. නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස.

. Verehrung jenem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.

අඞ්ගුත්තරනිකායො

Die numerische Sammlung (Aṅguttaranikāya)

චතුක්කනිපාතපාළි

Das Buch der Vierer (Catukkanipātapāḷi)

1. පඨමපණ්ණාසකං

1. Die ersten fünfzig Lehrreden (Paṭhamapaṇṇāsaka)

1. භණ්ඩගාමවග්ගො

1. Das Kapitel über Bhaṇḍagāma (Bhaṇḍagāmavagga)

1. අනුබුද්ධසුත්තං

1. Die Lehrrede über das Verständnis (Anubuddha Sutta)

1. එවං [Pg.307] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා වජ්ජීසු විහරති භණ්ඩගාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

1. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Vajjiern in Bhaṇḍagāma. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘චතුන්නං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. කතමෙසං චතුන්නං? අරියස්ස, භික්ඛවෙ, සීලස්ස අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. අරියස්ස, භික්ඛවෙ, සමාධිස්ස අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. අරියාය, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤාය අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. අරියාය, භික්ඛවෙ, විමුත්තියා අනනුබොධා අප්පටිවෙධා එවමිදං දීඝමද්ධානං සන්ධාවිතං සංසරිතං මමඤ්චෙව තුම්හාකඤ්ච. තයිදං, භික්ඛවෙ, අරියං සීලං අනුබුද්ධං පටිවිද්ධං, අරියො සමාධි අනුබුද්ධො පටිවිද්ධො, අරියා පඤ්ඤා අනුබුද්ධා පටිවිද්ධා, අරියා විමුත්ති අනුබුද්ධා පටිවිද්ධා, උච්ඡින්නා භවතණ්හා, ඛීණා භවනෙත්ති, නත්ථි දානි පුනබ්භවො’’ති.

„Ihr Mönche, weil vier Dinge nicht verstanden und nicht durchdrungen wurden, sind sowohl ich als auch ihr eine so lange Zeit hindurch (im Kreislauf der Geburten) geeilt und gewandert. Welche vier? Weil edle Sittlichkeit (sīla), ihr Mönche, nicht verstanden und nicht durchdrungen wurde, sind sowohl ich als auch ihr eine so lange Zeit hindurch geeilt und gewandert. Weil edle Sammlung (samādhi), ihr Mönche, nicht verstanden und nicht durchdrungen wurde, sind sowohl ich als auch ihr eine so lange Zeit hindurch geeilt und gewandert. Weil edle Weisheit (paññā), ihr Mönche, nicht verstanden und nicht durchdrungen wurde, sind sowohl ich als auch ihr eine so lange Zeit hindurch geeilt und gewandert. Weil edle Befreiung (vimutti), ihr Mönche, nicht verstanden und nicht durchdrungen wurde, sind sowohl ich als auch ihr eine so lange Zeit hindurch geeilt und gewandert. Diese edle Sittlichkeit, ihr Mönche, ist nun verstanden und durchdrungen worden; die edle Sammlung ist verstanden und durchdrungen worden; die edle Weisheit ist verstanden und durchdrungen worden; die edle Befreiung ist verstanden und durchdrungen worden. Der Durst nach Werden (bhavataṇhā) ist abgeschnitten, die Schnur zum Werden (bhavanetti) ist vernichtet; jetzt gibt es keine erneute Existenz mehr.“

ඉදමවොච [Pg.308] භගවා. ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Wohlgegangene dies gesagt hatte, sprach der Lehrer daraufhin folgendes:

‘‘සීලං සමාධි පඤ්ඤා ච, විමුත්ති ච අනුත්තරා;

අනුබුද්ධා ඉමෙ ධම්මා, ගොතමෙන යසස්සිනා.

„Sittlichkeit, Sammlung und Weisheit sowie die unvergleichliche Befreiung – diese Dinge wurden vom ruhmreichen Gotama vollkommen verstanden.

‘‘ඉති බුද්ධො අභිඤ්ඤාය, ධම්මමක්ඛාසි භික්ඛුනං;

දුක්ඛස්සන්තකරො සත්ථා, චක්ඛුමා පරිනිබ්බුතො’’ති. පඨමං;

So hat der Erwachte durch höhere Erkenntnis den Mönchen die Lehre verkündet; der Lehrer, der das Ende des Leidens herbeiführt, der Sehende, der vollkommen Erloschene.“ Die erste Lehrrede.

2. පපතිතසුත්තං

2. Die Lehrrede über den Abgefallenen (Papatita Sutta)

2. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි අසමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා පපතිතො’ති වුච්චති. කතමෙහි චතූහි? අරියෙන, භික්ඛවෙ, සීලෙන අසමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා පපතිතො’ති වුච්චති. අරියෙන, භික්ඛවෙ, සමාධිනා අසමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා පපතිතො’ති වුච්චති. අරියාය, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤාය අසමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා පපතිතො’ති වුච්චති. අරියාය, භික්ඛවෙ, විමුත්තියා අසමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා පපතිතො’ති වුච්චති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි අසමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා පපතිතො’ති වුච්චති.

2. „Ihr Mönche, wer vier Dinge nicht besitzt, von dem sagt man, er sei ‚aus dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) abgefallen‘. Welche vier? Wer die edle Sittlichkeit nicht besitzt, von dem sagt man, er sei aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Wer die edle Sammlung nicht besitzt, von dem sagt man, er sei aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Wer die edle Weisheit nicht besitzt, von dem sagt man, er sei aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Wer die edle Befreiung nicht besitzt, von dem sagt man, er sei aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Ihr Mönche, wer diese vier Dinge nicht besitzt, von dem sagt man, er sei aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා අපපතිතො’ති වුච්චති. කතමෙහි චතූහි? අරියෙන, භික්ඛවෙ, සීලෙන සමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා අපපතිතො’ති වුච්චති. අරියෙන, භික්ඛවෙ, සමාධිනා සමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා අපපතිතො’ති වුච්චති. අරියාය, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤාය සමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා අපපතිතො’ති වුච්චති. අරියාය, භික්ඛවෙ, විමුත්තියා සමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා අපපතිතො’ති වුච්චති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො ‘ඉමස්මා ධම්මවිනයා අපපතිතො’ති වුච්චතී’’ති.

„Ihr Mönche, wer vier Dinge besitzt, von dem sagt man, er sei ‚nicht aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen‘. Welche vier? Wer die edle Sittlichkeit besitzt, von dem sagt man, er sei nicht aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Wer die edle Sammlung besitzt, von dem sagt man, er sei nicht aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Wer die edle Weisheit besitzt, von dem sagt man, er sei nicht aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Wer die edle Befreiung besitzt, von dem sagt man, er sei nicht aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen. Ihr Mönche, wer diese vier Dinge besitzt, von dem sagt man, er sei nicht aus dieser Lehre und Disziplin abgefallen.“

‘‘චුතා පතන්ති පතිතා, ගිද්ධා ච පුනරාගතා;

කතං කිච්චං රතං රම්මං, සුඛෙනාන්වාගතං සුඛ’’න්ති. දුතියං;

„Die Abgewichenen fallen, sie sind gefallen; gierig geworden, kehren sie zurück ins Werden. Das Werk ist getan, Freude wurde im Erfreulichen gefunden; durch Glück ist Glück erreicht worden.“ Die zweite Lehrrede.

3. පඨමඛතසුත්තං

3. Die erste Lehrrede über den Zerstörten (Paṭhamakhata Sutta)

3. ‘‘චතූහි[Pg.309], භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා අවණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා වණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා අප්පසාදනීයෙ ඨානෙ පසාදං උපදංසෙති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා පසාදනීයෙ ඨානෙ අප්පසාදං උපදංසෙති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති.

3. „Ihr Mönche, wer vier Eigenschaften besitzt – ein Tor, ein Unverständiger, ein unwürdiger Mensch –, führt sich selbst als einen Ruinierten und Zerstörten, ist voller Tadel, wird von den Weisen getadelt und häuft viel Unheil an. Welche vier? Ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, preist er jemanden, der kein Lob verdient; ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, tadelt er jemanden, der Lob verdient; ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, zeigt er Vertrauen gegenüber dem, was kein Vertrauen verdient; ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, zeigt er Misstrauen gegenüber dem, was Vertrauen verdient. Ihr Mönche, wer diese vier Eigenschaften besitzt, führt sich selbst als einen Ruinierten und Zerstörten, ist voller Tadel, wird von den Weisen getadelt und häuft viel Unheil an.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසති, අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසති, අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා අප්පසාදනීයෙ ඨානෙ අප්පසාදං උපදංසෙති, අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා පසාදනීයෙ ඨානෙ පසාදං උපදංසෙති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවතී’’ති.

„Ihr Mönche, wer vier Eigenschaften besitzt – ein Weiser, ein Verständiger, ein rechtschaffener Mensch –, führt sich selbst als einen Unversehrten und Unzerstörten, ist tadellos, wird von den Weisen nicht getadelt und häuft viel Verdienst an. Welche vier? Nach Prüfung und tiefem Eindringen tadelt er jemanden, der Tadel verdient; nach Prüfung und tiefem Eindringen preist er jemanden, der Lob verdient; nach Prüfung und tiefem Eindringen zeigt er Misstrauen gegenüber dem, was kein Vertrauen verdient; nach Prüfung und tiefem Eindringen zeigt er Vertrauen gegenüber dem, was Vertrauen verdient. Ihr Mönche, wer diese vier Eigenschaften besitzt, führt sich selbst als einen Unversehrten und Unzerstörten, ist tadellos, wird von den Weisen nicht getadelt und häuft viel Verdienst an.“

‘‘යො නින්දියං පසංසති,තං වා නින්දති යො පසංසියො;

විචිනාති මුඛෙන සො කලිං,කලිනා තෙන සුඛං න වින්දති.

„Wer preist, was tadelnswert ist, oder jenen tadelt, der Lob verdient, der häuft mit seinem Mund Unheil an; durch dieses Unheil findet er kein Glück.“

‘‘අප්පමත්තො අයං කලි,යො අක්ඛෙසු ධනපරාජයො;

සබ්බස්සාපි සහාපි අත්තනා,අයමෙව මහන්තතරො කලි;

යො සුගතෙසු මනං පදොසයෙ.

„Geringfügig ist dieser unheilvolle Verlust, nämlich der Verlust von Besitz beim Würfelspiel, selbst wenn man alles verliert, einschließlich seiner selbst. Doch dies ist ein weitaus größerer unheilvoller Verlust: wenn man seinen Geist gegen die Sugatas (die Erhabenen) mit Hass erfüllt.“

‘‘සතං [Pg.310] සහස්සානං නිරබ්බුදානං,ඡත්තිංසතී පඤ්ච ච අබ්බුදානි;

යමරියගරහී නිරයං උපෙති,වාචං මනඤ්ච පණිධාය පාපක’’න්ති. තතියං;

„Einhunderttausend Nirabbudas, dazu sechsunddreißig Nirabbudas und fünf Abbudas lang – so ist die Dauer in der Hölle für jenen, der die Edlen schmäht, indem er böse Worte und Gedanken gegen sie richtet.“ Das Dritte.

4. දුතියඛතසුත්තං

4. Das zweite Khata-Sutta.

4. ‘‘චතූසු, භික්ඛවෙ, මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙසු චතූසු? මාතරි, භික්ඛවෙ, මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. පිතරි, භික්ඛවෙ, මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො…පෙ… තථාගතෙ, භික්ඛවෙ, මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො…පෙ… තථාගතසාවකෙ, භික්ඛවෙ, මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. ඉමෙසු ඛො, භික්ඛවෙ, චතූසු මිච්ඡා පටිපජ්ජමානො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති.

4. „Mönche, wer sich gegenüber vier Personen falsch verhält, der trägt als ein törichter, unwissender und unwürdiger Mensch ein verletztes und geschädigtes Selbst mit sich herum; er ist tadelnswert, wird von den Verständigen gerügt und häuft viel Unheilsames an. Gegenüber welchen vieren? Gegenüber der Mutter, Mönche, gegenüber dem Vater, gegenüber dem Tathāgata und gegenüber den Jüngern des Tathāgata. Wer sich gegenüber diesen vieren falsch verhält, Mönche, der trägt als ein törichter, unwissender und unwürdiger Mensch ein verletztes und geschädigtes Selbst mit sich herum; er ist tadelnswert, wird von den Verständigen gerügt und häuft viel Unheilsames an.“

‘‘චතූසු, භික්ඛවෙ, සම්මා පටිපජ්ජමානො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවති. කතමෙසු චතූසු? මාතරි, භික්ඛවෙ, සම්මා පටිපජ්ජමානො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවති. පිතරි, භික්ඛවෙ, සම්මා පටිපජ්ජමානො…පෙ… තථාගතෙ, භික්ඛවෙ, සම්මා පටිපජ්ජමානො…පෙ… තථාගතසාවකෙ, භික්ඛවෙ, සම්මා පටිපජ්ජමානො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවති. ඉමෙසු ඛො, භික්ඛවෙ, චතූසු සම්මා පටිපජ්ජමානො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවතී’’ති.

„Mönche, wer sich gegenüber vier Personen richtig verhält, der trägt als ein weiser, kundiger und edler Mensch ein unverletztes und ungeschädigtes Selbst mit sich herum; er ist tadellos, wird von den Verständigen nicht gerügt und häuft viel Verdienstvolles an. Gegenüber welchen vieren? Gegenüber der Mutter, Mönche, gegenüber dem Vater, gegenüber dem Tathāgata und gegenüber den Jüngern des Tathāgata. Wer sich gegenüber diesen vieren richtig verhält, Mönche, der trägt als ein weiser, kundiger und edler Mensch ein unverletztes und ungeschädigtes Selbst mit sich herum; er ist tadellos, wird von den Verständigen nicht gerügt und häuft viel Verdienstvolles an.“

‘‘මාතරි [Pg.311] පිතරි චාපි, යො මිච්ඡා පටිපජ්ජති;

තථාගතෙ වා සම්බුද්ධෙ, අථ වා තස්ස සාවකෙ;

බහුඤ්ච සො පසවති, අපුඤ්ඤං තාදිසො නරො.

„Wer sich gegenüber seiner Mutter, seinem Vater, dem Tathāgata, dem vollkommen Erwachten, oder gegenüber seinen Jüngern falsch verhält, ein solcher Mensch häuft viel Unheilsames an.“

‘‘තාය නං අධම්මචරියාය, මාතාපිතූසු පණ්ඩිතා;

ඉධෙව නං ගරහන්ති, පෙච්චාපායඤ්ච ගච්ඡති.

„Wegen dieses unrechtmäßigen Verhaltens gegenüber den Eltern tadeln ihn die Weisen bereits in diesem Leben, und nach dem Tode gelangt er in einen Zustand des Leidens.“

‘‘මාතරි පිතරි චාපි, යො සම්මා පටිපජ්ජති;

තථාගතෙ වා සම්බුද්ධෙ, අථ වා තස්ස සාවකෙ;

බහුඤ්ච සො පසවති, පුඤ්ඤං එතාදිසො නරො.

„Wer sich gegenüber seiner Mutter, seinem Vater, dem Tathāgata, dem vollkommen Erwachten, oder gegenüber seinen Jüngern richtig verhält, ein solcher Mensch häuft viel Verdienstvolles an.“

‘‘තාය නං ධම්මචරියාය, මාතාපිතූසු පණ්ඩිතා;

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදතී’’ති. චතුත්ථං;

„Wegen dieses rechtmäßigen Verhaltens gegenüber den Eltern loben ihn die Weisen bereits in diesem Leben, und nach dem Tode erfreut er sich in der Himmelswelt.“ Das Vierte.

5. අනුසොතසුත්තං

5. Das Anusota-Sutta (Die Lehrrede über die Strömung).

5. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අනුසොතගාමී පුග්ගලො, පටිසොතගාමී පුග්ගලො, ඨිතත්තො පුග්ගලො, තිණ්ණො පාරඞ්ගතො ථලෙ තිට්ඨති බ්‍රාහ්මණො. කතමො ච, භික්ඛවෙ, අනුසොතගාමී පුග්ගලො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො කාමෙ ච පටිසෙවති, පාපඤ්ච කම්මං කරොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අනුසොතගාමී පුග්ගලො.

5. „Mönche, diese vier Personen sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Die Person, die mit dem Strom schwimmt; die Person, die gegen den Strom schwimmt; die Person, die fest gegründet ist; und der Brahmane, der das andere Ufer erreicht hat und auf festem Boden steht. Und welche Person, Mönche, schwimmt mit dem Strom? Da genießt jemand die Sinnengeschäfte und begeht unheilsame Taten. Diese Person, Mönche, nennt man jemanden, der mit dem Strom schwimmt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පටිසොතගාමී පුග්ගලො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො කාමෙ ච නප්පටිසෙවති, පාපඤ්ච කම්මං න කරොති, සහාපි දුක්ඛෙන සහාපි දොමනස්සෙන අස්සුමුඛොපි රුදමානො පරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං චරති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පටිසොතගාමී පුග්ගලො.

„Und welche Person, Mönche, schwimmt gegen den Strom? Da genießt jemand die Sinnengeschäfte nicht, begeht keine unheilsamen Taten und führt, selbst unter Mühsal und Kummer, mit Tränen im Gesicht und klagend, das vollkommene und reinste heilige Leben. Diese Person, Mönche, nennt man jemanden, der gegen den Strom schwimmt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, ඨිතත්තො පුග්ගලො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො හොති, තත්ථ පරිනිබ්බායී, අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, ඨිතත්තො පුග්ගලො.

„Und welche Person, Mönche, ist fest gegründet? Da wird jemand durch die vollständige Vernichtung der fünf niederen Fesseln spontan wiedergeboren und erlangt dort das vollkommene Erlöschen, ohne jemals wieder aus jener Welt zurückzukehren. Diese Person, Mönche, nennt man jemanden, der fest gegründet ist.“

‘‘කතමො [Pg.312] ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තිණ්ණො පාරඞ්ගතො ථලෙ තිට්ඨති බ්‍රාහ්මණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තිණ්ණො පාරඞ්ගතො ථලෙ තිට්ඨති බ්‍රාහ්මණො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති.

„Und welche Person, Mönche, ist der Brahmane, der das andere Ufer erreicht hat und auf festem Boden steht? Da gelangt jemand durch die Vernichtung der Triebe noch in diesem Leben zur trieblosen Befreiung des Geistes und zur Befreiung durch Weisheit, indem er sie selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und darin verweilt. Diese Person, Mönche, nennt man den Brahmanen, der das andere Ufer erreicht hat und auf festem Boden steht. Diese vier Personen, Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

‘‘යෙ කෙචි කාමෙසු අසඤ්ඤතා ජනා,අවීතරාගා ඉධ කාමභොගිනො;

පුනප්පුනං ජාතිජරූපගාමි තෙ,තණ්හාධිපන්නා අනුසොතගාමිනො.

„Jene Menschen, die in Bezug auf die Sinnengeschäfte ungezügelt sind, deren Leidenschaft nicht geschwunden ist und die hier dem Sinnesgenuss frönen – sie unterliegen immer wieder Geburt und Alter; von Durst beherrscht schwimmen sie mit dem Strom.“

‘‘තස්මා හි ධීරො ඉධුපට්ඨිතස්සතී,කාමෙ ච පාපෙ ච අසෙවමානො;

සහාපි දුක්ඛෙන ජහෙය්‍ය කාමෙ,පටිසොතගාමීති තමාහු පුග්ගලං.

„Darum sollte der Weise mit gefestigter Achtsamkeit Sinnengeschäfte und Böses meiden; selbst unter Mühsal sollte er die Sinnengeschäfte aufgeben. Eine solche Person nennt man einen, der gegen den Strom schwimmt.“

‘‘යො වෙ කිලෙසානි පහාය පඤ්ච,පරිපුණ්ණසෙඛො අපරිහානධම්මො;

චෙතොවසිප්පත්තො සමාහිතින්ද්‍රියො,ස වෙ ඨිතත්තොති නරො පවුච්චති.

„Wer wahrlich die fünf Fesseln aufgegeben hat, in der Schulung vollkommen ist und einer Natur angehört, die keinen Rückfall erleidet, wer Meisterschaft über seinen Geist erlangt hat und dessen Sinne gesammelt sind – ein solcher Mensch wird wahrlich als fest gegründet bezeichnet.“

‘‘පරොපරා යස්ස සමෙච්ච ධම්මා,විධූපිතා අත්ථගතා න සන්ති;

ස වෙ මුනි වුසිතබ්‍රහ්මචරියො,ලොකන්තගූ පාරගතොති වුච්චතී’’ති. පඤ්චමං;

„Wer die hohen und niederen Zustände (Dhammas) mit Weisheit erkannt und vernichtet hat, so dass sie verschwunden sind und nicht mehr existieren; dieser Weise, der das heilige Leben vollendet hat, der das Ende der Welten erreicht hat, wird wahrlich als einer bezeichnet, der das jenseitige Ufer erreicht hat.“ Dies sprach der Erhabene.

6. අප්පස්සුතසුත්තං

6. Appassuta-Sutta – Die Lehrrede über denjenigen mit wenig Gelehrsamkeit

6. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අප්පස්සුතො සුතෙන අනුපපන්නො, අප්පස්සුතො සුතෙන උපපන්නො, බහුස්සුතො සුතෙන අනුපපන්නො, බහුස්සුතො සුතෙන උපපන්නො. කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අප්පස්සුතො හොති සුතෙන අනුපපන්නො[Pg.313]? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස අප්පකං සුතං හොති – සුත්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථා උදානං ඉතිවුත්තකං ජාතකං අබ්භුතධම්මං වෙදල්ලං. සො තස්ස අප්පකස්ස සුතස්ස න අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අප්පස්සුතො හොති සුතෙන අනුපපන්නො.

6. „Mönche, diese vier Personen sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Derjenige mit wenig Gelehrsamkeit, der nicht gefestigt ist in dem, was er gehört hat; derjenige mit wenig Gelehrsamkeit, der gefestigt ist in dem, was er gehört hat; derjenige mit viel Gelehrsamkeit, der nicht gefestigt ist in dem, was er gehört hat; und derjenige mit viel Gelehrsamkeit, der gefestigt ist in dem, was er gehört hat. Und wie, Mönche, ist eine Person von wenig Gelehrsamkeit und nicht gefestigt in dem, was sie gehört hat? Hier, Mönche, hat eine Person nur wenig gehört – Suttas, Geyyas, Veyyākaraṇas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas und Vedallas. Sie versteht weder den Sinn noch den Wortlaut dieses Wenigen, das sie gehört hat, und praktiziert nicht gemäß der Lehre. So, Mönche, ist eine Person von wenig Gelehrsamkeit und nicht gefestigt in dem, was sie gehört hat.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අප්පස්සුතො හොති සුතෙන උපපන්නො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස අප්පකං සුතං හොති – සුත්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථා උදානං ඉතිවුත්තකං ජාතකං අබ්භුතධම්මං වෙදල්ලං. සො තස්ස අප්පකස්ස සුතස්ස අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අප්පස්සුතො හොති සුතෙන උපපන්නො.

„Und wie, Mönche, ist eine Person von wenig Gelehrsamkeit, aber gefestigt in dem, was sie gehört hat? Hier, Mönche, hat eine Person nur wenig gehört – Suttas, Geyyas, Veyyākaraṇas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas und Vedallas. Sie versteht den Sinn und den Wortlaut dieses Wenigen, das sie gehört hat, und praktiziert gemäß der Lehre. So, Mönche, ist eine Person von wenig Gelehrsamkeit, aber gefestigt in dem, was sie gehört hat.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො බහුස්සුතො හොති සුතෙන අනුපපන්නො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස බහුකං සුතං හොති – සුත්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථා උදානං ඉතිවුත්තකං ජාතකං අබ්භුතධම්මං වෙදල්ලං. සො තස්ස බහුකස්ස සුතස්ස න අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො බහුස්සුතො හොති සුතෙන අනුපපන්නො.

„Und wie, Mönche, ist eine Person von viel Gelehrsamkeit, aber nicht gefestigt in dem, was sie gehört hat? Hier, Mönche, hat eine Person viel gehört – Suttas, Geyyas, Veyyākaraṇas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas und Vedallas. Sie versteht weder den Sinn noch den Wortlaut dieses Vielen, das sie gehört hat, und praktiziert nicht gemäß der Lehre. So, Mönche, ist eine Person von viel Gelehrsamkeit und nicht gefestigt in dem, was sie gehört hat.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො බහුස්සුතො හොති සුතෙන උපපන්නො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස බහුකං සුතං හොති – සුත්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථා උදානං ඉතිවුත්තකං ජාතකං අබ්භුතධම්මං වෙදල්ලං. සො තස්ස බහුකස්ස සුතස්ස අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො බහුස්සුතො හොති සුතෙන උපපන්නො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති.

„Und wie, Mönche, ist eine Person von viel Gelehrsamkeit und gefestigt in dem, was sie gehört hat? Hier, Mönche, hat eine Person viel gehört – Suttas, Geyyas, Veyyākaraṇas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas und Vedallas. Sie versteht den Sinn und den Wortlaut dieses Vielen, das sie gehört hat, und praktiziert gemäß der Lehre. So, Mönche, ist eine Person von viel Gelehrsamkeit und gefestigt in dem, was sie gehört hat. Diese vier Personen, Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

‘‘අප්පස්සුතොපි චෙ හොති, සීලෙසු අසමාහිතො;

උභයෙන නං ගරහන්ති, සීලතො ච සුතෙන ච.

„Wenn einer wenig gelernt hat und in den Tugendregeln nicht gefestigt ist, so tadeln sie ihn in beiderlei Hinsicht: wegen seiner Tugend und wegen seiner Gelehrsamkeit.“

‘‘අප්පස්සුතොපි චෙ හොති, සීලෙසු සුසමාහිතො;

සීලතො නං පසංසන්ති, තස්ස සම්පජ්ජතෙ සුතං.

„Wenn einer wenig gelernt hat, aber in den Tugendregeln wohlgefestigt ist, so preisen sie ihn wegen seiner Tugend; seine Gelehrsamkeit jedoch ist nicht vollkommen.“

‘‘බහුස්සුතොපි [Pg.314] චෙ හොති, සීලෙසු අසමාහිතො;

සීලතො නං ගරහන්ති, නාස්ස සම්පජ්ජතෙ සුතං.

„Wenn einer viel gelernt hat, aber in den Tugendregeln nicht gefestigt ist, so tadeln sie ihn wegen seiner Tugend; seine Gelehrsamkeit jedoch ist vollkommen.“

‘‘බහුස්සුතොපි චෙ හොති, සීලෙසු සුසමාහිතො;

උභයෙන නං පසංසන්ති, සීලතො ච සුතෙන ච.

„Wenn einer viel gelernt hat und in den Tugendregeln wohlgefestigt ist, so preisen sie ihn in beiderlei Hinsicht: wegen seiner Tugend und wegen seiner Gelehrsamkeit.“

‘‘බහුස්සුතං ධම්මධරං, සප්පඤ්ඤං බුද්ධසාවකං;

නෙක්ඛං ජම්බොනදස්සෙව, කො තං නින්දිතුමරහති;

දෙවාපි නං පසංසන්ති, බ්‍රහ්මුනාපි පසංසිතො’’ති. ඡට්ඨං;

„Einen weit Gelehrten, der die Lehre bewahrt, einen weisen Jünger des Buddha, wer wäre würdig, ihn zu tadeln? Er ist wie eine Münze aus reinem Gold. Sogar die Götter preisen ihn, und auch von Brahma wird er gelobt.“

7. සොභනසුත්තං

7. Sobhana-Sutta – Die Lehrrede über diejenigen, die den Orden zieren

7. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සඞ්ඝං සොභෙන්ති. කතමෙ චත්තාරො? භික්ඛු, භික්ඛවෙ, වියත්තො විනීතො විසාරදො බහුස්සුතො ධම්මධරො ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො සඞ්ඝං සොභෙති. භික්ඛුනී, භික්ඛවෙ, වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සඞ්ඝං සොභෙති. උපාසකො, භික්ඛවෙ, වියත්තො විනීතො විසාරදො බහුස්සුතො ධම්මධරො ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො සඞ්ඝං සොභෙති. උපාසිකා, භික්ඛවෙ, වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සඞ්ඝං සොභෙති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වියත්තා විනීතා විසාරදා බහුස්සුතා ධම්මධරා ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නා සඞ්ඝං සොභෙන්තී’’ති.

7. „Mönche, diese vier Personen, die geschickt, diszipliniert, zuversichtlich, weit gelehrt, Bewahrer der Lehre und gemäß der Lehre praktizierend sind, zieren die Gemeinschaft. Welche vier? Ein Mönch, Mönche, der geschickt, diszipliniert, zuversichtlich, weit gelehrt, ein Bewahrer der Lehre und gemäß der Lehre praktizierend ist, ziert die Gemeinschaft. Eine Nonne, Mönche, die geschickt, diszipliniert, zuversichtlich, weit gelehrt, eine Bewahrerin der Lehre und gemäß der Lehre praktizierend ist, ziert die Gemeinschaft. Ein Laienanhänger, Mönche, der geschickt, diszipliniert, zuversichtlich, weit gelehrt, ein Bewahrer der Lehre und gemäß der Lehre praktizierend ist, ziert die Gemeinschaft. Eine Laienanhängerin, Mönche, die geschickt, diszipliniert, zuversichtlich, weit gelehrt, eine Bewahrerin der Lehre und gemäß der Lehre praktizierend ist, ziert die Gemeinschaft. Diese vier Personen, Mönche, die geschickt, diszipliniert, zuversichtlich, weit gelehrt, Bewahrer der Lehre und gemäß der Lehre praktizierend sind, zieren die Gemeinschaft.“

‘‘යො හොති වියත්තො ච විසාරදො ච,බහුස්සුතො ධම්මධරො ච හොති;

ධම්මස්ස හොති අනුධම්මචාරී,ස තාදිසො වුච්චති සඞ්ඝසොභනො.

„Wer geschickt und zuversichtlich ist, weit gelehrt und ein Bewahrer der Lehre, und wer ein Ausüber der Lehre gemäß der Lehre ist – ein solcher wird als Zierde der Gemeinschaft bezeichnet.“

‘‘භික්ඛු ච සීලසම්පන්නො, භික්ඛුනී ච බහුස්සුතා;

උපාසකො ච යො සද්ධො, යා ච සද්ධා උපාසිකා;

එතෙ ඛො සඞ්ඝං සොභෙන්ති, එතෙ හි සඞ්ඝසොභනා’’ති. සත්තමං;

„Ein tugendhafter Mönch, eine weit gelehrte Nonne, ein gläubiger Laienanhänger und eine gläubige Laienanhängerin – diese wahrlich zieren die Gemeinschaft; sie sind in der Tat diejenigen, welche die Gemeinschaft zieren.“

8. වෙසාරජ්ජසුත්තං

8. Vesārajja-Sutta – Die Lehrrede über die Furchtlosigkeit

8. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.315], භික්ඛවෙ, තථාගතස්ස වෙසාරජ්ජානි, යෙහි වෙසාරජ්ජෙහි සමන්නාගතො තථාගතො ආසභං ඨානං පටිජානාති, පරිසාසු සීහනාදං නදති, බ්‍රහ්මචක්කං පවත්තෙති. කතමානි චත්තාරි? ‘සම්මාසම්බුද්ධස්ස තෙ පටිජානතො ඉමෙ ධම්මා අනභිසම්බුද්ධා’ති තත්‍ර වත මං සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං සහධම්මෙන පටිචොදෙස්සතීති නිමිත්තමෙතං, භික්ඛවෙ, න සමනුපස්සාමි. එතමහං, භික්ඛවෙ, නිමිත්තං අසමනුපස්සන්තො ඛෙමප්පත්තො අභයප්පත්තො වෙසාරජ්ජප්පත්තො විහරාමි.

8. „Viererlei Arten der Furchtlosigkeit, Mönche, besitzt der Tathāgata, durch die er den Platz des Anführers beansprucht, in den Versammlungen den Löwenruf erschallen lässt und das göttliche Rad in Bewegung setzt. Welche vier? 'Obwohl du behauptest, vollkommen erwacht zu sein, sind diese Dinge von dir nicht vollkommen erkannt worden' – dass mich in diesem Punkt ein Asket, ein Brahmane, ein Gott, ein Māra, ein Brahma oder sonst jemand in der Welt mit Recht beschuldigen könnte, dafür, Mönche, sehe ich keinen Grund. Da ich keinen solchen Grund sehe, Mönche, verweile ich in Sicherheit, in Furchtlosigkeit und in vollkommenem Selbstvertrauen.“

‘‘‘ඛීණාසවස්ස තෙ පටිජානතො ඉමෙ ආසවා අපරික්ඛීණා’ති තත්‍ර වත මං සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං සහධම්මෙන පටිචොදෙස්සතීති නිමිත්තමෙතං, භික්ඛවෙ, න සමනුපස්සාමි. එතමහං, භික්ඛවෙ, නිමිත්තං අසමනුපස්සන්තො ඛෙමප්පත්තො අභයප්පත්තො වෙසාරජ්ජප්පත්තො විහරාමි.

„Mönche, ich sehe keinen Grund dafür, dass irgendein Asket, Brahmane, Gott, Mara, Brahma oder irgendjemand in der Welt mich rechtmäßig mit den Worten tadeln könnte: ‚Obwohl du behauptest, die Triebe vernichtet zu haben, sind diese Triebe bei dir noch nicht vernichtet.‘ Da ich keinen solchen Grund sehe, Mönche, verweile ich in Sicherheit, Furchtlosigkeit und voller Selbstvertrauen.“

‘‘‘යෙ ඛො පන තෙ අන්තරායිකා ධම්මා වුත්තා තෙ පටිසෙවතො නාලං අන්තරායායා’ති තත්‍ර වත මං සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං සහධම්මෙන පටිචොදෙස්සතීති නිමිත්තමෙතං, භික්ඛවෙ, න සමනුපස්සාමි. එතමහං, භික්ඛවෙ, නිමිත්තං අසමනුපස්සන්තො ඛෙමප්පත්තො අභයප්පත්තො වෙසාරජ්ජප්පත්තො විහරාමි.

„Mönche, ich sehe keinen Grund dafür, dass irgendein Asket, Brahmane, Gott, Mara, Brahma oder irgendjemand in der Welt mich rechtmäßig mit den Worten tadeln könnte: ‚Jene Dinge, die du als Hindernisse bezeichnet hast, sind für jemanden, der sie ausübt, keine wirklichen Hindernisse.‘ Da ich keinen solchen Grund sehe, Mönche, verweile ich in Sicherheit, Furchtlosigkeit und voller Selbstvertrauen.“

‘‘‘යස්ස ඛො පන තෙ අත්ථාය ධම්මො දෙසිතො සො න නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයායා’ති තත්‍ර වත මං සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං සහධම්මෙන පටිචොදෙස්සතීති නිමිත්තමෙතං, භික්ඛවෙ, න සමනුපස්සාමි. එතමහං, භික්ඛවෙ, නිමිත්තං අසමනුපස්සන්තො ඛෙමප්පත්තො අභයප්පත්තො වෙසාරජ්ජප්පත්තො විහරාමි. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි තථාගතස්ස වෙසාරජ්ජානි, යෙහි වෙසාරජ්ජෙහි සමන්නාගතො තථාගතො ආසභං ඨානං පටිජානාති, පරිසාසු සීහනාදං නදති, බ්‍රහ්මචක්කං පවත්තෙතී’’ති.

„Mönche, ich sehe keinen Grund dafür, dass irgendein Asket, Brahmane, Gott, Mara, Brahma oder irgendjemand in der Welt mich rechtmäßig mit den Worten tadeln könnte: ‚Die Lehre, die du zu diesem Zweck verkündet hast, führt denjenigen, der danach handelt, nicht zur vollkommenen Vernichtung des Leidens.‘ Da ich keinen solchen Grund sehe, Mönche, verweile ich in Sicherheit, Furchtlosigkeit und voller Selbstvertrauen. Dies sind die vier Arten des Selbstvertrauens eines Tathāgatas, ausgestattet mit denen der Tathāgata seinen herausragenden Platz beansprucht, in den Versammlungen seinen Löwenruf erschallen lässt und das edle Rad der Lehre in Bewegung setzt.“

‘‘යෙ [Pg.316] කෙචිමෙ වාදපථා පුථුස්සිතා,යං නිස්සිතා සමණබ්‍රාහ්මණා ච;

තථාගතං පත්වා න තෙ භවන්ති,විසාරදං වාදපථාතිවත්තං.

„Was auch immer für vielfältige Wege der Behauptungen bestehen, auf die sich jene Asketen und Brahmanen stützen: Wenn sie auf den Tathāgata treffen, der furchtlos ist und die Pfade der Behauptungen überschritten hat, hören jene auf zu bestehen.“

‘‘යො ධම්මචක්කං අභිභුය්‍ය කෙවලී,පවත්තයී සබ්බභූතානුකම්පී;

තං තාදිසං දෙවමනුස්සසෙට්ඨං,සත්තා නමස්සන්ති භවස්ස පාරගු’’න්ති. අට්ඨමං;

„Er, der das Rad der Lehre in Bewegung setzte, der Vollkommene, der Mitgefühl mit allen Wesen hat, der das Ufer des Daseins erreicht hat – solch einem Erhabenen, dem Höchsten unter Göttern und Menschen, huldigen die Wesen. (Achte Lehrrede)“

9. තණ්හුප්පාදසුත්තං

9. Die Lehrrede über das Entstehen von Verlangen

9. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, තණ්හුප්පාදා යත්ථ භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. කතමෙ චත්තාරො? චීවරහෙතු වා, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති; පිණ්ඩපාතහෙතු වා, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති; සෙනාසනහෙතු වා, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති; ඉතිභවාභවහෙතු වා, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො තණ්හුප්පාදා යත්ථ භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජතී’’ති.

9. „Mönche, es gibt diese vier Anlässe für das Entstehen von Verlangen, bei denen Verlangen in einem Mönch entsteht, wenn es aufkommt. Welche vier? Wegen Gewändern entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es aufkommt; wegen Almosenspeise entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es aufkommt; wegen einer Lagerstatt entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es aufkommt; oder wegen dieses oder jenes Seinszustandes entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es aufkommt. Dies, Mönche, sind die vier Anlässe für das Entstehen von Verlangen, bei denen Verlangen in einem Mönch entsteht, wenn es aufkommt.“

‘‘තණ්හා දුතියො පුරිසො, දීඝමද්ධාන සංසරං;

ඉත්ථභාවඤ්ඤථාභාවං, සංසාරං නාතිවත්තති.

„Der Mensch, der das Verlangen zum Gefährten hat, wandert lange Zeit im Kreislauf der Wiedergeburten umher; er entkommt dem Saṃsāra nicht, sei es in dieser oder einer anderen Daseinsform.“

‘‘එවමාදීනවං ඤත්වා, තණ්හං දුක්ඛස්ස සම්භවං;

වීතතණ්හො අනාදානො, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ’’ති. නවමං;

„Wer so die Gefahr erkennt und weiß, dass Verlangen die Ursache des Leidens ist, der sollte als Mönch ohne Verlangen, ohne Ergreifen und achtsam durch das Leben ziehen. (Neunte Lehrrede)“

10. යොගසුත්තං

10. Die Lehrrede über die Fesseln

10. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, යොගා. කතමෙ චත්තාරො? කාමයොගො, භවයොගො, දිට්ඨියොගො, අවිජ්ජායොගො. කතමො ච, භික්ඛවෙ, කාමයොගො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො කාමානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං නප්පජානාති. තස්ස [Pg.317] කාමානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං අප්පජානතො යො කාමෙසු කාමරාගො කාමනන්දී කාමස්නෙහො කාමමුච්ඡා කාමපිපාසා කාමපරිළාහො කාමජ්ඣොසානං කාමතණ්හා සානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කාමයොගො. ඉති කාමයොගො.

10. „Mönche, es gibt diese vier Fesseln. Welche vier? Die Fessel der Sinnlichkeit, die Fessel des Daseins, die Fessel der Ansichten und die Fessel der Unwissenheit. Und was, Mönche, ist die Fessel der Sinnlichkeit? Hierbei erkennt jemand das Entstehen, das Vergehen, die Verlockung, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Sinnesfreuden nicht der Wirklichkeit entsprechend. Da er dies nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, nisten sich in ihm die Begierde nach Sinnesfreuden, das Entzücken an Sinnesfreuden, die Zuneigung zu Sinnesfreuden, die Berauschung durch Sinnesfreuden, der Durst nach Sinnesfreuden, die Leidenschaft für Sinnesfreuden, die Versunkenheit in Sinnesfreuden und das Verlangen nach Sinnesfreuden ein. Dies, Mönche, wird die Fessel der Sinnlichkeit genannt. So ist die Fessel der Sinnlichkeit.“

‘‘භවයොගො ච කථං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො භවානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං නප්පජානාති. තස්ස භවානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං අප්පජානතො යො භවෙසු භවරාගො භවනන්දී භවස්නෙහො භවමුච්ඡා භවපිපාසා භවපරිළාහො භවජ්ඣොසානං භවතණ්හා සානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භවයොගො. ඉති කාමයොගො භවයොගො.

„Und wie verhält es sich mit der Fessel des Daseins? Hierbei erkennt jemand das Entstehen, das Vergehen, die Verlockung, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Daseinsformen nicht der Wirklichkeit entsprechend. Da er dies nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, nisten sich in ihm die Begierde nach Dasein, das Entzücken am Dasein, die Zuneigung zum Dasein, die Berauschung durch das Dasein, der Durst nach Dasein, die Leidenschaft für das Dasein, die Versunkenheit in das Dasein und das Verlangen nach Dasein ein. Dies, Mönche, wird die Fessel des Daseins genannt. So sind die Fessel der Sinnlichkeit und die Fessel des Daseins.“

‘‘දිට්ඨියොගො ච කථං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො දිට්ඨීනං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං නප්පජානාති. තස්ස දිට්ඨීනං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං අප්පජානතො යො දිට්ඨීසු දිට්ඨිරාගො දිට්ඨිනන්දී දිට්ඨිස්නෙහො දිට්ඨිමුච්ඡා දිට්ඨිපිපාසා දිට්ඨිපරිළාහො දිට්ඨිජ්ඣොසානං දිට්ඨිතණ්හා සානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දිට්ඨියොගො. ඉති කාමයොගො භවයොගො දිට්ඨියොගො.

„Und wie verhält es sich mit der Fessel der Ansichten? Hierbei erkennt jemand das Entstehen, das Vergehen, die Verlockung, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Ansichten nicht der Wirklichkeit entsprechend. Da er dies nicht der Wirklichkeit entsprechend erkennt, nisten sich in ihm die Begierde nach Ansichten, das Entzücken an Ansichten, die Zuneigung zu Ansichten, die Berauschung durch Ansichten, der Durst nach Ansichten, die Leidenschaft für Ansichten, die Versunkenheit in Ansichten und das Verlangen nach Ansichten ein. Dies, Mönche, wird die Fessel der Ansichten genannt. So sind die Fessel der Sinnlichkeit, die Fessel des Daseins und die Fessel der Ansichten.“

‘‘අවිජ්ජායොගො ච කථං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඡන්නං ඵස්සායතනානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං නප්පජානාති. තස්ස ඡන්නං ඵස්සායතනානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං අප්පජානතො යා ඡසු ඵස්සායතනෙසු අවිජ්ජා අඤ්ඤාණං සානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අවිජ්ජායොගො. ඉති කාමයොගො භවයොගො දිට්ඨියොගො අවිජ්ජායොගො, සංයුත්තො පාපකෙහි අකුසලෙහි ධම්මෙහි සංකිලෙසිකෙහි පොනොභවිකෙහි සදරෙහි දුක්ඛවිපාකෙහි ආයතිං ජාතිජරාමරණිකෙහි. තස්මා අයොගක්ඛෙමීති වුච්චති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො යොගා.

Und wie, ihr Mönche, entsteht das Joch der Unwissenheit? Hier versteht ein gewisser Mensch das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die sechs Sinnesgrundlagen des Kontakts nicht der Wirklichkeit entsprechend. Für denjenigen, der das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die sechs Sinnesgrundlagen des Kontakts nicht der Wirklichkeit entsprechend versteht, bleibt die Unwissenheit, das Nicht-Wissen in Bezug auf die sechs Sinnesgrundlagen des Kontakts latent bestehen. Dies, ihr Mönche, wird das Joch der Unwissenheit genannt. So sind das Joch des Sinnesverlangens, das Joch des Werdens, das Joch der Ansichten und das Joch der Unwissenheit verbunden mit bösen, unheilsamen Dingen, die befleckend sind, zum Wiederwerden führen, mit Qualen verbunden sind, Leid als Frucht tragen und künftig zu Geburt, Altern und Tod führen. Deshalb wird er als einer bezeichnet, der nicht sicher vor den Jochen ist. Dies wahrlich, ihr Mönche, sind die vier Joche.

‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.318], භික්ඛවෙ, විසංයොගා. කතමෙ චත්තාරො? කාමයොගවිසංයොගො, භවයොගවිසංයොගො, දිට්ඨියොගවිසංයොගො, අවිජ්ජායොගවිසංයොගො. කතමො ච, භික්ඛවෙ, කාමයොගවිසංයොගො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො කාමානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානාති. තස්ස කාමානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානතො යො කාමෙසු කාමරාගො කාමනන්දී කාමස්නෙහො කාමමුච්ඡා කාමපිපාසා කාමපරිළාහො කාමජ්ඣොසානං කාමතණ්හා සා නානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කාමයොගවිසංයොගො. ඉති කාමයොගවිසංයොගො.

Es gibt diese vier Befreiungen von den Jochen, ihr Mönche. Welche vier? Die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens, die Befreiung vom Joch des Werdens, die Befreiung vom Joch der Ansichten und die Befreiung vom Joch der Unwissenheit. Und wie, ihr Mönche, entsteht die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens? Hier versteht ein gewisser Mensch das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Sinnesfreuden der Wirklichkeit entsprechend. Für denjenigen, der das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Sinnesfreuden der Wirklichkeit entsprechend versteht, bleibt die Gier nach Sinneslust, die Freude an Sinneslust, die Zuneigung zur Sinneslust, die Berauschung durch Sinneslust, der Durst nach Sinneslust, das Brennen der Sinneslust, das Verhaftetsein an Sinneslust und das Verlangen nach Sinneslust nicht latent bestehen. Dies, ihr Mönche, wird die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens genannt. So ist die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens.

‘‘භවයොගවිසංයොගො ච කථං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො භවානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානාති. තස්ස භවානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානතො යො භවෙසු භවරාගො භවනන්දී භවස්නෙහො භවමුච්ඡා භවපිපාසා භවපරිළාහො භවජ්ඣොසානං භවතණ්හා සා නානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භවයොගවිසංයොගො. ඉති කාමයොගවිසංයොගො භවයොගවිසංයොගො.

Und wie entsteht die Befreiung vom Joch des Werdens? Hier versteht ein gewisser Mensch das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Daseinsformen der Wirklichkeit entsprechend. Für denjenigen, der das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Daseinsformen der Wirklichkeit entsprechend versteht, bleibt die Gier nach Dasein, die Freude am Dasein, die Zuneigung zum Dasein, die Berauschung durch Dasein, der Durst nach Dasein, das Brennen des Daseins, das Verhaftetsein ans Dasein und das Verlangen nach Dasein nicht latent bestehen. Dies, ihr Mönche, wird die Befreiung vom Joch des Werdens genannt. So ist die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens und die Befreiung vom Joch des Werdens.

‘‘දිට්ඨියොගවිසංයොගො ච කථං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො දිට්ඨීනං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානාති. තස්ස දිට්ඨීනං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානතො යො දිට්ඨීසු දිට්ඨිරාගො දිට්ඨිනන්දී දිට්ඨිස්නෙහො දිට්ඨිමුච්ඡා දිට්ඨිපිපාසා දිට්ඨිපරිළාහො දිට්ඨිජ්ඣොසානං දිට්ඨිතණ්හා සා නානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දිට්ඨියොගවිසංයොගො. ඉති කාමයොගවිසංයොගො භවයොගවිසංයොගො දිට්ඨියොගවිසංයොගො.

Und wie entsteht die Befreiung vom Joch der Ansichten? Hier versteht ein gewisser Mensch das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Ansichten der Wirklichkeit entsprechend. Für denjenigen, der das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die Ansichten der Wirklichkeit entsprechend versteht, bleibt die Gier nach Ansichten, die Freude an Ansichten, die Zuneigung zu Ansichten, die Berauschung durch Ansichten, der Durst nach Ansichten, das Brennen der Ansichten, das Verhaftetsein an Ansichten und das Verlangen nach Ansichten nicht latent bestehen. Dies, ihr Mönche, wird die Befreiung vom Joch der Ansichten genannt. So ist die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens, die Befreiung vom Joch des Werdens und die Befreiung vom Joch der Ansichten.

‘‘අවිජ්ජායොගවිසංයොගො ච කථං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඡන්නං ඵස්සායතනානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානාති. තස්ස ඡන්නං ඵස්සායතනානං සමුදයඤ්ච අත්ථඞ්ගමඤ්ච අස්සාදඤ්ච ආදීනවඤ්ච නිස්සරණඤ්ච යථාභූතං පජානතො යා ඡසු ඵස්සායතනෙසු අවිජ්ජා අඤ්ඤාණං සා නානුසෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අවිජ්ජායොගවිසංයොගො[Pg.319]. ඉති කාමයොගවිසංයොගො භවයොගවිසංයොගො දිට්ඨියොගවිසංයොගො අවිජ්ජායොගවිසංයොගො, විසංයුත්තො පාපකෙහි අකුසලෙහි ධම්මෙහි සංකිලෙසිකෙහි පොනොභවිකෙහි සදරෙහි දුක්ඛවිපාකෙහි ආයතිං ජාතිජරාමරණිකෙහි. තස්මා යොගක්ඛෙමීති වුච්චති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො විසංයොගා’’ති.

Und wie entsteht die Befreiung vom Joch der Unwissenheit? Hier versteht ein gewisser Mensch das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die sechs Sinnesgrundlagen des Kontakts der Wirklichkeit entsprechend. Für denjenigen, der das Entstehen, das Vergehen, den Genuss, das Elend und das Entkommen in Bezug auf die sechs Sinnesgrundlagen des Kontakts der Wirklichkeit entsprechend versteht, bleibt die Unwissenheit, das Nicht-Wissen in Bezug auf die sechs Sinnesgrundlagen des Kontakts nicht latent bestehen. Dies, ihr Mönche, wird die Befreiung vom Joch der Unwissenheit genannt. So ist die Befreiung vom Joch des Sinnesverlangens, die Befreiung vom Joch des Werdens, die Befreiung vom Joch der Ansichten und die Befreiung vom Joch der Unwissenheit losgelöst von bösen, unheilsamen Dingen, die befleckend sind, zum Wiederwerden führen, mit Qualen verbunden sind, Leid als Frucht tragen und künftig zu Geburt, Altern und Tod führen. Deshalb wird er als einer bezeichnet, der sicher vor den Jochen ist. Dies wahrlich, ihr Mönche, sind die vier Befreiungen von den Jochen.

‘‘කාමයොගෙන සංයුත්තා, භවයොගෙන චූභයං;

දිට්ඨියොගෙන සංයුත්තා, අවිජ්ජාය පුරක්ඛතා.

Verbunden mit dem Joch des Sinnesverlangens und dem Joch des Werdens, beiderlei; verbunden mit dem Joch der Ansichten, von Unwissenheit vorangetrieben.

‘‘සත්තා ගච්ඡන්ති සංසාරං, ජාතිමරණගාමිනො;

යෙ ච කාමෙ පරිඤ්ඤාය, භවයොගඤ්ච සබ්බසො.

Die Wesen wandern durch den Samsara, gehen von Geburt zu Tod; doch jene, die das Sinnesverlangen und das Joch des Werdens in jeder Hinsicht vollkommen verstanden haben,

‘‘දිට්ඨියොගං සමූහච්ච, අවිජ්ජඤ්ච විරාජයං;

සබ්බයොගවිසංයුත්තා, තෙ වෙ යොගාතිගා මුනී’’ති. දසමං;

nachdem sie das Joch der Ansichten entwurzelt und die Unwissenheit zum Schwinden gebracht haben; von allen Jochen befreit, sind jene Weisen wahrlich über die Joche hinausgegangen. Das Zehnte.

භණ්ඩගාමවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel (Vagga) über Bhaṇḍagāma.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu:

අනුබුද්ධං පපතිතං ද්වෙ, ඛතා අනුසොතපඤ්චමං;

අප්පස්සුතො ච සොභනං, වෙසාරජ්ජං තණ්හායොගෙන තෙ දසාති.

Das Verstandene, der Abgefallene, zwei über das Zerstörte, als fünftes Mit-dem-Strom-Gehende; der Wenig-Gelehrte und der Glanzvolle, die Zuversicht, das Verlangen und das Joch – das sind die zehn.

2. චරවග්ගො

2. Kapitel über das Gehen

1. චරසුත්තං

1. Die Lehrrede über das Gehen

11. ‘‘චරතො චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු අධිවාසෙති, නප්පජහති න විනොදෙති න බ්‍යන්තීකරොති න අනභාවං ගමෙති, චරම්පි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘අනාතාපී අනොත්තාපී සතතං සමිතං කුසීතො හීනවීරියො’ති වුච්චති.

11. Wenn einem Mönch, ihr Mönche, während er geht, ein Gedanke an Sinneslust, ein Gedanke an Böswilligkeit oder ein Gedanke an Grausamkeit aufsteigt, und wenn der Mönch diesen duldet, ihn nicht aufgibt, ihn nicht vertreibt, ihn nicht vernichtet und ihn nicht zum Schwinden bringt, dann wird solch ein Mönch, selbst wenn er geht, als einer bezeichnet, der 'eiferlos, ohne Scham, ständig träge und von schwacher Energie' ist.

‘‘ඨිතස්ස [Pg.320] චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු අධිවාසෙති, නප්පජහති න විනොදෙති න බ්‍යන්තීකරොති න අනභාවං ගමෙති, ඨිතොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘අනාතාපී අනොත්තාපී සතතං සමිතං කුසීතො හීනවීරියො’ති වුච්චති.

Wenn einem Mönch, ihr Mönche, während er steht, ein Gedanke an Sinneslust, ein Gedanke an Böswilligkeit oder ein Gedanke an Grausamkeit aufsteigt, und wenn der Mönch diesen duldet, ihn nicht aufgibt, ihn nicht vertreibt, ihn nicht vernichtet und ihn nicht zum Schwinden bringt, dann wird solch ein Mönch, selbst wenn er steht, als einer bezeichnet, der 'eiferlos, ohne Scham, ständig träge und von schwacher Energie' ist.

