwindet. Dies, ihr Mönche, nennt man die Verschiedenheit des Leidens.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส วิปาโก? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ เยน ทุกฺเขน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต โสจติ กิลมติ ปริเทวติ, อุรตฺตาฬึ กนฺทติ, สมฺโมหํ อาปชฺชติ, เยน วา ปน ทุกฺเขน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต พหิทฺธา ปริเยฏฺฐึ อาปชฺชติ – ‘โก เอกปทํ ทฺวิปทํ ชานาติ อิมสฺส ทุกฺขสฺส นิโรธายา’ติ? สมฺโมหเวปกฺกํ วาหํ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ วทามิ ปริเยฏฺฐิเวปกฺกํ วา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสฺส วิปาโก. „Und was, ihr Mönche, ist die Reifung des Leidens? Da, ihr Mönche, ist jemand von Leiden überwältigt, sein Geist ist davon eingenommen; er grämt sich, sorgt sich, beklagt sich, schlägt sich an die Brust, weint und gerät in Verwirrung. Oder aber, von Leiden überwältigt, sein Geist davon eingenommen, begibt er sich außerhalb auf die Suche: ‚Wer kennt ein Wort oder zwei Worte [einen Zauberspruch], um diesem Leiden ein Ende zu setzen?‘ Die Reifung des Leidens, ihr Mönche, so sage ich, besteht entweder in der Verwirrung oder in der Suche. Dies, ihr Mönche, nennt man die Reifung des Leidens.“ ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรโธ? ตณฺหานิโรโธ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรโธ. อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ทุกฺขสฺส นิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. „Und was, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Leidens? Das Erlöschen des Begehrens, ihr Mönche, ist das Erlöschen des Leidens. Eben dieser edle achtfache Pfad ist der Weg, der zum Erlöschen des Leidens führt, nämlich: rechte Erkenntnis … [pe] … rechte Sammlung.“ ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก เอวํ ทุกฺขํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภวํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสฺส เวมตฺตตํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสฺส วิปากํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส อิมํ นิพฺเพธิกํ พฺรหฺมจริยํ ปชานาติ ทุกฺขนิโรธํ. ทุกฺขํ, ภิกฺขเว, เวทิตพฺพํ, ทุกฺขสฺส นิทานสมฺภโว เวทิตพฺโพ, ทุกฺขสฺส เวมตฺตตา เวทิตพฺพา, ทุกฺขสฺส วิปาโก เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรโธ เวทิตพฺโพ, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา เวทิตพฺพาติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ. „Mönche, wenn der edle Schüler das Leiden so versteht, die Entstehung des Leidens so versteht, die Verschiedenheit des Leidens so versteht, die Reifung des Leidens so versteht, das Aufhören des Leidens so versteht und den zum Aufhören des Leidens führenden Übungsweg so versteht, dann versteht er dieses durchdringende heilige Leben, das zum Aufhören des Leidens führt. ‚Mönche, das Leiden ist zu erkennen, die Entstehung des Leidens ist zu erkennen, die Verschiedenheit des Leidens ist zu erkennen, die Reifung des Leidens ist zu erkennen, das Aufhören des Leidens ist zu erkennen, der zum Aufhören des Leidens führende Übungsweg ist zu erkennen‘ – was so gesagt wurde, wurde in Bezug auf eben dieses gesagt.“ ‘‘อยํ โข โส, ภิกฺขเว, นิพฺเพธิกปริยาโย ธมฺมปริยาโย’’ติ. นวมํ. „Dies wahrlich, Mönche, ist die Darlegung der Lehre über die Durchdringung.“ Neuntes. ๑๐. สีหนาทสุตฺตํ 10. Sīhanādasutta (Die Lehrrede vom Löwenruf) ๖๔. ‘‘ฉยิมานิ[Pg.365], ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. 64. „Sechs, Mönche, sind die Kräfte eines Tathāgata; ausgestattet mit diesen Kräften beansprucht der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt, stößt in den Versammlungen seinen Löwenruf aus und setzt das Rad der Lehre in Gang. Welche sechs? Da, Mönche, erkennt der Tathāgata das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend. Dass der Tathāgata das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend erkennt – auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. „Und weiter noch, Mönche, erkennt der Tathāgata die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend. Dass der Tathāgata die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend erkennt – auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต…เป… อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. „Und weiter noch, Mönche, erkennt der Tathāgata die Verunreinigung, die Läuterung und das Auftauchen bezüglich der Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und geistigen Sammlungen der Wirklichkeit entsprechend. Dass der Tathāgata... [pe]... auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. „Und weiter noch, Mönche, erinnert sich der Tathāgata an vielfältige frühere Daseinsformen, nämlich an eine Geburt, zwei Geburten... [pe]... so erinnert er sich mit ihren Merkmalen und Einzelheiten an seine vielfältigen früheren Daseinsformen. Dass der Tathāgata sich an vielfältige frühere Daseinsformen erinnert... [pe]... auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต [Pg.366] ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. „Und weiter noch, Mönche, erkennt der Tathāgata mit dem himmlischen Auge, dem gereinigten, das menschliche Sehvermögen übersteigende... [pe]... die Wesen, wie sie gemäß ihren Taten weiterziehen. Dass der Tathāgata mit dem himmlischen Auge... [pe]... die Wesen gemäß ihren Taten weiterziehen sieht, auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“ ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ, เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. „Und weiter noch, Mönche, weilt der Tathāgata nach der Vernichtung der Triebe, indem er noch in diesem Leben die trieblose Erlösung des Geistes und die Erlösung durch Weisheit selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und erlangt hat. Dass der Tathāgata nach der Vernichtung der Triebe... [pe]... selbst verwirklicht hat und darin verweilt, auch das, Mönche, ist eine Kraft des Tathāgata, gestützt auf welche Kraft der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt. Dies wahrlich, Mönche, sind die sechs Kräfte eines Tathāgata, ausgestattet mit welchen Kräften der Tathāgata seinen vorzüglichen Standpunkt beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf ausstößt und das Rad der Lehre in Gang setzt.“ ‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ. „Wenn dort, Mönche, andere zum Tathāgata kommen und ihn über das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend mit einer Frage prüfen: So wie der Tathāgata durch sein Wissen das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend erkannt hat, genau so erklärt der Tathāgata jenen auf Befragung hin mit seinem Wissen das Mögliche als möglich und das Unmögliche als unmöglich der Wirklichkeit entsprechend.“ ‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ. „Wenn dort, Mönche, andere zum Tathāgata kommen und ihn über die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend mit einer Frage prüfen: So wie der Tathāgata durch sein Wissen die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend erkannt hat, genau so erklärt der Tathāgata jenen auf Befragung hin mit seinem Wissen die Reifung unternommener Handlungen in der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach Ursache und Grund der Wirklichkeit entsprechend.“ ‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ. „Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage zur Verunreinigung, Läuterung und zum Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen stellen, wie sie der Wirklichkeit entsprechen: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über die Verunreinigung, Läuterung und das Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über die Verunreinigung, Läuterung und das Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“ ‘‘ตตฺร [Pg.367] เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ. „Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage zur Erinnerung an frühere Daseinsformen stellen, wie sie der Wirklichkeit entspricht: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über die Erinnerung an frühere Daseinsformen der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über die Erinnerung an frühere Daseinsformen mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“ ‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ. „Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen stellen, wie es der Wirklichkeit entspricht: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“ ‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาเณน อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ. ยถา ยถา, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาณํ วิทิตํ, ตถา ตถา เตสํ ตถาคโต อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาเณน ปญฺหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรติ. „Wenn dort, ihr Mönche, andere zum Tathāgata kommen und eine Frage über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... stellen, wie sie der Wirklichkeit entspricht: In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, dem Tathāgata das Wissen über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... der Wirklichkeit entsprechend bekannt ist, in genau dieser Weise beantwortet der Tathāgata die an ihn gerichtete Frage über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... mit dem Wissen, wie es der Wirklichkeit entspricht.“ ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมฺปิทํ ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ ปุพฺเพนิวาสานุสฺสตึ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ สตฺตานํ จุตูปปาตํ ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. ยมฺปิทํ อาสวานํ ขยา…เป… ยถาภูตํ ญาณํ ตมฺปิ สมาหิตสฺส วทามิ โน อสมาหิตสฺส. อิติ โข, ภิกฺขเว, สมาธิ มคฺโค, อสมาธิ กุมฺมคฺโค’’ติ. ทสมํ. „Dabei sage ich, ihr Mönche, dass dieses Wissen darüber, was eine Ursache ist und was keine Ursache ist, der Wirklichkeit entsprechend, nur für einen Gesammelten gilt, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Wirkung von Taten aus Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart nach ihrer Bedingung und Ursache, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Verunreinigung, Läuterung und das Hervortreten aus den Vertiefungen, Befreiungen, Konzentrationen und Erreichungen, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Erinnerung an frühere Daseinsformen, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen, der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. Auch dieses Wissen über die Vernichtung der Triebe ... und so weiter ... der Wirklichkeit entsprechend, sage ich für einen Gesammelten, nicht für einen Ungesammelten. So ist, ihr Mönche, die Sammlung der rechte Weg, die Nicht-Sammlung der falsche Weg.“ Das Zehnte. มหาวคฺโค ฉฏฺโฐ. Die Sechste Große Abteilung (Mahāvaggo). ตสฺสุทฺทานํ – Die Inhaltsübersicht dazu – โสโณ [Pg.368] ผคฺคุโน ภิชาติ, อาสวา ทารุหตฺถิ จ; มชฺเฌ ญาณํ นิพฺเพธิกํ, สีหนาโทติ เต ทสาติ. Soṇa, Phagguna, Die Geburten, Die Triebe, Holz und Elephant; In der Mitte, Wissen, Das Durchdringende und Der Löwenruf – das sind diese zehn. ๗. เทวตาวคฺโค 7. Abteilung der Himmelswesen (Devatāvaggo) ๑. อนาคามิผลสุตฺตํ 1. Lehrrede über die Frucht der Nichtwiederkehr ๖๕. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? อสฺสทฺธิยํ, อหิริกํ, อโนตฺตปฺปํ, โกสชฺชํ, มุฏฺฐสฺสจฺจํ, ทุปฺปญฺญตํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุํ. 65. „Sechs Dinge, ihr Mönche, muss man aufgeben, um fähig zu sein, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen. Welche sechs? Mangel an Vertrauen, Schamlosigkeit, Gewissenlosigkeit, Trägheit, Unachtsamkeit und Weisheitslosigkeit – indem man diese sechs Dinge nicht aufgibt, ihr Mönche, ist man unfähig, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen.“ ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? อสฺสทฺธิยํ, อหิริกํ, อโนตฺตปฺปํ, โกสชฺชํ, มุฏฺฐสฺสจฺจํ, ทุปฺปญฺญตํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อนาคามิผลํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ปฐมํ. „Indem man sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen. Welche sechs? Mangel an Vertrauen, Schamlosigkeit, Gewissenlosigkeit, Trägheit, Unachtsamkeit und Weisheitslosigkeit – indem man diese sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Frucht der Nichtwiederkehr zu verwirklichen.“ Das Erste. ๒. อรหตฺตสุตฺตํ 2. Lehrrede über die Arahantschaft ๖๖. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? ถินํ, มิทฺธํ, อุทฺธจฺจํ, กุกฺกุจฺจํ, อสฺสทฺธิยํ, ปมาทํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. 66. „Sechs Dinge, ihr Mönche, muss man aufgeben, um fähig zu sein, die Arahantschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Starrheit, Trägheit, Aufgeregtheit, Gewissensunruhe, Mangel an Vertrauen und Nachlässigkeit – indem man diese sechs Dinge nicht aufgibt, ihr Mönche, ist man unfähig, die Arahantschaft zu verwirklichen.“ ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? ถินํ, มิทฺธํ, อุทฺธจฺจํ, กุกฺกุจฺจํ, อสฺสทฺธิยํ, ปมาทํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ทุติยํ. „Indem man sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Arahantschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Starrheit, Trägheit, Aufgeregtheit, Gewissensunruhe, Mangel an Vertrauen und Nachlässigkeit – indem man diese sechs Dinge aufgibt, ihr Mönche, ist man fähig, die Arahantschaft zu verwirklichen.“ Das Zweite. ๓. มิตฺตสุตฺตํ 3. Lehrrede über den Umgang ๖๗. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาปมิตฺโต ปาปสหาโย ปาปสมฺปวงฺโก, ปาปมิตฺเต เสวมาโน ภชมาโน ปยิรุปาสมาโน, เตสญฺจ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ [Pg.369] อปริปูเรตฺวา เสขํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘เสขํ ธมฺมํ อปริปูเรตฺวา สีลานิ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สีลานิ อปริปูเรตฺวา กามราคํ วา รูปราคํ วา อรูปราคํ วา ปชหิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. 67. „Es ist unmöglich, ihr Mönche, dass ein Mönch, der schlechte Freunde hat, schlechte Gefährten hat, schlechten Umgang pflegt, indem er schlechte Freunde aufsucht, ihnen folgt und sich ihnen hingibt, und indem er ihrem Beispiel nacheifert, die Regeln des rechten Anstandes vollkommen erfüllen wird. Ohne die Regeln des rechten Anstandes vollkommen erfüllt zu haben, ist es unmöglich, dass er die Schulung eines Übenden erfüllen wird. Ohne die Schulung eines Übenden erfüllt zu haben, ist es unmöglich, dass er die Tugendregeln vollkommen erfüllen wird. Ohne die Tugendregeln erfüllt zu haben, ist es unmöglich, dass er entweder Sinneslust, Formlust oder formlose Lust überwinden wird.“ ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก, กลฺยาณมิตฺเต เสวมาโน ภชมาโน ปยิรุปาสมาโน, เตสญฺจ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อาภิสมาจาริกํ ธมฺมํ ปริปูเรตฺวา เสขํ ธมฺมํ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘เสขํ ธมฺมํ ปริปูเรตฺวา สีลานิ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สีลานิ ปริปูเรตฺวา กามราคํ วา รูปราคํ วา อรูปราคํ วา ปชหิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ตติยํ. „Es ist möglich, ihr Mönche, dass jener Mönch, der einen edlen Freund, einen edlen Gefährten, einen edlen Umgang hat, indem er edle Freunde aufsucht, ihnen folgt und sie verehrt und indem er ihrem Beispiel nacheifert, die Übung des guten Verhaltens vollenden wird. Es besteht die Möglichkeit, dass er, nachdem er die Übung des guten Verhaltens vollendet hat, die Übung des Lernenden vollenden wird. Es besteht die Möglichkeit, dass er, nachdem er die Übung des Lernenden vollendet hat, die Tugendregeln vollenden wird. Es besteht die Möglichkeit, dass er, nachdem er die Tugendregeln vollendet hat, entweder das Begehren nach Sinnesvergnügen, das Begehren nach feinstofflichem Dasein oder das Begehren nach unstofflichem Dasein überwinden wird.“ Drittes. ๔. สงฺคณิการามสุตฺตํ 4. Saṅgaṇikārāma-Sutta (Die Lehrrede über das Vergnügen an Gesellschaft) ๖๘. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สงฺคณิการาโม สงฺคณิกรโต สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, คณาราโม คณรโต คณารามตํ อนุยุตฺโต, เอโก ปวิเวเก อภิรมิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘เอโก ปวิเวเก อนภิรมนฺโต จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ คเหสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ อคณฺหนฺโต สมฺมาทิฏฺฐึ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาทิฏฺฐึ อปริปูเรตฺวา สมฺมาสมาธึ ปริปูเรสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาสมาธึ อปริปูเรตฺวา สํโยชนานิ ปชหิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สํโยชนานิ อปฺปหาย นิพฺพานํ สจฺฉิกริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. 68. „Es ist unmöglich, ihr Mönche, dass jener Mönch, der sich an Gesellschaft erfreut, Gefallen an Gesellschaft findet und der Freude an Gesellschaft ergeben ist, der sich an Gruppen erfreut, Gefallen an Gruppen findet und der Freude an Gruppen ergeben ist, allein in der Abgeschiedenheit Freude finden wird. Dass jemand, der allein in der Abgeschiedenheit keine Freude findet, das Merkmal des Geistes erfassen wird, ist unmöglich. Dass jemand, der das Merkmal des Geistes nicht erfasst, die rechte Ansicht vollenden wird, ist unmöglich. Dass jemand, ohne die rechte Ansicht vollendet zu haben, die rechte Konzentration vollenden wird, ist unmöglich. Dass jemand, ohne die rechte Konzentration vollendet zu haben, die Fesseln ablegen wird, ist unmöglich. Dass jemand, ohne die Fesseln abgelegt zu haben, das Nibbāna verwirklichen wird, ist unmöglich.“ ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สงฺคณิการาโม น สงฺคณิกรโต น สงฺคณิการามตํ อนุยุตฺโต, น คณาราโม น คณรโต น คณารามตํ อนุยุตฺโต, เอโก ปวิเวเก อภิรมิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘เอโก ปวิเวเก อภิรมนฺโต จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ คเหสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘จิตฺตสฺส นิมิตฺตํ คณฺหนฺโต สมฺมาทิฏฺฐึ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาทิฏฺฐึ ปริปูเรตฺวา สมฺมาสมาธึ ปริปูเรสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมาสมาธึ ปริปูเรตฺวา สํโยชนานิ ปชหิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สํโยชนานิ ปหาย นิพฺพานํ สจฺฉิกริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. จตุตฺถํ. „Es ist möglich, ihr Mönche, dass jener Mönch, der sich nicht an Gesellschaft erfreut, kein Gefallen an Gesellschaft findet und der Freude an Gesellschaft nicht ergeben ist, der sich nicht an Gruppen erfreut, kein Gefallen an Gruppen findet und der Freude an Gruppen nicht ergeben ist, allein in der Abgeschiedenheit Freude finden wird. Dass jemand, der allein in der Abgeschiedenheit Freude findet, das Merkmal des Geistes erfassen wird, ist möglich. Dass jemand, der das Merkmal des Geistes erfasst, die rechte Ansicht vollenden wird, ist möglich. Dass jemand, nachdem er die rechte Ansicht vollendet hat, die rechte Konzentration vollenden wird, ist möglich. Dass jemand, nachdem er die rechte Konzentration vollendet hat, die Fesseln ablegen wird, ist möglich. Dass jemand, nachdem er die Fesseln abgelegt hat, das Nibbāna verwirklichen wird, ist möglich.“ Viertes. ๕. เทวตาสุตฺตํ 5. Devatā-Sutta (Die Lehrrede über die Gottheit) ๖๙. อถ [Pg.370] โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, โสวจสฺสตา, กลฺยาณมิตฺตตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’’ติ. อิทมโวจ สา เทวตา. สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อถ โข สา เทวตา ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. 69. Da begab sich eine gewisse Gottheit in tiefer Nacht mit überstrahlender Schönheit, das gesamte Jeta-Wäldchen erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie sich genähert hatte, grüßte sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und stellte sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen: ‚Ehrwürdiger Herr, diese sechs Dinge führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs. Welche sechs? Die Ehrfurcht vor dem Lehrer, die Ehrfurcht vor der Lehre, die Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, die Ehrfurcht vor der Übung, die Sanftmut und die gute Freundschaft. Diese sechs Dinge, ehrwürdiger Herr, führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs.‘ Dies sprach die Gottheit. Der Lehrer stimmte zu. Da erkannte die Gottheit: ‚Der Lehrer hat mir zugestimmt‘, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand genau dort. อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ฉยิเม, ภนฺเต, ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? สตฺถุคารวตา, ธมฺมคารวตา, สงฺฆคารวตา, สิกฺขาคารวตา, โสวจสฺสตา, กลฺยาณมิตฺตตา – อิเม โข, ภนฺเต, ฉ ธมฺมา ภิกฺขุโน อปริหานาย สํวตฺตนฺตี’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายี’’ติ. Nach dem Vergehen jener Nacht wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‚In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich eine gewisse Gottheit in tiefer Nacht mit überstrahlender Schönheit, das gesamte Jeta-Wäldchen erleuchtend, dorthin, wo ich war; nachdem sie sich genähert hatte, grüßte sie mich ehrfurchtsvoll und stellte sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend, ihr Mönche, sprach jene Gottheit zu mir: „Ehrwürdiger Herr, diese sechs Dinge führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs. Welche sechs? Die Ehrfurcht vor dem Lehrer, die Ehrfurcht vor der Lehre, die Ehrfurcht vor der Gemeinschaft, die Ehrfurcht vor der Übung, die Sanftmut und die gute Freundschaft. Diese sechs Dinge, ehrwürdiger Herr, führen zum Nicht-Verfall eines Mönchs.“ Dies sprach jene Gottheit, ihr Mönche. Nachdem sie dies gesagt hatte, grüßte sie mich ehrfurchtsvoll, umwandelte mich rechtsherum und verschwand genau dort.‘ เอวํ วุตฺเต อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอตทโวจ – ‘‘อิมสฺส โข อหํ, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อตฺตนา จ สตฺถุคารโว โหติ สตฺถุคารวตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น สตฺถุคารวา เต จ สตฺถุคารวตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู สตฺถุคารวา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน. อตฺตนา จ ธมฺมคารโว โหติ…เป… สงฺฆคารโว โหติ… สิกฺขาคารโว โหติ … สุวโจ โหติ… กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณมิตฺตตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น กลฺยาณมิตฺตา เต จ กลฺยาณมิตฺตตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู กลฺยาณมิตฺตา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน[Pg.371]. อิมสฺส โข อหํ, ภนฺเต, ภควตา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามี’’ติ. Als dies gesagt worden war, grüßte der ehrwürdige Sāriputta den Erhabenen ehrfurchtsvoll und sprach zu ihm: ‚Ehrwürdiger Herr, ich verstehe die Bedeutung dessen, was der Erhabene kurz dargelegt hat, ausführlich wie folgt: Hier, ehrwürdiger Herr, ist ein Mönch selbst ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer und spricht lobend über die Ehrfurcht vor dem Lehrer. Jene anderen Mönche, die nicht ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, spornt er zur Ehrfurcht vor dem Lehrer an. Und über jene anderen Mönche, die ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, spricht er zu gegebener Zeit wahres und sachgerechtes Lob aus. Er ist selbst ehrfürchtig gegenüber der Lehre … ehrfürchtig gegenüber der Gemeinschaft … ehrfürchtig gegenüber der Übung … sanftmütig … er ist selbst ein guter Freund und spricht lobend über die gute Freundschaft. Jene anderen Mönche, die keine gute Freundschaft pflegen, spornt er zur guten Freundschaft an. Und über jene anderen Mönche, die gute Freunde sind, spricht er zu gegebener Zeit wahres und sachgerechtes Lob aus. Ehrwürdiger Herr, die Bedeutung dessen, was der Erhabene kurz dargelegt hat, verstehe ich auf diese Weise ausführlich.‘ ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! สาธุ โข ตฺวํ, สาริปุตฺต, อิมสฺส มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาสิ. อิธ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อตฺตนา จ สตฺถุคารโว โหติ สตฺถุคารวตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น สตฺถุคารวา เต จ สตฺถุคารวตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู สตฺถุคารวา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน. อตฺตนา จ ธมฺมคารโว โหติ…เป… สงฺฆคารโว โหติ… สิกฺขาคารโว โหติ… สุวโจ โหติ… กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณมิตฺตตาย จ วณฺณวาที. เย จญฺเญ ภิกฺขู น กลฺยาณมิตฺตา เต จ กลฺยาณมิตฺตตาย สมาทเปติ. เย จญฺเญ ภิกฺขู กลฺยาณมิตฺตา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน. อิมสฺส โข, สาริปุตฺต, มยา สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ. ปญฺจมํ. „Gut, gut, Sāriputta! Es ist gut, Sāriputta, dass du die Bedeutung dessen, was ich kurz dargelegt habe, so ausführlich verstehst. Hier, Sāriputta, ist ein Mönch selbst ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer und spricht lobend über die Ehrfurcht vor dem Lehrer. Andere Mönche, die nicht ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, regt er zur Ehrfurcht vor dem Lehrer an. Und jenen anderen Mönchen, die ehrfürchtig gegenüber dem Lehrer sind, deren Lob spricht er zur rechten Zeit wahrheitsgemäß und den Tatsachen entsprechend aus. Er ist selbst ehrfürchtig gegenüber der Lehre (Dhamma) ... gegenüber der Gemeinschaft (Saṅgha) ... gegenüber der Schulung (Sikkhā) ... er ist folgsam (suvaco) ... er hat edle Freunde (kalyāṇamitto) und spricht lobend über die Freundschaft mit Edlen. Andere Mönche, die keine edlen Freunde haben, regt er zur Freundschaft mit Edlen an. Und jene anderen Mönche, die edle Freunde haben, deren Lob spricht er zur rechten Zeit wahrheitsgemäß und den Tatsachen entsprechend aus. Auf diese Weise, Sāriputta, ist die Bedeutung dessen, was ich kurz dargelegt habe, ausführlich zu betrachten.“ Fünftes (Sutta). ๖. สมาธิสุตฺตํ 6. Die Lehrrede über die Sammlung (Samādhisutta). ๗๐. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สนฺเตน สมาธินา น ปณีเตน น ปฏิปฺปสฺสทฺธิลทฺเธน น เอโกทิภาวาธิคเตน อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภวิสฺสติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา ภวิสฺสติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก ภวิสฺสติ…เป… ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณิสฺสติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานิสฺสติ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสติ …เป… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสิสฺสติ…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. 70. „Es ist wahrlich unmöglich, ihr Mönche, dass jener Mönch mit einer Sammlung, die nicht friedvoll ist, nicht erhaben, nicht durch Stillwerden erlangt und nicht zur Einmütigkeit des Geistes gelangt ist, die vielfältigen Arten der Wunderkräfte ausübt – als einer wird er vielgestaltig, als vielgestaltig wird er einer ... bis hin zur Brahma-Welt wird er mit dem Körper Macht ausüben – dies ist nicht möglich. Dass er mit dem göttlichen Gehör, das geläutert ist und das menschliche übertrifft, beide Arten von Tönen hört – die göttlichen und die menschlichen, ob in der Ferne oder in der Nähe – dies ist nicht möglich. Dass er die Herzen anderer Wesen und anderer Personen mit dem eigenen Geist durchdringt und erkennt – einen Geist mit Gier als einen Geist mit Gier erkennt ... einen befreiten Geist als einen befreiten Geist erkennt – dies ist nicht möglich. Dass er sich an vielfältige frühere Dasein erinnert, nämlich an eine Geburt, an zwei Geburten ... so in all ihren Aspekten und Einzelheiten an vielfältige frühere Dasein erinnert – dies ist nicht möglich. Dass er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche übertreffenden, die Wesen sieht ... die Wesen erkennt, wie sie gemäß ihrem Kamma weiterziehen – dies ist nicht möglich. Dass er durch die Versiegung der Triebe ... verwirklicht, darin eintritt und verweilt – dies ist nicht möglich.“ ‘‘‘โส [Pg.372] วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺเตน สมาธินา ปณีเตน ปฏิปฺปสฺสทฺธิลทฺเธน เอโกทิภาวาธิคเตน อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภวิสฺสติ…เป… ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณิสฺสติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานิสฺสติ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสติ…เป… วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสิสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ฉฏฺฐํ. „Es ist wahrlich möglich, ihr Mönche, dass jener Mönch mit einer Sammlung, die friedvoll ist, erhaben, durch Stillwerden erlangt und zur Einmütigkeit des Geistes gelangt ist, die vielfältigen Arten der Wunderkräfte ausübt ... bis hin zur Brahma-Welt mit dem Körper Macht ausübt – dies ist möglich. Dass er mit dem göttlichen Gehör, das geläutert ist und das menschliche übertrifft, beide Arten von Tönen hört – die göttlichen und die menschlichen, ob in der Ferne oder in der Nähe – dies ist möglich. Dass er die Herzen anderer Wesen und anderer Personen mit dem eigenen Geist durchdringt und erkennt – einen Geist mit Gier als einen Geist mit Gier erkennt ... einen befreiten Geist als einen befreiten Geist erkennt – dies ist möglich. Dass er sich an vielfältige frühere Dasein erinnert, nämlich an eine Geburt, an zwei Geburten ... so in all ihren Aspekten und Einzelheiten an vielfältige frühere Dasein erinnert – dies ist möglich. Dass er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche übertreffenden, die Wesen sieht, wie sie abscheiden und wiedererscheinen, die niedrigen und die edlen, die schönen und die hässlichen, die glücklichen und die unglücklichen, und erkennt, wie die Wesen gemäß ihrem Kamma weiterziehen – dies ist möglich. Dass er durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Herzens ... verwirklicht, darin eintritt und verweilt – dies ist möglich.“ Dies sagte der Erhabene. Sechstes (Sutta). ๗. สกฺขิภพฺพสุตฺตํ 7. Die Lehrrede über die Fähigkeit zur Verwirklichung (Sakkhibhabbasutta). ๗๑. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิเม หานภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ‘อิเม ฐิติภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ‘อิเม วิเสสภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ‘อิเม นิพฺเพธภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อสกฺกจฺจการี จ โหติ, อสปฺปายการี จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน. 71. „Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, selbst wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, erkennt ein Mönch nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Niedergang führen‘; er erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Stillstand führen‘; er erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Fortschritt führen‘; er erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zur Durchdringung führen‘; zudem handelt er ohne Sorgfalt und handelt unpassend. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, selbst wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist.“ ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิเม หานภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อิเม ฐิติภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อิเม วิเสสภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อิเม นิพฺเพธภาคิยา ธมฺมา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, สกฺกจฺจการี จ โหติ, สปฺปายการี จ. อิเมหิ [Pg.373] โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณิตุํ สติ สติ อายตเน’’ติ. สตฺตมํ. „Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, erkennt ein Mönch der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zum Niedergang führen‘; er erkennt: ‚Dies sind Dinge, die zum Stillstand führen‘; er erkennt: ‚Dies sind Dinge, die zum Fortschritt führen‘; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies sind Dinge, die zur Durchdringung führen‘; zudem handelt er mit Sorgfalt und handelt passend. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, gerade dort zur Verwirklichung zu gelangen, wenn die entsprechende Grundlage gegeben ist.“ Dies sagte der Erhabene. Siebtes (Sutta). ๘. พลสุตฺตํ 8. Die Lehrrede über die Kräfte (Balasutta). ๗๒. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สมาธิสฺส สมาปตฺติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺส ฐิติกุสโล โหติ, น สมาธิสฺส วุฏฺฐานกุสโล โหติ, อสกฺกจฺจการี จ โหติ, อสาตจฺจการี จ, อสปฺปายการี จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุํ. 72. Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. Welche sechs? Hierbei, Mönche, ist ein Mönch nicht geschickt im Eintreten in die Konzentration, nicht geschickt im Verweilen in der Konzentration und nicht geschickt im Hervorgehen aus der Konzentration; er handelt unachtsam, er handelt nicht beharrlich und er handelt unzuträglich. Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมาธิสฺส สมาปตฺติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส ฐิติกุสโล โหติ, สมาธิสฺส วุฏฺฐานกุสโล โหติ, สกฺกจฺจการี จ โหติ, สาตจฺจการี จ, สปฺปายการี จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ สมาธิสฺมึ พลตํ ปาปุณิตุ’’นฺติ. อฏฺฐมํ. Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. Welche sechs? Hierbei, Mönche, ist ein Mönch geschickt im Eintreten in die Konzentration, geschickt im Verweilen in der Konzentration und geschickt im Hervorgehen aus der Konzentration; er handelt achtsam, er handelt beharrlich und er handelt zuträglich. Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, Stärke in der Konzentration zu erlangen. Das achte Sutta. ๙. ปฐมตชฺฌานสุตฺตํ 9. Sutta über die erste Vertiefung ๗๓. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามจฺฉนฺทํ, พฺยาปาทํ, ถินมิทฺธํ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ, วิจิกิจฺฉํ. กาเมสุ โข ปนสฺส อาทีนโว น ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. 73. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Sinnesbegehren, Böswilligkeit, Starrheit und Mattigkeit, Rastlosigkeit und Gewissensunruhe, Zweifel; und zudem ist die Gefahr in den Sinnesvergnügen nicht gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit klar erkannt worden. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามจฺฉนฺทํ, พฺยาปาทํ, ถินมิทฺธํ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ, วิจิกิจฺฉํ, กาเมสุ โข ปนสฺส อาทีนโว น ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺโฐ โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุ’’นฺติ. นวมํ. Mönche, nach dem Aufgeben von sechs Dingen ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Sinnesbegehren, Böswilligkeit, Starrheit und Mattigkeit, Rastlosigkeit und Gewissensunruhe, Zweifel; und die Gefahr in den Sinnesvergnügen ist gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit klar erkannt worden. Mönche, nach dem Aufgeben dieser sechs Dinge ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Das neunte Sutta. ๑๐. ทุติยตชฺฌานสุตฺตํ 10. Das zweite Sutta über die Vertiefung ๗๔. ‘‘ฉ[Pg.374], ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ, กามสญฺญํ, พฺยาปาทสญฺญํ, วิหึสาสญฺญํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. 74. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Böswilligkeit, Gedanken an Grausamkeit, Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Böswilligkeit und Wahrnehmung von Grausamkeit – Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. กตเม ฉ? กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ, กามสญฺญํ, พฺยาปาทสญฺญํ, วิหึสาสญฺญํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุ’’นฺติ. ทสมํ. Mönche, nach dem Aufgeben von sechs Dingen ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Welche sechs? Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Böswilligkeit, Gedanken an Grausamkeit, Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Böswilligkeit und Wahrnehmung von Grausamkeit – Mönche, nach dem Aufgeben dieser sechs Dinge ist man fähig, in die erste Vertiefung einzutreten und darin zu verweilen. Das zehnte Sutta. เทวตาวคฺโค สตฺตโม. Die siebte Vagga über die Gottheiten ist abgeschlossen. ตสฺสุทฺทานํ – Die Zusammenfassung davon lautet: อนาคามิ อรหํ มิตฺตา, สงฺคณิการามเทวตา; สมาธิ สกฺขิภพฺพํ พลํ, ตชฺฌานา อปเร ทุเวติ. Nicht-Wiederkehrer, Arahant, Freunde, Freude an Geselligkeit, Gottheit; Konzentration, Zeugnisfähigkeit, Stärke, und zwei weitere über jene Vertiefungen. ๘. อรหตฺตวคฺโค 8. Die Vagga über die Arhatschaft ๑. ทุกฺขสุตฺตํ 1. Das Sutta über das Leiden ๗๕. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. กตเมหิ ฉหิ? กามวิตกฺเกน, พฺยาปาทวิตกฺเกน, วิหึสาวิตกฺเกน, กามสญฺญาย, พฺยาปาทสญฺญาย, วิหึสาสญฺญาย – อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. 75. Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben in Leiden, bedrängt, gequält und voller Qual; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein unglückliches Schicksal zu erwarten. Welche sechs? Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Böswilligkeit, Gedanken an Grausamkeit, Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Böswilligkeit und Wahrnehmung von Grausamkeit – Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben in Leiden, bedrängt, gequält und voller Qual; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein unglückliches Schicksal zu erwarten. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ [Pg.375] มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา. กตเมหิ ฉหิ? เนกฺขมฺมวิตกฺเกน, อพฺยาปาทวิตกฺเกน, อวิหึสาวิตกฺเกน, เนกฺขมฺมสญฺญาย, อพฺยาปาทสญฺญาย, อวิหึสาสญฺญาย – อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคติ ปาฏิกงฺขา’’ติ. ปฐมํ. Mönche, ein Mönch, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben glücklich, ohne Bedrängnis, ohne Qual und ohne Pein; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein glückliches Schicksal zu erwarten. Welche sechs? Gedanken der Entsagung, Gedanken der Nicht-Böswilligkeit, Gedanken der Nicht-Grausamkeit, Wahrnehmung der Entsagung, Wahrnehmung der Nicht-Böswilligkeit und Wahrnehmung der Nicht-Grausamkeit – Mönche, ein Mönch, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, verweilt schon im gegenwärtigen Leben glücklich, ohne Bedrängnis, ohne Qual und ohne Pein; und nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, ist ein glückliches Schicksal zu erwarten. Das erste Sutta. ๒. อรหตฺตสุตฺตํ 2. Das Sutta über die Arhatschaft ๗๖. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มานํ, โอมานํ, อติมานํ, อธิมานํ, ถมฺภํ, อตินิปาตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. 76. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Stolz, Unterlegenheitsdünkel, Überheblichkeit, Eigendünkel, Starrsinn und extreme Selbsterniedrigung. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มานํ, โอมานํ, อติมานํ, อธิมานํ, ถมฺภํ, อตินิปาตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ทุติยํ. Mönche, nach dem Aufgeben von sechs Dingen ist man fähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. Welche sechs? Stolz, Unterlegenheitsdünkel, Überheblichkeit, Eigendünkel, Starrsinn und extreme Selbsterniedrigung. Mönche, nach dem Aufgeben dieser sechs Dinge ist man fähig, die Arhatschaft zu verwirklichen. Das zweite Sutta. ๓. อุตฺตริมนุสฺสธมฺมสุตฺตํ 3. Das Sutta über Zustände übermenschlicher Natur ๗๗. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มุฏฺฐสฺสจฺจํ, อสมฺปชญฺญํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ, กุหนํ, ลปนํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุํ. 77. Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, Zustände übermenschlicher Natur zu verwirklichen, die eine vorzügliche edle Wissensschau ermöglichen. Welche sechs? Unachtsamkeit, Mangel an Wissensklarheit, Unbewachtheit der Sinnespforten, Unmäßigkeit beim Essen, Heuchelei und Prahlerei. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, Zustände übermenschlicher Natur zu verwirklichen, die eine vorzügliche edle Wissensschau ermöglichen. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? มุฏฺฐสฺสจฺจํ, อสมฺปชญฺญํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ, กุหนํ, ลปนํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมํ อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ตติยํ. „Mönche, wenn man sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, den übermenschlichen Zustand, das hervorragende Wissen und die Schau, die der Edlen würdig ist, zu verwirklichen. Welche sechs? Unachtsamkeit, Mangel an Wissensklarheit, Unbewachtheit der Sinnespforten, Unmäßigkeit beim Essen, Heuchelei und Geschwätz. Diese sechs Dinge, Mönche, muss man aufgeben, um fähig zu sein, den übermenschlichen Zustand, das hervorragende Wissen und die Schau, die der Edlen würdig ist, zu verwirklichen.“ Das Dritte. ๔. สุขโสมนสฺสสุตฺตํ 4. Sukhasomanassa Sutta – Die Lehrrede über Glück und Freude ๗๘. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขโสมนสฺสพหุโล วิหรติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยาย. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมาราโม โหติ, ภาวนาราโม โหติ, ปหานาราโม โหติ, ปวิเวการาโม โหติ[Pg.376], อพฺยาปชฺฌาราโม โหติ, นิปฺปปญฺจาราโม โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขโสมนสฺสพหุโล วิหรติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยายา’’ติ. จตุตฺถํ. 78. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen verweilt ein Mönch in diesem gegenwärtigen Leben voller Glück und Freude, und er hat die rechte Ursache zur Versiegung der Triebe begründet. Welche sechs? Da, Mönche, findet ein Mönch Freude am Dhamma, Freude an der Geistesentfaltung, Freude am Aufgeben, Freude an der Abgeschiedenheit, Freude an der Friedfertigkeit und Freude an der Nicht-Vervielfältigung. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, verweilt ein Mönch in diesem gegenwärtigen Leben voller Glück und Freude, und er hat die rechte Ursache zur Versiegung der Triebe begründet.“ Das Vierte. ๕. อธิคมสุตฺตํ 5. Adhigama Sutta – Die Lehrrede über das Erlangen ๗๙. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อายกุสโล จ โหติ, น อปายกุสโล จ โหติ, น อุปายกุสโล จ โหติ, อนธิคตานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อธิคมาย น ฉนฺทํ ชเนติ, อธิคเต กุสเล ธมฺเม น อารกฺขติ, สาตจฺจกิริยาย น สมฺปาเทติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. 79. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist ein Mönch unfähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch nicht geschickt hinsichtlich des Entstehens (heilsamer Zustände), nicht geschickt hinsichtlich des Schwindens (unheilsamer Zustände) und nicht geschickt hinsichtlich der Mittel; er erweckt kein Wollen zum Erlangen noch nicht erlangter heilsamer Zustände, er bewahrt die bereits erlangten heilsamen Zustände nicht und führt sie nicht durch beharrliches Handeln zur Vollendung. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, ist ein Mönch unfähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren.“ ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อายกุสโล จ โหติ, อปายกุสโล จ โหติ, อุปายกุสโล จ โหติ, อนธิคตานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อธิคมาย ฉนฺทํ ชเนติ, อธิคเต กุสเล ธมฺเม อารกฺขติ, สาตจฺจกิริยาย สมฺปาเทติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุ’’นฺติ. ปญฺจมํ. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist ein Mönch fähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch geschickt hinsichtlich des Entstehens, geschickt hinsichtlich des Schwindens und geschickt hinsichtlich der Mittel; er erweckt das Wollen zum Erlangen noch nicht erlangter heilsamer Zustände, er bewahrt die bereits erlangten heilsamen Zustände und führt sie durch beharrliches Handeln zur Vollendung. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, ist ein Mönch fähig, einen noch nicht erlangten heilsamen Zustand zu erlangen oder einen bereits erlangten heilsamen Zustand zu mehren.“ Das Fünfte. ๖. มหนฺตตฺตสุตฺตํ 6. Mahantatta Sutta – Die Lehrrede über die Größe ๘๐. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ นจิรสฺเสว มหนฺตตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ ธมฺเมสุ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาโลกพหุโล จ โหติ โยคพหุโล จ เวทพหุโล จ อสนฺตุฏฺฐิพหุโล จ อนิกฺขิตฺตธุโร จ กุสเลสุ ธมฺเมสุ อุตฺตริ จ ปตาเรติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ นจิรสฺเสว มหนฺตตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ ธมฺเมสู’’ติ. ฉฏฺฐํ. 80. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen erreicht ein Mönch in Kürze Größe und Fülle in den heilsamen Dingen. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch reich an Licht (des Wissens), reich an Bemühung, reich an Freude, reich an Unzufriedenheit (mit dem bisher Erreichten) in heilsamen Dingen, er legt seine Bürde nicht ab und strebt über seine Fähigkeiten hinaus. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, erreicht ein Mönch in Kürze Größe und Fülle in den heilsamen Dingen.“ Das Sechste. ๗. ปฐมนิรยสุตฺตํ 7. Paṭhamaniraya Sutta – Die erste Lehrrede über die Hölle ๘๑. ‘‘ฉหิ[Pg.377], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ฉหิ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปาปิจฺโฉ จ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 81. „Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren. Welche sechs? Man tötet Lebewesen, man nimmt Nichtgegebenes, man begeht sexuelles Fehlverhalten, man lügt, man hat schlechte Wünsche und man hat falsche Ansichten. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren.“ ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ฉหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, อปฺปิจฺโฉ จ, สมฺมาทิฏฺฐิ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. สตฺตมํ. „Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren. Welche sechs? Man hält sich vom Töten von Lebewesen fern, man hält sich vom Nehmen des Nichtgegebenen fern, man hält sich von sexuellem Fehlverhalten fern, man hält sich vom Lügen fern, man ist genügsam und man hat rechte Ansicht. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren.“ Das Siebte. ๘. ทุติยนิรยสุตฺตํ 8. Dutiyaniraya Sutta – Die zweite Lehrrede über die Hölle ๘๒. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ฉหิ ? ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ลุทฺโธ จ, ปคพฺโภ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. 82. „Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren. Welche sechs? Man tötet Lebewesen, man nimmt Nichtgegebenes, man begeht sexuelles Fehlverhalten, man lügt, man ist gierig und man ist unverschämt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so in der Hölle wiedergeboren.“ ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ฉหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, อลุทฺโธ จ, อปฺปคพฺโภ จ. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. อฏฺฐมํ. „Mönche, mit sechs Dingen ausgestattet, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren. Welche sechs? Man hält sich vom Töten von Lebewesen fern, man hält sich vom Nehmen des Nichtgegebenen fern, man hält sich von sexuellem Fehlverhalten fern, man hält sich vom Lügen fern, man ist nicht gierig und man ist nicht unverschämt. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, wird man – wie herbeigebracht und abgelegt – so im Himmel wiedergeboren.“ Das Achte. ๙. อคฺคธมฺมสุตฺตํ 9. Aggadhamma Sutta – Die Lehrrede über den höchsten Zustand ๘๓. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อสฺสทฺโธ โหติ, อหิริโก โหติ, อโนตฺตปฺปี โหติ, กุสีโต โหติ, ทุปฺปญฺโญ [Pg.378] โหติ, กาเย จ ชีวิเต จ สาเปกฺโข โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. 83. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist ein Mönch unfähig, den höchsten Zustand, die Arahantschaft, zu verwirklichen. Welche sechs? Da, Mönche, ist ein Mönch ohne Glauben, ohne Scham, ohne Gewissensfurcht, träge, ohne Weisheit und er hegt Verlangen nach dem Körper und dem Leben. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, Mönche, ist ein Mönch unfähig, den höchsten Zustand, die Arahantschaft, zu verwirklichen.“ ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ, หิริมา โหติ, โอตฺตปฺปี โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, ปญฺญวา โหติ, กาเย จ ชีวิเต จ อนเปกฺโข โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อคฺคํ ธมฺมํ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. นวมํ. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, die höchste Lehre, die Arahatschaft, zu verwirklichen. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch gläubig, er hat Schamgefühl, er hat moralische Scheu, er ist tatkräftig, er ist weise und er ist ohne Verlangen in Bezug auf den Körper und das Leben. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, die höchste Lehre, die Arahatschaft, zu verwirklichen." Neuntes (Sutta). ๑๐. รตฺติทิวสสุตฺตํ 10. Rattidivasasutta - Die Lehrrede über Nacht und Tag. ๘๔. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน วุทฺธิ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มหิจฺโฉ โหติ, วิฆาตวา, อสนฺตุฏฺโฐ, อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, อสฺสทฺโธ โหติ, ทุสฺสีโล โหติ, กุสีโต โหติ, มุฏฺฐสฺสติ โหติ, ทุปฺปญฺโญ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ หานิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน วุทฺธิ. 84. "Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Abnahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Zunahme. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch von großem Begehren, er ist bedrückt (von Gier), er ist unzufrieden mit jeglicher Art von Gewand, Almosenspeise, Lagerstätte und Arznei für Kranke; er ist glaubenslos, sittenlos, träge, unachtsam und ohne Weisheit. Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Abnahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Zunahme." ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา กุสเลสุ ธมฺเมสุ, โน ปริหานิ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น มหิจฺโฉ โหติ, อวิฆาตวา, สนฺตุฏฺโฐ, อิตรีตรจีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรน, สทฺโธ โหติ, สีลวา โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, สติมา โหติ, ปญฺญวา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคตสฺส ภิกฺขุโน ยา รตฺติ วา ทิวโส วา อาคจฺฉติ วุทฺธิเยว ปาฏิกงฺขา, กุสเลสุ ธมฺเมสุ โน ปริหานี’’ติ. ทสมํ. "Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Zunahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Abnahme. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch nicht von großem Begehren, er ist nicht bedrückt (von Gier), er ist zufrieden mit jeglicher Art von Gewand, Almosenspeise, Lagerstätte und Arznei für Kranke; er ist gläubig, tugendhaft, tatkräftig, achtsam und weise. Bei einem Mönch, ihr Mönche, der mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist bei jeder Nacht oder jedem Tag, die vergehen, nur eine Zunahme in den heilsamen Dingen zu erwarten, nicht eine Abnahme." Zehntes (Sutta). อรหตฺตวคฺโค อฏฺฐโม. Das achte Kapitel über die Arahatschaft (Arahattavagga). ตสฺสุทฺทานํ – Dessen Zusammenfassung: ทุกฺขํ [Pg.379] อรหตฺตํ อุตฺตริ จ, สุขํ อธิคเมน จ; มหนฺตตฺตํ ทฺวยํ นิรเย, อคฺคธมฺมญฺจ รตฺติโยติ. Leiden, Arahatschaft und darüber hinaus, Glück und Erlangung; Großartigkeit, zwei über die Hölle, die höchste Lehre und über die Nacht. ๙. สีติวคฺโค 9. Sītivagga - Das Kapitel über das Kühlwerden. ๑. สีติภาวสุตฺตํ 1. Sītibhāvasutta - Die Lehrrede über den Zustand des Kühlwerdens. ๘๕. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ นิคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น นิคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ ปคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น ปคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ สมฺปหํสิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น สมฺปหํเสติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ อชฺฌุเปกฺขิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ น อชฺฌุเปกฺขติ, หีนาธิมุตฺติโก จ โหติ, สกฺกายาภิรโต จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุํ. 85. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, zügelt ein Mönch den Geist nicht zu der Zeit, zu der er gezügelt werden sollte; er spornt den Geist nicht zu der Zeit an, zu der er angespornt werden sollte; er erfreut den Geist nicht zu der Zeit, zu der er erfreut werden sollte; er betrachtet den Geist nicht mit Gleichmut zu der Zeit, zu der er mit Gleichmut betrachtet werden sollte; er ist dem Niedrigen zugeneigt und erfreut sich an der Persönlichkeit (Sakkāya). Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen." ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุํ. กตเมหิ ฉหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ นิคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ นิคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ ปคฺคเหตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ สมฺปหํสิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ สมฺปหํเสติ, ยสฺมึ สมเย จิตฺตํ อชฺฌุเปกฺขิตพฺพํ ตสฺมึ สมเย จิตฺตํ อชฺฌุเปกฺขติ, ปณีตาธิมุตฺติโก จ โหติ, นิพฺพานาภิรโต จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนุตฺตรํ สีติภาวํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ปฐมํ. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen. Mit welchen sechs? Hier, ihr Mönche, zügelt ein Mönch den Geist zu der Zeit, zu der er gezügelt werden sollte; er spornt den Geist zu der Zeit an, zu der er angespornt werden sollte; er erfreut den Geist zu der Zeit, zu der er erfreut werden sollte; er betrachtet den Geist mit Gleichmut zu der Zeit, zu der er mit Gleichmut betrachtet werden sollte; er ist dem Hohen zugeneigt und erfreut sich am Nibbāna. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch fähig, das unübertreffliche Kühlwerden zu verwirklichen." Erstes (Sutta). ๒. อาวรณสุตฺตํ 2. Āvaraṇasutta - Die Lehrrede über die Hindernisse. ๘๖. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ[Pg.380]? กมฺมาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, กิเลสาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, วิปากาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, อสฺสทฺโธ จ โหติ, อจฺฉนฺทิโก จ, ทุปฺปญฺโญ จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. 86. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit (den Pfad) in den heilsamen Dingen einzutreten. Mit welchen sechs? Er ist behaftet mit dem Hindernis des Wirkens (Kamma), er ist behaftet mit dem Hindernis der Befleckung (Kilesa), er ist behaftet mit dem Hindernis der Reifung (Vipāka), er ist glaubenslos, ohne das Streben (nach dem Heilsamen) und ohne Weisheit. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten." ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? น กมฺมาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, น กิเลสาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, น วิปากาวรณตาย สมนฺนาคโต โหติ, สทฺโธ จ โหติ, ฉนฺทิโก จ, ปญฺญวา จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺต’’นฺติ. ทุติยํ. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, wenn man die wahre Lehre hört, fähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten. Mit welchen sechs? Er ist nicht behaftet mit dem Hindernis des Wirkens, er ist nicht behaftet mit dem Hindernis der Befleckung, er ist nicht behaftet mit dem Hindernis der Reifung, er ist gläubig, besitzt das Streben und ist weise. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, wenn man die wahre Lehre hört, fähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten." Zweites (Sutta). ๓. โวโรปิตสุตฺตํ 3. Voropitasutta - Die Lehrrede über das Berauben (des Lebens). ๘๗. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? มาตา ชีวิตา โวโรปิตา โหติ, ปิตา ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, อรหํ ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, ตถาคตสฺส ทุฏฺเฐน จิตฺเตน โลหิตํ อุปฺปาทิตํ โหติ, สงฺโฆ ภินฺโน โหติ, ทุปฺปญฺโญ โหติ ชโฬ เอฬมูโค. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. 87. "Mit sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten. Mit welchen sechs? Die Mutter wurde ums Leben gebracht, der Vater wurde ums Leben gebracht, ein Arahant wurde ums Leben gebracht, mit böser Absicht wurde Blut eines Tathāgata vergossen, der Orden wurde gespalten, und man ist ohne Weisheit, dumm und stumpfsinnig. Mit diesen sechs Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist man, selbst wenn man die wahre Lehre hört, unfähig, in die Bestimmtheit der Richtigkeit in den heilsamen Dingen einzutreten." ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? น มาตา ชีวิตา โวโรปิตา โหติ, น ปิตา ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, น อรหํ ชีวิตา โวโรปิโต โหติ, น ตถาคตสฺส ทุฏฺเฐน จิตฺเตน โลหิตํ อุปฺปาทิตํ โหติ, น สงฺโฆ ภินฺโน โหติ, ปญฺญวา โหติ อชโฬ อเนฬมูโค. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต [Pg.381] สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺต’’นฺติ. ตติยํ. „Mönche, wer mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre (Saddhamma) in die feste Ordnung (Niyāma), in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten. Mit welchen sechs? Er hat weder seine Mutter getötet, noch seinen Vater getötet, noch einen Arahant getötet; er hat nicht mit bösartiger Absicht Blut des Tathāgata vergossen; er hat die Gemeinschaft (Saṅgha) nicht gespalten; er ist weise, nicht dumm oder geistesschwach. Mönche, wer mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten.“ Das Dritte. ๔. สุสฺสูสติสุตฺตํ 4. Sussūsati-Sutta (Über das Zuhören-Wollen) ๘๘. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน น สุสฺสูสติ, น โสตํ โอทหติ, น อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐาเปติ, อนตฺถํ คณฺหาติ, อตฺถํ ริญฺจติ, อนนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโตปิ สทฺธมฺมํ อภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. 88. „Mönche, wer mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, selbst wenn er die wahre Lehre hört, in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten. Mit welchen sechs? Wenn die vom Tathāgata verkündete Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) gelehrt wird, will er nicht zuhören, leiht ihr kein Ohr, richtet seinen Geist nicht auf das Verstehen aus; er ergreift das Unnütze, verwirft das Nützliche und ist mit einer Geisteshaltung ausgestattet, die nicht im Einklang mit der Lehre steht. Mönche, wer mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist unfähig, selbst wenn er die wahre Lehre hört, in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten.“ ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ. กตเมหิ ฉหิ? ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน สุสฺสูสติ, โสตํ โอทหติ, อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐาเปติ, อตฺถํ คณฺหาติ, อนตฺถํ ริญฺจติ, อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สุณนฺโต สทฺธมฺมํ ภพฺโพ นิยามํ โอกฺกมิตุํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺต’’นฺติ. จตุตฺถํ. „Mönche, wer mit sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten. Mit welchen sechs? Wenn die vom Tathāgata verkündete Lehre und Disziplin gelehrt wird, will er zuhören, leiht ihr sein Ohr, richtet seinen Geist auf das Verstehen aus; er ergreift das Nützliche, verwirft das Unnütze und ist mit einer Geisteshaltung ausgestattet, die im Einklang mit der Lehre steht. Mönche, wer mit diesen sechs Dingen ausgestattet ist, ist fähig, beim Hören der wahren Lehre in die feste Ordnung, in die Rechtmäßigkeit in Bezug auf heilsame Dinge, einzutreten.“ Das Vierte. ๕. อปฺปหายสุตฺตํ 5. Appahāya-Sutta (Über das Nicht-Aufgeben) ๘๙. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐึ, วิจิกิจฺฉํ, สีลพฺพตปรามาสํ, อปายคมนียํ ราคํ, อปายคมนียํ โทสํ, อปายคมนียํ โมหํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุํ. 89. „Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Vollkommenheit der Einsicht (Sotāpattimagga) zu verwirklichen. Welche sechs? Den Persönlichkeitsglauben, den Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, die Vollkommenheit der Einsicht zu verwirklichen.“ ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุํ. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐึ, วิจิกิจฺฉํ, สีลพฺพตปรามาสํ, อปายคมนียํ ราคํ, อปายคมนียํ โทสํ, อปายคมนียํ โมหํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปทํ สจฺฉิกาตุ’’นฺติ. ปญฺจมํ. „Mönche, indem man sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, die Vollkommenheit der Einsicht zu verwirklichen. Welche sechs? Den Persönlichkeitsglauben, den Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, indem man diese sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, die Vollkommenheit der Einsicht zu verwirklichen.“ Das Fünfte. ๖. ปหีนสุตฺตํ 6. Pahīna-Sutta (Über das Aufgegebene) ๙๐. ‘‘ฉยิเม[Pg.382], ภิกฺขเว, ธมฺมา ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส, อปายคมนีโย ราโค, อปายคมนีโย โทโส, อปายคมนีโย โมโห. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺมา ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา’’ติ. ฉฏฺฐํ. 90. „Mönche, diese sechs Dinge sind von einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist (einem Stromingetretenen), aufgegeben worden. Welche sechs? Der Persönlichkeitsglaube, der Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, diese sechs Dinge sind von einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, aufgegeben worden.“ Das Sechste. ๗. อภพฺพสุตฺตํ 7. Abhabba-Sutta (Über das Unmögliche) ๙๑. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อุปฺปาเทตุํ. กตเม ฉ? สกฺกายทิฏฺฐึ, วิจิกิจฺฉํ, สีลพฺพตปรามาสํ, อปายคมนียํ ราคํ, อปายคมนียํ โทสํ, อปายคมนียํ โมหํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อุปฺปาเทตุ’’นฺติ. สตฺตมํ. 91. „Mönche, eine Person, die mit Einsicht vollkommen ist, ist unfähig, sechs Dinge (wieder) entstehen zu lassen. Welche sechs? Den Persönlichkeitsglauben, den Zweifel, das Hängen an Regeln und Ritualen sowie Gier, Hass und Verblendung, die zu den niederen Welten führen. Mönche, eine Person, die mit Einsicht vollkommen ist, ist unfähig, diese sechs Dinge entstehen zu lassen.“ Das Siebte. ๘. ปฐมอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ 8. Paṭhamaabhabbaṭṭhāna-Sutta (Erstes Sutta über unmögliche Zustände) ๙๒. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สตฺถริ อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ธมฺเม อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สงฺเฆ อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สิกฺขาย อคารโว วิหริตุํ อปฺปติสฺโส, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อนาคมนียํ วตฺถุํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อฏฺฐมํ ภวํ นิพฺพตฺเตตุํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. อฏฺฐมํ. 92. „Mönche, es gibt diese sechs Gegebenheiten, die unmöglich sind. Welche sechs? Es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber dem Lehrer zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Lehre zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Gemeinschaft zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ohne Ehrfurcht und ohne Gehorsam gegenüber der Schulung zu leben; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, zu einer unzulässigen Grundlage zurückzukehren; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, ein achtes Mal wiedergeboren zu werden. Dies sind, Mönche, die sechs unmöglichen Gegebenheiten.“ Das Achte. ๙. ทุติยอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ 9. Dutiyaabhabbaṭṭhāna-Sutta (Zweites Sutta über unmögliche Zustände) ๙๓. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล กญฺจิ สงฺขารํ นิจฺจโต อุปคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล กญฺจิ สงฺขารํ สุขโต อุปคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล กญฺจิ ธมฺมํ อตฺตโต อุปคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อานนฺตริยํ กมฺมํ กาตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล โกตูหลมงฺคเลน สุทฺธึ ปจฺจาคนฺตุํ[Pg.383], อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อิโต พหิทฺธา ทกฺขิเณยฺยํ คเวสิตุํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. นวมํ. 93. „Mönche, es gibt diese sechs Gegebenheiten, die unmöglich sind. Welche sechs? Es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, irgendeine bedingte Gestaltung (Saṅkhāra) als beständig anzusehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, irgendeine bedingte Gestaltung als Glück anzusehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, irgendeine Erscheinung (Dhamma) als Selbst anzusehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, eine Tat mit unmittelbarer Folge (Ānantariya-Kamma) zu begehen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, durch abergläubische Omen nach Reinigung zu suchen; es ist einer Person, die mit Einsicht vollkommen ist, unmöglich, außerhalb dieser Lehre nach einem würdigen Empfänger für Gaben zu suchen. Dies sind, Mönche, die sechs unmöglichen Gegebenheiten.“ Das Neunte. ๑๐. ตติยอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ 10. Tatiyaabhabbaṭṭhāna-Sutta (Drittes Sutta über unmögliche Zustände) ๙๔. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล มาตรํ ชีวิตา โวโรเปตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ปิตรํ ชีวิตา โวโรเปตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อรหนฺตํ ชีวิตา โวโรเปตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ตถาคตสฺส ทุฏฺเฐน จิตฺเตน โลหิตํ อุปฺปาเทตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สงฺฆํ ภินฺทิตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อญฺญํ สตฺถารํ อุทฺทิสิตุํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. ทสมํ. 94. „Es gibt diese sechs Dinge, Mönche, die für einen Stromeingetretenen unmöglich sind. Welche sechs? Es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, ihre Mutter vorsätzlich tötet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, ihren Vater vorsätzlich tötet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, einen Arahant tötet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, mit bösartiger Absicht das Blut eines Tathāgata vergießt; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, die Sangha spaltet; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, einen anderen als ihren Lehrer anerkennt. Dies, Mönche, sind die sechs Dinge, die unmöglich sind.“ Zehnte Lehrrede. ๑๑. จตุตฺถอภพฺพฏฺฐานสุตฺตํ 11. Vierte Lehrrede über Unmöglichkeiten ๙๕. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, อภพฺพฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สยํกตํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล ปรํกตํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สยํกตญฺจ ปรํกตญฺจ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อสยํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อปรํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ, อภพฺโพ ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล อสยํการญฺจ อปรํการญฺจ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ ปจฺจาคนฺตุํ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิสฺส, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส เหตุ จ สุทิฏฺโฐ เหตุสมุปฺปนฺนา จ ธมฺมา. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ฉ อภพฺพฏฺฐานานี’’ติ. เอกาทสมํ. 95. „Es gibt diese sechs Dinge, Mönche, die unmöglich sind. Welche sechs? Es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid selbstverursacht seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid von anderen verursacht seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid sowohl selbst als auch von anderen verursacht seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid unbewusst und zufällig entstanden seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid durch fremde Einwirkung zufällig entstanden seien; es ist unmöglich, dass eine Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, zu der Ansicht zurückkehrt, dass Glück und Leid weder durch eigenes noch durch fremdes Zutun zufällig entstanden seien. Warum ist das so? Weil, Mönche, eine solche Person, die mit rechter Ansicht ausgestattet ist, die Ursache klar erkannt hat und auch die aus der Ursache entstandenen Phänomene klar erkannt hat. Dies, Mönche, sind die sechs Dinge, die unmöglich sind.“ Elfte Lehrrede. สีติวคฺโค นวโม. Das neunte Kapitel – Die Kühle (Sītivaggo). ตสฺสุทฺทานํ – Dazu die Zusammenfassung: สีติภาวํ อาวรณํ, โวโรปิตา สุสฺสูสติ; อปฺปหาย ปหีนาภพฺโพ, ตฏฺฐานา จตุโรปิ จาติ. Die Kühle, die Hinderung, das Töten, das Hörenwollen; das Nicht-Aufgeben, die Aufgabe, die Unmöglichkeit, und viermal Unmöglichkeit. ๑๐. อานิสํสวคฺโค 10. Das Kapitel über Segnungen (Ānisaṃsavaggo) ๑. ปาตุภาวสุตฺตํ 1. Lehrrede über das Erscheinen ๙๖. ‘‘ฉนฺนํ[Pg.384], ภิกฺขเว, ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมึ. กตเมสํ ฉนฺนํ? ตถาคตสฺส อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมึ, ตถาคตปฺปเวทิตสฺส ธมฺมวินยสฺส เทเสตา ปุคฺคโล ทุลฺลโภ โลกสฺมึ, อริยายตเน ปจฺจาชาติ ทุลฺลภา โลกสฺมึ, อินฺทฺริยานํ อเวกลฺลตา ทุลฺลภา โลกสฺมึ, อชฬตา อเนฬมูคตา ทุลฺลภา โลกสฺมึ, กุสเล ธมฺเม ฉนฺโท ทุลฺลโภ โลกสฺมึ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ฉนฺนํ ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมิ’’นฺติ. ปฐมํ. 96. „Das Erscheinen von sechs Dingen, Mönche, ist selten in der Welt. Welche sechs? Das Erscheinen eines Tathāgata, eines Heiligen, eines vollkommen Erwachten ist selten in der Welt; eine Person, die den vom Tathāgata verkündeten Dhamma und Vinaya lehrt, ist selten in der Welt; die Wiedergeburt in einem edlen Land ist selten in der Welt; die Unversehrtheit der Sinnesfähigkeiten ist selten in der Welt; nicht dumm und nicht stumpfsinnig zu sein, ist selten in der Welt; das Verlangen nach heilsamen Zuständen ist selten in der Welt. Das Erscheinen dieser sechs Dinge, Mönche, ist selten in der Welt.“ Erste Lehrrede. ๒. อานิสํสสุตฺตํ 2. Lehrrede über die Segnungen ๙๗. ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, อานิสํสา โสตาปตฺติผลสจฺฉิกิริยาย. กตเม ฉ? สทฺธมฺมนิยโต โหติ, อปริหานธมฺโม โหติ, ปริยนฺตกตสฺส ทุกฺขํ โหติ, อสาธารเณน ญาเณน สมนฺนาคโต โหติ, เหตุ จสฺส สุทิฏฺโฐ, เหตุสมุปฺปนฺนา จ ธมฺมา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํสา โสตาปตฺติผลสจฺฉิกิริยายา’’ติ. ทุติยํ. 97. „Es gibt diese sechs Segnungen bei der Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts, Mönche. Welche sechs? Man ist im wahren Dhamma gefestigt; man ist unaufhaltsam im Fortschritt; das Leiden ist begrenzt; man ist mit einem Wissen ausgestattet, das nicht mit gewöhnlichen Weltlingen geteilt wird; die Ursache ist klar erkannt und auch die aus der Ursache entstandenen Phänomene sind klar erkannt. Dies, Mönche, sind die sechs Segnungen bei der Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts.“ Zweite Lehrrede. ๓. อนิจฺจสุตฺตํ 3. Lehrrede über die Unbeständigkeit ๙๘. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กญฺจิ สงฺขารํ นิจฺจโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา อสมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ อโนกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. 98. „Dass ein Mönch, Mönche, irgendeine Gestaltung als beständig betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet zu sein, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne in die feste Bahn der Rechtschaffenheit einzutreten, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist unmöglich. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพสงฺขาเร อนิจฺจโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ [Pg.385] วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ตติยํ. Dass ein Mönch, Mönche, alle Gestaltungen als unbeständig betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist möglich. Dass er, mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist möglich. Dass er, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintretend, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist möglich.“ Dritte Lehrrede. ๔. ทุกฺขสุตฺตํ 4. Lehrrede über das Leiden ๙๙. ‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กญฺจิ สงฺขารํ สุขโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… สพฺพสงฺขาเร ทุกฺขโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… ฐานเมตํ วิชฺชติ’’. จตุตฺถํ. 99. „Dass ein Mönch, Mönche, irgendeine Gestaltung als glückhaft betrachten … (wie oben) … alle Gestaltungen als leidvoll betrachten … (wie oben) … das ist möglich.“ Vierte Lehrrede. ๕. อนตฺตสุตฺตํ 5. Lehrrede über das Nicht-Selbst ๑๐๐. ‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กญฺจิ ธมฺมํ อตฺตโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… สพฺพธมฺเม อนตฺตโต สมนุปสฺสนฺโต…เป… ฐานเมตํ วิชฺชติ’’. ปญฺจมํ. 100. „Dass ein Mönch, Mönche, irgendein Ding als Selbst betrachten … (wie oben) … alle Dinge als Nicht-Selbst betrachten … (wie oben) … das ist möglich.“ Fünfte Lehrrede. ๖. นิพฺพานสุตฺตํ 6. Lehrrede über das Nibbāna ๑๐๑. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิพฺพานํ ทุกฺขโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา อสมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ อโนกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. 101. „Dass ein Mönch, Mönche, das Nibbāna als leidvoll betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet zu sein, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist unmöglich. Dass er, ohne in die feste Bahn der Rechtschaffenheit einzutreten, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist unmöglich. ‘‘‘โส วต, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิพฺพานํ สุขโต สมนุปสฺสนฺโต อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต ภวิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘อนุโลมิกาย ขนฺติยา สมนฺนาคโต สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมิสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. ‘สมฺมตฺตนิยามํ โอกฺกมมาโน โสตาปตฺติผลํ วา สกทาคามิผลํ วา อนาคามิผลํ วา อรหตฺตํ วา สจฺฉิกริสฺสตี’ติ ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ. ฉฏฺฐํ. Dass ein Mönch, Mönche, das Nibbāna als glückhaft betrachten und dabei mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet sein könnte – das ist möglich. Dass er, mit der Übereinstimmungs-Geduld ausgestattet, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintreten könnte – das ist möglich. Dass er, in die feste Bahn der Rechtschaffenheit eintretend, die Frucht des Stromeintritts, der Einmalwiederkehr, der Nichtwiederkehr oder der Arahant-Schaft verwirklichen könnte – das ist möglich.“ Sechste Lehrrede. ๗. อนวตฺถิตสุตฺตํ 7. Lehrrede über die Instabilität ๑๐๒. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา อนิจฺจสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? ‘สพฺพสงฺขารา จ เม อนวตฺถิตา ขายิสฺสนฺติ, สพฺพโลเก จ เม มโน นาภิรมิสฺสติ [Pg.386], สพฺพโลกา จ เม มโน วุฏฺฐหิสฺสติ, นิพฺพานโปณญฺจ เม มานสํ ภวิสฺสติ, สํโยชนา จ เม ปหานํ คจฺฉิสฺสนฺติ, ปรเมน จ สามญฺเญน สมนฺนาคโต ภวิสฺสามี’ติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา อนิจฺจสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุ’’นฺติ. สตฺตมํ. 102. „Mönche, wenn ein Mönch sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung der Unbeständigkeit (Anicca-Saññā) in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen. Welche sechs? ‚Alle Gestaltungen werden mir als unbeständig erscheinen, an der ganzen Welt wird mein Geist kein Gefallen mehr finden, aus der ganzen Welt wird sich mein Geist erheben, mein Denken wird dem Nibbāna zugeneigt sein, die Fesseln werden bei mir zur Aufgabe gelangen, und ich werde mit der höchsten Jüngerschaft (dem Edlen Pfad) ausgestattet sein.‘ Mönche, wenn ein Mönch diese sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung der Unbeständigkeit in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen.“ Siebtes Sutta. ๘. อุกฺขิตฺตาสิกสุตฺตํ 8. Ukkhittāsikasuttaṃ (Sutta über das erhobene Schwert) ๑๐๓. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา ทุกฺขสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? ‘สพฺพสงฺขาเรสุ จ เม นิพฺพิทสญฺญา ปจฺจุปฏฺฐิตา ภวิสฺสติ, เสยฺยถาปิ อุกฺขิตฺตาสิเก วธเก. สพฺพโลกา จ เม มโน วุฏฺฐหิสฺสติ, นิพฺพาเน จ สนฺตทสฺสาวี ภวิสฺสามิ, อนุสยา จ เม สมุคฺฆาตํ คจฺฉิสฺสนฺติ, กิจฺจการี จ ภวิสฺสามิ, สตฺถา จ เม ปริจิณฺโณ ภวิสฺสติ เมตฺตาวตายา’ติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพสงฺขาเรสุ อโนธึ กริตฺวา ทุกฺขสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุ’’นฺติ. อฏฺฐมํ. 103. „Mönche, wenn ein Mönch sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Leidens (Dukkha-Saññā) in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen. Welche sechs? ‚In allen Gestaltungen wird mir die Wahrnehmung des Überdrusses gegenwärtig sein, so wie vor einem Mörder mit erhobenem Schwert. Aus der ganzen Welt wird sich mein Geist erheben, im Nibbāna werde ich den Frieden schauen, meine verborgenen Neigungen (Anusayas) werden zur Ausrottung gelangen, ich werde meine Pflicht erfüllen, und der Lehrer wird von mir mit Liebe bedient worden sein.‘ Mönche, wenn ein Mönch diese sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Leidens in allen Gestaltungen ohne Abgrenzung zu begründen.“ Achtes Sutta. ๙. อตมฺมยสุตฺตํ 9. Atammayasuttaṃ (Sutta über die Unbeeinflussbarkeit) ๑๐๔. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพธมฺเมสุ อโนธึ กริตฺวา อนตฺตสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุํ. กตเม ฉ? สพฺพโลเก จ อตมฺมโย ภวิสฺสามิ, อหงฺการา จ เม อุปรุชฺฌิสฺสนฺติ, มมงฺการา จ เม อุปรุชฺฌิสฺสนฺติ, อสาธารเณน จ ญาเณน สมนฺนาคโต ภวิสฺสามิ, เหตุ จ เม สุทิฏฺโฐ ภวิสฺสติ, เหตุสมุปฺปนฺนา จ ธมฺมา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ อานิสํเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ภิกฺขุนา สพฺพธมฺเมสุ อโนธึ กริตฺวา อนตฺตสญฺญํ อุปฏฺฐาเปตุ’’นฺติ. นวมํ. 104. „Mönche, wenn ein Mönch sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst (Anatta-Saññā) in allen Dingen ohne Abgrenzung zu begründen. Welche sechs? ‚In der ganzen Welt werde ich unbeeinflusst (von Gier und Ansichten) sein, das Ich-Sagen (Ahaṅkārā) wird bei mir aufhören, das Mein-Sagen (Mamaṅkārā) wird bei mir aufhören, ich werde mit außergewöhnlichem Wissen ausgestattet sein, die Ursache wird von mir klar erkannt werden und ebenso die aus Ursachen entstandenen Dinge.‘ Mönche, wenn ein Mönch diese sechs Vorteile sieht, ist es für ihn wahrlich angemessen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst in allen Dingen ohne Abgrenzung zu begründen.“ Neuntes Sutta. ๑๐. ภวสุตฺตํ 10. Bhavasuttaṃ (Sutta über das Werden) ๑๐๕. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ภวา ปหาตพฺพา, ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตพฺพํ. กตเม ตโย ภวา ปหาตพฺพา? กามภโว, รูปภโว, อรูปภโว [Pg.387] – อิเม ตโย ภวา ปหาตพฺพา. กตมาสุ ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตพฺพํ? อธิสีลสิกฺขาย, อธิจิตฺตสิกฺขาย, อธิปญฺญาสิกฺขาย – อิมาสุ ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตพฺพํ. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเม ตโย ภวา ปหีนา โหนฺติ, อิมาสุ จ ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตสิกฺโข โหติ – อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’ติ. ทสมํ. 105. „Diese drei Daseinsformen (Bhavā), Mönche, müssen aufgegeben werden, und in drei Schulungen (Sikkhā) muss man sich üben. Welche drei Daseinsformen müssen aufgegeben werden? Das Sinnesdasein, das feinstoffliche Dasein und das unstoffliche Dasein – diese drei Daseinsformen müssen aufgegeben werden. In welchen drei Schulungen muss man sich üben? In der Schulung der höheren Sittlichkeit, in der Schulung des höheren Geistes und in der Schulung der höheren Weisheit – in diesen drei Schulungen muss man sich üben. Wenn nun, Mönche, bei einem Mönch diese drei Daseinsformen aufgegeben sind und er in diesen drei Schulungen die Schulung vollendet hat, dann sagt man von diesem Mönch: ‚Er hat den Durst (Taṇhā) abgeschnitten, die Fessel abgeworfen und durch die vollkommene Überwindung des Eigendünkels (Māna) dem Leiden ein Ende gemacht.‘“ Zehntes Sutta. ๑๑. ตณฺหาสุตฺตํ 11. Taṇhāsuttaṃ (Sutta über den Durst) ๑๐๖. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ตณฺหา ปหาตพฺพา, ตโย จ มานา. กตมา ติสฺโส ตณฺหา ปหาตพฺพา? กามตณฺหา, ภวตณฺหา, วิภวตณฺหา – อิมา ติสฺโส ตณฺหา ปหาตพฺพา. กตเม ตโย มานา ปหาตพฺพา? มาโน, โอมาโน, อติมาโน – อิเม ตโย มานา ปหาตพฺพา. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิมา ติสฺโส ตณฺหา ปหีนา โหนฺติ, อิเม จ ตโย มานา; อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’ติ. เอกาทสมํ. 106. „Drei Arten von Durst, Mönche, müssen aufgegeben werden, und drei Arten von Eigendünkel. Welche drei Arten von Durst müssen aufgegeben werden? Der Sinnen-Durst, der Daseins-Durst und der Selbstvernichtungs-Durst – diese drei Arten von Durst müssen aufgegeben werden. Welche drei Arten von Eigendünkel müssen aufgegeben werden? Der Stolz, die Unterlegenheit und der Hochmut – diese drei Arten von Eigendünkel müssen aufgegeben werden. Wenn nun, Mönche, bei einem Mönch diese drei Arten von Durst aufgegeben sind und diese drei Arten von Eigendünkel, dann sagt man von diesem Mönch: ‚Er hat den Durst abgeschnitten, die Fessel abgeworfen und durch die vollkommene Überwindung des Eigendünkels dem Leiden ein Ende gemacht.‘“ Elftes Sutta. อานิสํสวคฺโค ทสโม. Das zehnte Kapitel über den Segen ist beendet. ตสฺสุทฺทานํ – Dazu die Zusammenfassung: ปาตุภาโว อานิสํโส, อนิจฺจทุกฺขอนตฺตโต; นิพฺพานํ อนวตฺถิ, อุกฺขิตฺตาสิ อตมฺมโย; ภวา ตณฺหาเยกา ทสาติ. Erscheinen, Segen, Unbeständigkeit, Leid und Nicht-Selbst; Nibbāna, das Unstete, das erhobene Schwert, die Unbeeinflussbarkeit; Dasein und Durst – das sind die elf Suttas. ทุติยปณฺณาสกํ สมตฺตํ. Die zweiten fünfzig Suttas (Dutiyapaṇṇāsakaṃ) sind abgeschlossen. ๑๑. ติกวคฺโค 11. Tikavaggo (Das Kapitel der Dreier-Gruppen) ๑. ราคสุตฺตํ 1. Rāgasuttaṃ (Sutta über die Gier) ๑๐๗. ‘‘ตโยเม[Pg.388], ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? ราโค, โทโส, โมโห. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? ราคสฺส ปหานาย อสุภา ภาเวตพฺพา, โทสสฺส ปหานาย เมตฺตา ภาเวตพฺพา, โมหสฺส ปหานาย ปญฺญา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ปฐมํ. 107. „Es gibt diese drei Dinge, Mönche. Welche drei? Gier, Hass und Verblendung. Dies sind die drei Dinge, Mönche. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen drei andere Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Gier aufzugeben, muss die Betrachtung der Unreinheit entfaltet werden. Um Hass aufzugeben, muss liebende Güte entfaltet werden. Um Verblendung aufzugeben, muss Weisheit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen diese drei Dinge entfaltet werden.“ Erstes Sutta. ๒. ทุจฺจริตสุตฺตํ 2. Duccaritasuttaṃ (Sutta über das Fehlverhalten) ๑๐๘. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กายทุจฺจริตํ, วจีทุจฺจริตํ, มโนทุจฺจริตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กายทุจฺจริตสฺส ปหานาย กายสุจริตํ ภาเวตพฺพํ, วจีทุจฺจริตสฺส ปหานาย วจีสุจริตํ ภาเวตพฺพํ, มโนทุจฺจริตสฺส ปหานาย มโนสุจริตํ ภาเวตพฺพํ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ทุติยํ. 108. „Es gibt diese drei Dinge, Mönche. Welche drei? Schlechtes Verhalten mit dem Körper, schlechtes Verhalten mit der Rede und schlechtes Verhalten mit dem Geist. Dies sind die drei Dinge, Mönche. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen drei andere Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um schlechtes körperliches Verhalten aufzugeben, muss gutes körperliches Verhalten entfaltet werden. Um schlechtes sprachliches Verhalten aufzugeben, muss gutes sprachliches Verhalten entfaltet werden. Um schlechtes geistiges Verhalten aufzugeben, muss gutes geistiges Verhalten entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, müssen diese drei Dinge entfaltet werden.“ Zweites Sutta. ๓. วิตกฺกสุตฺตํ 3. Vitakkasuttaṃ (Sutta über das Denken) ๑๐๙. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กามวิตกฺโก, พฺยาปาทวิตกฺโก, วิหึสาวิตกฺโก. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กามวิตกฺกสฺส ปหานาย เนกฺขมฺมวิตกฺโก ภาเวตพฺโพ, พฺยาปาทวิตกฺกสฺส ปหานาย อพฺยาปาทวิตกฺโก ภาเวตพฺโพ, วิหึสาวิตกฺกสฺส ปหานาย อวิหึสาวิตกฺโก ภาเวตพฺโพ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ตติยํ. 109. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Das Denken an Sinneslust, das Denken an Übelwollen und das Denken an Grausamkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um das Denken an Sinneslust aufzugeben, sollte das Denken an Entsagung entfaltet werden; um das Denken an Übelwollen aufzugeben, sollte das Denken an Wohlwollen entfaltet werden; um das Denken an Grausamkeit aufzugeben, sollte das Denken an Nicht-Grausamkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Dritte. ๔. สญฺญาสุตฺตํ 4. Die Lehrrede über die Wahrnehmung ๑๑๐. ‘‘ตโยเม[Pg.389], ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กามสญฺญา, พฺยาปาทสญฺญา, วิหึสาสญฺญา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กามสญฺญาย ปหานาย เนกฺขมฺมสญฺญา ภาเวตพฺพา, พฺยาปาทสญฺญาย ปหานาย อพฺยาปาทสญฺญา ภาเวตพฺพา, วิหึสาสญฺญาย ปหานาย อวิหึสาสญฺญา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. จตุตฺถํ. 110. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Die Wahrnehmung von Sinneslust, die Wahrnehmung von Übelwollen und die Wahrnehmung von Grausamkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um die Wahrnehmung von Sinneslust aufzugeben, sollte die Wahrnehmung von Entsagung entfaltet werden; um die Wahrnehmung von Übelwollen aufzugeben, sollte die Wahrnehmung von Wohlwollen entfaltet werden; um die Wahrnehmung von Grausamkeit aufzugeben, sollte die Wahrnehmung von Nicht-Grausamkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Vierte. ๕. ธาตุสุตฺตํ 5. Die Lehrrede über die Elemente ๑๑๑. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? กามธาตุ, พฺยาปาทธาตุ, วิหึสาธาตุ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? กามธาตุยา ปหานาย เนกฺขมฺมธาตุ ภาเวตพฺพา, พฺยาปาทธาตุยา ปหานาย อพฺยาปาทธาตุ ภาเวตพฺพา, วิหึสาธาตุยา ปหานาย อวิหึสาธาตุ ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ปญฺจมํ. 111. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Das Element der Sinneslust, das Element des Übelwollens und das Element der Grausamkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um das Element der Sinneslust aufzugeben, sollte das Element der Entsagung entfaltet werden; um das Element des Übelwollens aufzugeben, sollte das Element des Wohlwollens entfaltet werden; um das Element der Grausamkeit aufzugeben, sollte das Element der Nicht-Grausamkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Fünfte. ๖. อสฺสาทสุตฺตํ 6. Die Lehrrede über den Genuss ๑๑๒. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อสฺสาททิฏฺฐิ, อตฺตานุทิฏฺฐิ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อสฺสาททิฏฺฐิยา ปหานาย อนิจฺจสญฺญา ภาเวตพฺพา, อตฺตานุทิฏฺฐิยา ปหานาย อนตฺตสญฺญา ภาเวตพฺพา, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา ปหานาย สมฺมาทิฏฺฐิ ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ฉฏฺฐํ. 112. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Die Ansicht über den Genuss, die Ansicht über ein Selbst und die falsche Ansicht. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um die Ansicht über den Genuss aufzugeben, sollte die Wahrnehmung der Vergänglichkeit entfaltet werden; um die Ansicht über ein Selbst aufzugeben, sollte die Wahrnehmung der Nicht-Selbstheit entfaltet werden; um die falsche Ansicht aufzugeben, sollte die rechte Ansicht entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Sechste. ๗. อรติสุตฺตํ 7. Die Lehrrede über die Unlust ๑๑๓. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อรติ, วิหึสา, อธมฺมจริยา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ [Pg.390] ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อรติยา ปหานาย มุทิตา ภาเวตพฺพา, วิหึสาย ปหานาย อวิหึสา ภาเวตพฺพา, อธมฺมจริยาย ปหานาย ธมฺมจริยา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. สตฺตมํ. 113. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Unlust, Grausamkeit und unrechtes Verhalten. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Unlust aufzugeben, sollte Mitfreude entfaltet werden; um Grausamkeit aufzugeben, sollte Nicht-Grausamkeit entfaltet werden; um unrechtes Verhalten aufzugeben, sollte rechtes Verhalten entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Siebte. ๘. สนฺตุฏฺฐิตาสุตฺตํ 8. Die Lehrrede über die Genügsamkeit ๑๑๔. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อสนฺตุฏฺฐิตา, อสมฺปชญฺญํ, มหิจฺฉตา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อสนฺตุฏฺฐิตาย ปหานาย สนฺตุฏฺฐิตา ภาเวตพฺพา, อสมฺปชญฺญสฺส ปหานาย สมฺปชญฺญํ ภาเวตพฺพํ, มหิจฺฉตาย ปหานาย อปฺปิจฺฉตา ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. อฏฺฐมํ. 114. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Unzufriedenheit, Mangel an Wissensklarheit und große Begierde. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Unzufriedenheit aufzugeben, sollte Genügsamkeit entfaltet werden; um Mangel an Wissensklarheit aufzugeben, sollte Wissensklarheit entfaltet werden; um große Begierde aufzugeben, sollte Genügsamkeit mit Wenigem entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Achte. ๙. โทวจสฺสตาสุตฺตํ 9. Die Lehrrede über die Schwerbelehrtbarkeit ๑๑๕. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? โทวจสฺสตา, ปาปมิตฺตตา, เจตโส วิกฺเขโป. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? โทวจสฺสตาย ปหานาย โสวจสฺสตา ภาเวตพฺพา, ปาปมิตฺตตาย ปหานาย กลฺยาณมิตฺตตา ภาเวตพฺพา, เจตโส วิกฺเขปสฺส ปหานาย อานาปานสฺสติ ภาเวตพฺพา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. นวมํ. 115. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Schwerbelehrtbarkeit, schlechte Freundschaft und Zerstreutheit des Geistes. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Schwerbelehrtbarkeit aufzugeben, sollte Leichtbelehrtbarkeit entfaltet werden; um schlechte Freundschaft aufzugeben, sollte gute Freundschaft entfaltet werden; um Zerstreutheit des Geistes aufzugeben, sollte die Achtsamkeit auf den Ein- und Ausatem entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Neunte. ๑๐. อุทฺธจฺจสุตฺตํ 10. Die Lehrrede über die Unruhe ๑๑๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจํ, อสํวโร, ปมาโท. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? อุทฺธจฺจสฺส ปหานาย สมโถ ภาเวตพฺโพ, อสํวรสฺส ปหานาย สํวโร ภาเวตพฺโพ, ปมาทสฺส ปหานาย อปฺปมาโท ภาเวตพฺโพ. อิเมสํ [Pg.391] โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ธมฺมานํ ปหานาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. ทสมํ. 116. „Mönche, es gibt diese drei Dinge. Welche drei? Unruhe, Zügellosigkeit und Nachlässigkeit. Dies sind, Mönche, die drei Dinge. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten drei Dinge entfaltet werden. Welche drei? Um Unruhe aufzugeben, sollte Geistesruhe entfaltet werden; um Zügellosigkeit aufzugeben, sollte Zügelung entfaltet werden; um Nachlässigkeit aufzugeben, sollte Emsigkeit entfaltet werden. Um diese drei Dinge aufzugeben, Mönche, sollten diese drei Dinge entfaltet werden.“ Das Zehnte. ติกวคฺโค เอกาทสโม. Das elfte Kapitel über die Dreier-Gruppen ist abgeschlossen. ตสฺสุทฺทานํ – Die Zusammenfassung hierzu ist: ราคทุจฺจริตวิตกฺก, สญฺญา ธาตูติ วุจฺจติ; อสฺสาทอรติตุฏฺฐิ, ทุเว จ อุทฺธจฺเจน วคฺโคติ. Leidenschaft, unrechtes Verhalten und Denken, sowie Wahrnehmung und Elemente werden genannt; Genuss, Unlust und Zufriedenheit, sowie Unruhe (zusammen mit der Schwerbelehrtbarkeit) bilden dieses Kapitel. ๑๒. สามญฺญวคฺโค 12. Das Kapitel über das Wesen des Mönchtums ๑. กายานุปสฺสีสุตฺตํ 1. Die Lehrrede über die Körperbetrachtung ๑๑๗. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุํ. กตเม ฉ? กมฺมารามตํ, ภสฺสารามตํ, นิทฺทารามตํ, สงฺคณิการามตํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุํ. 117. „Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, am Körper als ein Körperbetrachter zu verweilen. Welche sechs? Die Freude an Geschäftigkeit, die Freude am Geschwätz, die Freude am Schlaf, die Freude an Gesellschaft, unbewachte Sinnespforten und Unmäßigkeit beim Essen. Mönche, ohne diese sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, am Körper als ein Körperbetrachter zu verweilen.“ ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุํ. กตเม ฉ? กมฺมารามตํ, ภสฺสารามตํ, นิทฺทารามตํ, สงฺคณิการามตํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ, โภชเน อมตฺตญฺญุตํ – อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ กาเย กายานุปสฺสี วิหริตุ’’นฺติ. ปฐมํ. „Mönche, wenn man sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, den Körper im Körper betrachtend zu verweilen. Welche sechs? Das Gefallen an Geschäftigkeit, das Gefallen an Gerede, das Gefallen an Schlaf, das Gefallen an Gesellschaft, Unbewachtheit an den Sinnenpforten und Unmäßigkeit beim Essen – Mönche, wenn man diese sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, den Körper im Körper betrachtend zu verweilen.“ Dies ist das erste Sutta. ๒. ธมฺมานุปสฺสีสุตฺตํ 2. Dhammānupassī-Sutta (Die Lehrrede über die Betrachtung der Geistesobjekte) ๑๑๘. ‘‘ฉ, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อชฺฌตฺตํ กาเย…เป… พหิทฺธา กาเย…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา กาเย…เป… อชฺฌตฺตํ เวทนาสุ…เป… พหิทฺธา เวทนาสุ…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา เวทนาสุ…เป… อชฺฌตฺตํ จิตฺเต…เป… พหิทฺธา จิตฺเต…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา จิตฺเต…เป… อชฺฌตฺตํ ธมฺเมสุ…เป… พหิทฺธา ธมฺเมสุ…เป… อชฺฌตฺตพหิทฺธา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหริตุํ. กตเม ฉ? กมฺมารามตํ, ภสฺสารามตํ, นิทฺทารามตํ, สงฺคณิการามตํ, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตํ[Pg.392], โภชเน อมตฺตญฺญุตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อชฺฌตฺตพหิทฺธา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหริตุ’’นฺติ. ทุติยํ. 118. „Mönche, ohne sechs Dinge aufzugeben, ist man unfähig, den Körper innerlich betrachtend... äußerlich betrachtend... innerlich und äußerlich betrachtend... die Gefühle innerlich... äußerlich... innerlich und äußerlich... den Geist innerlich... äußerlich... innerlich und äußerlich... die Geistesobjekte innerlich... äußerlich... die Geistesobjekte innerlich und äußerlich betrachtend zu verweilen. Welche sechs? Das Gefallen an Geschäftigkeit, das Gefallen an Gerede, das Gefallen an Schlaf, das Gefallen an Gesellschaft, Unbewachtheit an den Sinnenpforten und Unmäßigkeit beim Essen. Mönche, wenn man diese sechs Dinge aufgibt, ist man fähig, die Geistesobjekte innerlich und äußerlich betrachtend zu verweilen.“ Dies ist das zweite Sutta. ๓. ตปุสฺสสุตฺตํ 3. Tapussa-Sutta (Die Lehrrede über Tapussa) ๑๑๙. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตปุสฺโส คหปติ ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยติ. กตเมหิ ฉหิ? พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน, อริเยน สีเลน, อริเยน ญาเณน, อริยาย วิมุตฺติยา. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตปุสฺโส คหปติ ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยตี’’ติ. ตติยํ. 119. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist der Hausvater Tapussa im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat. Mit welchen sechs? Mit unerschütterlichem Vertrauen in den Buddha, mit unerschütterlichem Vertrauen in das Dhamma, mit unerschütterlichem Vertrauen in den Sangha, mit edler Tugend, mit edlem Wissen und mit edler Befreiung. Mönche, ausgestattet mit diesen sechs Dingen ist der Hausvater Tapussa im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat.“ Dies ist das dritte Sutta. ๔-๒๓. ภลฺลิกาทิสุตฺตานิ 4-23. Bhallikādi-Suttas (Die Lehrreden über Bhallika und andere) ๑๒๐-๑๓๙. ‘‘ฉหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภลฺลิโก คหปติ…เป… สุทตฺโต คหปติ อนาถปิณฺฑิโก… จิตฺโต คหปติ มจฺฉิกาสณฺฑิโก… หตฺถโก อาฬวโก… มหานาโม สกฺโก… อุคฺโค คหปติ เวสาลิโก… อุคฺคโต คหปติ… สูรมฺพฏฺโฐ … ชีวโก โกมารภจฺโจ… นกุลปิตา คหปติ… ตวกณฺณิโก คหปติ… ปูรโณ คหปติ… อิสิทตฺโต คหปติ… สนฺธาโน คหปติ… วิจโย คหปติ… วิชยมาหิโก คหปติ… เมณฺฑโก คหปติ … วาเสฏฺโฐ อุปาสโก… อริฏฺโฐ อุปาสโก… สารคฺโค อุปาสโก ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยติ. กตเมหิ ฉหิ? พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน, อริเยน สีเลน, อริเยน ญาเณน, อริยาย วิมุตฺติยา. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ฉหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต สารคฺโค อุปาสโก ตถาคเต นิฏฺฐงฺคโต อมตทฺทโส อมตํ สจฺฉิกตฺวา อิริยตี’’ติ. เตวีสติมํ. 120-139. „Mönche, ausgestattet mit sechs Dingen ist der Hausvater Bhallika... der Hausvater Sudatta Anāthapiṇḍika... der Hausvater Citta aus Macchikāsaṇḍa... Hatthaka aus Āḷavī... Mahānāma der Sakyer... der Hausvater Ugga aus Vesālī... der Hausvater Uggata... Sūra-Ambaṭṭha... Jīvaka Komārabhacca... Nakulapitā... der Hausvater Tavakaṇṇika... der Hausvater Pūraṇa... der Hausvater Isidatta... der Hausvater Sandhāna... der Hausvater Vicaya... der Hausvater Vijayamāhika... der Hausvater Meṇḍaka... der Laienanhänger Vāseṭṭha... der Laienanhänger Ariṭṭha... der Laienanhänger Sāraggo im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat. Mit welchen sechs? Mit unerschütterlichem Vertrauen in den Buddha, mit unerschütterlichem Vertrauen in das Dhamma, mit unerschütterlichem Vertrauen in den Sangha, mit edler Tugend, mit edlem Wissen und mit edler Befreiung. Mönche, ausgestattet mit diesen sechs Dingen ist der Laienanhänger Sāraggo im Tathāgata zur Gewissheit gelangt, hat das Unsterbliche geschaut und lebt, indem er das Unsterbliche verwirklicht hat.“ Dies ist das dreiundzwanzigste Sutta. สามญฺญวคฺโค ทฺวาทสโม. Das zwölfte Kapitel: Allgemeines. ๑๓. ราคเปยฺยาลํ 13. Die Wiederholungsreihe über die Gier ๑๔๐. ‘‘ราคสฺส[Pg.393], ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ฉ? ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยํ. ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 140. „Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden. Welche sechs? Die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Hörens, die Unübertrefflichkeit des Gewinns, die Unübertrefflichkeit der Übung, die Unübertrefflichkeit des Dienens und die Unübertrefflichkeit des Gedenkens. Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“ ๑๔๑. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ฉ? พุทฺธานุสฺสติ, ธมฺมานุสฺสติ, สงฺฆานุสฺสติ, สีลานุสฺสติ, จาคานุสฺสติ, เทวตานุสฺสติ. ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 141. „Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden. Welche sechs? Das Gedenken an den Buddha, das Gedenken an das Dhamma, das Gedenken an den Sangha, das Gedenken an die Tugend, das Gedenken an die Freigebigkeit und das Gedenken an die Gottheiten. Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“ ๑๔๒. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ฉ? อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา. ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. 142. „Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden. Welche sechs? Die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung des Aufhörens. Mönche, für das direkte Wissen um die Gier sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“ Dies ist das siebte Sutta. ๑๔๓-๑๖๙. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’. 143-169. „Mönche, für das volle Verständnis... für die völlige Vernichtung... für das Aufgeben... für die Versiegung... für das Schwinden... für die Leidenschaftslosigkeit... für das Aufhören... für das Loslassen... für die Entsagung der Gier sollen sechs Dinge entfaltet werden.“ ๑๗๐-๖๔๙. ‘‘โทสสฺส…เป… โมหสฺส… โกธสฺส… อุปนาหสฺส… มกฺขสฺส… ปฬาสสฺส… อิสฺสาย… มจฺฉริยสฺส… มายาย… สาเฐยฺยสฺส… ถมฺภสฺส… สารมฺภสฺส… มานสฺส… อติมานสฺส… มทสฺส… ปมาทสฺส อภิญฺญาย…เป… ปริญฺญาย… ปริกฺขยาย… ปหนาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ. 170-649. „Für das direkte Wissen... für das volle Verständnis... für die völlige Vernichtung... für das Aufgeben... für die Versiegung... für das Schwinden... für die Leidenschaftslosigkeit... für das Aufhören... für das Loslassen... für die Entsagung von Hass... Verblendung... Zorn... Groll... Herabsetzung... Überheblichkeit... Neid... Geiz... Täuschung... Heuchelei... Starrsinn... Ungestüm... Dünkel... Übermut... Rausch... Unachtsamkeit sollen diese sechs Dinge entfaltet werden.“ Dies sagte der Erhabene. Die Mönche waren zufrieden und erfreuten sich an den Worten des Erhabenen. ราคเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ. Die Wiederholungsreihe über die Gier ist abgeschlossen. ฉกฺกนิปาตปาฬิ นิฏฺฐิตา. Das Sechser-Buch der Pali-Texte ist abgeschlossen.