‘‘නිසින්නස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු අධිවාසෙති, නප්පජහති න විනොදෙති න බ්‍යන්තීකරොති න අනභාවං ගමෙති, නිසින්නොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘අනාතාපී අනොත්තාපී සතතං සමිතං කුසීතො හීනවීරියො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem sitzenden Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein Gedanke an Grausamkeit aufkommt und der Mönch diesen duldet, ihn nicht aufgibt, nicht vertreibt, ihn nicht vernichtet und nicht zum Aufhören bringt, dann wird ein solcher Mönch, auch wenn er sitzt, als 'eifrigkeitslos, ohne Scheu vor Unheilsamem, beständig und dauerhaft träge und von geringer Tatkraft' bezeichnet."

‘‘සයානස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො ජාගරස්ස උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු අධිවාසෙති, නප්පජහති න විනොදෙති න බ්‍යන්තීකරොති න අනභාවං ගමෙති, සයානොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජාගරො එවංභූතො ‘අනාතාපී අනොත්තාපී සතතං සමිතං කුසීතො හීනවීරියො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem liegenden, aber wachen Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein Gedanke an Grausamkeit aufkommt und der Mönch diesen duldet, ihn nicht aufgibt, nicht vertreibt, ihn nicht vernichtet und nicht zum Aufhören bringt, dann wird ein solcher wacher Mönch, auch wenn er liegt, als 'eifrigkeitslos, ohne Scheu vor Unheilsamem, beständig und dauerhaft träge und von geringer Tatkraft' bezeichnet."

‘‘චරතො චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු නාධිවාසෙති, පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, චරම්පි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem gehenden Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein Gedanke an Grausamkeit aufkommt und der Mönch diesen nicht duldet, ihn aufgibt, vertreibt, vernichtet und zum Aufhören bringt, dann wird ein solcher Mönch, während er geht, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘ඨිතස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු නාධිවාසෙති, පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, ඨිතොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem stehenden Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein Gedanke an Grausamkeit aufkommt und der Mönch diesen nicht duldet, ihn aufgibt, vertreibt, vernichtet und zum Aufhören bringt, dann wird ein solcher Mönch, auch wenn er steht, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘නිසින්නස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු නාධිවාසෙති, පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, නිසින්නොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem sitzenden Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein Gedanke an Grausamkeit aufkommt und der Mönch diesen nicht duldet, ihn aufgibt, vertreibt, vernichtet und zum Aufhören bringt, dann wird ein solcher Mönch, auch wenn er sitzt, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘සයානස්ස [Pg.321] චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො ජාගරස්ස උප්පජ්ජති කාමවිතක්කො වා බ්‍යාපාදවිතක්කො වා විහිංසාවිතක්කො වා. තං චෙ භික්ඛු නාධිවාසෙති, පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, සයානොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජාගරො එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චතී’’ති.

"Mönche, wenn in einem liegenden, aber wachen Mönch ein Gedanke an Sinnlichkeit, ein Gedanke an Übelwollen oder ein Gedanke an Grausamkeit aufkommt und der Mönch diesen nicht duldet, ihn aufgibt, vertreibt, vernichtet und zum Aufhören bringt, dann wird ein solcher wacher Mönch, auch wenn er liegt, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘චරං වා යදි වා තිට්ඨං, නිසින්නො උද වා සයං;

යො විතක්කං විතක්කෙති, පාපකං ගෙහනිස්සිතං.

"Ob er nun geht oder steht, sitzt oder liegt: Wer unheilsame Gedanken hegt, die an das weltliche Leben gebunden sind,"

‘‘කුම්මග්ගප්පටිපන්නො සො, මොහනෙය්‍යෙසු මුච්ඡිතො;

අභබ්බො තාදිසො භික්ඛු, ඵුට්ඨුං සම්බොධිමුත්තමං.

"wandelt auf einem Irrweg und ist in verwirrenden Sinnesobjekten verstrickt. Ein solcher Mönch ist unfähig, die höchste Erleuchtung zu erlangen."

‘‘යො ච චරං වා තිට්ඨං වා, නිසින්නො උද වා සයං;

විතක්කං සමයිත්වාන, විතක්කූපසමෙ රතො;

භබ්බො සො තාදිසො භික්ඛු, ඵුට්ඨුං සම්බොධිමුත්තම’’න්ති. පඨමං;

"Wer aber – ob gehend oder stehend, sitzend oder liegend – die Gedanken zur Ruhe bringt und Freude an der Beruhigung der Gedanken findet, ein solcher Mönch ist fähig, die höchste Erleuchtung zu erlangen."

2. සීලසුත්තං

2. Sīla Sutta (Die Lehrrede über die Tugend)

12. ‘‘සම්පන්නසීලා, භික්ඛවෙ, විහරථ සම්පන්නපාතිමොක්ඛා, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතා විහරථ ආචාරගොචරසම්පන්නා අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවිනො. සමාදාය සික්ඛථ සික්ඛාපදෙසු. සම්පන්නසීලානං වො, භික්ඛවෙ, විහරතං සම්පන්නපාතිමොක්ඛානං පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතානං විහරතං ආචාරගොචරසම්පන්නානං අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවීනං සමාදාය සික්ඛතං සික්ඛාපදෙසු කිමස්ස උත්තරි කරණීයං?

12. "Mönche, verweilt in Tugend vollkommen, im Pātimokkha vollkommen, gezügelt durch die Beherrschung des Pātimokkha, ausgestattet mit rechtem Benehmen und rechtem Umgang, und seht selbst in geringfügigen Vergehen Gefahr. Übt euch, indem ihr die Trainingsregeln aufnehmt. Mönche, was gäbe es für euch, die ihr in Tugend vollkommen verweilt, im Pātimokkha vollkommen seid, gezügelt durch die Beherrschung des Pātimokkha seid, ausgestattet mit rechtem Benehmen und rechtem Umgang seid und selbst in geringfügigen Vergehen Gefahr seht und euch in den Trainingsregeln übt, darüber hinaus noch zu tun?"

‘‘චරතො චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදො විගතො හොති, ථිනමිද්ධං… උද්ධච්චකුක්කුච්චං… විචිකිච්ඡා පහීනා හොති, ආරද්ධං හොති වීරියං අසල්ලීනං, උපට්ඨිතා සති අසම්මුට්ඨා, පස්සද්ධො කායො අසාරද්ධො, සමාහිතං චිත්තං එකග්ගං, චරම්පි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem gehenden Mönch Begehren und Übelwollen verschwunden sind, Starrheit und Trägheit... Aufgeregtheit und Gewissensunruhe... sowie Zweifel überwunden sind; wenn seine Tatkraft unermüdlich und unbeugsam ist, seine Achtsamkeit gegenwärtig und unverwirrt, sein Körper gestillt und ruhig, sein Geist gesammelt und einspitzig – dann wird ein solcher Mönch, während er geht, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘ඨිතස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදො විගතො හොති, ථිනමිද්ධං… උද්ධච්චකුක්කුච්චං… විචිකිච්ඡා පහීනා හොති, ආරද්ධං හොති වීරියං අසල්ලීනං, උපට්ඨිතා සති අසම්මුට්ඨා, පස්සද්ධො කායො අසාරද්ධො, සමාහිතං [Pg.322] චිත්තං එකග්ගං, ඨිතොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem stehenden Mönch Begehren und Übelwollen verschwunden sind, Starrheit und Trägheit... Aufgeregtheit und Gewissensunruhe... sowie Zweifel überwunden sind; wenn seine Tatkraft unermüdlich und unbeugsam ist, seine Achtsamkeit gegenwärtig und unverwirrt, sein Körper gestillt und ruhig, sein Geist gesammelt und einspitzig – dann wird ein solcher Mönch, auch wenn er steht, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘නිසින්නස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදො විගතො හොති, ථිනමිද්ධං… උද්ධච්චකුක්කුච්චං… විචිකිච්ඡා පහීනා හොති, ආරද්ධං හොති වීරියං අසල්ලීනං, උපට්ඨිතා සති අසම්මුට්ඨා, පස්සද්ධො කායො අසාරද්ධො, සමාහිතං චිත්තං එකග්ගං, නිසින්නොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චති.

"Mönche, wenn in einem sitzenden Mönch Begehren und Übelwollen verschwunden sind, Starrheit und Trägheit... Aufgeregtheit und Gewissensunruhe... sowie Zweifel überwunden sind; wenn seine Tatkraft unermüdlich und unbeugsam ist, seine Achtsamkeit gegenwärtig und unverwirrt, sein Körper gestillt und ruhig, sein Geist gesammelt und einspitzig – dann wird ein solcher Mönch, auch wenn er sitzt, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘සයානස්ස චෙපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො ජාගරස්ස අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදො විගතො හොති, ථිනමිද්ධං… උද්ධච්චකුක්කුච්චං… විචිකිච්ඡා පහීනා හොති, ආරද්ධං හොති වීරියං අසල්ලීනං, උපට්ඨිතා සති අසම්මුට්ඨා, පස්සද්ධො කායො අසාරද්ධො, සමාහිතං චිත්තං එකග්ගං, සයානොපි, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජාගරො එවංභූතො ‘ආතාපී ඔත්තාපී සතතං සමිතං ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො’ති වුච්චතී’’ති.

"Mönche, wenn in einem liegenden, aber wachen Mönch Begehren und Übelwollen verschwunden sind, Starrheit und Trägheit... Aufgeregtheit und Gewissensunruhe... sowie Zweifel überwunden sind; wenn seine Tatkraft unermüdlich und unbeugsam ist, seine Achtsamkeit gegenwärtig und unverwirrt, sein Körper gestillt und ruhig, sein Geist gesammelt und einspitzig – dann wird ein solcher wacher Mönch, auch wenn er liegt, als 'eifrig, gewissenhaft, beständig und dauerhaft von entschlossener Tatkraft und hingegebenem Geist' bezeichnet."

‘‘යතං චරෙ යතං තිට්ඨෙ, යතං අච්ඡෙ යතං සයෙ;

යතං සමිඤ්ජයෙ භික්ඛු, යතමෙනං පසාරයෙ.

"Beherrscht soll er gehen, beherrscht soll er stehen, beherrscht soll er sitzen, beherrscht soll er liegen; beherrscht soll der Mönch seine Glieder beugen, beherrscht soll er sie ausstrecken."

‘‘උද්ධං තිරියං අපාචීනං, යාවතා ජගතො ගති;

සමවෙක්ඛිතා ච ධම්මානං, ඛන්ධානං උදයබ්බයං.

„Oben, querher und unten, so weit der Lauf der Welt reicht, betrachtet er das Entstehen und Vergehen der Phänomene, der Daseinsgruppen.“

‘‘චෙතොසමථසාමීචිං, සික්ඛමානං සදා සතං;

සතතං පහිතත්තොති, ආහු භික්ඛුං තථාවිධ’’න්ති. දුතියං;

„Wer die dem geistigen Frieden angemessene Übung praktiziert, stets achtsam, den nennt man einen beständigen Mönch mit entschlossenem Geist.“

3. පධානසුත්තං

3. Die Rede über das Streben

13. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, සම්මප්පධානානි. කතමානි චත්තාරි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අනුප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං අනුප්පාදාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති; උප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං පහානාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති; අනුප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං උප්පාදාය ඡන්දං [Pg.323] ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති; උප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං ඨිතියා අසම්මොසාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි සම්මප්පධානානී’’ති.

13. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier rechten Streben. Welche vier? Da, ihr Mönche, erzeugt ein Mönch den Willen, bemüht sich, bringt Tatkraft auf, spornt seinen Geist an und strengt sich an, um das Entstehen noch nicht entstandener böser, unheilsamer Zustände zu verhindern; er erzeugt den Willen, bemüht sich, bringt Tatkraft auf, spornt seinen Geist an und strengt sich an, um bereits entstandene böse, unheilsame Zustände zu überwinden; er erzeugt den Willen, bemüht sich, bringt Tatkraft auf, spornt seinen Geist an und strengt sich an, um noch nicht entstandene heilsame Zustände hervorzubringen; er erzeugt den Willen, bemüht sich, bringt Tatkraft auf, spornt seinen Geist an und strengt sich an für den Bestand, das Nicht-Vergessen, die Vermehrung, die Fülle, die Entfaltung und die Vollendung bereits entstandener heilsamer Zustände. Dies, ihr Mönche, sind die vier rechten Streben.“

‘‘සම්මප්පධානා මාරධෙය්‍යාභිභූතා,තෙ අසිතා ජාතිමරණභයස්ස පාරගූ;

තෙ තුසිතා ජෙත්වා මාරං සවාහිනිං තෙ අනෙජා,සබ්බං නමුචිබලං උපාතිවත්තා තෙ සුඛිතා’’ති. තතියං;

„Durch rechtes Streben haben sie Maras Bereich überwunden; ungebunden sind sie zum jenseitigen Ufer der Furcht vor Geburt und Tod gelangt. Siegreich über Mara samt seinem Heer, sind sie voller Freude und ohne Verlangen; sie haben das gesamte Heer Namucis bezwungen und weilen glücklich.“

4. සංවරසුත්තං

4. Die Rede über die Zügelung

14. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, පධානානි. කතමානි චත්තාරි? සංවරප්පධානං, පහානප්පධානං, භාවනාප්පධානං, අනුරක්ඛණාප්පධානං. කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, සංවරප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති, රක්ඛති චක්ඛුන්ද්‍රියං, චක්ඛුන්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී, යත්වාධිකරණමෙනං මනින්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති, රක්ඛති මනින්ද්‍රියං, මනින්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සංවරප්පධානං.

14. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier Arten der Anstrengung. Welche vier? Die Anstrengung der Zügelung, die Anstrengung der Überwindung, die Anstrengung der Entfaltung und die Anstrengung der Bewahrung. Und was, ihr Mönche, ist die Anstrengung der Zügelung? Da, ihr Mönche, erfasst ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder deren allgemeine Merkmale noch deren Einzelheiten. Da böse, unheilsame Zustände wie Begehren und Missmut denjenigen bedrängen könnten, der mit ungezügeltem Sehsinn verweilt, übt er sich in dessen Zügelung, hütet den Sehsinn und bewahrt die Beherrschung des Sehsinns. Wenn er mit dem Ohr einen Klang hört ... mit der Nase einen Duft riecht ... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt ... mit dem Körper eine Berührung fühlt ... mit dem Geist ein geistiges Objekt erkennt, erfasst er weder dessen allgemeine Merkmale noch deren Einzelheiten. Da böse, unheilsame Zustände wie Begehren und Missmut denjenigen bedrängen könnten, der mit ungezügeltem Geistsinn verweilt, übt er sich in dessen Zügelung, hütet den Geistsinn und bewahrt die Beherrschung des Geistsinns. Dies, ihr Mönche, wird die Anstrengung der Zügelung genannt.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, පහානප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නං කාමවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති; උප්පන්නං බ්‍යාපාදවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නං විහිංසාවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නුප්පන්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පහානප්පධානං.

„Und was, ihr Mönche, ist die Anstrengung der Überwindung? Da, ihr Mönche, duldet ein Mönch einen aufgetretenen sinnlichen Gedanken nicht, er gibt ihn auf, vertreibt ihn, macht ihm ein Ende und bringt ihn zum Verschwinden; er duldet einen aufgetretenen Gedanken des Übelwollens nicht ... einen aufgetretenen Gedanken der Grausamkeit nicht ... er duldet keine immer wieder auftretenden bösen, unheilsamen Zustände, sondern gibt sie auf, vertreibt sie, macht ihnen ein Ende und bringt sie zum Verschwinden. Dies, ihr Mönche, wird die Anstrengung der Überwindung genannt.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, භාවනාප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං, ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගං [Pg.324] භාවෙති… වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භාවනාප්පධානං.

„Und was, ihr Mönche, ist die Anstrengung der Entfaltung? Da, ihr Mönche, entfaltet ein Mönch das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das auf Abgeschiedenheit, Leidenschaftslosigkeit und Aufhebung gestützt ist und in Loslassen mündet; er entfaltet das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung ... der Tatkraft ... der Verzückung ... der Stillung ... der Sammlung ... das Erleuchtungsglied des Gleichmuts, das auf Abgeschiedenheit, Leidenschaftslosigkeit und Aufhebung gestützt ist und in Loslassen mündet. Dies, ihr Mönche, wird die Anstrengung der Entfaltung genannt.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, අනුරක්ඛණාප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නං භද්දකං සමාධිනිමිත්තං අනුරක්ඛති අට්ඨිකසඤ්ඤං පුළවකසඤ්ඤං විනීලකසඤ්ඤං විච්ඡිද්දකසඤ්ඤං උද්ධුමාතකසඤ්ඤං. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අනුරක්ඛණාප්පධානං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි පධානානී’’ති.

„Und was, ihr Mönche, ist die Anstrengung der Bewahrung? Da, ihr Mönche, bewahrt ein Mönch ein entstandenes heilsames Meditationszeichen, wie die Wahrnehmung eines Skeletts, die Wahrnehmung eines von Maden zerfressenen Körpers, eines blau-verfärbten Körpers, eines zerteilten Körpers oder eines aufgedunsenen Körpers. Dies, ihr Mönche, wird die Anstrengung der Bewahrung genannt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten der Anstrengung.“

‘‘සංවරො ච පහානඤ්ච, භාවනා අනුරක්ඛණා;

එතෙ පධානා චත්තාරො, දෙසිතාදිච්චබන්ධුනා;

යෙහි භික්ඛු ඉධාතාපී, ඛයං දුක්ඛස්ස පාපුණෙ’’ති. චතුත්ථං;

„Zügelung und Überwindung, Entfaltung und Bewahrung – diese vier Anstrengungen hat der Sonnenverwandte gelehrt, durch die ein eifriger Mönch hier das Ende des Leidens erreichen kann.“

5. පඤ්ඤත්තිසුත්තං

5. Die Rede über die Festlegungen

15. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, අග්ගපඤ්ඤත්තියො. කතමා චතස්සො? එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, අත්තභාවීනං යදිදං – රාහු අසුරින්දො. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, කාමභොගීනං යදිදං – රාජා මන්ධාතා. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, ආධිපතෙය්‍යානං යදිදං – මාරො පාපිමා. සදෙවකෙ, භික්ඛවෙ, ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය තථාගතො අග්ගමක්ඛායති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො අග්ගපඤ්ඤත්තියො’’ති.

15. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier höchsten Festlegungen. Welche vier? Als der Höchste unter jenen, die eine körperliche Gestalt besitzen, gilt Rāhu, der Herr der Asuras. Als der Höchste unter den Genießern von Sinnesfreuden gilt der König Mandhātar. Als der Höchste unter den Herrschern gilt Mara, der Böse. In der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter den Wesen samt Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen, gilt der Tathāgata, der Arahant, der vollkommen Erwachte, als der Höchste. Dies, ihr Mönche, sind die vier höchsten Festlegungen.“

‘‘රාහුග්ගං අත්තභාවීනං, මන්ධාතා කාමභොගිනං;

මාරො ආධිපතෙය්‍යානං, ඉද්ධියා යසසා ජලං.

„Rāhu ist der Höchste unter den Körperlichen, Mandhātar unter den Sinnesgenießern; Mara ist der Höchste unter den Herrschern, strahlend durch Macht und Ruhm.“

‘‘උද්ධං තිරියං අපාචීනං, යාවතා ජගතො ගති;

සදෙවකස්ස ලොකස්ස, බුද්ධො අග්ගො පවුච්චතී’’ති. පඤ්චමං;

„Oben, querher und unten, so weit der Lauf der Welt reicht, wird der Buddha als der Höchste in der Welt samt den Göttern bezeichnet.“

6. සොඛුම්මසුත්තං

6. Die Rede über die Feinheit

16. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, සොඛුම්මානි. කතමානි චත්තාරි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු රූපසොඛුම්මෙන සමන්නාගතො හොති පරමෙන; තෙන ච රූපසොඛුම්මෙන [Pg.325] අඤ්ඤං රූපසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න සමනුපස්සති; තෙන ච රූපසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං රූපසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. වෙදනාසොඛුම්මෙන සමන්නාගතො හොති පරමෙන; තෙන ච වෙදනාසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං වෙදනාසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න සමනුපස්සති; තෙන ච වෙදනාසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං වෙදනාසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. සඤ්ඤාසොඛුම්මෙන සමන්නාගතො හොති පරමෙන; තෙන ච සඤ්ඤාසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං සඤ්ඤාසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න සමනුපස්සති; තෙන ච සඤ්ඤාසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං සඤ්ඤාසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. සඞ්ඛාරසොඛුම්මෙන සමන්නාගතො හොති පරමෙන; තෙන ච සඞ්ඛාරසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං සඞ්ඛාරසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න සමනුපස්සති; තෙන ච සඞ්ඛාරසොඛුම්මෙන අඤ්ඤං සඞ්ඛාරසොඛුම්මං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි සොඛුම්මානී’’ති.

16. „Mönche, es gibt diese vier Feinheiten (sokhummāni). Welche vier? Da ist, Mönche, ein Mönch mit der höchsten Feinheit der Form (rūpasokhumma) ausgestattet; er sieht neben dieser Feinheit der Form keine andere, die noch höher oder erhabener wäre; und er ersehnt neben dieser Feinheit der Form keine andere, die noch höher oder erhabener wäre. Er ist mit der höchsten Feinheit des Gefühls (vedanāsokhumma) ausgestattet; er sieht neben dieser Feinheit des Gefühls keine andere, die noch höher oder erhabener wäre; und er ersehnt neben dieser Feinheit des Gefühls keine andere, die noch höher oder erhabener wäre. Er ist mit der höchsten Feinheit der Wahrnehmung (saññāsokhumma) ausgestattet; er sieht neben dieser Feinheit der Wahrnehmung keine andere, die noch höher oder erhabener wäre; und er ersehnt neben dieser Feinheit der Wahrnehmung keine andere, die noch höher oder erhabener wäre. Er ist mit der höchsten Feinheit der Gestaltungen (saṅkhārasokhumma) ausgestattet; er sieht neben dieser Feinheit der Gestaltungen keine andere, die noch höher oder erhabener wäre; und er ersehnt neben dieser Feinheit der Gestaltungen keine andere, die noch höher oder erhabener wäre. Dies, Mönche, sind die vier Feinheiten.“

‘‘රූපසොඛුම්මතං ඤත්වා, වෙදනානඤ්ච සම්භවං;

සඤ්ඤා යතො සමුදෙති, අත්ථං ගච්ඡති යත්ථ ච;

සඞ්ඛාරෙ පරතො ඤත්වා, දුක්ඛතො නො ච අත්තතො.

Nachdem er die Feinheit der Form erkannt hat und das Entstehen der Gefühle; woher die Wahrnehmung aufsteigt und wo sie vergeht; nachdem er die Gestaltungen als fremd erkannt hat, als leidvoll und nicht als ein Selbst;

‘‘ස වෙ සම්මද්දසො භික්ඛු, සන්තො සන්තිපදෙ රතො;

ධාරෙති අන්තිමං දෙහං, ජෙත්වා මාරං සවාහිනි’’න්ති. ඡට්ඨං;

Wahrlich, dieser Mönch, der recht sieht, friedvoll ist und an der Stätte des Friedens Gefallen findet, trägt seinen letzten Körper, nachdem er Māra samt seinem Gefolge besiegt hat. (Sechstes Sutta)

7. පඨමඅගතිසුත්තං

7. Das erste Sutta über das Abirren

17. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, අගතිගමනානි. කතමානි චත්තාරි? ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, දොසාගතිං ගච්ඡති, මොහාගතිං ගච්ඡති, භයාගතිං ගච්ඡති – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අගතිගමනානී’’ති.

17. „Mönche, es gibt diese vier Arten des Abirrens (agatigamanāni). Welche vier? Man irrt ab aus Begierde (chandā), man irrt ab aus Hass (dosā), man irrt ab aus Verblendung (mohā), man irrt ab aus Furcht (bhayā). Dies, Mönche, sind die vier Arten des Abirrens.“

‘‘ඡන්දා දොසා භයා මොහා, යො ධම්මං අතිවත්තති;

නිහීයති තස්ස යසො, කාළපක්ඛෙව චන්දිමා’’ති. සත්තමං;

Wer aus Begierde, Hass, Furcht oder Verblendung das Dhamma übertritt, dessen Ruhm schwindet wie der Mond in der dunklen Monatshälfte. (Siebtes Sutta)

8. දුතියඅගතිසුත්තං

8. Das zweite Sutta über das Abirren

18. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.326], භික්ඛවෙ, නාගතිගමනානි. කතමානි චත්තාරි? න ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, න දොසාගතිං ගච්ඡති, න මොහාගතිං ගච්ඡති, න භයාගතිං ගච්ඡති – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි නාගතිගමනානී’’ති.

18. „Mönche, es gibt diese vier Arten des Nicht-Abirrens (nāgatigamanāni). Welche vier? Man irrt nicht ab aus Begierde, man irrt nicht ab aus Hass, man irrt nicht ab aus Verblendung, man irrt nicht ab aus Furcht. Dies, Mönche, sind die vier Arten des Nicht-Abirrens.“

‘‘ඡන්දා දොසා භයා මොහා, යො ධම්මං නාතිවත්තති;

ආපූරති තස්ස යසො, සුක්කපක්ඛෙව චන්දිමා’’ති. අට්ඨමං;

Wer aus Begierde, Hass, Furcht oder Verblendung das Dhamma nicht übertritt, dessen Ruhm nimmt zu wie der Mond in der hellen Monatshälfte. (Achtes Sutta)

9. තතියඅගතිසුත්තං

9. Das dritte Sutta über das Abirren

19. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, අගතිගමනානි. කතමානි චත්තාරි? ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, දොසාගතිං ගච්ඡති, මොහාගතිං ගච්ඡති, භයාගතිං ගච්ඡති – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අගතිගමනානි.

19. „Mönche, es gibt diese vier Arten des Abirrens. Welche vier? Man irrt ab aus Begierde, man irrt ab aus Hass, man irrt ab aus Verblendung, man irrt ab aus Furcht. Dies, Mönche, sind die vier Arten des Abirrens.“

‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, නාගතිගමනානි. කතමානි චත්තාරි? න ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, න දොසාගතිං ගච්ඡති, න මොහාගතිං ගච්ඡති, න භයාගතිං ගච්ඡති – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි නාගතිගමනානී’’ති.

„Mönche, es gibt diese vier Arten des Nicht-Abirrens. Welche vier? Man irrt nicht ab aus Begierde, man irrt nicht ab aus Hass, man irrt nicht ab aus Verblendung, man irrt nicht ab aus Furcht. Dies, Mönche, sind die vier Arten des Nicht-Abirrens.“

‘‘ඡන්දා දොසා භයා මොහා, යො ධම්මං අතිවත්තති;

නිහීයති තස්ස යසො, කාළපක්ඛෙව චන්දිමා.

Wer aus Begierde, Hass, Furcht oder Verblendung das Dhamma übertritt, dessen Ruhm schwindet wie der Mond in der dunklen Monatshälfte.

‘‘ඡන්දා දොසා භයා මොහා, යො ධම්මං නාතිවත්තති;

ආපූරති තස්ස යසො, සුක්කපක්ඛෙව චන්දිමා’’ති. නවමං;

Wer aus Begierde, Hass, Furcht oder Verblendung das Dhamma nicht übertritt, dessen Ruhm nimmt zu wie der Mond in der hellen Monatshälfte. (Neuntes Sutta)

10. භත්තුද්දෙසකසුත්තං

10. Das Sutta über den Speisenzuweiser

20. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භත්තුද්දෙසකො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, දොසාගතිං ගච්ඡති, මොහාගතිං ගච්ඡති, භයාගතිං ගච්ඡති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භත්තුද්දෙසකො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

20. „Mönche, ein Speisenzuweiser (bhattuddesako), der mit vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie dorthin gebracht, so in der Hölle abgelegt. Mit welchen vier? Er irrt ab aus Begierde, er irrt ab aus Hass, er irrt ab aus Verblendung, er irrt ab aus Furcht. Ein Speisenzuweiser, Mönche, der mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie dorthin gebracht, so in der Hölle abgelegt.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භත්තුද්දෙසකො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? න ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, න දොසාගතිං [Pg.327] ගච්ඡති, න මොහාගතිං ගච්ඡති, න භයාගතිං ගච්ඡති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භත්තුද්දෙසකො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති.

„Mönche, ein Speisenzuweiser, der mit vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie dorthin gebracht, so im Himmel abgelegt. Mit welchen vier? Er irrt nicht ab aus Begierde, er irrt nicht ab aus Hass, er irrt nicht ab aus Verblendung, er irrt nicht ab aus Furcht. Ein Speisenzuweiser, Mönche, der mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie dorthin gebracht, so im Himmel abgelegt.“

‘‘යෙ කෙචි කාමෙසු අසඤ්ඤතා ජනා,අධම්මිකා හොන්ති අධම්මගාරවා;

ඡන්දා දොසා මොහා ච භයා ගාමිනො,පරිසාකසටො ච පනෙස වුච්චති.

Jene Menschen, die in den Sinnengenüssen ungezügelt sind, unrechtmäßig handeln und keine Ehrfurcht vor dem Gesetz haben; die aus Begierde, Hass, Verblendung oder Furcht abirren – sie werden als der Abschaum der Versammlung bezeichnet.

‘‘එවඤ්හි වුත්තං සමණෙන ජානතා,තස්මා හි තෙ සප්පුරිසා පසංසියා;

ධම්මෙ ඨිතා යෙ න කරොන්ති පාපකං,න ඡන්දා න දොසා න මොහා න භයා ච ගාමිනො ;

‘‘පරිසාය මණ්ඩො ච පනෙස වුච්චති,එවඤ්හි වුත්තං සමණෙන ජානතා’’ති. දසමං;

So wurde es vom wissenden Asketen gesagt; deshalb sind jene edlen Menschen preiswürdig, die im Dhamma gefestigt sind und nichts Böses tun, die weder aus Begierde noch aus Hass, Verblendung oder Furcht abirren. Sie werden als der Kern der Versammlung bezeichnet, so wurde es vom wissenden Asketen gesagt. (Zehntes Sutta)

චරවග්ගො දුතියො.

Das zweite Kapitel über das Wandeln (Caravaggo) ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

චරං සීලං පධානානි, සංවරං පඤ්ඤත්ති පඤ්චමං;

සොඛුම්මං තයො අගතී, භත්තුද්දෙසෙන තෙ දසාති.

Das Wandeln, die Tugend, die Anstrengungen, die Zügelung und als fünftes die Bezeichnung; die Feinheit, die drei über das Abirren und über den Speisenzuweiser – dies sind die zehn.

3. උරුවෙලවග්ගො

3. Das Uruvelā-Kapitel

1. පඨමඋරුවෙලසුත්තං

1. Das erste Uruvelā-Sutta

21. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

21. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ — „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes:

‘‘එකමිදාහං[Pg.328], භික්ඛවෙ, සමයං උරුවෙලායං විහරාමි නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තස්ස මය්හං, භික්ඛවෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘දුක්ඛං ඛො අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො. කිං නු ඛො අහං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’’න්ති?

„Einst, ihr Mönche, verweilte ich in Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā, beim Ajapāla-Banyanbaum, als ich gerade voll erwacht war. Da, ihr Mönche, als ich allein in Zurückgezogenheit war, entstand mir dieser Gedanke im Geiste: ‚Schmerzhaft ist es, ohne Verehrung und ohne Ehrerbietung zu leben. Was wäre, wenn ich einen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und mich auf ihn stützend leben würde?‘“

‘‘තස්ස මය්හං, භික්ඛවෙ, එතදහොසි – අපරිපූරස්ස ඛො අහං සීලක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා අත්තනා සීලසම්පන්නතරං, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

„Da, ihr Mönche, dachte ich: ‚Um die unvollständige Gruppe der Tugend (sīlakkhandha) zu vervollständigen, sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und mich auf ihn stützend leben. Doch ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener an Tugend ist als ich selbst, den ich ehren, achten und auf den ich mich stützend leben könnte.‘“

‘‘අපරිපූරස්ස ඛො අහං සමාධික්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා අත්තනා සමාධිසම්පන්නතරං, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

„‚Um die unvollständige Gruppe der Sammlung (samādhikkhandha) zu vervollständigen, sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und mich auf ihn stützend leben. Doch ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener an Sammlung ist als ich selbst, den ich ehren, achten und auf den ich mich stützend leben könnte.‘“

‘‘අපරිපූරස්ස ඛො අහං පඤ්ඤාක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා අත්තනා පඤ්ඤාසම්පන්නතරං, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

„‚Um die unvollständige Gruppe der Weisheit (paññākkhandha) zu vervollständigen, sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und mich auf ihn stützend leben. Doch ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener an Weisheit ist als ich selbst, den ich ehren, achten und auf den ich mich stützend leben könnte.‘“

‘‘අපරිපූරස්ස ඛො අහං විමුත්තික්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා අත්තනා විමුත්තිසම්පන්නතරං, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’න්ති.

„‚Um die unvollständige Gruppe der Befreiung (vimuttikkhandha) zu vervollständigen, sollte ich einen anderen Asketen oder Brahmanen ehren, achten und mich auf ihn stützend leben. Doch ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener an Befreiung ist als ich selbst, den ich ehren, achten und auf den ich mich stützend leben könnte.‘ So entstand mir dieser Gedanke.“

‘‘තස්ස [Pg.329] මය්හං, භික්ඛවෙ, එතදහොසි – ‘යංනූනාහං ය්වායං ධම්මො මයා අභිසම්බුද්ධො තමෙව ධම්මං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’’න්ති.

„Da, ihr Mönche, dachte ich: ‚Wie wäre es, wenn ich eben diese Lehre (Dhamma), die ich selbst durchschaut habe, ehren, achten und mich auf sie stützend leben würde?‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා සහම්පති මම චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය, එවමෙවං – බ්‍රහ්මලොකෙ අන්තරහිතො මම පුරතො පාතුරහොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා සහම්පති එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා දක්ඛිණං ජාණුමණ්ඩලං පථවියං නිහන්ත්වා යෙනාහං තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා මං එතදවොච – ‘එවමෙතං භගවා, එවමෙතං සුගත! යෙපි තෙ, භන්තෙ, අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා තෙපි භගවන්තො ධම්මංයෙව සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරිංසු; යෙපි තෙ, භන්තෙ, භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා තෙපි භගවන්තො ධම්මංයෙව සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරිස්සන්ති; භගවාපි, භන්තෙ, එතරහි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො ධම්මංයෙව සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරතූ’’’ති. ඉදමවොච බ්‍රහ්මා සහම්පති. ඉදං වත්වා අථාපරං එතදවොච –

„Daraufhin, ihr Mönche, erkannte der Brahma Sahampati mit seinem Geist den Gedanken in meinem Geiste – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde, ebenso verschwand er aus der Brahma-Welt und erschien vor mir. Da, ihr Mönche, legte der Brahma Sahampati sein Obergewand über eine Schulter, setzte das rechte Knie auf den Boden, erhob die gefalteten Hände ehrfurchtsvoll zu mir und sprach: ‚So ist es, Erhabener, so ist es, Vollendeter! Auch jene Erhabenen, die in der vergangenen Zeit Arahants und vollkommen Erwachte waren, jene bhagavantes lebten die Lehre ehrend, achtend und sich auf sie stützend. Auch jene Erhabenen, die in der zukünftigen Zeit Arahants und vollkommen Erwachte sein werden, auch jene bhagavantes werden die Lehre ehrend, achtend und sich auf sie stützend leben. Möge auch der Erhabene, der jetzt Arahant und vollkommen Erwacht ist, die Lehre ehrend, achtend und sich auf sie stützend leben!‘ Dies sprach der Brahma Sahampati. Nachdem er dies gesagt hatte, sprach er weiter folgendes:“

‘‘යෙ ච අතීතා සම්බුද්ධා, යෙ ච බුද්ධා අනාගතා;

යො චෙතරහි සම්බුද්ධො, බහූනං සොකනාසනො.

„‚Die Erwachten, die vergangen sind, und die Erwachten der Zukunft, und der Erwachte der Gegenwart, der den Kummer vieler vernichtet.‘“

‘‘සබ්බෙ සද්ධම්මගරුනො, විහංසු විහරන්ති ච;

අථොපි විහරිස්සන්ති, එසා බුද්ධාන ධම්මතා.

„‚Sie alle lebten, leben und werden leben, indem sie die wahre Lehre (Saddhamma) ehren; dies ist das Gesetz (Dhammatā) der Erwachten.‘“

‘‘තස්මා හි අත්තකාමෙන, මහත්තමභිකඞ්ඛතා;

සද්ධම්මො ගරුකාතබ්බො, සරං බුද්ධාන සාසන’’න්ති.

„‚Deshalb soll derjenige, der sein eigenes Wohl sucht und nach Größe verlangt, die wahre Lehre hochachten, eingedenk der Unterweisung der Erwachten.‘“

‘‘ඉදමවොච, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා සහම්පති. ඉදං වත්වා මං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායි. අථ ඛ්වාහං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මුනො ච අජ්ඣෙසනං විදිත්වා අත්තනො ච පතිරූපං ය්වායං ධම්මො මයා අභිසම්බුද්ධො තමෙව ධම්මං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහාසිං. යතො [Pg.330] ච ඛො, භික්ඛවෙ, සඞ්ඝොපි මහත්තෙන සමන්නාගතො, අථ මෙ සඞ්ඝෙපි ගාරවො’’ති. පඨමං.

„Dies sprach, ihr Mönche, der Brahma Sahampati. Nachdem er dies gesagt hatte, grüßte er mich ehrfurchtsvoll, umschritt mich rechtsherum und verschwand auf der Stelle. Daraufhin, ihr Mönche, nachdem ich die Bitte des Brahmas erkannt hatte und wusste, was für mich angemessen war, verweilte ich, indem ich eben diese Lehre, die ich selbst durchschaut habe, ehrte, achtete und mich auf sie stützte. Seitdem aber, ihr Mönche, auch der Orden (Saṅgha) mit Größe ausgestattet ist, hege ich auch gegenüber dem Orden Verehrung. Das Erste [Sutta ist beendet].“

2. දුතියඋරුවෙලසුත්තං

2. „Zweites Uruvelā-Sutta“

22. ‘‘එකමිදාහං, භික්ඛවෙ, සමයං උරුවෙලායං විහරාමි නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සම්බහුලා බ්‍රාහ්මණා ජිණ්ණා වුද්ධා මහල්ලකා අද්ධගතා වයොඅනුප්පත්තා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා මයා සද්ධිං සම්මොදිංසු. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො, භික්ඛවෙ, තෙ බ්‍රාහ්මණා මං එතදවොචුං – ‘සුතං නෙතං, භො ගොතම – න සමණො ගොතමො බ්‍රාහ්මණෙ ජිණ්ණෙ වුද්ධෙ මහල්ලකෙ අද්ධගතෙ වයොඅනුප්පත්තෙ අභිවාදෙති වා පච්චුට්ඨෙති වා ආසනෙන වා නිමන්තෙතීති. තයිදං, භො ගොතම, තථෙව. න හි භවං ගොතමො බ්‍රාහ්මණෙ ජිණ්ණෙ වුද්ධෙ මහල්ලකෙ අද්ධගතෙ වයොඅනුප්පත්තෙ අභිවාදෙති වා පච්චුට්ඨෙති වා ආසනෙන වා නිමන්තෙති. තයිදං, භො ගොතම, න සම්පන්නමෙවා’’’ති.

22. Einst, ihr Mönche, verweilte ich bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā, unter dem Ajapāla-Banyanbaum, als ich gerade die höchste Erleuchtung erlangt hatte. Da nun, ihr Mönche, kamen zahlreiche Brahmanen, die alt, betagt, hochbetagt, fortgeschrittenen Alters und am Ende ihrer Lebenszeit angelangt waren, zu mir. Nachdem sie herangekommen waren, tauschten sie freundliche Worte mit mir aus. Nach dem Austausch höflicher und denkwürdiger Worte setzten sie sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend, ihr Mönche, sagten jene Brahmanen dies zu mir: "Wir haben gehört, Herr Gotama: Der Asket Gotama erweist Brahmanen, die alt, betagt, hochbetagt, fortgeschrittenen Alters und am Ende ihrer Lebenszeit angelangt sind, keine Ehrerbietung, erhebt sich nicht vor ihnen und bietet ihnen keinen Sitzplatz an. Das ist tatsächlich so, Herr Gotama. Denn der ehrwürdige Gotama erweist Brahmanen, die alt, betagt, hochbetagt, fortgeschrittenen Alters und am Ende ihrer Lebenszeit angelangt sind, keine Ehrerbietung, erhebt sich nicht vor ihnen und bietet ihnen keinen Sitzplatz an. Das, Herr Gotama, ist wahrlich ungebührlich."

‘‘තස්ස මය්හං, භික්ඛවෙ, එතදහොසි – ‘නයිමෙ ආයස්මන්තො ජානන්ති ථෙරං වා ථෙරකරණෙ වා ධම්මෙ’ති. වුද්ධො චෙපි, භික්ඛවෙ, හොති ආසීතිකො වා නාවුතිකො වා වස්සසතිකො වා ජාතියා. සො ච හොති අකාලවාදී අභූතවාදී අනත්ථවාදී අධම්මවාදී අවිනයවාදී, අනිධානවතිං වාචං භාසිතා අකාලෙන අනපදෙසං අපරියන්තවතිං අනත්ථසංහිතං. අථ ඛො සො ‘බාලො ථෙරො’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

Da, ihr Mönche, stieg in mir folgender Gedanke auf: "Diese ehrwürdigen Brahmanen wissen nicht, was einen Ältesten ausmacht oder welche Eigenschaften einen Ältesten kennzeichnen." Ihr Mönche, selbst wenn einer achtzig, neunzig oder hundert Jahre alt an Geburt ist – wenn er zur unpassenden Zeit spricht, Unwahres spricht, Unnützes spricht, das Nicht-Dhamma spricht, das Nicht-Vinaya spricht; wenn er Worte äußert, die es nicht wert sind, im Herzen bewahrt zu werden, zur unpassenden Zeit, ohne Begründung, ohne Grenzen und ohne Nutzen, dann wird er wahrlich nur als "törichte Ältester" bezeichnet.

‘‘දහරො චෙපි, භික්ඛවෙ, හොති යුවා සුසුකාළකෙසො භද්‍රෙන යොබ්බනෙන සමන්නාගතො පඨමෙන වයසා. සො ච හොති කාලවාදී භූතවාදී අත්ථවාදී ධම්මවාදී විනයවාදී නිධානවතිං වාචං භාසිතා කාලෙන සාපදෙසං පරියන්තවතිං අත්ථසංහිතං. අථ ඛො සො ‘පණ්ඩිතො ථෙරො’ත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

Selbst wenn einer, ihr Mönche, jung ist, ein Jüngling mit tiefschwarzem Haar, ausgestattet mit dem Segen der Jugend, im ersten Lebensalter – wenn er aber zur rechten Zeit spricht, Wahres spricht, Sinnvolles spricht, dem Dhamma entsprechend spricht, dem Vinaya entsprechend spricht; wenn er Worte äußert, die es wert sind, im Herzen bewahrt zu werden, zur rechten Zeit, mit Begründung, klar abgegrenzt und nutzbringend, dann wird er wahrlich als "weiser Ältester" bezeichnet.

‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.331], භික්ඛවෙ, ථෙරකරණා ධම්මා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී, සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු, බහුස්සුතො හොති සුතධරො සුතසන්නිචයො, යෙ තෙ ධම්මා ආදිකල්‍යාණා මජ්ඣෙකල්‍යාණා පරියොසානකල්‍යාණා සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං අභිවදන්ති, තථාරූපාස්ස ධම්මා බහුස්සුතා හොන්ති ධාතා වචසා පරිචිතා මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා, චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී හොති අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී, ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ථෙරකරණා ධම්මා’’ති.

Es gibt diese vier Eigenschaften, ihr Mönche, die einen Ältesten ausmachen. Welche vier? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch tugendhaft; er verweilt gezügelt durch die Zügelung der Ordenssatzung (Pātimokkha), ist vollkommen in Wandel und Umgang, sieht Gefahr selbst in geringfügigen Vergehen und übt sich in den Schulungsregeln, nachdem er sie auf sich genommen hat. Er ist vielwissend, bewahrt das Gehörte und häuft das Gehörte an. Jene Lehren, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut sind, die den heiligen Wandel in seinem Sinn und Wortlaut als völlig vollkommen und rein darlegen – solche Lehren hat er viel gehört, behalten, sprachlich eingeübt, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen. Er erlangt die vier Jhanas, die zum höheren Geist gehören und schon in diesem Leben ein glückliches Verweilen ermöglichen, nach Wunsch, ohne Mühe und ohne Schwierigkeit. Durch das Versiegen der Triebe verweilt er, nachdem er die trieblose Befreiung des Herzens und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat. Dies, ihr Mönche, sind die vier Eigenschaften, die einen Ältesten ausmachen.

‘‘යො උද්ධතෙන චිත්තෙන, සම්ඵඤ්ච බහු භාසති;

අසමාහිතසඞ්කප්පො, අසද්ධම්මරතො මගො;

ආරා සො ථාවරෙය්‍යම්හා, පාපදිට්ඨි අනාදරො.

Wer mit zerstreutem Geiste viel sinnloses Gerede führt, dessen Absichten nicht gefestigt sind und der Gefallen an schlechter Lehre findet, der gleicht einem Wildtier des Waldes. Fern ist er dem Zustand eines gefestigten Ältesten, ein Mensch von falscher Ansicht und ohne Ehrfurcht.

‘‘යො ච සීලෙන සම්පන්නො, සුතවා පටිභානවා;

සඤ්ඤතො ධීරො ධම්මෙසු, පඤ්ඤායත්ථං විපස්සති.

Wer jedoch in Tugend vollkommen ist, vielwissend und mit Geistesgegenwart begabt, wer in den Dingen beherrscht und standhaft ist, der schaut mit Weisheit auf die wahre Bedeutung.

‘‘පාරගූ සබ්බධම්මානං, අඛිලො පටිභානවා;

පහීනජාතිමරණො, බ්‍රහ්මචරියස්ස කෙවලී.

Wer das jenseitige Ufer aller Dinge erreicht hat, frei von innerer Härte und mit Geistesgegenwart begabt ist, wer Geburt und Tod überwunden hat, der ist im heiligen Wandel vollkommen.

‘‘තමහං වදාමි ථෙරොති, යස්ස නො සන්ති ආසවා;

ආසවානං ඛයා භික්ඛු, සො ථෙරොති පවුච්චතී’’ති. දුතියං;

Ihn nenne ich einen Ältesten, in dem keine Triebe mehr sind. Durch das Versiegen der Triebe wird ein Mönch wahrlich als Ältester bezeichnet. (Zweite Lehrrede)

3. ලොකසුත්තං

3. Lokasutta – Die Lehrrede über die Welt

23. ‘‘ලොකො, භික්ඛවෙ, තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධො. ලොකස්මා තථාගතො විසංයුත්තො. ලොකසමුදයො, භික්ඛවෙ, තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධො. ලොකසමුදයො තථාගතස්ස පහීනො. ලොකනිරොධො, භික්ඛවෙ, තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධො. ලොකනිරොධො තථාගතස්ස [Pg.332] සච්ඡිකතො. ලොකනිරොධගාමිනී පටිපදා, භික්ඛවෙ, තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා. ලොකනිරොධගාමිනී පටිපදා තථාගතස්ස භාවිතා.

23. Die Welt, ihr Mönche, wurde vom Tathāgata vollkommen durchschaut. Von der Welt ist der Tathāgata losgelöst. Die Entstehung der Welt, ihr Mönche, wurde vom Tathāgata vollkommen durchschaut. Die Entstehung der Welt wurde vom Tathāgata aufgegeben. Das Aufhören der Welt, ihr Mönche, wurde vom Tathāgata vollkommen durchschaut. Das Aufhören der Welt wurde vom Tathāgata verwirklicht. Der Weg, der zum Aufhören der Welt führt, ihr Mönche, wurde vom Tathāgata vollkommen durchschaut. Der Weg, der zum Aufhören der Welt führt, wurde vom Tathāgata entfaltet.

‘‘යං, භික්ඛවෙ, සදෙවකස්ස ලොකස්ස සමාරකස්ස සබ්‍රහ්මකස්ස සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය දිට්ඨං සුතං මුතං විඤ්ඤාතං පත්තං පරියෙසිතං අනුවිචරිතං මනසා, සබ්බං තං තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධං. තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති.

Was auch immer, ihr Mönche, in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter den Scharen von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen gesehen, gehört, empfunden, erkannt, erreicht, gesucht und im Geiste erwogen wurde – all das wurde vom Tathāgata vollkommen durchschaut. Darum wird er "Tathāgata" genannt.

‘‘යඤ්ච, භික්ඛවෙ, රත්තිං තථාගතො අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුජ්ඣති යඤ්ච රත්තිං අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායති, යං එතස්මිං අන්තරෙ භාසති ලපති නිද්දිසති සබ්බං තං තථෙව හොති, නො අඤ්ඤථා. තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති.

In welcher Nacht auch immer, ihr Mönche, der Tathāgata die unübertreffliche, vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt und in welcher Nacht er im Element des Nibbāna ohne einen Rest an Daseinsfaktoren völlig verlischt – was er in diesem Zeitraum spricht, äußert und darlegt, das ist genau so und nicht anders. Darum wird er "Tathāgata" genannt.

‘‘යථාවාදී, භික්ඛවෙ, තථාගතො තථාකාරී, යථාකාරී තථාවාදී. ඉති යථාවාදී තථාකාරී, යථාකාරී තථාවාදී. තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති.

Wie der Tathāgata spricht, so handelt er; wie er handelt, so spricht er. Da er so spricht, wie er handelt, und so handelt, wie er spricht, darum wird er "Tathāgata" genannt.

‘‘සදෙවකෙ, භික්ඛවෙ, ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය තථාගතො අභිභූ අනභිභූතො අඤ්ඤදත්ථු දසො වසවත්තී. තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති’’.

In der Welt, ihr Mönche, mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter den Scharen von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen ist der Tathāgata der Überwinder, der Unbesiegte, der alles Sehende, der die Gewalt über sich hat. Darum wird er "Tathāgata" genannt.

‘‘සබ්බං ලොකං අභිඤ්ඤාය, සබ්බං ලොකෙ යථාතථං;

සබ්බං ලොකං විසංයුත්තො, සබ්බලොකෙ අනූපයො.

Nachdem er die ganze Welt erkannt hat, die ganze Welt so, wie sie wirklich ist, ist er von der ganzen Welt losgelöst, ohne Anhaftung an die ganze Welt.

‘‘ස වෙ සබ්බාභිභූ ධීරො, සබ්බගන්ථප්පමොචනො;

ඵුට්ඨ’ස්ස පරමා සන්ති, නිබ්බානං අකුතොභයං.

Wahrlich, er ist der alles Überwindende, der Standhafte, der von allen Fesseln Befreite. Erlangt hat er den höchsten Frieden, das Nibbāna, in dem es keine Furcht gibt.

‘‘එස ඛීණාසවො බුද්ධො, අනීඝො ඡින්නසංසයො;

සබ්බකම්මක්ඛයං පත්තො, විමුත්තො උපධිසඞ්ඛයෙ.

Dieser Erwachte, dessen Triebe versiegt sind, ist frei von Leid, sein Zweifel ist abgeschnitten; er hat das Ende aller Kamma-Wirkungen erreicht und ist befreit im Erlöschen der Grundlagen der Existenz (Upadhi).

‘‘එස සො භගවා බුද්ධො, එස සීහො අනුත්තරො;

සදෙවකස්ස ලොකස්ස, බ්‍රහ්මචක්කං පවත්තයී.

Dieser Erhabene ist der Erwachte, er ist der unvergleichliche Löwe; in der Welt samt ihren Göttern hat er das herrliche Rad der Lehre in Bewegung gesetzt.

‘‘ඉති දෙවා මනුස්සා ච, යෙ බුද්ධං සරණං ගතා;

සඞ්ගම්ම තං නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

So erweisen Götter und Menschen, die zum Buddha Zuflucht genommen haben, dem Großen, der frei von Furcht ist, gemeinsam ihre Verehrung.

‘‘දන්තො [Pg.333] දමයතං සෙට්ඨො, සන්තො සමයතං ඉසි;

මුත්තො මොචයතං අග්ගො, තිණ්ණො තාරයතං වරො.

Der Gezähmte ist der Beste unter denen, die zähmen; der Friedvolle ist der Seher unter denen, die Frieden bringen; der Befreite ist der Höchste unter denen, die befreien; der Hinübergegangene ist der Vortreffliche unter denen, die hinüberführen.

‘‘ඉති හෙතං නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං;

සදෙවකස්මිං ලොකස්මිං, නත්ථි තෙ පටිපුග්ගලො’’ති. තතියං;

So verehren sie den Großen, der frei von Furcht ist: 'In der Welt samt ihren Göttern gibt es niemanden, der dir gleichkäme.' (Drittes Sutta).

4. කාළකාරාමසුත්තං

4. Kāḷakārāma-Sutta

24. එකං සමයං භගවා සාකෙතෙ විහරති කාළකාරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

24. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāketa im Kloster des Kāḷaka. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: 'Mönche!' — 'Ehrwürdiger Herr!', antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘යං, භික්ඛවෙ, සදෙවකස්ස ලොකස්ස සමාරකස්ස සබ්‍රහ්මකස්ස සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය දිට්ඨං සුතං මුතං විඤ්ඤාතං පත්තං පරියෙසිතං අනුවිචරිතං මනසා, තමහං ජානාමි.

Mönche, was auch immer in der Welt samt ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter den Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen gesehen, gehört, empfunden, erkannt, erreicht, gesucht und im Geiste erwogen wurde — das kenne ich.

‘‘යං, භික්ඛවෙ, සදෙවකස්ස ලොකස්ස සමාරකස්ස සබ්‍රහ්මකස්ස සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය දිට්ඨං සුතං මුතං විඤ්ඤාතං පත්තං පරියෙසිතං අනුවිචරිතං මනසා, තමහං අබ්භඤ්ඤාසිං. තං තථාගතස්ස විදිතං, තං තථාගතො න උපට්ඨාසි.

Mönche, was auch immer in der Welt samt ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter den Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen gesehen, gehört, empfunden, erkannt, erreicht, gesucht und im Geiste erwogen wurde — das habe ich durch höhere Erkenntnis durchdrungen. Dem Tathāgata ist es bekannt, doch der Tathāgata verharrt nicht darin (identifiziert sich nicht damit).

‘‘යං, භික්ඛවෙ, සදෙවකස්ස ලොකස්ස සමාරකස්ස සබ්‍රහ්මකස්ස සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය දිට්ඨං සුතං මුතං විඤ්ඤාතං පත්තං පරියෙසිතං අනුවිචරිතං මනසා, තමහං න ජානාමීති වදෙය්‍යං, තං මමස්ස මුසා.

Mönche, wenn ich sagen würde: 'Ich kenne nicht, was gesehen, gehört, empfunden, erkannt, erreicht, gesucht und im Geiste erwogen wurde', so wäre das eine Lüge meinerseits.