हिंदी
पाली कैनन	कमेंट्री	उप-टिप्पणियाँ	अन्य
1101 पाराजिक पाळि 1102 पाचित्तिय पाळि 1103 महावग्ग पाळि (विनय) 1104 चूळवग्ग पाळि 1105 परिवार पाळि	1201 पाराजिककण्ड अट्ठकथा-1 1202 पाराजिककण्ड अट्ठकथा-2 1203 पाचित्तिय अट्ठकथा 1204 महावग्ग अट्ठकथा (विनय) 1205 चूळवग्ग अट्ठकथा 1206 परिवार अट्ठकथा	1301 सारत्थदीपनी टीका-1 1302 सारत्थदीपनी टीका-2 1303 सारत्थदीपनी टीका-3	1401 द्वेमातिकापाळि 1402 विनयसंगह अट्ठकथा 1403 वजिरबुद्धि टीका 1404 विमतिविनोदनी टीका-1 1405 विमतिविनोदनी टीका-2 1406 विनयालंकार टीका-1 1407 विनयालंकार टीका-2 1408 कंखावितरणीपुराण टीका 1409 विनयविनिच्छय-उत्तरविनिच्छय 1410 विनयविनिच्छय टीका-1 1411 विनयविनिच्छय टीका-2 1412 पाचित्यादियोजनापाळि 1413 खुद्दसिक्खा-मूलसिक्खा 8401 विसुद्धिमग्ग-1 8402 विसुद्धिमग्ग-2 8403 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-1 8404 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-2 8405 विसुद्धिमग्ग निदानकथा 8406 दीघनिकाय (पु-वि) 8407 मज्झिमनिकाय (पु-वि) 8408 संयुत्तनिकाय (पु-वि) 8409 अङ्गुत्तरनिकाय (पु-वि) 8410 विनयपिटक (पु-वि) 8411 अभिधम्मपिटक (पु-वि) 8412 अट्ठकथा (पु-वि) 8413 निरुत्तिदीपनी 8414 परमत्थदीपनी सङ्गहमहाटीकापाठ 8415 अनुदीपनीपाठ 8416 पट्ठानुद्देस दीपनीपाठ 8417 नमक्कारटीका 8418 महापणामपाठ 8419 लक्खणातो बुद्धथोमनागाथा 8420 सुतवन्दना 8421 कमलाञ्जलि 8422 जिनालंकार 8423 पज्जमधु 8424 बुद्धगुणगाथावली 8425 चूळगन्थवंस 8427 सासनवंस 8426 महावंस 8429 मोग्गल्लानब्याकरणं 8428 कच्चायनब्याकरणं 8430 सद्दनीतिप्पकरणं (पदमाला) 8431 सद्दनीतिप्पकरणं (धातुमाला) 8432 पदरूपसिद्धि 8433 मोग्गल्लानपञ्चिका 8434 पयोगसिद्धिपाठ 8435 वुत्तोदयपाठ 8436 अभिधानप्पदीपिकापाठ 8437 अभिधानप्पदीपिकाटीका 8438 सुबोधालंकारपाठ 8439 सुबोधालंकारटीका 8440 बालावतार गण्ठिपदत्थविनिच्छयसार 8446 कविदप्पणनीति 8447 नीतिमञ्जरी 8445 धम्मनीति 8444 महारहनीति 8441 लोकनीति 8442 सुत्तन्तनीति 8443 सूरस्सतीनीति 8450 चाणक्यनीति 8448 नरदक्खदीपनी 8449 चतुरारक्खदीपनी 8451 रसवाहिनी 8452 सीमविसोधनीपाठ 8453 वेस्सन्तरगीति 8454 मोग्गल्लान वुत्तिविवरणपञ्चिका 8455 थूपवंस 8456 दाठावंस 8457 धातुपाठविलासिनिया 8458 धातुवंस 8459 हत्थवनगल्लविहारवंस 8460 जिनचरितय 8461 जिनवंसदीपं 8462 तेलकटाहगाथा 8463 मिलिदटीका 8464 पदमञ्जरी 8465 पदसाधनं 8466 सद्दबिन्दुपकरणं 8467 कच्चायनधातुमञ्जुसा 8468 सामन्तकूटवण्णना
2101 सीलक्खन्धवग्ग पाळि 2102 महावग्ग पाळि (दीघ) 2103 पाथिकवग्ग पाळि	2201 सीलक्खन्धवग्ग अट्ठकथा 2202 महावग्ग अट्ठकथा (दीघ) 2203 पाथिकवग्ग अट्ठकथा	2301 सीलक्खन्धवग्ग टीका 2302 महावग्ग टीका (दीघ) 2303 पाथिकवग्ग टीका 2304 सीलक्खन्धवग्ग-अभिनवटीका-1 2305 सीलक्खन्धवग्ग-अभिनवटीका-2
3101 मूलपण्णास पाळि 3102 मज्झिमपण्णास पाळि 3103 उपरिपण्णास पाळि	3201 मूलपण्णास अट्ठकथा-1 3202 मूलपण्णास अट्ठकथा-2 3203 मज्झिमपण्णास अट्ठकथा 3204 उपरिपण्णास अट्ठकथा	3301 मूलपण्णास टीका 3302 मज्झिमपण्णास टीका 3303 उपरिपण्णास टीका
4101 सगाथावग्ग पाळि 4102 निदानवग्ग पाळि 4103 खन्धवग्ग पाळि 4104 सळायतनवग्ग पाळि 4105 महावग्ग पाळि (संयुत्त)	4201 सगाथावग्ग अट्ठकथा 4202 निदानवग्ग अट्ठकथा 4203 खन्धवग्ग अट्ठकथा 4204 सळायतनवग्ग अट्ठकथा 4205 महावग्ग अट्ठकथा (संयुत्त)	4301 सगाथावग्ग टीका 4302 निदानवग्ग टीका 4303 खन्धवग्ग टीका 4304 सळायतनवग्ग टीका 4305 महावग्ग टीका (संयुत्त)
5101 एककनिपात पाळि 5102 दुकनिपात पाळि 5103 तिकनिपात पाळि 5104 चतुक्कनिपात पाळि 5105 पञ्चकनिपात पाळि 5106 छक्कनिपात पाळि 5107 सत्तकनिपात पाळि 5108 अट्ठकादिनिपात पाळि 5109 नवकनिपात पाळि 5110 दसकनिपात पाळि 5111 एकादसकनिपात पाळि	5201 एककनिपात अट्ठकथा 5202 दुक-तिक-चतुक्कनिपात अट्ठकथा 5203 पञ्चक-छक्क-सत्तकनिपात अट्ठकथा 5204 अट्ठकादिनिपात अट्ठकथा	5301 एककनिपात टीका 5302 दुक-तिक-चतुक्कनिपात टीका 5303 पञ्चक-छक्क-सत्तकनिपात टीका 5304 अट्ठकादिनिपात टीका
6101 खुद्दकपाठ पाळि 6102 धम्मपद पाळि 6103 उदान पाळि 6104 इतिवुत्तक पाळि 6105 सुत्तनिपात पाळि 6106 विमानवत्थु पाळि 6107 पेतवत्थु पाळि 6108 थेरगाथा पाळि 6109 थेरीगाथा पाळि 6110 अपदान पाळि-1 6111 अपदान पाळि-2 6112 बुद्धवंस पाळि 6113 चरियापिटक पाळि 6114 जातक पाळि-1 6115 जातक पाळि-2 6116 महानिद्देस पाळि 6117 चूळनिद्देस पाळि 6118 पटिसम्भिदामग्ग पाळि 6119 नेत्तिप्पकरण पाळि 6120 मिलिन्दपञ्ह पाळि 6121 पेटकोपदेस पाळि	6201 खुद्दकपाठ अट्ठकथा 6202 धम्मपद अट्ठकथा-1 6203 धम्मपद अट्ठकथा-2 6204 उदान अट्ठकथा 6205 इतिवुत्तक अट्ठकथा 6206 सुत्तनिपात अट्ठकथा-1 6207 सुत्तनिपात अट्ठकथा-2 6208 विमानवत्थु अट्ठकथा 6209 पेतवत्थु अट्ठकथा 6210 थेरगाथा अट्ठकथा-1 6211 थेरगाथा अट्ठकथा-2 6212 थेरीगाथा अट्ठकथा 6213 अपदान अट्ठकथा-1 6214 अपदान अट्ठकथा-2 6215 बुद्धवंस अट्ठकथा 6216 चरियापिटक अट्ठकथा 6217 जातक अट्ठकथा-1 6218 जातक अट्ठकथा-2 6219 जातक अट्ठकथा-3 6220 जातक अट्ठकथा-4 6221 जातक अट्ठकथा-5 6222 जातक अट्ठकथा-6 6223 जातक अट्ठकथा-7 6224 महानिद्देस अट्ठकथा 6225 चूळनिद्देस अट्ठकथा 6226 पटिसम्भिदामग्ग अट्ठकथा-1 6227 पटिसम्भिदामग्ग अट्ठकथा-2 6228 नेत्तिप्पकरण अट्ठकथा	6301 नेत्तिप्पकरण टीका 6302 नेत्तिविभाविनी
7101 धम्मसङ्गणी पाळि 7102 विभङ्ग पाळि 7103 धातुकथा पाळि 7104 पुग्गलपञ्ञत्ति पाळि 7105 कथावत्थु पाळि 7106 यमक पाळि-1 7107 यमक पाळि-2 7108 यमक पाळि-3 7109 पट्ठान पाळि-1 7110 पट्ठान पाळि-2 7111 पट्ठान पाळि-3 7112 पट्ठान पाळि-4 7113 पट्ठान पाळि-5	7201 धम्मसङ्गणि अट्ठकथा 7202 सम्मोहविनोदनी अट्ठकथा 7203 पञ्चपकरण अट्ठकथा	7301 धम्मसङ्गणी-मूलटीका 7302 विभङ्ग-मूलटीका 7303 पञ्चपकरण-मूलटीका 7304 धम्मसङ्गणी-अनुटीका 7305 पञ्चपकरण-अनुटीका 7306 अभिधम्मावतारो-नामरूपपरिच्छेदो 7307 अभिधम्मत्थसङ्गहो 7308 अभिधम्मावतार-पुराणटीका 7309 अभिधम्ममातिकापाळि

Indonesia
Kanon Pali	Komentar	Sub-komentar	Lainnya
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

日文
パーリ仏典	註釈書	副註釈書	その他
1101 パーラージカ・パーリ 1102 パーチッティヤ・パーリ 1103 マハーヴァッガ・パーリ（ヴィナヤ） 1104 チューラヴァッガ・パーリ 1105 パリヴァーラ・パーリ	1201 パーラージカカンダ・アッタカター-1 1202 パーラージカカンダ・アッタカター-2 1203 パーチッティヤ・アッタカター 1204 マハーヴァッガ・アッタカター（ヴィナヤ） 1205 チューラヴァッガ・アッタカター 1206 パリヴァーラ・アッタカター	1301 サーラッタディーパニー・ティーカー-1 1302 サーラッタディーパニー・ティーカー-2 1303 サーラッタディーパニー・ティーカー-3	1401 ドヴェマーティカー・パーリ 1402 ヴィナヤサンガハ・アッタカター 1403 ヴァジラブッディ・ティーカー 1404 ヴィマティヴィノーダニー・ティーカー-1 1405 ヴィマティヴィノーダニー・ティーカー-2 1406 ヴィナヤーランカーラ・ティーカー-1 1407 ヴィナヤーランカーラ・ティーカー-2 1408 カンカーウィタラニープラーナ・ティーカー 1409 ヴィナヤヴィニッチャヤ-ウッタラヴィニッチャヤ 1410 ヴィナヤヴィニッチャヤ・ティーカー-1 1411 ヴィナヤヴィニッチャヤ・ティーカー-2 1412 パーチッティヤーディヨージャナー・パーリ 1413 クッダシッカー-ムーラシッカー 8401 ヴィスッディマッガ-1 8402 ヴィスッディマッガ-2 8403 ヴィスッディマッガ・マハーティーカー-1 8404 ヴィスッディマッガ・マハーティーカー-2 8405 ヴィスッディマッガ・ニダーナカター 8406 ディーガニカーヤ（プ・ヴィ） 8407 マッジマニカーヤ（プ・ヴィ） 8408 サンユッタニカーヤ（プ・ヴィ） 8409 アングッタラニカーヤ（プ・ヴィ） 8410 ヴィナヤピタカ（プ・ヴィ） 8411 アビダンマピタカ（プ・ヴィ） 8412 アッタカター（プ・ヴィ） 8413 ニルッティディーパニー 8414 パラマッタディーパニー・サンガハマハーティカーパータ 8415 アヌディーパニーパータ 8416 パッターヌッデーサ・ディーパニーパータ 8417 ナマッカラ・ティーカー 8418 マハーパナーマ・パータ 8419 ラッカナート・ブッダトーマナーガーター 8420 スタヴァンダナー 8421 カマラーニャジャリ 8422 ジナランカーラ 8423 パッジャマドゥ 8424 ブッダグナガーター・ヴァリー 8425 チューラガンタヴァンサ 8427 サーサナヴァンサ 8426 マハーヴァンサ 8429 モッガラーナ・ビャーカラナン 8428 カッチャーヤナ・ビャーカラナン 8430 サッダニーティッパカラナン（パダマーラー） 8431 サッダニーティッパカラナン（ダートゥマーラー） 8432 パダルーパシッディ 8433 モッガラーナ・パンチカー 8434 パヨーガシッディ・パータ 8435 ヴットーダヤ・パータ 8436 アビダーナッパディーピカー・パータ 8437 アビダーナッパディーピカー・ティーカー 8438 スボーダーランカーラ・パータ 8439 スボーダーランカーラ・ティーカー 8440 バーラーヴァターラ・ガンティパダッタヴィニッチャヤサーラ 8446 カヴィダッパナニーティ 8447 ニーティマンジャリー 8445 ダンマニーティ 8444 マハーラハニーティ 8441 ローカニーティ 8442 スタンタニーティ 8443 スーラッサティニーティ 8450 チャーナキャニーティ 8448 ナラダッカディーパニー 8449 チャトゥラーラッカディーパニー 8451 ラサヴァーヒニー 8452 シーマヴィソーダニー・パータ 8453 ヴェッサンタラ・ギーティ 8454 モッガラーナ・ヴッティヴィヴァラナパンチカー 8455 トゥーパヴァンサ 8456 ダーターヴァンサ 8457 ダートゥパータヴィラーヴィシニヤー 8458 ダートゥヴァンサ 8459 ハッタヴァナッガラヴィハーラヴァンサ 8460 ジナチャリタヤ 8461 ジナヴァンサディーパン 8462 テーラカターガーター 8463 ミリダ・ティーカー 8464 パダマンジャリー 8465 パダサーダナン 8466 サッダビンドゥパカラナン 8467 カッチャーヤナ・ダートゥマンジューサー 8468 サーマンタクータ・ヴァンナナー
2101 シーラッカンダワッガ・パーリ 2102 マハーワッガ・パーリ（ディーガ） 2103 パーティカワッガ・パーリ	2201 シーラッカンダワッガ・アッタカター 2202 マハーワッガ・アッタカター（ディーガ） 2203 パーティカワッガ・アッタカター	2301 シーラッカンダワッガ・ティーカー 2302 マハーワッガ・ティーカー（ディーガ） 2303 パーティカワッガ・ティーカー 2304 シーラッカンダワッガ・アビナワティーカー-1 2305 シーラッカンダワッガ・アビナワティーカー-2
3101 ムーラパンナーサ・パーリ 3102 マッジマパンナーサ・パーリ 3103 ウパリパンナーサ・パーリ	3201 ムーラパンナーサ・アッタカター-1 3202 ムーラパンナーサ・アッタカター-2 3203 マッジマパンナーサ・アッタカター 3204 ウパリパンナーサ・アッタカター	3301 ムーラパンナーサ・ティーカー 3302 マッジマパンナーサ・ティーカー 3303 ウパリパンナーサ・ティーカー
4101 サガーター・ワッガ・パーリ 4102 ニダーナ・ワッガ・パーリ 4103 カンダ・ワッガ・パーリ 4104 サラーヤタナ・ワッガ・パーリ 4105 マハーワッガ・パーリ（サンユッタ）	4201 サガーター・ワッガ・アッタカター 4202 ニダーナ・ワッガ・アッタカター 4203 カンダ・ワッガ・アッタカター 4204 サラーヤタナ・ワッガ・アッタカター 4205 マハーワッガ・アッタカター（サンユッタ）	4301 サガーター・ワッガ・ティーカー 4302 ニダーナ・ワッガ・ティーカー 4303 カンダ・ワッガ・ティーカー 4304 サラーヤタナ・ワッガ・ティーカー 4305 マハーワッガ・ティーカー（サンユッタ）
5101 エーカカニパータ・パーリ 5102 ドゥカニパータ・パーリ 5103 ティカニパータ・パーリ 5104 チャトゥッカニパータ・パーリ 5105 パンチャカニパータ・パーリ 5106 チャッカニパータ・パーリ 5107 サッタカニパータ・パーリ 5108 アッタカーディニパータ・パーリ 5109 ナヴァカニパータ・パーリ 5110 ダサカニパータ・パーリ 5111 エーカーダサカニパータ・パーリ	5201 エーカカニパータ・アッタカター 5202 ドゥカ・ティカ・チャトゥッカニパータ・アッタカター 5203 パンチャカ・チャッカ・サッタカニパータ・アッタカター 5204 アッタカーディニパータ・アッタカター	5301 エーカカニパータ・ティーカー 5302 ドゥカ・ティカ・チャトゥッカニパータ・ティーカー 5303 パンチャカ・チャッカ・サッタカニパータ・ティーカー 5304 アッタカーディニパータ・ティーカー
6101 クッダカパータ・パーリ 6102 ダンマパダ・パーリ 6103 ウダーナ・パーリ 6104 イティヴッタカ・パーリ 6105 スッタニパータ・パーリ 6106 ヴィマーナヴァットゥ・パーリ 6107 ペーヴァットゥ・パーリ 6108 テーラガーター・パーリ 6109 テーリーガーター・パーリ 6110 アパダーナ・パーリ-1 6111 アパダーナ・パーリ-2 6112 ブッダヴァンサ・パーリ 6113 チャリヤーピタカ・パーリ 6114 ジャータカ・パーリ-1 6115 ジャータカ・パーリ-2 6116 マハーニッデーサ・パーリ 6117 チューラニッデーサ・パーリ 6118 パティサンビダーマッガ・パーリ 6119 ネッティッパカラナ・パーリ 6120 ミリンダパンハ・パーリ 6121 ペータコーパデーサ・パーリ	6201 クッダカパータ・アッタカター 6202 ダンマパダ・アッタカター-1 6203 ダンマパダ・アッタカター-2 6204 ウダーナ・アッタカター 6205 イティヴッタカ・アッタカター 6206 スッタニパータ・アッタカター-1 6207 スッタニパータ・アッタカター-2 6208 ヴィマーナヴァットゥ・アッタカター 6209 ペータヴァットゥ・アッタカター 6210 テーラガーター・アッタカター-1 6211 テーラガーター・アッタカター-2 6212 テーリーガーター・アッタカター 6213 アパダーナ・アッタカター-1 6214 アパダーナ・アッタカター-2 6215 ブッダヴァンサ・アッタカター 6216 チャリヤーピタカ・アッタカター 6217 ジャータカ・アッタカター-1 6218 ジャータカ・アッタカター-2 6219 ジャータカ・アッタカター-3 6220 ジャータカ・アッタカター-4 6221 ジャータカ・アッタカター-5 6222 ジャータカ・アッタカター-6 6223 ジャータカ・アッタカター-7 6224 マハーニッデーサ・アッタカター 6225 チューラニッデーサ・アッタカター 6226 パティサンビダーマッガ・アッタカター-1 6227 パティサンビダーマッガ・アッタカター-2 6228 ネッティッパカラナ・アッタカター	6301 ネッティッパカラナ・ティーカー 6302 ネッティヴィバーヴィニー
7101 ダンマサンガニー・パーリ 7102 ヴィバンガ・パーリ 7103 ダートゥカター・パーリ 7104 プッガラパンニャッティ・パーリ 7105 カター・ヴァットゥ・パーリ 7106 ヤマカ・パーリ-1 7107 ヤマカ・パーリ-2 7108 ヤマカ・パーリ-3 7109 パッターナ・パーリ-1 7110 パッターナ・パーリ-2 7111 パッターナ・パーリ-3 7112 パッターナ・パーリ-4 7113 パッターナ・パーリ-5	7201 ダンマサンガニ・アッタカター 7202 サンモーハヴィノーダニー・アッタカター 7203 パンチャパカラナ・アッタカター	7301 ダンマサンガニー・ムーラティーカー 7302 ヴィバンガ・ムーラティーカー 7303 パンチャパカラナ・ムーラティーカー 7304 ダンマサンガニー・アヌティーカー 7305 パンチャパカラナ・アヌティーカー 7306 アビダンマーヴァターロ・ナーマルーパパリッチェード 7307 アビダンマッタ・サンガホ 7308 アビダンマーヴァターラ・プラーナティーカー 7309 アビダンマ・マーティカーパーリ

ខ្មែរ
ព្រះត្រៃបិដកបាលី	អដ្ឋកថា	ដីកា	ផ្សេងទៀត
1101 បារាជិកបាឡិ 1102 បាចិត្តិយបាឡិ 1103 មហាវគ្គបាឡិ (វិន័យ) 1104 ចូឡវគ្គបាឡិ 1105 បរិវារបាឡិ	1201 បារាជិកកណ្ឌអដ្ឋកថា-១ 1202 បារាជិកកណ្ឌអដ្ឋកថា-២ 1203 បាចិត្តិយអដ្ឋកថា 1204 មហាវគ្គអដ្ឋកថា (វិន័យ) 1205 ចូឡវគ្គអដ្ឋកថា 1206 បរិវារអដ្ឋកថា	1301 សារត្ថទីបនីដីកា-១ 1302 សារត្ថទីបនីដីកា-២ 1303 សារត្ថទីបនីដីកា-៣	1401 ទ្វេមាតិកាបាឡិ 1402 វិនយសង្គហអដ្ឋកថា 1403 វជិរពុទ្ធិដីកា 1404 វិមតិវិនោទនីដីកា-១ 1405 វិមតិវិនោទនីដីកា-២ 1406 វិនយាលង្ការដីកា-១ 1407 វិនយាលង្ការដីកា-២ 1408 កង្ខាវិតរណីបុរាណដីកា 1409 វិនយវិនិច្ឆយ-ឧត្តរវិនិច្ឆយ 1410 វិនយវិនិច្ឆយដីកា-១ 1411 វិនយវិនិច្ឆយដីកា-២ 1412 បាចិត្យាទិយោជនាបាឡិ 1413 ខុទ្ទសិក្ខា-មូលសិក្ខា 8401 វិសុទ្ធិមគ្គ-១ 8402 វិសុទ្ធិមគ្គ-២ 8403 វិសុទ្ធិមគ្គ-មហាដីកា-១ 8404 វិសុទ្ធិមគ្គ-មហាដីកា-២ 8405 វិសុទ្ធិមគ្គ និទានកថា 8406 ទីឃនិកាយ (បុ-វិ) 8407 មជ្ឈិមនិកាយ (បុ-វិ) 8408 សំយុត្តនិកាយ (បុ-វិ) 8409 អង្គុត្តរនិកាយ (បុ-វិ) 8410 វិនយបិដក (បុ-វិ) 8411 អភិធម្មបិដក (បុ-វិ) 8412 អដ្ឋកថា (បុ-វិ) 8413 និរុត្តិទីបនី 8414 បរមត្ថទីបនី សង្គហមហាដីកាបាឋ 8415 អនុទីបនីបាឋ 8416 បដ្ឋានុទ្ទេស ទីបនីបាឋ 8417 នមក្ការដីកា 8418 មហាបណាមបាឋ 8419 លក្ខណាតោ ពុទ្ធថោមនាគាថា 8420 សុតវន្ទនា 8421 កមលាញ្ជលិ 8422 ជិនាលង្ការ 8423 បជ្ជមធុ 8424 ពុទ្ធគុណគាថាវលី 8425 ចូឡគន្ថវង្ស 8427 សាសនវង្ស 8426 មហាវង្ស 8429 មោគ្គល្លានព្យាករណំ 8428 កច្ចាយនព្យាករណំ 8430 សទ្ទនីតិប្បករណំ (បទមាលា) 8431 សទ្ទនីតិប្បករណំ (ធាតុមាលា) 8432 បទរូបសិទ្ធិ 8433 មោគ្គល្លានបញ្ចិកា 8434 បយោគសិទ្ធិបាឋ 8435 វុត្តោទយបាឋ 8436 អភិធានប្បទីបិកាបាឋ 8437 អភិធានប្បទីបិកាដីកា 8438 សុពោធាលង្ការបាឋ 8439 សុពោធាលង្ការដីកា 8440 បាលាវតារ គណ្ឋិបទត្ថវិនិច្ឆយសារ 8446 កវិទប្បណនីតិ 8447 នីតិមញ្ជរី 8445 ធម្មនីតិ 8444 មហារហនីតិ 8441 លោកនីតិ 8442 សុត្តន្តនីតិ 8443 សូរស្សតិនីតិ 8450 ចាណក្យនីតិ 8448 នរទក្ខទីបនី 8449 ចតុរារក្ខទីបនី 8451 រសវាហិនី 8452 សីមវិសោធនីបាឋ 8453 វេស្សន្តរគីតិ 8454 មោគ្គល្លាន វុត្តិវិវរណបញ្ចិកា 8455 ថូបវង្ស 8456 ទាឋាវង្ស 8457 ធាតុបាឋវិលាសិនិយា 8458 ធាតុវង្ស 8459 ហត្ថវនគល្លវិហារវង្ស 8460 ជិនចរិតយ 8461 ជិនវង្សទីបំ 8462 តេលកដាហគាថា 8463 មិលិទដីកា 8464 បទមញ្ជរី 8465 បទសាធនំ 8466 សទ្ទពិន្ទុបករណំ 8467 កច្ចាយនធាតុមញ្ជុសា 8468 សាមន្តកូដវណ្ណនា
2101 សីលក្ខន្ធវគ្គបាឡិ 2102 មហាវគ្គបាឡិ (ទីឃ) 2103 បាថិកវគ្គបាឡិ	2201 សីលក្ខន្ធវគ្គអដ្ឋកថា 2202 មហាវគ្គអដ្ឋកថា (ទីឃ) 2203 បាថិកវគ្គអដ្ឋកថា	2301 សីលក្ខន្ធវគ្គដីកា 2302 មហាវគ្គដីកា (ទីឃ) 2303 បាថិកវគ្គដីកា 2304 សីលក្ខន្ធវគ្គ-អភិនវដីកា-១ 2305 សីលក្ខន្ធវគ្គ-អភិនវដីកា-២
3101 មូលបណ្ណាសបាឡិ 3102 មជ្ឈិមបណ្ណាសបាឡិ 3103 ឧបរិបណ្ណាសបាឡិ	3201 មូលបណ្ណាសអដ្ឋកថា-១ 3202 មូលបណ្ណាសអដ្ឋកថា-២ 3203 មជ្ឈិមបណ្ណាសអដ្ឋកថា 3204 ឧបរិបណ្ណាសអដ្ឋកថា	3301 មូលបណ្ណាសដីកា 3302 មជ្ឈិមបណ្ណាសដីកា 3303 ឧបរិបណ្ណាសដីកា
4101 សគាថាវគ្គបាឡិ 4102 និទានវគ្គបាឡិ 4103 ខន្ធវគ្គបាឡិ 4104 សឡាយតនវគ្គបាឡិ 4105 មហាវគ្គបាឡិ (សំយុត្ត)	4201 សគាថាវគ្គអដ្ឋកថា 4202 និទានវគ្គអដ្ឋកថា 4203 ខន្ធវគ្គអដ្ឋកថា 4204 សឡាយតនវគ្គអដ្ឋកថា 4205 មហាវគ្គអដ្ឋកថា (សំយុត្ត)	4301 សគាថាវគ្គដីកា 4302 និទានវគ្គដីកា 4303 ខន្ធវគ្គដីកា 4304 សឡាយតនវគ្គដីកា 4305 មហាវគ្គដីកា (សំយុត្ត)
5101 ឯកកនិបាតបាឡិ 5102 ទុកនិបាតបាឡិ 5103 តិកនិបាតបាឡិ 5104 ចតុក្កនិបាតបាឡិ 5105 បញ្ចកនិបាតបាឡិ 5106 ឆក្កនិបាតបាឡិ 5107 សត្តកនិបាតបាឡិ 5108 អដ្ឋកាទិនិបាតបាឡិ 5109 នវកនិបាតបាឡិ 5110 ទសកនិបាតបាឡិ 5111 ឯកាទសកនិបាតបាឡិ	5201 ឯកកនិបាតអដ្ឋកថា 5202 ទុក-តិក-ចតុក្កនិបាតអដ្ឋកថា 5203 បញ្ចក-ឆក្ក-សត្តកនិបាតអដ្ឋកថា 5204 អដ្ឋកាទិនិបាតអដ្ឋកថា	5301 ឯកកនិបាតដីកា 5302 ទុក-តិក-ចតុក្កនិបាតដីកា 5303 បញ្ចក-ឆក្ក-សត្តកនិបាតដីកា 5304 អដ្ឋកាទិនិបាតដីកា
6101 ខុទ្ទកបាឋបាឡិ 6102 ធម្មបទបាឡិ 6103 ឧទានបាឡិ 6104 ឥតិវុត្តកបាឡិ 6105 សុត្តនិបាតបាឡិ 6106 វិមានវត្ថុបាឡិ 6107 បេតវត្ថុបាឡិ 6108 ថេរគាថាបាឡិ 6109 ថេរីគាថាបាឡិ 6110 អបទានបាឡិ-១ 6111 អបទានបាឡិ-២ 6112 ពុទ្ធវង្សបាឡិ 6113 ចរិយាបិដកបាឡិ 6114 ជាតកបាឡិ-១ 6115 ជាតកបាឡិ-២ 6116 មហានិទ្ទេសបាឡិ 6117 ចូឡនិទ្ទេសបាឡិ 6118 បដិសម្ភិទាមគ្គបាឡិ 6119 នេត្តិប្បករណបាឡិ 6120 មិលិន្ទបញ្ហាបាឡិ 6121 បេដកោបទេសបាឡិ	6201 ខុទ្ទកបាឋអដ្ឋកថា 6202 ធម្មបទអដ្ឋកថា-១ 6203 ធម្មបទអដ្ឋកថា-២ 6204 ឧទានអដ្ឋកថា 6205 ឥតិវុត្តកអដ្ឋកថា 6206 សុត្តនិបាតអដ្ឋកថា-១ 6207 សុត្តនិបាតអដ្ឋកថា-២ 6208 វិមានវត្ថុអដ្ឋកថា 6209 បេតវត្ថុអដ្ឋកថា 6210 ថេរគាថាអដ្ឋកថា-១ 6211 ថេរគាថាអដ្ឋកថា-២ 6212 ថេរីគាថាអដ្ឋកថា 6213 អបទានអដ្ឋកថា-១ 6214 អបទានអដ្ឋកថា-២ 6215 ពុទ្ធវង្សអដ្ឋកថា 6216 ចរិយាបិដកអដ្ឋកថា 6217 ជាតកអដ្ឋកថា-១ 6218 ជាតកអដ្ឋកថា-២ 6219 ជាតកអដ្ឋកថា-៣ 6220 ជាតកអដ្ឋកថា-៤ 6221 ជាតកអដ្ឋកថា-៥ 6222 ជាតកអដ្ឋកថា-៦ 6223 ជាតកអដ្ឋកថា-៧ 6224 មហានិទ្ទេសអដ្ឋកថា 6225 ចូឡនិទ្ទេសអដ្ឋកថា 6226 បដិសម្ភិទាមគ្គអដ្ឋកថា-១ 6227 បដិសម្ភិទាមគ្គអដ្ឋកថា-២ 6228 នេត្តិប្បករណអដ្ឋកថា	6301 នេត្តិប្បករណដីកា 6302 នេត្តិវិភាវិនី
7101 ធម្មសង្គណីបាឡិ 7102 វិភង្គបាឡិ 7103 ធាតុកថាបាឡិ 7104 បុគ្គលបញ្ញត្តិបាឡិ 7105 កថាវត្ថុបាឡិ 7106 យមកបាឡិ-១ 7107 យមកបាឡិ-២ 7108 យមកបាឡិ-៣ 7109 បដ្ឋានបាឡិ-១ 7110 បដ្ឋានបាឡិ-២ 7111 បដ្ឋានបាឡិ-៣ 7112 បដ្ឋានបាឡិ-៤ 7113 បដ្ឋានបាឡិ-៥	7201 ធម្មសង្គណិអដ្ឋកថា 7202 សម្មោហវិនោទនីអដ្ឋកថា 7203 បញ្ចបករណអដ្ឋកថា	7301 ធម្មសង្គណី-មូលដីកា 7302 វិភង្គ-មូលដីកា 7303 បញ្ចបករណ-មូលដីកា 7304 ធម្មសង្គណី-អនុដីកា 7305 បញ្ចបករណ-អនុដីកា 7306 អភិធម្មាវតារោ-នាមរូបបរិច្ឆេទោ 7307 អភិធម្មត្ថសង្គហោ 7308 អភិធម្មាវតារ-បុរាណដីកា 7309 អភិធម្មមាតិកាបាឡិ

한국인
팔리 대장경	주석서	부주석서	기타
1101 빠라지카 빨리 1102 빠찟띠야 빨리 1103 마하왁가 빨리 (비나야) 1104 출라왁가 빨리 1105 빠리와라 빨리	1201 빠라지까깐다 앗타카타-1 1202 빠라지까깐다 앗타카타-2 1203 빠찟띠야 앗타카타 1204 마하왁가 앗타카타 (비나야) 1205 출라왁가 앗타카타 1206 빠리와라 앗타카타	1301 사랏타디빠니 띠까-1 1302 사랏타디빠니 띠까-2 1303 사랏타디빠니 띠까-3	1401 드베마띠까빨리 1402 위나야상가하 앗타카타 1403 와지라붓디 띠까 1404 위마띠위노다니 띠까-1 1405 위마띠위노다니 띠까-2 1406 위나야랑까라 띠까-1 1407 위나야랑까라 띠까-2 1408 깡카위따라니뿌라나 띠까 1409 위나야위닛차야-웃따라위닛차야 1410 위나야위닛차야 띠까-1 1411 위나야위닛차야 띠까-2 1412 빠찟땨디요자나빨리 1413 쿳닷시카-물라시카 8401 위숟디막가-1 8402 위숟디막가-2 8403 위숟디막가-마하띠까-1 8404 위숟디막가-마하띠까-2 8405 위숟디막가 니다나까타 8406 디가니까야 (뿌-위) 8407 맛지마니까야 (뿌-위) 8408 삼윳따니까야 (뿌-위) 8409 앙굳따라니까야 (뿌-위) 8410 위나야삐따까 (뿌-위) 8411 아비담마삐따까 (뿌-위) 8412 앗타카타 (뿌-위) 8413 니룻띠디빠니 8414 빠라맛타디빠니 상가하마하띠까빠타 8415 아누디빠니빠타 8416 빳타누ㄸ데사 디빠니빠타 8417 나막까라띠까 8418 마하빠나마빠타 8419 락카나또 붓다토마나가타 8420 수타완다나 8421 까말란자리 8422 지나랑까라 8423 빳자마두 8424 붓다구나가타왈리 8425 출라간타왕사 8427 사사나왕사 8426 마하왕사 8429 목갈라나뱌까라낭 8428 깟차야나뱌까라낭 8430 삿다니띠빠까라낭 (빠다말라) 8431 삿다니띠빠까라낭 (다두말라) 8432 빠다루빠싣디 8433 목갈라나빤찌까 8434 빠요가싣디빠타 8435 붇또다야빠타 8436 아비다나빠디피까빠타 8437 아비다나빠디피까띠까 8438 수보다랑까라빠타 8439 수보다랑까라띠까 8440 발라와따라 간티빠닷타위닛차야사라 8446 까위닷빠나니띠 8447 니띠만자리 8445 담마니띠 8444 마하라하니띠 8441 로까니띠 8442 숫딴따니띠 8443 수랏사띠니띠 8450 짜낙야니띠 8448 나라닥카디빠니 8449 짜뚜라락카디빠니 8451 라사와히니 8452 시마위소다니빠타 8453 웨산따라기띠 8454 목갈라나 붇띠위와라나빤찌까 8455 투빠왕사 8456 다타왕사 8457 다두빠타윌라시니야 8458 다두왕사 8459 핟타와나갈라위하라왕사 8460 지나짜리따야 8461 지나왕사디빵 8462 떼라까타하가타 8463 밀리다띠까 8464 빠다만자리 8465 빠다사다낭 8466 삿다빈두빠까라낭 8467 깟차야나다두만주사 8468 사만따꿋타완나나
2101 실락칸다왁가 빨리 2102 마하왁가 빨리 (디가) 2103 빠티까왁가 빨리	2201 실락칸다왁가 앗타카타 2202 마하왁가 앗타카타 (디가) 2203 빠티까왁가 앗타카타	2301 실락칸다왁가 띠까 2302 마하왁가 띠까 (디가) 2303 빠티까왁가 띠까 2304 실락칸다왁가-아비나와띠까-1 2305 실락칸다왁가-아비나와띠까-2
3101 물라빤나사 빨리 3102 맛지마빤나사 빨리 3103 우빠리빤나사 빨리	3201 물라빤나사 앗타카타-1 3202 물라빤나사 앗타카타-2 3203 맛지마빤나사 앗타카타 3204 우빠리빤나사 앗타카타	3301 물라빤나사 띠까 3302 맛지마빤나사 띠까 3303 우빠리빤나사 띠까
4101 사가타왁가 빨리 4102 니다나왁가 빨리 4103 칸다왁가 빨리 4104 살라야따나왁가 빨리 4105 마하왁가 빨리 (삼윳따)	4201 사가타왁가 앗타카타 4202 니다나왁가 앗타카타 4203 칸다왁가 앗타카타 4204 살라야따나왁가 앗타카타 4205 마하왁가 앗타카타 (삼윳따)	4301 사가타왁가 띠까 4302 니다나왁가 띠까 4303 칸다왁가 띠까 4304 살라야따나왁가 띠까 4305 마하왁가 띠까 (삼윳따)
5101 에까까니빠따 빨리 5102 두까니빠따 빨리 5103 띠까니빠따 빨리 5104 짜뚝까니빠따 빨리 5105 빤짜까니빠따 빨리 5106 착까니빠따 빨리 5107 삿따까니빠따 빨리 5108 앗타까디니빠따 빨리 5109 나와까니빠따 빨리 5110 다사까니빠따 빨리 5111 에까다사까니빠따 빨리	5201 에까까니빠따 앗타카타 5202 두까-띠까-짜뚝까니빠따 앗타카타 5203 빤짜까-착까-삿따까니빠따 앗타카타 5204 앗타까디니빠따 앗타카타	5301 에까까니빠따 띠까 5302 두까-띠까-짜뚝까니빠따 띠까 5303 빤짜까-착까-삿따까니빠따 띠까 5304 앗타까디니빠따 띠까
6101 쿳닥까빠타 빨리 6102 담마빠다 빨리 6103 우다나 빨리 6104 이띠웃따까 빨리 6105 숫따니빠따 빨리 6106 위마나왓투 빨리 6107 베따왓투 빨리 6108 테라가타 빨리 6109 테리가타 빨리 6110 아빠다나 빨리-1 6111 아빠다나 빨리-2 6112 붓다왕사 빨리 6113 짜리야삐따까 빨리 6114 자따까 빨리-1 6115 자따까 빨리-2 6116 마하닷데사 빨리 6117 출라닷데사 빨리 6118 빠티삼비다막가 빨리 6119 넷띠빠까라나 빨리 6120 밀린다빤하 빨리 6121 뻬따꼬빠데사 빨리	6201 쿳닥까빠타 앗타카타 6202 담마빠다 앗타카타-1 6203 담마빠다 앗타카타-2 6204 우다나 앗타카타 6205 이띠웃따까 앗타카타 6206 숫따니빠따 앗타카타-1 6207 숫따니빠따 앗타카타-2 6208 위마나왓투 앗타카타 6209 베따왓투 앗타카타 6210 테라가타 앗타카타-1 6211 테라가타 앗타카타-2 6212 테리가타 앗타카타 6213 아빠다나 앗타카타-1 6214 아빠다나 앗타카타-2 6215 붓다왕사 앗타카타 6216 짜리야삐따까 앗타카타 6217 자따까 앗타카타-1 6218 자따까 앗타카타-2 6219 자따까 앗타카타-3 6220 자따까 앗타카타-4 6221 자따까 앗타카타-5 6222 자따까 앗타카타-6 6223 자따까 앗타카타-7 6224 마하닷데사 앗타카타 6225 출라닷데사 앗타카타 6226 빠티삼비다막가 앗타카타-1 6227 빠티삼비다막가 앗타카타-2 6228 넷띠빠까라나 앗타카타	6301 넷띠빠까라나 띠까 6302 넷띠위바비니
7101 담마상가니 빨리 7102 위방가 빨리 7103 다뚜까타 빨리 7104 뿍갈라빤냣띠 빨리 7105 까타왓투 빨리 7106 야마까 빨리-1 7107 야마까 빨리-2 7108 야마까 빨리-3 7109 빳타나 빨리-1 7110 빳타나 빨리-2 7111 빳타나 빨리-3 7112 빳타나 빨리-4 7113 빳타나 빨리-5	7201 담마상가니 앗타카타 7202 삼모하위노다니 앗타카타 7203 빤짜빠까라나 앗타카타	7301 담마상가니-물라띠까 7302 위방가-물라띠까 7303 빤짜빠까라나-물라띠까 7304 담마상가니-아누띠까 7305 빤짜빠까라나-아누띠까 7306 아비담마와따로-나마루빠빠릳체도 7307 아비담맛타상가호 7308 아비담마와따라-뿌라나띠까 7309 아비담마마띠까빨리

ອັກສອນລາວ
ປາລີ	ອັດຖະກະຖາ	ຏີກາ	ອັນຍາ
1101 ປາຣາຊິກະ ປາລີ 1102 ປາຈິດຕິຍະ ປາລີ 1103 ມະຫາວັກຄະ ປາລີ (ວິໄນ) 1104 ຈູລະວັກຄະ ປາລີ 1105 ປະລິວາລະ ປາລີ	1201 ປາຣາຊິກະກັນທະ ອັດຖະກະຖາ-1 1202 ປາຣາຊິກະກັນທະ ອັດຖະກະຖາ-2 1203 ປາຈິດຕິຍະ ອັດຖະກະຖາ 1204 ມະຫາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ (ວິໄນ) 1205 ຈູລະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 1206 ປະລິວາລະ ອັດຖະກະຖາ	1301 ສາຣັດຖະທີປະນີ ຏີກາ-1 1302 ສາຣັດຖະທີປະນີ ຏີກາ-2 1303 ສາຣັດຖະທີປະນີ ຏີກາ-3	1401 ທເວມາຕິກາປາລີ 1402 ວິນະຍະສັງຄະຫະ ອັດຖະກະຖາ 1403 ວະຊິລະພຸດທິ ຏີກາ 1404 ວິມະຕິວິໂນທະນີ ຏີກາ-1 1405 ວິມະຕິວິໂນທະນີ ຏີກາ-2 1406 ວິນະຍາລັງກາລະ ຏີກາ-1 1407 ວິນະຍາລັງກາລະ ຏີກາ-2 1408 ກັງຂາວິຕະຣະນີປຸຣານະ ຏີກາ 1409 ວິນະຍະວິນິດສະຍະ-ອຸຕຕະຣະວິນິດສະຍະ 1410 ວິນະຍະວິນິດສະຍະ ຏີກາ-1 1411 ວິນະຍະວິນິດສະຍະ ຏີກາ-2 1412 ປາຈິຕະຍາທິໂຍຊະນາປາລີ 1413 ຂຸທະທະສິກຂາ-ມູລະສິກຂາ 8401 ວິສຸດທິມັກຄະ-1 8402 ວິສຸດທິມັກຄະ-2 8403 ວິສຸດທິມັກຄະ-ມະຫາຏີກາ-1 8404 ວິສຸດທິມັກຄະ-ມະຫາຏີກາ-2 8405 ວິສຸດທິມັກຄະ ນິທານະກະຖາ 8406 ທີຆະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8407 ມັດຊິມະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8408 ສັງຍຸຕຕະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8409 ອັງຄຸຕຕະລະນິກາຍະ (ປຸ-ວິ) 8410 ວິນະຍະປິຕະກະ (ປຸ-ວິ) 8411 ອະພິທັມມະປິຕະກະ (ປຸ-ວິ) 8412 ອັດຖະກະຖາ (ປຸ-ວິ) 8413 ນິລຸຕຕິທີປະນີ 8414 ປະຣະມັດຖະທີປະນີ ສັງຄະຫະມະຫາຏີກາປາຖະ 8415 ອະນຸທີປະນີປາຖະ 8416 ປັດຖານຸທເທສະ ທີປະນີປາຖະ 8417 ນະມັກກາລະຏີກາ 8418 ມະຫາປະຖາມະປາຖະ 8419 ລັກຂະນາໂຕ ພຸດທະຖະມະນາຄາຖາ 8420 ສຸຕະວັນທະນາ 8421 ກະມະລາຍຈະລິ 8422 ຊິນາລັງກາລະ 8423 ປັດຊະມະທຸ 8424 ພຸດທະຄຸນະຄາຖາວະລີ 8425 ຈູລະຄັນຖະວັງສະ 8426 ມະຫາວັງສະ 8427 ສາສະນະວັງສະ 8428 ກັດຈາຍະນະພະຍາກະລະນັງ 8429 ມົກຄັນທານະພະຍາກະລະນັງ 8430 ສັດທະນີຕິປະກະລະນັງ (ປະທະມາລາ) 8431 ສັດທະນີຕິປະກະລະນັງ (ຘາຕຸມາລາ) 8432 ປະທະຣູປະສິດທິ 8433 ໂມຄັນທານະປັນຈິກາ 8434 ປະໂຍຄະສິດທິປາຖະ 8435 ວຸຕະໂທຍະປາຖະ 8436 ອະພິທານະປະປະທີປິກາປາຖະ 8437 ອະພິທານະປະປະທີປິກາຏີກາ 8438 ສຸໂພທາລັງກາລະປາຖະ 8439 ສຸໂພທາລັງກາລະຏີກາ 8440 ພາລາວະຕາລະ ຄັນຖິປະທັດຖະວິນິດສະຍະສາລະ 8441 ໂລກະນີຕິ 8442 ສຸດຕັນຕະນີຕິ 8443 ສູລັດສະຕິນີຕິ 8444 ມະຫາລະຫະນີຕິ 8445 ທັມມະນີຕິ 8446 ກະວິທັບປະຖານີຕິ 8447 ນີຕິມັນຊະລີ 8448 ນະລະທັກຂະທີປະນີ 8449 ຈະຕຸຣາລັກຂະທີປະນີ 8450 ຈານັກຍະນີຕິ 8451 ລະສະວາຫິນີ 8452 ສີມາວິໂສທະນີປາຖະ 8453 ເວສສັນຕະລະຄີຕິ 8454 ໂມຄັນທານະ ວຸຕຕິວິວະລະນະປັນຈິກາ 8455 ຖູປະວັງສະ 8456 ທາຐາວັງສະ 8457 ຘາຕຸປາຖະວິລາສິນີຍາ 8458 ຘາຕຸວັງສະ 8459 ຫັດຖະວະນະຄັນລະວິຫາລະວັງສະ 8460 ຊິນະຈະລິຕະຍະ 8461 ຊິນະວັງສະທີປັງ 8462 ເຕລະກະຕາຫາຄາຖາ 8463 ມິລິທະຏີກາ 8464 ປະທະມັນຊະລີ 8465 ປະທະສາຘະນັງ 8466 ສັດທະພິນທຸປະກະລະນັງ 8467 ກັດຈາຍະນະຘາຕຸມັນຊຸສາ 8468 ສາມັນຕະກູຏະວັນນະນາ
2101 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ ປາລີ 2102 ມະຫາວັກຄະ ປາລີ (ທີຆະ) 2103 ປາຖິກະວັກຄະ ປາລີ	2201 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 2202 ມະຫາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ (ທີຆະ) 2203 ປາຖິກະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ	2301 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ ຏີກາ 2302 ມະຫາວັກຄະ ຏີກາ (ທີຆະ) 2303 ປາຖິກະວັກຄະ ຏີກາ 2304 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ-ອະພິນະວະຏີກາ-1 2305 ສີລັກຂັນທະວັກຄະ-ອະພິນະວະຏີກາ-2
3101 ມູລະປັນຍາສະ ປາລີ 3102 ມັດຊິມະປັນຍາສະ ປາລີ 3103 ອຸປະລິປັນຍາສະ ປາລີ	3201 ມູລະປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ-1 3202 ມູລະປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ-2 3203 ມັດຊິມະປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ 3204 ອຸປະລິປັນຍາສະ ອັດຖະກະຖາ	3301 ມູລະປັນຍາສະ ຏີກາ 3302 ມັດຊິມະປັນຍາສະ ຏີກາ 3303 ອຸປະລິປັນຍາສະ ຏີກາ
4101 ສະຄາຖາວັກຄະ ປາລີ 4102 ນິທານະວັກຄະ ປາລີ 4103 ຂັນທະວັກຄະ ປາລີ 4104 ສະຫຼາຍາຕະນະວັກຄະ ປາລີ 4105 ມະຫາວັກຄະ ປາລີ (ສັງຍຸຕຕະ)	4201 ສະຄາຖາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4202 ນິທານະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4203 ຂັນທະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4204 ສະຫຼາຍາຕະນະວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ 4205 ມະຫາວັກຄະ ອັດຖະກະຖາ (ສັງຍຸຕຕະ)	4301 ສະຄາຖາວັກຄະ ຏີກາ 4302 ນິທານະວັກຄະ ຏີກາ 4303 ຂັນທະວັກຄະ ຏີກາ 4304 ສະຫຼາຍາຕະນະວັກຄະ ຏີກາ 4305 ມະຫາວັກຄະ ຏີກາ (ສັງຍຸຕຕະ)
5101 ເອກະກະນິປາຕະ ປາລີ 5102 ທຸກະນິປາຕະ ປາລີ 5103 ຕິກະນິປາຕະ ປາລີ 5104 ຈະຕຸກກະນິປາຕະ ປາລີ 5105 ປັຈຈະກະນິປາຕະ ປາລີ 5106 ຉັກກະນິປາຕະ ປາລີ 5107 ສັດຕະກະນິປາຕະ ປາລີ 5108 ອັດຖະກາທິນິປາຕະ ປາລີ 5109 ນະວະກະນິປາຕະ ປາລີ 5110 ທະສະກະນິປາຕະ ປາລີ 5111 ເອກາທະສະກະນິປາຕະ ປາລີ	5201 ເອກະກະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ 5202 ທຸກະ-ຕິກະ-ຈະຕຸກກະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ 5203 ປັຈຈະກະ-ຉັກກະ-ສັດຕະກະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ 5204 ອັດຖະກາທິນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ	5301 ເອກະກະນິປາຕະ ຏີກາ 5302 ທຸກະ-ຕິກະ-ຈະຕຸກກະນິປາຕະ ຏີກາ 5303 ປັຈຈະກະ-ຉັກກະ-ສັດຕະກະນິປາຕະ ຏີກາ 5304 ອັດຖະກາທິນິປາຕະ ຏີກາ
6101 ຂຸທະທະກະປາຖະ ປາລີ 6102 ທຳມະປະທະ ປາລີ 6103 ອຸທານະ ປາລີ 6104 ອິຕິວຸຕຕະກະ ປາລີ 6105 ສຸດຕະນິປາຕະ ປາລີ 6106 ວິມານະວັດຖຸ ປາລີ 6107 ເປຕະວັດຖຸ ປາລີ 6108 ເຖລະຄາຖາ ປາລີ 6109 ເຖລີຄາຖາ ປາລີ 6110 ອະປະທານະ ປາລີ-1 6111 ອະປະທານະ ປາລີ-2 6112 ພຸດທະວັງສະ ປາລີ 6113 ຈະຣິຍາປິຕະກະ ປາລີ 6114 ຊາຕະກະ ປາລີ-1 6115 ຊາຕະກະ ປາລີ-2 6116 ມະຫານິທເທສະ ປາລີ 6117 ຈູລະນິທເທສະ ປາລີ 6118 ປະຕິສັມພິທາມັກຄະ ປາລີ 6119 ເນຕຕິປະກະລະນະ ປາລີ 6120 ມິລິນທະປັນຫາ ປາລີ 6121 ເປຏະກົປເທສະ ປາລີ	6201 ຂຸທະທະກະປາຖະ ອັດຖະກະຖາ 6202 ທຳມະປະທະ ອັດຖະກະຖາ-1 6203 ທຳມະປະທະ ອັດຖະກະຖາ-2 6204 ອຸທານະ ອັດຖະກະຖາ 6205 ອິຕິວຸຕຕະກະ ອັດຖະກະຖາ 6206 ສຸດຕະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ-1 6207 ສຸດຕະນິປາຕະ ອັດຖະກະຖາ-2 6208 ວິມານະວັດຖຸ ອັດຖະກະຖາ 6209 ເປຕະວັດຖຸ ອັດຖະກະຖາ 6210 ເຖລະຄາຖາ ອັດຖະກະຖາ-1 6211 ເຖລະຄາຖາ ອັດຖະກະຖາ-2 6212 ເຖລີຄາຖາ ອັດຖະກະຖາ 6213 ອະປະທານະ ອັດຖະກະຖາ-1 6214 ອະປະທານະ ອັດຖະກະຖາ-2 6215 ພຸດທະວັງສະ ອັດຖະກະຖາ 6216 ຈະຣິຍາປິຕະກະ ອັດຖະກະຖາ 6217 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-1 6218 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-2 6219 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-3 6220 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-4 6221 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-5 6222 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-6 6223 ຊາຕະກະ ອັດຖະກະຖາ-7 6224 ມະຫານິທເທສະ ອັດຖະກະຖາ 6225 ຈູລະນິທເທສະ ອັດຖະກະຖາ 6226 ປະຕິສັມພິທາມັກຄະ ອັດຖະກະຖາ-1 6227 ປະຕິສັມພິທາມັກຄະ ອັດຖະກະຖາ-2 6228 ເນຕຕິປະກະລະນະ ອັດຖະກະຖາ	6301 ເນຕຕິປະກະລະນະ ຏີກາ 6302 ເນຕຕິວິພາວິນີ
7101 ທຳມະສັງຄະນີ ປາລີ 7102 ວິພັງຄະ ປາລີ 7103 ຘາຕຸກະຖາ ປາລີ 7104 ປຸກຄະລະປັນຍັດຕິ ປາລີ 7105 ກະຖາວັດຖຸ ປາລີ 7106 ຍະມະກະ ປາລີ-1 7107 ຍະມະກະ ປາລີ-2 7108 ຍະມະກະ ປາລີ-3 7109 ປັດຖານະ ປາລີ-1 7110 ປັດຖານະ ປາລີ-2 7111 ປັດຖານະ ປາລີ-3 7112 ປັດຖານະ ປາລີ-4 7113 ປັດຖານະ ປາລີ-5	7201 ທຳມະສັງຄະນິ ອັດຖະກະຖາ 7202 ສັມໂມຫະວິໂນທະນີ ອັດຖະກະຖາ 7203 ປັຈຈະປະກະລະນະ ອັດຖະກະຖາ	7301 ທຳມະສັງຄະນີ-ມູລະຏີກາ 7302 ວິພັງຄະ-ມູລະຏີກາ 7303 ປັຈຈະປະກະລະນະ-ມູລະຏີກາ 7304 ທຳມະສັງຄະນີ-ອະນຸຏີກາ 7305 ປັຈຈະປະກະລະນະ-ອະນຸຏີກາ 7306 ອະພິທັມມາວະຕາໂຣ-ນາມະຣູປະປະຣິຈເທໂທ 7307 ອະພິທັມມັດຖະສັງຄະໂຫ 7308 ອະພິທັມມາວະຕາລະ-ປຸຣານະຏີກາ 7309 ອະພິທັມມາມາຕິກາປາລີ

मराठी
पाळी	अट्ठकथा	टीका	अन्य
1101 पाराजिक पाळी 1102 पाचित्तिय पाळी 1103 महावग्ग पाळी (विनय) 1104 चूळवग्ग पाळी 1105 परिवार पाळी	1201 पाराजिककंड अट्ठकथा-१ 1202 पाराजिककंड अट्ठकथा-२ 1203 पाचित्तिय अट्ठकथा 1204 महावग्ग अट्ठकथा (विनय) 1205 चूळवग्ग अट्ठकथा 1206 परिवार अट्ठकथा	1301 सारत्थदीपनी टीका-१ 1302 सारत्थदीपनी टीका-२ 1303 सारत्थदीपनी टीका-३	1401 द्वेमातिकापाळी 1402 विनयसंगह अट्ठकथा 1403 वजिरबुद्धि टीका 1404 विमतिविनोदनी टीका-१ 1405 विमतिविनोदनी टीका-२ 1406 विनयालंकार टीका-१ 1407 विनयालंकार टीका-२ 1408 कंखावितरणीपुराण टीका 1409 विनयविनिच्छय-उत्तरविनिच्छय 1410 विनयविनिच्छय टीका-१ 1411 विनयविनिच्छय टीका-२ 1412 पाचित्यादियोजनापाळी 1413 खुद्दसिक्खा-मूलसिक्खा 8401 विसुद्धिमग्ग-१ 8402 विसुद्धिमग्ग-२ 8403 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-१ 8404 विसुद्धिमग्ग-महाटीका-२ 8405 विसुद्धिमग्ग निदानकथा 8406 दीघनिकाय (पु-वि) 8407 मज्झिमनिकाय (पु-वि) 8408 संयुत्तनिकाय (पु-वि) 8409 अंगुत्तरनिकाय (पु-वि) 8410 विनयपिटक (पु-वि) 8411 अभिधम्मपिटक (पु-वि) 8412 अट्ठकथा (पु-वि) 8413 निरुत्तिदीपनी 8414 परमत्थदीपनी संगहमहाटीकापाठ 8415 अनुदीपनीपाठ 8416 पट्ठानुद्देस दीपनीपाठ 8417 नमक्कारटीका 8418 महापणामपाठ 8419 लक्खणातो बुद्धथोमनागाथा 8420 सुतवंदना 8421 कमलांजलि 8422 जिनालंकार 8423 पज्जमधु 8424 बुद्धगुणगाथावली 8425 चूळगंथवंस 8426 महावंस 8427 सासनवंस 8428 कच्चायनव्याकरणं 8429 मोग्गल्लानव्याकरणं 8430 सद्दनीतिप्पकरणं (पदमाला) 8431 सद्दनीतिप्पकरणं (धातुमाला) 8432 पदरूपसिद्धि 8433 मोग्गल्लानपंचिका 8434 पयोगसिद्धिपाठ 8435 वुत्तोदयपाठ 8436 अभिधानप्पदीपिकापाठ 8437 अभिधानप्पदीपिकाटीका 8438 सुबोधालंकारपाठ 8439 सुबोधालंकारटीका 8440 बालावतार गंठिपदत्थविनिच्छयसार 8441 लोकनीति 8442 सुत्तंतनीति 8443 सूरस्सतीनीति 8444 महारहनीति 8445 धम्मनीति 8446 कविदप्पणनीति 8447 नीतिमंजरी 8448 नरदक्खदीपनी 8449 चतुरारक्खदीपनी 8450 चाणक्यनीति 8451 रसवाहिनी 8452 सीमाविसोधनीपाठ 8453 वेस्संतरगीति 8454 मोग्गल्लान वुत्तिविवरणपंचिका 8455 थूपवंस 8456 दाठावंस 8457 धातुपाठविलासिनिया 8458 धातुवंस 8459 हत्थवनगल्लविहारवंस 8460 जिनचरितय 8461 जिनवंसदीपं 8462 तेलकटाहगाथा 8463 मिलिदटीका 8464 पदमंजरी 8465 पदसाधनं 8466 सद्दबिंदुपकरणं 8467 कच्चायनधातुमंजुसा 8468 सामंतकूटवण्णना
2101 सीलक्खंधवग्ग पाळी 2102 महावग्ग पाळी (दीघ) 2103 पाथिकवग्ग पाळी	2201 सीलक्खंधवग्ग अट्ठकथा 2202 महावग्ग अट्ठकथा (दीघ) 2203 पाथिकवग्ग अट्ठकथा	2301 सीलक्खंधवग्ग टीका 2302 महावग्ग टीका (दीघ) 2303 पाथिकवग्ग टीका 2304 सीलक्खंधवग्ग-अभिनवटीका-१ 2305 सीलक्खंधवग्ग-अभिनवटीका-२
3101 मूलपण्णास पाळी 3102 मज्झिमपण्णास पाळी 3103 उपरिपण्णास पाळी	3201 मूलपण्णास अट्ठकथा-१ 3202 मूलपण्णास अट्ठकथा-२ 3203 मज्झिमपण्णास अट्ठकथा 3204 उपरिपण्णास अट्ठकथा	3301 मूलपण्णास टीका 3302 मज्झिमपण्णास टीका 3303 उपरिपण्णास टीका
4101 सगाथावग्ग पाळी 4102 निदानवग्ग पाळी 4103 खंधवग्ग पाळी 4104 सळायतनवग्ग पाळी 4105 महावग्ग पाळी (संयुत्त)	4201 सगाथावग्ग अट्ठकथा 4202 निदानवग्ग अट्ठकथा 4203 खंधवग्ग अट्ठकथा 4204 सळायतनवग्ग अट्ठकथा 4205 महावग्ग अट्ठकथा (संयुत्त)	4301 सगाथावग्ग टीका 4302 निदानवग्ग टीका 4303 खंधवग्ग टीका 4304 सळायतनवग्ग टीका 4305 महावग्ग टीका (संयुत्त)
5101 एककनिपात पाळी 5102 दुकनिपात पाळी 5103 तिकनिपात पाळी 5104 चतुक्कनिपात पाळी 5105 पंचकनिपात पाळी 5106 छक्कनिपात पाळी 5107 सत्तकनिपात पाळी 5108 अट्ठकादिनिपात पाळी 5109 नवकनिपात पाळी 5110 दसकनिपात पाळी 5111 एकादसकनिपात पाळी	5201 एककनिपात अट्ठकथा 5202 दुक-तिक-चतुक्कनिपात अट्ठकथा 5203 पंचक-छक्क-सत्तकनिपात अट्ठकथा 5204 अट्ठकादिनिपात अट्ठकथा	5301 एककनिपात टीका 5302 दुक-तिक-चतुक्कनिपात टीका 5303 पंचक-छक्क-सत्तकनिपात टीका 5304 अट्ठकादिनिपात टीका