‘‘යං, භික්ඛවෙ…පෙ… තමහං ජානාමි ච න ච ජානාමීති වදෙය්‍යං, තංපස්ස තාදිසමෙව.

Mönche, ... wenn ich sagen würde: 'Ich kenne es und kenne es zugleich nicht', so wäre das ebenso falsch.

‘‘යං, භික්ඛවෙ…පෙ… තමහං නෙව ජානාමි න න ජානාමීති වදෙය්‍යං, තං මමස්ස කලි.

Mönche, ... wenn ich sagen würde: 'Ich kenne es weder, noch kenne ich es nicht', so wäre das ein Fehler meinerseits.

‘‘ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, තථාගතො දට්ඨා දට්ඨබ්බං, දිට්ඨං න මඤ්ඤති, අදිට්ඨං න මඤ්ඤති, දට්ඨබ්බං න මඤ්ඤති, දට්ඨාරං න මඤ්ඤති; සුත්වා සොතබ්බං, සුතං න [Pg.334] මඤ්ඤති, අසුතං න මඤ්ඤති, සොතබ්බං න මඤ්ඤති, සොතාරං න මඤ්ඤති; මුත්වා මොතබ්බං, මුතං න මඤ්ඤති, අමුතං න මඤ්ඤති, මොතබ්බං න මඤ්ඤති, මොතාරං න මඤ්ඤති; විඤ්ඤත්වා විඤ්ඤාතබ්බං, විඤ්ඤාතං න මඤ්ඤති, අවිඤ්ඤාතං න මඤ්ඤති, විඤ්ඤාතබ්බං න මඤ්ඤති, විඤ්ඤාතාරං න මඤ්ඤති. ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, තථාගතො දිට්ඨසුතමුතවිඤ්ඤාතබ්බෙසු ධම්මෙසු තාදීයෙව තාදී. තම්හා ච පන තාදිම්හා අඤ්ඤො තාදී උත්තරිතරො වා පණීතතරො වා නත්ථීති වදාමී’’ති.

So, Mönche, sieht der Tathāgata das zu Sehende, doch er bildet sich nichts ein über das Gesehene, er bildet sich nichts ein über das Ungesehene, er bildet sich nichts ein über das zu Sehende und er bildet sich nichts ein über den Sehenden. Er hört das zu Hörende... Er empfindet das zu Empfindende... Er erkennt das zu Erkennende, doch er bildet sich nichts ein über das Erkannte, er bildet sich nichts ein über das Unerkannte, er bildet sich nichts ein über das zu Erkennende und er bildet sich nichts ein über den Erkennenden. So, Mönche, ist der Tathāgata in Bezug auf die gesehenen, gehörten, empfundenen und erkannten Dinge wahrlich der Standhafte (Tādī). Und ich sage euch: Es gibt keinen Standhaften, der höher oder edler wäre als dieser Standhafte.

‘‘යං කිඤ්චි දිට්ඨංව සුතං මුතං වා,අජ්ඣොසිතං සච්චමුතං පරෙසං;

න තෙසු තාදී සයසංවුතෙසු,සච්චං මුසා වාපි පරං දහෙය්‍ය.

Was auch immer gesehen, gehört oder empfunden wurde und von anderen als die Wahrheit festgehalten wird — der Standhafte gehört nicht zu jenen, die sich selbst so binden; er würde weder deren Wahrheit noch deren Lüge als das Höchste annehmen.

‘‘එතඤ්ච සල්ලං පටිකච්ච දිස්වා,අජ්ඣොසිතා යත්ථ පජා විසත්තා;

ජානාමි පස්සාමි තථෙව එතං,අජ්ඣොසිතං නත්ථි තථාගතාන’’න්ති. චතුත්ථං;

Diesen Dorn (des Ansichtendünkels) im Voraus erkennend, in dem die Wesen verstrickt und gefangen sind, weiß und sehe ich dies: Für die Tathāgatas gibt es kein solches Verhaftetsein. (Viertes Sutta).

5. බ්‍රහ්මචරියසුත්තං

5. Brahmacariya-Sutta

25. ‘‘නයිදං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති ජනකුහනත්ථං, න ජනලපනත්ථං, න ලාභසක්කාරසිලොකානිසංසත්ථං, න ඉතිවාදප්පමොක්ඛානිසංසත්ථං, න ‘ඉති මං ජනො ජානාතූ’ති. අථ ඛො ඉදං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති සංවරත්ථං පහානත්ථං විරාගත්ථං නිරොධත්ථ’’න්ති.

25. Mönche, dieses heilige Leben wird nicht gelebt, um die Menschen zu täuschen, noch um sich bei den Menschen einzuschmeicheln, noch um Gewinn, Verehrung und Ruhm zu erlangen, noch um sich in Streitgesprächen zu behaupten, noch mit dem Gedanken: 'Möge das Volk mich so kennen'. Vielmehr, Mönche, wird dieses heilige Leben zum Zwecke der Beherrschung, des Aufgebens, der Leidenschaftslosigkeit und des Aufhörens gelebt.

‘‘සංවරත්ථං පහානත්ථං, බ්‍රහ්මචරියං අනීතිහං;

අදෙසයි සො භගවා, නිබ්බානොගධගාමිනං;

එස මග්ගො මහන්තෙහි, අනුයාතො මහෙසිභි.

Zum Zwecke der Beherrschung und des Aufgebens lehrte der Erhabene das heilige Leben, das nicht auf bloßem Hörensagen beruht und direkt in das Nibbāna führt. Dies ist der Pfad, den die Großen, die großen Seher, beschritten haben.

‘‘යෙ ච තං පටිපජ්ජන්ති, යථා බුද්ධෙන දෙසිතං;

දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සන්ති, සත්ථුසාසනකාරිනො’’ති. පඤ්චමං;

Diejenigen, die diesen Pfad so beschreiten, wie er vom Erwachten gelehrt wurde, werden dem Leiden ein Ende bereiten, indem sie die Unterweisung des Meisters befolgen. (Fünftes Sutta).

6. කුහසුත්තං

6. Kuha-Sutta

26. ‘‘යෙ [Pg.335] තෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ කුහා ථද්ධා ලපා සිඞ්ගී උන්නළා අසමාහිතා, න මෙ තෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ මාමකා. අපගතා ච තෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ ඉමස්මා ධම්මවිනයා, න ච තෙ ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ වුද්ධිං විරුළ්හිං වෙපුල්ලං ආපජ්ජන්ති. යෙ ච ඛො තෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ නික්කුහා නිල්ලපා ධීරා අත්ථද්ධා සුසමාහිතා, තෙ ඛො මෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ මාමකා. අනපගතා ච තෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ ඉමස්මා ධම්මවිනයා. තෙ ච ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ වුද්ධිං විරුළ්හිං වෙපුල්ලං ආපජ්ජන්තී’’ති.

26. Mönche, jene Mönche, die betrügerisch, verstockt, schmeichlerisch, pralerisch, hochmütig und unkonzentriert sind — diese Mönche gehören nicht zu mir. Sie sind von dieser Lehre und Disziplin abgefallen und erlangen in dieser Lehre und Disziplin weder Wachstum noch Gedeihen noch Fülle. Jene Mönche jedoch, die nicht betrügerisch, nicht schmeichlerisch, weise, nicht verstockt und wohlkonzentriert sind — diese Mönche gehören wahrlich zu mir. Sie sind nicht von dieser Lehre und Disziplin abgefallen und erlangen in dieser Lehre und Disziplin Wachstum, Gedeihen und Fülle.

‘‘කුහා ථද්ධා ලපා සිඞ්ගී, උන්නළා අසමාහිතා;

න තෙ ධම්මෙ විරූහන්ති, සම්මාසම්බුද්ධදෙසිතෙ.

Die Betrügerischen, Verstockten, Schmeichlerischen, Pralerischen, Hochmütigen und Unkonzentrierten — sie gedeihen nicht in der vom vollkommen Erwachten dargelegten Lehre.

‘‘නික්කුහා නිල්ලපා ධීරා, අත්ථද්ධා සුසමාහිතා;

තෙ වෙ ධම්මෙ විරූහන්ති, සම්මාසම්බුද්ධදෙසිතෙ’’ති. ඡට්ඨං;

Doch die Nicht-Betrügerischen, die nicht Schmeichelnden, die Weisen, die nicht Verstockten und wohlkonzentriert sind — sie wahrlich gedeihen in der vom vollkommen Erwachten dargelegten Lehre. (Sechstes Sutta).

7. සන්තුට්ඨිසුත්තං

7. Santuṭṭhi-Sutta

27. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, අප්පානි ච සුලභානි ච, තානි ච අනවජ්ජානි. කතමානි චත්තාරි? පංසුකූලං, භික්ඛවෙ, චීවරානං අප්පඤ්ච සුලභඤ්ච, තඤ්ච අනවජ්ජං. පිණ්ඩියාලොපො, භික්ඛවෙ, භොජනානං අප්පඤ්ච සුලභඤ්ච, තඤ්ච අනවජ්ජං. රුක්ඛමූලං, භික්ඛවෙ, සෙනාසනානං අප්පඤ්ච සුලභඤ්ච, තඤ්ච අනවජ්ජං. පූතිමුත්තං, භික්ඛවෙ, භෙසජ්ජානං අප්පඤ්ච සුලභඤ්ච, තඤ්ච අනවජ්ජං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අප්පානි ච සුලභානි ච, තානි ච අනවජ්ජානි. යතො ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අප්පෙන ච තුට්ඨො හොති සුලභෙන ච, ඉදමස්සාහං අඤ්ඤතරං සාමඤ්ඤඞ්ගන්ති වදාමී’’ති.

27. „Mönche, diese vier Dinge sind geringwertig, leicht zu erhalten und zudem tadellos. Welche vier? Das Lumpengewand, Mönche, ist unter den Gewändern geringwertig und leicht zu erhalten, und es ist zudem tadellos. Die durch Sammeln erhaltenen Almosenbrocken, Mönche, sind unter den Speisen geringwertig und leicht zu erhalten, und sie sind zudem tadellos. Der Fuß eines Baumes, Mönche, ist unter den Wohnsitzen geringwertig und leicht zu erhalten, und er ist zudem tadellos. Fauliger Harn als Arznei, Mönche, ist unter den Heilmitteln geringwertig und leicht zu erhalten, und er ist zudem tadellos. Diese vier Dinge, Mönche, sind geringwertig, leicht zu erhalten und zudem tadellos. Wenn, Mönche, ein Mönch mit dem Geringwertigen und leicht Erhältlichen zufrieden ist, so nenne ich dies einen der Bestandteile des Mönchtums.“

‘‘අනවජ්ජෙන තුට්ඨස්ස, අප්පෙන සුලභෙන ච;

න සෙනාසනමාරබ්භ, චීවරං පානභොජනං;

විඝාතො හොති චිත්තස්ස, දිසා නප්පටිහඤ්ඤති.

„Wer mit dem Tadellosen zufrieden ist, mit dem Geringwertigen und leicht Erhältlichen, dem entsteht hinsichtlich Unterkunft, Gewand, Trank und Speise keine Bedrängnis im Geist; keine Himmelsrichtung ist ihm verwehrt.“

‘‘යෙ චස්ස ධම්මා අක්ඛාතා, සාමඤ්ඤස්සානුලොමිකා;

අධිග්ගහිතා තුට්ඨස්ස, අප්පමත්තස්ස සික්ඛතො’’ති. සත්තමං;

„Und jene Lehren, die ihm verkündet wurden und die dem Mönchtum förderlich sind, diese werden von dem Zufriedenen, der achtsam übt, vollkommen erfasst.“ (Das Siebte)

8. අරියවංසසුත්තං

8. Ariyavaṃsasutta – Die Rede über die edlen Geschlechter

28. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.336], භික්ඛවෙ, අරියවංසා අග්ගඤ්ඤා රත්තඤ්ඤා වංසඤ්ඤා පොරාණා අසංකිණ්ණා අසංකිණ්ණපුබ්බා, න සංකීයන්ති න සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨා සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන චීවරෙන, ඉතරීතරචීවරසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච චීවරහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති, අලද්ධා ච චීවරං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච චීවරං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣොසන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති; තාය ච පන ඉතරීතරචීවරසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති, නො පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පතිස්සතො, අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො.

28. „Mönche, es gibt diese vier edlen Geschlechter, die als die höchsten gelten, von langer Dauer sind, als Erbfolgen bekannt und uralt sind; sie sind unvermischt, niemals zuvor vermischt worden, sie werden weder jetzt noch in Zukunft verworfen und sind ungetadelt von weisen Asketen und Brahmanen. Welche vier? Da ist, Mönche, ein Mönch zufrieden mit irgendeinem Gewand; er lobt die Zufriedenheit mit irgendeinem Gewand und begeht um des Gewandes willen keine ungebührliche, unrechte Suche. Er grämt sich nicht, wenn er kein Gewand erhält, und wenn er eines erhält, genießt er es ohne Gier, ohne Verblendung, ohne daran zu haften, indem er die Gefahr darin sieht und die Weisheit des Entkommens besitzt. Zudem erhöht er sich wegen dieser Zufriedenheit mit irgendeinem Gewand nicht selbst und setzt andere nicht herab. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Mönche: ‚Dieser Mönch steht im uralten, höchsten edlen Geschlecht.‘“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන පිණ්ඩපාතෙන, ඉතරීතරපිණ්ඩපාතසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච පිණ්ඩපාතහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති, අලද්ධා ච පිණ්ඩපාතං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච පිණ්ඩපාතං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣොසන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති; තාය ච පන ඉතරීතරපිණ්ඩපාතසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති, නො පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පතිස්සතො, අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො.

„Weiterhin, Mönche, ist ein Mönch zufrieden mit irgendeiner Almosenspeise; er lobt die Zufriedenheit mit irgendeiner Almosenspeise und begeht um der Speise willen keine ungebührliche, unrechte Suche. Er grämt sich nicht, wenn er keine Speise erhält, und wenn er sie erhält, genießt er sie ohne Gier, ohne Verblendung, ohne daran zu haften, indem er die Gefahr darin sieht und die Weisheit des Entkommens besitzt. Zudem erhöht er sich wegen dieser Zufriedenheit mit irgendeiner Almosenspeise nicht selbst und setzt andere nicht herab. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Mönche: ‚Dieser Mönch steht im uralten, höchsten edlen Geschlecht.‘“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන සෙනාසනෙන, ඉතරීතරසෙනාසනසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච සෙනාසනහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති, අලද්ධා ච සෙනාසනං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච සෙනාසනං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣොසන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති; තාය ච පන ඉතරීතරසෙනාසනසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති, නො පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පතිස්සතො, අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො.

„Weiterhin, Mönche, ist ein Mönch zufrieden mit irgendeiner Unterkunft; er lobt die Zufriedenheit mit irgendeiner Unterkunft und begeht um der Unterkunft willen keine ungebührliche, unrechte Suche. Er grämt sich nicht, wenn er keine Unterkunft erhält, und wenn er sie erhält, nutzt er sie ohne Gier, ohne Verblendung, ohne daran zu haften, indem er die Gefahr darin sieht und die Weisheit des Entkommens besitzt. Zudem erhöht er sich wegen dieser Zufriedenheit mit irgendeiner Unterkunft nicht selbst und setzt andere nicht herab. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Mönche: ‚Dieser Mönch steht im uralten, höchsten edlen Geschlecht.‘“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛු භාවනාරාමො හොති භාවනාරතො, පහානාරාමො හොති පහානරතො; තාය ච පන භාවනාරාමතාය භාවනාරතියා [Pg.337] පහානාරාමතාය පහානරතියා නෙවත්තානුක්කංසෙති, නො පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පතිස්සතො, අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අරියවංසා අග්ගඤ්ඤා රත්තඤ්ඤා වංසඤ්ඤා පොරාණා අසංකිණ්ණා අසංකිණ්ණපුබ්බා, න සංකීයන්ති න සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨා සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි.

„Weiterhin, Mönche, hat ein Mönch seine Freude an der geistigen Entfaltung und liebt die Entfaltung; er hat seine Freude am Aufgeben und liebt das Aufgeben. Wegen dieser Freude an der Entfaltung und Freude am Aufgeben erhöht er sich nicht selbst und setzt andere nicht herab. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Mönche: ‚Dieser Mönch steht im uralten, höchsten edlen Geschlecht.‘ Dies, Mönche, sind die vier edlen Geschlechter, die als die höchsten gelten, von langer Dauer sind, als Erbfolgen bekannt und uralt sind; sie sind unvermischt, niemals zuvor vermischt worden, sie werden weder jetzt noch in Zukunft verworfen und sind ungetadelt von weisen Asketen und Brahmanen.“

‘‘ඉමෙහි ච පන, භික්ඛවෙ, චතූහි අරියවංසෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු පුරත්ථිමාය චෙපි දිසාය විහරති ස්වෙව අරතිං සහති, න තං අරති සහති; පච්ඡිමාය චෙපි දිසාය විහරති ස්වෙව අරතිං සහති, න තං අරති සහති; උත්තරාය චෙපි දිසාය විහරති ස්වෙව අරතිං සහති, න තං අරති සහති; දක්ඛිණාය චෙපි දිසාය විහරති ස්වෙව අරතිං සහති, න තං අරති සහති. තං කිස්ස හෙතු? අරතිරතිසහො හි, භික්ඛවෙ, ධීරො’’ති.

„Mönche, ein Mönch, der mit diesen vier edlen Geschlechtern ausgestattet ist, mag in der östlichen Himmelsrichtung verweilen, er allein überwindet die Unlust, nicht aber überwindet die Unlust ihn. Er mag in der westlichen Himmelsrichtung verweilen... in der nördlichen Himmelsrichtung... in der südlichen Himmelsrichtung verweilen, er allein überwindet die Unlust, nicht aber überwindet die Unlust ihn. Aus welchem Grund ist das so? Ein Weiser nämlich, Mönche, überwindet sowohl Unlust als auch Lust.“

‘‘නාරති සහති ධීරං, නාරති ධීරං සහති;

ධීරොව අරතිං සහති, ධීරො හි අරතිස්සහො.

„Die Unlust bezwingt den Weisen nicht, die Unlust wird vom Weisen bezwungen; der Weise allein bezwingt die Unlust, denn der Weise ist ein Überwinder der Unlust.“

‘‘සබ්බකම්මවිහායීනං, පනුණ්ණං කො නිවාරයෙ;

නෙක්ඛං ජම්බොනදස්සෙව, කො තං නින්දිතුමරහති;

දෙවාපි නං පසංසන්ති, බ්‍රහ්මුනාපි පසංසිතො’’ති. අට්ඨමං;

„Wer alle Kamma-Wirkungen aufgegeben hat, wer könnte denjenigen aufhalten, der alle Fesseln abgeschüttelt hat? Wie ein Schmuckstück aus feinstem Gold – wer wäre würdig, ihn zu tadeln? Sogar die Götter preisen ihn, und auch von Brahma wird er gelobt.“ (Das Achte)

9. ධම්මපදසුත්තං

9. Dhammapadasutta – Die Rede über die Pfade der Lehre

29. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, ධම්මපදානි අග්ගඤ්ඤානි රත්තඤ්ඤානි වංසඤ්ඤානි පොරාණානි අසංකිණ්ණානි අසංකිණ්ණපුබ්බානි, න සංකීයන්ති න සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨානි සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. කතමානි චත්තාරි? අනභිජ්ඣා, භික්ඛවෙ, ධම්මපදං අග්ගඤ්ඤං රත්තඤ්ඤං වංසඤ්ඤං පොරාණං අසංකිණ්ණං අසංකිණ්ණපුබ්බං, න සංකීයති න සංකීයිස්සති, අප්පටිකුට්ඨං සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි.

29. „Mönche, diese vier Pfade der Lehre gelten als die höchsten, sind von langer Dauer, als Erbfolgen bekannt und uralt; sie sind unvermischt, niemals zuvor vermischt worden, sie werden weder jetzt noch in Zukunft verworfen und sind ungetadelt von weisen Asketen und Brahmanen. Welche vier? Nicht-Begehren, Mönche, ist ein Pfad der Lehre, der als der höchste gilt, von langer Dauer ist, als Erbfolge bekannt und uralt ist; er ist unvermischt, niemals zuvor vermischt worden, er wird weder jetzt noch in Zukunft verworfen und ist ungetadelt von weisen Asketen und Brahmanen.“

‘‘අබ්‍යාපාදො, භික්ඛවෙ, ධම්මපදං අග්ගඤ්ඤං රත්තඤ්ඤං වංසඤ්ඤං පොරාණං අසංකිණ්ණං අසංකිණ්ණපුබ්බං, න සංකීයති න සංකීයිස්සති, අප්පටිකුට්ඨං සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි.

„Nicht-Übelwollen, ihr Mönche, ist ein Faktor des Dhamma, der als der höchste, uralte, traditionelle und antike erkannt wird, der unvermischt ist und niemals zuvor vermischt war, der nicht verworfen wird und nicht verworfen werden wird, und der von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt wird.“

‘‘සම්මාසති[Pg.338], භික්ඛවෙ, ධම්මපදං අග්ගඤ්ඤං රත්තඤ්ඤං වංසඤ්ඤං පොරාණං අසංකිණ්ණං අසංකිණ්ණපුබ්බං, න සංකීයති න සංකීයිස්සති, අප්පටිකුට්ඨං සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි.

„Rechte Achtsamkeit, ihr Mönche, ist ein Faktor des Dhamma, der als der höchste, uralte, traditionelle und antike erkannt wird, der unvermischt ist und niemals zuvor vermischt war, der nicht verworfen wird und nicht verworfen werden wird, und der von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt wird.“

‘‘සම්මාසමාධි, භික්ඛවෙ, ධම්මපදං අග්ගඤ්ඤං රත්තඤ්ඤං වංසඤ්ඤං පොරාණං අසංකිණ්ණං අසංකිණ්ණපුබ්බං, න සංකීයති න සංකීයිස්සති, අප්පටිකුට්ඨං සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි ධම්මපදානි අග්ගඤ්ඤානි රත්තඤ්ඤානි වංසඤ්ඤානි පොරාණානි අසංකිණ්ණානි අසංකිණ්ණපුබ්බානි, න සංකීයන්ති න සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨානි සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහී’’ති.

„Rechte Sammlung, ihr Mönche, ist ein Faktor des Dhamma, der als der höchste, uralte, traditionelle und antike erkannt wird, der unvermischt ist und niemals zuvor vermischt war, der nicht verworfen wird und nicht verworfen werden wird, und der von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt wird. Diese vier, ihr Mönche, sind Faktoren des Dhamma, die als die höchsten, uralten, traditionellen und antiken erkannt werden, die unvermischt sind und niemals zuvor vermischt waren, die nicht verworfen werden und nicht verworfen werden sollen, und die von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt werden.“

‘‘අනභිජ්ඣාලු විහරෙය්‍ය, අබ්‍යාපන්නෙන චෙතසා;

සතො එකග්ගචිත්තස්ස, අජ්ඣත්තං සුසමාහිතො’’ති. නවමං;

„Man verweile frei von Begehren, mit einem Geist ohne Übelwollen; achtsam, mit gesammeltem Geist, im Inneren wohlgefestigt.“ Dies ist das Neunte.

10. පරිබ්බාජකසුත්තං

10. Die Lehrrede über die Wanderbettler (Paribbājaka Sutta)

30. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා පරිබ්බාජකා සිප්පිනිකාතීරෙ පරිබ්බාජකාරාමෙ පටිවසන්ති, සෙය්‍යථිදං අන්නභාරො වරධරො සකුලුදායී ච පරිබ්බාජකො අඤ්ඤෙ ච අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා පරිබ්බාජකා. අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන සිප්පිනිකාතීරං පරිබ්බාජකාරාමො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා තෙ පරිබ්බාජකෙ එතදවොච –

30. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Geierberg. Zu jener Zeit hielten sich viele bekannte Wanderbettler am Ufer des Sippinikā-Flusses im Park der Wanderbettler auf, nämlich Annabhāra, Varadhara und der Wanderbettler Sakuludāyī sowie andere bekannte Wanderbettler. Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zum Park der Wanderbettler am Ufer des Sippinikā-Flusses; dort setzte er sich auf einen vorbereiteten Sitzplatz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zu jenen Wanderbettlern wie folgt:

‘‘චත්තාරිමානි, පරිබ්බාජකා, ධම්මපදානි අග්ගඤ්ඤානි රත්තඤ්ඤානි වංසඤ්ඤානි පොරාණානි අසංකිණ්ණානි අසංකිණ්ණපුබ්බානි, න සංකීයන්ති න සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨානි සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. කතමානි චත්තාරි? අනභිජ්ඣා, පරිබ්බාජකා, ධම්මපදං අග්ගඤ්ඤං රත්තඤ්ඤං වංසඤ්ඤං පොරාණං අසංකිණ්ණං අසංකිණ්ණපුබ්බං, න සංකීයති න සංකීයිස්සති, අප්පටිකුට්ඨං සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. අබ්‍යාපාදො, පරිබ්බාජකා, ධම්මපදං…පෙ… සම්මාසති, පරිබ්බාජකා, ධම්මපදං…පෙ… සම්මාසමාධි, පරිබ්බාජකා, ධම්මපදං අග්ගඤ්ඤං රත්තඤ්ඤං වංසඤ්ඤං [Pg.339] පොරාණං අසංකිණ්ණං අසංකිණ්ණපුබ්බං, න සංකීයති න සංකීයිස්සති, අප්පටිකුට්ඨං සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි. ඉමානි ඛො, පරිබ්බාජකා, චත්තාරි ධම්මපදානි අග්ගඤ්ඤානි රත්තඤ්ඤානි වංසඤ්ඤානි පොරාණානි අසංකිණ්ණානි අසංකිණ්ණපුබ්බානි, න සංකීයන්ති න සංකීයිස්සන්ති, අප්පටිකුට්ඨානි සමණෙහි බ්‍රාහ්මණෙහි විඤ්ඤූහි.

„Diese vier, ihr Wanderbettler, sind Faktoren des Dhamma, die als die höchsten, uralten, traditionellen und antiken erkannt werden, die unvermischt sind und niemals zuvor vermischt waren, die nicht verworfen werden und nicht verworfen werden sollen, und die von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt werden. Welche vier? Nicht-Begehren, ihr Wanderbettler, ist ein Faktor des Dhamma, der als der höchste, uralte... [wie zuvor]... nicht getadelt wird. Nicht-Übelwollen, ihr Wanderbettler, ist ein Faktor des Dhamma... Rechte Achtsamkeit... Rechte Sammlung, ihr Wanderbettler, ist ein Faktor des Dhamma, der als der höchste, uralte, traditionelle und antike erkannt wird, der unvermischt ist und niemals zuvor vermischt war, der nicht verworfen wird und nicht verworfen werden wird, und der von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt wird. Diese vier, ihr Wanderbettler, sind Faktoren des Dhamma, die als die höchsten, uralten, traditionellen und antiken erkannt werden... und die von einsichtigen Asketen und Brahmanen nicht getadelt werden.“

‘‘යො ඛො, පරිබ්බාජකා, එවං වදෙය්‍ය – ‘අහමෙතං අනභිජ්ඣං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය අභිජ්ඣාලුං කාමෙසු තිබ්බසාරාගං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සාමී’ති, තමහං තත්ථ එවං වදෙය්‍යං – ‘එතු වදතු බ්‍යාහරතු පස්සාමිස්සානුභාව’න්ති. සො වත, පරිබ්බාජකා, අනභිජ්ඣං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය අභිජ්ඣාලුං කාමෙසු තිබ්බසාරාගං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සතීති නෙතං ඨානං විජ්ජති.

„Wenn, ihr Wanderbettler, jemand so sprechen würde: ‚Ich verwerfe diesen Faktor des Dhamma des Nicht-Begehrens und werde einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnen, der begehrlich ist und eine starke Leidenschaft für die Sinnenfreuden hat‘, dann würde ich zu ihm so sagen: ‚Er möge kommen, er möge sprechen, er möge sich äußern; ich werde seine Fähigkeit sehen.‘ Dass er aber, ihr Wanderbettler, den Faktor des Dhamma des Nicht-Begehrens verwirft und einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnet, der begehrlich ist und eine starke Leidenschaft für die Sinnenfreuden hat – dies ist unmöglich, dies kann nicht sein.“

‘‘යො ඛො, පරිබ්බාජකා, එවං වදෙය්‍ය – ‘අහමෙතං අබ්‍යාපාදං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය බ්‍යාපන්නචිත්තං පදුට්ඨමනසඞ්කප්පං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සාමී’ති, තමහං තත්ථ එවං වදෙය්‍යං – ‘එතු වදතු බ්‍යාහරතු පස්සාමිස්සානුභාව’න්ති. සො වත, පරිබ්බාජකා, අබ්‍යාපාදං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය බ්‍යාපන්නචිත්තං පදුට්ඨමනසඞ්කප්පං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සතීති නෙතං ඨානං විජ්ජති.

„Wenn, ihr Wanderbettler, jemand so sprechen würde: ‚Ich verwerfe diesen Faktor des Dhamma des Nicht-Übelwollens und werde einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnen, der einen bösartigen Geist und hasserfüllte Absichten hat‘, dann würde ich zu ihm so sagen: ‚Er möge kommen, er möge sprechen, er möge sich äußern; ich werde seine Fähigkeit sehen.‘ Dass er aber, ihr Wanderbettler, den Faktor des Dhamma des Nicht-Übelwollens verwirft und einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnet, der einen bösartigen Geist und hasserfüllte Absichten hat – dies ist unmöglich, dies kann nicht sein.“

‘‘යො ඛො, පරිබ්බාජකා, එවං වදෙය්‍ය – ‘අහමෙතං සම්මාසතිං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය මුට්ඨස්සතිං අසම්පජානං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සාමී’ති, තමහං තත්ථ එවං වදෙය්‍යං – ‘එතු වදතු බ්‍යාහරතු පස්සාමිස්සානුභාව’න්ති. සො වත, පරිබ්බාජකා, සම්මාසතිං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය මුට්ඨස්සතිං අසම්පජානං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සතීති නෙතං ඨානං විජ්ජති.

„Wenn, ihr Wanderbettler, jemand so sprechen würde: ‚Ich verwerfe diesen Faktor des Dhamma der rechten Achtsamkeit und werde einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnen, der unachtsam und ohne klares Wissen ist‘, dann würde ich zu ihm so sagen: ‚Er möge kommen, er möge sprechen, er möge sich äußern; ich werde seine Fähigkeit sehen.‘ Dass er aber, ihr Wanderbettler, den Faktor des Dhamma der rechten Achtsamkeit verwirft und einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnet, der unachtsam und ohne klares Wissen ist – dies ist unmöglich, dies kann nicht sein.“

‘‘යො ඛො, පරිබ්බාජකා, එවං වදෙය්‍ය – ‘අහමෙතං සම්මාසමාධිං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය අසමාහිතං විබ්භන්තචිත්තං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සාමී’ති, තමහං තත්ථ එවං වදෙය්‍යං – ‘එතු වදතු බ්‍යාහරතු පස්සාමිස්සානුභාව’න්ති. සො වත, පරිබ්බාජකා, සම්මාසමාධිං ධම්මපදං පච්චක්ඛාය අසමාහිතං විබ්භන්තචිත්තං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා පඤ්ඤාපෙස්සතීති නෙතං ඨානං විජ්ජති.

„Wenn, ihr Wanderbettler, jemand so sprechen würde: ‚Ich verwerfe diesen Faktor des Dhamma der rechten Sammlung und werde einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnen, der unkonzentriert und verwirrten Geistes ist‘, dann würde ich zu ihm so sagen: ‚Er möge kommen, er möge sprechen, er möge sich äußern; ich werde seine Fähigkeit sehen.‘ Dass er aber, ihr Wanderbettler, den Faktor des Dhamma der rechten Sammlung verwirft und einen Asketen oder Brahmanen als jemanden bezeichnet, der unkonzentriert und verwirrten Geistes ist – dies ist unmöglich, dies kann nicht sein.“

‘‘යො ඛො, පරිබ්බාජකා, ඉමානි චත්තාරි ධම්මපදානි ගරහිතබ්බං පටික්කොසිතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍ය, තස්ස දිට්ඨෙව ධම්මෙ චත්තාරො සහධම්මිකා වාදානුපාතා ගාරය්හා [Pg.340] ඨානා ආගච්ඡන්ති. කතමෙ චත්තාරො? අනභිජ්ඣං චෙ භවං ධම්මපදං ගරහති පටික්කොසති, යෙ ච හි අභිජ්ඣාලූ කාමෙසු තිබ්බසාරාගා සමණබ්‍රාහ්මණා තෙ භොතො පුජ්ජා තෙ භොතො පාසංසා. අබ්‍යාපාදං චෙ භවං ධම්මපදං ගරහති පටික්කොසති, යෙ ච හි බ්‍යාපන්නචිත්තා පදුට්ඨමනසඞ්කප්පා සමණබ්‍රාහ්මණා තෙ භොතො පුජ්ජා තෙ භොතො පාසංසා. සම්මාසතිං චෙ භවං ධම්මපදං ගරහති පටික්කොසති, යෙ ච හි මුට්ඨස්සතී අසම්පජානා සමණබ්‍රාහ්මණා තෙ භොතො පුජ්ජා තෙ භොතො පාසංසා. සම්මාසමාධිං චෙ භවං ධම්මපදං ගරහති පටික්කොසති, යෙ ච හි අසමාහිතා විබ්භන්තචිත්තා සමණබ්‍රාහ්මණා තෙ භොතො පුජ්ජා තෙ භොතො පාසංසා.

Ihr Wanderer, wer meint, dass diese vier Säulen des Dhamma getadelt und zurückgewiesen werden sollten, den treffen schon in diesem gegenwärtigen Leben vier rechtmäßige Vorwürfe, die Grund zum Tadel geben. Welche vier? Wenn der Herr die Säule des Dhamma der Nicht-Gier tadelt und zurückweist, dann müssten jene Asketen und Brahmanen, die gierig sind und ein heftiges Verlangen nach Sinnenfreuden haben, vom Herrn verehrt und gepriesen werden. Wenn der Herr die Säule des Dhamma des Nicht-Übelwollens tadelt und zurückweist, dann müssten jene Asketen und Brahmanen, die voller Übelwollen und böser Absichten sind, vom Herrn verehrt und gepriesen werden. Wenn der Herr die Säule des Dhamma der rechten Achtsamkeit tadelt und zurückweist, dann müssten jene Asketen und Brahmanen, die unachtsam und ohne klares Wissen sind, vom Herrn verehrt und gepriesen werden. Wenn der Herr die Säule des Dhamma der rechten Sammlung tadelt und zurückweist, dann müssten jene Asketen und Brahmanen, die unkonzentriert und mit verwirrtem Geist sind, vom Herrn verehrt und gepriesen werden. Das sind diese vier.

‘‘යො ඛො, පරිබ්බාජකා, ඉමානි චත්තාරි ධම්මපදානි ගරහිතබ්බං පටික්කොසිතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍ය, තස්ස දිට්ඨෙව ධම්මෙ ඉමෙ චත්තාරො සහධම්මිකා වාදානුපාතා ගාරය්හා ඨානා ආගච්ඡන්ති. යෙපි තෙ පරිබ්බාජකා අහෙසුං උක්කලා වස්සභඤ්ඤා අහෙතුකවාදා අකිරියවාදා නත්ථිකවාදා, තෙපි ඉමානි චත්තාරි ධම්මපදානි න ගරහිතබ්බං න පටික්කොසිතබ්බං අමඤ්ඤිංසු. තං කිස්ස හෙතු? නින්දාබ්‍යාරොසනඋපාරම්භභයා’’ති.

Ihr Wanderer, wer meint, dass diese vier Säulen des Dhamma getadelt und zurückgewiesen werden sollten, den treffen schon in diesem gegenwärtigen Leben diese vier rechtmäßigen Vorwürfe, die Grund zum Tadel geben. Selbst jene Wanderer aus Ukkala namens Vassa und Bhañña, welche die Lehre der Ursachlosigkeit, der Wirkungslosigkeit und des Nihilismus vertraten, meinten nicht, dass diese vier Säulen des Dhamma getadelt oder zurückgewiesen werden sollten. Aus welchem Grund? Aus Furcht vor Tadel, Anstoß und Vorwurf.

‘‘අබ්‍යාපන්නො සදා සතො, අජ්ඣත්තං සුසමාහිතො;

අභිජ්ඣාවිනයෙ සික්ඛං, අප්පමත්තොති වුච්චතී’’ති. දසමං;

Frei von Übelwollen, stets achtsam, im Inneren wohlgesammelt, und sich in der Überwindung der Gier schult, der wird wahrlich 'eifrig' genannt. Zehntes Sutta.

උරුවෙලවග්ගො තතියො.

Das dritte Kapitel, das Uruvela-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon lautet:

ද්වෙ උරුවෙලා ලොකො කාළකො, බ්‍රහ්මචරියෙන පඤ්චමං;

කුහං සන්තුට්ඨි වංසො ච, ධම්මපදං පරිබ්බාජකෙන චාති.

Zwei über Uruvela, Die Welt, Kāḷako, Über das heilige Leben als fünftes; Heuchelei, Zufriedenheit, der Stamm, die Säule des Dhamma und über den Wanderer.

4. චක්කවග්ගො

4. Das Kapitel über die Räder

1. චක්කසුත්තං

1. Das Sutta über die Räder

31. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.341], භික්ඛවෙ, චක්කානි, යෙහි සමන්නාගතානං දෙවමනුස්සානං චතුචක්කං වත්තති, යෙහි සමන්නාගතා දෙවමනුස්සා නචිරස්සෙව මහන්තත්තං වෙපුල්ලත්තං පාපුණන්ති භොගෙසු. කතමානි චත්තාරි? පතිරූපදෙසවාසො, සප්පුරිසාවස්සයො, අත්තසම්මාපණිධි, පුබ්බෙ ච කතපුඤ්ඤතා – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි චක්කානි, යෙහි සමන්නාගතානං දෙවමනුස්සානං චතුචක්කං වත්තති, යෙහි සමන්නාගතා දෙවමනුස්සා නචිරස්සෙව මහන්තත්තං වෙපුල්ලත්තං පාපුණන්ති භොගෙසූ’’ති.

31. Mönche, es gibt diese vier Räder, durch die für Götter und Menschen das vierfache Rad der Wohlfahrt in Bewegung bleibt, und durch die jene Götter und Menschen, die damit ausgestattet sind, in Kürze zu Großartigkeit und Fülle an Reichtümern gelangen. Welche vier? Das Wohnen an einem geeigneten Ort, der Umgang mit edlen Menschen, die rechte Ausrichtung des eigenen Geistes und das Verdienst, das man in der Vergangenheit erworben hat. Dies sind, Mönche, die vier Räder, durch die für Götter und Menschen das vierfache Rad in Bewegung bleibt, und durch die Götter und Menschen in Kürze zu Großartigkeit und Fülle an Reichtümern gelangen.

‘‘පතිරූපෙ වසෙ දෙසෙ, අරියමිත්තකරො සියා;

සම්මාපණිධිසම්පන්නො, පුබ්බෙ පුඤ්ඤකතො නරො;

ධඤ්ඤං ධනං යසො කිත්ති, සුඛඤ්චෙතංධිවත්තතී’’ති. පඨමං;

In einem geeigneten Land soll man wohnen, edle Freunde soll man sich suchen; mit rechter Geistesausrichtung versehen, als ein Mensch, der in der Vergangenheit Verdienste erwarb; Getreide, Reichtum, Ruhm, Ehre und Glück strömen einem solchen Menschen zu. Erstes Sutta.

2. සඞ්ගහසුත්තං

2. Das Sutta über den Zusammenhalt

32. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, සඞ්ගහවත්ථූනි. කතමානි චත්තාරි? දානං, පෙය්‍යවජ්ජං, අත්ථචරියා, සමානත්තතා – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි සඞ්ගහවත්ථූනී’’ති.

32. Mönche, es gibt diese vier Grundlagen des wohlwollenden Zusammenhalts. Welche vier? Geben, liebevolle Rede, nützliches Handeln und Gleichheit. Dies sind, Mönche, die vier Grundlagen des wohlwollenden Zusammenhalts.

‘‘දානඤ්ච පෙය්‍යවජ්ජඤ්ච, අත්ථචරියා ච යා ඉධ;

සමානත්තතා ච ධම්මෙසු, තත්ථ තත්ථ යථාරහං;

එතෙ ඛො සඞ්ගහා ලොකෙ, රථස්සාණීව යායතො.

Geben und liebevolle Rede, nützliches Handeln hier in der Welt, und Gleichheit in den Dingen, dort und da wie es angemessen ist; diese Formen des Zusammenhalts in der Welt sind wie der Sicherungsstift eines fahrenden Wagens.

‘‘එතෙ ච සඞ්ගහා නාස්සු, න මාතා පුත්තකාරණා;

ලභෙථ මානං පූජං වා, පිතා වා පුත්තකාරණා.

Wenn es diese Formen des Zusammenhalts nicht gäbe, würde weder die Mutter aufgrund ihres Kindes Ehre oder Verehrung erhalten, noch würde der Vater aufgrund seines Kindes Ehre oder Verehrung erhalten.

‘‘යස්මා ච සඞ්ගහා එතෙ, සමවෙක්ඛන්ති පණ්ඩිතා;

තස්මා මහත්තං පප්පොන්ති, පාසංසා ච භවන්ති තෙ’’ති. දුතියං;

Weil aber die Weisen diese Formen des Zusammenhalts wohl beachten, gelangen sie zu wahrer Größe und sind des Lobes würdig. Zweites Sutta.

3. සීහසුත්තං

3. Das Löwen-Sutta

33. ‘‘සීහො[Pg.342], භික්ඛවෙ, මිගරාජා සායන්හසමයං ආසයා නික්ඛමති. ආසයා නික්ඛමිත්වා විජම්භති. විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙති. සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදති. තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදිත්වා ගොචරාය පක්කමති. යෙ ඛො පන තෙ, භික්ඛවෙ, තිරච්ඡානගතා පාණා සීහස්ස මිගරඤ්ඤො නදතො සද්දං සුණන්ති, තෙ යෙභුය්‍යෙන භයං සංවෙගං සන්තාසං ආපජ්ජන්ති. බිලං බිලාසයා පවිසන්ති, දකං දකාසයා පවිසන්ති, වනං වනාසයා පවිසන්ති, ආකාසං පක්ඛිනො භජන්ති. යෙපි තෙ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගා ගාමනිගමරාජධානීසු දළ්හෙහි වරත්තෙහි බන්ධනෙහි බද්ධා, තෙපි තානි බන්ධනානි සඤ්ඡින්දිත්වා සම්පදාලෙත්වා භීතා මුත්තකරීසං චජමානා යෙන වා තෙන වා පලායන්ති. එවං මහිද්ධිකො ඛො, භික්ඛවෙ, සීහො මිගරාජා තිරච්ඡානගතානං පාණානං, එවං මහෙසක්ඛො එවං මහානුභාවො.

33. Mönche, der Löwe, der König der Tiere, verlässt am Abend sein Lager. Nachdem er sein Lager verlassen hat, streckt er sich. Nachdem er sich gestreckt hat, blickt er überall in die vier Himmelsrichtungen. Nachdem er in die vier Himmelsrichtungen geblickt hat, stößt er dreimal sein Löwengebrüll aus. Nachdem er dreimal sein Löwengebrüll ausgestoßen hat, macht er sich auf die Suche nach Beute. Jene Tiere der Tierwelt nun, Mönche, welche die Stimme des brüllenden Löwen, des Königs der Tiere, hören, geraten zumeist in Furcht, Erschütterung und Schrecken. Die Höhlenbewohner flüchten in ihre Höhlen, die Wasserbewohner flüchten ins Wasser, die Waldbewohner flüchten in den Wald, und die Vögel steigen in den Himmel auf. Selbst jene Elefanten des Königs in den Dörfern, Marktflecken und Hauptstädten, die mit starken Lederriemen und Fesseln angebunden sind, zerreißen und zertrennen diese Fesseln und fliehen voller Angst, wobei sie Kot und Urin lassen, in irgendeine Richtung. So gewaltig an Macht ist, Mönche, der Löwe, der König der Tiere, gegenüber den Wesen der Tierwelt, so erhaben und so voller Tatkraft.

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, යදා තථාගතො ලොකෙ උප්පජ්ජති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා, සො ධම්මං දෙසෙති – ‘ඉති සක්කායො, ඉති සක්කායසමුදයො, ඉති සක්කායනිරොධො, ඉති සක්කායනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති. යෙපි තෙ, භික්ඛවෙ, දෙවා දීඝායුකා වණ්ණවන්තො සුඛබහුලා උච්චෙසු විමානෙසු චිරට්ඨිතිකා, තෙපි තථාගතස්ස ධම්මදෙසනං සුත්වා යෙභුය්‍යෙන භයං සංවෙගං සන්තාසං ආපජ්ජන්ති – ‘අනිච්චා වත කිර, භො, මයං සමානා නිච්චම්හාති අමඤ්ඤිම්හ; අද්ධුවා වත කිර, භො, මයං සමානා ධුවම්හාති අමඤ්ඤිම්හ; අසස්සතා වත කිර, භො, මයං සමානා සස්සතම්හාති අමඤ්ඤිම්හ. මයං කිර, භො, අනිච්චා අද්ධුවා අසස්සතා සක්කායපරියාපන්නා’ති. එවං මහිද්ධිකො ඛො, භික්ඛවෙ, තථාගතො සදෙවකස්ස ලොකස්ස, එවං මහෙසක්ඛො එවං මහානුභාවො’’ති.

Ebenso, ihr Mönche, wenn ein Vollendeter in der Welt erscheint, ein Heiliger, ein vollkommen Erwachter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Lenker zu zähmender Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener, so lehrt er das Dhamma: ‚Dies ist die Persönlichkeit, dies ist der Ursprung der Persönlichkeit, dies ist das Erlöschen der Persönlichkeit, dies ist der zum Erlöschen der Persönlichkeit führende Weg.‘ Und selbst jene Götter, ihr Mönche, die langlebig, von schöner Gestalt, voller Glückseligkeit sind und lange Zeit in hohen Himmelspalästen verweilen, geraten, wenn sie die Lehrdarlegung des Vollendeten hören, zumeist in Furcht, Erschütterung und Zittern: ‚O weh, obwohl wir unbeständig sind, hielten wir uns für beständig; obwohl wir nicht dauerhaft sind, hielten wir uns für dauerhaft; obwohl wir nicht ewig sind, hielten wir uns für ewig. Wir sind wahrlich unbeständig, nicht dauerhaft, nicht ewig und in die Persönlichkeit miteinbezogen.‘ Von solch großer Macht, ihr Mönche, ist der Vollendete über die Welt mit ihren Göttern, von solch großer Herrlichkeit, von solch großer Majestät.

‘‘යදා බුද්ධො අභිඤ්ඤාය, ධම්මචක්කං පවත්තයී;

සදෙවකස්ස ලොකස්ස, සත්ථා අප්පටිපුග්ගලො.

Wenn der Buddha durch höheres Wissen das Rad der Lehre in Bewegung setzt, er, der Lehrer der Welt mit ihren Göttern, der unvergleichliche Mensch,

‘‘සක්කායඤ්ච [Pg.343] නිරොධඤ්ච, සක්කායස්ස ච සම්භවං;

අරියඤ්චට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං, දුක්ඛූපසමගාමිනං.

lehrt er die Persönlichkeit und ihr Erlöschen, den Ursprung der Persönlichkeit und den edlen achtfachen Pfad, der zur Stillung des Leidens führt.

‘‘යෙපි දීඝායුකා දෙවා, වණ්ණවන්තො යසස්සිනො;

භීතා සන්තාසමාපාදුං, සීහස්සෙවි’තරෙමිගා.

Sogar die langlebigen Götter, von schöner Gestalt und ruhmreich, gerieten in Furcht und Erschütterung, wie die anderen Tiere beim Brüllen des Löwen.

‘‘අවීතිවත්තා සක්කායං, අනිච්චා කිර භො මයං;

සුත්වා අරහතො වාක්‍යං, විප්පමුත්තස්ස තාදිනො’’ති. තතියං;

‚Wir haben die Persönlichkeit nicht überwunden, unbeständig sind wir wahrlich, o Freunde‘ – so sprachen sie, nachdem sie das Wort des Heiligen gehört hatten, des Befreiten, der fest in seiner Tugend steht.

4. අග්ගප්පසාදසුත්තං

4. Die Lehrrede über das höchste Vertrauen

34. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අග්ගප්පසාදා. කතමෙ චත්තාරො? යාවතා, භික්ඛවෙ, සත්තා අපදා වා ද්විපදා වා චතුප්පදා වා බහුප්පදා වා රූපිනො වා අරූපිනො වා සඤ්ඤිනො වා අසඤ්ඤිනො වා නෙවසඤ්ඤිනාසඤ්ඤිනො වා, තථාගතො තෙසං අග්ගමක්ඛායති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. යෙ, භික්ඛවෙ, බුද්ධෙ පසන්නා, අග්ගෙ තෙ පසන්නා. අග්ගෙ ඛො පන පසන්නානං අග්ගො විපාකො හොති.

34. Viererlei, ihr Mönche, ist das höchste Vertrauen. Welche vier? Soweit es Wesen gibt, ihr Mönche, ob fußlos, zweifüßig, vierfüßig oder vielfüßig, ob mit Form oder formlos, ob wahrnehmend, nicht wahrnehmend oder weder-wahrnehmend-noch-nicht-wahrnehmend, so gilt der Vollendete unter ihnen als der Höchste, der Heilige, der vollkommen Erwachte. Jene, ihr Mönche, die Vertrauen zum Buddha haben, haben Vertrauen zum Höchsten. Für jene, die Vertrauen zum Höchsten haben, ist auch die Frucht höchst.

‘‘යාවතා, භික්ඛවෙ, ධම්මා සඞ්ඛතා, අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො තෙසං අග්ගමක්ඛායති. යෙ, භික්ඛවෙ, අරියෙ අට්ඨඞ්ගිකෙ මග්ගෙ පසන්නා, අග්ගෙ තෙ පසන්නා. අග්ගෙ ඛො පන පසන්නානං අග්ගො විපාකො හොති.

Soweit es Dinge gibt, ihr Mönche, die bedingt sind, gilt der edle achtfache Pfad unter ihnen als der Höchste. Jene, ihr Mönche, die Vertrauen zum edlen achtfachen Pfad haben, haben Vertrauen zum Höchsten. Für jene, die Vertrauen zum Höchsten haben, ist auch die Frucht höchst.

‘‘යාවතා, භික්ඛවෙ, ධම්මා සඞ්ඛතා වා අසඞ්ඛතා වා, විරාගො තෙසං අග්ගමක්ඛායති, යදිදං මදනිම්මදනො පිපාසවිනයො ආලයසමුග්ඝාතො වට්ටුපච්ඡෙදො තණ්හාක්ඛයො විරාගො නිරොධො නිබ්බානං. යෙ, භික්ඛවෙ, විරාගෙ ධම්මෙ පසන්නා, අග්ගෙ තෙ පසන්නා. අග්ගෙ ඛො පන පසන්නානං අග්ගො විපාකො හොති.

Soweit es Dinge gibt, ihr Mönche, ob bedingt oder unbedingt, gilt die Leidenschaftslosigkeit unter ihnen als das Höchste, nämlich: die Ernüchterung vom Berauschenden, die Stillung des Durstes, die Entwurzelung der Bindung, die Unterbrechung des Kreislaufs, die Versiegung des Verlangens, die Leidenschaftslosigkeit, das Erlöschen, das Nibbāna. Jene, ihr Mönche, die Vertrauen zum Ding der Leidenschaftslosigkeit haben, haben Vertrauen zum Höchsten. Für jene, die Vertrauen zum Höchsten haben, ist auch die Frucht höchst.

‘‘යාවතා, භික්ඛවෙ, සඞ්ඝා වා ගණා වා, තථාගතසාවකසඞ්ඝො තෙසං අග්ගමක්ඛායති, යදිදං චත්තාරි පුරිසයුගානි අට්ඨ පුරිසපුග්ගලා එස භගවතො සාවකසඞ්ඝො ආහුනෙය්‍යො පාහුනෙය්‍යො දක්ඛිණෙය්‍යො අඤ්ජලිකරණීයො අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස. යෙ, භික්ඛවෙ, සඞ්ඝෙ පසන්නා[Pg.344], අග්ගෙ තෙ පසන්නා. අග්ගෙ ඛො පන පසන්නානං අග්ගො විපාකො හොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අග්ගප්පසාදා’’ති.

Soweit es Gemeinschaften oder Gruppen gibt, ihr Mönche, gilt die Jüngerschar des Vollendeten unter ihnen als die Höchste, nämlich: die vier Paare von Menschen, die acht Arten von Personen. Diese Jüngerschar des Erhabenen ist würdig der Gaben, würdig der Bewirtung, würdig der Opfergaben, würdig des ehrerbietigen Grußes, das unvergleichliche Feld des Verdienstes für die Welt. Jene, ihr Mönche, die Vertrauen zum Sangha haben, haben Vertrauen zum Höchsten. Für jene, die Vertrauen zum Höchsten haben, ist auch die Frucht höchst. Dies, ihr Mönche, ist das viererlei höchste Vertrauen.

‘‘අග්ගතො වෙ පසන්නානං, අග්ගං ධම්මං විජානතං;

අග්ගෙ බුද්ධෙ පසන්නානං, දක්ඛිණෙය්‍යෙ අනුත්තරෙ.

Für jene, die Vertrauen zum Höchsten haben, die das höchste Gesetz erkennen; für jene, die Vertrauen zum höchsten Buddha haben, dem unvergleichlichen Empfänger von Gaben.

‘‘අග්ගෙ ධම්මෙ පසන්නානං, විරාගූපසමෙ සුඛෙ;

අග්ගෙ සඞ්ඝෙ පසන්නානං, පුඤ්ඤක්ඛෙත්තෙ අනුත්තරෙ.

Für jene, die Vertrauen zur höchsten Lehre haben, der leidenschaftslosen Stillung, dem Glück; für jene, die Vertrauen zum höchsten Sangha haben, dem unvergleichlichen Feld des Verdienstes.

‘‘අග්ගස්මිං දානං දදතං, අග්ගං පුඤ්ඤං පවඩ්ඪති;

අග්ගං ආයු ච වණ්ණො ච, යසො කිත්ති සුඛං බලං.

Wer dem Höchsten Gaben spendet, dessen höchstes Verdienst nimmt zu; höchste Lebensdauer, Schönheit, Ruhm, Ansehen, Glück und Kraft nehmen zu.

‘‘අග්ගස්ස දාතා මෙධාවී, අග්ගධම්මසමාහිතො;

දෙවභූතො මනුස්සො වා, අග්ගප්පත්තො පමොදතී’’ති. චතුත්ථං;

Der Weise, der dem Höchsten spendet, im höchsten Dhamma gefestigt, ob er nun als Gott oder als Mensch wiedergeboren wird, erlangt das Höchste und freut sich daran.

5. වස්සකාරසුත්තං

5. Die Lehrrede über Vassakāra

35. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවන්තං එතදවොච –

35. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Kloster bei der Eichhörnchen-Fütterungsstelle. Da begab sich der Brahmane Vassakāra, ein hoher Beamter von Magadha, dorthin, wo der Erhabene war. Nach der Ankunft tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nachdem er die freundlichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Vassakāra, der hohe Beamte von Magadha, zum Erhabenen wie folgt:

‘‘චතූහි ඛො මයං, භො ගොතම, ධම්මෙහි සමන්නාගතං මහාපඤ්ඤං මහාපුරිසං පඤ්ඤාපෙම. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භො ගොතම, බහුස්සුතො හොති තස්ස තස්සෙව සුතජාතස්ස තස්ස තස්සෙව ඛො පන භාසිතස්ස අත්ථං ජානාති – ‘අයං ඉමස්ස භාසිතස්ස අත්ථො, අයං ඉමස්ස භාසිතස්ස අත්ථො’ති. සතිමා ඛො පන හොති චිරකතම්පි චිරභාසිතම්පි සරිතා අනුස්සරිතා යානි ඛො පන තානි ගහට්ඨකානි කිංකරණීයානි, තත්ථ දක්ඛො හොති අනලසො, තත්‍රුපායාය වීමංසාය සමන්නාගතො අලං කාතුං අලං සංවිධාතුං. ඉමෙහි ඛො මයං, භො ගොතම, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතං මහාපඤ්ඤං මහාපුරිසං පඤ්ඤාපෙම. සචෙ මෙ, භො ගොතම, අනුමොදිතබ්බං අනුමොදතු මෙ භවං ගොතමො; සචෙ [Pg.345] පන මෙ, භො ගොතම, පටික්කොසිතබ්බං පටික්කොසතු මෙ භවං ගොතමො’’ති.

„Wir, Herr Gotama, bezeichnen einen Menschen als weise und als einen großen Mann, wenn er mit vier Eigenschaften ausgestattet ist. Mit welchen vier? Hier, Herr Gotama, ist er sehr gelehrt und versteht die Bedeutung dessen, was er gehört hat: ‚Dies ist der Sinn dieser Aussage, dies ist der Sinn jener Aussage.‘ Er besitzt eine gute Gedächtniskraft und erinnert sich an lange zurückliegende Taten und Worte. Zudem ist er geschickt und unermüdlich in den Angelegenheiten, die von Hausleuten zu erledigen sind; er ist darin mit prüfender Einsicht in die rechten Mittel ausgestattet und fähig, dies auszuführen und anzuordnen. Einen Menschen, der mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet ist, Herr Gotama, bezeichnen wir als weise und als einen großen Mann. Wenn nun, Herr Gotama, meine Worte beifallswürdig sind, so möge der Herr Gotama ihnen beipflichten; wenn sie aber zurückzuweisen sind, so möge der Herr Gotama sie zurückweisen.“

‘‘නෙව ඛො ත්‍යාහං, බ්‍රාහ්මණ, අනුමොදාමි න පටික්කොසාමි. චතූහි ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, ධම්මෙහි සමන්නාගතං මහාපඤ්ඤං මහාපුරිසං පඤ්ඤාපෙමි. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, බ්‍රාහ්මණ, බහුජනහිතාය පටිපන්නො හොති බහුජනසුඛාය; බහුස්ස ජනතා අරියෙ ඤායෙ පතිට්ඨාපිතා, යදිදං කල්‍යාණධම්මතා කුසලධම්මතා. සො යං විතක්කං ආකඞ්ඛති විතක්කෙතුං තං විතක්කං විතක්කෙති, යං විතක්කං නාකඞ්ඛති විතක්කෙතුං න තං විතක්කං විතක්කෙති; යං සඞ්කප්පං ආකඞ්ඛති සඞ්කප්පෙතුං තං සඞ්කප්පං සඞ්කප්පෙති, යං සඞ්කප්පං නාකඞ්ඛති සඞ්කප්පෙතුං න තං සඞ්කප්පං සඞ්කප්පෙති. ඉති චෙතොවසිප්පත්තො හොති විතක්කපථෙ. චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී හොති අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී. ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. නෙව ඛො ත්‍යාහං, බ්‍රාහ්මණ, අනුමොදාමි න පන පටික්කොසාමි. ඉමෙහි ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතං මහාපඤ්ඤං මහාපුරිසං පඤ්ඤාපෙමී’’ති.

„Weder stimme ich deinen Worten zu, o Brahmane, noch weise ich sie zurück. Vielmehr bezeichne ich jemanden als einen Menschen von großer Weisheit, als einen großen Mann, der mit vier Eigenschaften ausgestattet ist. Mit welchen vier? Hierbei, o Brahmane, praktiziert jemand zum Wohl der vielen und zum Glück der vielen; die Menge der Menschen wird von ihm im edlen Pfad gefestigt, nämlich in der Vortrefflichkeit des heilsamen Dhamma. Er denkt jenen Gedanken, den er zu denken wünscht, und denkt jenen Gedanken nicht, den er nicht zu denken wünscht; er fasst jenen Entschluss, den er zu fassen wünscht, und fasst jenen Entschluss nicht, den er nicht zu fassen wünscht. So besitzt er Meisterschaft über seinen Geist in den Wegen des Denkens. Er erlangt nach Belieben, ohne Mühe und ohne Schwierigkeiten die vier Jhanas, die zum höheren Bewusstsein gehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben ermöglichen. Durch das Versiegen der Triebe verweilt er, nachdem er die triebelose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat. Weder stimme ich deinen Worten zu, o Brahmane, noch weise ich sie zurück. Ich bezeichne jemanden als einen Menschen von großer Weisheit, als einen großen Mann, der mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet ist.“

‘‘අච්ඡරියං, භො ගොතම, අබ්භුතං, භො ගොතම! යාව සුභාසිතං චිදං භොතා ගොතමෙන. ඉමෙහි ච මයං, භො ගොතම, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතං භවන්තං ගොතමං ධාරෙම; භවඤ්හි ගොතමො බහුජනහිතාය පටිපන්නො බහුජනසුඛාය; බහු තෙ ජනතා අරියෙ ඤායෙ පතිට්ඨාපිතා, යදිදං කල්‍යාණධම්මතා කුසලධම්මතා. භවඤ්හි ගොතමො යං විතක්කං ආකඞ්ඛති විතක්කෙතුං තං විතක්කං විතක්කෙති, යං විතක්කං නාකඞ්ඛති විතක්කෙතුං න තං විතක්කං විතක්කෙති, යං සඞ්කප්පං ආකඞ්ඛති සඞ්කප්පෙතුං තං සඞ්කප්පං සඞ්කප්පෙති, යං සඞ්කප්පං නාකඞ්ඛති සඞ්කප්පෙතුං න තං සඞ්කප්පං සඞ්කප්පෙති. භවඤ්හි ගොතමො චෙතොවසිප්පත්තො විතක්කපථෙ. භවඤ්හි ගොතමො චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී. භවඤ්හි ගොතමො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’’ති.

„Erstaunlich, Herr Gotama, wunderbar, Herr Gotama! Wie wohlgesprochen dies von Herrn Gotama ist. Wir halten dafür, dass Herr Gotama mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet ist; denn Herr Gotama praktiziert zum Wohl der vielen und zum Glück der vielen; die Menge der Menschen wird von Euch im edlen Pfad gefestigt, nämlich in der Vortrefflichkeit des heilsamen Dhamma. Denn Herr Gotama denkt jenen Gedanken, den er zu denken wünscht, und denkt jenen Gedanken nicht, den er nicht zu denken wünscht; er fasst jenen Entschluss, den er zu fassen wünscht, und fasst jenen Entschluss nicht, den er nicht zu fassen wünscht. Herr Gotama besitzt wahrlich Meisterschaft über seinen Geist in den Wegen des Denkens. Herr Gotama erlangt nach Belieben, ohne Mühe und ohne Schwierigkeiten die vier Jhanas, die zum höheren Bewusstsein gehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben ermöglichen. Herr Gotama verweilt, nachdem er durch das Versiegen der Triebe die triebelose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat.“

‘‘අද්ධා [Pg.346] ඛො ත්‍යාහං, බ්‍රාහ්මණ, ආසජ්ජ උපනීය වාචා භාසිතා. අපි ච, ත්‍යාහං බ්‍යාකරිස්සාමි – ‘අහඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, බහුජනහිතාය පටිපන්නො බහුජනසුඛාය; බහු මෙ ජනතා අරියෙ ඤායෙ පතිට්ඨාපිතා, යදිදං කල්‍යාණධම්මතා කුසලධම්මතා. අහඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, යං විතක්කං ආකඞ්ඛාමි විතක්කෙතුං තං විතක්කං විතක්කෙමි, යං විතක්කං නාකඞ්ඛාමි විතක්කෙතුං න තං විතක්කං විතක්කෙමි, යං සඞ්කප්පං ආකඞ්ඛාමි සඞ්කප්පෙතුං තං සඞ්කප්පං සඞ්කප්පෙමි, යං සඞ්කප්පං නාකඞ්ඛාමි සඞ්කප්පෙතුං න තං සඞ්කප්පං සඞ්කප්පෙමි. අහඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, චෙතොවසිප්පත්තො විතක්කපථෙ. අහඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී. අහඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරාමී’’’ති.

„Wahrlich, o Brahmane, deine Worte waren herausfordernd und eindringlich gesprochen. Dennoch werde ich es dir erklären: Ich praktiziere wahrlich zum Wohl der vielen und zum Glück der vielen; die Menge der Menschen wird von mir im edlen Pfad gefestigt, nämlich in der Vortrefflichkeit des heilsamen Dhamma. Wahrlich, o Brahmane, ich denke jenen Gedanken, den ich zu denken wünsche, und denke jenen Gedanken nicht, den ich nicht zu denken wünsche; ich fasse jenen Entschluss, den ich zu fassen wünsche, und fasse jenen Entschluss nicht, den ich nicht zu fassen wünsche. Wahrlich, o Brahmane, ich besitze Meisterschaft über meinen Geist in den Wegen des Denkens. Wahrlich, o Brahmane, ich erlange nach Belieben, ohne Mühe und ohne Schwierigkeiten die vier Jhanas, die zum höheren Bewusstsein gehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben ermöglichen. Wahrlich, o Brahmane, ich verweile, nachdem ich durch das Versiegen der Triebe die triebelose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt habe.“

‘‘යො වෙදි සබ්බසත්තානං, මච්චුපාසප්පමොචනං;

හිතං දෙවමනුස්සානං, ඤායං ධම්මං පකාසයි;

යං වෙ දිස්වා ච සුත්වා ච, පසීදන්ති බහූ ජනා.

„Er, der für alle Wesen die Befreiung aus der Schlinge des Todes erkannte, verkündete zum Wohl von Göttern und Menschen den edlen Pfad des Dhamma. Wenn sie diesen wahrlich sehen und hören, gewinnen viele Menschen Vertrauen.“

‘‘මග්ගාමග්ගස්ස කුසලො, කතකිච්චො අනාසවො;

බුද්ධො අන්තිමසාරීරො, ‘‘(මහාපඤ්ඤො) මහාපුරිසොති වුච්චතී’’ති. පඤ්චමං;

„Kundig im rechten und im falschen Pfad, einer, der seine Aufgabe vollbracht hat und frei von Trieben ist; ein Erwachter (Buddha) im letzten Körper – dieser wird ‚ein Mensch von großer Weisheit, ein großer Mann‘ genannt.“ (Ende des fünften Suttas.)

6. දොණසුත්තං

6. Das Doṇa-Sutta

36. එකං සමයං භගවා අන්තරා ච උක්කට්ඨං අන්තරා ච සෙතබ්‍යං අද්ධානමග්ගප්පටිපන්නො හොති. දොණොපි සුදං බ්‍රාහ්මණො අන්තරා ච උක්කට්ඨං අන්තරා ච සෙතබ්‍යං අද්ධානමග්ගප්පටිපන්නො හොති. අද්දසා ඛො දොණො බ්‍රාහ්මණො භගවතො පාදෙසු චක්කානි සහස්සාරානි සනෙමිකානි සනාභිකානි සබ්බාකාරපරිපූරානි; දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො! න වතිමානි මනුස්සභූතස්ස පදානි භවිස්සන්තී’’ති!! අථ ඛො භගවා මග්ගා ඔක්කම්ම අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ නිසීදි [Pg.347] පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. අථ ඛො දොණො බ්‍රාහ්මණො භගවතො පදානි අනුගච්ඡන්තො අද්දස භගවන්තං අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ නිසින්නං පාසාදිකං පසාදනීයං සන්තින්ද්‍රියං සන්තමානසං උත්තමදමථසමථමනුප්පත්තං දන්තං ගුත්තං සංයතින්ද්‍රියං නාගං. දිස්වාන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච –

36. Zu einer Zeit wanderte der Erhabene auf der Landstraße zwischen Ukkaṭṭha und Setabya. Auch der Brahmane Doṇa wanderte auf der Landstraße zwischen Ukkaṭṭha und Setabya. Der Brahmane Doṇa sah in den Fußspuren des Erhabenen die Räder mit tausend Speichen, mit Felgen und Naben, in jeder Hinsicht vollkommen. Als er sie sah, dachte er: „Wahrlich, wie erstaunlich! Wahrlich, wie wunderbar! Dies können wahrlich nicht die Fußspuren eines gewöhnlichen menschlichen Wesens sein!“ Daraufhin verließ der Erhabene den Weg und setzte sich am Fuße eines Baumes nieder, mit verschränkten Beinen, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig machend. Als der Brahmane Doṇa den Fußspuren des Erhabenen folgte, sah er den Erhabenen am Fuße eines Baumes sitzen – anmutig, vertrauenerweckend, mit friedvollen Sinnen und friedvollem Geist, einer, der die höchste Zähmung und Ruhe erreicht hat, gezähmt, behütet, mit gezügelten Sinnen, ein Mächtiger. Als er ihn sah, begab er sich dorthin, wo der Erhabene war, und nach seiner Ankunft sprach er zum Erhabenen wie folgt:

‘‘දෙවො නො භවං භවිස්සතී’’ති? ‘‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, දෙවො භවිස්සාමී’’ති. ‘‘ගන්ධබ්බො නො භවං භවිස්සතී’’ති? ‘‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, ගන්ධබ්බො භවිස්සාමී’’ති. ‘‘යක්ඛො නො භවං භවිස්සතී’’ති? ‘‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, යක්ඛො භවිස්සාමී’’ති. ‘‘මනුස්සො නො භවං භවිස්සතී’’ති? ‘‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, මනුස්සො භවිස්සාමී’’ති.

„Wird der Herr ein Gott (Deva) werden?“ – „Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Gott werden.“ – „Wird der Herr ein Himmelsmusiker (Gandhabba) werden?“ – „Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Himmelsmusiker werden.“ – „Wird der Herr ein Geistwesen (Yakkha) werden?“ – „Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Geistwesen werden.“ – „Wird der Herr ein Mensch werden?“ – „Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Mensch werden.“

‘‘‘දෙවො නො භවං භවිස්සතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, දෙවො භවිස්සාමී’ති වදෙසි. ‘ගන්ධබ්බො නො භවං භවිස්සතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, ගන්ධබ්බො භවිස්සාමී’ති වදෙසි. ‘යක්ඛො නො භවං භවිස්සතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, යක්ඛො භවිස්සාමී’ති වදෙසි. ‘මනුස්සො නො භවං භවිස්සතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, මනුස්සො භවිස්සාමී’ති වදෙසි. අථ කො චරහි භවං භවිස්සතී’’ති?

„Auf die Frage: ‚Wird der Herr ein Gott werden?‘, antwortest du: ‚Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Gott werden.‘ Auf die Frage: ‚Wird der Herr ein Himmelsmusiker werden?‘, antwortest du: ‚Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Himmelsmusiker werden.‘ Auf die Frage: ‚Wird der Herr ein Geistwesen werden?‘, antwortest du: ‚Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Geistwesen werden.‘ Auf die Frage: ‚Wird der Herr ein Mensch werden?‘, antwortest du: ‚Wahrlich, Brahmane, ich werde kein Mensch werden.‘ Wer also wird der Herr dann sein?“

‘‘යෙසං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, ආසවානං අප්පහීනත්තා දෙවො භවෙය්‍යං, තෙ මෙ ආසවා පහීනා උච්ඡින්නමූලා තාලාවත්ථුකතා අනභාවංකතා ආයතිං අනුප්පාදධම්මා. යෙසං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, ආසවානං අප්පහීනත්තා ගන්ධබ්බො භවෙය්‍යං… යක්ඛො භවෙය්‍යං… මනුස්සො භවෙය්‍යං, තෙ මෙ ආසවා පහීනා උච්ඡින්නමූලා තාලාවත්ථුකතා අනභාවංකතා ආයතිං අනුප්පාදධම්මා. සෙය්‍යථාපි, බ්‍රාහ්මණ, උප්පලං වා පදුමං වා පුණ්ඩරීකං වා උදකෙ ජාතං උදකෙ සංවඩ්ඪං උදකා අච්චුග්ගම්ම තිට්ඨති අනුපලිත්තං උදකෙන; එවමෙවං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, ලොකෙ ජාතො ලොකෙ සංවඩ්ඪො ලොකං අභිභුය්‍ය විහරාමි අනුපලිත්තො ලොකෙන. බුද්ධොති මං, බ්‍රාහ්මණ, ධාරෙහී’’ති.

„Brahmane, jene Triebe (Asavas), durch deren Nicht-Aufgeben ich ein Gott geworden wäre, diese Triebe sind von mir aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, einem Palmenstumpf gleichgemacht, vernichtet und dem künftigen Nicht-Entstehen unterworfen. Brahmane, jene Triebe, durch deren Nicht-Aufgeben ich ein Himmelsmusiker... ein Geistwesen... ein Mensch geworden wäre, diese Triebe sind von mir aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, einem Palmenstumpf gleichgemacht, vernichtet und dem künftigen Nicht-Entstehen unterworfen. Wie ein blauer, roter oder weißer Lotus, der im Wasser geboren wurde, im Wasser gewachsen ist, über das Wasser hinausragt und vom Wasser unbenetzt bleibt; ebenso bin ich, Brahmane, in der Welt geboren, in der Welt gewachsen, habe die Welt überwunden und verweile unbefleckt von der Welt. Erkenne mich als ‚Buddha‘ an, Brahmane.“

‘‘යෙන [Pg.348] දෙවූපපත්‍යස්ස, ගන්ධබ්බො වා විහඞ්ගමො;

යක්ඛත්තං යෙන ගච්ඡෙය්‍යං, මනුස්සත්තඤ්ච අබ්බජෙ;

තෙ මය්හං, ආසවා ඛීණා, විද්ධස්තා විනළීකතා.

„Jener Trieb, durch den eine Wiedergeburt als Gott oder als ein durch die Lüfte ziehender Himmelsmusiker geschähe; jener Trieb, durch den ich zum Dasein eines Geistwesens oder zum Menschsein gelangen würde – diese Triebe sind in mir versiegt, vernichtet und restlos beseitigt.“

‘‘පුණ්ඩරීකං යථා වග්ගු, තොයෙන නුපලිප්පති ;

නුපලිප්පාමි ලොකෙන, තස්මා බුද්ධොස්මි බ්‍රාහ්මණා’’ති. ඡට්ඨං;

„So wie ein herrlicher weißer Lotus vom Wasser nicht benetzt wird, so bin ich unbefleckt von der Welt; darum, Brahmane, bin ich ein Buddha.“ Das sechste Sutta.

7. අපරිහානියසුත්තං

7. Aparihāniyasuttaṃ – Die Rede über das Nicht-Zurückfallen

37. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අභබ්බො පරිහානාය නිබ්බානස්සෙව සන්තිකෙ. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලසම්පන්නො හොති, ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරො හොති, භොජනෙ මත්තඤ්ඤූ හොති, ජාගරියං අනුයුත්තො හොති.

37. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig zum Rückfall und befindet sich nahe beim Nibbāna. Mit welchen vier? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend, bewacht die Tore seiner Sinne, ist maßvoll beim Essen und ist dem Wachsein hingegeben.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී, සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch tugendhaft, er verweilt gezügelt durch die Zügelung der Ordenssatzung (Pātimokkha), ist vollkommen in Wandel und Umgang, sieht Gefahr selbst in geringsten Verfehlungen und übt sich in den Schulungsregeln, indem er sie auf sich nimmt. So, ihr Mönche, ist ein Mönch vollkommen in der Tugend.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති චක්ඛුන්ද්‍රියං; චක්ඛුන්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං මනින්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති මනින්ද්‍රියං; මනින්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, bewacht ein Mönch die Tore seiner Sinne? Hierbei, ihr Mönche, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, so ergreift er weder das allgemeine Erscheinungsbild noch die Einzelmerkmale. Da unheilsame, schlechte Zustände wie Begehren und Missmut bei jenem eindringen könnten, der mit unbewachtem Sehsinn verweilt, praktiziert er dessen Zügelung; er hütet den Sehsinn, er gelangt zur Zügelung des Sehsinns. Wenn er mit dem Ohr einen Klang hört... mit der Nase einen Duft riecht... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt... mit dem Körper eine Berührung empfindet... mit dem Geist ein Objekt erkennt, so ergreift er weder das allgemeine Erscheinungsbild noch die Einzelmerkmale. Da unheilsame, schlechte Zustände wie Begehren und Missmut bei jenem eindringen könnten, der mit unbewachtem Geistsinn verweilt, praktiziert er dessen Zügelung; er hütet den Geistsinn, er gelangt zur Zügelung des Geistsinns. So, ihr Mönche, bewacht ein Mönch die Tore seiner Sinne.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.349], භික්ඛවෙ, භික්ඛු භොජනෙ මත්තඤ්ඤූ හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො ආහාරං ආහාරෙති – ‘නෙව දවාය න මදාය න මණ්ඩනාය න විභූසනාය; යාවදෙව ඉමස්ස කායස්ස ඨිතියා යාපනාය විහිංසූපරතියා බ්‍රහ්මචරියානුග්ගහාය. ඉති පුරාණඤ්ච වෙදනං පටිහඞ්ඛාමි, නවඤ්ච වෙදනං න උප්පාදෙස්සාමි, යාත්‍රා ච මෙ භවිස්සති, අනවජ්ජතා ච ඵාසුවිහාරො චා’ති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු භොජනෙ මත්තඤ්ඤූ හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch maßvoll beim Essen? Hierbei, ihr Mönche, nimmt ein Mönch gründlich reflektierend Nahrung zu sich – nicht zum Vergnügen, nicht zum Rausch, nicht zum Schmuck, nicht zur Verschönerung, sondern nur zur Aufrechterhaltung und Fortführung dieses Körpers, zur Beendigung von Beschwerden und zur Unterstützung des heiligen Lebens. Er denkt: ‚So werde ich das alte Gefühl [des Hungers] beseitigen und kein neues Gefühl [des Überfressens] entstehen lassen; so werde ich Fortbestand haben, Tadellosigkeit und ein angenehmes Verweilen.‘ So, ihr Mönche, ist ein Mönch maßvoll beim Essen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජාගරියං අනුයුත්තො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු දිවසං චඞ්කමෙන නිසජ්ජාය ආවරණීයෙහි ධම්මෙහි චිත්තං පරිසොධෙති; රත්තියා පඨමං යාමං චඞ්කමෙන නිසජ්ජාය ආවරණීයෙහි ධම්මෙහි චිත්තං පරිසොධෙති; රත්තියා මජ්ඣිමං යාමං දක්ඛිණෙන පස්සෙන සීහසෙය්‍යං කප්පෙති, පාදෙ පාදං අච්චාධාය, සතො සම්පජානො උට්ඨානසඤ්ඤං මනසි කරිත්වා; රත්තියා පච්ඡිමං යාමං පච්චුට්ඨාය චඞ්කමෙන නිසජ්ජාය ආවරණීයෙහි ධම්මෙහි චිත්තං පරිසොධෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජාගරියං අනුයුත්තො හොති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අභබ්බො පරිහානාය, නිබ්බානස්සෙව සන්තිකෙති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch dem Wachsein hingegeben? Hierbei, ihr Mönche, reinigt ein Mönch während des Tages im Gehen und Sitzen seinen Geist von den Hindernissen. In der ersten Nachtwache reinigt er im Gehen und Sitzen seinen Geist von den Hindernissen. In der mittleren Nachtwache legt er sich in der Löwenstellung auf die rechte Seite, einen Fuß über den anderen gelegt, achtsam und wissensklar, die Vorstellung des Aufstehens im Sinn behaltend. In der letzten Nachtwache steht er früh auf und reinigt im Gehen und Sitzen seinen Geist von den Hindernissen. So, ihr Mönche, ist ein Mönch dem Wachsein hingegeben. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch unfähig zum Rückfall und befindet sich nahe beim Nibbāna.“

‘‘සීලෙ පතිට්ඨිතො භික්ඛු, ඉන්ද්‍රියෙසු ච සංවුතො;

භොජනම්හි ච මත්තඤ්ඤූ, ජාගරියං අනුයුඤ්ජති.

Ein Mönch, der in der Tugend gefestigt ist, in den Sinnen gezügelt, beim Essen das Maß kennt und sich der Wachsamkeit widmet.

‘‘එවං විහාරී ආතාපී, අහොරත්තමතන්දිතො;

භාවයං කුසලං ධම්මං, යොගක්ඛෙමස්ස පත්තියා.

Ein solcherart Weilender, eifrig, Tag und Nacht unermüdlich, entfaltet heilsame Zustände, um die Sicherheit vor den Jochen (Nibbāna) zu erlangen.

‘‘අප්පමාදරතො භික්ඛු, පමාදෙ භයදස්සි වා ;

අභබ්බො පරිහානාය, නිබ්බානස්සෙව සන්තිකෙ’’ති. සත්තමං;

Ein Mönch, der an der Wachsamkeit Freude findet und in der Nachlässigkeit Gefahr sieht, ist unfähig zum Rückfall; er ist wahrlich in der Nähe des Nibbāna.

8. පතිලීනසුත්තං

8. Das Sutta über den Zurückgezogenen (Patilīna-Sutta)

38. ‘‘පනුණ්ණපච්චෙකසච්චො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ‘සමවයසට්ඨෙසනො පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො පතිලීනො’ති වුච්චති. කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පනුණ්ණපච්චෙකසච්චො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො යානි තානි පුථුසමණබ්‍රාහ්මණානං [Pg.350] පුථුපච්චෙකසච්චානි, සෙය්‍යථිදං – සස්සතො ලොකොති වා, අසස්සතො ලොකොති වා, අන්තවා ලොකොති වා, අනන්තවා ලොකොති වා, තං ජීවං තං සරීරන්ති වා, අඤ්ඤං ජීවං අඤ්ඤං සරීරන්ති වා, හොති තථාගතො පරං මරණාති වා, න හොති තථාගතො පරං මරණාති වා, හොති ච න ච හොති තථාගතො පරං මරණාති වා, නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණාති වා; සබ්බානි තානි නුණ්ණානි හොන්ති පනුණ්ණානි චත්තානි වන්තානි මුත්තානි පහීනානි පටිනිස්සට්ඨානි. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පනුණ්ණපච්චෙකසච්චො හොති.

38. „Mönche, ein Mönch, der die individuellen Wahrheiten (dogmatische Ansichten) verworfen hat, wird als einer bezeichnet, der die Bestrebungen völlig aufgegeben hat, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind und der in sich zurückgezogen ist. Und wie, Mönche, hat ein Mönch die individuellen Wahrheiten verworfen? Hierbei, Mönche, gibt es für einen Mönch jene zahlreichen individuellen Wahrheiten der vielen Asketen und Brahmanen, nämlich: ‚Die Welt ist ewig‘ oder ‚Die Welt ist nicht ewig‘, ‚Die Welt ist endlich‘ oder ‚Die Welt ist unendlich‘, ‚Die Lebenskraft ist dasselbe wie der Körper‘ oder ‚Die Lebenskraft ist eins, der Körper ein anderes‘, ‚Der Vollendete existiert nach dem Tod‘ oder ‚Der Vollendete existiert nicht nach dem Tod‘, ‚Der Vollendete existiert und existiert zugleich nicht nach dem Tod‘, ‚Der Vollendete existiert weder, noch existiert er nicht nach dem Tod‘; all diese hat er hinausgeworfen, verworfen, aufgegeben, erbrochen, losgelassen, verlassen und ihnen entsagt. So, Mönche, hat ein Mönch die individuellen Wahrheiten verworfen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සමවයසට්ඨෙසනො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො කාමෙසනා පහීනා හොති, භවෙසනා පහීනා හොති, බ්‍රහ්මචරියෙසනා පටිප්පස්සද්ධා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සමවයසට්ඨෙසනො හොති.

„Und wie, Mönche, hat ein Mönch die Bestrebungen völlig aufgegeben? Hierbei, Mönche, ist für einen Mönch das Streben nach Sinnenlust aufgegeben, das Streben nach Dasein aufgegeben, und das Streben nach einem (falschen) heiligen Wandel ist zur Ruhe gekommen. So, Mönche, hat ein Mönch die Bestrebungen völlig aufgegeben.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා පුබ්බෙව සොමනස්සදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමා අදුක්ඛමසුඛං උපෙක්ඛාසතිපාරිසුද්ධිං චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො හොති.

„Und wie, Mönche, sind für einen Mönch die körperlichen Gestaltungen beruhigt? Hierbei, Mönche, verweilt ein Mönch, nach dem Überwinden von Glück und Schmerz und dem schon früheren Schwinden von Freude und Trübsal, im Erreichen der vierten Vertiefung (Jhāna), die frei von Schmerz und Glück ist und durch Gleichmut und Achtsamkeit vollkommen rein ist. So, Mönche, sind für einen Mönch die körperlichen Gestaltungen beruhigt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පතිලීනො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අස්මිමානො පහීනො හොති උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පතිලීනො හොති. පනුණ්ණපච්චෙකසච්චො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ‘සමවයසට්ඨෙසනො පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො පතිලීනො’ති වුච්චතී’’ති.

„Und wie, Mönche, ist ein Mönch in sich zurückgezogen? Hierbei, Mönche, ist für einen Mönch der Ich-Dünkel aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, dem Nicht-Dasein preisgegeben, so dass er in der Zukunft nicht mehr entstehen kann. So, Mönche, ist ein Mönch in sich zurückgezogen. Ein Mönch, Mönche, der die individuellen Wahrheiten verworfen hat, wird als einer bezeichnet, der die Bestrebungen völlig aufgegeben hat, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind und der in sich zurückgezogen ist.“

‘‘කාමෙසනා භවෙසනා, බ්‍රහ්මචරියෙසනා සහ;

ඉති සච්චපරාමාසො, දිට්ඨිට්ඨානා සමුස්සයා.

„Das Streben nach Sinnenlust, das Streben nach Dasein, zusammen mit dem Streben nach dem heiligen Wandel; das Ergreifen dogmatischer Wahrheiten und die Anhäufungen von Standpunkten falscher Ansichten —“

‘‘සබ්බරාගවිරත්තස්ස, තණ්හක්ඛයවිමුත්තිනො;

එසනා පටිනිස්සට්ඨා, දිට්ඨිට්ඨානා සමූහතා.

„für einen Mönch, der von aller Leidenschaft frei ist und durch die Versiegung des Durstes befreit ist, sind diese Bestrebungen aufgegeben und die Standpunkte falscher Ansichten ausgerottet.“

‘‘ස වෙ සන්තො සතො භික්ඛු, පස්සද්ධො අපරාජිතො;

මානාභිසමයා බුද්ධො, පතිලීනොති වුච්චතී’’ති. අට්ඨමං;

„Wahrlich, ein solcher friedvoller, achtsamer Mönch, beruhigt und unbesiegt, der durch das Überwinden des Dünkels erwacht ist, wird als ‚in sich zurückgezogen‘ bezeichnet.“

9. උජ්ජයසුත්තං

9. Das Ujjaya-Sutta

39. අථ [Pg.351] ඛො උජ්ජයො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො උජ්ජයො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භවම්පි නො ගොතමො යඤ්ඤං වණ්ණෙතී’’ති? ‘‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං යඤ්ඤං වණ්ණෙමි; න පනාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං යඤ්ඤං න වණ්ණෙමි. යථාරූපෙ ඛො, බ්‍රාහ්මණ, යඤ්ඤෙ ගාවො හඤ්ඤන්ති, අජෙළකා හඤ්ඤන්ති, කුක්කුටසූකරා හඤ්ඤන්ති, විවිධා පාණා සඞ්ඝාතං ආපජ්ජන්ති; එවරූපං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, සාරම්භං යඤ්ඤං න වණ්ණෙමි. තං කිස්ස හෙතු? එවරූපඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, සාරම්භං යඤ්ඤං න උපසඞ්කමන්ති අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා.

39. Da begab sich der Brahmane Ujjaya zum Erhabenen; dort angekommen, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche und freundliche Worte aus und setzte sich zur Seite nieder. Beiseite sitzend sagte der Brahmane Ujjaya zum Erhabenen: „Preist der Herr Gotama auch das Opfer?“ — „Brahmane, ich preise nicht jedes Opfer; doch ich preise auch nicht jedes Opfer nicht. In welcher Art von Opfer, Brahmane, Rinder geschlachtet werden, Ziegen und Schafe geschlachtet werden, Hühner und Schweine geschlachtet werden, verschiedene Lebewesen der Tötung anheimfallen; ein solches gewaltsames Opfer preise ich nicht. Und warum? Denn zu einem solchen gewaltsamen Opfer begeben sich weder die Heiligen noch jene, die den Pfad zur Heiligkeit betreten haben.“

‘‘යථාරූපෙ ච ඛො, බ්‍රාහ්මණ, යඤ්ඤෙ නෙව ගාවො හඤ්ඤන්ති, න අජෙළකා හඤ්ඤන්ති, න කුක්කුටසූකරා හඤ්ඤන්ති, න විවිධා පාණා සඞ්ඝාතං ආපජ්ජන්ති; එවරූපං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, නිරාරම්භං යඤ්ඤං වණ්ණෙමි, යදිදං නිච්චදානං අනුකුලයඤ්ඤං. තං කිස්ස හෙතු? එවරූපඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, නිරාරම්භං යඤ්ඤං උපසඞ්කමන්ති අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා’’ති.

„In welcher Art von Opfer aber, Brahmane, weder Rinder geschlachtet werden, noch Ziegen und Schafe geschlachtet werden, noch Hühner und Schweine geschlachtet werden, noch verschiedene Lebewesen der Tötung anheimfallen; ein solches gewaltloses Opfer preise ich, nämlich die beständigen Gaben und das traditionsgemäße Opfer. Und warum? Denn zu einem solchen gewaltlosen Opfer begeben sich die Heiligen und jene, die den Pfad zur Heiligkeit betreten haben.“

‘‘අස්සමෙධං පුරිසමෙධං, සම්මාපාසං වාජපෙය්‍යං නිරග්ගළං;

මහායඤ්ඤා මහාරම්භා, න තෙ හොන්ති මහප්ඵලා.

„Das Rossopfer, das Menschenopfer, das Wurfholz-Opfer, das Soma-Trankopfer und das Opfer ohne Riegel — diese großen Opfer mit gewaltigem Aufwand bringen keine große Frucht.“

‘‘අජෙළකා ච ගාවො ච, විවිධා යත්ථ හඤ්ඤරෙ;

න තං සම්මග්ගතා යඤ්ඤං, උපයන්ති මහෙසිනො.

„Wo Ziegen, Schafe und Rinder, verschiedene Tiere, geschlachtet werden, zu jenem Opfer begeben sich die weisen Heiligen, die das Höchste suchen, nicht.“

‘‘යෙ ච යඤ්ඤා නිරාරම්භා, යජන්ති අනුකුලං සදා;

අජෙළකා ච ගාවො ච, විවිධා නෙත්ථ හඤ්ඤරෙ ;

තඤ්ච සම්මග්ගතා යඤ්ඤං, උපයන්ති මහෙසිනො.

„Jene Opfer aber, die gewaltlos sind und stets traditionsgemäß dargebracht werden, wo weder Ziegen, Schafe noch Rinder, noch verschiedene Tiere geschlachtet werden, zu jenem Opfer begeben sich die weisen Heiligen, die das Höchste suchen.“

‘‘එතං [Pg.352] යජෙථ මෙධාවී, එසො යඤ්ඤො මහප්ඵලො;

එතං හි යජමානස්ස, සෙය්‍යො හොති න පාපියො;

යඤ්ඤො ච විපුලො හොති, පසීදන්ති ච දෙවතා’’ති. නවමං;

„Dies soll der Weise opfern, dieses Opfer bringt große Frucht. Für den, der so opfert, ist es zum Segen, nicht zum Unheil; das Opfer ist ergiebig und die Gottheiten sind erfreut.“

10. උදායීසුත්තං

10. Das Udāyī-Sutta

40. අථ ඛො උදායී බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා …පෙ… එකමන්තං නිසින්නො ඛො උදායී බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භවම්පි නො ගොතමො යඤ්ඤං වණ්ණෙතී’’ති? ‘‘න ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං යඤ්ඤං වණ්ණෙමි; න පනාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං යඤ්ඤං න වණ්ණෙමි. යථාරූපෙ ඛො, බ්‍රාහ්මණ, යඤ්ඤෙ ගාවො හඤ්ඤන්ති, අජෙළකා හඤ්ඤන්ති, කුක්කුටසූකරා හඤ්ඤන්ති, විවිධා පාණා සඞ්ඝාතං ආපජ්ජන්ති; එවරූපං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, සාරම්භං යඤ්ඤං න වණ්ණෙමි. තං කිස්ස හෙතු? එවරූපඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, සාරම්භං යඤ්ඤං න උපසඞ්කමන්ති අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා.

40. Da begab sich der Brahmane Udāyī dorthin, wo der Erhabene verweilte. Nachdem er dort angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Worte aus, und nachdem er sich an eine Seite gesetzt hatte, sagte der Brahmane Udāyī zum Erhabenen: „Preist auch der Herr Gotama das Opfer?“ „Brahmane, ich preise nicht jedes Opfer, aber ich lehne auch nicht jedes Opfer ab. In einem Opfer, bei dem Rinder getötet werden, Ziegen und Schafe getötet werden, Hühner und Schweine getötet werden und verschiedene Lebewesen zur Schlachtung gelangen – ein solches gewaltsames Opfer, Brahmane, preise ich nicht. Und aus welchem Grund? Denn zu solch einem gewaltsamen Opfer begeben sich weder die Arahants noch jene, die auf dem Pfad zur Arahantschaft wandeln.“

‘‘යථාරූපෙ ච ඛො, බ්‍රාහ්මණ, යඤ්ඤෙ නෙව ගාවො හඤ්ඤන්ති, න අජෙළකා හඤ්ඤන්ති, න කුක්කුටසූකරා හඤ්ඤන්ති, න විවිධා පාණා සඞ්ඝාතං ආපජ්ජන්ති; එවරූපං ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, නිරාරම්භං යඤ්ඤං වණ්ණෙමි, යදිදං නිච්චදානං අනුකුලයඤ්ඤං. තං කිස්ස හෙතු? එවරූපඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, නිරාරම්භං යඤ්ඤං උපසඞ්කමන්ති අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා’’ති.

„In einem Opfer hingegen, Brahmane, bei dem weder Rinder getötet werden, noch Ziegen und Schafe, noch Hühner und Schweine, und bei dem keine verschiedenen Lebewesen zur Schlachtung gelangen – ein solches gewaltloses Opfer preise ich, wie etwa das regelmäßige Almosengeben oder ein traditionsgemäßes Familienopfer. Und aus welchem Grund? Denn zu solch einem gewaltlosen Opfer begeben sich die Arahants oder jene, die auf dem Pfad zur Arahantschaft wandeln.“

‘‘අභිසඞ්ඛතං නිරාරම්භං, යඤ්ඤං කාලෙන කප්පියං;

තාදිසං උපසංයන්ති, සඤ්ඤතා බ්‍රහ්මචාරයො.

„Zu einem wohlbereiteten, gewaltlosen Opfer, das zur rechten Zeit dargebracht wird und schicklich ist, begeben sich die Beherrschten, die den heiligen Wandel führen.“

‘‘විවටච්ඡදා යෙ ලොකෙ, වීතිවත්තා කුලං ගතිං;

යඤ්ඤමෙතං පසංසන්ති, බුද්ධා යඤ්ඤස්ස කොවිදා.

„Diejenigen in der Welt, die den Schleier der Unwissenheit gelüftet haben, die über das Rad des Daseins und die Bestimmung hinausgegangen sind – diese Buddhas, Kenner des Opfers, preisen dieses Opfer.“

‘‘යඤ්ඤෙ වා යදි වා සද්ධෙ, හබ්‍යං කත්වා යථාරහං;

පසන්නචිත්තො යජති, සුඛෙත්තෙ බ්‍රහ්මචාරිසු.

„Ob beim gewöhnlichen Opfer oder beim Totenopfer, wenn man die Gaben rechtmäßig bereitet hat, opfert man mit gläubigem Herzen auf dem guten Feld derer, die den heiligen Wandel führen.“

‘‘සුහුතං [Pg.353] සුයිට්ඨං සුප්පත්තං, දක්ඛිණෙය්‍යෙසු යං කතං;

යඤ්ඤො ච විපුලො හොති, පසීදන්ති ච දෙවතා.

„Wohl dargebracht, wohl geopfert und rechtmäßig empfangen ist das, was den Gabenwürdigen gespendet wird. Ein solches Opfer ist überaus fruchtbar, und auch die Götter sind darüber erfreut.“

‘‘එවං යජිත්වා මෙධාවී, සද්ධො මුත්තෙන චෙතසා;

අබ්‍යාබජ්ඣං සුඛං ලොකං, පණ්ඩිතො උපපජ්ජතී’’ති. දසමං;

„Wenn ein Einsichtiger mit gläubigem und freigebigem Herzen so opfert, gelangt dieser Weise in eine leidfreie, glückliche Welt.“

චක්කවග්ගො චතුත්ථො.

Das vierte Kapitel über die Räder (Cakkavaggo) ist beendet.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung der Lehrreden ist wie folgt:

චක්කො සඞ්ගහො සීහො, පසාදො වස්සකාරෙන පඤ්චමං;

දොණො අපරිහානියො පතිලීනො, උජ්ජයො උදායිනා තෙ දසාති.

Das Rad, die Mittel der Zuwendung, der Löwe, das Vertrauen, als fünftes die Lehrrede für Vassakāra, Doṇa, die Unverfälschbarkeit, der Zurückgezogene, Ujjaya und Udāyī – dies sind die zehn Lehrreden.

5. රොහිතස්සවග්ගො

5. Das Kapitel über Rohitassa (Rohitassavaggo)

1. සමාධිභාවනාසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Entfaltung der Sammlung (Samādhibhāvanāsuttaṃ)

41. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා. කතමා චතස්සො? අත්ථි, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති; අත්ථි, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනප්පටිලාභාය සංවත්තති; අත්ථි, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති; අත්ථි, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තති.

41. „Es gibt diese vier Arten der Entfaltung der Sammlung, ihr Mönche. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Sammlung, die, wenn sie geübt und häufig gepflegt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Leben führt. Es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Sammlung, die... zur Erlangung von Erkenntnis und Schau führt. Es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Sammlung, die... zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt. Es gibt, ihr Mönche, eine Entfaltung der Sammlung, die... zur Versiegung der Triebe führt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති.

„Und welche Entfaltung der Sammlung, ihr Mönche, führt zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Leben? Da tritt ein Mönch, fern von den Lüsten... in die vierte Vertiefung (Jhāna) ein und verweilt darin. Dies ist die Entfaltung der Sammlung, die zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Leben führt.“

‘‘කතමා [Pg.354] ච, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනප්පටිලාභාය සංවත්තති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආලොකසඤ්ඤං මනසි කරොති, දිවාසඤ්ඤං අධිට්ඨාති – යථා දිවා තථා රත්තිං, යථා රත්තිං තථා දිවා. ඉති විවටෙන චෙතසා අපරියොනද්ධෙන සප්පභාසං චිත්තං භාවෙති. අයං, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනප්පටිලාභාය සංවත්තති.

„Und welche Entfaltung der Sammlung, ihr Mönche, führt zur Erlangung von Erkenntnis und Schau? Da richtet ein Mönch sein Augenmerk auf die Lichtwahrnehmung und entschließt sich zur Tageswahrnehmung: wie bei Tag, so bei Nacht; wie bei Nacht, so bei Tag. So entfaltet er mit offenem, ungetrübtem Geist einen lichtvollen Geisteszustand. Dies ist die Entfaltung der Sammlung, die zur Erlangung von Erkenntnis und Schau führt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො විදිතා වෙදනා උප්පජ්ජන්ති, විදිතා උපට්ඨහන්ති, විදිතා අබ්භත්ථං ගච්ඡන්ති; විදිතා සඤ්ඤා…පෙ… විදිතා විතක්කා උප්පජ්ජන්ති, විදිතා උපට්ඨහන්ති, විදිතා අබ්භත්ථං ගච්ඡන්ති. අයං, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති.

„Und welche Entfaltung der Sammlung, ihr Mönche, führt zu Achtsamkeit und Wissensklarheit? Da entstehen einem Mönch die Gefühle bewusst, sie bleiben ihm bewusst gegenwärtig, und sie vergehen ihm bewusst. Die Wahrnehmungen entstehen ihm bewusst... die Gedanken entstehen ihm bewusst, sie bleiben ihm bewusst gegenwärtig, und sie vergehen ihm bewusst. Dies ist die Entfaltung der Sammlung, die zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පඤ්චසු උපාදානක්ඛන්ධෙසු උදයබ්බයානුපස්සී විහරති – ‘ඉති රූපං, ඉති රූපස්ස සමුදයො, ඉති රූපස්ස අත්ථඞ්ගමො ; ඉති වෙදනා, ඉති වෙදනාය සමුදයො, ඉති වෙදනාය අත්ථඞ්ගමො; ඉති සඤ්ඤා, ඉති සඤ්ඤාය සමුදයො, ඉති සඤ්ඤාය අත්ථඞ්ගමො; ඉති සඞ්ඛාරා, ඉති සඞ්ඛාරානං සමුදයො, ඉති සඞ්ඛාරානං අත්ථඞ්ගමො; ඉති විඤ්ඤාණං, ඉති විඤ්ඤාණස්ස සමුදයො, ඉති විඤ්ඤාණස්ස අත්ථඞ්ගමො’ති. අයං, භික්ඛවෙ, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තති. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො සමාධිභාවනා. ඉදඤ්ච පන මෙතං, භික්ඛවෙ, සන්ධාය භාසිතං පාරායනෙ පුණ්ණකපඤ්හෙ –

„Und welche Entfaltung der Sammlung, ihr Mönche, führt zur Versiegung der Triebe? Da verweilt ein Mönch, indem er das Entstehen und Vergehen in Bezug auf die fünf Gruppen des Ergreifens betrachtet: ‚So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form; so ist das Gefühl... so ist die Wahrnehmung... so sind die Gestaltungen... so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins.‘ Dies ist die Entfaltung der Sammlung, die zur Versiegung der Triebe führt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten der Entfaltung der Sammlung. Und im Hinblick darauf wurde im Pārāyana, in den Fragen des Puṇṇaka, Folgendes gesagt:“

‘‘සඞ්ඛාය ලොකස්මිං පරොපරානි,යස්සිඤ්ජිතං නත්ථි කුහිඤ්චි ලොකෙ;

සන්තො විධූමො අනීඝො නිරාසො,අතාරි සො ජාතිජරන්ති බ්‍රූමී’’ති. පඨමං;

„‚Wer in der Welt das Hohe und Niedrige wohl erwogen hat, für den gibt es nirgends in der Welt eine Erschütterung. Er ist friedvoll, frei vom Zornesrauch, leidlos und wunschlos; er – so sage ich – hat Geburt und Alter überwunden.‘“

2. පඤ්හබ්‍යාකරණසුත්තං

2. Lehrrede über die Beantwortung von Fragen (Pañhabyākaraṇasuttaṃ)

42. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.355], භික්ඛවෙ, පඤ්හබ්‍යාකරණානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, පඤ්හො එකංසබ්‍යාකරණීයො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, පඤ්හො විභජ්ජබ්‍යාකරණීයො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, පඤ්හො පටිපුච්ඡාබ්‍යාකරණීයො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, පඤ්හො ඨපනීයො. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි පඤ්හබ්‍යාකරණානී’’ති.

42. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier Weisen, Fragen zu beantworten. Welche vier? Da gibt es, ihr Mönche, eine Frage, die eindeutig zu beantworten ist; es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die differenziert zu beantworten ist; es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die mit einer Gegenfrage zu beantworten ist; und es gibt, ihr Mönche, eine Frage, die beiseite zu stellen ist. Dies, ihr Mönche, sind die vier Weisen, Fragen zu beantworten.“

‘‘එකංසවචනං එකං, විභජ්ජවචනාපරං;

තතියං පටිපුච්ඡෙය්‍ය, චතුත්ථං පන ඨාපයෙ.

„Eine eindeutige Antwort als erstes, eine differenzierte als zweites; drittens sollte er eine Gegenfrage stellen und viertens sollte er die Frage beiseite stellen.“

‘‘යො ච තෙසං තත්ථ තත්ථ, ජානාති අනුධම්මතං;

චතුපඤ්හස්ස කුසලො, ආහු භික්ඛුං තථාවිධං.

„Wer bei diesen Fragen jeweils die sachgemäße Antwort kennt, einen solchen Mönch nennt man einen, der in den vier [Arten von] Fragen geschickt ist.“

‘‘දුරාසදො දුප්පසහො, ගම්භීරො දුප්පධංසියො;

අථො අත්ථෙ අනත්ථෙ ච, උභයස්ස හොති කොවිදො.

„Schwer anzugreifen, schwer zu bezwingen, tiefgründig und unerschütterlich; zudem ist er kundig in beidem: im Nützlichen wie im Nichtnützlichen.“

‘‘අනත්ථං පරිවජ්ජෙති, අත්ථං ගණ්හාති පණ්ඩිතො;

අත්ථාභිසමයා ධීරො, පණ්ඩිතොති පවුච්චතී’’ති. දුතියං;

„Das Nichtnützliche meidet er, das Nützliche ergreift der Weise; aufgrund des Verständnisses des Nutzens wird der Standhafte ein 'Weiser' genannt.“

3. පඨමකොධගරුසුත්තං

3. Paṭhamakodhagarusutta — Die erste Lehrrede über das Gewichtbeimessen dem Zorn

43. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? කොධගරු න සද්ධම්මගරු, මක්ඛගරු න සද්ධම්මගරු, ලාභගරු න සද්ධම්මගරු, සක්කාරගරු න සද්ධම්මගරු. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං.

43. „Vier Personen, ihr Mönche, findet man in der Welt vor. Welche vier? Da ist jemand, dem der Zorn wichtiger ist als die wahre Lehre; jemand, dem die Geringschätzung wichtiger ist als die wahre Lehre; jemand, dem der Gewinn wichtiger ist als die wahre Lehre; und jemand, dem die Ehre wichtiger ist als die wahre Lehre. Diese vier Personen, ihr Mönche, findet man in der Welt vor.“

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සද්ධම්මගරු න කොධගරු, සද්ධම්මගරු න මක්ඛගරු, සද්ධම්මගරු න ලාභගරු, සද්ධම්මගරු න සක්කාරගරු. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති.

„Vier Personen, ihr Mönche, findet man in der Welt vor. Welche vier? Da ist jemand, dem die wahre Lehre wichtiger ist als der Zorn; jemand, dem die wahre Lehre wichtiger ist als die Geringschätzung; jemand, dem die wahre Lehre wichtiger ist als der Gewinn; und jemand, dem die wahre Lehre wichtiger ist als die Ehre. Diese vier Personen, ihr Mönche, findet man in der Welt vor.“

‘‘කොධමක්ඛගරූ භික්ඛූ, ලාභසක්කාරගාරවා;

න තෙ ධම්මෙ විරූහන්ති, සම්මාසම්බුද්ධදෙසිතෙ.

„Mönche, denen Zorn und Geringschätzung wichtig sind und die nach Gewinn und Ehre streben; sie gedeihen nicht in der Lehre, die vom vollkommen Erwachten verkündet wurde.“

‘‘යෙ [Pg.356] ච සද්ධම්මගරුනො, විහංසු විහරන්ති ච;

තෙ වෙ ධම්මෙ විරූහන්ති, සම්මාසම්බුද්ධදෙසිතෙ’’ති. තතියං;

„Jene aber, denen die wahre Lehre am wichtigsten ist, die in ihr verweilten und verweilen; sie wahrlich gedeihen in der Lehre, die vom vollkommen Erwachten verkündet wurde.“

4. දුතියකොධගරුසුත්තං

4. Dutiyakodhagarusutta — Die zweite Lehrrede über das Gewichtbeimessen dem Zorn

44. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අසද්ධම්මා. කතමෙ චත්තාරො? කොධගරුතා න සද්ධම්මගරුතා, මක්ඛගරුතා න සද්ධම්මගරුතා, ලාභගරුතා න සද්ධම්මගරුතා, සක්කාරගරුතා න සද්ධම්මගරුතා. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අසද්ධම්මා.

44. „Vier Dinge, ihr Mönche, gehören zur Nicht-Lehre. Welche vier? Dem Zorn mehr Gewicht beizumessen als der wahren Lehre, der Geringschätzung mehr Gewicht beizumessen als der wahren Lehre, dem Gewinn mehr Gewicht beizumessen als der wahren Lehre und der Ehre mehr Gewicht beizumessen als der wahren Lehre. Dies, ihr Mönche, sind die vier Dinge der Nicht-Lehre.“

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, සද්ධම්මා. කතමෙ චත්තාරො? සද්ධම්මගරුතා න කොධගරුතා, සද්ධම්මගරුතා න මක්ඛගරුතා, සද්ධම්මගරුතා න ලාභගරුතා, සද්ධම්මගරුතා න සක්කාරගරුතා. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො සද්ධම්මා’’ති.

„Vier Dinge, ihr Mönche, gehören zur wahren Lehre. Welche vier? Der wahren Lehre mehr Gewicht beizumessen als dem Zorn, der wahren Lehre mehr Gewicht beizumessen als der Geringschätzung, der wahren Lehre mehr Gewicht beizumessen als dem Gewinn und der wahren Lehre mehr Gewicht beizumessen als der Ehre. Dies, ihr Mönche, sind die vier Dinge der wahren Lehre.“

‘‘කොධමක්ඛගරු භික්ඛු, ලාභසක්කාරගාරවො;

සුඛෙත්තෙ පූතිබීජංව, සද්ධම්මෙ න විරූහති.