6101 खुद्दकपाठ पाळी 6102 धम्मपद पाळी 6103 उदान पाळी 6104 इतिवुत्तक पाळी 6105 सुत्तनिपात पाळी 6106 विमानवत्थु पाळी 6107 पेतवत्थु पाळी 6108 थेरगाथा पाळी 6109 थेरीगाथा पाळी 6110 अपदान पाळी-१ 6111 अपदान पाळी-२ 6112 बुद्धवंस पाळी 6113 चरियापिटक पाळी 6114 जातक पाळी-१ 6115 जातक पाळी-२ 6116 महानिद्देस पाळी 6117 चूळनिद्देस पाळी 6118 पटिसंभिदामग्ग पाळी 6119 नेत्तिप्पकरण पाळी 6120 मिलिंदपंह पाळी 6121 पेटकोपदेस पाळी	6201 खुद्दकपाठ अट्ठकथा 6202 धम्मपद अट्ठकथा-१ 6203 धम्मपद अट्ठकथा-२ 6204 उदान अट्ठकथा 6205 इतिवुत्तक अट्ठकथा 6206 सुत्तनिपात अट्ठकथा-१ 6207 सुत्तनिपात अट्ठकथा-२ 6208 विमानवत्थु अट्ठकथा 6209 पेतवत्थु अट्ठकथा 6210 थेरगाथा अट्ठकथा-१ 6211 थेरगाथा अट्ठकथा-२ 6212 थेरीगाथा अट्ठकथा 6213 अपदान अट्ठकथा-१ 6214 अपदान अट्ठकथा-२ 6215 बुद्धवंस अट्ठकथा 6216 चरियापिटक अट्ठकथा 6217 जातक अट्ठकथा-१ 6218 जातक अट्ठकथा-२ 6219 जातक अट्ठकथा-३ 6220 जातक अट्ठकथा-४ 6221 जातक अट्ठकथा-५ 6222 जातक अट्ठकथा-६ 6223 जातक अट्ठकथा-७ 6224 महानिद्देस अट्ठकथा 6225 चूळनिद्देस अट्ठकथा 6226 पटिसंभिदामग्ग अट्ठकथा-१ 6227 पटिसंभिदामग्ग अट्ठकथा-२ 6228 नेत्तिप्पकरण अट्ठकथा	6301 नेत्तिप्पकरण टीका 6302 नेत्तिविभाविनी
7101 धम्मसंगणी पाळी 7102 विभंग पाळी 7103 धातुकथा पाळी 7104 पुग्गलपंयत्ति पाळी 7105 कथावत्थु पाळी 7106 यमक पाळी-१ 7107 यमक पाळी-२ 7108 यमक पाळी-३ 7109 पट्ठान पाळी-१ 7110 पट्ठान पाळी-२ 7111 पट्ठान पाळी-३ 7112 पट्ठान पाळी-४ 7113 पट्ठान पाळी-५	7201 धम्मसंगणि अट्ठकथा 7202 सम्मोहविनोदनी अट्ठकथा 7203 पंचपकरण अट्ठकथा	7301 धम्मसंगणी-मूलटीका 7302 विभंग-मूलटीका 7303 पंचपकरण-मूलटीका 7304 धम्मसंगणी-अनुटीका 7305 पंचपकरण-अनुटीका 7306 अभिधम्मावतारो-नामरूपपरिच्छेदो 7307 अभिधम्मत्थसंगहो 7308 अभिधम्मावतार-पुराणटीका 7309 अभिधम्ममातिकापाळी

မြန်မာ
ပါဠိတော်	အဋ္ဌကထာ	ဋီကာ	အခြား
1101 ပါရာဇိက ပါဠိ 1102 ပါစိတ္တိယ ပါဠိ 1103 မဟာဝဂ္ဂ ပါဠိ (ဝိနယ) 1104 စူဠဝဂ္ဂ ပါဠိ 1105 ပရိဝါရ ပါဠိ	1201 ပါရာဇိကကဏ္ဍ အဋ္ဌကထာ-၁ 1202 ပါရာဇိကကဏ္ဍ အဋ္ဌကထာ-၂ 1203 ပါစိတ္တိယ အဋ္ဌကထာ 1204 မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ (ဝိနယ) 1205 စူဠဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 1206 ပရိဝါရ အဋ္ဌကထာ	1301 သာရတ္ထဒီပနီ ဋီကာ-၁ 1302 သာရတ္ထဒီပနီ ဋီကာ-၂ 1303 သာရတ္ထဒီပနီ ဋီကာ-၃	1401 ဒွေမာတိကာပါဠိ 1402 ဝိနယသင်္ဂဟ အဋ္ဌကထာ 1403 ဝဇိရဗုဒ္ဓိ ဋီကာ 1404 ဝိမတိဝိနောဒနီ ဋီကာ-၁ 1405 ဝိမတိဝိနောဒနီ ဋီကာ-၂ 1406 ဝိနယာလင်္ကာရ ဋီကာ-၁ 1407 ဝိနယာလင်္ကာရ ဋီကာ-၂ 1408 ကင်္ခာဝိတရဏီပုရာဏ ဋီကာ 1409 ဝိနယဝိနိစ္ဆယ-ဥတ္တရဝိနိစ္ဆယ 1410 ဝိနယဝိနိစ္ဆယ ဋီကာ-၁ 1411 ဝိနယဝိနိစ္ဆယ ဋီကာ-၂ 1412 ပါစိတျာဒိယောဇနာပါဠိ 1413 ခုဒ္ဒသိက္ခာ-မူလသိက္ခာ 8401 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-၁ 8402 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-၂ 8403 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-မဟာဋီကာ-၁ 8404 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ-မဟာဋီကာ-၂ 8405 ဝိသုဒ္ဓိမဂ္ဂ နိဒါနကထာ 8406 ဒီဃနိကာယ (ပု-ဝိ) 8407 မဇ္ဈိမနိကာယ (ပု-ဝိ) 8408 သံယုတ္တနိကာယ (ပု-ဝိ) 8409 အင်္ဂုတ္တရနိကာယ (ပု-ဝိ) 8410 ဝိနယပိဋက (ပု-ဝိ) 8411 အဘိဓမ္မပိဋက (ပု-ဝိ) 8412 အဋ္ဌကထာ (ပု-ဝိ) 8413 နိရုတ္တိဒီပနီ 8414 ပရမတ္ထဒီပနီ သင်္ဂဟမဟာဋီကာပါဌ 8415 အနုဒီပနီပါဌ 8416 ပဋ္ဌာနုဒ္ဒေသ ဒီပနီပါဌ 8417 နမက္ကာရဋီကာ 8418 မဟာပဏာမပါဌ 8419 လက္ခဏာတော ဗုဒ္ဓထောမနာဂါထာ 8420 သုတဝန္ဒနာ 8421 ကမလာဉ္ဇလိ 8422 ဇိနာလင်္ကာရ 8423 ပဇ္ဇမဓု 8424 ဗုဒ္ဓဂုဏဂါထာဝလီ 8425 စူဠဂန္ထဝံသ 8427 သာသနဝံသ 8426 မဟာဝံသ 8429 မောဂ္ဂလ္လာနဗျာကရဏံ 8428 ကစ္စာယနဗျာကရဏံ 8430 သဒ္ဒနီတိပ္ပကရဏံ (ပဒမာလာ) 8431 သဒ္ဒနီတိပ္ပကရဏံ (ဓါတုမာလာ) 8432 ပဒရူပသိဒ္ဓိ 8433 မောဂလ္လာနပဉ္စိကာ 8434 ပယောဂသိဒ္ဓိပါဌ 8435 ဝုတ္တောဒယပါဌ 8436 အဘိဓါနပ္ပဒီပိကာပါဌ 8437 အဘိဓါနပ္ပဒီပိကာဋီကာ 8438 သုဗောဓါလင်္ကာရပါဌ 8439 သုဗောဓါလင်္ကာရဋီကာ 8440 ဗာလာဝတာရ ဂဏ္ဌိပဒတ္ထဝိနိစ္ဆယသာရ 8446 ကဝိဒပ္ပဏနီတိ 8447 နီတိမဉ္ဇရီ 8445 ဓမ္မနီတိ 8444 မဟာရဟနီတိ 8441 လောကနီတိ 8442 သုတ္တန္တနီတိ 8443 သူရဿတိနီတိ 8450 စာဏကျနီတိ 8448 နရဒက္ခဒီပနီ 8449 စတုရာရက္ခဒီပနီ 8451 ရသဝါဟိနီ 8452 သီမဝိသောဓနီပါဌ 8453 ဝေဿန္တရဂီတိ 8454 မောဂ္ဂလ္လာန ဝုတ္တိဝိဝရဏပဉ္စိကာ 8455 ထူပဝံသ 8456 ဒါဌာဝံသ 8457 ဓါတုပါဌဝိလာသိနိယာ 8458 ဓါတုဝံသ 8459 ဟတ္ထဝနဂလ္လဝိဟာရဝံသ 8460 ဇိနစရိတယ 8461 ဇိနဝံသဒီပံ 8462 တေလကဋာဟဂါထာ 8463 မိလိဒဋီကာ 8464 ပဒမဉ္ဇရီ 8465 ပဒသာဓနံ 8466 သဒ္ဒဗိန္ဒုပကရဏံ 8467 ကစ္စာယနဓါတုမဉ္ဇုသာ 8468 သာမန္တကူဋဝဏ္ဏနာ
2101 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ ပါဠိ 2102 မဟာဝဂ္ဂ ပါဠိ (ဒီဃ) 2103 ပါထိကဝဂ္ဂ ပါဠိ	2201 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 2202 မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ (ဒီဃ) 2203 ပါထိကဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ	2301 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ ဋီကာ 2302 မဟာဝဂ္ဂ ဋီကာ (ဒီဃ) 2303 ပါထိကဝဂ္ဂ ဋီကာ 2304 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ-အဘိနဝဋီကာ-၁ 2305 သီလက္ခန္ဓဝဂ္ဂ-အဘိနဝဋီကာ-၂
3101 မူလပဏ္ဏာသ ပါဠိ 3102 မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ ပါဠိ 3103 ဥပရိပဏ္ဏာသ ပါဠိ	3201 မူလပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ-၁ 3202 မူလပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ-၂ 3203 မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ 3204 ဥပရိပဏ္ဏာသ အဋ္ဌကထာ	3301 မူလပဏ္ဏာသ ဋီကာ 3302 မဇ္ဈိမပဏ္ဏာသ ဋီကာ 3303 ဥပရိပဏ္ဏာသ ဋီကာ
4101 သဂါထာဝဂ္ဂ ပါဠိ 4102 နိဒါနဝဂ္ဂ ပါဠိ 4103 ခန္ဓဝဂ္ဂ ပါဠိ 4104 သဠာယတနဝဂ္ဂ ပါဠိ 4105 မဟာဝဂ္ဂ ပါဠိ (သံယုတ္တ)	4201 သဂါထာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4202 နိဒါနဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4203 ခန္ဓဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4204 သဠာယတနဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ 4205 မဟာဝဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ (သံယုတ္တ)	4301 သဂါထာဝဂ္ဂ ဋီကာ 4302 နိဒါနဝဂ္ဂ ဋီကာ 4303 ခန္ဓဝဂ္ဂ ဋီကာ 4304 သဠာယတနဝဂ္ဂ ဋီကာ 4305 မဟာဝဂ္ဂ ဋီကာ (သံယုတ္တ)
5101 ဧကကနိပါတ ပါဠိ 5102 ဒုကနိပါတ ပါဠိ 5103 တိကနိပါတ ပါဠိ 5104 စတုက္ကနိပါတ ပါဠိ 5105 ပဉ္စကနိပါတ ပါဠိ 5106 ဆက္ကနိပါတ ပါဠိ 5107 သတ္တကနိပါတ ပါဠိ 5108 အဋ္ဌကာဒိနိပါတ ပါဠိ 5109 နဝကနိပါတ ပါဠိ 5110 ဒသကနိပါတ ပါဠိ 5111 ဧကာဒသကနိပါတ ပါဠိ	5201 ဧကကနိပါတ အဋ္ဌကထာ 5202 ဒုက-တိက-စတုက္ကနိပါတ အဋ္ဌကထာ 5203 ပဉ္စက-ဆက္က-သတ္တကနိပါတ အဋ္ဌကထာ 5204 အဋ္ဌကာဒိနိပါတ အဋ္ဌကထာ	5301 ဧကကနိပါတ ဋီကာ 5302 ဒုက-တိက-စတုက္ကနိပါတ ဋီကာ 5303 ပဉ္စက-ဆက္က-သတ္တကနိပါတ ဋီကာ 5304 အဋ္ဌကာဒိနိပါတ ဋီကာ
6101 ခုဒ္ဒကပါဌ ပါဠိ 6102 ဓမ္မပဒ ပါဠိ 6103 ဥဒါန ပါဠိ 6104 ဣတိဝုတ္တက ပါဠိ 6105 သုတ္တနိပါတ ပါဠိ 6106 ဝိမာနဝတ္ထု ပါဠိ 6107 ပေတဝတ္ထု ပါဠိ 6108 ထေရဂါထာ ပါဠိ 6109 ထေရီဂါထာ ပါဠိ 6110 အပဒါန ပါဠိ-၁ 6111 အပဒါန ပါဠိ-၂ 6112 ဗုဒ္ဓဝံသ ပါဠိ 6113 စရိယာပိဋက ပါဠိ 6114 ဇာတက ပါဠိ-၁ 6115 ဇာတက ပါဠိ-၂ 6116 မဟာနိဒ္ဒေသ ပါဠိ 6117 စူဠနိဒ္ဒေသ ပါဠိ 6118 ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ္ဂ ပါဠိ 6119 နေတ္တိပ္ပကရဏ ပါဠိ 6120 မိလိန္ဒပဉှ ပါဠိ 6121 ပေဋကောပဒေသ ပါဠိ	6201 ခုဒ္ဒကပါဌ အဋ္ဌကထာ 6202 ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ-၁ 6203 ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ-၂ 6204 ဥဒါန အဋ္ဌကထာ 6205 ဣတိဝုတ္တက အဋ္ဌကထာ 6206 သုတ္တနိပါတ အဋ္ဌကထာ-၁ 6207 သုတ္တနိပါတ အဋ္ဌကထာ-၂ 6208 ဝိမာနဝတ္ထု အဋ္ဌကထာ 6209 ပေတဝတ္ထု အဋ္ဌကထာ 6210 ထေရဂါထာ အဋ္ဌကထာ-၁ 6211 ထေရဂါထာ အဋ္ဌကထာ-၂ 6212 ထေရီဂါထာ အဋ္ဌကထာ 6213 အပဒါန အဋ္ဌကထာ-၁ 6214 အပဒါန အဋ္ဌကထာ-၂ 6215 ဗုဒ္ဓဝံသ အဋ္ဌကထာ 6216 စရိယာပိဋက အဋ္ဌကထာ 6217 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၁ 6218 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၂ 6219 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၃ 6220 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၄ 6221 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၅ 6222 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၆ 6223 ဇာတက အဋ္ဌကထာ-၇ 6224 မဟာနိဒ္ဒေသ အဋ္ဌကထာ 6225 စူဠနိဒ္ဒေသ အဋ္ဌကထာ 6226 ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ-၁ 6227 ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ္ဂ အဋ္ဌကထာ-၂ 6228 နေတ္တိပ္ပကရဏ အဋ္ဌကထာ	6301 နေတ္တိပ္ပကရဏ ဋီကာ 6302 နေတ္တိဝိဘာဝိနီ
7101 ဓမ္မသင်္ဂဏီ ပါဠိ 7102 ဝိဘင်္ဂ ပါဠိ 7103 ဓါတုကထာ ပါဠိ 7104 ပုဂ္ဂလပညတ္တိ ပါဠိ 7105 ကထာဝတ္ထု ပါဠိ 7106 ယမက ပါဠိ-၁ 7107 ယမက ပါဠိ-၂ 7108 ယမက ပါဠိ-၃ 7109 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၁ 7110 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၂ 7111 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၃ 7112 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၄ 7113 ပဋ္ဌာန ပါဠိ-၅	7201 ဓမ္မသင်္ဂဏိ အဋ္ဌကထာ 7202 သမ္မောဟဝိနောဒနီ အဋ္ဌကထာ 7203 ပဉ္စပကရဏ အဋ္ဌကထာ	7301 ဓမ္မသင်္ဂဏီ-မူလဋီကာ 7302 ဝိဘင်္ဂ-မူလဋီကာ 7303 ပဉ္စပကရဏ-မူလဋီကာ 7304 ဓမ္မသင်္ဂဏီ-အနုဋီကာ 7305 ပဉ္စပကရဏ-အနုဋီကာ 7306 အဘိဓမ္မာဝတာရော-နာမရူပပရိစ္ဆေဒေါ 7307 အဘိဓမ္မတ္ထသင်္ဂဟော 7308 အဘိဓမ္မာဝတာရ-ပုရာဏဋီကာ 7309 အဘိဓမ္မမာတိကာပါဠိ

português
Páli	Aṭṭhakathā	Ṭīkā	Outro
1101 Ofensas Graves (Pārājika) 1102 Ofensas Leves (Pācittiya) 1103 Grande Seção do Vīnaya (Mahāvagga) 1104 Pequena Seção do Vīnaya (Cūḷavagga) 1105 Apêndice do Vīnaya (Parivāra)	1201 Comentário das Ofensas Graves - Vol. 1 1202 Comentário das Ofensas Graves - Vol. 2 1203 Comentário das Ofensas Leves 1204 Comentário da Grande Seção do Vīnaya 1205 Comentário da Pequena Seção do Vīnaya 1206 Comentário do Apêndice do Vīnaya	1301 Subcomentário que Elucida o Sentido Essencial - Vol. 1 1302 Subcomentário que Elucida o Sentido Essencial - Vol. 2 1303 Subcomentário que Elucida o Sentido Essencial - Vol. 3	1401 Texto das Duas Matrizes 1402 Comentário do Compêndio do Vīnaya 1403 Subcomentário de Vajirabuddhi 1404 Subcomentário que Dissipa Dúvidas - Vol. 1 1405 Subcomentário que Dissipa Dúvidas - Vol. 2 1406 Subcomentário do Ornamento do Vīnaya - Vol. 1 1407 Subcomentário do Ornamento do Vīnaya - Vol. 2 1408 Antigo Subcomentário que Supera Dúvidas 1409 Decisão sobre o Vīnaya e Decisão Superior 1410 Subcomentário da Decisão sobre o Vīnaya - Vol. 1 1411 Subcomentário da Decisão sobre o Vīnaya - Vol. 2 1412 Texto da Aplicação das Regras 1413 Pequeno Treinamento e Treinamento Fundamental 8401 Caminho da Purificação - Vol. 1 8402 Caminho da Purificação - Vol. 2 8403 Grande Subcomentário do Caminho da Purificação - Vol. 1 8404 Grande Subcomentário do Caminho da Purificação - Vol. 2 8405 História da Origem do Caminho da Purificação 8406 Coleção dos Longos Discursos (índice Pāli-Vietnamita) 8407 Coleção dos Discursos Médios (índice Pāli-Vietnamita) 8408 Coleção dos Discursos Agrupados (índice Pāli-Vietnamita) 8409 Coleção dos Discursos Numerados (índice Pāli-Vietnamita) 8410 Cesto da Disciplina (índice Pāli-Vietnamita) 8411 Cesto do Abhidhamma (índice Pāli-Vietnamita) 8412 Comentários (índice Pāli-Vietnamita) 8413 Elucidação da Etimologia 8414 Grande Subcomentário do Compêndio que Elucida o Sentido Supremo 8415 Texto do Subcomentário Elucidativo 8416 Texto Elucidativo sobre a Exposição das Condições 8417 Subcomentário da Saudação 8418 Grande Texto de Saudação 8419 Versos de Louvor a Buda pelos Sinais 8420 Saudação com Recitação 8421 Oferenda de Lótus 8422 Ornamento dos Vencedores 8423 Mel dos Versos 8424 Coleção de Versos sobre as Qualidades de Buda 8425 Pequena Crônica dos Livros 8427 Crônica do Ensinamento 8426 Grande Crônica 8429 Gramática de Moggallāna 8428 Gramática de Kaccāyana 8430 Tratado sobre a Gramática - Série de Palavras 8431 Tratado sobre a Gramática - Série de Raízes 8432 Realização das Formas das Palavras 8433 Comentário de Moggallāna 8434 Texto sobre a Realização da Aplicação 8435 Texto sobre a Origem dos Versos 8436 Texto do Dicionário Iluminado 8437 Subcomentário do Dicionário Iluminado 8438 Texto sobre o Ornamento da Boa Compreensão 8439 Subcomentário do Ornamento da Boa Compreensão 8440 Essência da Decisão sobre os Termos do Glossário de Bālāvatāra 8446 Ética do Poeta 8447 Coleção de Ética 8445 Ética do Dhamma 8444 Grande Ética Secreta 8441 Ética do Mundo 8442 Ética dos Suttas 8443 Ética do Herói 8450 Ética de Cāṇakya 8448 Elucidação sobre os Perigos para os Homens 8449 Elucidação sobre as Quatro Proteções 8451 O Fluxo do Sabor - Histórias Edificantes 8452 Texto sobre a Purificação dos Limites 8453 Canto de Vessantara 8454 Explicação do Comentário de Moggallāna 8455 Crônica das Estupas 8456 Crônica da Relíquia do Dente 8457 O Esplendor da Leitura dos Elementos 8458 Crônica das Relíquias 8459 Crônica do Mosteiro de Hatthavanagalla 8460 História do Vencedor 8461 Ilha da Linhagem dos Vencedores 8462 Versos da Panela de Óleo 8463 Subcomentário de Milinda 8464 Cacho de Flores de Palavras 8465 Realização das Palavras 8466 Tratado sobre os Pontos da Gramática 8467 Coleção de Raízes de Kaccāyana 8468 Descrição do Pico de Sāmantakūṭa
2101 Seção da Moralidade - Dīgha 2102 Grande Seção - Dīgha 2103 Seção de Pāthika - Dīgha	2201 Comentário da Seção da Moralidade - Dīgha 2202 Comentário da Grande Seção - Dīgha 2203 Comentário da Seção de Pāthika - Dīgha	2301 Subcomentário da Seção da Moralidade - Dīgha 2302 Subcomentário da Grande Seção - Dīgha 2303 Subcomentário da Seção de Pāthika - Dīgha 2304 Novo Subcomentário da Seção da Moralidade - Vol. 1 2305 Novo Subcomentário da Seção da Moralidade - Vol. 2
3101 Cinquenta Discursos Fundamentais - Majjhima 3102 Cinquenta Discursos Médios - Majjhima 3103 Cinquenta Discursos Superiores - Majjhima	3201 Comentário dos Cinquenta Fundamentais - Vol. 1 3202 Comentário dos Cinquenta Fundamentais - Vol. 2 3203 Comentário dos Cinquenta Médios 3204 Comentário dos Cinquenta Superiores	3301 Subcomentário dos Cinquenta Fundamentais 3302 Subcomentário dos Cinquenta Médios 3303 Subcomentário dos Cinquenta Superiores
4101 Seção com Versos - Saṃyutta 4102 Seção das Causas - Saṃyutta 4103 Seção dos Agregados - Saṃyutta 4104 Seção das Seis Bases dos Sentidos - Saṃyutta 4105 Grande Seção - Saṃyutta	4201 Comentário da Seção com Versos - Saṃyutta 4202 Comentário da Seção das Causas - Saṃyutta 4203 Comentário da Seção dos Agregados - Saṃyutta 4204 Comentário da Seção das Seis Bases - Saṃyutta 4205 Comentário da Grande Seção - Saṃyutta	4301 Subcomentário da Seção com Versos - Saṃyutta 4302 Subcomentário da Seção das Causas - Saṃyutta 4303 Subcomentário da Seção dos Agregados - Saṃyutta 4304 Subcomentário da Seção das Seis Bases - Saṃyutta 4305 Subcomentário da Grande Seção - Saṃyutta
5101 Grupos de Um - Aṅguttara 5102 Grupos de Dois - Aṅguttara 5103 Grupos de Três - Aṅguttara 5104 Grupos de Quatro - Aṅguttara 5105 Grupos de Cinco - Aṅguttara 5106 Grupos de Seis - Aṅguttara 5107 Grupos de Sete - Aṅguttara 5108 Grupos de Oito, etc. - Aṅguttara 5109 Grupos de Nove - Aṅguttara 5110 Grupos de Dez - Aṅguttara 5111 Grupos de Onze - Aṅguttara	5201 Comentário dos Grupos de Um - Aṅguttara 5202 Comentário dos Grupos de Dois, Três e Quatro 5203 Comentário dos Grupos de Cinco, Seis e Sete 5204 Comentário dos Grupos de Oito, etc.	5301 Subcomentário dos Grupos de Um - Aṅguttara 5302 Subcomentário dos Grupos de Dois, Três e Quatro 5303 Subcomentário dos Grupos de Cinco, Seis e Sete 5304 Subcomentário dos Grupos de Oito, etc.
6101 Pequena Leitura (Khuddakapāṭha) 6102 Versos do Dhamma (Dhammapada) 6103 Exclamações Inspiradas (Udāna) 6104 Assim Foi Dito (Itivuttaka) 6105 Coleção de Discursos (Suttanipāta) 6106 Histórias das Mansões Celestiais 6107 Histórias dos Fantasmas 6108 Versos dos Monges Anciãos 6109 Versos das Monjas Anciãs 6110 Histórias Passadas - Vol. 1 6111 Histórias Passadas - Vol. 2 6112 História dos Budas (Buddhavaṃsa) 6113 Cesto das Condutas (Cariyāpiṭaka) 6114 Histórias de Nascimentos - Vol. 1 6115 Histórias de Nascimentos - Vol. 2 6116 Grande Exposição (Mahāniddesa) 6117 Pequena Exposição (Cūḷaniddesa) 6118 Caminho da Discriminação Analítica 6119 O Guia (Nettippakaraṇa) 6120 As Perguntas de Milinda 6121 Instrução do Cesto (Peṭakopadesa)	6201 Comentário da Pequena Leitura 6202 Comentário do Dhammapada - Vol. 1 6203 Comentário do Dhammapada - Vol. 2 6204 Comentário do Udāna 6205 Comentário do Itivuttaka 6206 Comentário do Suttanipāta - Vol. 1 6207 Comentário do Suttanipāta - Vol. 2 6208 Comentário das Histórias das Mansões 6209 Comentário das Histórias dos Fantasmas 6210 Comentário dos Versos dos Monges - Vol. 1 6211 Comentário dos Versos dos Monges - Vol. 2 6212 Comentário dos Versos das Monjas 6213 Comentário das Histórias Passadas - Vol. 1 6214 Comentário das Histórias Passadas - Vol. 2 6215 Comentário da História dos Budas 6216 Comentário do Cesto das Condutas 6217 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 1 6218 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 2 6219 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 3 6220 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 4 6221 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 5 6222 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 6 6223 Comentário das Histórias de Nascimentos - Vol. 7 6224 Comentário da Grande Exposição 6225 Comentário da Pequena Exposição 6226 Comentário do Caminho da Discriminação - Vol. 1 6227 Comentário do Caminho da Discriminação - Vol. 2 6228 Comentário do Guia	6301 Subcomentário do Guia 6302 Elucidação do Guia
7101 Enumeração dos Fenômenos (Dhammasaṅgaṇī) 7102 Análise (Vibhaṅga) 7103 Discurso sobre os Elementos (Dhātukathā) 7104 Designação das Pessoas (Puggalapaññatti) 7105 Pontos da Discussão (Kathāvatthu) 7106 O Livro dos Pares - Vol. 1 7107 O Livro dos Pares - Vol. 2 7108 O Livro dos Pares - Vol. 3 7109 Condições de Originação - Vol. 1 7110 Condições de Originação - Vol. 2 7111 Condições de Originação - Vol. 3 7112 Condições de Originação - Vol. 4 7113 Condições de Originação - Vol. 5	7201 Comentário da Enumeração dos Fenômenos 7202 Comentário que Dissipa a Confusão 7203 Comentário dos Cinco Tratados	7301 Subcomentário Principal da Enumeração dos Fenômenos 7302 Subcomentário Principal da Análise 7303 Subcomentário Principal dos Cinco Tratados 7304 Subcomentário Secundário da Enumeração dos Fenômenos 7305 Subcomentário Secundário dos Cinco Tratados 7306 Introdução ao Abhidhamma - Análise de Nome e Forma 7307 Compêndio do Abhidhamma 7308 Antigo Subcomentário da Introdução ao Abhidhamma 7309 Matriz do Abhidhamma

русский
Палийский канон	Комментарии	Субкомментарии	Другое
1101 Параджика-пали 1102 Пачиттия-пали 1103 Махавагга-пали (Виная) 1104 Чулавагга-пали 1105 Паривара-пали	1201 Параджиканда-аттхакатха-1 1202 Параджиканда-аттхакатха-2 1203 Пачиттия-аттхакатха 1204 Махавагга-аттхакатха (Виная) 1205 Чулавагга-аттхакатха 1206 Паривара-аттхакатха	1301 Сараттхадипани-тика-1 1302 Сараттхадипани-тика-2 1303 Сараттхадипани-тика-3	1401 Двематика-пали 1402 Винаясангаха-аттхакатха 1403 Ваджирабуддхи-тика 1404 Вимативинодани-тика-1 1405 Вимативинодани-тика-2 1406 Винаяланкара-тика-1 1407 Винаяланкара-тика-2 1408 Канкхавитаранипурана-тика 1409 Винаявиниччая-уттаравиниччая 1410 Винаявиниччая-тика-1 1411 Винаявиниччая-тика-2 1412 Пачиттиядийоджана-пали 1413 Кхуддасиккха-муласиккха 8401 Висуддхимагга-1 8402 Висуддхимагга-2 8403 Висуддхимагга-махатика-1 8404 Висуддхимагга-махатика-2 8405 Висуддхимагга-ниданакатха 8406 Дигханикая (пу-ви) 8407 Мадджхиманикая (пу-ви) 8408 Самъюттаникая (пу-ви) 8409 Ангуттараникая (пу-ви) 8410 Винаяпитака (пу-ви) 8411 Абхидхаммапитака (пу-ви) 8412 Аттхакатха (пу-ви) 8413 Нируттидипани 8414 Параматтхадипани Сангахамахатикапатха 8415 Анудипанипатха 8416 Паттхануддеса дипанипатха 8417 Намаккаратика 8418 Махапанамапатха 8419 Лаккханато буддхатхоманагатха 8420 Сутавандана 8421 Камаланджали 8422 Джиналанкара 8423 Паджамадху 8424 Буддхагунагатхавали 8425 Чулагантхавамса 8427 Сасанавамса 8426 Махавамса 8429 Моггалланабьякарана 8428 Каччаянабьякарана 8430 Садданитиппакарана (падамала) 8431 Садданитиппакарана (дхатумала) 8432 Падарупасиддхи 8433 Могалланапанчика 8434 Пайогасиддхипатха 8435 Вуттодаяпатха 8436 Абхидханаппадипикапатха 8437 Абхидханаппадипикатика 8438 Субодхаланкарапатха 8439 Субодхаланкаратика 8440 Балаватара гантхипадаттхавиниччаясара 8446 Кавидаппананити 8447 Нитиманджари 8445 Дхамманити 8444 Махараханити 8441 Локанити 8442 Суттантанити 8443 Сурассатинити 8450 Чанакьянити 8448 Нарадаккхадипани 8449 Чатурараккхадипани 8451 Расавахини 8452 Симависодханипатха 8453 Вессантарагити 8454 Моггаллана вуттививаранапанчика 8455 Тхупавамса 8456 Датхавамса 8457 Дхатупатхавиласиния 8458 Дхатувамса 8459 Хаттхаванагаллавихаравамса 8460 Джиначаритая 8461 Джинавамсадипа 8462 Телакатахагатха 8463 Милидатика 8464 Падаманджари 8465 Падасадхана 8466 Саддабиндупакарана 8467 Каччаянадхатуманджуса 8468 Самантакутаваннана
2101 Силаккхандхавагга-пали 2102 Махавагга-пали (Дигха) 2103 Патхикавагга-пали	2201 Силаккхандхавагга-аттхакатха 2202 Махавагга-аттхакатха (Дигха) 2203 Патхикавагга-аттхакатха	2301 Силаккхандхавагга-тика 2302 Махавагга-тика (Дигха) 2303 Патхикавагга-тика 2304 Силаккхандхавагга-абхинаватика-1 2305 Силаккхандхавагга-абхинаватика-2
3101 Мулапаннаса-пали 3102 Мадджхимапаннаса-пали 3103 Упарипаннаса-пали	3201 Мулапаннаса-аттхакатха-1 3202 Мулапаннаса-аттхакатха-2 3203 Мадджхимапаннаса-аттхакатха 3204 Упарипаннаса-аттхакатха	3301 Мулапаннаса-тика 3302 Мадджхимапаннаса-тика 3303 Упарипаннаса-тика
4101 Сагатхавагга-пали 4102 Ниданавагга-пали 4103 Кхандхавагга-пали 4104 Салаятанавагга-пали 4105 Махавагга-пали (Самъютта)	4201 Сагатхавагга-аттхакатха 4202 Ниданавагга-аттхакатха 4203 Кхандхавагга-аттхакатха 4204 Салаятанавагга-аттхакатха 4205 Махавагга-аттхакатха (Самъютта)	4301 Сагатхавагга-тика 4302 Ниданавагга-тика 4303 Кхандхавагга-тика 4304 Салаятанавагга-тика 4305 Махавагга-тика (Самъютта)
5101 Экаканипата-пали 5102 Дуканипата-пали 5103 Тиканипата-пали 5104 Чатукканипата-пали 5105 Панчаканипата-пали 5106 Чхакканипата-пали 5107 Саттаканипата-пали 5108 Аттхакадинипата-пали 5109 Наваканипата-пали 5110 Дасаканипата-пали 5111 Экадасаканипата-пали	5201 Экаканипата-аттхакатха 5202 Дука-тика-чатукканипата-аттхакатха 5203 Панчака-чхакка-саттаканипата-аттхакатха 5204 Аттхакадинипата-аттхакатха	5301 Экаканипата-тика 5302 Дука-тика-чатукканипата-тика 5303 Панчака-чхакка-саттаканипата-тика 5304 Аттхакадинипата-тика
6101 Кхуддакапатха-пали 6102 Дхаммапада-пали 6103 Удана-пали 6104 Итивуттака-пали 6105 Суттанипата-пали 6106 Виманаваттху-пали 6107 Петаваттху-пали 6108 Тхерагатха-пали 6109 Тхеригатха-пали 6110 Ападана-пали-1 6111 Ападана-пали-2 6112 Буддхавамса-пали 6113 Чарияпитака-пали 6114 Джатака-пали-1 6115 Джатака-пали-2 6116 Маханиддеса-пали 6117 Чуланиддеса-пали 6118 Патисамбхидамагга-пали 6119 Неттиппакарана-пали 6120 Милиндапаньха-пали 6121 Петакопадеса-пали	6201 Кхуддакапатха-аттхакатха 6202 Дхаммапада-аттхакатха-1 6203 Дхаммапада-аттхакатха-2 6204 Удана-аттхакатха 6205 Итивуттака-аттхакатха 6206 Суттанипата-аттхакатха-1 6207 Суттанипата-аттхакатха-2 6208 Виманаваттху-аттхакатха 6209 Петаваттху-аттхакатха 6210 Тхерагатха-аттхакатха-1 6211 Тхерагатха-аттхакатха-2 6212 Тхеригатха-аттхакатха 6213 Ападана-аттхакатха-1 6214 Ападана-аттхакатха-2 6215 Буддхавамса-аттхакатха 6216 Чарияпитака-аттхакатха 6217 Джатака-аттхакатха-1 6218 Джатака-аттхакатха-2 6219 Джатака-аттхакатха-3 6220 Джатака-аттхакатха-4 6221 Джатака-аттхакатха-5 6222 Джатака-аттхакатха-6 6223 Джатака-аттхакатха-7 6224 Маханиддеса-аттхакатха 6225 Чуланиддеса-аттхакатха 6226 Патисамбхидамагга-аттхакатха-1 6227 Патисамбхидамагга-аттхакатха-2 6228 Неттиппакарана-аттхакатха	6301 Неттиппакарана-тика 6302 Неттивибхавини
7101 Дхаммасангани-пали 7102 Вибханга-пали 7103 Дхатукатха-пали 7104 Пуггалапаннятти-пали 7105 Катхаваттху-пали 7106 Ямака-пали-1 7107 Ямака-пали-2 7108 Ямака-пали-3 7109 Паттхана-пали-1 7110 Паттхана-пали-2 7111 Паттхана-пали-3 7112 Паттхана-пали-4 7113 Паттхана-пали-5	7201 Дхаммасангани-аттхакатха 7202 Саммохивинодани-аттхакатха 7203 Панчапакарана-аттхакатха	7301 Дхаммасангани-мулатика 7302 Вибханга-мулатика 7303 Панчапакарана-мулатика 7304 Дхаммасангани-анутика 7305 Панчапакарана-анутика 7306 Абхидхаммаватаро-намарупапариччхедо 7307 Абхидхамматтхасангахо 7308 Абхидхаммаватара-пуранатика 7309 Абхидхаммаматика-пали

සිංහල
පාලි කැනනය	විවරණ	අටුවා	වෙනත්
1101 පාරාජික පාළි 1102 පාචිත්තිය පාළි 1103 මහාවග්ග පාළි (විනය) 1104 චූළවග්ග පාළි 1105 පරිවාර පාළි	1201 පාරාජිකකණ්ඩ අට්ඨකථා-1 1202 පාරාජිකකණ්ඩ අට්ඨකථා-2 1203 පාචිත්තිය අට්ඨකථා 1204 මහාවග්ග අට්ඨකථා (විනය) 1205 චූළවග්ග අට්ඨකථා 1206 පරිවාර අට්ඨකථා	1301 සාරත්ථදීපනී ටීකා-1 1302 සාරත්ථදීපනී ටීකා-2 1303 සාරත්ථදීපනී ටීකා-3	1401 ද්වෙමාතිකාපාළි 1402 විනයසංගහ අට්ඨකථා 1403 වජිරබුද්ධි ටීකා 1404 විමතිවිනෝදනී ටීකා-1 1405 විමතිවිනෝදනී ටීකා-2 1406 විනයාලංකාර ටීකා-1 1407 විනයාලංකාර ටීකා-2 1408 කඞ්ඛාවිතරණීපුරාණ ටීකා 1409 විනයවිනිච්ඡය-උත්තරවිනිච්ඡය 1410 විනයවිනිච්ඡය ටීකා-1 1411 විනයවිනිච්ඡය ටීකා-2 1412 පාචිත්යාදියෝජනාපාළි 1413 ඛුද්දසික්ඛා-මූලසික්ඛා 8401 විසුද්ධිමග්ග-1 8402 විසුද්ධිමග්ග-2 8403 විසුද්ධිමග්ග-මහාටීකා-1 8404 විසුද්ධිමග්ග-මහාටීකා-2 8405 විසුද්ධිමග්ග නිදානකථා 8406 දීඝනිකාය (පු-වි) 8407 මජ්ඣිමනිකාය (පු-වි) 8408 සංයුත්තනිකාය (පු-වි) 8409 අඞ්ගුත්තරනිකාය (පු-වි) 8410 විනයපිටක (පු-වි) 8411 අභිධම්මපිටක (පු-වි) 8412 අට්ඨකථා (පු-වි) 8413 නිරුත්තිදීපනී 8414 පරමත්ථදීපනී සඞ්ගහමහාටීකාපාඨ 8415 අනුදීපනීපාඨ 8416 පට්ඨානුද්දේස දීපනීපාඨ 8417 නමක්කාරටීකා 8418 මහාපණාමපාඨ 8419 ලක්ඛණාතෝ බුද්ධථෝමනාගාථා 8420 සුතවන්දනා 8421 කමලාඤ්ජලි 8422 ජිනාලඞ්කාර 8423 පජ්ජමධු 8424 බුද්ධගුණගාථාවලී 8425 චූළගන්ථවංස 8427 සාසනවංස 8426 මහාවංස 8429 මොග්ගල්ලානබ්යාකරණං 8428 කච්චායනබ්යාකරණං 8430 සද්දනීතිප්පකරණං (පදමාලා) 8431 සද්දනීතිප්පකරණං (ධාතුමාලා) 8432 පදරූපසිද්ධි 8433 මොග්ගල්ලානපඤ්චිකා 8434 පයෝගසිද්ධිපාඨ 8435 වුත්තෝදයපාඨ 8436 අභිධානප්පදීපිකාපාඨ 8437 අභිධානප්පදීපිකාටීකා 8438 සුබෝධාලඞ්කාරපාඨ 8439 සුබෝධාලඞ්කාරටීකා 8440 බාලාවතාර ගණ්ඨිපදත්ථවිනිච්ඡයසාර 8446 කවිදප්පණනීති 8447 නීතිමඤ්ජරී 8445 ධම්මනීති 8444 මහාරහනීති 8441 ලෝකනීති 8442 සුත්තන්තනීති 8443 සූරස්සතිනීති 8450 චාණක්යනීති 8448 නරදක්ඛදීපනී 8449 චතුරාරක්ඛදීපනී 8451 රසවාහිනී 8452 සීමවිසෝධනීපාඨ 8453 වෙස්සන්තරගීති 8454 මොග්ගල්ලාන වුත්තිවිවරණපඤ්චිකා 8455 ථූපවංස 8456 දාඨාවංස 8457 ධාතුපාඨවිලාසිනියා 8458 ධාතුවංස 8459 හත්ථවනගල්ලවිහාරවංස 8460 ජිනචරිතය 8461 ජිනවංසදීපං 8462 තේලකටාහගාථා 8463 මිලිදටීකා 8464 පදමඤ්ජරී 8465 පදසාධනං 8466 සද්දබින්දුපකරණං 8467 කච්චායනධාතුමඤ්ජුසා 8468 සාමන්තකූටවණ්ණනා
2101 සීලක්ඛන්ධවග්ග පාළි 2102 මහාවග්ග පාළි (දීඝ) 2103 පාථිකවග්ග පාළි	2201 සීලක්ඛන්ධවග්ග අට්ඨකථා 2202 මහාවග්ග අට්ඨකථා (දීඝ) 2203 පාථිකවග්ග අට්ඨකථා	2301 සීලක්ඛන්ධවග්ග ටීකා 2302 මහාවග්ග ටීකා (දීඝ) 2303 පාථිකවග්ග ටීකා 2304 සීලක්ඛන්ධවග්ග-අභිනවටීකා-1 2305 සීලක්ඛන්ධවග්ග-අභිනවටීකා-2
3101 මූලපණ්ණාස පාළි 3102 මජ්ඣිමපණ්ණාස පාළි 3103 උපරිපණ්ණාස පාළි	3201 මූලපණ්ණාස අට්ඨකථා-1 3202 මූලපණ්ණාස අට්ඨකථා-2 3203 මජ්ඣිමපණ්ණාස අට්ඨකථා 3204 උපරිපණ්ණාස අට්ඨකථා	3301 මූලපණ්ණාස ටීකා 3302 මජ්ඣිමපණ්ණාස ටීකා 3303 උපරිපණ්ණාස ටීකා
4101 සගාථාවග්ග පාළි 4102 නිදානවග්ග පාළි 4103 ඛන්ධවග්ග පාළි 4104 සළායතනවග්ග පාළි 4105 මහාවග්ග පාළි (සංයුත්ත)	4201 සගාථාවග්ග අට්ඨකථා 4202 නිදානවග්ග අට්ඨකථා 4203 ඛන්ධවග්ග අට්ඨකථා 4204 සළායතනවග්ග අට්ඨකථා 4205 මහාවග්ග අට්ඨකථා (සංයුත්ත)	4301 සගාථාවග්ග ටීකා 4302 නිදානවග්ග ටීකා 4303 ඛන්ධවග්ග ටීකා 4304 සළායතනවග්ග ටීකා 4305 මහාවග්ග ටීකා (සංයුත්ත)
5101 එකකනිපාත පාළි 5102 දුකනිපාත පාළි 5103 තිකනිපාත පාළි 5104 චතුක්කනිපාත පාළි 5105 පඤ්චකනිපාත පාළි 5106 ඡක්කනිපාත පාළි 5107 සත්තකනිපාත පාළි 5108 අට්ඨකාදිනිපාත පාළි 5109 නවකනිපාත පාළි 5110 දසකනිපාත පාළි 5111 එකාදසකනිපාත පාළි	5201 එකකනිපාත අට්ඨකථා 5202 දුක-තික-චතුක්කනිපාත අට්ඨකථා 5203 පඤ්චක-ඡක්ක-සත්තකනිපාත අට්ඨකථා 5204 අට්ඨකාදිනිපාත අට්ඨකථා	5301 එකකනිපාත ටීකා 5302 දුක-තික-චතුක්කනිපාත ටීකා 5303 පඤ්චක-ඡක්ක-සත්තකනිපාත ටීකා 5304 අට්ඨකාදිනිපාත ටීකා
6101 ඛුද්දකපාඨ පාළි 6102 ධම්මපද පාළි 6103 උදාන පාළි 6104 ඉතිවුත්තක පාළි 6105 සුත්තනිපාත පාළි 6106 විමානවත්ථු පාළි 6107 පේතවත්ථු පාළි 6108 ථේරගාථා පාළි 6109 ථේරීගාථා පාළි 6110 අපදාන පාළි-1 6111 අපදාන පාළි-2 6112 බුද්ධවංස පාළි 6113 චරියාපිටක පාළි 6114 ජාතක පාළි-1 6115 ජාතක පාළි-2 6116 මහානිද්දේස පාළි 6117 චූළනිද්දේස පාළි 6118 පටිසම්භිදාමග්ග පාළි 6119 නෙත්තිප්පකරණ පාළි 6120 මිලින්දපඤ්හ පාළි 6121 පේටකෝපදේස පාළි	6201 ඛුද්දකපාඨ අට්ඨකථා 6202 ධම්මපද අට්ඨකථා-1 6203 ධම්මපද අට්ඨකථා-2 6204 උදාන අට්ඨකථා 6205 ඉතිවුත්තක අට්ඨකථා 6206 සුත්තනිපාත අට්ඨකථා-1 6207 සුත්තනිපාත අට්ඨකථා-2 6208 විමානවත්ථු අට්ඨකථා 6209 පේතවත්ථු අට්ඨකථා 6210 ථේරගාථා අට්ඨකථා-1 6211 ථේරගාථා අට්ඨකථා-2 6212 ථේරීගාථා අට්ඨකථා 6213 අපදාන අට්ඨකථා-1 6214 අපදාන අට්ඨකථා-2 6215 බුද්ධවංස අට්ඨකථා 6216 චරියාපිටක අට්ඨකථා 6217 ජාතක අට්ඨකථා-1 6218 ජාතක අට්ඨකථා-2 6219 ජාතක අට්ඨකථා-3 6220 ජාතක අට්ඨකථා-4 6221 ජාතක අට්ඨකථා-5 6222 ජාතක අට්ඨකථා-6 6223 ජාතක අට්ඨකථා-7 6224 මහානිද්දේස අට්ඨකථා 6225 චූළනිද්දේස අට්ඨකථා 6226 පටිසම්භිදාමග්ග අට්ඨකථා-1 6227 පටිසම්භිදාමග්ග අට්ඨකථා-2 6228 නෙත්තිප්පකරණ අට්ඨකථා	6301 නෙත්තිප්පකරණ ටීකා 6302 නෙත්තිවිභාවිනී
7101 ධම්මසංගණී පාළි 7102 විභඞ්ග පාළි 7103 ධාතුකථා පාළි 7104 පුග්ගලපඤ්ඤත්ති පාළි 7105 කථාවත්ථු පාළි 7106 යමක පාළි-1 7107 යමක පාළි-2 7108 යමක පාළි-3 7109 පට්ඨාන පාළි-1 7110 පට්ඨාන පාළි-2 7111 පට්ඨාන පාළි-3 7112 පට්ඨාන පාළි-4 7113 පට්ඨාන පාළි-5	7201 ධම්මසංගණි අට්ඨකථා 7202 සම්මෝහවිනෝදනී අට්ඨකථා 7203 පඤ්චපකරණ අට්ඨකථා	7301 ධම්මසංගණී-මූලටීකා 7302 විභඞ්ග-මූලටීකා 7303 පඤ්චපකරණ-මූලටීකා 7304 ධම්මසංගණී-අනුටීකා 7305 පඤ්චපකරණ-අනුටීකා 7306 අභිධම්මාවතාරෝ-නාමරූපපරිච්ඡේදෝ 7307 අභිධම්මත්ථසංගහෝ 7308 අභිධම්මාවතාර-පුරාණටීකා 7309 අභිධම්මමාතිකාපාළි

Español
El Canon Pali	Los Comentarios	Los Subcomentarios	Otros
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Vinaya) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-1 1202 Pārājikakaṇḍa Aṭṭhakathā-2 1203 Pācittiya Aṭṭhakathā 1204 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Vinaya) 1205 Cūḷavagga Aṭṭhakathā 1206 Parivāra Aṭṭhakathā	1301 Sāratthadīpanī Ṭīkā-1 1302 Sāratthadīpanī Ṭīkā-2 1303 Sāratthadīpanī Ṭīkā-3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Vinayasaṅgaha Aṭṭhakathā 1403 Vajirabuddhi Ṭīkā 1404 Vimativinodanī Ṭīkā-1 1405 Vimativinodanī Ṭīkā-2 1406 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-1 1407 Vinayālaṅkāra Ṭīkā-2 1408 Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa Ṭīkā 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Vinayavinicchaya Ṭīkā-1 1411 Vinayavinicchaya Ṭīkā-2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Visuddhimagga-1 8402 Visuddhimagga-2 8403 Visuddhimagga-mahāṭīkā-1 8404 Visuddhimagga-mahāṭīkā-2 8405 Visuddhimagga nidānakathā 8406 Dīghanikāya (pu-vi) 8407 Majjhimanikāya (pu-vi) 8408 Saṃyuttanikāya (pu-vi) 8409 Aṅguttaranikāya (pu-vi) 8410 Vinayapiṭaka (pu-vi) 8411 Abhidhammapiṭaka (pu-vi) 8412 Aṭṭhakathā (pu-vi) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Namakkāraṭīkā 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Abhidhānappadīpikāṭīkā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Subodhālaṅkāraṭīkā 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8445 Dhammanīti 8444 Mahārahanīti 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8450 Cāṇakyanīti 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Milidaṭīkā 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Dīgha) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Sīlakkhandhavagga Aṭṭhakathā 2202 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Dīgha) 2203 Pāthikavagga Aṭṭhakathā	2301 Sīlakkhandhavagga Ṭīkā 2302 Mahāvagga Ṭīkā (Dīgha) 2303 Pāthikavagga Ṭīkā 2304 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-1 2305 Sīlakkhandhavagga-abhinavaṭīkā-2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-1 3202 Mūlapaṇṇāsa Aṭṭhakathā-2 3203 Majjhimapaṇṇāsa Aṭṭhakathā 3204 Uparipaṇṇāsa Aṭṭhakathā	3301 Mūlapaṇṇāsa Ṭīkā 3302 Majjhimapaṇṇāsa Ṭīkā 3303 Uparipaṇṇāsa Ṭīkā
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Saṃyutta)	4201 Sagāthāvagga Aṭṭhakathā 4202 Nidānavagga Aṭṭhakathā 4203 Khandhavagga Aṭṭhakathā 4204 Saḷāyatanavagga Aṭṭhakathā 4205 Mahāvagga Aṭṭhakathā (Saṃyutta)	4301 Sagāthāvagga Ṭīkā 4302 Nidānavagga Ṭīkā 4303 Khandhavagga Ṭīkā 4304 Saḷāyatanavagga Ṭīkā 4305 Mahāvagga Ṭīkā (Saṃyutta)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Ekakanipāta Aṭṭhakathā 5202 Duka-tika-catukkanipāta Aṭṭhakathā 5203 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Aṭṭhakathā 5204 Aṭṭhakādinipāta Aṭṭhakathā	5301 Ekakanipāta Ṭīkā 5302 Duka-tika-catukkanipāta Ṭīkā 5303 Pañcaka-chakka-sattakanipāta Ṭīkā 5304 Aṭṭhakādinipāta Ṭīkā
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi-1 6111 Apadāna Pāḷi-2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi-1 6115 Jātaka Pāḷi-2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Khuddakapāṭha Aṭṭhakathā 6202 Dhammapada Aṭṭhakathā-1 6203 Dhammapada Aṭṭhakathā-2 6204 Udāna Aṭṭhakathā 6205 Itivuttaka Aṭṭhakathā 6206 Suttanipāta Aṭṭhakathā-1 6207 Suttanipāta Aṭṭhakathā-2 6208 Vimānavatthu Aṭṭhakathā 6209 Petavatthu Aṭṭhakathā 6210 Theragāthā Aṭṭhakathā-1 6211 Theragāthā Aṭṭhakathā-2 6212 Therīgāthā Aṭṭhakathā 6213 Apadāna Aṭṭhakathā-1 6214 Apadāna Aṭṭhakathā-2 6215 Buddhavaṃsa Aṭṭhakathā 6216 Cariyāpiṭaka Aṭṭhakathā 6217 Jātaka Aṭṭhakathā-1 6218 Jātaka Aṭṭhakathā-2 6219 Jātaka Aṭṭhakathā-3 6220 Jātaka Aṭṭhakathā-4 6221 Jātaka Aṭṭhakathā-5 6222 Jātaka Aṭṭhakathā-6 6223 Jātaka Aṭṭhakathā-7 6224 Mahāniddesa Aṭṭhakathā 6225 Cūḷaniddesa Aṭṭhakathā 6226 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-1 6227 Paṭisambhidāmagga Aṭṭhakathā-2 6228 Nettippakaraṇa Aṭṭhakathā	6301 Nettippakaraṇa Ṭīkā 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi-1 7107 Yamaka Pāḷi-2 7108 Yamaka Pāḷi-3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi-1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi-2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi-3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi-4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi-5	7201 Dhammasaṅgaṇi Aṭṭhakathā 7202 Sammohavinodanī Aṭṭhakathā 7203 Pañcapakaraṇa Aṭṭhakathā	7301 Dhammasaṅgaṇī-mūlaṭīkā 7302 Vibhaṅga-mūlaṭīkā 7303 Pañcapakaraṇa-mūlaṭīkā 7304 Dhammasaṅgaṇī-anuṭīkā 7305 Pañcapakaraṇa-anuṭīkā 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Abhidhammāvatāra-purāṇaṭīkā 7309 Abhidhammamātikāpāḷi

แบบไทย
บาลีแคน	ข้อคิดเห็น	คำอธิบายย่อย	อื่น
1101 ปาราชิกปาฬิ 1102 ปาจิตติยปาฬิ 1103 มหาวคฺคปาฬิ (วินัย) 1104 จูฬวคฺคปาฬิ 1105 ปริวารปาฬิ	1201 ปาราชิกกณฺฑอฏฺฐกถา-๑ 1202 ปาราชิกกณฺฑอฏฺฐกถา-๒ 1203 ปาจิตฺติยอฏฺฐกถา 1204 มหาวคฺคอฏฺฐกถา (วินัย) 1205 จูฬวคฺคอฏฺฐกถา 1206 ปริวารอฏฺฐกถา	1301 สารตฺถทีปนีฏีกา-๑ 1302 สารตฺถทีปนีฏีกา-๒ 1303 สารตฺถทีปนีฏีกา-๓	1401 ทเวมาติกาปาฬิ 1402 วินยสํคหอฏฺฐกถา 1403 วชิรพุทฺธิฏีกา 1404 วิมติวิโนทนีฏีกา-๑ 1405 วิมติวิโนทนีฏีกา-๒ 1406 วินยาลงฺการฏีกา-๑ 1407 วินยาลงฺการฏีกา-๒ 1408 กงฺขาวิตรณีปุราณฏีกา 1409 วินยวินิจฉย-อุตฺตรวินิจฉย 1410 วินยวินิจฉยฏีกา-๑ 1411 วินยวินิจฉยฏีกา-๒ 1412 ปาจิตฺยาทิโยชนาปาฬิ 1413 ขุทฺทสิกฺขา-มูลสิกฺขา 8401 วิสุทฺธิมคฺค-๑ 8402 วิสุทฺธิมคฺค-๒ 8403 วิสุทฺธิมคฺค-มหาฏีกา-๑ 8404 วิสุทฺธิมคฺค-มหาฏีกา-๒ 8405 วิสุทฺธิมคฺค-นิทานกถา 8406 ทีฆนิกาย (ปุ-วิ) 8407 มชฺฌิมนิกาย (ปุ-วิ) 8408 สํยุตฺตนิกาย (ปุ-วิ) 8409 องฺคุตฺตรนิกาย (ปุ-วิ) 8410 วินยปิฎก (ปุ-วิ) 8411 อภิธมฺมปิฎก (ปุ-วิ) 8412 อฏฺฐกถา (ปุ-วิ) 8413 นิรุตฺติทีปนี 8414 ปรมตฺถทีปนี สงฺคหมหาฏีกาปาฐ 8415 อนุทีปนีปาฐ 8416 ปฎฺฐานุทฺเทสทีปนีปาฐ 8417 นมกฺการฏีกา 8418 มหาปณามปาฐ 8419 ลกฺขณาโต พุทฺธโถมนาคาถา 8420 สุตวทน 8421 กมลาญฺชลิ 8422 ชินาลงฺการ 8423 ปชฺชมธุ 8424 พุทฺธคุณคาถาวลี 8425 จูฬคนฺถวํส 8427 สาสนวํส 8426 มหาวํส 8429 โมคฺคลฺลานพฺยากรณํ 8428 กจฺจายนพฺยากรณํ 8430 สทฺทานีติปฺปกรณํ (ปทมาลา) 8431 สทฺทานีติปฺปกรณํ (ธาตุมาลา) 8432 ปทรูปสิทฺธิ 8433 โมคคฺลานปญฺจิกา 8434 ปโยคสิทฺธิปาฐ 8435 วุตฺโตทยปาฐ 8436 อภิธานปฺปทีปิกาปาฐ 8437 อภิธานปฺปทีปิกาฏีกา 8438 สุโพธาลงฺการปาฐ 8439 สุโพธาลงฺการฏีกา 8440 พาลาวตาร คณฺฐิปทตฺถวินิจฺฉยสาร 8446 กวิทปฺปณนีติ 8447 นีติมญฺชรี 8445 ธมฺมนีติ 8444 มหารหนีติ 8441 โลกนีติ 8442 สุตฺตนฺตนีติ 8443 สูรสฺสตินีติ 8450 จาณกฺยนีติ 8448 นรทกฺขทีปนี 8449 จตุราวรกฺขทีปนี 8451 รสวาหินี 8452 สีมวิโสธนีปาฐ 8453 เวสฺสนฺตรคีติ 8454 โมคฺคลฺลาน วุตฺติวิวรณปญฺจิกา 8455 ถูปวํส 8456 ทาฐาวํส 8457 ธาตุปาฐวิลาสินิยา 8458 ธาตุวํส 8459 หตฺถวนคัลลวิหารวํส 8460 ชนจริตย 8461 ชนวํสทีปํ 8462 เตลกฏาหคาถา 8463 มิลิทฏีกา 8464 ปทมญฺชรี 8465 ปทสาธนํ 8466 สทฺทพินฺทุปกรณํ 8467 กจฺจายนธาตุมญฺชุสา 8468 สามนฺตกูฏวณฺณนา