„Ein Mönch, dem Zorn und Geringschätzung wichtig sind und der nach Gewinn und Ehre strebt; wie ein verfaulter Same in einem guten Feld, so gedeiht er nicht in der wahren Lehre.“

‘‘යෙ ච සද්ධම්මගරුනො, විහංසු විහරන්ති ච;

තෙ වෙ ධම්මෙ විරූහන්ති, ස්නෙහාන්වයමිවොසධා’’ති. චතුත්ථං;

„Jene aber, denen die wahre Lehre am wichtigsten ist, die in ihr verweilten und verweilen; sie wahrlich gedeihen in der Lehre, wie Heilpflanzen durch die Aufnahme von Feuchtigkeit wachsen.“

5. රොහිතස්සසුත්තං

5. Rohitassasutta — Die Lehrrede von Rohitassa

45. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො රොහිතස්සො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො රොහිතස්සො දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච –

45. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begab sich der Göttersohn Rohitassa in vorgeschrittener Nacht mit strahlender Schönheit, die das gesamte Jetavana erleuchtete, zum Erhabenen; dort angekommen, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und stellte sich zur Seite nieder. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Rohitassa zum Erhabenen wie folgt:

‘‘යත්ථ නු ඛො, භන්තෙ, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, සක්කා නු ඛො සො, භන්තෙ, ගමනෙන ලොකස්ස අන්තො ඤාතුං වා දට්ඨුං වා පාපුණිතුං වා’’ති? ‘‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න [Pg.357] ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’ති.

„Wo man, Herr, weder geboren wird, noch altert, noch stirbt, noch verscheidet, noch wieder erscheint: Ist es möglich, Herr, durch Reisen das Ende der Welt zu erkennen, zu sehen oder zu erreichen?“ „Wo man, o Freund, weder geboren wird, noch altert, noch stirbt, noch verscheidet, noch wieder erscheint: Dass man dorthin durch Reisen an das Ende der Welt gelangen, es erkennen, sehen oder erreichen könne, das behaupte ich nicht.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව සුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’’ති.

„Es ist wunderbar, Herr, es ist erstaunlich, Herr! Wie trefflich dies doch vom Erhabenen gesagt wurde: 'Dass man dort, o Freund, wo man weder geboren wird, noch altert, noch stirbt... nicht durch Reisen das Ende der Welt erreichen könne'.“

‘‘භූතපුබ්බාහං, භන්තෙ, රොහිතස්සො නාම ඉසි අහොසිං භොජපුත්තො ඉද්ධිමා වෙහාසඞ්ගමො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපො ජවො අහොසි, සෙය්‍යථාපි නාම දළ්හධම්මා ධනුග්ගහො සික්ඛිතො කතහත්ථො කතූපාසනො ලහුකෙන අසනෙන අප්පකසිරෙන තිරියං තාලච්ඡායං අතිපාතෙය්‍ය. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපො පදවීතිහාරො අහොසි, සෙය්‍යථාපි නාම පුරත්ථිමා සමුද්දා පච්ඡිමො සමුද්දො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපෙන ජවෙන සමන්නාගතස්ස එවරූපෙන ච පදවීතිහාරෙන එවරූපං ඉච්ඡාගතං උප්පජ්ජි – ‘අහං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං පාපුණිස්සාමී’ති. සො ඛො අහං, භන්තෙ, අඤ්ඤත්‍රෙව අසිතපීතඛායිතසායිතා අඤ්ඤත්‍ර උච්චාරපස්සාවකම්මා අඤ්ඤත්‍ර නිද්දාකිලමථපටිවිනොදනා වස්සසතායුකො වස්සසතජීවී වස්සසතං ගන්ත්වා අප්පත්වාව ලොකස්ස අන්තං අන්තරායෙව කාලඞ්කතො.

„Einst, Herr, war ich ein Seher namens Rohitassa, Sohn eines Bhoja, mit übernatürlicher Kraft begabt und fähig, durch die Luft zu wandeln. Meine Geschwindigkeit, Herr, war so groß, wie wenn ein geübter, erfahrener, treffsicherer Bogenschütze mit einem leichten Pfeil mühelos über den Schatten einer Palme schießen würde. Mein Schritt war so weit, Herr, wie die Entfernung vom östlichen zum westlichen Ozean. Obschon ich, Herr, mit einer solchen Geschwindigkeit und einer solchen Schrittweite begabt war, stieg in mir der Wunsch auf: 'Ich will durch Reisen das Ende der Welt erreichen'. Und so reiste ich, Herr, hundert Jahre lang — abgesehen von der Zeit zum Essen, Trinken, Kauen und Schmecken, abgesehen von der Notdurft und abgesehen von Schlaf und Erholung — und obgleich ich eine Lebensdauer von hundert Jahren hatte und hundert Jahre lang wanderte, starb ich unterwegs, ohne das Ende der Welt erreicht zu haben.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව සුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’’ති.

„Es ist wunderbar, Herr, es ist erstaunlich, Herr! Wie trefflich dies doch vom Erhabenen gesagt wurde: 'Wo man, o Freund, weder geboren wird, noch altert, noch stirbt, noch verscheidet, noch wieder erscheint: Dass man dorthin durch Reisen an das Ende der Welt gelangen, es erkennen, sehen oder erreichen könne, das behaupte ich nicht.'“

‘‘‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍ය’න්ති වදාමි. න චාහං, ආවුසො, අප්පත්වාව ලොකස්ස අන්තං දුක්ඛස්ස අන්තකිරියං වදාමි. අපි චාහං, ආවුසො, ඉමස්මිංයෙව බ්‍යාමමත්තෙ කළෙවරෙ සසඤ්ඤිම්හි සමනකෙ ලොකඤ්ච පඤ්ඤාපෙමි ලොකසමුදයඤ්ච ලොකනිරොධඤ්ච ලොකනිරොධගාමිනිඤ්ච පටිපද’’න්ති.

Dort, Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht verscheidet und nicht wiedererscheint – davon sage ich nicht, dass man dieses Ende der Welt durch Gehen erkennen, sehen oder erreichen kann. Doch sage ich auch nicht, Freund, dass man das Ende des Leidens herbeiführen kann, ohne das Ende der Welt erreicht zu haben. Vielmehr, Freund, verkündige ich in diesem klafterhohen Körper, der mit Wahrnehmung und Geist begabt ist, die Welt, den Ursprung der Welt, das Aufhören der Welt und den zum Aufhören der Welt führenden Übungsweg.

‘‘ගමනෙන [Pg.358] න පත්තබ්බො, ලොකස්සන්තො කුදාචනං;

න ච අප්පත්වා ලොකන්තං, දුක්ඛා අත්ථි පමොචනං.

Durch Gehen kann das Ende der Welt niemals erreicht werden; doch ohne das Ende der Welt erreicht zu haben, gibt es keine Befreiung vom Leiden.

‘‘තස්මා හවෙ ලොකවිදූ සුමෙධො,ලොකන්තගූ වුසිතබ්‍රහ්මචරියො;

ලොකස්ස අන්තං සමිතාවි ඤත්වා,නාසීසතී ලොකමිමං පරඤ්චා’’ති. පඤ්චමං;

Darum wahrlich, der Weltkenner, der Weise, der das Ende der Welt erreicht hat und den heiligen Wandel vollendet hat; nachdem er das Ende der Welt erkannt hat und zur Ruhe gekommen ist, sehnt er sich weder nach dieser noch nach einer jenseitigen Welt.

6. දුතියරොහිතස්සසුත්තං

6. Zweites Rohitassa-Sutta

46. අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ඉමං, භික්ඛවෙ, රත්තිං රොහිතස්සො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො, භික්ඛවෙ, රොහිතස්සො දෙවපුත්තො මං එතදවොච – ‘යත්ථ නු ඛො, භන්තෙ, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, සක්කා නු ඛො සො, භන්තෙ, ගමනෙන ලොකස්ස අන්තො ඤාතුං වා දට්ඨුං වා පාපුණිතුං වා’ති? එවං වුත්තෙ අහං, භික්ඛවෙ, රොහිතස්සං දෙවපුත්තං එතදවොචං – ‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, රොහිතස්සො දෙවපුත්තො මං එතදවොච – ‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව සුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමි’’’.

46. Danach sprach der Erhabene nach dem Vergehen jener Nacht zu den Mönchen: „Mönche, in dieser Nacht, als die Nacht bereits vorgerückt war, kam der Göttersohn Rohitassa mit überstrahlender Schönheit, erleuchtete den gesamten Jetavana-Hain und begab sich dorthin, wo ich mich befand. Nachdem er herangekommen war, grüßte er mich ehrfurchtsvoll und stellte sich an eine Seite nieder. An einer Seite stehend, sprach der Göttersohn Rohitassa zu mir: ‚Herr, an welchem Ort man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht verscheidet und nicht wiedererscheint – ist es möglich, Herr, dieses Ende der Welt durch Gehen zu erkennen, zu sehen oder zu erreichen?‘ Als dies gesagt wurde, sprach ich, Mönche, zum Göttersohn Rohitassa: ‚Dort, Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht verscheidet und nicht wiedererscheint – davon sage ich nicht, dass man dieses Ende der Welt durch Gehen erkennen, sehen oder erreichen kann.‘ Als dies gesagt wurde, Mönche, sprach der Göttersohn Rohitassa zu mir: ‚Erstaunlich, Herr, wunderbar, Herr! Wie gut dies vom Erhabenen gesprochen wurde: Dass man dort, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht verscheidet und nicht wiedererscheint, das Ende der Welt nicht durch Gehen erkennen, sehen oder erreichen kann.‘“

‘‘භූතපුබ්බාහං, භන්තෙ, රොහිතස්සො නාම ඉසි අහොසිං භොජපුත්තො ඉද්ධිමා වෙහාසඞ්ගමො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපො ජවො අහොසි, සෙය්‍යථාපි නාම දළ්හධම්මා ධනුග්ගහො සික්ඛිතො කතහත්ථො කතූපාසනො ලහුකෙන අසනෙන අප්පකසිරෙන තිරියං තාලච්ඡායං අතිපාතෙය්‍ය[Pg.359]. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපො පදවීතිහාරො අහොසි, සෙය්‍යථාපි නාම පුරත්ථිමා සමුද්දා පච්ඡිමො සමුද්දො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපෙන ජවෙන සමන්නාගතස්ස එවරූපෙන ච පදවීතිහාරෙන එවරූපං ඉච්ඡාගතං උප්පජ්ජි – අහං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං පාපුණිස්සාමී’’ති. සො ඛො අහං, භන්තෙ, අඤ්ඤත්‍රෙව අසිතපීතඛායිතසායිතා අඤ්ඤත්‍ර උච්චාරපස්සාවකම්මා අඤ්ඤත්‍ර නිද්දාකිලමථපටිවිනොදනා වස්සසතායුකො වස්සසතජීවී වස්සසතං ගන්ත්වා අප්පත්වාව ලොකස්ස අන්තං අන්තරායෙව කාලඞ්කතො.

„Einst, Herr, war ich ein Seher namens Rohitassa, ein Sohn der Bhojas, mit übermenschlicher Kraft begabt und fähig, durch die Luft zu fliegen. Solch eine Schnelligkeit besaß ich, Herr, wie wenn ein geschulter, geübter und erfahrener Bogenschütze mit einem leichten Pfeil mühelos über den Schatten einer Palme hinwegschießen würde. Solch eine Schrittweite hatte ich, Herr, wie die Distanz vom östlichen zum westlichen Ozean. Herr, obwohl ich mit einer solchen Schnelligkeit und einer solchen Schrittweite begabt war, entstand in mir dieser Wunsch: ‚Ich werde das Ende der Welt durch Gehen erreichen.‘ Und ich, Herr, wanderte hundert Jahre lang, abgesehen von der Zeit zum Essen, Trinken, Kauen und Schmecken, abgesehen von der Zeit für die Notdurft, abgesehen von der Zeit zum Schlafen und um Ermüdung zu vertreiben; obwohl ich hundert Jahre lebte und hundert Jahre wanderte, starb ich auf dem Weg zwischen den Weltensystemen, ohne das Ende der Welt erreicht zu haben.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාව සුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’’ති. එවං වුත්තෙ අහං, භික්ඛවෙ, රොහිතස්සං දෙවපුත්තං එතදවොචං –

„Erstaunlich, Herr, wunderbar, Herr! Wie gut dies vom Erhabenen gesprochen wurde: ‚Dort, Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht verscheidet und nicht wiedererscheint – davon sage ich nicht, dass man dieses Ende der Welt durch Gehen erkennen, sehen oder erreichen kann.‘ Als dies gesagt wurde, Mönche, sprach ich zum Göttersohn Rohitassa:“

‘‘‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං, තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’ති. න චාහං, ආවුසො, අප්පත්වාව ලොකස්ස අන්තං දුක්ඛස්සන්තකිරියං වදාමි. අපි චාහං, ආවුසො, ඉමස්මිංයෙව බ්‍යාමමත්තෙ කළෙවරෙ සසඤ්ඤිම්හි සමනකෙ ලොකඤ්ච පඤ්ඤාපෙමි ලොකසමුදයඤ්ච ලොකනිරොධඤ්ච ලොකනිරොධගාමිනිඤ්ච පටිපද’’න්ති.

„Dort, Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht verscheidet und nicht wiedererscheint – davon sage ich nicht, dass man dieses Ende der Welt durch Gehen erkennen, sehen oder erreichen kann. Doch sage ich auch nicht, Freund, dass man das Ende des Leidens herbeiführen kann, ohne das Ende der Welt erreicht zu haben. Vielmehr, Freund, verkündige ich in diesem klafterhohen Körper, der mit Wahrnehmung und Geist begabt ist, die Welt, den Ursprung der Welt, das Aufhören der Welt und den zum Aufhören der Welt führenden Übungsweg.“

‘‘ගමනෙන න පත්තබ්බො, ලොකස්සන්තො කුදාචනං;

න ච අප්පත්වා ලොකන්තං, දුක්ඛා අත්ථි පමොචනං.

„Durch Gehen kann das Ende der Welt niemals erreicht werden; doch ohne das Ende der Welt erreicht zu haben, gibt es keine Befreiung vom Leiden.“

‘‘තස්මා හවෙ ලොකවිදූ සුමෙධො,ලොකන්තගූ වුසිතබ්‍රහ්මචරියො;

ලොකස්ස අන්තං සමිතාවි ඤත්වා,නාසීසතී ලොකමිමං පරඤ්චා’’ති. ඡට්ඨං;

„Darum wahrlich, der Weltkenner, der Weise, der das Ende der Welt erreicht hat und den heiligen Wandel vollendet hat; nachdem er das Ende der Welt erkannt hat und zur Ruhe gekommen ist, sehnt er sich weder nach dieser noch nach einer jenseitigen Welt.“

7. සුවිදූරසුත්තං

7. Suvidūra-Sutta

47. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, සුවිදූරවිදූරානි. කතමානි චත්තාරි? නභඤ්ච, භික්ඛවෙ, පථවී ච; ඉදං පඨමං සුවිදූරවිදූරෙ. ඔරිමඤ්ච, භික්ඛවෙ, තීරං සමුද්දස්ස පාරිමඤ්ච; ඉදං දුතියං සුවිදූරවිදූරෙ. යතො ච, භික්ඛවෙ, වෙරොචනො අබ්භුදෙති [Pg.360] යත්ථ ච අත්ථමෙති ; ඉදං තතියං සුවිදූරවිදූරෙ. සතඤ්ච, භික්ඛවෙ, ධම්මො අසතඤ්ච ධම්මො; ඉදං චතුත්ථං සුවිදූරවිදූරෙ. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි සුවිදූරවිදූරානී’’ති.

47. „Vier Dinge, ihr Mönche, sind sehr weit voneinander entfernt. Welche vier? Der Himmel und die Erde; dies ist das erste Paar, das sehr weit voneinander entfernt ist. Das diesseitige und das jenseitige Ufer des Ozeans; dies ist das zweite Paar, das sehr weit voneinander entfernt ist. Wo die strahlende Sonne aufsteigt und wo sie untergeht; dies ist das dritte Paar, das sehr weit voneinander entfernt ist. Die Lehre der Guten und die Lehre der Schlechten; dies ist das vierte Paar, das sehr weit voneinander entfernt ist. Dies sind, Mönche, die vier Dinge, die sehr weit voneinander entfernt sind.“

‘‘නභඤ්ච දූරෙ පථවී ච දූරෙ,පාරං සමුද්දස්ස තදාහු දූරෙ;

යතො ච වෙරොචනො අබ්භුදෙති,පභඞ්කරො යත්ථ ච අත්ථමෙති;

තතො හවෙ දූරතරං වදන්ති,සතඤ්ච ධම්මං අසතඤ්ච ධම්මං.

„Weit ist der Himmel und weit ist die Erde, weit ist das jenseitige Ufer des Ozeans, sagen sie; dort, wo die strahlende Sonne aufsteigt und der Lichtbringer untergeht. Doch weit ferner noch als diese, sagen sie wahrlich, ist die Lehre der Guten von der Lehre der Schlechten entfernt.“

‘‘අබ්‍යායිකො හොති සතං සමාගමො,යාවාපි තිට්ඨෙය්‍ය තථෙව හොති;

ඛිප්පඤ්හි වෙති අසතං සමාගමො,තස්මා සතං ධම්මො අසබ්භි ආරකා’’ති. සත්තමං;

„Beständig ist die Gemeinschaft der Guten, sie bleibt bestehen, solange die Lehre der Guten währt. Schnell jedoch vergeht die Gemeinschaft der Schlechten; deshalb ist die Lehre der Guten weit entfernt von den Unedlen.“

8. විසාඛසුත්තං

8. Visākha-Sutta

48. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා විසාඛො පඤ්චාලපුත්තො උපට්ඨානසාලායං භික්ඛූ ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති, පොරියා වාචාය විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා පරියාපන්නාය අනිස්සිතාය. අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන උපට්ඨානසාලා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි –

48. Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun belehrte der ehrwürdige Visākha Pañcālaputta die Mönche in der Versammlungshalle mit einer Lehrrede, wies sie ein, feuerte sie an und erfreute sie; mit einer Sprache, die vollkommen, klar, fehlerfrei, verständlich, zur Befreiung führend und ungebunden war. Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zur Versammlungshalle. Nachdem er dorthin gegangen war, setzte er sich auf den vorbereiteten Sitzplatz. Als er Platz genommen hatte, wandte sich der Erhabene an die Mönche:

‘‘කො නු ඛො, භික්ඛවෙ, උපට්ඨානසාලායං භික්ඛූ ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති පොරියා වාචාය විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා පරියාපන්නාය අනිස්සිතායා’’ති[Pg.361]? ‘‘ආයස්මා, භන්තෙ, විසාඛො පඤ්චාලපුත්තො උපට්ඨානසාලායං භික්ඛූ ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති පොරියා වාචාය විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා පරියාපන්නාය අනිස්සිතායා’’ති.

„Wer ist es doch, ihr Mönche, der in der Versammlungshalle die Mönche mit einer Lehrrede belehrt, sie einweist, anfeuert und erfreut; mit einer Sprache, die vollkommen, klar, fehlerfrei, verständlich, zur Befreiung führend und ungebunden ist?“ — „Es ist der ehrwürdige Visākha Pañcālaputta, o Herr, der in der Versammlungshalle die Mönche mit einer Lehrrede belehrt, sie einweist, anfeuert und erfreut; mit einer Sprache, die vollkommen, klar, fehlerfrei, verständlich, zur Befreiung führend und ungebunden ist.“

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං විසාඛං පඤ්චාලපුත්තං එතදවොච – ‘‘සාධු සාධු, විසාඛ! සාධු ඛො ත්වං, විසාඛ, භික්ඛූ ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙසි සමාදපෙසි සමුත්තෙජෙසි සම්පහංසෙසි පොරියා වාචාය විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා පරියාපන්නාය අනිස්සිතායාති.

Daraufhin sagte der Erhabene zum ehrwürdigen Visākha Pañcālaputta: „Gut so, gut so, Visākha! Gut ist es, Visākha, wie du die Mönche mit einer Lehrrede belehrst, sie einweist, anfeuerst und erfreust; mit einer Sprache, die vollkommen, klar, fehlerfrei, verständlich, zur Befreiung führend und ungebunden ist.“

‘‘නාභාසමානං ජානන්ති, මිස්සං බාලෙහි පණ්ඩිතං;

භාසමානඤ්ච ජානන්ති, දෙසෙන්තං අමතං පදං.

„Man erkennt den Weisen nicht, wenn er nicht spricht und unter Toren weilt; doch man erkennt ihn, wenn er spricht und den Pfad zum Todlosen lehrt.“

‘‘භාසයෙ ජොතයෙ ධම්මං, පග්ගණ්හෙ ඉසිනං ධජං;

සුභාසිතධජා ඉසයො, ධම්මො හි ඉසිනං ධජො’’ති. අට්ඨමං;

„Er soll sprechen, das Dhamma leuchten lassen, das Banner der Seher emporheben; die Seher haben das Wohlgesprochene als Banner, denn das Dhamma ist das Banner der Seher.“ (Das achte Sutta.)

9. විපල්ලාසසුත්තං

9. Das Sutta über die Verkehrtheiten (Vipallāsa Sutta)

49. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, සඤ්ඤාවිපල්ලාසා චිත්තවිපල්ලාසා දිට්ඨිවිපල්ලාසා. කතමෙ චත්තාරො? අනිච්චෙ, භික්ඛවෙ, නිච්චන්ති සඤ්ඤාවිපල්ලාසො චිත්තවිපල්ලාසො දිට්ඨිවිපල්ලාසො; දුක්ඛෙ, භික්ඛවෙ, සුඛන්ති සඤ්ඤාවිපල්ලාසො චිත්තවිපල්ලාසො දිට්ඨිවිපල්ලාසො; අනත්තනි, භික්ඛවෙ, අත්තාති සඤ්ඤාවිපල්ලාසො චිත්තවිපල්ලාසො දිට්ඨිවිපල්ලාසො; අසුභෙ, භික්ඛවෙ, සුභන්ති සඤ්ඤාවිපල්ලාසො චිත්තවිපල්ලාසො දිට්ඨිවිපල්ලාසො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො සඤ්ඤාවිපල්ලාසා චිත්තවිපල්ලාසා දිට්ඨිවිපල්ලාසා.

49. „Es gibt diese vier Verkehrtheiten der Wahrnehmung, Verkehrtheiten des Geistes und Verkehrtheiten der Ansicht, ihr Mönche. Welche vier? Im Unbeständigen das Beständige zu sehen, ihr Mönche, ist eine Verkehrtheit der Wahrnehmung, des Geistes und der Ansicht. Im Leidvollen das Glückhafte zu sehen... im Nicht-Selbst ein Selbst zu sehen... im Unreinen das Schöne zu sehen, ist eine Verkehrtheit der Wahrnehmung, des Geistes und der Ansicht. Dies sind, ihr Mönche, die vier Verkehrtheiten der Wahrnehmung, des Geistes und der Ansicht.“

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, නසඤ්ඤාවිපල්ලාසා නචිත්තවිපල්ලාසා නදිට්ඨිවිපල්ලාසා. කතමෙ චත්තාරො? අනිච්චෙ, භික්ඛවෙ, අනිච්චන්ති නසඤ්ඤාවිපල්ලාසො නචිත්තවිපල්ලාසො නදිට්ඨිවිපල්ලාසො; දුක්ඛෙ, භික්ඛවෙ, දුක්ඛන්ති නසඤ්ඤාවිපල්ලාසො නචිත්තවිපල්ලාසො නදිට්ඨිවිපල්ලාසො; අනත්තනි, භික්ඛවෙ, අනත්තාති නසඤ්ඤාවිපල්ලාසො නචිත්තවිපල්ලාසො නදිට්ඨිවිපල්ලාසො; අසුභෙ, භික්ඛවෙ, අසුභන්ති නසඤ්ඤාවිපල්ලාසො නචිත්තවිපල්ලාසො නදිට්ඨිවිපල්ලාසො[Pg.362]. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො නසඤ්ඤාවිපල්ලාසා නචිත්තවිපල්ලාසා නදිට්ඨිවිපල්ලාසා’’ති.

„Es gibt diese vier Nicht-Verkehrtheiten der Wahrnehmung, Nicht-Verkehrtheiten des Geistes und Nicht-Verkehrtheiten der Ansicht, ihr Mönche. Welche vier? Im Unbeständigen das Unbeständige zu sehen, ihr Mönche, ist eine Nicht-Verkehrtheit der Wahrnehmung, des Geistes und der Ansicht. Im Leidvollen das Leidvolle... im Nicht-Selbst das Nicht-Selbst... im Unreinen das Unreine zu sehen, ist eine Nicht-Verkehrtheit der Wahrnehmung, des Geistes und der Ansicht. Dies sind, ihr Mönche, die vier Nicht-Verkehrtheiten der Wahrnehmung, des Geistes und der Ansicht.“ So sprach er.

‘‘අනිච්චෙ නිච්චසඤ්ඤිනො, දුක්ඛෙ ච සුඛසඤ්ඤිනො;

අනත්තනි ච අත්තාති, අසුභෙ සුභසඤ්ඤිනො;

මිච්ඡාදිට්ඨිහතා සත්තා, ඛිත්තචිත්තා විසඤ්ඤිනො.

„Die Wesen, die von der falschen Ansicht geschlagen sind, verwirrten Geistes und verkehrter Wahrnehmung, halten das Unbeständige für beständig und das Leidvolle für glückhaft; sie sehen im Nicht-Selbst ein Selbst und im Unreinen das Schöne.“

‘‘තෙ යොගයුත්තා මාරස්ස, අයොගක්ඛෙමිනො ජනා;

සත්තා ගච්ඡන්ති සංසාරං, ජාතිමරණගාමිනො.

„Diese Menschen sind an die Joche Māras gebunden, ohne Sicherheit vor den Jochen; jene Wesen gehen durch den Daseinskreislauf, dem Werden und Vergehen ausgeliefert.“

‘‘යදා ච බුද්ධා ලොකස්මිං, උප්පජ්ජන්ති පභඞ්කරා;

තෙ ඉමං ධම්මං පකාසෙන්ති, දුක්ඛූපසමගාමිනං.

„Doch wenn die Buddhas in der Welt erscheinen, die Lichtbringer, dann verkünden sie dieses Dhamma, das zur Beruhigung des Leidens führt.“

‘‘තෙසං සුත්වාන සප්පඤ්ඤා, සචිත්තං පච්චලද්ධා තෙ;

අනිච්චං අනිච්චතො දක්ඛුං, දුක්ඛමද්දක්ඛු දුක්ඛතො.

„Wenn jene Weisen dies gehört haben, gewinnen sie ihren Geist zurück; sie sehen das Unbeständige als unbeständig und das Leidvolle als leidvoll.“

‘‘අනත්තනි අනත්තාති, අසුභං අසුභතද්දසුං;

සම්මාදිට්ඨිසමාදානා, සබ්බං දුක්ඛං උපච්චගු’’න්ති. නවමං;

„Sie sehen das Nicht-Selbst als Nicht-Selbst und das Unreine als unrein; durch die Annahme der rechten Ansicht haben sie alles Leiden überwunden.“ (Das neunte Sutta.)

10. උපක්කිලෙසසුත්තං

10. Das Sutta über die Trübungen (Upakkilesa Sutta)

50. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, චන්දිමසූරියානං උපක්කිලෙසා, යෙහි උපක්කිලෙසෙහි උපක්කිලිට්ඨා චන්දිමසූරියා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති. කතමෙ චත්තාරො? අබ්භා, භික්ඛවෙ, චන්දිමසූරියානං උපක්කිලෙසා, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා චන්දිමසූරියා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

50. „Es gibt diese vier Trübungen von Mond und Sonne, ihr Mönche, durch welche getrübt Mond und Sonne nicht glühen, nicht strahlen und nicht leuchten. Welche vier? Wolken, ihr Mönche, sind eine Trübung von Mond und Sonne, durch die getrübt Mond und Sonne nicht glühen, nicht strahlen und nicht leuchten.“

‘‘මහිකා, භික්ඛවෙ, චන්දිමසූරියානං උපක්කිලෙසා, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා චන්දිමසූරියා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

„Nebel, ihr Mönche, ist eine Trübung von Mond und Sonne, durch den getrübt Mond und Sonne nicht glühen, nicht strahlen und nicht leuchten.“

‘‘ධූමො රජො, භික්ඛවෙ, චන්දිමසූරියානං උපක්කිලෙසො, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා චන්දිමසූරියා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

„Rauch und Staub, ihr Mönche, sind eine Trübung von Mond und Sonne, durch die getrübt Mond und Sonne nicht glühen, nicht strahlen und nicht leuchten.“

‘‘රාහු, භික්ඛවෙ, අසුරින්දො චන්දිමසූරියානං උපක්කිලෙසො, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා චන්දිමසූරියා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති. ඉමෙ ඛො[Pg.363], භික්ඛවෙ, චත්තාරො චන්දිමසූරියානං උපක්කිලෙසා, යෙහි උපක්කිලෙසෙහි උපක්කිලිට්ඨා චන්දිමසූරියා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

„Rāhu, der Fürst der Asuras, ihr Mönche, ist eine Trübung von Mond und Sonne, durch den getrübt Mond und Sonne nicht glühen, nicht strahlen und nicht leuchten. Dies sind, ihr Mönche, die vier Trübungen von Mond und Sonne, durch welche getrübt Mond und Sonne nicht glühen, nicht strahlen und nicht leuchten.“

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරොමෙ සමණබ්‍රාහ්මණානං උපක්කිලෙසා, යෙහි උපක්කිලෙසෙහි උපක්කිලිට්ඨා එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති. කතමෙ චත්තාරො? සන්ති, භික්ඛවෙ, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා සුරං පිවන්ති මෙරයං, සුරාමෙරයපානා අප්පටිවිරතා. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො සමණබ්‍රාහ්මණානං උපක්කිලෙසො, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

"Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier Trübungen der Asketen und Brahmanen, durch welche getrübt einige Asketen und Brahmanen nicht strahlen, nicht leuchten und keinen Glanz verbreiten. Welche vier? Da sind, ihr Mönche, einige Asketen und Brahmanen, die berauschende Getränke und Wein trinken und nicht vom Genuss berauschender Getränke und Wein ablassen. Dies, ihr Mönche, ist die erste Trübung der Asketen und Brahmanen, durch welche getrübt einige Asketen und Brahmanen nicht strahlen, nicht leuchten und keinen Glanz verbreiten."

‘‘සන්ති, භික්ඛවෙ, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්ති, මෙථුනස්මා ධම්මා අප්පටිවිරතා. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො සමණබ්‍රාහ්මණානං උපක්කිලෙසො, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

"Da sind, ihr Mönche, einige Asketen und Brahmanen, die den Beischlaf pflegen und nicht vom Beischlaf ablassen. Dies, ihr Mönche, ist die zweite Trübung der Asketen und Brahmanen, durch welche getrübt einige Asketen und Brahmanen nicht strahlen, nicht leuchten und keinen Glanz verbreiten."

‘‘සන්ති, භික්ඛවෙ, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා ජාතරූපරජතං සාදියන්ති, ජාතරූපරජතපටිග්ගහණා අප්පටිවිරතා. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො සමණබ්‍රාහ්මණානං උපක්කිලෙසො, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති.

"Da sind, ihr Mönche, einige Asketen und Brahmanen, die sich an Gold und Silber erfreuen und nicht von der Annahme von Gold und Silber ablassen. Dies, ihr Mönche, ist die dritte Trübung der Asketen und Brahmanen, durch welche getrübt einige Asketen und Brahmanen nicht strahlen, nicht leuchten und keinen Glanz verbreiten."

‘‘සන්ති, භික්ඛවෙ, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා මිච්ඡාජීවෙන ජීවන්ති, මිච්ඡාජීවා අප්පටිවිරතා. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො සමණබ්‍රාහ්මණානං උපක්කිලෙසො, යෙන උපක්කිලෙසෙන උපක්කිලිට්ඨා එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්ති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො සමණබ්‍රාහ්මණානං උපක්කිලෙසා, යෙහි උපක්කිලෙසෙහි උපක්කිලිට්ඨා එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපන්ති න භාසන්ති න විරොචන්තී’’ති.

"Da sind, ihr Mönche, einige Asketen und Brahmanen, die von falschem Lebensunterhalt leben und nicht von falschem Lebensunterhalt ablassen. Dies, ihr Mönche, ist die vierte Trübung der Asketen und Brahmanen, durch welche getrübt einige Asketen und Brahmanen nicht strahlen, nicht leuchten und keinen Glanz verbreiten. Dies, ihr Mönche, sind die vier Trübungen der Asketen und Brahmanen, durch welche getrübt einige Asketen und Brahmanen nicht strahlen, nicht leuchten und keinen Glanz verbreiten."

‘‘රාගදොසපරික්කිට්ඨා, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා;

අවිජ්ජානිවුතා පොසා, පියරූපාභිනන්දිනො.

"Befleckt von Gier und Hass sind einige Asketen und Brahmanen; Menschen, die von Unwissenheit umhüllt sind und an dem Gefälligen Gefallen finden."

‘‘සුරං පිවන්ති මෙරයං, පටිසෙවන්ති මෙථුනං;

රජතං ජාතරූපඤ්ච, සාදියන්ති අවිද්දසූ;

මිච්ඡාජීවෙන ජීවන්ති, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා.

"Sie trinken berauschende Getränke und Wein, pflegen den Beischlaf; unverständig nehmen sie Gold und Silber an; von falschem Lebensunterhalt leben einige Asketen und Brahmanen."

‘‘එතෙ [Pg.364] උපක්කිලෙසා වුත්තා, බුද්ධෙනාදිච්චබන්ධුනා;

යෙහි උපක්කිලෙසෙහි, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා;

න තපන්ති න භාසන්ති, අසුද්ධා සරජා මගා.

"Diese Trübungen wurden vom Buddha, dem Verwandten der Sonne, verkündet; durch diese Trübungen strahlen einige Asketen und Brahmanen nicht, sie leuchten nicht; unrein, staubbedeckt sind sie wie das Wild im Wald."

‘‘අන්ධකාරෙන ඔනද්ධා, තණ්හාදාසා සනෙත්තිකා;

වඩ්ඪෙන්ති කටසිං ඝොරං, ආදියන්ති පුනබ්භව’’න්ති. දසමං;

"Von Finsternis umwoben, Sklaven des Verlangens, mit dem Strick des Begehrens gebunden; sie vergrößern den schrecklichen Friedhof der Wiedergeburten und nehmen immer wieder neues Werden an."

රොහිතස්සවග්ගො පඤ්චමො.

Das fünfte Kapitel, das Rohitassa-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon lautet:

සමාධිපඤ්හා ද්වෙ කොධා, රොහිතස්සාපරෙ දුවෙ;

සුවිදූරවිසාඛවිපල්ලාසා, උපක්කිලෙසෙන තෙ දසාති.

Samādhi, Fragen, zwei über den Zorn, zwei weitere über Rohitassa; Suvidūra, Visākha, Vipallāsa und Upakkilesa – das sind die zehn Lehrreden.

පඨමපණ්ණාසකං සමත්තං.

Das erste Fünfziger-Buch ist beendet.

2. දුතියපණ්ණාසකං

2. Das zweite Fünfziger-Buch.

(6) 1. පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගො

(6) 1. Das Kapitel über die Ströme des Verdienstes.

1. පඨමපුඤ්ඤාභිසන්දසුත්තං

1. Die erste Lehrrede über die Ströme des Verdienstes.

51. සාවත්ථිනිදානං[Pg.365]. චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුඤ්ඤාභිසන්දා කුසලාභිසන්දා සුඛස්සාහාරා සොවග්ගිකා සුඛවිපාකා සග්ගසංවත්තනිකා ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො? යස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චීවරං පරිභුඤ්ජමානො අප්පමාණං චෙතොසමාධිං උපසම්පජ්ජ විහරති, අප්පමාණො තස්ස පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති.

51. Ort der Einleitung: Sāvatthī. "Diese vier, ihr Mönche, sind Ströme des Verdienstes, Ströme des Heilsamen, die Glück bringen, zum Himmel führen, eine glückliche Reife haben, zur Wiedergeburt im Himmel gereichen und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führen. Welche vier? Wenn, ihr Mönche, ein Mönch das Gewand eines Spenders gebraucht und dabei in unermesslicher geistiger Konzentration verweilt, dann gereicht jenem Spender dieser unermessliche Strom des Verdienstes, der Strom des Heilsamen, der Glück bringt, zum Himmel führt, eine glückliche Reife hat und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt."

‘‘යස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජමානො අප්පමාණං චෙතොසමාධිං උපසම්පජ්ජ විහරති, අප්පමාණො තස්ස පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති.

"Wenn, ihr Mönche, ein Mönch die Almosen-Speise eines Spenders genießt und dabei in unermesslicher geistiger Konzentration verweilt, dann gereicht jenem Spender dieser unermessliche Strom des Verdienstes, der Strom des Heilsamen, der Glück bringt, zum Himmel führt, eine glückliche Reife hat und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt."

‘‘යස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සෙනාසනං පරිභුඤ්ජමානො අප්පමාණං චෙතොසමාධිං උපසම්පජ්ජ විහරති, අප්පමාණො තස්ස පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති.

"Wenn, ihr Mönche, ein Mönch die Wohnstätte eines Spenders nutzt und dabei in unermesslicher geistiger Konzentration verweilt, dann gereicht jenem Spender dieser unermessliche Strom des Verdienstes, der Strom des Heilsamen, der Glück bringt, zum Himmel führt, eine glückliche Reife hat und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt."

‘‘යස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරං පරිභුඤ්ජමානො අප්පමාණං චෙතොසමාධිං උපසම්පජ්ජ විහරති, අප්පමාණො තස්ස පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුඤ්ඤාභිසන්දා කුසලාභිසන්දා සුඛස්සාහාරා සොවග්ගිකා සුඛවිපාකා සග්ගසංවත්තනිකා ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තන්ති.

"Wenn, ihr Mönche, ein Mönch die Arznei-Requisiten für Kranke eines Spenders gebraucht und dabei in unermesslicher geistiger Konzentration verweilt, dann gereicht jenem Spender dieser unermessliche Strom des Verdienstes, der Strom des Heilsamen, der Glück bringt, zum Himmel führt, eine glückliche Reife hat und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Ströme des Verdienstes, Ströme des Heilsamen, die Glück bringen, zum Himmel führen, eine glückliche Reife haben und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führen."

‘‘ඉමෙහි ච පන, භික්ඛවෙ, චතූහි පුඤ්ඤාභිසන්දෙහි කුසලාභිසන්දෙහි සමන්නාගතස්ස අරියසාවකස්ස න සුකරං පුඤ්ඤස්ස පමාණං ගහෙතුං – ‘එත්තකො [Pg.366] පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තතී’ති. අථ ඛො අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යො අප්පමෙය්‍යො මහාපුඤ්ඤක්ඛන්ධොත්වෙව සඞ්ඛ්‍යං ගච්ඡති.

"Es ist nicht leicht, ihr Mönche, das Maß des Verdienstes eines edlen Schülers zu fassen, der mit diesen vier Strömen des Verdienstes und Strömen des Heilsamen ausgestattet ist, in dem Sinne: 'So groß ist dieser Strom des Verdienstes, der Strom des Heilsamen, der Glück bringt, zum Himmel führt, eine glückliche Reife hat und zum Erwünschten, Lieben, Angenehmen, zum Wohlergehen und zum Glück führt.' Vielmehr wird es einfach als eine unzählbare, unermessliche, große Masse an Verdienst bezeichnet."

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මහාසමුද්දෙ න සුකරං උදකස්ස පමාණං ගහෙතුං – ‘එත්තකානි උදකාළ්හකානීති වා, එත්තකානි උදකාළ්හකසතානීති වා, එත්තකානි උදකාළ්හකසහස්සානීති වා, එත්තකානි උදකාළ්හකසතසහස්සානීති වා’, අථ ඛො අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යො අප්පමෙය්‍යො මහාඋදකක්ඛන්ධොත්වෙව සඞ්ඛ්‍යං ගච්ඡති; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, ඉමෙහි චතූහි පුඤ්ඤාභිසන්දෙහි කුසලාභිසන්දෙහි සමන්නාගතස්ස අරියසාවකස්ස න සුකරං පුඤ්ඤස්ස පමාණං ගහෙතුං – ‘එත්තකො පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තතී’ති. අථ ඛො අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යො අප්පමෙය්‍යො මහාපුඤ්ඤක්ඛන්ධොත්වෙව සඞ්ඛ්‍යං ගච්ඡතී’’ති.

„Mönche, so wie es im großen Ozean nicht leicht ist, das Maß des Wassers zu bestimmen – sei es als ‚so viele Maß Wasser‘ oder ‚so viele hundert Maß Wasser‘ oder ‚so viele tausend Maß Wasser‘ oder ‚so viele hunderttausend Maß Wasser‘ –, sondern er vielmehr als eine unzählbare, unermessliche, gewaltige Wassermasse gilt; ebenso, Mönche, ist es bei einem edlen Schüler, der mit diesen vier Strömen des Verdienstes, Strömen des Heilsamen, ausgestattet ist, nicht leicht, das Maß des Verdienstes zu bestimmen – ‚ein so großes Maß an Verdienststrom, an Strom des Heilsamen, der Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, zum Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereicht‘. Vielmehr gilt er als eine unzählbare, unermessliche, gewaltige Verdienstmasse.“

‘‘මහොදධිං අපරිමිතං මහාසරං,බහුභෙරවං රතනවරානමාලයං ;

නජ්ජො යථා නරගණසඞ්ඝසෙවිතා,පුථූ සවන්තී උපයන්ති සාගරං.

„Dem großen Ozean, dem unermesslichen, dem gewaltigen Gewässer, dem an vielen Schrecken reichen, dem Hort herrlicher Schätze, nähern sich die Flüsse, von Scharen von Menschen und Göttern besucht, und fließen reichlich in das Meer.“

‘‘එවං නරං අන්නදපානවත්ථදං,සෙය්‍යානිසජ්ජත්ථරණස්ස දායකං;

පුඤ්ඤස්ස ධාරා උපයන්ති පණ්ඩිතං,නජ්ජො යථා වාරිවහාව සාගර’’න්ති. පඨමං;

„Ebenso nähern sich die Ströme des Verdienstes dem weisen Menschen, der Speise, Trank und Kleidung gibt, der Geber von Lagerstatt, Sitz und Decke ist – so wie die wasserführenden Flüsse zum Ozean fließen.“

2. දුතියපුඤ්ඤාභිසන්දසුත්තං

2. Dutiyapuññābhisandasutta – Die zweite Lehrrede über die Ströme des Verdienstes

52. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුඤ්ඤාභිසන්දා කුසලාභිසන්දා සුඛස්සාහාරා සොවග්ගිකා සුඛවිපාකා සග්ගසංවත්තනිකා ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, අරියසාවකො [Pg.367] බුද්ධෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති – ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’ති. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති.

52. „Diese vier, Mönche, sind Ströme des Verdienstes, Ströme des Heilsamen, die Glück bringen, himmlisch sind, Glück als Reife haben, zum Himmel führen und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereichen. Welche vier? Da, Mönche, ist der edle Schüler mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha ausgestattet: ‚Dieser Erhabene ist wahrlich ein Heiliger, vollkommen Erwacht am Eigenen, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glücksgänger, ein Weltkenner, ein unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erwachter, ein Erhabener.‘ Dies, Mönche, ist der erste Strom des Verdienstes, Strom des Heilsamen, der Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, zum Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereicht.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, අරියසාවකො ධම්මෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති – ‘ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො සන්දිට්ඨිකො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’ති. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති.

„Des Weiteren, Mönche, ist der edle Schüler mit unerschütterlichem Vertrauen zum Dhamma ausgestattet: ‚Wohlverkündet ist vom Erhabenen die Lehre, unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend, von den Weisen jeder für sich selbst zu erkennen.‘ Dies, Mönche, ist der zweite Strom des Verdienstes, Strom des Heilsamen, der Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, zum Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereicht.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, අරියසාවකො සඞ්ඝෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති – ‘සුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, උජුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, ඤායප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, සාමීචිප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, යදිදං චත්තාරි පුරිසයුගානි අට්ඨ පුරිසපුග්ගලා, එස භගවතො සාවකසඞ්ඝො ආහුනෙය්‍යො පාහුනෙය්‍යො දක්ඛිණෙය්‍යො අඤ්ජලිකරණීයො අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’ති. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති.

„Des Weiteren, Mönche, ist der edle Schüler mit unerschütterlichem Vertrauen zum Sangha ausgestattet: ‚Gerecht gewandelt ist die Jüngerschar des Erhabenen, aufrecht gewandelt... pflichtgemäß gewandelt... ordnungsgemäß gewandelt ist die Jüngerschar des Erhabenen, nämlich die vier Paare von Menschen, die acht Arten von Personen; diese Jüngerschar des Erhabenen ist würdig der Gaben, würdig der Gastfreundschaft, würdig der Opfergaben, würdig des ehrerbietigen Grußes, ein unvergleichliches Feld für Verdienst in der Welt.‘ Dies, Mönche, ist der dritte Strom des Verdienstes, Strom des Heilsamen, der Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, zum Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereicht.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, අරියසාවකො අරියකන්තෙහි සීලෙහි සමන්නාගතො හොති අඛණ්ඩෙහි අච්ඡිද්දෙහි අසබලෙහි අකම්මාසෙහි භුජිස්සෙහි විඤ්ඤුප්පසත්ථෙහි අපරාමට්ඨෙහි සමාධිසංවත්තනිකෙහි. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො පුඤ්ඤාභිසන්දො කුසලාභිසන්දො සුඛස්සාහාරො සොවග්ගිකො සුඛවිපාකො සග්ගසංවත්තනිකො ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුඤ්ඤාභිසන්දා කුසලාභිසන්දා සුඛස්සාහාරා සොවග්ගිකා සුඛවිපාකා සග්ගසංවත්තනිකා ඉට්ඨාය කන්තාය මනාපාය හිතාය සුඛාය සංවත්තන්තී’’ති.

„Des Weiteren, Mönche, ist der edle Schüler mit Tugenden ausgestattet, die den Edlen lieb sind, die unversehrt sind, ohne Löcher, ohne Flecken, ohne Makel, die befreien, von den Weisen gepriesen, unangetastet von falschen Ansichten und zur Konzentration führend. Dies, Mönche, ist der vierte Strom des Verdienstes, Strom des Heilsamen, der Glück bringt, himmlisch ist, Glück als Reife hat, zum Himmel führt und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereicht. Dies sind, Mönche, die vier Ströme des Verdienstes, Ströme des Heilsamen, die Glück bringen, himmlisch sind, Glück als Reife haben, zum Himmel führen und zum Erwünschten, Geliebten, Angenehmen, zum Segen und zum Glück gereichen.“

‘‘යස්ස [Pg.368] සද්ධා තථාගතෙ, අචලා සුප්පතිට්ඨිතා;

සීලඤ්ච යස්ස කල්‍යාණං, අරියකන්තං පසංසිතං.

„Wessen Vertrauen in den Tathāgata unerschütterlich und fest begründet ist, und wessen Tugend gut ist, den Edlen lieb und gepriesen;“

‘‘සඞ්ඝෙ පසාදො යස්සත්ථි, උජුභූතඤ්ච දස්සනං;

අදලිද්දොති තං ආහු, අමොඝං තස්ස ජීවිතං.

„wer Vertrauen in den Sangha hat und wessen Einsicht aufrichtig geworden ist – den nennt man ‚nicht arm‘, sein Leben ist nicht vergeblich.“

‘‘තස්මා සද්ධඤ්ච සීලඤ්ච, පසාදං ධම්මදස්සනං;

අනුයුඤ්ජෙථ මෙධාවී, සරං බුද්ධාන සාසන’’න්ති. දුතියං;

„Darum sollte der Weise Vertrauen und Tugend, Zuversicht und die Schau des Dhamma pflegen, eingedenk der Lehre der Buddhas.“

3. පඨමසංවාසසුත්තං

3. Paṭhamasaṃvāsasutta – Die erste Lehrrede über das Zusammenleben

53. එකං සමයං භගවා අන්තරා ච මධුරං අන්තරා ච වෙරඤ්ජං අද්ධානමග්ගප්පටිපන්නො හොති. සම්බහුලාපි ඛො ගහපතී ච ගහපතානියො ච අන්තරා ච මධුරං අන්තරා ච වෙරඤ්ජං අද්ධානමග්ගප්පටිපන්නා හොන්ති. අථ ඛො භගවා මග්ගා ඔක්කම්ම අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ ( ) නිසීදි. අද්දසංසු ඛො ගහපතී ච ගහපතානියො ච භගවන්තං අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ නිසින්නං. දිස්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නෙ ඛො තෙ ගහපතී ච ගහපතානියො ච භගවා එතදවොච –

53. Zu einer Zeit wanderte der Erhabene auf der Landstraße zwischen Madhura und Verañja. Auch viele Hausväter und Hausmütter wanderten auf der Landstraße zwischen Madhura und Verañja. Da bog der Erhabene vom Weg ab und setzte sich am Fuße eines Baumes nieder. Die Hausväter und Hausmütter sahen den Erhabenen am Fuße eines Baumes sitzen. Als sie ihn sahen, begaben sie sich dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, begrüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zu den so zur Seite sitzenden Hausvätern und Hausmüttern sprach der Erhabene so:

‘‘චත්තාරොමෙ, ගහපතයො, සංවාසා. කතමෙ චත්තාරො? ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති.

„Es gibt, Hausväter, diese vier Arten des Zusammenlebens. Welche vier? Ein Toter lebt zusammen mit einer Toten; ein Toter lebt zusammen mit einer Göttin; ein Gott lebt zusammen mit einer Toten; ein Gott lebt zusammen mit einer Göttin.“

‘‘කථඤ්ච, ගහපතයො, ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති? ඉධ, ගහපතයො, සාමිකො හොති පාණාතිපාතී අදින්නාදායී කාමෙසුමිච්ඡාචාරී මුසාවාදී සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායී දුස්සීලො පාපධම්මො මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියාපිස්ස හොති පාණාතිපාතිනී අදින්නාදායිනී කාමෙසුමිච්ඡාචාරිනී මුසාවාදිනී සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායිනී දුස්සීලා පාපධම්මා මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, ගහපතයො, ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති.

Und wie, ihr Hausväter, lebt ein Leichnam mit einem Leichnam zusammen? Da ist, Hausväter, der Ehemann einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im sexuellen Fehlverhalten übt, lügt, berauschende Getränke wie Wein und Spirituosen trinkt, die zur Nachlässigkeit führen; er ist tugendlos, von schlechter Natur und bewohnt sein Haus mit einem vom Schmutz des Geizes befallenen Geist; er ist einer, der Asketen und Brahmanen schmäht und beschimpft. Auch seine Ehefrau ist eine, die Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im sexuellen Fehlverhalten übt, lügt, berauschende Getränke wie Wein und Spirituosen trinkt, die zur Nachlässigkeit führen; sie ist tugendlos, von schlechter Natur und bewohnt das Haus mit einem vom Schmutz des Geizes befallenen Geist; sie schmäht und beschimpft Asketen und Brahmanen. So, Hausväter, lebt ein Leichnam mit einem Leichnam zusammen.

‘‘කථඤ්ච[Pg.369], ගහපතයො, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති? ඉධ, ගහපතයො, සාමිකො හොති පාණාතිපාතී අදින්නාදායී කාමෙසුමිච්ඡාචාරී මුසාවාදී සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායී දුස්සීලො පාපධම්මො මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියා ඛ්වස්ස හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතා අදින්නාදානා පටිවිරතා කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතා මුසාවාදා පටිවිරතා සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතා සීලවතී කල්‍යාණධම්මා විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, ගහපතයො, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති.

Und wie, ihr Hausväter, lebt ein Leichnam mit einer Göttin zusammen? Da ist, Hausväter, der Ehemann einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im sexuellen Fehlverhalten übt, lügt, berauschende Getränke wie Wein und Spirituosen trinkt, die zur Nachlässigkeit führen; er ist tugendlos, von schlechter Natur und bewohnt sein Haus mit einem vom Schmutz des Geizes befallenen Geist; er ist einer, der Asketen und Brahmanen schmäht und beschimpft. Seine Ehefrau hingegen ist eine, die das Töten von Lebewesen unterlässt, das Nehmen von Nichtgegebenem unterlässt, sexuelles Fehlverhalten unterlässt, das Lügen unterlässt und den Genuss von berauschenden Getränken wie Wein und Spirituosen, die zur Nachlässigkeit führen, unterlässt; sie ist tugendhaft, von guter Natur und bewohnt das Haus mit einem Geist, der frei vom Schmutz des Geizes ist; sie schmäht oder beschimpft Asketen und Brahmanen nicht. So, Hausväter, lebt ein Leichnam mit einer Göttin zusammen.

‘‘කථඤ්ච, ගහපතයො, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති? ඉධ, ගහපතයො, සාමිකො හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතො අදින්නාදානා පටිවිරතො කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො මුසාවාදා පටිවිරතො සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො සීලවා කල්‍යාණධම්මො විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියා ඛ්වස්ස හොති පාණාතිපාතිනී…පෙ… සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායිනී දුස්සීලා පාපධම්මා මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, ගහපතයො, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති.

Und wie, ihr Hausväter, lebt ein Gott mit einem Leichnam zusammen? Da ist, Hausväter, der Ehemann einer, der das Töten von Lebewesen unterlässt, das Nehmen von Nichtgegebenem unterlässt, sexuelles Fehlverhalten unterlässt, das Lügen unterlässt und den Genuss von berauschenden Getränken wie Wein und Spirituosen, die zur Nachlässigkeit führen, unterlässt; er ist tugendhaft, von guter Natur und bewohnt das Haus mit einem Geist, der frei vom Schmutz des Geizes ist; er schmäht oder beschimpft Asketen und Brahmanen nicht. Seine Ehefrau hingegen ist eine, die Lebewesen tötet ... (wie oben) ... berauschende Getränke trinkt, die zur Nachlässigkeit führen; sie ist tugendlos, von schlechter Natur und bewohnt das Haus mit einem vom Schmutz des Geizes befallenen Geist; sie schmäht und beschimpft Asketen und Brahmanen. So, Hausväter, lebt ein Gott mit einem Leichnam zusammen.

‘‘කථඤ්ච, ගහපතයො, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති? ඉධ, ගහපතයො, සාමිකො හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතො…පෙ… සීලවා කල්‍යාණධම්මො විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියාපිස්ස හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතා…පෙ… සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතා සීලවතී කල්‍යාණධම්මා විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, ගහපතයො, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති. ඉමෙ ඛො, ගහපතයො, චත්තාරො සංවාසා’’ති.

Und wie, ihr Hausväter, lebt ein Gott mit einer Göttin zusammen? Da ist, Hausväter, der Ehemann einer, der das Töten von Lebewesen unterlässt ... (wie oben) ... er ist tugendhaft, von guter Natur und bewohnt das Haus mit einem Geist, der frei vom Schmutz des Geizes ist; er schmäht oder beschimpft Asketen und Brahmanen nicht. Auch seine Ehefrau ist eine, die das Töten von Lebewesen unterlässt ... (wie oben) ... den Genuss von berauschenden Getränken unterlässt; sie ist tugendhaft, von guter Natur und bewohnt das Haus mit einem Geist, der frei vom Schmutz des Geizes ist; sie schmäht oder beschimpft Asketen und Brahmanen nicht. So, Hausväter, lebt ein Gott mit einer Göttin zusammen. Dies, ihr Hausväter, sind die vier Arten des Zusammenlebens.

‘‘උභො ච හොන්ති දුස්සීලා, කදරියා පරිභාසකා;

තෙ හොන්ති ජානිපතයො, ඡවා සංවාසමාගතා.

Wenn beide tugendlos sind, geizig und Schmähler, dann sind sie ein Ehepaar, das als Leichname zusammengekommen ist.

‘‘සාමිකො [Pg.370] හොති දුස්සීලො, කදරියො පරිභාසකො;

භරියා සීලවතී හොති, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරා;

සාපි දෙවී සංවසති, ඡවෙන පතිනා සහ.

Der Ehemann ist tugendlos, geizig und ein Schmähler; die Ehefrau aber ist tugendhaft, freigebig und ohne Geiz. Sie ist eine Göttin, die mit einem Leichnam als Gatten zusammenlebt.

‘‘සාමිකො සීලවා හොති, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරො;

භරියා හොති දුස්සීලා, කදරියා පරිභාසිකා;

සාපි ඡවා සංවසති, දෙවෙන පතිනා සහ.

Der Ehemann ist tugendhaft, freigebig und ohne Geiz; die Ehefrau aber ist tugendlos, geizig und eine Schmählerin. Sie ist ein Leichnam, die mit einem Gott als Gatten zusammenlebt.

‘‘උභො සද්ධා වදඤ්ඤූ ච, සඤ්ඤතා ධම්මජීවිනො;

තෙ හොන්ති ජානිපතයො, අඤ්ඤමඤ්ඤං පියංවදා.

Sind beide voller Vertrauen und freigebig, beherrscht und ein rechtschaffenes Leben führend, dann sind sie ein Ehepaar, das liebevolle Worte zueinander spricht.

‘‘අත්ථාසං පචුරා හොන්ති, ඵාසුකං උපජායති;

අමිත්තා දුම්මනා හොන්ති, උභින්නං සමසීලිනං.

Viel Segen kommt ihnen zugute, Wohlbefinden entsteht; die Feinde der beiden, die in gleicher Tugend leben, sind betrübt.

‘‘ඉධ ධම්මං චරිත්වාන, සමසීලබ්බතා උභො;

නන්දිනො දෙවලොකස්මිං, මොදන්ති කාමකාමිනො’’ති. තතියං;

Nachdem sie hier in der Welt das Dhamma praktiziert haben, beide von gleicher Tugend und gleichem Gelübde, erfreuen sie sich in der Götterwelt und genießen voller Wonne die Erfüllung ihrer Wünsche. (Das dritte Sutta ist beendet.)

4. දුතියසංවාසසුත්තං

4. Das zweite Sutta über das Zusammenleben (Dutiyasaṃvāsasutta).

54. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, සංවාසා. කතමෙ චත්තාරො? ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති.

54. „Es gibt diese vier Arten des Zusammenlebens, ihr Mönche. Welche vier? Ein Leichnam lebt mit einem Leichnam zusammen, ein Leichnam lebt mit einer Göttin zusammen, ein Gott lebt mit einem Leichnam zusammen und ein Gott lebt mit einer Göttin zusammen.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.371], භික්ඛවෙ, ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති. ඉධ, භික්ඛවෙ, සාමිකො හොති පාණාතිපාතී අදින්නාදායී කාමෙසුමිච්ඡාචාරී මුසාවාදී පිසුණවාචො ඵරුසවාචො සම්ඵප්පලාපී අභිජ්ඣාලු බ්‍යාපන්නචිත්තො මිච්ඡාදිට්ඨිකො දුස්සීලො පාපධම්මො මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියාපිස්ස හොති පාණාතිපාතිනී අදින්නාදායිනී කාමෙසුමිච්ඡාචාරිනී මුසාවාදිනී පිසුණවාචා ඵරුසවාචා සම්ඵප්පලාපිනී අභිජ්ඣාලුනී බ්‍යාපන්නචිත්තා මිච්ඡාදිට්ඨිකා දුස්සීලා පාපධම්මා මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, ඡවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති.

„Und wie, ihr Mönche, lebt ein Leichnam mit einem Leichnam zusammen? Da ist, Mönche, der Ehemann einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im sexuellen Fehlverhalten übt, lügt, verleumderische Reden führt, harsche Worte spricht, leeres Geschwätz von sich gibt, habsüchtig ist, böswillig gesinnt ist, falsche Ansichten hegt, tugendlos ist und von schlechter Natur; er bewohnt sein Haus mit einem vom Schmutz des Geizes befallenen Geist und schmäht und beschimpft Asketen und Brahmanen. Auch seine Ehefrau ist eine, die Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im sexuellen Fehlverhalten übt, lügt, verleumderische Reden führt, harsche Worte spricht, leeres Geschwätz von sich gibt, habsüchtig ist, böswillig gesinnt ist, falsche Ansichten hegt, tugendlos ist und von schlechter Natur; sie bewohnt ihr Haus mit einem vom Schmutz des Geizes befallenen Geist und schmäht und beschimpft Asketen und Brahmanen. So, ihr Mönche, lebt ein Leichnam mit einem Leichnam zusammen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති? ඉධ, භික්ඛවෙ, සාමිකො හොති පාණාතිපාතී…පෙ… මිච්ඡාදිට්ඨිකො දුස්සීලො පාපධම්මො මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියා ඛ්වස්ස හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතා අදින්නාදානා පටිවිරතා කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතා මුසාවාදා පටිවිරතා පිසුණාය වාචාය පටිවිරතා ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතා සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතා අනභිජ්ඣාලුනී අබ්‍යාපන්නචිත්තා සම්මාදිට්ඨිකා සීලවතී කල්‍යාණධම්මා විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, ඡවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති.

„Und wie, ihr Mönche, lebt ein Toter mit einer Göttin zusammen? Da ist, ihr Mönche, ein Ehemann ein Mörder von Lebewesen... [wie zuvor] ... von falscher Ansicht, sittenlos und von böser Natur; mit einem vom Fleck des Geizes besessenen Geist bewohnt er das Haus, ein Schmäher und Beleidiger von Asketen und Brahmanen. Seine Ehefrau hingegen enthält sich vom Töten von Lebewesen, enthält sich vom Nehmen des Nichtgegebenen, enthält sich von sexuellem Fehlverhalten, enthält sich von der Lüge, enthält sich von verleumderischer Rede, enthält sich von harter Rede, enthält sich von leerem Geschwätz; sie ist nicht habgierig, von wohlwollendem Geist, von rechter Ansicht, tugendhaft und von guter Natur; mit einem vom Fleck des Geizes befreiten Geist bewohnt sie das Haus, keine Schmäherin oder Beleidigerin von Asketen und Brahmanen. So, ihr Mönche, lebt ein Toter mit einer Göttin zusammen."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති? ඉධ, භික්ඛවෙ, සාමිකො හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතො අදින්නාදානා පටිවිරතො කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො මුසාවාදා පටිවිරතො පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො අනභිජ්ඣාලු අබ්‍යාපන්නචිත්තො සම්මාදිට්ඨිකො සීලවා කල්‍යාණධම්මො විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියා ඛ්වස්ස හොති පාණාතිපාතිනී…පෙ… මිච්ඡාදිට්ඨිකා දුස්සීලා පාපධම්මා මච්ඡෙරමලපරියුට්ඨිතෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවො ඡවාය සද්ධිං සංවසති.

„Und wie, ihr Mönche, lebt ein Gott mit einer Toten zusammen? Da ist, ihr Mönche, ein Ehemann einer, der sich vom Töten von Lebewesen enthält, sich vom Nehmen des Nichtgegebenen enthält, sich von sexuellem Fehlverhalten enthält, sich von der Lüge enthält, sich von verleumderischer Rede enthält, sich von harter Rede enthält, sich von leerem Geschwätz enthält; er ist nicht habgierig, von wohlwollendem Geist, von rechter Ansicht, tugendhaft und von guter Natur; mit einem vom Fleck des Geizes befreiten Geist bewohnt er das Haus, kein Schmäher oder Beleidiger von Asketen und Brahmanen. Seine Ehefrau hingegen ist eine Mörderin von Lebewesen... [wie zuvor] ... von falscher Ansicht, sittenlos und von böser Natur; mit einem vom Fleck des Geizes besessenen Geist bewohnt sie das Haus, eine Schmäherin und Beleidigerin von Asketen und Brahmanen. So, ihr Mönche, lebt ein Gott mit einer Toten zusammen."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති? ඉධ, භික්ඛවෙ, සාමිකො හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතො…පෙ… සම්මාදිට්ඨිකො සීලවා කල්‍යාණධම්මො විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසකපරිභාසකො සමණබ්‍රාහ්මණානං; භරියාපිස්ස හොති පාණාතිපාතා පටිවිරතා…පෙ… සම්මාදිට්ඨිකා සීලවතී කල්‍යාණධම්මා විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති අනක්කොසිකපරිභාසිකා සමණබ්‍රාහ්මණානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවො දෙවියා සද්ධිං සංවසති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො සංවාසා’’ති.

„Und wie, ihr Mönche, lebt ein Gott mit einer Göttin zusammen? Da ist, ihr Mönche, ein Ehemann einer, der sich vom Töten von Lebewesen enthält... [wie zuvor] ... von rechter Ansicht, tugendhaft und von guter Natur; mit einem vom Fleck des Geizes befreiten Geist bewohnt er das Haus, kein Schmäher oder Beleidiger von Asketen und Brahmanen. Auch seine Ehefrau enthält sich vom Töten von Lebewesen... [wie zuvor] ... ist von rechter Ansicht, tugendhaft und von guter Natur; mit einem vom Fleck des Geizes befreiten Geist bewohnt sie das Haus, keine Schmäherin oder Beleidigerin von Asketen und Brahmanen. So, ihr Mönche, lebt ein Gott mit einer Göttin zusammen. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten des Zusammenlebens."

‘‘උභො ච හොන්ති දුස්සීලා, කදරියා පරිභාසකා;

තෙ හොන්ති ජානිපතයො, ඡවා සංවාසමාගතා.

„Wenn beide sittenlos sind, geizig und schmähend, dann sind diese Eheleute als Tote zum Zusammenleben zusammengekommen."

‘‘සාමිකො [Pg.372] හොති දුස්සීලො, කදරියො පරිභාසකො;

භරියා සීලවතී හොති, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරා;

සාපි දෙවී සංවසති, ඡවෙන පතිනා සහ.

„Ist der Ehemann sittenlos, geizig und schmähend, die Ehefrau aber tugendhaft, gütig und frei von Geiz, so lebt diese Göttin mit einem Gatten zusammen, der ein Toter ist."

‘‘සාමිකො සීලවා හොති, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරො;

භරියා හොති දුස්සීලා, කදරියා පරිභාසිකා;

සාපි ඡවා සංවසති, දෙවෙන පතිනා සහ.

„Ist der Ehemann tugendhaft, gütig und frei von Geiz, die Ehefrau aber sittenlos, geizig und schmähend, so lebt diese Tote mit einem Gatten zusammen, der ein Gott ist."

‘‘උභො සද්ධා වදඤ්ඤූ ච, සඤ්ඤතා ධම්මජීවිනො;

තෙ හොන්ති ජානිපතයො, අඤ්ඤමඤ්ඤං පියංවදා.

„Sind beide voll Vertrauen und gütig, gezügelt und führen ein Leben gemäß der Lehre, so sind diese Eheleute einander liebevolle Worte sagend."

‘‘අත්ථාසං පචුරා හොන්ති, ඵාසුකං උපජායති;

අමිත්තා දුම්මනා හොන්ති, උභින්නං සමසීලිනං.

„Ihnen erwächst reichlich Segen, und Wohlbefinden stellt sich ein; die Feinde sind betrübt über beide, die von gleicher Sittlichkeit sind."

‘‘ඉධ ධම්මං චරිත්වාන, සමසීලබ්බතා උභො;

නන්දිනො දෙවලොකස්මිං, මොදන්ති කාමකාමිනො’’ති. චතුත්ථං;

„Nachdem sie hier gemäß der Lehre gewandelt sind, beide von gleicher Sittlichkeit und Tugend, erfreuen sie sich in der Götterwelt, indem sie ihre Wünsche erfüllt finden.“ Dies war das vierte Sutta.

5. පඨමසමජීවීසුත්තං

5. Das erste Sutta über das Zusammenleben in Gleichheit (Paṭhamasamajīvīsuttaṃ)

55. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා භග්ගෙසු විහරති සුසුමාරගිරෙ භෙසකළාවනෙ මිගදායෙ. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන නකුලපිතුනො ගහපතිස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. අථ ඛො නකුලපිතා ච ගහපති නකුලමාතා ච ගහපතානී යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නො ඛො නකුලපිතා ගහපති භගවන්තං එතදවොච –

55. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Bhaggas auf dem Krokodilshügel im Bhesakaḷā-Hain, dem Wildpark. Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zum Haus des Hausvaters Nakulapitā; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Da begaben sich der Hausvater Nakulapitā und die Hausfrau Nakulamātā dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Hausvater Nakulapitā zum Erhabenen:

‘‘යතො මෙ, භන්තෙ, නකුලමාතා ගහපතානී දහරස්සෙව දහරා ආනීතා, නාභිජානාමි නකුලමාතරං ගහපතානිං මනසාපි අතිචරිතා, කුතො පන කායෙන! ඉච්ඡෙය්‍යාම මයං, භන්තෙ, දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතු’’න්ති. නකුලමාතාපි ඛො ගහපතානී භගවන්තං එතදවොච – ‘‘යතොහං, භන්තෙ, නකුලපිතුනො ගහපතිස්ස දහරස්සෙව දහරා ආනීතා, නාභිජානාමි නකුලපිතරං ගහපතිං මනසාපි අතිචරිතා, කුතො පන කායෙන! ඉච්ඡෙය්‍යාම මයං, භන්තෙ[Pg.373], දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතු’’න්ති.

„Seitdem mir, Herr, die Hausfrau Nakulamātā als junge Frau einem jungen Mann zugeführt wurde, kann ich mich nicht erinnern, Nakulamātā auch nur im Geist hintergangen zu haben, geschweige denn mit dem Körper! Wir wünschen uns, Herr, einander sowohl in diesem gegenwärtigen Leben zu sehen als auch im jenseitigen Leben wiederzusehen.“ Auch die Hausfrau Nakulamātā sprach zum Erhabenen: „Seitdem ich, Herr, dem Hausvater Nakulapitā als junge Frau einem jungen Mann zugeführt wurde, kann ich mich nicht erinnern, den Hausvater Nakulapitā auch nur im Geist hintergangen zu haben, geschweige denn mit dem Körper! Wir wünschen uns, Herr, einander sowohl in diesem gegenwärtigen Leben zu sehen als auch im jenseitigen Leben wiederzusehen.“

‘‘ආකඞ්ඛෙය්‍යුං චෙ, ගහපතයො, උභො ජානිපතයො දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං උභොව අස්සු සමසද්ධා සමසීලා සමචාගා සමපඤ්ඤා, තෙ දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සන්ති අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සන්තී’’ති.

„Wenn, ihr Hausleute, beide Ehepartner den Wunsch haben, einander sowohl in diesem gegenwärtigen Leben zu sehen als auch im jenseitigen Leben wiederzusehen, und beide von gleichem Glauben, gleicher Sittlichkeit, gleicher Freigebigkeit und gleicher Weisheit sind, dann sehen sie einander in diesem gegenwärtigen Leben und werden einander auch im jenseitigen Leben wiedersehen.“

‘‘උභො සද්ධා වදඤ්ඤූ ච, සඤ්ඤතා ධම්මජීවිනො;

තෙ හොන්ති ජානිපතයො, අඤ්ඤමඤ්ඤං පියංවදා.

„Sind beide voll Vertrauen und gütig, gezügelt und führen ein Leben gemäß der Lehre, so sind diese Eheleute einander liebevolle Worte sagend."

‘‘අත්ථාසං පචුරා හොන්ති, ඵාසුකං උපජායති;

අමිත්තා දුම්මනා හොන්ති, උභින්නං සමසීලිනං.

„Ihnen erwächst reichlich Segen, und Wohlbefinden stellt sich ein; die Feinde sind betrübt über beide, die von gleicher Sittlichkeit sind."

‘‘ඉධ ධම්මං චරිත්වාන, සමසීලබ්බතා උභො;

නන්දිනො දෙවලොකස්මිං, මොදන්ති කාමකාමිනො’’ති. පඤ්චමං;

„Nachdem sie hier gemäß der Lehre gewandelt sind, beide von gleicher Sittlichkeit und Tugend, erfreuen sie sich in der Götterwelt, indem sie ihre Wünsche erfüllt finden.“ Dies war das fünfte Sutta.

6. දුතියසමජීවීසුත්තං

6. Das zweite Sutta über das Zusammenleben in Gleichheit (Dutiyasamajīvīsuttaṃ)

56. ‘‘ආකඞ්ඛෙය්‍යුං චෙ, භික්ඛවෙ, උභො ජානිපතයො දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සිතුං උභොව අස්සු සමසද්ධා සමසීලා සමචාගා සමපඤ්ඤා, තෙ දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සන්ති අභිසම්පරායඤ්ච අඤ්ඤමඤ්ඤං පස්සන්තී’’ති.

56. „Wenn, ihr Mönche, beide Ehegatten den Wunsch hegen, einander sowohl in diesem Leben als auch im nächsten Leben wiederzusehen, und beide von gleichem Vertrauen, gleicher Tugend, gleicher Großzügigkeit und gleicher Weisheit sind, dann sehen sie einander sowohl in diesem Leben als auch im nächsten Leben wieder.“

‘‘උභො සද්ධා වදඤ්ඤූ ච, සඤ්ඤතා ධම්මජීවිනො;

තෙ හොන්ති ජානිපතයො, අඤ්ඤමඤ්ඤං පියංවදා.

„Beide sind voller Vertrauen und freigebig, gezügelt und führen ein rechtschaffenes Leben; sie sind Eheleute, die liebevoll zueinander sprechen.“

‘‘අත්ථාසං පචුරා හොන්ති, ඵාසුකං උපජායති;

අමිත්තා දුම්මනා හොන්ති, උභින්නං සමසීලිනං.

„Zahlreich sind ihre Vorteile, Wohlbefinden stellt sich ein; Feinde sind unglücklich über die beiden, die in Tugend gleich sind.“

‘‘ඉධ ධම්මං චරිත්වාන, සමසීලබ්බතා උභො;

නන්දිනො දෙවලොකස්මිං, මොදන්ති කාමකාමිනො’’ති. ඡට්ඨං;

„Nachdem sie hier das Dhamma praktiziert haben, beide von gleicher Tugend und gleichem Wandel, erfreuen sie sich in der Götterwelt und frohlocken, indem sie die gewünschten Sinnesfreuden genießen.“

7. සුප්පවාසාසුත්තං

7. Suppavāsāsutta

57. එකං සමයං භගවා කොලියෙසු විහරති පජ්ජනිකං නාම කොලියානං නිගමො. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය [Pg.374] යෙන සුප්පවාසාය කොලියධීතුයා නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. අථ ඛො සුප්පවාසා කොලියධීතා භගවන්තං පණීතෙන ඛාදනීයෙන භොජනීයෙන සහත්ථා සන්තප්පෙසි සම්පවාරෙසි. අථ ඛො සුප්පවාසා කොලියධීතා භගවන්තං භුත්තාවිං ඔනීතපත්තපාණිං එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො සුප්පවාසං කොලියධීතරං භගවා එතදවොච –

57. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei den Koliyern in einer Ortschaft namens Pajjanika. Dort begab sich der Erhabene am Morgen, nachdem er sich angekleidet und seine Schale und sein Gewand genommen hatte, zum Haus von Suppavāsā, der Tochter der Koliyer; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Da bewirtete Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, den Erhabenen eigenhändig mit vorzüglichen festen und weichen Speisen bis zur Sättigung. Als der Erhabene gespeist hatte und seine Hand von der Schale genommen hatte, setzte sich Suppavāsā, die Tochter der Koliyer, zur Seite nieder. Zu der an einer Seite sitzenden Suppavāsā sprach der Erhabene dies:

‘‘භොජනං, සුප්පවාසෙ, දෙන්තී අරියසාවිකා පටිග්ගාහකානං චත්තාරි ඨානානි දෙති. කතමානි චත්තාරි? ආයුං දෙති, වණ්ණං දෙති, සුඛං දෙති, බලං දෙති. ආයුං ඛො පන දත්වා ආයුස්ස භාගිනී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. වණ්ණං දත්වා වණ්ණස්ස භාගිනී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. සුඛං දත්වා සුඛස්ස භාගිනී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. බලං දත්වා බලස්ස භාගිනී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. භොජනං, සුප්පවාසෙ, දෙන්තී අරියසාවිකා පටිග්ගාහකානං ඉමානි චත්තාරි ඨානානි දෙතී’’ති.

„Suppavāsā, eine edle Schülerin, die Speise gibt, gibt den Empfängern vier Dinge. Welche vier? Sie gibt Lebenskraft, sie gibt Schönheit, sie gibt Glück und sie gibt Stärke. Wenn sie Lebenskraft gibt, wird sie teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Lebenskraft. Wenn sie Schönheit gibt, wird sie teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Schönheit. Wenn sie Glück gibt, wird sie teilhaftig an göttlichem oder menschlichem Glück. Wenn sie Stärke gibt, wird sie teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Stärke. Suppavāsā, eine edle Schülerin, die Speise gibt, gibt den Empfängern diese vier Dinge.“

‘‘සුසඞ්ඛතං භොජනං යා දදාති,සුචිං පණීතං රසසා උපෙතං;

සා දක්ඛිණා උජ්ජුගතෙසු දින්නා,චරණූපපන්නෙසු මහග්ගතෙසු;

පුඤ්ඤෙන පුඤ්ඤං සංසන්දමානා,මහප්ඵලා ලොකවිදූන වණ්ණිතා.

„Wer wohlbereitete Speise gibt, rein, vorzüglich und geschmackvoll; diese Gabe, dargebracht den Aufrechten, die in rechtem Wandel gefestigt und erhaben sind; indem sie Verdienst mit Verdienst verknüpft, wird sie von den Weltenkennern als höchst fruchtbringend gepriesen.“

‘‘එතාදිසං යඤ්ඤමනුස්සරන්තා,යෙ වෙදජාතා විචරන්ති ලොකෙ;

විනෙය්‍ය මච්ඡෙරමලං සමූලං,අනින්දිතා සග්ගමුපෙන්ති ඨාන’’න්ති. සත්තමං;

„Eingedenk eines solchen Opfers wandeln jene, die voller Freude sind, in der Welt; nachdem sie den Makel des Geizes samt der Wurzel beseitigt haben, gelangen sie tadellos zur himmlischen Stätte.“

8. සුදත්තසුත්තං

8. Sudattasutta

58. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං භගවා එතදවොච –

58. Da begab sich der Hausvater Anāthapiṇḍika zum Erhabenen; nachdem er dort angekommen war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem an einer Seite sitzenden Hausvater Anāthapiṇḍika sprach der Erhabene dies:

‘‘භොජනං[Pg.375], ගහපති, දදමානො අරියසාවකො පටිග්ගාහකානං චත්තාරි ඨානානි දෙති. කතමානි චත්තාරි? ආයුං දෙති, වණ්ණං දෙති, සුඛං දෙති, බලං දෙති. ආයුං ඛො පන දත්වා ආයුස්ස භාගී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. වණ්ණං දත්වා… සුඛං දත්වා… බලං දත්වා බලස්ස භාගී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. භොජනං, ගහපති, දදමානො අරියසාවකො පටිග්ගාහකානං ඉමානි චත්තාරි ඨානානි දෙතී’’ති.

„Hausvater, ein edler Schüler, der Speise gibt, gibt den Empfängern vier Dinge. Welche vier? Er gibt Lebenskraft, er gibt Schönheit, er gibt Glück und er gibt Stärke. Wenn er Lebenskraft gibt, wird er teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Lebenskraft. Wenn er Schönheit gibt... wenn er Glück gibt... wenn er Stärke gibt, wird er teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Stärke. Hausvater, ein edler Schüler, der Speise gibt, gibt den Empfängern diese vier Dinge.“

‘‘යො සඤ්ඤතානං පරදත්තභොජිනං,කාලෙන සක්කච්ච දදාති භොජනං;

චත්තාරි ඨානානි අනුප්පවෙච්ඡති,ආයුඤ්ච වණ්ණඤ්ච සුඛං බලඤ්ච.

„Wer jenen, die gezügelt sind und von Gaben anderer leben, zur rechten Zeit ehrfurchtsvoll Speise gibt, der gewährt ihnen vier Dinge: Lebenskraft, Schönheit, Glück und Stärke.“

‘‘සො ආයුදායී වණ්ණදායී, සුඛං බලං දදො නරො;

දීඝායු යසවා හොති, යත්ථ යත්ථූපපජ්ජතී’’ති. අට්ඨමං;

„Der Mensch, der Lebenskraft, Schönheit, Glück und Stärke gibt, ist langlebig und ruhmreich, wo immer er auch wiedergeboren wird.“

9. භොජනසුත්තං

9. Bhojanasutta

59. ‘‘භොජනං, භික්ඛවෙ, දදමානො දායකො පටිග්ගාහකානං චත්තාරි ඨානානි දෙති. කතමානි චත්තාරි? ආයුං දෙති, වණ්ණං දෙති, සුඛං දෙති, බලං දෙති. ආයුං ඛො පන දත්වා ආයුස්ස භාගී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. වණ්ණං දත්වා… සුඛං දත්වා… බලං දත්වා බලස්ස භාගී හොති දිබ්බස්ස වා මානුසස්ස වා. භොජනං, භික්ඛවෙ, දදමානො දායකො පටිග්ගාහකානං ඉමානි චත්තාරි ඨානානි දෙතී’’ති.

59. „Ihr Mönche, ein Spender, der Speise gibt, gibt den Empfängern vier Dinge. Welche vier? Er gibt Lebenskraft, er gibt Schönheit, er gibt Glück und er gibt Stärke. Wenn er Lebenskraft gibt, wird er teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Lebenskraft. Wenn er Schönheit gibt... wenn er Glück gibt... wenn er Stärke gibt, wird er teilhaftig an göttlicher oder menschlicher Stärke. Ihr Mönche, ein Spender, der Speise gibt, gibt den Empfängern diese vier Dinge.“

‘‘යො සඤ්ඤතානං පරදත්තභොජිනං,කාලෙන සක්කච්ච දදාති භොජනං;

චත්තාරි ඨානානි අනුප්පවෙච්ඡති,ආයුඤ්ච වණ්ණඤ්ච සුඛං බලඤ්ච.

„Wer jenen, die gezügelt sind und von Gaben anderer leben, zur rechten Zeit ehrfurchtsvoll Speise gibt, der gewährt ihnen vier Dinge: Lebenskraft, Schönheit, Glück und Stärke.“

‘‘සො ආයුදායී වණ්ණදායී, සුඛං බලං දදො නරො;

දීඝායු යසවා හොති, යත්ථ යත්ථූපපජ්ජතී’’ති. නවමං;

„Der Mensch, der Lebenskraft, Schönheit, Glück und Stärke gibt, ist langlebig und ruhmreich, wo immer er auch wiedergeboren wird.“

10. ගිහිසාමීචිසුත්තං

10. Gihisāmīcisutta

60. අථ [Pg.376] ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං භගවා එතදවොච –

60. Da begab sich der Hausvater Anāthapiṇḍika zum Erhabenen; nachdem er dort angekommen war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem an einer Seite sitzenden Hausvater Anāthapiṇḍika sprach der Erhabene dies:

‘‘චතූහි ඛො, ගහපති, ධම්මෙහි සමන්නාගතො අරියසාවකො ගිහිසාමීචිපටිපදං පටිපන්නො හොති යසොපටිලාභිනිං සග්ගසංවත්තනිකං. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, ගහපති, අරියසාවකො භික්ඛුසඞ්ඝං පච්චුපට්ඨිතො හොති චීවරෙන, භික්ඛුසඞ්ඝං පච්චුපට්ඨිතො හොති පිණ්ඩපාතෙන, භික්ඛුසඞ්ඝං පච්චුපට්ඨිතො හොති සෙනාසනෙන, භික්ඛුසඞ්ඝං පච්චුපට්ඨිතො හොති ගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙන. ඉමෙහි ඛො, ගහපති, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො අරියසාවකො ගිහිසාමීචිපටිපදං පටිපන්නො හොති යසොපටිලාභිනිං සග්ගසංවත්තනික’’න්ති.

„Hausvater, ausgestattet mit vier Dingen praktiziert ein edler Schüler den für Hausleute angemessenen Wandel, der Ruhm bringt und in den Himmel führt. Mit welchen vier? Hier, Hausvater, sorgt ein edler Schüler für den Bhikkhu-Saṅgha mit Roben, er sorgt für den Bhikkhu-Saṅgha mit Almosenspeise, er sorgt für den Bhikkhu-Saṅgha mit einer Wohnstätte und er sorgt für den Bhikkhu-Saṅgha mit Arzneimitteln zur Unterstützung bei Krankheit. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, Hausvater, praktiziert ein edler Schüler den für Hausleute angemessenen Wandel, der Ruhm bringt und in den Himmel führt.“

‘‘ගිහිසාමීචිපටිපදං, පටිපජ්ජන්ති පණ්ඩිතා;

සම්මග්ගතෙ සීලවන්තෙ, චීවරෙන උපට්ඨිතා.

„Die Weisen üben die für Hausbewohner angemessene Lebensweise; sie dienen denen, die vollkommen gewandelt und tugendhaft sind, mit Gewändern.

පිණ්ඩපාතසයනෙන, ගිලානප්පච්චයෙන ච;

තෙසං දිවා ච රත්තො ච, සදා පුඤ්ඤං පවඩ්ඪති;

සග්ගඤ්ච කමතිට්ඨානං, කම්මං කත්වාන භද්දක’’න්ති. දසමං;

Mit Almosenpeise, Lagern und Arznei für Kranke; für sie wächst das Verdienst beständig, bei Tag und bei Nacht; nachdem sie heilsame Taten vollbracht haben, gelangen sie zur himmlischen Stätte.“ Zehntes Sutta.

පුඤ්ඤාභිසන්දවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel über das Strömen des Verdienstes ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon lautet:

ද්වෙ පුඤ්ඤාභිසන්දා ද්වෙ ච, සංවාසා සමජීවිනො;

සුප්පවාසා සුදත්තො ච, භොජනං ගිහිසාමිචීති.

Zweimal das Strömen des Verdienstes, zweimal das Zusammenleben, die Ebenbürtigen im Lebensunterhalt, Suppavāsā, Sudatta, Speise und die angemessene Lebensweise der Hausbewohner.

(7) 2. පත්තකම්මවග්ගො

(7) 2. Kapitel über das angemessene Handeln

1. පත්තකම්මසුත්තං

1. Lehrrede über das angemessene Handeln

61. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං භගවා එතදවොච –

61. Dann begab sich der Hausvater Anāthapiṇḍika dorthin, wo der Erhabene verweilte. Nachdem er sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Als der Hausvater Anāthapiṇḍika nun zur Seite saß, sprach der Erhabene zu ihm:

‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.377], ගහපති, ධම්මා ඉට්ඨා කන්තා මනාපා දුල්ලභා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? භොගා මෙ උප්පජ්ජන්තු සහධම්මෙනාති, අයං පඨමො ධම්මො ඉට්ඨො කන්තො මනාපො දුල්ලභො ලොකස්මිං.

„Hausvater, diese vier Dinge in der Welt sind erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen. Welche vier? ‚Möge mir auf rechtmäßige Weise Reichtum entstehen‘ – dies ist das erste Ding in der Welt, das erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen ist.

‘‘භොගෙ ලද්ධා සහධම්මෙන යසො මෙ ආගච්ඡතු සහ ඤාතීහි සහ උපජ්ඣායෙහීති, අයං දුතියො ධම්මො ඉට්ඨො කන්තො මනාපො දුල්ලභො ලොකස්මිං.

‚Möge mir, nachdem ich auf rechtmäßige Weise Reichtum erlangt habe, zusammen mit Verwandten und Lehrern Ansehen zuteilwerden‘ – dies ist das zweite Ding in der Welt, das erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen ist.

‘‘භොගෙ ලද්ධා සහධම්මෙන යසං ලද්ධා සහ ඤාතීහි සහ උපජ්ඣායෙහි චිරං ජීවාමි දීඝමායුං පාලෙමීති, අයං තතියො ධම්මො ඉට්ඨො කන්තො මනාපො දුල්ලභො ලොකස්මිං.

‚Möge ich, nachdem ich auf rechtmäßige Weise Reichtum und zusammen mit Verwandten und Lehrern Ansehen erlangt habe, lange leben und eine lange Lebensdauer bewahren‘ – dies ist das dritte Ding in der Welt, das erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen ist.

‘‘භොගෙ ලද්ධා සහධම්මෙන යසං ලද්ධා සහ ඤාතීහි සහ උපජ්ඣායෙහි චිරං ජීවිත්වා දීඝමායුං පාලෙත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජාමීති, අයං චතුත්ථො ධම්මො ඉට්ඨො කන්තො මනාපො දුල්ලභො ලොකස්මිං. ඉමෙ ඛො, ගහපති, චත්තාරො ධම්මා ඉට්ඨා කන්තා මනාපා දුල්ලභා ලොකස්මිං.

‚Möge ich, nachdem ich auf rechtmäßige Weise Reichtum und zusammen mit Verwandten und Lehrern Ansehen erlangt habe sowie lange gelebt und eine lange Lebensdauer bewahrt habe, beim Zerfall des Körpers nach dem Tod in eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt gelangen‘ – dies ist das vierte Ding in der Welt, das erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen ist. Diese vier Dinge, Hausvater, sind in der Welt erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen.

‘‘ඉමෙසං ඛො, ගහපති, චතුන්නං ධම්මානං ඉට්ඨානං කන්තානං මනාපානං දුල්ලභානං ලොකස්මිං චත්තාරො ධම්මා පටිලාභාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො? සද්ධාසම්පදා, සීලසම්පදා, චාගසම්පදා, පඤ්ඤාසම්පදා.

Damit man diese vier Dinge, die in der Welt erwünscht, liebenswert, angenehm und schwer zu erlangen sind, erlangt, führen vier andere Dinge dazu. Welche vier? Die Vollkommenheit im Vertrauen, die Vollkommenheit in der Tugend, die Vollkommenheit in der Großzügigkeit und die Vollkommenheit in der Weisheit.

‘‘කතමා ච, ගහපති, සද්ධාසම්පදා? ඉධ, ගහපති, අරියසාවකො සද්ධො හොති, සද්දහති තථාගතස්ස බොධිං – ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි, සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’ති. අයං වුච්චති, ගහපති, සද්ධාසම්පදා.

Und was, Hausvater, ist die Vollkommenheit im Vertrauen? Hierbei, Hausvater, ist der edle Schüler vertrauensvoll; er vertraut auf die Erleuchtung des Tathāgata: ‚So ist er, der Erhabene: ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollendet in Wissen und Wandel, ein Wohlgegangener, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Lenker von Menschen, die der Zähmung bedürfen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erwachter, ein Erhabener.‘ Das, Hausvater, wird die Vollkommenheit im Vertrauen genannt.

‘‘කතමා ච, ගහපති, සීලසම්පදා? ඉධ, ගහපති, අරියසාවකො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති…පෙ… සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො හොති. අයං වුච්චති, ගහපති, සීලසම්පදා.

Und was, Hausvater, ist die Vollkommenheit in der Tugend? Hierbei, Hausvater, ist der edle Schüler einer, der das Töten von Lebewesen unterlässt … [Pe] … der den Genuss von berauschenden Getränken wie Wein und Branntwein, die die Ursache für Nachlässigkeit sind, unterlässt. Das, Hausvater, wird die Vollkommenheit in der Tugend genannt.

‘‘කතමා ච, ගහපති, චාගසම්පදා? ඉධ, ගහපති, අරියසාවකො විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසති මුත්තචාගො පයතපාණි වොසග්ගරතො යාචයොගො දානසංවිභාගරතො. අයං වුච්චති, ගහපති, චාගසම්පදා.

Und was, Hausvater, ist die Vollkommenheit in der Großzügigkeit? Hierbei, Hausvater, weilt der edle Schüler mit einem vom Makel des Geizes befreiten Geist im Haus, ist freigiebig, hat offene Hände, findet Freude am Verzicht, ist bereit für Bitten und findet Freude am Geben und Teilen. Das, Hausvater, wird die Vollkommenheit in der Großzügigkeit genannt.

‘‘කතමා [Pg.378] ච, ගහපති, පඤ්ඤාසම්පදා? අභිජ්ඣාවිසමලොභාභිභූතෙන, ගහපති, චෙතසා විහරන්තො අකිච්චං කරොති, කිච්චං අපරාධෙති. අකිච්චං කරොන්තො කිච්චං අපරාධෙන්තො යසා ච සුඛා ච ධංසති. බ්‍යාපාදාභිභූතෙන, ගහපති, චෙතසා විහරන්තො අකිච්චං කරොති, කිච්චං අපරාධෙති. අකිච්චං කරොන්තො කිච්චං අපරාධෙන්තො යසා ච සුඛා ච ධංසති. ථිනමිද්ධාභිභූතෙන, ගහපති, චෙතසා විහරන්තො අකිච්චං කරොති කිච්චං අපරාධෙති. අකිච්චං කරොන්තො කිච්චං අපරාධෙන්තො යසා ච සුඛා ච ධංසති. උද්ධච්චකුක්කුච්චාභිභූතෙන, ගහපති, චෙතසා විහරන්තො අකිච්චං කරොති, කිච්චං අපරාධෙති. අකිච්චං කරොන්තො කිච්චං අපරාධෙන්තො යසා ච සුඛා ච ධංසති. විචිකිච්ඡාභිභූතෙන, ගහපති, චෙතසා විහරන්තො අකිච්චං කරොති, කිච්චං අපරාධෙති. අකිච්චං කරොන්තො කිච්චං අපරාධෙන්තො යසා ච සුඛා ච ධංසති.

Und was, Hausvater, ist die Vollkommenheit in der Weisheit? Wenn jemand, Hausvater, mit einem Geist verweilt, der von Begehren und unrechtem Verlangen überwältigt ist, tut er, was nicht getan werden sollte, und vernachlässigt das, was getan werden sollte. Indem er tut, was nicht getan werden sollte, und das vernachlässigt, was getan werden sollte, schwinden sein Ansehen und sein Glück. Wenn jemand mit einem Geist verweilt, der von Übelwollen überwältigt ist … von Starrheit und Mattigkeit überwältigt ist … von Unruhe und Gewissensbissen überwältigt ist … von Zweifelsucht überwältigt ist, tut er, was nicht getan werden sollte, und vernachlässigt das, was getan werden sollte. Indem er tut, was nicht getan werden sollte, und das vernachlässigt, was getan werden sollte, schwinden sein Ansehen und sein Glück.

‘‘ස ඛො සො, ගහපති, අරියසාවකො අභිජ්ඣාවිසමලොභො චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා අභිජ්ඣාවිසමලොභං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසං පජහති. බ්‍යාපාදො චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා බ්‍යාපාදං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසං පජහති. ථිනමිද්ධං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා ථිනමිද්ධං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසං පජහති. උද්ධච්චකුක්කුච්චං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා උද්ධච්චකුක්කුච්චං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසං පජහති. විචිකිච්ඡා චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා විචිකිච්ඡං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසං පජහති.

Der edle Schüler erkennt nun: ‚Begehren und unrechtes Verlangen sind eine Trübung des Geistes‘, und lässt das Begehren und das unrechte Verlangen als Trübung des Geistes los. Er erkennt: ‚Übelwollen ist eine Trübung des Geistes‘, und lässt das Übelwollen als Trübung des Geistes los. Er erkennt: ‚Starrheit und Mattigkeit sind eine Trübung des Geistes‘, und lässt Starrheit und Mattigkeit als Trübung des Geistes los. Er erkennt: ‚Unruhe und Gewissensbisse sind eine Trübung des Geistes‘, und lässt Unruhe und Gewissensbisse als Trübung des Geistes los. Er erkennt: ‚Zweifelsucht ist eine Trübung des Geistes‘, und lässt die Zweifelsucht als Trübung des Geistes los.“

‘‘යතො ච ඛො, ගහපති, අරියසාවකස්ස අභිජ්ඣාවිසමලොභො චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා අභිජ්ඣාවිසමලොභො චිත්තස්ස උපක්කිලෙසො පහීනො හොති. බ්‍යාපාදො චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා බ්‍යාපාදො චිත්තස්ස උපක්කිලෙසො පහීනො හොති. ථිනමිද්ධං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා ථිනමිද්ධං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසො පහීනො හොති. උද්ධච්චකුක්කුච්චං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා උද්ධච්චකුක්කුච්චං චිත්තස්ස උපක්කිලෙසො පහීනො හොති. විචිකිච්ඡා චිත්තස්ස උපක්කිලෙසොති, ඉති විදිත්වා විචිකිච්ඡා චිත්තස්ස උපක්කිලෙසො පහීනො හොති. අයං වුච්චති, ගහපති, අරියසාවකො මහාපඤ්ඤො පුථුපඤ්ඤො ආපාතදසො පඤ්ඤාසම්පන්නො. අයං වුච්චති, ගහපති[Pg.379], පඤ්ඤාසම්පදා. ඉමෙසං ඛො, ගහපති, චතුන්නං ධම්මානං ඉට්ඨානං කන්තානං මනාපානං දුල්ලභානං ලොකස්මිං ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා පටිලාභාය සංවත්තන්ති.

„Wenn nun, Hausvater, ein edler Schüler erkennt, dass Gier und unrechtes Begehren eine Befleckung des Geistes sind, und er diese Gier und dieses unrechte Begehren, die den Geist beflecken, aufgegeben hat; wenn er erkennt, dass Übelwollen eine Befleckung des Geistes ist, und er dieses Übelwollen aufgegeben hat; wenn er erkennt, dass Starrheit und Trägheit eine Befleckung des Geistes sind, und er diese Starrheit und Trägheit aufgegeben hat; wenn er erkennt, dass Rastlosigkeit und Gewissensunruhe eine Befleckung des Geistes sind, und er diese Rastlosigkeit und Gewissensunruhe aufgegeben hat; wenn er erkennt, dass Zweifel eine Befleckung des Geistes ist, und er diesen Zweifel aufgegeben hat – dann, Hausvater, wird dieser edle Schüler als einer von großer Weisheit, von weitreichender Weisheit, als einer, der die Dinge klar durchschaut und mit Weisheit vollendet ist, bezeichnet. Dies, Hausvater, nennt man die Vollkommenheit der Weisheit. Für diese vier Dinge, Hausvater, die in der Welt erwünscht, geliebt, angenehm und schwer zu erlangen sind, dienen diese vier Voraussetzungen dazu, sie zu erlangen.“

‘‘ස ඛො සො, ගහපති, අරියසාවකො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි චත්තාරි පත්තකම්මානි කත්තා හොති. කතමානි චත්තාරි? ඉධ ගහපති, අරියසාවකො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි අත්තානං සුඛෙති පීණෙති සම්මා සුඛං පරිහරති. මාතාපිතරො සුඛෙති පීණෙති සම්මා සුඛං පරිහරති. පුත්තදාරදාසකම්මකරපොරිසෙ සුඛෙති පීණෙති සම්මා සුඛං පරිහරති. මිත්තාමච්චෙ සුඛෙති පීණෙති සම්මා සුඛං පරිහරති. ඉදමස්ස පඨමං ඨානගතං හොති පත්තගතං ආයතනසො පරිභුත්තං.

„Dieser edle Schüler, Hausvater, vollbringt mit seinem durch Tatkraft und Bemühung erworbenen Reichtum, der mit der Kraft seiner Arme angesammelt, durch Schweiß verdient, rechtmäßig und auf rechte Weise erlangt wurde, vier angemessene Taten. Welche vier? Hier, Hausvater, beglückt und erfreut der edle Schüler mit seinem rechtmäßig erworbenen Reichtum sich selbst und sorgt auf rechte Weise für sein Wohlergehen. Er beglückt und erfreut seine Eltern und sorgt auf rechte Weise für ihr Wohlergehen. Er beglückt und erfreut seine Frau und Kinder, seine Diener und Arbeiter und sorgt auf rechte Weise für ihr Wohlergehen. Er beglückt und erfreut seine Freunde und Gefährten und sorgt auf rechte Weise für ihr Wohlergehen. Dies ist für ihn die erste angemessene Tat, die den richtigen Grund erreicht hat, an den richtigen Ort gelangt ist und auf rechte Weise genutzt wurde.“

‘‘පුන චපරං, ගහපති, අරියසාවකො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි යා තා හොන්ති ආපදා අග්ගිතො වා උදකතො වා රාජතො වා චොරතො වා අප්පියතො වා දායාදතො, තථාරූපාසු ආපදාසු පරියොධාය සංවත්තති. සොත්ථිං අත්තානං කරොති. ඉදමස්ස දුතියං ඨානගතං හොති පත්තගතං ආයතනසො පරිභුත්තං.

„Weiterhin, Hausvater, sichert sich der edle Schüler mit seinem rechtmäßig erworbenen Reichtum gegen Gefahren ab, die durch Feuer, Wasser, Könige, Diebe, ungeliebte Personen oder unliebsame Erben entstehen könnten; gegen solche Gefahren sorgt er vor und schützt sich selbst. Dies ist für ihn die zweite angemessene Tat, die den richtigen Grund erreicht hat, an den richtigen Ort gelangt ist und auf rechte Weise genutzt wurde.“

‘‘පුන චපරං, ගහපති, අරියසාවකො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි පඤ්චබලිං කත්තා හොති – ඤාතිබලිං, අතිථිබලිං, පුබ්බපෙතබලිං, රාජබලිං, දෙවතාබලිං. ඉදමස්ස තතියං ඨානගතං හොති පත්තගතං ආයතනසො පරිභුත්තං.

„Weiterhin, Hausvater, bringt der edle Schüler mit seinem rechtmäßig erworbenen Reichtum die fünf Arten von Abgaben dar: Abgaben an Verwandte, an Gäste, an die verstorbenen Vorfahren, an den König und an die Gottheiten. Dies ist für ihn die dritte angemessene Tat, die den richtigen Grund erreicht hat, an den richtigen Ort gelangt ist und auf rechte Weise genutzt wurde.“

‘‘පුන චපරං, ගහපති, අරියසාවකො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා මදප්පමාදා පටිවිරතා ඛන්තිසොරච්චෙ නිවිට්ඨා එකමත්තානං දමෙන්ති, එකමත්තානං සමෙන්ති, එකමත්තානං පරිනිබ්බාපෙන්ති, තථාරූපෙසු සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙති සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනිකං[Pg.380]. ඉදමස්ස චතුත්ථං ඨානගතං හොති පත්තගතං ආයතනසො පරිභුත්තං.

„Weiterhin, Hausvater, begründet der edle Schüler mit seinem rechtmäßig erworbenen Reichtum eine hohe Gabe für jene Asketen und Brahmanen, die von Berauschung und Nachlässigkeit Abstand nehmen, die in Geduld und Sanftmut gefestigt sind, die allein sich selbst zähmen, allein sich selbst beruhigen und allein sich selbst zum Verlöschen bringen; bei solchen Asketen und Brahmanen begründet er eine Gabe, die nach oben führt, himmlisch ist, Glück als Frucht hat und zur Wiedergeburt im Himmel führt. Dies ist für ihn die vierte angemessene Tat, die den richtigen Grund erreicht hat, an den richtigen Ort gelangt ist und auf rechte Weise genutzt wurde.“

‘‘ස ඛො සො, ගහපති, අරියසාවකො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි ඉමානි චත්තාරි පත්තකම්මානි කත්තා හොති. යස්ස කස්සචි, ගහපති, අඤ්ඤත්‍ර ඉමෙහි චතූහි පත්තකම්මෙහි භොගා පරික්ඛයං ගච්ඡන්ති, ඉමෙ වුච්චන්ති, ගහපති, භොගා අට්ඨානගතා අපත්තගතා අනායතනසො පරිභුත්තා. යස්ස කස්සචි, ගහපති, ඉමෙහි චතූහි පත්තකම්මෙහි භොගා පරික්ඛයං ගච්ඡන්ති, ඉමෙ වුච්චන්ති, ගහපති, භොගා ඨානගතා පත්තගතා ආයතනසො පරිභුත්තා’’ති.

„Dieser edle Schüler, Hausvater, vollbringt mit seinem rechtmäßig erworbenen Reichtum diese vier angemessenen Taten. Wenn bei irgendjemandem, Hausvater, der Reichtum außerhalb dieser vier angemessenen Taten versiegt, so nennt man diesen Reichtum, Hausvater, einen, der unangebracht, unpassend und auf unrechte Weise verbraucht wurde. Wenn jedoch bei irgendjemandem der Reichtum durch diese vier angemessenen Taten verbraucht wird, so nennt man diesen Reichtum, Hausvater, einen, der angebracht, passend und auf rechte Weise verbraucht wurde. Dies hat der Erhabene gesagt.“

‘‘භුත්තා භොගා භතා භච්චා, විතිණ්ණා ආපදාසු මෙ;

උද්ධග්ගා දක්ඛිණා දින්නා, අථො පඤ්චබලී කතා;

උපට්ඨිතා සීලවන්තො, සඤ්ඤතා බ්‍රහ්මචාරයො.

„Genossen habe ich den Reichtum, die Abhängigen versorgt, Gefahren habe ich überwunden. Hohe Gaben wurden gespendet und die fünf Abgaben dargebracht. Den Tugendhaften, Beherrschten, die den heiligen Wandel führen, wurde gedient.“

‘‘යදත්ථං භොගං ඉච්ඡෙය්‍ය, පණ්ඩිතො ඝරමාවසං;

සො මෙ අත්ථො අනුප්පත්තො, කතං අනනුතාපියං.

„Was auch immer der Zweck ist, für den ein Weiser, der als Hausvater lebt, Reichtum begehrt, diesen Zweck habe ich erreicht; ich habe getan, was keine Reue nach sich zieht.“

‘‘එතං අනුස්සරං මච්චො, අරියධම්මෙ ඨිතො නරො;

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදතී’’ති. පඨමං;

„Wenn ein sterblicher Mensch dies bedenkt und im Gesetz der Edlen gefestigt ist, wird er schon hier in diesem Leben gepriesen, und nach dem Tod erfreut er sich im Himmel.“

2. ආනණ්‍යසුත්තං

2. Das Sutta über die Schuldenfreiheit (Anannya-Sutta)

62. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං භගවා එතදවොච –

62. Dann begab sich der Hausvater Anathapindika dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er ihn ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Hausvater Anathapindika sprach der Erhabene Folgendes:

‘‘චත්තාරිමානි, ගහපති, සුඛානි අධිගමනීයානි ගිහිනා කාමභොගිනා කාලෙන කාලං සමයෙන සමයං උපාදාය. කතමානි චත්තාරි? අත්ථිසුඛං, භොගසුඛං, ආනණ්‍යසුඛං, අනවජ්ජසුඛං.

„Es gibt vier Arten von Glück, Hausvater, die ein Hausvater, der Sinnesfreuden genießt, von Zeit zu Zeit und je nach Gelegenheit erlangen kann. Welche vier? Das Glück des Besitzes (atthisukha), das Glück des Genusses (bhogasukha), das Glück der Schuldenfreiheit (ānaṇyasukha) und das Glück der Tadellosigkeit (anavajjasukha).“

‘‘කතමඤ්ච, ගහපති, අත්ථිසුඛං? ඉධ, ගහපති, කුලපුත්තස්ස භොගා හොන්ති උට්ඨානවීරියාධිගතා බාහාබලපරිචිතා සෙදාවක්ඛිත්තා ධම්මිකා ධම්මලද්ධා[Pg.381]. සො ‘භොගා මෙ අත්ථි උට්ඨානවීරියාධිගතා බාහාබලපරිචිතා සෙදාවක්ඛිත්තා ධම්මිකා ධම්මලද්ධා’ති අධිගච්ඡති සුඛං, අධිගච්ඡති සොමනස්සං. ඉදං වුච්චති, ගහපති, අත්ථිසුඛං.

„Und was, Hausvater, ist das Glück des Besitzes? Da hat ein Sohn aus guter Familie Reichtum, der durch Tatkraft und Bemühung erworben, mit der Kraft der Arme angesammelt, durch Schweiß verdient, rechtmäßig und auf rechte Weise erlangt wurde. Wenn er bei sich denkt: ‚Ich besitze Reichtum, der durch Tatkraft und Bemühung erworben wurde...‘, dann erlangt er Glück und Freude. Dies nennt man das Glück des Besitzes.“

‘‘කතමඤ්ච, ගහපති, භොගසුඛං? ඉධ, ගහපති, කුලපුත්තො උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි පරිභුඤ්ජති පුඤ්ඤානි ච කරොති. සො ‘උට්ඨානවීරියාධිගතෙහි භොගෙහි බාහාබලපරිචිතෙහි සෙදාවක්ඛිත්තෙහි ධම්මිකෙහි ධම්මලද්ධෙහි පරිභුඤ්ජාමි පුඤ්ඤානි ච කරොමී’ති අධිගච්ඡති සුඛං, අධිගච්ඡති සොමනස්සං. ඉදං වුච්චති, ගහපති, භොගසුඛං.

„Und was, Hausvater, ist das Glück des Gebrauchs (bhogasukha)? Hier, Hausvater, genießt ein Sohn aus gutem Hause den Reichtum, den er durch tatkräftige Bemühung erworben hat, den er mit der Kraft seiner Arme angesammelt hat, durch seinen Schweiß verdient hat, der rechtmäßig und auf gerechte Weise erlangt wurde, und er vollbringt damit Verdienste. Wenn er denkt: ‚Ich genieße den Reichtum, den ich durch tatkräftige Bemühung erworben habe, mit der Kraft meiner Arme angesammelt habe, durch meinen Schweiß verdient habe, der rechtmäßig und auf gerechte Weise erlangt wurde, und ich vollbringe damit Verdienste‘, erlangt er Glück und Freude. Das, Hausvater, nennt man das Glück des Gebrauchs.“

‘‘කතමඤ්ච, ගහපති, ආනණ්‍යසුඛං? ඉධ, ගහපති, කුලපුත්තො න කස්සචි කිඤ්චි ධාරෙති අප්පං වා බහුං වා. සො ‘න කස්සචි කිඤ්චි ධාරෙමි අප්පං වා බහුං වා’ති අධිගච්ඡති සුඛං, අධිගච්ඡති සොමනස්සං. ඉදං වුච්චති, ගහපති, ආනණ්‍යසුඛං.