2101 สีลกฺขนฺธวคฺคปาฬิ 2102 มหาวคฺคปาฬิ (ทีฆ) 2103 ปาถิกวคฺคปาฬิ	2201 สีลกฺขนฺธวคฺคอฏฺฐกถา 2202 มหาวคฺคอฏฺฐกถา (ทีฆ) 2203 ปาถิกวคฺคอฏฺฐกถา	2301 สีลกฺขนฺธวคฺคฏีกา 2302 มหาวคฺคฏีกา (ทีฆ) 2303 ปาถิกวคฺคฏีกา 2304 สีลกฺขนฺธวคฺค-อภินวฏีกา-๑ 2305 สีลกฺขนฺธวคฺค-อภินวฏีกา-๒
3101 มูลปณฺณาสปาฬิ 3102 มชฺฌิมปณฺณาสปาฬิ 3103 อุปริปณฺณาสปาฬิ	3201 มูลปณฺณาสอฏฺฐกถา-๑ 3202 มูลปณฺณาสอฏฺฐกถา-๒ 3203 มชฺฌิมปณฺณาสอฏฺฐกถา 3204 อุปริปณฺณาสอฏฺฐกถา	3301 มูลปณฺณาสฏีกา 3302 มชฺฌิมปณฺณาสฏีกา 3303 อุปริปณฺณาสฏีกา
4101 สคาถาวคฺคปาฬิ 4102 นิทานวคฺคปาฬิ 4103 ขนฺธวคฺคปาฬิ 4104 สฬายตนวคฺคปาฬิ 4105 มหาวคฺคปาฬิ (สํยุตฺต)	4201 สคาถาวคฺคอฏฺฐกถา 4202 นิทานวคฺคอฏฺฐกถา 4203 ขนฺธวคฺคอฏฺฐกถา 4204 สฬายตนวคฺคอฏฺฐกถา 4205 มหาวคฺคอฏฺฐกถา (สํยุตฺต)	4301 สคาถาวคฺคฏีกา 4302 นิทานวคฺคฏีกา 4303 ขนฺธวคฺคฏีกา 4304 สฬายตนวคฺคฏีกา 4305 มหาวคฺคฏีกา (สํยุตฺต)
5101 เอกกนิปาตปาฬิ 5102 ทุกนิปาตปาฬิ 5103 ติกนิปาตปาฬิ 5104 จตุกฺกนิปาตปาฬิ 5105 ปญฺจกนิปาตปาฬิ 5106 ฉกฺกนิปาตปาฬิ 5107 สตฺตกนิปาตปาฬิ 5108 อฏฺฐกาทินิปาตปาฬิ 5109 นวกนิปาตปาฬิ 5110 ทสกนิปาตปาฬิ 5111 เอกาทสกนิปาตปาฬิ	5201 เอกกนิปาตอฏฺฐกถา 5202 ทุก-ติก-จตุกฺกนิปาตอฏฺฐกถา 5203 ปญฺจก-ฉกฺก-สตฺตกนิปาตอฏฺฐกถา 5204 อฏฺฐกาทินิปาตอฏฺฐกถา	5301 เอกกนิปาตฏีกา 5302 ทุก-ติก-จตุกฺกนิปาตฏีกา 5303 ปญฺจก-ฉกฺก-สตฺตกนิปาตฏีกา 5304 อฏฺฐกาทินิปาตฏีกา
6101 ขุทฺทกปาฐปาฬิ 6102 ธมฺมปทปาฬิ 6103 อุทานปาฬิ 6104 อิติวุตฺตกปาฬิ 6105 สุตฺตนิบาตปาฬิ 6106 วิมานวตฺถุปาฬิ 6107 เปตวตฺถุปาฬิ 6108 เถรคาถาปาฬิ 6109 เถรีคาถาปาฬิ 6110 อปทานปาฬิ-๑ 6111 อปทานปาฬิ-๒ 6112 พุทธวงฺสปาฬิ 6113 จริยาปิฏกปาฬิ 6114 ชาตกปาฬิ-๑ 6115 ชาตกปาฬิ-๒ 6116 มหานิทฺเทสปาฬิ 6117 จูฬนิทฺเทสปาฬิ 6118 ปฏิสมฺภิทามคฺคปาฬิ 6119 เนตฺติปฺปกฺรณปาฬิ 6120 มิลินฺทปญฺหาปาฬิ 6121 เปฏโกปเทสปาฬิ	6201 ขุทฺทกปาฐอฏฺฐกถา 6202 ธมฺมปทอฏฺฐกถา-๑ 6203 ธมฺมปทอฏฺฐกถา-๒ 6204 อุทานอฏฺฐกถา 6205 อิติวุตฺตกอฏฺฐกถา 6206 สุตฺตนิบาตอฏฺฐกถา-๑ 6207 สุตฺตนิบาตอฏฺฐกถา-๒ 6208 วิมานวตฺถุอฏฺฐกถา 6209 เปตวตฺถุอฏฺฐกถา 6210 เถรคาถาอฏฺฐกถา-๑ 6211 เถรคาถาอฏฺฐกถา-๒ 6212 เถรีคาถาอฏฺฐกถา 6213 อปทานอฏฺฐกถา-๑ 6214 อปทานอฏฺฐกถา-๒ 6215 พุทธวงฺสอฏฺฐกถา 6216 จริยาปิฏกอฏฺฐกถา 6217 ชาตกอฏฺฐกถา-๑ 6218 ชาตกอฏฺฐกถา-๒ 6219 ชาตกอฏฺฐกถา-๓ 6220 ชาตกอฏฺฐกถา-๔ 6221 ชาตกอฏฺฐกถา-๕ 6222 ชาตกอฏฺฐกถา-๖ 6223 ชาตกอฏฺฐกถา-๗ 6224 มหานิทฺเทสอฏฺฐกถา 6225 จูฬนิทฺเทสอฏฺฐกถา 6226 ปฏิสมฺภิทามคฺคอฏฺฐกถา-๑ 6227 ปฏิสมฺภิทามคฺคอฏฺฐกถา-๒ 6228 เนตฺติปฺปกฺรณอฏฺฐกถา	6301 เนตฺติปฺปกฺรณฏีกา 6302 เนตฺติวิภาวินี
7101 ธมฺมสงฺคณีปาฬิ 7102 วิภงฺคปาฬิ 7103 ธาตุกถาปาฬิ 7104 ปุคฺคลปญฺญตฺติปาฬิ 7105 กถาวตฺถุปาฬิ 7106 ยมกปาฬิ-๑ 7107 ยมกปาฬิ-๒ 7108 ยมกปาฬิ-๓ 7109 ปฎฺฐานปาฬิ-๑ 7110 ปฎฺฐานปาฬิ-๒ 7111 ปฎฺฐานปาฬิ-๓ 7112 ปฎฺฐานปาฬิ-๔ 7113 ปฎฺฐานปาฬิ-๕	7201 ธมฺมสงฺคณิอฏฺฐกถา 7202 สมฺโมหวินิทนีอฏฺฐกถา 7203 ปญฺจปกรณอฏฺฐกถา	7301 ธมฺมสงฺคณีมูลฏีกา 7302 วิภงฺคมูลฏีกา 7303 ปญฺจปกรณมูลฏีกา 7304 ธมฺมสงฺคณีอนุฏีกา 7305 ปญฺจปกรณอนุฏีกา 7306 อภิธมฺมาวตาโร-นามรูปปริจฺเฉโท 7307 อภิธมฺมตฺถสงฺคโห 7308 อภิธมฺมาวตาร-ปุราณฏีกา 7309 อภิธมฺมมาติกาปาฬิ

བོད་མི
པཱ་ལི་གསུང་རབ།	འགྲེལ་བཤད།	འགྲེལ་བཤད་ཕྲན།	གཞན།
1101 ཕ་ར་ཇི་ཀ་པཱ་ལི། 1102 པཱ་ཙི་ཏི་ཡ་པཱ་ལི། 1103 མ་ཧཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། (ཝི་ན་ཡ) 1104 ཙཱུ་ལ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 1105 པ་རི་ཝཱ་ར་པཱ་ལི།	1201 ཕ་ར་ཇི་ཀ་ཀཎྜ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 1202 ཕ་ར་ཇི་ཀ་ཀཎྜ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 1203 པཱ་ཙི་ཏི་ཡ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 1204 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (ཝི་ན་ཡ) 1205 ཙཱུ་ལ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 1206 པ་རི་ཝཱ་ར་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	1301 སཱ་རཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1302 སཱ་རཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1303 སཱ་རཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༣	1401 དྭེ་མཱ་ཏི་ཀཱ་པཱ་ལི། 1402 ཝི་ན་ཡ་སངྒ་ཧ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 1403 ཝ་ཇི་ར་བུད་དྷི་ཊཱི་ཀཱ། 1404 ཝི་མ་ཏི་ཝི་ནོ་ད་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1405 ཝི་མ་ཏི་ཝི་ནོ་ད་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1406 ཝི་ན་ཡཱ་ལངྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1407 ཝི་ན་ཡཱ་ལངྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1408 ཀངྑཱ་ཝི་ཏ་ར་ཎཱི་པུ་རཱ་ཎ་ཊཱི་ཀཱ། 1409 ཝི་ན་ཡ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་ཨུ་ཏྟ་ར་ཝི་ནི་ཙ་ཡ། 1410 ཝི་ན་ཡ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་ཊཱི་ཀཱ-༡ 1411 ཝི་ན་ཡ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་ཊཱི་ཀཱ-༢ 1412 པཱ་ཙི་ཏྱཱ་དི་ཡོ་ཇ་ནཱ་པཱ་ལི། 1413 ཁུད་ད་སིཀྑཱ་མཱུ་ལ་སིཀྑཱ། 8401 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ-༡ 8402 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ-༢ 8403 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ་མ་ཧཱ་ཊཱི་ཀཱ-༡ 8404 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ་མ་ཧཱ་ཊཱི་ཀཱ-༢ 8405 ཝི་སུད་དྷི་མགྒ་ནི་དཱ་ན་ཀ་ཐཱ། 8406 དཱི་གྷ་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8407 མཛྷི་མ་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8408 སཾ་ཡུཏྟ་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8409 ཨངྒུ་ཏྟ་ར་ནི་ཀཱ་ཡ། (པུ་ཝི) 8410 ཝི་ན་ཡ་པི་ཊ་ཀ། (པུ་ཝི) 8411 ཨ་བྷི་དྷམྨ་པི་ཊ་ཀ། (པུ་ཝི) 8412 ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (པུ་ཝི) 8413 ནི་རུཏྟི་དཱི་པ་ནཱི། 8414 པ་ར་མཏྠ་དཱི་པ་ནཱི་སངྒ་ཧ་མ་ཧཱ་ཊཱི་ཀཱ་པཱ་ཋ། 8415 ཨ་ནུ་དཱི་པ་ནཱི་པཱ་ཋ། 8416 པཊྛཱ་ནུདྡེ་ས་དཱི་པ་ནཱི་པཱ་ཋ། 8417 ན་མཀྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ། 8418 མ་ཧཱ་པ་ཎཱ་མ་པཱ་ཋ། 8419 ལཀྑ་ཎཱ་ཏོ་བུདྡྷ་ཐོ་མ་ནཱ་གཱ་ཐཱ། 8420 སུ་ཏ་ཝནྡ་ནཱ། 8421 ཀ་མ་ལཱཉྫ་ལི། 8422 ཇི་ནཱ་ལངྐཱ་ར། 8423 པཛྫ་མ་དྷུ། 8424 བུདྡྷ་གུ་ཎ་གཱ་ཐཱ་ཝ་ལཱི། 8425 ཙཱུ་ལ་གནྠ་ཝཾ་ས། 8427 སཱ་ས་ན་ཝཾ་ས། 8426 མ་ཧཱ་ཝཾ་ས། 8429 མོགྒ་ལླཱ་ན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎཾ། 8428 ཀཙྩཱ་ཡ་ན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎཾ། 8430 སདྡ་ནཱི་ཏི་པྤ་ཀ་ར་ཎཾ། (པ་ད་མཱ་ལཱ) 8431 སདྡ་ནཱི་ཏི་པྤ་ཀ་ར་ཎཾ། (དྷཱ་ཏུ་མཱ་ལཱ) 8432 པ་ད་རཱུ་པ་སིད་དྷི། 8433 མོ་ག་ལླཱ་ན་པཉྩ་ཀཱ། 8434 པ་ཡོ་ག་སིད་དྷི་པཱ་ཋ། 8435 བུཏྟོ་ད་ཡ་པཱ་ཋ། 8436 ཨ་བྷི་དྷཱ་ན་པྤ་དཱི་པི་ཀཱ་པཱ་ཋ། 8437 ཨ་བྷི་དྷཱ་ན་པྤ་དཱི་པི་ཀཱ་ཊཱི་ཀཱ། 8438 སུ་བོ་དྷཱ་ལངྐཱ་ར་པཱ་ཋ། 8439 སུ་བོ་དྷཱ་ལངྐཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ། 8440 བཱ་ལཱ་ཝ་ཏཱ་ར་གཎྛི་པ་དཏྠ་ཝི་ནི་ཙ་ཡ་སཱ་ར། 8446 ཀ་ཝི་དཔྤ་ཎ་ནཱི་ཏི། 8447 ནཱི་ཏི་མཉྫ་རཱི། 8445 དྷམྨ་ནཱི་ཏི། 8444 མ་ཧཱ་ར་ཧ་ནཱི་ཏི། 8441 ལོ་ཀ་ནཱི་ཏི། 8442 སུཏྟནྟ་ནཱ་ཏི། 8443 སཱུ་རསྶ་ཏི་ནཱི་ཏི། 8450 ཙཱ་ཎཀྱ་ནཱི་ཏི། 8448 ན་ར་དཀྑ་དཱི་པ་ནཱི། 8449 ཙ་ཏུ་རཱ་རཀྑ་དཱི་པ་ནཱི། 8451 ར་ས་ཝཱ་ཧི་ནཱི། 8452 སཱི་མ་ཝི་སོ་ད་ནཱི་པཱ་ཋ། 8453 ཝེསྶནྟ་ར་གཱི་ཏི། 8454 མོགྒ་ལླཱ་ན་བུཏྟི་ཝི་ཝ་ར་ཎ་པཉྩ་ཀཱ། 8455 ཐཱུ་པ་ཝཾ་ས། 8456 དཱ་ཊྷཱ་ཝཾ་ས། 8457 དྷཱ་ཏུ་པཱ་ཋ་ཝི་ལཱ་སི་ནི་ཡཱ། 8458 དྷཱ་ཏུ་ཝཾ་ས། 8459 ཧཏྠ་ཝ་ན་གལླ་ཝི་ཧཱ་ར་ཝཾ་ས། 8460 ཇི་ན་ཙ་རི་ཏ་ཡ། 8461 ཇི་ན་ཝཾ་ས་དཱི་པཾ། 8462 ཏེ་ལ་ཀ་ཊཱ་ཧ་གཱ་ཐཱ། 8463 མི་ལི་ད་ཊཱི་ཀཱ། 8464 པ་ད་མཉྫ་རཱི། 8465 པ་ད་སཱ་ད་ནཾ། 8466 སདྡ་བིནྡུ་པ་ཀ་ར་ཎཾ། 8467 ཀཙྩཱ་ཡ་ན་དྷཱ་ཏུ་མཉྫུ་སཱ། 8468 སཱ་མནྟ་ཀཱུ་ཊ་ཝཎྞ་ནཱ།
2101 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 2102 མ་ཧཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། (དཱི་གྷ) 2103 པཱ་ཐི་ཀ་ཝག་ག་པཱ་ལི།	2201 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 2202 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (དཱི་གྷ) 2203 པཱ་ཐི་ཀ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	2301 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 2302 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། (དཱི་གྷ) 2303 པཱ་ཐི་ཀ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 2304 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཨ་བྷི་ན་ཝ་ཊཱི་ཀཱ-༡ 2305 སཱི་ལཀྑནྡྷ་ཝག་ག་ཨ་བྷི་ན་ཝ་ཊཱི་ཀཱ-༢
3101 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་པཱ་ལི། 3102 མཛྷི་མ་པཎྞཱ་ས་པཱ་ལི། 3103 ཨུ་པ་རི་པཎྞཱ་ས་པཱ་ལི།	3201 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 3202 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 3203 མཛྷི་མ་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 3204 ཨུ་པ་རི་པཎྞཱ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	3301 མཱུ་ལ་པཎྞཱ་ས་ཊཱི་ཀཱ། 3302 མཛྷི་མ་པཎྞཱ་ས་ཊཱི་ཀཱ། 3303 ཨུ་པ་རི་པཎྞཱ་ས་ཊཱི་ཀཱ།
4101 ས་གཱ་ཐཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4102 ནི་དཱ་ན་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4103 ཁནྡྷ་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4104 ས་ལཱ་ཡ་ཏ་ན་ཝག་ག་པཱ་ལི། 4105 མ་ཧཱ་ཝག་ག་པཱ་ལི། (སཾ་ཡུཏྟ)	4201 ས་གཱ་ཐཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4202 ནི་དཱ་ན་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4203 ཁནྡྷ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4204 ས་ལཱ་ཡ་ཏ་ན་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 4205 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། (སཾ་ཡུཏྟ)	4301 ས་གཱ་ཐཱ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4302 ནི་དཱ་ན་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4303 ཁནྡྷ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4304 ས་ལཱ་ཡ་ཏ་ན་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། 4305 མ་ཧཱ་ཝག་ག་ཊཱི་ཀཱ། (སཾ་ཡུཏྟ)
5101 ཨེ་ཀ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5102 དུ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5103 ཏི་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5104 ཙ་ཏུཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5105 པཉྩ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5106 ཆཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5107 སཏྟ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5108 ཨཊྛ་ཀཱ་དི་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5109 ན་ཝ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5110 ད་ས་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 5111 ཨེ་ཀཱ་ད་ས་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི།	5201 ཨེ་ཀ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 5202 དུ་ཀ་ཏི་ཀ་ཙ་ཏུཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 5203 པཉྩ་ཀ་ཆཀྐ་སཏྟ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 5204 ཨཊྛ་ཀཱ་དི་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	5301 ཨེ་ཀ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ། 5302 དུ་ཀ་ཏི་ཀ་ཙ་ཏུཀྐ་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ། 5303 པཉྩ་ཀ་ཆཀྐ་སཏྟ་ཀ་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ། 5304 ཨཊྛ་ཀཱ་དི་ནི་པཱ་ཏ་ཊཱི་ཀཱ།
6101 ཁུད་ད་ཀ་པཱ་ཋ་པཱ་ལི། 6102 དྷམྨ་པ་ད་པཱ་ལི། 6103 ཨུ་དཱ་ན་པཱ་ལི། 6104 ཨི་ཏི་ཝུཏྟ་ཀ་པཱ་ལི། 6105 སུཏྟ་ནི་པཱ་ཏ་པཱ་ལི། 6106 ཝི་མཱ་ན་ཝཏྠུ་པཱ་ལི། 6107 པེ་ཏ་ཝཏྠུ་པཱ་ལི། 6108 ཐེ་ར་གཱ་ཐཱ་པཱ་ལི། 6109 ཐེ་རཱི་གཱ་ཐཱ་པཱ་ལི། 6110 ཨ་པ་དཱ་ན་པཱ་ལི-༡ 6111 ཨ་པ་དཱ་ན་པཱ་ལི-༢ 6112 བུདྡྷ་ཝཾ་ས་པཱ་ལི། 6113 ཙ་རི་ཡཱ་པི་ཊ་ཀ་པཱ་ལི། 6114 ཛཱ་ཏ་ཀ་པཱ་ལི-༡ 6115 ཛཱ་ཏ་ཀ་པཱ་ལི-༢ 6116 མ་ཧཱ་ནི་དྡེ་ས་པཱ་ལི། 6117 ཙཱུ་ལ་ནི་དྡེ་ས་པཱ་ལི། 6118 པ་ཊི་སམ་བྷི་དཱ་མགྒ་པཱ་ལི། 6119 ནེཏྟི་པྤ་ཀ་ར་ཎ་པཱ་ལི། 6120 མི་ལིནྡ་པཉྷ་པཱ་ལི། 6121 པེ་ཊ་ཀོ་པ་དེ་ས་པཱ་ལི།	6201 ཁུད་ད་ཀ་པཱ་ཋ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6202 དྷམྨ་པ་ད་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6203 དྷམྨ་པ་ད་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6204 ཨུ་དཱ་ན་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6205 ཨི་ཏི་ཝུཏྟ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6206 སུཏྟ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6207 སུཏྟ་ནི་པཱ་ཏ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6208 ཝི་མཱ་ན་ཝཏྠུ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6209 པེ་ཏ་ཝཏྠུ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6210 ཐེ་ར་གཱ་ཐཱ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6211 ཐེ་ར་གཱ་ཐཱ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6212 ཐེ་རཱི་གཱ་ཐཱ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6213 ཨ་པ་དཱ་ན་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6214 ཨ་པ་དཱ་ན་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6215 བུདྡྷ་ཝཾ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6216 ཙ་རི་ཡཱ་པི་ཊ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6217 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6218 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6219 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༣ 6220 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༤ 6221 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༥ 6222 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༦ 6223 ཛཱ་ཏ་ཀ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༧ 6224 མ་ཧཱ་ནི་དྡེ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6225 ཙཱུ་ལ་ནི་དྡེ་ས་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 6226 པ་ཊི་སམ་བྷི་དཱ་མགྒ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༡ 6227 པ་ཊི་སམ་བྷི་དཱ་མགྒ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ-༢ 6228 ནེཏྟི་པྤ་ཀ་ར་ཎ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	6301 ནེཏྟི་པྤ་ཀ་ར་ཎ་ཊཱི་ཀཱ། 6302 ནེཏྟི་ཝི་བྷཱི་ནཱི།
7101 དྷམྨ་སངྒ་ཎཱི་པཱ་ལི། 7102 ཝི་བྷངྒ་པཱ་ལི། 7103 དྷཱ་ཏུ་ཀ་ཐཱ་པཱ་ལི། 7104 པུགྒ་ལ་པཉྙཏྟི་པཱ་ལི། 7105 ཀ་ཐཱ་ཝཏྠུ་པཱ་ལི། 7106 ཡ་མ་ཀ་པཱ་ལི-༡ 7107 ཡ་མ་ཀ་པཱ་ལི-༢ 7108 ཡ་མ་ཀ་པཱ་ལི-༣ 7109 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༡ 7110 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༢ 7111 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༣ 7112 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༤ 7113 པཊྛཱ་ན་པཱ་ལི-༥	7201 དྷམྨ་སངྒ་ཎི་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 7202 སམྨོ་ཧ་ཝི་ནོ་ད་ནཱི་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ། 7203 པཉྩ་པ་ཀ་ར་ཎ་ཨཊྛ་ཀ་ཐཱ།	7301 དྷམྨ་སངྒ་ཎཱི་མཱུ་ལ་ཊཱི་ཀཱ། 7302 ཝི་བྷངྒ་མཱུ་ལ་ཊཱི་ཀཱ། 7303 པཉྩ་པ་ཀ་ར་ཎ་མཱུ་ལ་ཊཱི་ཀཱ། 7304 དྷམྨ་སངྒ་ཎཱི་ཨ་ནུ་ཊཱི་ཀཱ། 7305 པཉྩ་པ་ཀ་ར་ཎ་ཨ་ནུ་ཊཱི་ཀཱ། 7306 ཨ་བྷི་དྷམྨཱ་ཝ་ཏཱ་རོ་ནཱ་མ་རཱུ་པ་པ་རི་ཙྪེ་དོ། 7307 ཨ་བྷི་དྷམྨཏྠ་སངྒ་ཧོ། 7308 ཨ་བྷི་དྷམྨཱ་ཝ་ཏཱ་ར་པུ་རཱ་ཎ་ཊཱི་ཀཱ། 7309 ཨ་བྷི་དྷམྨ་མཱ་ཏི་ཀཱ་པཱ་ལི།

Tiếng Việt
Kinh điển Pali	Chú giải	Phụ chú giải	Khác
1101 Pārājika Pāḷi 1102 Pācittiya Pāḷi 1103 Mahāvagga Pāḷi (Tạng Luật) 1104 Cūḷavagga Pāḷi 1105 Parivāra Pāḷi	1201 Chú Giải Pārājikakaṇḍa - 1 1202 Chú Giải Pārājikakaṇḍa - 2 1203 Chú Giải Pācittiya 1204 Chú Giải Mahāvagga (Tạng Luật) 1205 Chú Giải Cūḷavagga 1206 Chú Giải Parivāra	1301 Phụ Chú Giải Sāratthadīpanī - 1 1302 Phụ Chú Giải Sāratthadīpanī - 2 1303 Phụ Chú Giải Sāratthadīpanī - 3	1401 Dvemātikāpāḷi 1402 Chú Giải Vinayasaṅgaha 1403 Phụ Chú Giải Vajirabuddhi 1404 Phụ Chú Giải Vimativinodanī - 1 1405 Phụ Chú Giải Vimativinodanī - 2 1406 Phụ Chú Giải Vinayālaṅkāra - 1 1407 Phụ Chú Giải Vinayālaṅkāra - 2 1408 Phụ Chú Giải Kaṅkhāvitaraṇīpurāṇa 1409 Vinayavinicchaya-uttaravinicchaya 1410 Phụ Chú Giải Vinayavinicchaya - 1 1411 Phụ Chú Giải Vinayavinicchaya - 2 1412 Pācityādiyojanāpāḷi 1413 Khuddasikkhā-mūlasikkhā 8401 Thanh Tịnh Đạo - 1 8402 Thanh Tịnh Đạo - 2 8403 Đại Phụ Chú Giải Thanh Tịnh Đạo - 1 8404 Đại Phụ Chú Giải Thanh Tịnh Đạo - 2 8405 Lời Tựa Thanh Tịnh Đạo 8406 Trường Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8407 Trung Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8408 Tương Ưng Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8409 Tăng Chi Bộ Kinh (Vấn Đáp) 8410 Tạng Luật (Vấn Đáp) 8411 Tạng Vi Diệu Pháp (Vấn Đáp) 8412 Chú Giải (Vấn Đáp) 8413 Niruttidīpanī 8414 Paramatthadīpanī Saṅgahamahāṭīkāpāṭha 8415 Anudīpanīpāṭha 8416 Paṭṭhānuddesa dīpanīpāṭha 8417 Phụ Chú Giải Namakkāra 8418 Mahāpaṇāmapāṭha 8419 Lakkhaṇāto buddhathomanāgāthā 8420 Sutavandanā 8421 Kamalāñjali 8422 Jinālaṅkāra 8423 Pajjamadhu 8424 Buddhaguṇagāthāvalī 8425 Cūḷaganthavaṃsa 8426 Mahāvaṃsa 8427 Sāsanavaṃsa 8428 Kaccāyanabyākaraṇaṃ 8429 Moggallānabyākaraṇaṃ 8430 Saddanītippakaraṇaṃ (padamālā) 8431 Saddanītippakaraṇaṃ (dhātumālā) 8432 Padarūpasiddhi 8433 Mogallānapañcikā 8434 Payogasiddhipāṭha 8435 Vuttodayapāṭha 8436 Abhidhānappadīpikāpāṭha 8437 Phụ Chú Giải Abhidhānappadīpikā 8438 Subodhālaṅkārapāṭha 8439 Phụ Chú Giải Subodhālaṅkāra 8440 Bālāvatāra gaṇṭhipadatthavinicchayasāra 8441 Lokanīti 8442 Suttantanīti 8443 Sūrassatinīti 8444 Mahārahanīti 8445 Dhammanīti 8446 Kavidappaṇanīti 8447 Nītimañjarī 8448 Naradakkhadīpanī 8449 Caturārakkhadīpanī 8450 Cāṇakyanīti 8451 Rasavāhinī 8452 Sīmavisodhanīpāṭha 8453 Vessantaragīti 8454 Moggallāna vuttivivaraṇapañcikā 8455 Thūpavaṃsa 8456 Dāṭhāvaṃsa 8457 Dhātupāṭhavilāsiniyā 8458 Dhātuvaṃsa 8459 Hatthavanagallavihāravaṃsa 8460 Jinacaritaya 8461 Jinavaṃsadīpaṃ 8462 Telakaṭāhagāthā 8463 Phụ Chú Giải Milinda 8464 Padamañjarī 8465 Padasādhanaṃ 8466 Saddabindupakaraṇaṃ 8467 Kaccāyanadhātumañjusā 8468 Sāmantakūṭavaṇṇanā
2101 Sīlakkhandhavagga Pāḷi 2102 Mahāvagga Pāḷi (Trường Bộ) 2103 Pāthikavagga Pāḷi	2201 Chú Giải Sīlakkhandhavagga 2202 Chú Giải Mahāvagga (Trường Bộ) 2203 Chú Giải Pāthikavagga	2301 Phụ Chú Giải Sīlakkhandhavagga 2302 Phụ Chú Giải Mahāvagga (Trường Bộ) 2303 Phụ Chú Giải Pāthikavagga 2304 Phụ Chú Giải Mới Sīlakkhandhavagga - 1 2305 Phụ Chú Giải Mới Sīlakkhandhavagga - 2
3101 Mūlapaṇṇāsa Pāḷi 3102 Majjhimapaṇṇāsa Pāḷi 3103 Uparipaṇṇāsa Pāḷi	3201 Chú Giải Mūlapaṇṇāsa - 1 3202 Chú Giải Mūlapaṇṇāsa - 2 3203 Chú Giải Majjhimapaṇṇāsa 3204 Chú Giải Uparipaṇṇāsa	3301 Phụ Chú Giải Mūlapaṇṇāsa 3302 Phụ Chú Giải Majjhimapaṇṇāsa 3303 Phụ Chú Giải Uparipaṇṇāsa
4101 Sagāthāvagga Pāḷi 4102 Nidānavagga Pāḷi 4103 Khandhavagga Pāḷi 4104 Saḷāyatanavagga Pāḷi 4105 Mahāvagga Pāḷi (Tương Ưng Bộ)	4201 Chú Giải Sagāthāvagga 4202 Chú Giải Nidānavagga 4203 Chú Giải Khandhavagga 4204 Chú Giải Saḷāyatanavagga 4205 Chú Giải Mahāvagga (Tương Ưng Bộ)	4301 Phụ Chú Giải Sagāthāvagga 4302 Phụ Chú Giải Nidānavagga 4303 Phụ Chú Giải Khandhavagga 4304 Phụ Chú Giải Saḷāyatanavagga 4305 Phụ Chú Giải Mahāvagga (Tương Ưng Bộ)
5101 Ekakanipāta Pāḷi 5102 Dukanipāta Pāḷi 5103 Tikanipāta Pāḷi 5104 Catukkanipāta Pāḷi 5105 Pañcakanipāta Pāḷi 5106 Chakkanipāta Pāḷi 5107 Sattakanipāta Pāḷi 5108 Aṭṭhakādinipāta Pāḷi 5109 Navakanipāta Pāḷi 5110 Dasakanipāta Pāḷi 5111 Ekādasakanipāta Pāḷi	5201 Chú Giải Ekakanipāta 5202 Chú Giải Duka-tika-catukkanipāta 5203 Chú Giải Pañcaka-chakka-sattakanipāta 5204 Chú Giải Aṭṭhakādinipāta	5301 Phụ Chú Giải Ekakanipāta 5302 Phụ Chú Giải Duka-tika-catukkanipāta 5303 Phụ Chú Giải Pañcaka-chakka-sattakanipāta 5304 Phụ Chú Giải Aṭṭhakādinipāta
6101 Khuddakapāṭha Pāḷi 6102 Dhammapada Pāḷi 6103 Udāna Pāḷi 6104 Itivuttaka Pāḷi 6105 Suttanipāta Pāḷi 6106 Vimānavatthu Pāḷi 6107 Petavatthu Pāḷi 6108 Theragāthā Pāḷi 6109 Therīgāthā Pāḷi 6110 Apadāna Pāḷi - 1 6111 Apadāna Pāḷi - 2 6112 Buddhavaṃsa Pāḷi 6113 Cariyāpiṭaka Pāḷi 6114 Jātaka Pāḷi - 1 6115 Jātaka Pāḷi - 2 6116 Mahāniddesa Pāḷi 6117 Cūḷaniddesa Pāḷi 6118 Paṭisambhidāmagga Pāḷi 6119 Nettippakaraṇa Pāḷi 6120 Milindapañha Pāḷi 6121 Peṭakopadesa Pāḷi	6201 Chú Giải Khuddakapāṭha 6202 Chú Giải Dhammapada - 1 6203 Chú Giải Dhammapada - 2 6204 Chú Giải Udāna 6205 Chú Giải Itivuttaka 6206 Chú Giải Suttanipāta - 1 6207 Chú Giải Suttanipāta - 2 6208 Chú Giải Vimānavatthu 6209 Chú Giải Petavatthu 6210 Chú Giải Theragāthā - 1 6211 Chú Giải Theragāthā - 2 6212 Chú Giải Therīgāthā 6213 Chú Giải Apadāna - 1 6214 Chú Giải Apadāna - 2 6215 Chú Giải Buddhavaṃsa 6216 Chú Giải Cariyāpiṭaka 6217 Chú Giải Jātaka - 1 6218 Chú Giải Jātaka - 2 6219 Chú Giải Jātaka - 3 6220 Chú Giải Jātaka - 4 6221 Chú Giải Jātaka - 5 6222 Chú Giải Jātaka - 6 6223 Chú Giải Jātaka - 7 6224 Chú Giải Mahāniddesa 6225 Chú Giải Cūḷaniddesa 6226 Chú Giải Paṭisambhidāmagga - 1 6227 Chú Giải Paṭisambhidāmagga - 2 6228 Chú Giải Nettippakaraṇa	6301 Phụ Chú Giải Nettippakaraṇa 6302 Nettivibhāvinī
7101 Dhammasaṅgaṇī Pāḷi 7102 Vibhaṅga Pāḷi 7103 Dhātukathā Pāḷi 7104 Puggalapaññatti Pāḷi 7105 Kathāvatthu Pāḷi 7106 Yamaka Pāḷi - 1 7107 Yamaka Pāḷi - 2 7108 Yamaka Pāḷi - 3 7109 Paṭṭhāna Pāḷi - 1 7110 Paṭṭhāna Pāḷi - 2 7111 Paṭṭhāna Pāḷi - 3 7112 Paṭṭhāna Pāḷi - 4 7113 Paṭṭhāna Pāḷi - 5	7201 Chú Giải Dhammasaṅgaṇi 7202 Chú Giải Sammohavinodanī 7203 Chú Giải Pañcapakaraṇa	7301 Phụ Chú Giải Gốc Dhammasaṅgaṇī 7302 Phụ Chú Giải Gốc Vibhaṅga 7303 Phụ Chú Giải Gốc Pañcapakaraṇa 7304 Phụ Chú Giải Tiếp Theo Dhammasaṅgaṇī 7305 Phụ Chú Giải Tiếp Theo Pañcapakaraṇa 7306 Abhidhammāvatāro-nāmarūpaparicchedo 7307 Abhidhammatthasaṅgaho 7308 Phụ Chú Giải Cổ Điển Abhidhammāvatāra 7309 Abhidhammamātikāpāḷi