„Und was, Hausvater, ist das Glück der Schuldenfreiheit (ānaṇyasukha)? Hier, Hausvater, schuldet ein Sohn aus gutem Hause niemandem etwas, sei es wenig oder viel. Wenn er denkt: ‚Ich schulde niemandem etwas, sei es wenig oder viel‘, erlangt er Glück und Freude. Das, Hausvater, nennt man das Glück der Schuldenfreiheit.“

‘‘කතමඤ්ච, ගහපති, අනවජ්ජසුඛං? ඉධ, ගහපති, අරියසාවකො අනවජ්ජෙන කායකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අනවජ්ජෙන වචීකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අනවජ්ජෙන මනොකම්මෙන සමන්නාගතො හොති. සො ‘අනවජ්ජෙනම්හි කායකම්මෙන සමන්නාගතො, අනවජ්ජෙන වචීකම්මෙන සමන්නාගතො, අනවජ්ජෙන මනොකම්මෙන සමන්නාගතො’ති අධිගච්ඡති සුඛං, අධිගච්ඡති සොමනස්සං. ඉදං වුච්චති, ගහපති, අනවජ්ජසුඛං. ඉමානි ඛො, ගහපති, චත්තාරි සුඛානි අධිගමනීයානි ගිහිනා කාමභොගිනා කාලෙන කාලං සමයෙන සමයං උපාදායා’’ති.

„Und was, Hausvater, ist das Glück der Tadellosigkeit (anavajjasukha)? Hier, Hausvater, ist ein edler Schüler mit tadellosem körperlichem Handeln, tadellosem sprachlichem Handeln und tadellosem geistigem Handeln ausgestattet. Wenn er denkt: ‚Ich bin mit tadellosem körperlichem, sprachlichem und geistigem Handeln ausgestattet‘, erlangt er Glück und Freude. Das, Hausvater, nennt man das Glück der Tadellosigkeit. Dies sind, Hausvater, die vier Arten von Glück, die von einem Laien, der Sinnesfreuden genießt, von Zeit zu Zeit, je nach Gelegenheit, erlangt werden können.“

‘‘ආනණ්‍යසුඛං ඤත්වාන, අථො අත්ථිසුඛං පරං;

භුඤ්ජං භොගසුඛං මච්චො, තතො පඤ්ඤා විපස්සති.

„Nachdem er das Glück der Schuldenfreiheit und zudem das Glück des Besitzes (atthisukha) als das Höchste erkannt hat, genießt der Sterbliche das Glück des Gebrauchs und schaut daraufhin mit Weisheit.“

‘‘විපස්සමානො ජානාති, උභො භොගෙ සුමෙධසො;

අනවජ්ජසුඛස්සෙතං, කලං නාග්ඝති සොළසි’’න්ති. දුතියං;

„Einsichtsvoll erkennt der Kluge beide Arten von Glück; jene (drei) sind nicht einen sechzehnten Teil des Glücks der Tadellosigkeit wert.“

3. බ්‍රහ්මසුත්තං

3. Brahmasutta – Die Rede über Brahma

63. ‘‘සබ්‍රහ්මකානි, භික්ඛවෙ, තානි කුලානි යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති. සපුබ්බාචරියකානි, භික්ඛවෙ, තානි කුලානි[Pg.382], යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති. සපුබ්බදෙවතානි, භික්ඛවෙ, තානි කුලානි යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති. සාහුනෙය්‍යකානි, භික්ඛවෙ, තානි කුලානි යෙසං පුත්තානං මාතාපිතරො අජ්ඣාගාරෙ පූජිතා හොන්ති.

63. „Mönche, jene Familien, in denen die Eltern im Hause von ihren Kindern verehrt werden, besitzen Brahma. Mönche, jene Familien, in denen die Eltern im Hause verehrt werden, besitzen die ersten Lehrer. Mönche, jene Familien, in denen die Eltern im Hause verehrt werden, besitzen die ersten Gottheiten. Mönche, jene Familien, in denen die Eltern im Hause verehrt werden, besitzen jene, die der Opfergaben würdig sind (āhuneyya).“

‘‘බ්‍රහ්මාති, භික්ඛවෙ, මාතාපිතූනං එතං අධිවචනං. පුබ්බාචරියාති, භික්ඛවෙ, මාතාපිතූනං එතං අධිවචනං. පුබ්බදෙවතාති, භික්ඛවෙ, මාතාපිතූනං එතං අධිවචනං. ආහුනෙය්‍යාති, භික්ඛවෙ, මාතාපිතූනං එතං අධිවචනං. තං කිස්ස හෙතු? බහුකාරා, භික්ඛවෙ, මාතාපිතරො, පුත්තානං ආපාදකා පොසකා ඉමස්ස ලොකස්ස දස්සෙතාරො’’ති.

„‚Brahma‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für Mutter und Vater. ‚Erste Lehrer‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für Mutter und Vater. ‚Erste Gottheiten‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für Mutter und Vater. ‚Der Opfergaben würdig‘, Mönche, ist eine Bezeichnung für Mutter und Vater. Und warum? Mutter und Vater, Mönche, sind ihren Kindern sehr nützlich; sie sind deren Erhalter, Ernährer und zeigen ihnen diese Welt.“

‘‘බ්‍රහ්මාති මාතාපිතරො, පුබ්බාචරියාති වුච්චරෙ;

ආහුනෙය්‍යා ච පුත්තානං, පජාය අනුකම්පකා.

„‚Brahma‘ werden Mutter und Vater genannt, ebenso ‚erste Lehrer‘; sie sind der Opfergaben ihrer Kinder würdig, da sie mitleidig gegenüber ihren Nachkommen sind.“

‘‘තස්මා හි නෙ නමස්සෙය්‍ය, සක්කරෙය්‍ය ච පණ්ඩිතො;

අන්නෙන අථ පානෙන, වත්ථෙන සයනෙන ච;

උච්ඡාදනෙන න්හාපනෙන, පාදානං ධොවනෙන ච.

„Darum soll der Weise ihnen huldigen und sie ehren: mit Speise und Trank, mit Kleidung und Lagestatt, mit Einreiben und Baden sowie mit dem Waschen der Füße.“

‘‘තාය නං පාරිචරියාය, මාතාපිතූසු පණ්ඩිතා;

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදතී’’ති. තතියං;

„Wegen dieses Dienstes an den Eltern preisen die Weisen ihn schon hier im Leben, und nach dem Tode freut er sich im Himmel.“

4. නිරයසුත්තං

4. Nirayasutta – Die Rede über die Hölle

64. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ’’ති.

64. „Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie eine Last die abgelegt wird, so in der Hölle untergebracht. Mit welchen vier? Er tötet Lebewesen, er nimmt Nicht-Gegebenes, er begeht sexuelles Fehlverhalten, er spricht Unwahrheit – Mönche, wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie eine Last die abgelegt wird, so in der Hölle untergebracht.“

‘‘පාණාතිපාතො අදින්නාදානං, මුසාවාදො ච වුච්චති;

පරදාරගමනඤ්චාපි, නප්පසංසන්ති පණ්ඩිතා’’ති. චතුත්ථං;

„Das Töten von Lebewesen, das Nehmen von Nicht-Gegebenem und das Sprechen der Unwahrheit sowie auch das Gehen zur Ehefrau eines anderen – dies preisen die Weisen nicht.“

5. රූපසුත්තං

5. Rūpasutta – Die Rede über die Gestalt

65. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? රූපප්පමාණො රූපප්පසන්නො, ඝොසප්පමාණො ඝොසප්පසන්නො[Pg.383], ලූඛප්පමාණො ලූඛප්පසන්නො, ධම්මප්පමාණො ධම්මප්පසන්නො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති.

65. „Mönche, diese vier Personen sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Jener, der nach der Gestalt urteilt und an der Gestalt Gefallen findet; jener, der nach der Stimme urteilt und an der Stimme Gefallen findet; jener, der nach der Ärmlichkeit (lūkha) urteilt und an der Ärmlichkeit Gefallen findet; jener, der nach dem Dhamma urteilt und am Dhamma Gefallen findet – diese vier Personen, Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

‘‘යෙ ච රූපෙ පමාණිංසු, යෙ ච ඝොසෙන අන්වගූ;

ඡන්දරාගවසූපෙතා, නාභිජානන්ති තෙ ජනා.

„Diejenigen, die nach der Gestalt urteilen und jene, die der Stimme folgen, sind von Wunsch und Leidenschaft beherrscht; sie erkennen den (wahren) Vorzug nicht.“

‘‘අජ්ඣත්තඤ්ච න ජානාති, බහිද්ධා ච න පස්සති;

සමන්තාවරණො බාලො, ස වෙ ඝොසෙන වුය්හති.

„Weder erkennt er das Innere, noch sieht er das Äußere; der ringsum verblendete Tor wird wahrlich durch die Stimme fortgerissen.“

‘‘අජ්ඣත්තඤ්ච න ජානාති, බහිද්ධා ච විපස්සති;

බහිද්ධා ඵලදස්සාවී, සොපි ඝොසෙන වුය්හති.

„Wer das Innere nicht erkennt, aber das Äußere betrachtet und nur auf die äußeren Früchte achtet, auch der wird durch die Stimme fortgerissen.“

‘‘අජ්ඣත්තඤ්ච පජානාති, බහිද්ධා ච විපස්සති;

විනීවරණදස්සාවී, න සො ඝොසෙන වුය්හතී’’ති. පඤ්චමං;

„Wer aber das Innere erkennt und auch das Äußere durchschaut, indem er das sieht, was frei von Hindernissen (vinīvaraṇa) ist, der wird nicht durch die Stimme fortgerissen.“

6. සරාගසුත්තං

6. Sarāgasutta – Die Rede über die Leidenschaftlichen

66. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සරාගො, සදොසො, සමොහො, සමානො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති.

66. „Mönche, diese vier Personen sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Der Leidenschaftliche (sarāgo), der Hassende (sadoso), der Verblendete (samoho), der Stolze (samāno) – diese vier Personen, Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

‘‘සාරත්තා රජනීයෙසු, පියරූපාභිනන්දිනො;

මොහෙන ආවුතා සත්තා, බද්ධා වඩ්ඪෙන්ති බන්ධනං.

„Heftig verhaftet an Dinge, die Leidenschaft erregen, sich an lieblichen Erscheinungen erfreuend, sind die Wesen durch Verblendung verhüllt; gebunden vermehren sie ihre Fessel.“

‘‘රාගජං දොසජඤ්චාපි, මොහජං චාපවිද්දසූ;

කරොන්තාකුසලං කම්මං, සවිඝාතං දුඛුද්‍රයං.

„Die Unwissenden begehen unheilsame Taten, die aus Leidenschaft, Hass und Verblendung entstehen und Bedrängnis sowie künftiges Leid bewirken.“

‘‘අවිජ්ජානිවුතා පොසා, අන්ධභූතා අචක්ඛුකා;

යථා ධම්මා තථා සන්තා, න තස්සෙවන්ති මඤ්ඤරෙ’’ති. ඡට්ඨං;

„Die von Unwissenheit umhüllten Menschen, die wie blind und ohne Auge sind, erkennen sich selbst nicht in ihrem so gearteten Zustand, wie die (befleckten) Dinge in ihnen bestehen.“

7. අහිරාජසුත්තං

7. Ahirājasutta – Die Rede über den Schlangenkönig

67. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සාවත්ථියං අඤ්ඤතරො භික්ඛු අහිනා දට්ඨො කාලඞ්කතො හොති. අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ[Pg.384], භන්තෙ, සාවත්ථියං අඤ්ඤතරො භික්ඛු අහිනා දට්ඨො කාලඞ්කතො’’ති.

67. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit wurde in Sāvatthī ein gewisser Mönch von einer Schlange gebissen und starb. Da begaben sich zahlreiche Mönche dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie dort angekommen waren und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Hier, Herr, ist heute in Sāvatthī ein gewisser Mönch von einer Schlange gebissen worden und gestorben.“

‘‘න හි නූන සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චත්තාරි අහිරාජකුලානි මෙත්තෙන චිත්තෙන ඵරි. සචෙ හි සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චත්තාරි අහිරාජකුලානි මෙත්තෙන චිත්තෙන ඵරෙය්‍ය, න හි සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අහිනා දට්ඨො කාලඞ්කරෙය්‍ය.

„Sicherlich, ihr Mönche, hat jener Mönch die vier königlichen Schlangengeschlechter nicht mit einem Geist der liebenden Güte durchdrungen. Wenn jener Mönch, ihr Mönche, die vier königlichen Schlangengeschlechter mit einem Geist der liebenden Güte durchdrungen hätte, so wäre jener Mönch, ihr Mönche, nicht von einer Schlange gebissen worden und gestorben.“

‘‘කතමානි චත්තාරි? විරූපක්ඛං අහිරාජකුලං, එරාපථං අහිරාජකුලං, ඡබ්‍යාපුත්තං අහිරාජකුලං, කණ්හාගොතමකං අහිරාජකුලං. න හි නූන සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඉමානි චත්තාරි අහිරාජකුලානි මෙත්තෙන චිත්තෙන ඵරි. සචෙ හි සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඉමානි චත්තාරි අහිරාජකුලානි මෙත්තෙන චිත්තෙන ඵරෙය්‍ය, න හි සො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අහිනා දට්ඨො කාලඞ්කරෙය්‍ය.

„Welche vier? Das königliche Schlangengeschlecht der Virūpakkhas, das königliche Schlangengeschlecht der Erāpathas, das königliche Schlangengeschlecht der Chabyāputtas und das königliche Schlangengeschlecht der Kaṇhāgotamakas. Sicherlich, ihr Mönche, hat jener Mönch diese vier königlichen Schlangengeschlechter nicht mit einem Geist der liebenden Güte durchdrungen. Wenn jener Mönch, ihr Mönche, diese vier königlichen Schlangengeschlechter mit einem Geist der liebenden Güte durchdrungen hätte, so wäre jener Mönch, ihr Mönche, nicht von einer Schlange gebissen worden und gestorben.“

‘‘අනුජානාමි, භික්ඛවෙ, ඉමානි චත්තාරි අහිරාජකුලානි මෙත්තෙන චිත්තෙන ඵරිතුං අත්තගුත්තියා අත්තරක්ඛාය අත්තපරිත්තායා’’ති.

„Ich gestatte euch, ihr Mönche, diese vier königlichen Schlangengeschlechter mit einem Geist der liebenden Güte zu durchdringen, zum eigenen Schutz, zur eigenen Sicherheit und zur eigenen Abwehr.“ So sprach er.

‘‘විරූපක්ඛෙහි මෙ මෙත්තං, මෙත්තං එරාපථෙහි මෙ;

ඡබ්‍යාපුත්තෙහි මෙ මෙත්තං, මෙත්තං කණ්හාගොතමකෙහි ච.

„Meine liebende Güte sei mit den Virūpakkhas, meine liebende Güte mit den Erāpathas; meine liebende Güte sei mit den Chabyāputtas, und meine liebende Güte mit den Kaṇhāgotamakas.“

‘‘අපාදකෙහි මෙ මෙත්තං, මෙත්තං ද්විපාදකෙහි මෙ;

චතුප්පදෙහි මෙ මෙත්තං, මෙත්තං බහුප්පදෙහි මෙ.

„Meine liebende Güte sei mit den Fußlosen, meine liebende Güte mit den Zweifüßigen; meine liebende Güte sei mit den Vierfüßigen, meine liebende Güte mit den Vielfüßigen.“

‘‘මා මං අපාදකො හිංසි, මා මං හිංසි ද්විපාදකො ;

මා මං චතුප්පදො හිංසි, මා මං හිංසි බහුප්පදො.

„Möge mich das fußlose Wesen nicht verletzen, möge mich das zweifüßige Wesen nicht verletzen; möge mich das vierfüßige Wesen nicht verletzen, möge mich das vielfüßige Wesen nicht verletzen.“

‘‘සබ්බෙ සත්තා සබ්බෙ පාණා, සබ්බෙ භූතා ච කෙවලා;

සබ්බෙ භද්‍රානි පස්සන්තු, මා කඤ්චි පාපමාගමා.

„Mögen alle Wesen, alle Atmer, alle Geschöpfe in ihrer Gesamtheit, mögen sie alle Glück schauen; möge kein Unheil irgendein Wesen treffen.“

‘‘අප්පමාණො බුද්ධො, අප්පමාණො ධම්මො;

අප්පමාණො සඞ්ඝො, පමාණවන්තානි සරීසපානි.

„Unermesslich ist der Buddha, unermesslich die Lehre, unermesslich die Gemeinschaft; maßvoll sind die kriechenden Wesen.“

‘‘අහිවිච්ඡිකා සතපදී, උණ්ණනාභී සරබූ මූසිකා;

කතා මෙ රක්ඛා කතා මෙ පරිත්තා, පටික්කමන්තු භූතානි;

සොහං නමො භගවතො, නමො සත්තන්නං සම්මාසම්බුද්ධාන’’න්ති. සත්තමං;

„Schlangen, Skorpione, Tausendfüßler, Spinnen, Eidechsen und Mäuse. Gemacht ist mein Schutz, gemacht ist meine Abwehr, mögen die Lebewesen zurückweichen. Ich selbst erweise dem Erhabenen die Ehre, die Ehre den sieben vollkommen Erwachten.“ (Das siebte Sutta ist beendet).

8. දෙවදත්තසුත්තං

8. Das Sutta über Devadatta

68. එකං [Pg.385] සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ අචිරපක්කන්තෙ දෙවදත්තෙ. තත්‍ර ඛො භගවා දෙවදත්තං ආරබ්භ භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘අත්තවධාය, භික්ඛවෙ, දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි. පරාභවාය, භික්ඛවෙ, දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි.

68. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa, kurz nachdem Devadatta weggegangen war. Dort wandte sich der Erhabene anlässlich Devadattas an die Mönche: „Zum eigenen Verderben, ihr Mönche, sind Devadatta Gewinn, Verehrung und Ruhm erwachsen. Zum eigenen Untergang, ihr Mönche, sind Devadatta Gewinn, Verehrung und Ruhm erwachsen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, කදලී අත්තවධාය ඵලං දෙති, පරාභවාය ඵලං දෙති; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, අත්තවධාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි, පරාභවාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි.

„Gleichwie, ihr Mönche, die Bananenstaude zum eigenen Verderben Frucht trägt, zum eigenen Untergang Frucht trägt; ebenso, ihr Mönche, sind Devadatta Gewinn, Verehrung und Ruhm zum eigenen Verderben erwachsen, zum eigenen Untergang erwachsen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, වෙළු අත්තවධාය ඵලං දෙති, පරාභවාය ඵලං දෙති; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, අත්තවධාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි, පරාභවාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි.

„Gleichwie, ihr Mönche, der Bambus zum eigenen Verderben Frucht trägt, zum eigenen Untergang Frucht trägt; ebenso, ihr Mönche, sind Devadatta Gewinn, Verehrung und Ruhm zum eigenen Verderben erwachsen, zum eigenen Untergang erwachsen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, නළො අත්තවධාය ඵලං දෙති, පරාභවාය ඵලං දෙති; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, අත්තවධාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි, පරාභවාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි.

„Gleichwie, ihr Mönche, das Schilfrohr zum eigenen Verderben Frucht trägt, zum eigenen Untergang Frucht trägt; ebenso, ihr Mönche, sind Devadatta Gewinn, Verehrung und Ruhm zum eigenen Verderben erwachsen, zum eigenen Untergang erwachsen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, අස්සතරී අත්තවධාය ගබ්භං ගණ්හාති, පරාභවාය ගබ්භං ගණ්හාති; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, අත්තවධාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදි, පරාභවාය දෙවදත්තස්ස ලාභසක්කාරසිලොකො උදපාදී’’ති.

„Gleichwie, ihr Mönche, die Maultierstute zum eigenen Verderben die Leibesfrucht empfängt, zum eigenen Untergang die Leibesfrucht empfängt; ebenso, ihr Mönche, sind Devadatta Gewinn, Verehrung und Ruhm zum eigenen Verderben erwachsen, zum eigenen Untergang erwachsen.“ So sprach er.

‘‘ඵලං වෙ කදලිං හන්ති, ඵලං වෙළුං ඵලං නළං;

සක්කාරො කාපුරිසං හන්ති, ගබ්භො අස්සතරිං යථා’’ති. අට්ඨමං;

„Wahrlich, die Frucht tötet die Bananenstaude, die Frucht den Bambus, die Frucht das Schilfrohr; so zerstört die Verehrung den unwürdigen Menschen, wie die Leibesfrucht die Maultierstute.“ (Das achte Sutta ist beendet).

9. පධානසුත්තං

9. Das Sutta über das Bemühen

69. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, පධානානි. කතමානි චත්තාරි? සංවරප්පධානං, පහානප්පධානං, භාවනාප්පධානං, අනුරක්ඛණාප්පධානං. කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, සංවරප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අනුප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං අනුප්පාදාය [Pg.386] ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සංවරප්පධානං.

69. „Es gibt diese vier Arten des Bemühens, ihr Mönche. Welche vier? Das Bemühen um Zügelung, das Bemühen um Überwindung, das Bemühen um Entfaltung und das Bemühen um Bewahrung. Und was, ihr Mönche, ist das Bemühen um Zügelung? Da, ihr Mönche, erzeugt ein Mönch den Willen, strengt sich an, setzt Willenskraft ein, spornt seinen Geist an und bemüht sich, um das Entstehen noch nicht entstandener böser, unheilsamer Geisteszustände zu verhindern. Dies, ihr Mönche, nennt man das Bemühen um Zügelung.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, පහානප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං පහානාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පහානප්පධානං.

„Und was, ihr Mönche, ist das Bemühen um Überwindung? Da, ihr Mönche, erzeugt ein Mönch den Willen, strengt sich an, setzt Willenskraft ein, spornt seinen Geist an und bemüht sich, um bereits entstandene böse, unheilsame Geisteszustände zu überwinden. Dies, ihr Mönche, nennt man das Bemühen um Überwindung.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, භාවනාප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අනුප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං උප්පාදාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භාවනාප්පධානං.

„Und was, ihr Mönche, ist das Bemühen um Entfaltung? Da, ihr Mönche, erzeugt ein Mönch den Willen, strengt sich an, setzt Willenskraft ein, spornt seinen Geist an und bemüht sich, um noch nicht entstandene heilsame Geisteszustände hervorzubringen. Dies, ihr Mönche, nennt man das Bemühen um Entfaltung.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, අනුරක්ඛණාප්පධානං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං ඨිතියා අසම්මොසාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අනුරක්ඛණාප්පධානං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි පධානානී’’ති.

„Und was, ihr Mönche, ist die Anstrengung zur Bewahrung? Da, ihr Mönche, erzeugt ein Mönch den Willen, bemüht sich, setzt Tatkraft ein, spornt seinen Geist an und strebt danach, bereits entstandene heilsame Geisteszustände zu erhalten, sie nicht verloren gehen zu lassen, sie zu steigern, zur Fülle zu bringen, zu entfalten und zu vervollkommnen. Dies, ihr Mönche, wird die Anstrengung zur Bewahrung genannt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Anstrengungen.“

‘‘සංවරො ච පහානඤ්ච, භාවනා අනුරක්ඛණා;

එතෙ පධානා චත්තාරො, දෙසිතාදිච්චබන්ධුනා;

යො හි භික්ඛු ඉධාතාපී, ඛයං දුක්ඛස්ස පාපුණෙ’’ති. නවමං;

„Zügelung und Überwindung, Entfaltung und Bewahrung; diese vier Anstrengungen wurden vom Verwandten der Sonne verkündet. Wahrlich, jener Mönch hier, der eifrig ist, mag das Ende des Leidens erreichen.“ Das neunte (Sutra).

10. අධම්මිකසුත්තං

10. Das Adhammika-Sutra (Über die Ungerechtigkeit)

70. ‘‘යස්මිං, භික්ඛවෙ, සමයෙ රාජානො අධම්මිකා හොන්ති, රාජායුත්තාපි තස්මිං සමයෙ අධම්මිකා හොන්ති. රාජායුත්තෙසු අධම්මිකෙසු බ්‍රාහ්මණගහපතිකාපි තස්මිං සමයෙ අධම්මිකා හොන්ති. බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙසු අධම්මිකෙසු නෙගමජානපදාපි තස්මිං සමයෙ අධම්මිකා හොන්ති. නෙගමජානපදෙසු අධම්මිකෙසු විසමං චන්දිමසූරියා පරිවත්තන්ති. විසමං චන්දිමසූරියෙසු පරිවත්තන්තෙසු විසමං නක්ඛත්තානි තාරකරූපානි පරිවත්තන්ති. විසමං නක්ඛත්තෙසු තාරකරූපෙසු පරිවත්තන්තෙසු විසමං රත්තින්දිවා පරිවත්තන්ති. විසමං රත්තින්දිවෙසු පරිවත්තන්තෙසු විසමං මාසද්ධමාසා පරිවත්තන්ති. විසමං මාසද්ධමාසෙසු පරිවත්තන්තෙසු විසමං උතුසංවච්ඡරා පරිවත්තන්ති. විසමං උතුසංවච්ඡරෙසු පරිවත්තන්තෙසු විසමං වාතා වායන්ති විසමා අපඤ්ජසා[Pg.387]. විසමං වාතෙසු වායන්තෙසු විසමෙසු අපඤ්ජසෙසු දෙවතා පරිකුපිතා භවන්ති. දෙවතාසු පරිකුපිතාසු දෙවො න සම්මා ධාරං අනුප්පවෙච්ඡති. දෙවෙ න සම්මා ධාරං අනුප්පවෙච්ඡන්තෙ විසමපාකානි සස්සානි භවන්ති. විසමපාකානි, භික්ඛවෙ, සස්සානි මනුස්සා පරිභුඤ්ජන්තා අප්පායුකා හොන්ති දුබ්බණ්ණා ච බව්හාබාධා ච.

70. „Wenn, ihr Mönche, zu einer Zeit die Könige ungerecht sind, dann sind zu jener Zeit auch die königlichen Beamten ungerecht. Wenn die königlichen Beamten ungerecht sind, dann sind zu jener Zeit auch die Brahmanen und Hausväter ungerecht. Wenn die Brahmanen und Hausväter ungerecht sind, dann sind zu jener Zeit auch die Stadt- und Landbewohner ungerecht. Wenn die Stadt- und Landbewohner ungerecht sind, bewegen sich Mond und Sonne unregelmäßig. Wenn sich Mond und Sonne unregelmäßig bewegen, bewegen sich die Sternbilder und Fixsterne unregelmäßig. Wenn sich die Sternbilder und Fixsterne unregelmäßig bewegen, verläuft der Wechsel von Tag und Nacht unregelmäßig. Wenn der Wechsel von Tag und Nacht unregelmäßig verläuft, verlaufen die Monate und Halbmonate unregelmäßig. Wenn die Monate und Halbmonate unregelmäßig verlaufen, verlaufen die Jahreszeiten und Jahre unregelmäßig. Wenn die Jahreszeiten und Jahre unregelmäßig verlaufen, wehen die Winde unregelmäßig und auf falschen Wegen. Wenn die Winde unregelmäßig und auf falschen Wegen wehen, sind die Gottheiten erzürnt. Wenn die Gottheiten erzürnt sind, lässt der Regengott den Regen nicht zur rechten Zeit herabströmen. Wenn der Regengott den Regen nicht zur rechten Zeit herabströmen lässt, reift das Getreide unregelmäßig. Wenn Menschen, ihr Mönche, Getreide verzehren, das unregelmäßig gereift ist, werden sie kurzlebig, von hässlicher Gestalt, schwach und vielerlei Krankheiten unterworfen.“

‘‘යස්මිං, භික්ඛවෙ, සමයෙ රාජානො ධම්මිකා හොන්ති, රාජායුත්තාපි තස්මිං සමයෙ ධම්මිකා හොන්ති. රාජායුත්තෙසු ධම්මිකෙසු බ්‍රාහ්මණගහපතිකාපි තස්මිං සමයෙ ධම්මිකා හොන්ති. බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙසු ධම්මිකෙසු නෙගමජානපදාපි තස්මිං සමයෙ ධම්මිකා හොන්ති. නෙගමජානපදෙසු ධම්මිකෙසු සමං චන්දිමසූරියා පරිවත්තන්ති. සමං චන්දිමසූරියෙසු පරිවත්තන්තෙසු සමං නක්ඛත්තානි තාරකරූපානි පරිවත්තන්ති. සමං නක්ඛත්තෙසු තාරකරූපෙසු පරිවත්තන්තෙසු සමං රත්තින්දිවා පරිවත්තන්ති. සමං රත්තින්දිවෙසු පරිවත්තන්තෙසු සමං මාසද්ධමාසා පරිවත්තන්ති. සමං මාසද්ධමාසෙසු පරිවත්තන්තෙසු සමං උතුසංවච්ඡරා පරිවත්තන්ති. සමං උතුසංවච්ඡරෙසු පරිවත්තන්තෙසු සමං වාතා වායන්ති සමා පඤ්ජසා. සමං වාතෙසු වායන්තෙසු සමෙසු පඤ්ජසෙසු දෙවතා අපරිකුපිතා භවන්ති. දෙවතාසු අපරිකුපිතාසු දෙවො සම්මා ධාරං අනුප්පවෙච්ඡති. දෙවෙ සම්මා ධාරං අනුප්පවෙච්ඡන්තෙ සමපාකානි සස්සානි භවන්ති. සමපාකානි, භික්ඛවෙ, සස්සානි මනුස්සා පරිභුඤ්ජන්තා දීඝායුකා ච හොන්ති වණ්ණවන්තො ච බලවන්තො ච අප්පාබාධා චා’’ති.

„Wenn, ihr Mönche, zu einer Zeit die Könige gerecht sind, dann sind zu jener Zeit auch die königlichen Beamten gerecht. Wenn die königlichen Beamten gerecht sind, dann sind zu jener Zeit auch die Brahmanen und Hausväter gerecht. Wenn die Brahmanen und Hausväter gerecht sind, dann sind zu jener Zeit auch die Stadt- und Landbewohner gerecht. Wenn die Stadt- und Landbewohner gerecht sind, bewegen sich Mond und Sonne regelmäßig. Wenn sich Mond und Sonne regelmäßig bewegen, bewegen sich die Sternbilder und Fixsterne regelmäßig. Wenn sich die Sternbilder und Fixsterne regelmäßig bewegen, verläuft der Wechsel von Tag und Nacht regelmäßig. Wenn der Wechsel von Tag und Nacht regelmäßig verläuft, verlaufen die Monate und Halbmonate regelmäßig. Wenn die Monate und Halbmonate regelmäßig verlaufen, verlaufen die Jahreszeiten und Jahre regelmäßig. Wenn die Jahreszeiten und Jahre regelmäßig verlaufen, wehen die Winde regelmäßig und auf den rechten Wegen. Wenn die Winde regelmäßig und auf den rechten Wegen wehen, sind die Gottheiten nicht erzürnt. Wenn die Gottheiten nicht erzürnt sind, lässt der Regengott den Regen zur rechten Zeit herabströmen. Wenn der Regengott den Regen zur rechten Zeit herabströmen lässt, reift das Getreide gleichmäßig. Wenn Menschen, ihr Mönche, Getreide verzehren, das gleichmäßig gereift ist, werden sie langlebig, von schöner Gestalt, kraftvoll und wenig Krankheiten unterworfen.“

‘‘ගුන්නං චෙ තරමානානං, ජිම්හං ගච්ඡති පුඞ්ගවො;

සබ්බා තා ජිම්හං ගච්ඡන්ති, නෙත්තෙ ජිම්හං ගතෙ සති.

„Wenn bei Rindern, die einen Fluss überqueren, der Leitstier einen krummen Weg einschlägt, dann folgen alle anderen ebenfalls dem krummen Weg, da ihr Führer krumm gegangen ist.“

‘‘එවමෙවං මනුස්සෙසු, යො හොති සෙට්ඨසම්මතො;

සො චෙ අධම්මං චරති, පගෙව ඉතරා පජා;

සබ්බං රට්ඨං දුක්ඛං සෙති, රාජා චෙ හොති අධම්මිකො.

„Ebenso ist es unter Menschen: Wenn derjenige, der als der Höchste gilt, sich ungerecht verhält, wie erst recht dann das übrige Volk! Das ganze Land leidet Not, wenn der König ungerecht ist.“

‘‘ගුන්නං චෙ තරමානානං, උජුං ගච්ඡති පුඞ්ගවො;

සබ්බා තා උජුං ගච්ඡන්ති, නෙත්තෙ උජුං ගතෙ සති.

„Wenn bei Rindern, die einen Fluss überqueren, der Leitstier einen geraden Weg einschlägt, dann folgen alle anderen ebenfalls dem geraden Weg, da ihr Führer gerade gegangen ist.“

‘‘එවමෙවං [Pg.388] මනුස්සෙසු, යො හොති සෙට්ඨසම්මතො;

සො සචෙ ධම්මං චරති, පගෙව ඉතරා පජා;

සබ්බං රට්ඨං සුඛං සෙති, රාජා චෙ හොති ධම්මිකො’’ති. දසමං;

„Ebenso ist es unter Menschen: Wenn derjenige, der als der Höchste gilt, sich rechtmäßig verhält, wie erst recht dann das übrige Volk! Das ganze Land wohnt in Glückseligkeit, wenn der König gerecht ist.“ Das zehnte (Sutra).

පත්තකම්මවග්ගො දුතියො.

Das Kapitel über das rechtmäßige Wirken (Pattakamma-Vagga), das zweite.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

පත්තකම්මං ආනණ්‍යකො, සබ්‍රහ්මනිරයා රූපෙන පඤ්චමං;

සරාගඅහිරාජා දෙවදත්තො, පධානං අධම්මිකෙන චාති.

Rechtmäßiges Wirken, Schuldenfreiheit, die Brahmanen gleichen, Wandel, als fünftes das über die äußere Form, mit Leidenschaft, der Schlangenkönig, Devadatta, Anstrengung und der Ungerechte.

(8) 3. අපණ්ණකවග්ගො

(8) 3. Das Apaṇṇaka-Kapitel

1. පධානසුත්තං

1. Das Sutra über die Anstrengung

71. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අපණ්ණකප්පටිපදං පටිපන්නො හොති, යොනි චස්ස ආරද්ධා හොති ආසවානං ඛයාය. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති, බහුස්සුතො හොති, ආරද්ධවීරියො හොති, පඤ්ඤවා හොති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අපණ්ණකප්පටිපදං පටිපන්නො හොති, යොනි චස්ස ආරද්ධා හොති ආසවානං ඛයායා’’ති. පඨමං.

71. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wandelt ein Mönch auf dem sicheren Weg, und der Grundstein für die Vernichtung der Triebe ist bei ihm gelegt. Mit welchen vier? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch tugendhaft, er ist belesen, er ist tatkräftig und er ist weise. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wandelt ein Mönch auf dem sicheren Weg, und der Grundstein für die Vernichtung der Triebe ist bei ihm gelegt.“ Das erste (Sutra).

2. සම්මාදිට්ඨිසුත්තං

2. Das Sutra über die rechte Ansicht

72. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අපණ්ණකප්පටිපදං පටිපන්නො හොති, යොනි චස්ස ආරද්ධා හොති ආසවානං ඛයාය. කතමෙහි චතූහි? නෙක්ඛම්මවිතක්කෙන, අබ්‍යාපාදවිතක්කෙන, අවිහිංසාවිතක්කෙන, සම්මාදිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අපණ්ණකප්පටිපදං පටිපන්නො හොති, යොනි චස්ස ආරද්ධා හොති ආසවානං ඛයායා’’ති. දුතියං.

72. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wandelt ein Mönch auf dem sicheren Weg, und der Grundstein für die Vernichtung der Triebe ist bei ihm gelegt. Mit welchen vier? Mit dem Gedanken der Entsagung, dem Gedanken des Nicht-Wohlwollens, dem Gedanken der Nicht-Grausamkeit und der rechten Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wandelt ein Mönch auf dem sicheren Weg, und der Grundstein für die Vernichtung der Triebe ist bei ihm gelegt.“ Das zweite (Sutra).

3. සප්පුරිසසුත්තං

3. Das Sutra über den guten Menschen

73. ‘‘චතූහි[Pg.389], භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො අසප්පුරිසො වෙදිතබ්බො. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො යො හොති පරස්ස අවණ්ණො තං අපුට්ඨොපි පාතු කරොති, කො පන වාදො පුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො අහාපෙත්වා අලම්බිත්වා පරිපූරං විත්ථාරෙන පරස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො අයං භවන්ති.

73. „Mönche, ein unwürdiger Mensch (asappuriso) ist an vier Eigenschaften zu erkennen. An welchen vier? Hier, Mönche, bringt ein unwürdiger Mensch das, was der Tadel eines anderen ist, ans Licht, auch wenn er nicht gefragt wird; wie viel mehr erst, wenn er gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über den Tadel des anderen ohne Auslassung, ohne Zögern, vollständig und ausführlich. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein unwürdiger Mensch‘.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො යො හොති පරස්ස වණ්ණො තං පුට්ඨොපි න පාතු කරොති, කො පන වාදො අපුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො හාපෙත්වා ලම්බිත්වා අපරිපූරං අවිත්ථාරෙන පරස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො අයං භවන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, bringt ein unwürdiger Mensch das, was das Lob eines anderen ist, selbst wenn er gefragt wird, nicht ans Licht; wie viel weniger erst, wenn er nicht gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über das Lob des anderen mit Auslassungen, zögernd, unvollständig und ohne Ausführlichkeit. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein unwürdiger Mensch‘.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො යො හොති අත්තනො අවණ්ණො තං පුට්ඨොපි න පාතු කරොති, කො පන වාදො අපුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො හාපෙත්වා ලම්බිත්වා අපරිපූරං අවිත්ථාරෙන අත්තනො අවණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො අයං භවන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, bringt ein unwürdiger Mensch das, was sein eigener Tadel ist, selbst wenn er gefragt wird, nicht ans Licht; wie viel weniger erst, wenn er nicht gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über seinen eigenen Tadel mit Auslassungen, zögernd, unvollständig und ohne Ausführlichkeit. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein unwürdiger Mensch‘.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො යො හොති අත්තනො වණ්ණො තං අපුට්ඨොපි පාතු කරොති, කො පන වාදො පුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො අහාපෙත්වා අලම්බිත්වා පරිපූරං විත්ථාරෙන අත්තනො වණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො අයං භවන්ති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො අසප්පුරිසො වෙදිතබ්බො.

„Des Weiteren, Mönche, bringt ein unwürdiger Mensch das, was sein eigenes Lob ist, ans Licht, auch wenn er nicht gefragt wird; wie viel mehr erst, wenn er gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über sein eigenes Lob ohne Auslassung, ohne Zögern, vollständig und ausführlich. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein unwürdiger Mensch‘. An diesen vier Eigenschaften, Mönche, ist ein unwürdiger Mensch zu erkennen.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො සප්පුරිසො වෙදිතබ්බො. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො යො හොති පරස්ස අවණ්ණො තං පුට්ඨොපි න පාතු කරොති, කො පන වාදො අපුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො හාපෙත්වා ලම්බිත්වා අපරිපූරං අවිත්ථාරෙන පරස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො අයං භවන්ති.

„Mönche, ein würdiger Mensch (sappuriso) ist an vier Eigenschaften zu erkennen. An welchen vier? Hier, Mönche, bringt ein würdiger Mensch das, was der Tadel eines anderen ist, selbst wenn er gefragt wird, nicht ans Licht; wie viel weniger erst, wenn er nicht gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über den Tadel des anderen mit Auslassungen, zögernd, unvollständig und ohne Ausführlichkeit. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein würdiger Mensch‘.“

‘‘පුන [Pg.390] චපරං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො යො හොති පරස්ස වණ්ණො තං අපුට්ඨොපි පාතු කරොති, කො පන වාදො පුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො අහාපෙත්වා අලම්බිත්වා පරිපූරං විත්ථාරෙන පරස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො අයං භවන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, bringt ein würdiger Mensch das, was das Lob eines anderen ist, ans Licht, auch wenn er nicht gefragt wird; wie viel mehr erst, wenn er gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über das Lob des anderen ohne Auslassung, ohne Zögern, vollständig und ausführlich. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein würdiger Mensch‘.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො යො හොති අත්තනො අවණ්ණො තං අපුට්ඨොපි පාතු කරොති, කො පන වාදො පුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො අහාපෙත්වා අලම්බිත්වා පරිපූරං විත්ථාරෙන අත්තනො අවණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො අයං භවන්ති.

„Des Weiteren, Mönche, bringt ein würdiger Mensch das, was sein eigener Tadel ist, ans Licht, auch wenn er nicht gefragt wird; wie viel mehr erst, wenn er gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über seinen eigenen Tadel ohne Auslassung, ohne Zögern, vollständig und ausführlich. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein würdiger Mensch‘.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො යො හොති අත්තනො වණ්ණො තං පුට්ඨොපි න පාතු කරොති, කො පන වාදො අපුට්ඨස්ස! පුට්ඨො ඛො පන පඤ්හාභිනීතො හාපෙත්වා ලම්බිත්වා අපරිපූරං අවිත්ථාරෙන අත්තනො වණ්ණං භාසිතා හොති. වෙදිතබ්බමෙතං, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො අයං භවන්ති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො සප්පුරිසො වෙදිතබ්බො.

„Des Weiteren, Mönche, bringt ein würdiger Mensch das, was sein eigenes Lob ist, selbst wenn er gefragt wird, nicht ans Licht; wie viel weniger erst, wenn er nicht gefragt wird! Wenn er aber gefragt wird und zur Antwort einer Frage gedrängt wird, spricht er über sein eigenes Lob mit Auslassungen, zögernd, unvollständig und ohne Ausführlichkeit. Es ist zu wissen, Mönche: ‚Dieser Herr ist ein würdiger Mensch‘. An diesen vier Eigenschaften, Mönche, ist ein würdiger Mensch zu erkennen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, වධුකා යඤ්ඤදෙව රත්තිං වා දිවං වා ආනීතා හොති, තාවදෙවස්සා තිබ්බං හිරොත්තප්පං පච්චුපට්ඨිතං හොති සස්සුයාපි සසුරෙපි සාමිකෙපි අන්තමසො දාසකම්මකරපොරිසෙසු. සා අපරෙන සමයෙන සංවාසමන්වාය විස්සාසමන්වාය සස්සුම්පි සසුරම්පි සාමිකම්පි එවමාහ – ‘අපෙථ, කිං පන තුම්හෙ ජානාථා’ති! එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භික්ඛු යඤ්ඤදෙව රත්තිං වා දිවං වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති, තාවදෙවස්ස තිබ්බං හිරොත්තප්පං පච්චුපට්ඨිතං හොති භික්ඛූසු භික්ඛුනීසු උපාසකෙසු උපාසිකාසු අන්තමසො ආරාමිකසමණුද්දෙසෙසු. සො අපරෙන සමයෙන සංවාසමන්වාය විස්සාසමන්වාය ආචරියම්පි උපජ්ඣායම්පි එවමාහ – ‘අපෙථ, කිං පන තුම්හෙ ජානාථා’ති! තස්මාතිහ, භික්ඛවෙ, එවං සික්ඛිතබ්බං – ‘අධුනාගතවධුකාසමෙන චෙතසා විහරිස්සාමා’ති. එවඤ්හි වො, භික්ඛවෙ, සික්ඛිතබ්බ’’න්ති. තතියං.

„Gleichwie, Mönche, eine junge Schwiegertochter in der Nacht oder am Tag, an dem sie heimgeführt wird, ein starkes Scham- und Scheugefühl (hirottappa) gegenüber ihrer Schwiegermutter, ihrem Schwiegervater, ihrem Ehemann und sogar gegenüber den Dienern und Arbeitern zeigt. Zu einer späteren Zeit aber, infolge des Zusammenlebens und der Vertrautheit, sagt sie zur Schwiegermutter, zum Schwiegervater und zum Ehemann: ‚Geht weg! Was wisst ihr schon?‘ Ebenso, Mönche, hat ein gewisser Mönch in der Nacht oder am Tag, an dem er vom Haus in die Hauslosigkeit hinauszieht und ordiniert wird, ein starkes Scham- und Scheugefühl gegenüber den Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen und sogar gegenüber den Tempeldienern und Novizen. Zu einer späteren Zeit aber, infolge des Zusammenlebens und der Vertrautheit, sagt er zu seinem Lehrer und seinem Mentor: ‚Geht weg! Was wisst ihr schon?‘ Daher, Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen mit einem Geist verweilen, der dem einer frisch angekommenen Schwiegertochter gleicht.‘ So, Mönche, solltet ihr euch üben.“

4. පඨමඅග්ගසුත්තං

4. Die erste Lehrrede über das Höchste.

74. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, අග්ගානි. කතමානි චත්තාරි? සීලග්ගං, සමාධිග්ගං, පඤ්ඤාග්ගං, විමුත්තග්ගං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අග්ගානී’’ති. චතුත්ථං.

74. „Es gibt, Mönche, diese vier höchsten Dinge. Welche vier? Höchste Tugend, höchste Sammlung, höchste Weisheit, höchste Befreiung – dies, Mönche, sind die vier höchsten Dinge.“

5. දුතියඅග්ගසුත්තං

5. Die zweite Lehrrede über das Höchste.

75. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.391], භික්ඛවෙ, අග්ගානි. කතමානි චත්තාරි? රූපග්ගං, වෙදනාග්ගං, සඤ්ඤාග්ගං, භවග්ගං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අග්ගානී’’ති. පඤ්චමං.

75. „Es gibt, Mönche, diese vier höchsten Dinge. Welche vier? Höchste Form, höchste Empfindung, höchste Wahrnehmung, höchstes Werden – dies, Mönche, sind die vier höchsten Dinge.“

6. කුසිනාරසුත්තං

6. Die Kusināra-Lehrrede.

76. එකං සමයං භගවා කුසිනාරායං විහරති උපවත්තනෙ මල්ලානං සාලවනෙ අන්තරෙන යමකසාලානං පරිනිබ්බානසමයෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

76. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Kusināra, im Upavattana, dem Sal-Hain der Maller, zwischen den Zwillings-Sal-Bäumen, zur Zeit seines Parinibbānas. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ — „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach folgendes:

‘‘සියා ඛො පන, භික්ඛවෙ, එකභික්ඛුස්සපි කඞ්ඛා වා විමති වා බුද්ධෙ වා ධම්මෙ වා සඞ්ඝෙ වා මග්ගෙ වා පටිපදාය වා, පුච්ඡථ, භික්ඛවෙ, මා පච්ඡා විප්පටිසාරිනො අහුවත්ථ – ‘සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා අහොසි, නාසක්ඛිම්හ භගවන්තං සම්මුඛා පටිපුච්ඡිතු’’’න්ති. එවං වුත්තෙ තෙ භික්ඛූ තුණ්හී අහෙසුං. දුතියම්පි ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘සියා ඛො පන, භික්ඛවෙ, එකභික්ඛුස්සපි කඞ්ඛා වා විමති වා බුද්ධෙ වා ධම්මෙ වා සඞ්ඝෙ වා මග්ගෙ වා පටිපදාය වා, පුච්ඡථ, භික්ඛවෙ, මා පච්ඡා විප්පටිසාරිනො අහුවත්ථ – ‘සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා අහොසි, නාසක්ඛිම්හ භගවන්තං සම්මුඛා පටිපුච්ඡිතු’’’න්ති. දුතියම්පි ඛො තෙ භික්ඛූ තුණ්හී අහෙසුං. තතියම්පි ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘සියා ඛො පන, භික්ඛවෙ, එකභික්ඛුස්සපි කඞ්ඛා වා විමති වා බුද්ධෙ වා ධම්මෙ වා සඞ්ඝෙ වා මග්ගෙ වා පටිපදාය වා, පුච්ඡථ, භික්ඛවෙ, මා පච්ඡා විප්පටිසාරිනො අහුවත්ථ – ‘සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා අහොසි, නාසක්ඛිම්හ භගවන්තං සම්මුඛා පටිපුච්ඡිතු’’’න්ති. තතියම්පි ඛො තෙ භික්ඛූ තුණ්හී අහෙසුං.

„Es mag wohl sein, ihr Mönche, dass auch nur ein einziger Mönch Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, der Lehre, der Gemeinde, des Pfades oder der Übung hat. Fragt, ihr Mönche! Möget ihr nicht später Reue empfinden und denken: ‚Der Lehrer war uns gegenüber gegenwärtig, und wir vermochten es nicht, den Erhabenen von Angesicht zu Angesicht zu befragen.‘“ Auf diese Worte hin schwiegen jene Mönche. Ein zweites Mal sprach der Erhabene zu den Mönchen: „Es mag wohl sein, ihr Mönche, dass auch nur ein einziger Mönch Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, der Lehre, der Gemeinde, des Pfades oder der Übung hat. Fragt, ihr Mönche! Möget ihr nicht später Reue empfinden und denken: ‚Der Lehrer war uns gegenüber gegenwärtig, und wir vermochten es nicht, den Erhabenen von Angesicht zu Angesicht zu befragen.‘“ Auch ein zweites Mal schwiegen jene Mönche. Ein drittes Mal sprach der Erhabene zu den Mönchen: „Es mag wohl sein, ihr Mönche, dass auch nur ein einziger Mönch Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, der Lehre, der Gemeinde, des Pfades oder der Übung hat. Fragt, ihr Mönche! Möget ihr nicht später Reue empfinden und denken: ‚Der Lehrer war uns gegenüber gegenwärtig, und wir vermochten es nicht, den Erhabenen von Angesicht zu Angesicht zu befragen.‘“ Auch ein drittes Mal schwiegen jene Mönche.

අථ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘සියා ඛො පන, භික්ඛවෙ, සත්ථුගාරවෙනපි න පුච්ඡෙය්‍යාථ, සහායකොපි, භික්ඛවෙ, සහායකස්ස ආරොචෙතූ’’ති. එවං වුත්තෙ තෙ භික්ඛූ තුණ්හී අහෙසුං. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! එවං පසන්නො අහං, භන්තෙ! නත්ථි ඉමස්මිං භික්ඛුසඞ්ඝෙ එකභික්ඛුස්සපි කඞ්ඛා වා විමති වා බුද්ධෙ වා ධම්මෙ වා සඞ්ඝෙ වා මග්ගෙ වා පටිපදාය වා’’ති.

Daraufhin sprach der Erhabene zu den Mönchen: „Es mag wohl sein, ihr Mönche, dass ihr aus Ehrfurcht vor dem Lehrer nicht fragt; so möge, ihr Mönche, ein Freund dem anderen davon berichten.“ Auf diese Worte hin schwiegen jene Mönche. Da sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! So vertrauensvoll bin ich, Herr: In dieser Mönchsgemeinde gibt es auch nicht einen einzigen Mönch, der Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, der Lehre, der Gemeinde, des Pfades oder der Übung hat.“

‘‘පසාදා [Pg.392] ඛො ත්වං, ආනන්ද, වදෙසි. ඤාණමෙව හෙත්ථ, ආනන්ද, තථාගතස්ස – ‘නත්ථි ඉමස්මිං භික්ඛුසඞ්ඝෙ එකභික්ඛුස්සපි කඞ්ඛා වා විමති වා බුද්ධෙ වා ධම්මෙ වා සඞ්ඝෙ වා මග්ගෙ වා පටිපදාය වා’. ඉමෙසඤ්හි, ආනන්ද, පඤ්චන්නං භික්ඛුසතානං යො පච්ඡිමකො භික්ඛු සො සොතාපන්නො අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො’’ති. ඡට්ඨං.

„Aus Vertrauen, Ānanda, sprichst du so. Doch der Tathāgata hat hierüber eben das Wissen, Ānanda: ‚In dieser Mönchsgemeinde gibt es auch nicht einen einzigen Mönch, der Zweifel oder Unklarheit bezüglich des Buddha, der Lehre, der Gemeinde, des Pfades oder der Übung hat.‘ Denn unter diesen fünfhundert Mönchen, Ānanda, ist der am wenigsten weit Fortgeschrittene ein Stromeingetretener, der nicht mehr dem Verfall in die niederen Welten preisgegeben ist, gefestigt ist und der vollen Erleuchtung gewiss.“ Das Sechste.

7. අචින්තෙය්‍යසුත්තං

7. Die Lehrrede über das Unausdenkbare (Acinteyya-Sutta)

77. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, අචින්තෙය්‍යානි, න චින්තෙතබ්බානි; යානි චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. කතමානි චත්තාරි? බුද්ධානං, භික්ඛවෙ, බුද්ධවිසයො අචින්තෙය්‍යො, න චින්තෙතබ්බො; යං චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. ඣායිස්ස, භික්ඛවෙ, ඣානවිසයො අචින්තෙය්‍යො, න චින්තෙතබ්බො; යං චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. කම්මවිපාකො, භික්ඛවෙ, අචින්තෙය්‍යො, න චින්තෙතබ්බො; යං චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. ලොකචින්තා, භික්ඛවෙ, අචින්තෙය්‍යා, න චින්තෙතබ්බා; යං චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අචින්තෙය්‍යානි, න චින්තෙතබ්බානි; යානි චින්තෙන්තො උම්මාදස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්සා’’ති. සත්තමං.

77. „Vier Dinge, ihr Mönche, sind unausdenkbar, über sie sollte man nicht nachdenken; wer über sie nachdenkt, würde dem Wahnsinn und der Erschöpfung verfallen. Welche vier? Der Bereich der Buddhas, ihr Mönche, ist unausdenkbar, über ihn sollte man nicht nachdenken; wer darüber nachdenkt, würde dem Wahnsinn und der Erschöpfung verfallen. Der Bereich der Vertiefungen eines in Vertiefung Verweilenden, ihr Mönche, ist unausdenkbar, über ihn sollte man nicht nachdenken; wer darüber nachdenkt, würde dem Wahnsinn und der Erschöpfung verfallen. Die Reifung des Wirkens (Kamma), ihr Mönche, ist unausdenkbar, über sie sollte man nicht nachdenken; wer darüber nachdenkt, würde dem Wahnsinn und der Erschöpfung verfallen. Weltbetrachtungen, ihr Mönche, sind unausdenkbar, über sie sollte man nicht nachdenken; wer darüber nachdenkt, würde dem Wahnsinn und der Erschöpfung verfallen. Dies sind, ihr Mönche, die vier Unausdenkbaren, über die man nicht nachdenken sollte; wer über sie nachdenkt, würde dem Wahnsinn und der Erschöpfung verfallen.“ Das Siebte.

8. දක්ඛිණසුත්තං

8. Die Lehrrede über die Gabe (Dakkhiṇa-Sutta)

78. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා විසුද්ධියො. කතමා චතස්සො? අත්ථි, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා දායකතො විසුජ්ඣති, නො පටිග්ගාහකතො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා පටිග්ගාහකතො විසුජ්ඣති, නො දායකතො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා නෙව දායකතො විසුජ්ඣති, නො පටිග්ගාහකතො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා දායකතො චෙව විසුජ්ඣති පටිග්ගාහකතො ච.

78. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier Reinheiten einer Gabe. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, eine Gabe, die durch den Geber gereinigt wird, nicht aber durch den Empfänger; es gibt, ihr Mönche, eine Gabe, die durch den Empfänger gereinigt wird, nicht aber durch den Geber; es gibt, ihr Mönche, eine Gabe, die weder durch den Geber noch durch den Empfänger gereinigt wird; und es gibt, ihr Mönche, eine Gabe, die sowohl durch den Geber als auch durch den Empfänger gereinigt wird.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා දායකතො විසුජ්ඣති, නො පටිග්ගාහකතො? ඉධ, භික්ඛවෙ, දායකො හොති සීලවා කල්‍යාණධම්මො; පටිග්ගාහකා හොන්ති දුස්සීලා පාපධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා දායකතො විසුජ්ඣති, නො පටිග්ගාහකතො.

„Und wie, ihr Mönche, wird eine Gabe durch den Geber gereinigt, nicht aber durch den Empfänger? Hierbei, ihr Mönche, ist der Geber tugendhaft und von guter Natur, die Empfänger aber sind sittenlos und von schlechter Natur. So, ihr Mönche, wird eine Gabe durch den Geber gereinigt, nicht aber durch den Empfänger.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.393], භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා පටිග්ගාහකතො විසුජ්ඣති, නො දායකතො? ඉධ, භික්ඛවෙ, දායකො හොති දුස්සීලො පාපධම්මො; පටිග්ගාහකා හොන්ති සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා පටිග්ගාහකතො විසුජ්ඣති, නො දායකතො.

„Und wie, ihr Mönche, wird eine Gabe durch den Empfänger gereinigt, nicht aber durch den Geber? Hierbei, ihr Mönche, ist der Geber sittenlos und von schlechter Natur, die Empfänger aber sind tugendhaft und von guter Natur. So, ihr Mönche, wird eine Gabe durch den Empfänger gereinigt, nicht aber durch den Geber.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා නෙව දායකතො විසුජ්ඣති, නො පටිග්ගාහකතො? ඉධ, භික්ඛවෙ, දායකො හොති දුස්සීලො පාපධම්මො; පටිග්ගාහකාපි හොන්ති දුස්සීලා පාපධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා නෙව දායකතො විසුජ්ඣති, නො පටිග්ගාහකතො.

„Und wie, ihr Mönche, wird eine Gabe weder durch den Geber noch durch den Empfänger gereinigt? Hierbei, ihr Mönche, ist der Geber sittenlos und von schlechter Natur, und auch die Empfänger sind sittenlos und von schlechter Natur. So, ihr Mönche, wird eine Gabe weder durch den Geber noch durch den Empfänger gereinigt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා දායකතො චෙව විසුජ්ඣති පටිග්ගාහකතො ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, දායකො හොති සීලවා කල්‍යාණධම්මො; පටිග්ගාහකාපි හොන්ති සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දක්ඛිණා දායකතො චෙව විසුජ්ඣති පටිග්ගාහකතො ච. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො දක්ඛිණා විසුද්ධියො’’ති. අට්ඨමං.

„Und wie, ihr Mönche, wird eine Gabe sowohl durch den Geber als auch durch den Empfänger gereinigt? Hierbei, ihr Mönche, ist der Geber tugendhaft und von guter Natur, und auch die Empfänger sind tugendhaft und von guter Natur. So, ihr Mönche, wird eine Gabe sowohl durch den Geber als auch durch den Empfänger gereinigt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Reinheiten einer Gabe.“ Das Achte.

9. වණිජ්ජසුත්තං

9. Die Lehrrede über den Handel (Vaṇijja-Sutta)

79. අථ ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කො නු ඛො, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා ඡෙදගාමිනී හොති? කො පන, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා න යථාධිප්පායා හොති? කො නු ඛො, භන්තෙ හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා යථාධිප්පායා හොති? කො පන, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා පරාධිප්පායා හොතී’’ති?

79. Da begab sich der ehrwürdige Sāriputta zum Erhabenen; nachdem er ihn aufgesucht und ehrerbietig gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Sāriputta zum Erhabenen: „Was ist wohl, Herr, die Ursache, was ist der Grund dafür, dass hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art zum Scheitern führt? Was ist aber, Herr, die Ursache, was ist der Grund dafür, dass hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art nicht den Erwartungen entsprechend ausfällt? Was ist wohl, Herr, die Ursache, was ist der Grund dafür, dass hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art genau den Erwartungen entsprechend ausfällt? Und was ist, Herr, die Ursache, was ist der Grund dafür, dass hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art die Erwartungen sogar übertrifft?“

‘‘ඉධ, සාරිපුත්ත, එකච්චො සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා උපසඞ්කමිත්වා පවාරෙති – ‘වදතු, භන්තෙ, පච්චයෙනා’ති. සො යෙන පවාරෙති තං න දෙති. සො චෙ තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සො යඤ්ඤදෙව වණිජ්ජං පයොජෙති, සාස්ස හොති ඡෙදගාමිනී.

„Da ist, Sāriputta, ein gewisser Mensch, der einen Asketen oder Brahmanen aufsucht und ihn einlädt: ‚Möge der Herr mir sagen, welche Unterstützung er benötigt.‘ Er gibt ihm jedoch dann nicht das, wozu er ihn eingeladen hatte. Wenn dieser Mensch aus jenem Dasein verscheidet und in diesen Zustand [als Mensch] zurückkehrt, dann führt jedes Handelsgeschäft, das er unternimmt, für ihn zum Scheitern.“

‘‘ඉධ [Pg.394] පන, සාරිපුත්ත, එකච්චො සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා උපසඞ්කමිත්වා පවාරෙති – ‘වදතු, භන්තෙ, පච්චයෙනා’ති. සො යෙන පවාරෙති තං න යථාධිප්පායං දෙති. සො චෙ තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සො යඤ්ඤදෙව වණිජ්ජං පයොජෙති, සාස්ස න හොති යථාධිප්පායා.

„Hier wiederum, Sāriputta, ist ein gewisser Mensch, der einen Asketen oder Brahmanen aufsucht und ihn einlädt: ‚Möge der Herr mir sagen, welche Unterstützung er benötigt.‘ Er gibt ihm jedoch dann nicht das, wozu er ihn eingeladen hatte, in dem Maße, wie er es beabsichtigt hatte. Wenn dieser Mensch aus jenem Dasein verscheidet und in diesen Zustand [als Mensch] zurückkehrt, dann fällt jedes Handelsgeschäft, das er unternimmt, für ihn nicht den Erwartungen entsprechend aus.“

‘‘ඉධ පන, සාරිපුත්ත, එකච්චො සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා උපසඞ්කමිත්වා පවාරෙති – ‘වදතු, භන්තෙ, පච්චයෙනා’ති. සො යෙන පවාරෙති තං යථාධිප්පායං දෙති. සො චෙ තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සො යඤ්ඤදෙව වණිජ්ජං පයොජෙති, සාස්ස හොති යථාධිප්පායා.

„Hier wiederum, Sāriputta, ist ein gewisser Mensch, der einen Asketen oder Brahmanen aufsucht und ihn einlädt: ‚Möge der Herr mir sagen, welche Unterstützung er benötigt.‘ Er gibt ihm dann das, wozu er ihn eingeladen hatte, genau wie beabsichtigt. Wenn dieser Mensch aus jenem Dasein verscheidet und in diesen Zustand [als Mensch] zurückkehrt, dann fällt jedes Handelsgeschäft, das er unternimmt, für ihn genau den Erwartungen entsprechend aus.“

‘‘ඉධ, සාරිපුත්ත, එකච්චො සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා උපසඞ්කමිත්වා පවාරෙති – ‘වදතු, භන්තෙ, පච්චයෙනා’ති. සො යෙන පවාරෙති තං පරාධිප්පායං දෙති. සො චෙ තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සො යඤ්ඤදෙව වණිජ්ජං පයොජෙති, සාස්ස හොති පරාධිප්පායා.

„Da ist, Sāriputta, ein gewisser Mensch, der einen Asketen oder Brahmanen aufsucht und ihn einlädt: ‚Möge der Herr mir sagen, welche Unterstützung er benötigt.‘ Er gibt ihm dann das, wozu er ihn eingeladen hatte, sogar über die Absicht hinaus. Wenn dieser Mensch aus jenem Dasein verscheidet und in diesen Zustand [als Mensch] zurückkehrt, dann fällt jedes Handelsgeschäft, das er unternimmt, für ihn so aus, dass es die Erwartungen sogar übertrifft.“

‘‘අයං ඛො, සාරිපුත්ත, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා ඡෙදගාමිනී හොති. අයං පන, සාරිපුත්ත, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා න යථාධිප්පායා හොති. අයං ඛො පන, සාරිපුත්ත, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා යථාධිප්පායා හොති. අයං පන, සාරිපුත්ත, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චස්ස තාදිසාව වණිජ්ජා පයුත්තා පරාධිප්පායා හොතී’’ති. නවමං.

„Dies ist, Sāriputta, die Ursache, dies ist der Grund, warum hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art zum Scheitern führt. Dies aber, Sāriputta, ist die Ursache, dies ist der Grund, warum hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art nicht den Erwartungen entsprechend ausfällt. Dies wiederum, Sāriputta, ist die Ursache, dies ist der Grund, warum hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art genau den Erwartungen entsprechend ausfällt. Und dies, Sāriputta, ist die Ursache, dies ist der Grund, warum hier bei manchen Menschen ein unternommenes Handelsgeschäft von derartiger Art die Erwartungen sogar übertrifft.“ Neunte [Lehrrede].

10. කම්බොජසුත්තං

10. Kambojasutta

80. එකං සමයං භගවා කොසම්බියං විහරති ඝොසිතාරාමෙ. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච –

80. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Kosambī, im Ghosita-Park. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen; nachdem er ihn aufgesucht und ehrerbietig gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen:

‘‘කො නු ඛො, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මාතුගාමො නෙව සභායං නිසීදති, න කම්මන්තං පයොජෙති, න කම්බොජං ගච්ඡතී’’ති? ‘‘කොධනො, ආනන්ද, මාතුගාමො; ඉස්සුකී, ආනන්ද, මාතුගාමො; මච්ඡරී, ආනන්ද, මාතුගාමො; දුප්පඤ්ඤො, ආනන්ද, මාතුගාමො – අයං ඛො, ආනන්ද, හෙතු [Pg.395] අයං පච්චයො, යෙන මාතුගාමො නෙව සභායං නිසීදති, න කම්මන්තං පයොජෙති, න කම්බොජං ගච්ඡතී’’ති. දසමං.

„Was ist wohl, Herr, die Ursache, was ist der Grund dafür, dass eine Frau weder in der Ratsversammlung sitzt, noch große Geschäfte betreibt, noch nach Kamboja reist?“ „Zornig, Ānanda, ist eine Frau; neidisch, Ānanda, ist eine Frau; geizig, Ānanda, ist eine Frau; unverständig, Ānanda, ist eine Frau. Dies ist, Ānanda, die Ursache, dies ist der Grund dafür, dass eine Frau weder in der Ratsversammlung sitzt, noch große Geschäfte betreibt, noch nach Kamboja reist.“ Zehnte [Lehrrede].

අපණ්ණකවග්ගො තතියො.

Die dritte Abteilung, das Kapitel über das Unzweifelhafte (Apaṇṇakavagga), ist beendet.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

පධානං දිට්ඨිසප්පුරිස, වධුකා ද්වෙ ච හොන්ති අග්ගානි;

කුසිනාරඅචින්තෙය්‍යා, දක්ඛිණා ච වණිජ්ජා කම්බොජන්ති.

Die Anstrengung, die Ansicht, der gute Mensch, die Schwiegertochter, und zwei über das Höchste; Kusināra, das Unausdenkbare, die Gabe, der Handel und Kamboja – das sind die zehn.

(9) 4. මචලවග්ගො

(9) 4. Macalavagga

1. පාණාතිපාතසුත්තං

1. Pāṇātipātasutta

81. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

81. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt. Mit welchen vier? Man tötet Lebewesen, man nimmt Nicht-Gegebenes, man begeht sexuelles Fehlverhalten und man spricht Unwahres. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. පඨමං.

„Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so im Himmel abgelegt. Mit welchen vier? Man lässt ab vom Töten von Lebewesen, man lässt ab vom Nehmen des Nicht-Gegebenen, man lässt ab von sexuellem Fehlverhalten und man lässt ab vom Sprechen der Unwahrheit. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so im Himmel abgelegt.“ Erste [Lehrrede].

2. මුසාවාදසුත්තං

2. Musāvādasutta

82. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? මුසාවාදී හොති, පිසුණවාචො හොති, ඵරුසවාචො හොති, සම්ඵප්පලාපී හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

82. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt. Mit welchen vier? Man spricht Unwahres, man führt verleumderische Rede, man führt harte Rede und man gibt sich leerem Geschwätz hin. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති, ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො හොති, සම්ඵප්පලාපා [Pg.396] පටිවිරතො හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. දුතියං.

„Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so im Himmel abgelegt. Mit welchen vier? Man lässt ab vom Sprechen der Unwahrheit, man lässt ab von verleumderischer Rede, man lässt ab von harter Rede und man lässt ab von leerem Geschwätz. Mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird man, wie herbeigebracht, so im Himmel abgelegt.“ Zweite [Lehrrede].

3. අවණ්ණාරහසුත්තං

3. Avaṇṇārahasutta

83. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා අවණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා වණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා අප්පසාදනීයෙ ඨානෙ පසාදං උපදංසෙති, අනනුවිච්ච අපරියොගාහෙත්වා පසාදනීයෙ ඨානෙ අප්පසාදං උපදංසෙති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

83. "Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – in der Hölle landen. Mit welchen vier? Ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, preist man jemanden, der kein Lob verdient; ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, tadelt man jemanden, der Lob verdient; ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, zeigt man Vertrauen in eine Sache, die kein Vertrauen verdient; ohne zu prüfen, ohne tief einzudringen, zeigt man kein Vertrauen in eine Sache, die Vertrauen verdient. Mönche, wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – in der Hölle landen."

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසති, අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසති, අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා අප්පසාදනීයෙ ඨානෙ අප්පසාදං උපදංසෙති අනුවිච්ච පරියොගාහෙත්වා පසාදනීයෙ ඨානෙ පසාදං උපදංසෙති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. තතියං.

"Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – im Himmel landen. Mit welchen vier? Nach Prüfung und tiefem Eindringen tadelt man jemanden, der Tadel verdient; nach Prüfung und tiefem Eindringen preist man jemanden, der Lob verdient; nach Prüfung und tiefem Eindringen zeigt man kein Vertrauen in eine Sache, die kein Vertrauen verdient; nach Prüfung und tiefem Eindringen zeigt man Vertrauen in eine Sache, die Vertrauen verdient. Mönche, wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – im Himmel landen." (Das Dritte)

4. කොධගරුසුත්තං

4. Das Sutta über die Wertschätzung von Zorn (Kodhagarusutta)

84. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? කොධගරු හොති න සද්ධම්මගරු, මක්ඛගරු හොති න සද්ධම්මගරු, ලාභගරු හොති න සද්ධම්මගරු, සක්කාරගරු හොති න සද්ධම්මගරු – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

84. "Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – in der Hölle landen. Mit welchen vier? Man schätzt den Zorn mehr als das wahre Dhamma; man schätzt die Geringschätzung mehr als das wahre Dhamma; man schätzt den Gewinn mehr als das wahre Dhamma; man schätzt die Ehre mehr als das wahre Dhamma. Mönche, wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – in der Hölle landen."

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? සද්ධම්මගරු හොති න කොධගරු, සද්ධම්මගරු හොති න මක්ඛගරු, සද්ධම්මගරු හොති න ලාභගරු, සද්ධම්මගරු හොති න සක්කාරගරු – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. චතුත්ථං.

"Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – im Himmel landen. Mit welchen vier? Man schätzt das wahre Dhamma mehr als den Zorn; man schätzt das wahre Dhamma mehr als die Geringschätzung; man schätzt das wahre Dhamma mehr als den Gewinn; man schätzt das wahre Dhamma mehr als die Ehre. Mönche, wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird – als ob man ihn dorthin getragen und dort abgesetzt hätte – im Himmel landen." (Das Vierte)

5. තමොතමසුත්තං

5. Das Sutta über Dunkelheit und Licht (Tamotamasutta)

85. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.397], භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? තමො තමපරායණො, තමො ජොතිපරායණො, ජොති තමපරායණො, ජොති ජොතිපරායණො.

85. "Mönche, diese vier Personen gibt es in der Welt. Welche vier? Jener, der aus der Dunkelheit kommt und in die Dunkelheit geht; jener, der aus der Dunkelheit kommt und ins Licht geht; jener, der aus dem Licht kommt und in die Dunkelheit geht; jener, der aus dem Licht kommt und ins Licht geht."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තමො හොති තමපරායණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නීචෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති – චණ්ඩාලකුලෙ වා වෙනකුලෙ වා නෙසාදකුලෙ වා රථකාරකුලෙ වා පුක්කුසකුලෙ වා දලිද්දෙ අප්පන්නපානභොජනෙ කසිරවුත්තිකෙ, යත්ථ කසිරෙන ඝාසච්ඡාදො ලබ්භති. සො ච හොති දුබ්බණ්ණො දුද්දසිකො ඔකොටිමකො බව්හාබාධො කාණො වා කුණී වා ඛඤ්ජො වා පක්ඛහතො වා, න ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන දුච්චරිතං චරති, වාචාය දුච්චරිතං චරති, මනසා දුච්චරිතං චරති. සො කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා, වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා, මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තමො හොති තමපරායණො.

"Und wie, Mönche, ist eine Person aus der Dunkelheit kommend und in die Dunkelheit gehend? Hier, Mönche, ist eine Person in einer niederen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Ausgestoßenen, von Korbflechtern, von Jägern, von Wagenbauern oder von Straßenkehrern – in Armut, mit wenig Speise und Trank, mit mühsamem Lebensunterhalt, wo man Nahrung und Kleidung nur mit Mühe erhält. Zudem ist sie hässlich, unansehnlich, verwachsen, oft krank, blind, verkrüppelt, lahm oder gelähmt und erhält kaum Nahrung, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Düfte, Salben, Bettstätten, Unterkünfte oder Leuchten. Diese Person begeht schlechte Taten mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist. Nachdem sie schlechte Taten mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist begangen hat, gelangt sie nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Untergang, in die Hölle. So, Mönche, ist eine Person aus der Dunkelheit kommend und in die Dunkelheit gehend."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තමො හොති ජොතිපරායණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නීචෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති – චණ්ඩාලකුලෙ වා වෙනකුලෙ වා නෙසාදකුලෙ වා රථකාරකුලෙ වා පුක්කුසකුලෙ වා දලිද්දෙ අප්පන්නපානභොජනෙ කසිරවුත්තිකෙ, යත්ථ කසිරෙන ඝාසච්ඡාදො ලබ්භති; සො ච හොති දුබ්බණ්ණො දුද්දසිකො ඔකොටිමකො බව්හාබාධො කාණො වා කුණී වා ඛඤ්ජො වා පක්ඛහතො වා න ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන සුචරිතං චරති, වාචාය සුචරිතං චරති, මනසා සුචරිතං චරති. සො කායෙන සුචරිතං චරිත්වා, වාචාය සුචරිතං චරිත්වා, මනසා සුචරිතං චරිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තමො හොති ජොතිපරායණො.

"Und wie, Mönche, ist eine Person aus der Dunkelheit kommend und ins Licht gehend? Hier, Mönche, ist eine Person in einer niederen Familie wiedergeboren – sei es in einer Familie von Ausgestoßenen, von Korbflechtern, von Jägern, von Wagenbauern oder von Straßenkehrern – in Armut, mit wenig Speise und Trank, mit mühsamem Lebensunterhalt, wo man Nahrung und Kleidung nur mit Mühe erhält. Zudem ist sie hässlich, unansehnlich, verwachsen, oft krank, blind, verkrüppelt, lahm oder gelähmt und erhält kaum Nahrung, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Düfte, Salben, Bettstätten, Unterkünfte oder Leuchten. Diese Person jedoch begeht gute Taten mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist. Nachdem sie gute Taten mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist begangen hat, gelangt sie nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. So, Mönche, ist eine Person aus der Dunkelheit kommend und ins Licht gehend."

‘‘කථඤ්ච[Pg.398], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ජොති හොති තමපරායණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො උච්චෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති – ඛත්තියමහාසාලකුලෙ වා බ්‍රාහ්මණමහාසාලකුලෙ වා ගහපතිමහාසාලකුලෙ වා අඩ්ඪෙ මහද්ධනෙ මහාභොගෙ පහූතජාතරූපරජතෙ පහූතවිත්තූපකරණෙ පහූතධනධඤ්ඤෙ; සො ච හොති අභිරූපො දස්සනීයො පාසාදිකො පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතො, ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන දුච්චරිතං චරති, වාචාය දුච්චරිතං චරති, මනසා දුච්චරිතං චරති. සො කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා, වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා, මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ජොති හොති තමපරායණො.

"Und wie, Mönche, ist eine Person aus dem Licht kommend und in die Dunkelheit gehend? Hier, Mönche, ist eine Person in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer wohlhabenden Adelsfamilie, einer wohlhabenden Brahmanenfamilie oder einer wohlhabenden Hausvaterfamilie – reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichlich Gebrauchsgegenständen und viel Getreide. Zudem ist sie schön, ansehnlich, vertrauenerweckend, mit herrlichstem Teint ausgestattet und erhält reichlich Nahrung, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Düfte, Salben, Bettstätten, Unterkünfte und Leuchten. Diese Person jedoch begeht schlechte Taten mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist. Nachdem sie schlechte Taten mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist begangen hat, gelangt sie nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Untergang, in die Hölle. So, Mönche, ist eine Person aus dem Licht kommend und in die Dunkelheit gehend."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ජොති හොති ජොතිපරායණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො උච්චෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති – ඛත්තියමහාසාලකුලෙ වා බ්‍රාහ්මණමහාසාලකුලෙ වා ගහපතිමහාසාලකුලෙ වා අඩ්ඪෙ මහද්ධනෙ මහාභොගෙ පහූතජාතරූපරජතෙ පහූතවිත්තූපකරණෙ පහූතධනධඤ්ඤෙ; සො ච හොති අභිරූපො දස්සනීයො පාසාදිකො පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතො, ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන සුචරිතං චරති, වාචාය සුචරිතං චරති, මනසා සුචරිතං චරති. සො කායෙන සුචරිතං චරිත්වා, වාචාය සුචරිතං චරිත්වා, මනසා සුචරිතං චරිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ජොති හොති ජොතිපරායණො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඤ්චමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person Licht, die zum Licht strebt? Hier, ihr Mönche, wird eine bestimmte Person in einer hohen Familie wiedergeboren – sei es in einer einflussreichen Adelsfamilie, einer einflussreichen Brahmanenfamilie oder einer einflussreichen Hausvaterfamilie – die wohlhabend ist, über großen Reichtum und großen Besitz verfügt, mit reichlich Gold und Silber, reichlich Mitteln und Gebrauchsgegenständen sowie reichlich Vermögen und Getreide; und sie ist ansehnlich, schön anzusehen, vertrauenerweckend und mit vollendeter Schönheit der Erscheinung ausgestattet; sie erhält reichlich Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumenkränze, Duftstoffe und Salben sowie Lagerstatt, Unterkunft und Beleuchtung. Sie pflegt einen guten Lebenswandel mit dem Körper, einen guten Lebenswandel mit der Rede und einen guten Lebenswandel mit dem Geist. Nachdem sie einen guten Lebenswandel mit dem Körper, mit der Rede und mit dem Geist gepflegt hat, gelangt sie nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. So, ihr Mönche, ist eine Person Licht, die zum Licht strebt. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Fünfte.

6. ඔණතොණතසුත්තං

6. Die Lehrrede über den Niedrigen, der niedrig bleibt

86. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඔණතොණතො, ඔණතුණ්ණතො, උණ්ණතොණතො, උණ්ණතුණ්ණතො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. ඡට්ඨං.

86. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Derjenige, der niedrig ist und niedrig bleibt; derjenige, der niedrig ist und hoch aufsteigt; derjenige, der hoch ist und niedrig sinkt; und derjenige, der hoch ist und hoch bleibt. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Sechste.

7. පුත්තසුත්තං

7. Die Lehrrede über den Sohn

87. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.399], භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සමණමචලො, සමණපුණ්ඩරීකො, සමණපදුමො, සමණෙසු සමණසුඛුමාලො.

87. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Der unerschütterliche Asket, der weiße Lotus-Asket, der rote Lotus-Asket und der zarte Asket unter den Asketen.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සෙඛො හොති පාටිපදො ; අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං පත්ථයමානො විහරති. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාවසිත්තස්ස ජෙට්ඨො පුත්තො ආභිසෙකො අනභිසිත්තො මචලප්පත්තො; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සෙඛො හොති පාටිපදො, අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං පත්ථයමානො විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Übender, einer, der den Pfad beschreitet; er verweilt in dem Streben nach der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. Gleichwie, ihr Mönche, der älteste Sohn eines gesalbten Adelskönigs, der zur Salbung bestimmt, aber noch nicht gesalbt ist, den Zustand der Unerschütterlichkeit in Bezug auf die Thronfolge erreicht hat; ebenso, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Übender, einer, der den Pfad beschreitet, und verweilt in dem Streben nach der unübertrefflichen Sicherheit vor den Jochen. So, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති, නො ච ඛො අට්ඨ විමොක්ඛෙ කායෙන ඵුසිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein weißer Lotus-Asket? Hier, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er durch das Versiegen der Triebe die triebfreie Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat; er verweilt jedoch nicht darin, die acht Befreiungen mit dem Körper zu berühren. So, ihr Mönche, ist eine Person ein weißer Lotus-Asket.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති, අට්ඨ ච විමොක්ඛෙ කායෙන ඵුසිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein roter Lotus-Asket? Hier, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er durch das Versiegen der Triebe die triebfreie Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat; und er verweilt darin, die acht Befreiungen mit dem Körper zu berühren. So, ihr Mönche, ist eine Person ein roter Lotus-Asket.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණෙසු සමණසුඛුමාලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු යාචිතොව බහුලං චීවරං පරිභුඤ්ජති, අප්පං අයාචිතො; යාචිතොව බහුලං පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජති, අප්පං අයාචිතො; යාචිතොව බහුලං සෙනාසනං පරිභුඤ්ජති, අප්පං අයාචිතො; යාචිතොව බහුලං ගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරං පරිභුඤ්ජති, අප්පං අයාචිතො. යෙහි ඛො පන සබ්‍රහ්මචාරීහි සද්ධිං විහරති, ත්‍යස්ස මනාපෙනෙව බහුලං කායකම්මෙන සමුදාචරන්ති, අප්පං [Pg.400] අමනාපෙන; මනාපෙනෙව බහුලං වචීකම්මෙන සමුදාචරන්ති, අප්පං අමනාපෙන; මනාපෙනෙව බහුලං මනොකම්මෙන සමුදාචරන්ති, අප්පං අමනාපෙන; මනාපංයෙව බහුලං උපහාරං උපහරන්ති, අප්පං අමනාපං. යානි ඛො පන තානි වෙදයිතානි පිත්තසමුට්ඨානානි වා සෙම්හසමුට්ඨානානි වා වාතසමුට්ඨානානි වා සන්නිපාතිකානි වා උතුපරිණාමජානි වා විසමපරිහාරජානි වා ඔපක්කමිකානි වා කම්මවිපාකජානි වා, තානි පනස්ස න බහුදෙව උප්පජ්ජන්ති. අප්පාබාධො හොති. චතුන්නං ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී හොති අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී, ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණෙසු සමණසුඛුමාලො හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein zarter Asket unter den Asketen? Hier, ihr Mönche, nutzt ein Mönch häufig nur auf Einladung hin dargebrachte Roben, selten unaufgeforderte; er nutzt häufig nur auf Einladung hin dargebrachte Almosenspeise, selten unaufgeforderte; er nutzt häufig nur auf Einladung hin dargebrachte Lagerstatt und Unterkunft, selten unaufgeforderte; er nutzt häufig nur auf Einladung hin dargebrachte Arzneien und Erfordernisse für Kranke, selten unaufgeforderte. Die Mitbrüder im heiligen Leben, mit denen er zusammenlebt, begegnen ihm häufig mit angenehmen körperlichen Taten, selten mit unangenehmen; sie begegnen ihm häufig mit angenehmen sprachlichen Taten, selten mit unangenehmen; sie begegnen ihm häufig mit angenehmen geistigen Taten, selten mit unangenehmen; sie bringen ihm häufig nur angenehme Gaben dar, selten unangenehme. Jene Empfindungen, die durch Galle, Schleim, Wind, eine Störung der Säfte, durch Wetterumschlag, durch ungleichmäßige körperliche Pflege, durch gewaltsame Einwirkung oder als Folge früherer Taten entstehen, treten bei ihm nicht häufig auf. Er ist frei von Krankheiten. Er erlangt die vier Vertiefungen, welche dem höheren Geist angehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben ermöglichen, nach Wunsch, mühelos und ohne Beschwerde. Er verweilt, nachdem er durch das Versiegen der Triebe die triebfreie Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat. So, ihr Mönche, ist eine Person ein zarter Asket unter den Asketen.“

‘‘යඤ්හි තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු සමණසුඛුමාලොති, මමෙව තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු සමණසුඛුමාලොති. අහඤ්හි, භික්ඛවෙ, යාචිතොව බහුලං චීවරං පරිභුඤ්ජාමි, අප්පං අයාචිතො; යාචිතොව බහුලං පිණ්ඩපාතං පරිභුඤ්ජාමි, අප්පං අයාචිතො; යාචිතොව බහුලං සෙනාසනං පරිභුඤ්ජාමි, අප්පං අයාචිතො; යාචිතොව බහුලං ගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරං පරිභුඤ්ජාමි, අප්පං අයාචිතො. යෙහි ඛො පන භික්ඛූහි සද්ධිං විහරාමි තෙ මෙ මනාපෙනෙව බහුලං කායකම්මෙන සමුදාචරන්ති, අප්පං අමනාපෙන; මනාපෙනෙව බහුලං වචීකම්මෙන සමුදාචරන්ති, අප්පං අමනාපෙන; මනාපෙනෙව බහුලං මනොකම්මෙන සමුදාචරන්ති, අප්පං අමනාපෙන; මනාපංයෙව බහුලං උපහාරං උපහරන්ති, අප්පං අමනාපං. යානි ඛො පන තානි වෙදයිතානි පිත්තසමුට්ඨානානි වා සෙම්හසමුට්ඨානානි වා වාතසමුට්ඨානානි වා සන්නිපාතිකානි වා උතුපරිණාමජානි වා විසමපරිහාරජානි වා ඔපක්කමිකානි වා කම්මවිපාකජානි වා, තානි මෙ න බහුදෙව උප්පජ්ජන්ති. අප්පාබාධොහමස්මි. චතුන්නං ඛො පනස්මි ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී, ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරාමි.

„Wenn man, ihr Mönche, rechtmäßig von jemandem sagen würde: 'Er ist der zarte Asket unter den Asketen', dann würde man, ihr Mönche, eben von mir rechtmäßig sagen: 'Er ist der zarte Asket unter den Asketen'. Denn ich, ihr Mönche, genieße meistens Roben, um die ich gebeten wurde, und nur selten unangeforderte; meistens genieße ich Almosenspeise, um die ich gebeten wurde, und nur selten unangeforderte; meistens genieße ich eine Behausung, um die ich gebeten wurde, und nur selten eine unangeforderte; meistens genieße ich Arzneimittel und Erfordernisse für Kranke, um die ich gebeten wurde, und nur selten unangeforderte. Jene Mönche, mit denen ich zusammenlebe, begegnen mir meistens mit wohlgefälligem körperlichem Handeln, selten mit unliebsamem; meistens mit wohlgefälligem sprachlichem Handeln, selten mit unliebsamem; meistens mit wohlgefälligem geistigem Handeln, selten mit unliebsamem; meistens bringen sie mir wohlgefällige Gaben dar, selten unliebsame. Was jene Empfindungen betrifft, die aus Galle entstehen oder aus Schleim oder aus Wind oder aus einem Zusammenwirken der Säfte oder aus klimatischen Veränderungen oder durch unregelmäßige Körperpflege oder durch äußere Einwirkung oder als Folge von Kamma – diese entstehen mir zumeist nicht. Ich bin frei von Krankheit. Überdies bin ich jemand, der die vier Jhanas, die dem höheren Geist angehören und ein glückliches Verweilen im gegenwärtigen Leben ermöglichen, nach Wunsch erlangt, ohne Mühe erlangt, ohne Beschwerde erlangt; und durch das Versiegen der Triebe verweile ich, indem ich die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und erreicht habe.“

‘‘යඤ්හි තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු සමණසුඛුමාලොති, මමෙව තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු [Pg.401] සමණසුඛුමාලොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. සත්තමං.

„Wenn man, ihr Mönche, rechtmäßig von jemandem sagen würde: 'Er ist der zarte Asket unter den Asketen', dann würde man, ihr Mönche, eben von mir rechtmäßig sagen: 'Er ist der zarte Asket unter den Asketen'. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt.“ Das siebte Sutta.

8. සංයොජනසුත්තං

8. Das Sutta über die Fesseln

88. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සමණමචලො, සමණපුණ්ඩරීකො, සමණපදුමො, සමණෙසු සමණසුඛුමාලො.

88. „Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Der unerschütterliche Asket, der weiße-Lotus-Asket, der rote-Lotus-Asket und der zarte Asket unter den Asketen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා සොතාපන්නො හොති අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch durch das Versiegen der drei Fesseln ein Stromeingetretener, dem der Untergang in niedere Welten nicht mehr droht, der gefestigt ist und dessen Bestimmung die volle Erleuchtung ist. So, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති? ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා, රාගදොසමොහානං තනුත්තා සකදාගාමී හොති, සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන්ත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein weiße-Lotus-Asket? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch durch das Versiegen der drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung ein Einmalwiederkehrer, der nach nur einer Rückkehr in diese Welt dem Leiden ein Ende macht. So, ihr Mönche, ist eine Person ein weiße-Lotus-Asket.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො හොති තත්ථ පරිනිබ්බායී අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein rote-Lotus-Asket? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln ein Wesen von übernatürlicher Geburt, der dort das vollkommene Nibbāna erlangt und nicht mehr von jener Welt zurückkehrt. So, ihr Mönche, ist eine Person ein rote-Lotus-Asket.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණෙසු සමණසුඛුමාලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණෙසු සමණසුඛුමාලො හොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. අට්ඨමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein zarter Asket unter den Asketen? Da verweilt, ihr Mönche, ein Mönch, indem er durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und erreicht hat. So, ihr Mönche, ist eine Person ein zarter Asket unter den Asketen. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt.“ Das achte Sutta.

9. සම්මාදිට්ඨිසුත්තං

9. Das Sutta über die rechte Ansicht

89. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සමණමචලො, සමණපුණ්ඩරීකො, සමණපදුමො, සමණෙසු සමණසුඛුමාලො.

89. „Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Der unerschütterliche Asket, der weiße-Lotus-Asket, der rote-Lotus-Asket und der zarte Asket unter den Asketen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සම්මාදිට්ඨිකො හොති, සම්මාසඞ්කප්පො හොති, සම්මාවාචො හොති, සම්මාකම්මන්තො [Pg.402] හොති, සම්මාආජීවො හොති, සම්මාවායාමො හොති, සම්මාසති හොති, සම්මාසමාධි හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch von rechter Ansicht, rechtem Entschluss, rechter Rede, rechtem Handeln, rechtem Lebensunterhalt, rechter Anstrengung, rechter Achtsamkeit und rechter Konzentration. So, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සම්මාදිට්ඨිකො හොති, සම්මාසඞ්කප්පො හොති, සම්මාවාචො හොති, සම්මාකම්මන්තො හොති, සම්මාආජීවො හොති, සම්මාවායාමො හොති, සම්මාසති හොති, සම්මාසමාධි හොති, සම්මාඤාණී හොති, සම්මාවිමුත්ති හොති, නො ච ඛො අට්ඨ විමොක්ඛෙ කායෙන ඵුසිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein weiße-Lotus-Asket? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch von rechter Ansicht, rechtem Entschluss, rechter Rede, rechtem Handeln, rechtem Lebensunterhalt, rechter Anstrengung, rechter Achtsamkeit, rechter Konzentration, rechtem Wissen und rechter Befreiung; doch er verweilt nicht dabei, die acht Befreiungen mit dem Körper berührt zu haben. So, ihr Mönche, ist eine Person ein weiße-Lotus-Asket.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සම්මාදිට්ඨිකො හොති…පෙ… සම්මාවිමුත්ති හොති, අට්ඨ ච විමොක්ඛෙ කායෙන ඵුසිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein rote-Lotus-Asket? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch von rechter Ansicht ... [und so weiter wie oben] ... rechter Befreiung, und er verweilt dabei, die acht Befreiungen mit dem Körper berührt zu haben. So, ihr Mönche, ist eine Person ein rote-Lotus-Asket.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණෙසු සමණසුඛුමාලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු යාචිතොව බහුලං චීවරං පරිභුඤ්ජති, අප්පං අයාචිතො…පෙ… යඤ්හි තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු සමණසුඛුමාලොති, මමෙව තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු සමණසුඛුමාලොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. නවමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein zarter Asket unter den Asketen? Da genießt, ihr Mönche, ein Mönch meistens Roben, um die er gebeten wurde, und nur selten unangeforderte ... [und so weiter wie oben]. Wenn man, ihr Mönche, rechtmäßig von jemandem sagen würde: 'Er ist der zarte Asket unter den Asketen', dann würde man, ihr Mönche, eben von mir rechtmäßig sagen: 'Er ist der zarte Asket unter den Asketen'. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt.“ Das neunte Sutta.

10. ඛන්ධසුත්තං

10. Das Sutta über die Daseinsgruppen

90. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සමණමචලො, සමණපුණ්ඩරීකො, සමණපදුමො, සමණෙසු සමණසුඛුමාලො.

90. "Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Der unerschütterliche Asket, der weiße Lotus-Asket, der rote Lotus-Asket und der feine Asket unter den Asketen."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සෙඛො හොති අප්පත්තමානසො, අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං පත්ථයමානො විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණමචලො හොති.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket? Da, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Übender (Sekha), der das Ziel des Geistes noch nicht erreicht hat und nach der höchsten Sicherheit vor den Jochen strebt. So, ihr Mönche, ist eine Person ein unerschütterlicher Asket."

‘‘කථඤ්ච[Pg.403], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පඤ්චසු උපාදානක්ඛන්ධෙසු උදයබ්බයානුපස්සී විහරති – ‘ඉති රූපං, ඉති රූපස්ස සමුදයො, ඉති රූපස්ස අත්ථඞ්ගමො; ඉති වෙදනා…පෙ… ඉති සඤ්ඤා…පෙ… ඉති සඞ්ඛාරා…පෙ… ඉති විඤ්ඤාණං, ඉති විඤ්ඤාණස්ස සමුදයො, ඉති විඤ්ඤාණස්ස අත්ථඞ්ගමො’ති; නො ච ඛො අට්ඨ විමොක්ඛෙ කායෙන ඵුසිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපුණ්ඩරීකො හොති.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein weißer Lotus-Asket? Da, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, indem er das Entstehen und Vergehen in den fünf Gruppen des Ergreifens betrachtet: 'So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form; so ist das Gefühl... so ist die Wahrnehmung... so sind die Gestaltungen... so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins'; er verweilt jedoch nicht dabei, die acht Befreiungen mit dem Körper erfahren zu haben. So, ihr Mönche, ist eine Person ein weißer Lotus-Asket."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පඤ්චසු උපාදානක්ඛන්ධෙසු උදයබ්බයානුපස්සී විහරති – ‘ඉති රූපං, ඉති රූපස්ස සමුදයො, ඉති රූපස්ස අත්ථඞ්ගමො; ඉති වෙදනා…පෙ… ඉති සඤ්ඤා…පෙ… ඉති සඞ්ඛාරා…පෙ… ඉති විඤ්ඤාණං, ඉති විඤ්ඤාණස්ස සමුදයො, ඉති විඤ්ඤාණස්ස අත්ථඞ්ගමො’ති; අට්ඨ ච විමොක්ඛෙ කායෙන ඵුසිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණපදුමො හොති.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein roter Lotus-Asket? Da, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, indem er das Entstehen und Vergehen in den fünf Gruppen des Ergreifens betrachtet: 'So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form; so ist das Gefühl... so ist die Wahrnehmung... so sind die Gestaltungen... so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins'; und er verweilt dabei, die acht Befreiungen mit dem Körper erfahren zu haben. So, ihr Mönche, ist eine Person ein roter Lotus-Asket."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සමණෙසු සමණසුඛුමාලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු යාචිතොව බහුලං චීවරං පරිභුඤ්ජති, අප්පං අයාචිතො…පෙ… මමෙව තං, භික්ඛවෙ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය සමණෙසු සමණසුඛුමාලොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. දසමං.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein feiner Asket unter den Asketen? Da, ihr Mönche, benutzt ein Mönch vorwiegend nur dann ein Gewand, wenn er darum gebeten wurde, und nur selten, wenn er nicht darum gebeten wurde... Wenn man rechtmäßig sagen wollte: 'Ein feiner Asket unter den Asketen', so müsste man dies über mich sagen. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt."

මචලවග්ගො චතුත්ථො.

Das vierte Kapitel: Über den Unerschütterlichen (Macalavaggo).

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

පාණාතිපාතො ච මුසා, අවණ්ණකොධතමොණතා;

පුත්තො සංයොජනඤ්චෙව, දිට්ඨි ඛන්ධෙන තෙ දසාති.

Töten und Lüge, Tadel, Zorn, Dunkelheit und Erniedrigung; der Sohn, die Fesseln, die Ansicht und die Gruppen (Khandha) – das sind die zehn."

(10) 5. අසුරවග්ගො

(10) 5. Das Kapitel über die Asuras (Asuravaggo)

1. අසුරසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Asuras (Asurasuttaṃ)

91. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අසුරො අසුරපරිවාරො, අසුරො දෙවපරිවාරො, දෙවො අසුරපරිවාරො, දෙවො දෙවපරිවාරො.

91. "Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Ein Asura mit einem Asura-Gefolge, ein Asura mit einem Deva-Gefolge, ein Deva mit einem Asura-Gefolge und ein Deva mit einem Deva-Gefolge."

‘‘කථඤ්ච[Pg.404], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අසුරො හොති අසුරපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො දුස්සීලො හොති පාපධම්මො, පරිසාපිස්ස හොති දුස්සීලා පාපධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අසුරො හොති අසුරපරිවාරො.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Asura mit einem Asura-Gefolge? Da, ihr Mönche, ist eine Person sittenlos und von schlechter Natur, und auch ihr Gefolge ist sittenlos und von schlechter Natur. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Asura mit einem Asura-Gefolge."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අසුරො හොති දෙවපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො දුස්සීලො හොති පාපධම්මො, පරිසා ච ඛ්වස්ස හොති සීලවතී කල්‍යාණධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අසුරො හොති දෙවපරිවාරො.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Asura mit einem Deva-Gefolge? Da, ihr Mönche, ist eine Person sittenlos und von schlechter Natur, aber ihr Gefolge ist tugendhaft und von guter Natur. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Asura mit einem Deva-Gefolge."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දෙවො හොති අසුරපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලවා හොති කල්‍යාණධම්මො, පරිසා ච ඛ්වස්ස හොති දුස්සීලා පාපධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දෙවො හොති අසුරපරිවාරො.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Deva mit einem Asura-Gefolge? Da, ihr Mönche, ist eine Person tugendhaft und von guter Natur, aber ihr Gefolge ist sittenlos und von schlechter Natur. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Deva mit einem Asura-Gefolge."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දෙවො හොති දෙවපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලවා හොති කල්‍යාණධම්මො, පරිසාපිස්ස හොති සීලවතී කල්‍යාණධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දෙවො හොති, දෙවපරිවාරො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඨමං.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Deva mit einem Deva-Gefolge? Da, ihr Mönche, ist eine Person tugendhaft und von guter Natur, und auch ihr Gefolge ist tugendhaft und von guter Natur. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Deva mit einem Deva-Gefolge. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt."

2. පඨමසමාධිසුත්තං

2. Die erste Lehrrede über die Konzentration (Paṭhamasamādhisuttaṃ)

92. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, න ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, න ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න චෙව ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ච ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. දුතියං.

92. "Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Da, ihr Mönche, ist eine Person ein Erlanger der inneren Geistestruhe, aber kein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit. Da hingegen ist eine Person ein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit, aber kein Erlanger der inneren Geistestruhe. Da wiederum ist eine Person weder ein Erlanger der inneren Geistestruhe noch ein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit. Und da ist eine Person sowohl ein Erlanger der inneren Geistestruhe als auch ein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt."

3. දුතියසමාධිසුත්තං

3. Die zweite Lehrrede über die Konzentration (Dutiyasamādhisuttaṃ)

93. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.405], භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, න ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, න ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න චෙව ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ච ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය.

93. "Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Da, ihr Mönche, ist eine Person ein Erlanger der inneren Geistestruhe, aber kein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit. Da hingegen ist eine Person ein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit, aber kein Erlanger der inneren Geistestruhe. Da wiederum ist eine Person weder ein Erlanger der inneren Geistestruhe noch ein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit. Und da ist eine Person sowohl ein Erlanger der inneren Geistestruhe als auch ein Erlanger der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit."

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන අජ්ඣත්තං චෙතොසමථෙ පතිට්ඨාය අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය යොගො කරණීයො. සො අපරෙන සමයෙන ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය.

Unter diesen, ihr Mönche, sollte jene Person, die zwar die innere Geistesruhe erlangt hat, aber nicht die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit, sich auf die innere Geistesruhe stützen und sich um die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit bemühen. Zu einer späteren Zeit wird sie sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt haben.

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය න ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය පතිට්ඨාය අජ්ඣත්තං චෙතොසමථෙ යොගො කරණීයො. සො අපරෙන සමයෙන ලාභී චෙව හොති අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය ලාභී ච අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස.

Unter diesen, ihr Mönche, sollte jene Person, die zwar die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat, aber nicht die innere Geistesruhe, sich auf die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit stützen und sich um die innere Geistesruhe bemühen. Zu einer späteren Zeit wird sie sowohl die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit als auch die innere Geistesruhe erlangt haben.

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො න චෙව ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ච ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන තෙසංයෙව කුසලානං ධම්මානං පටිලාභාය අධිමත්තො ඡන්දො ච වායාමො ච උස්සාහො ච උස්සොළ්හී ච අප්පටිවානී ච සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච කරණීයං. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, ආදිත්තචෙලො වා ආදිත්තසීසො වා තස්සෙව චෙලස්ස වා සීසස්ස වා නිබ්බාපනාය අධිමත්තං ඡන්දඤ්ච වායාමඤ්ච උස්සාහඤ්ච උස්සොළ්හිඤ්ච අප්පටිවානිඤ්ච සතිඤ්ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච කරෙය්‍ය; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, තෙන පුග්ගලෙන තෙසංයෙව කුසලානං ධම්මානං පටිලාභාය අධිමත්තො ඡන්දො ච වායාමො ච උස්සාහො ච උස්සොළ්හී ච අප්පටිවානී ච [Pg.406] සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච කරණීයං. සො අපරෙන සමයෙන ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය.

Unter diesen, ihr Mönche, sollte jene Person, die weder die innere Geistesruhe noch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat, außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Bemühen, Eifer, Unnachgiebigkeit, Achtsamkeit und klares Wissen aufbringen, um eben diese heilsamen Zustände zu erlangen. So wie, ihr Mönche, jemand, dessen Gewand oder Haupt in Flammen steht, außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Bemühen, Eifer, Unnachgiebigkeit, Achtsamkeit und klares Wissen aufbringen würde, um eben dieses Gewand oder Haupt zu löschen; ebenso, ihr Mönche, sollte jene Person außerordentliches Verlangen, Anstrengung, Bemühen, Eifer, Unnachgiebigkeit, Achtsamkeit und klares Wissen aufbringen, um eben diese heilsamen Zustände zu erlangen. Zu einer späteren Zeit wird sie sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt haben.

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන තෙසුයෙව කුසලෙසු ධම්මෙසු පතිට්ඨාය උත්තරි ආසවානං ඛයාය යොගො කරණීයො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. තතියං.

Unter diesen, ihr Mönche, sollte jene Person, die sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat, sich auf eben diese heilsamen Zustände stützen und sich weiter um die Versiegung der Triebe bemühen. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. (Das dritte Sutta).

4. තතියසමාධිසුත්තං

4. Das dritte Sutta über die Konzentration

94. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, න ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී හොති අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, න ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න චෙව ලාභී හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ච ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය.

94. Diese vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Da ist, ihr Mönche, eine Person, die die innere Geistesruhe erlangt hat, aber nicht die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit. Da ist aber auch, ihr Mönche, eine Person, die die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat, aber nicht die innere Geistesruhe. Da ist aber auch, ihr Mönche, eine Person, die weder die innere Geistesruhe noch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat. Und da ist, ihr Mönche, eine Person, die sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat.

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන ය්වායං පුග්ගලො ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය සො උපසඞ්කමිත්වා එවමස්ස වචනීයො – ‘කථං නු ඛො, ආවුසො, සඞ්ඛාරා දට්ඨබ්බා? කථං සඞ්ඛාරා සම්මසිතබ්බා? කථං සඞ්ඛාරා විපස්සිතබ්බා’ ති? තස්ස සො යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං බ්‍යාකරොති – ‘එවං ඛො, ආවුසො, සඞ්ඛාරා දට්ඨබ්බා, එවං සඞ්ඛාරා සම්මසිතබ්බා, එවං සඞ්ඛාරා විපස්සිතබ්බා’ති. සො අපරෙන සමයෙන ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය.

Unter diesen, ihr Mönche, sollte jene Person, die die innere Geistesruhe erlangt hat, aber nicht die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit, jene Person aufsuchen, die die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat, und sie so fragen: ‚Wie, Freund, sind die Gestaltungen zu betrachten? Wie sind die Gestaltungen zu untersuchen? Wie sind die Gestaltungen mit Einsicht zu schauen?‘ Jener erklärt es ihm so, wie er es gesehen und erkannt hat: ‚So, Freund, sind die Gestaltungen zu betrachten, so sind die Gestaltungen zu untersuchen, so sind die Gestaltungen mit Einsicht zu schauen.‘ Zu einer späteren Zeit wird jene Person sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt haben.

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය න ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන ය්වායං පුග්ගලො ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස සො උපසඞ්කමිත්වා එවමස්ස වචනීයො – ‘කථං නු ඛො, ආවුසො, චිත්තං සණ්ඨපෙතබ්බං? කථං චිත්තං සන්නිසාදෙතබ්බං[Pg.407]? කථං චිත්තං එකොදි කාතබ්බං? කථං චිත්තං සමාදහාතබ්බ’න්ති? තස්ස සො යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං බ්‍යාකරොති – ‘එවං ඛො, ආවුසො, චිත්තං සණ්ඨපෙතබ්බං, එවං චිත්තං සන්නිසාදෙතබ්බං, එවං චිත්තං එකොදි කාතබ්බං, එවං චිත්තං සමාදහාතබ්බ’න්ති. සො අපරෙන සමයෙ ලාභී චෙව හොති අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය ලාභී ච අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස.

Unter diesen, ihr Mönche, sollte jene Person, die die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit erlangt hat, aber nicht die innere Geistesruhe, jene Person aufsuchen, die die innere Geistesruhe erlangt hat, und sie so fragen: ‚Wie, Freund, ist der Geist zu festigen? Wie ist der Geist zur Ruhe zu bringen? Wie ist der Geist zur Einspitzigkeit zu bringen? Wie ist der Geist zu konzentrieren?‘ Jener erklärt es ihm so, wie er es gesehen und erkannt hat: ‚So, Freund, ist der Geist zu festigen, so ist der Geist zur Ruhe zu bringen, so ist der Geist zur Einspitzigkeit zu bringen, so ist der Geist zu konzentrieren.‘ Zu einer späteren Zeit wird jene Person sowohl die Einsicht in die Phänomene durch höhere Weisheit als auch die innere Geistesruhe erlangt haben.

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො න චෙව ලාභී අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස න ච ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන ය්වායං පුග්ගලො ලාභී චෙව අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය සො උපසඞ්කමිත්වා එවමස්ස වචනීයො – ‘කථං නු ඛො, ආවුසො, චිත්තං සණ්ඨපෙතබ්බං? කථං චිත්තං සන්නිසාදෙතබ්බං? කථං චිත්තං එකොදි කාතබ්බං? කථං චිත්තං සමාදහාතබ්බං? කථං සඞ්ඛාරා දට්ඨබ්බා? කථං සඞ්ඛාරා සම්මසිතබ්බා? කථං සඞ්ඛාරා විපස්සිතබ්බා’ති? තස්ස සො යථාදිට්ඨං යථාවිදිතං බ්‍යාකරොති – ‘එවං ඛො, ආවුසො, චිත්තං සණ්ඨපෙතබ්බං, එවං චිත්තං සන්නිසාදෙතබ්බං, එවං චිත්තං එකොදි කාතබ්බං, එවං චිත්තං සමාදහාතබ්බං, එවං සඞ්ඛාරා දට්ඨබ්බා, එවං සඞ්ඛාරා සම්මසිතබ්බා, එවං සඞ්ඛාරා විපස්සිතබ්බා’ති. සො අපරෙන සමයෙන ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී ච අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය.

„Unter diesen, ihr Mönche, soll jene Person, die weder die Erlangung der inneren Geistesruhe noch die Erlangung der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit besitzt, sich an jene Person wenden, die sowohl die Erlangung der inneren Geistesruhe als auch die Erlangung der Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit besitzt, und sie folgendermaßen fragen: ‚Wie, o Freund, soll der Geist gefestigt werden? Wie soll der Geist zur Ruhe gebracht werden? Wie soll der Geist zur Einpünktigkeit geführt werden? Wie soll der Geist gesammelt werden? Wie sollen die Gestaltungen (saṅkhārā) betrachtet werden? Wie sollen die Gestaltungen untersucht werden? Wie sollen die Gestaltungen mit Einsicht geschaut werden?‘ Jene Person erklärt es ihm dann so, wie sie es gesehen und erkannt hat: ‚So, o Freund, soll der Geist gefestigt werden, so soll der Geist zur Ruhe gebracht werden, so soll der Geist zur Einpünktigkeit geführt werden, so soll der Geist gesammelt werden, so sollen die Gestaltungen betrachtet werden, so sollen die Gestaltungen untersucht werden, so sollen die Gestaltungen mit Einsicht geschaut werden.‘ Nach einiger Zeit erlangt jene Person dann sowohl die innere Geistesruhe als auch die Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො ලාභී චෙව හොති අජ්ඣත්තං චෙතොසමථස්ස ලාභී අධිපඤ්ඤාධම්මවිපස්සනාය, තෙන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලෙන තෙසු චෙව කුසලෙසු ධම්මෙසු පතිට්ඨාය උත්තරි ආසවානං ඛයාය යොගො කරණීයො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. චතුත්ථං.

„Unter diesen, ihr Mönche, soll jene Person, die sowohl die Erlangung der inneren Geistesruhe als auch die Einsicht in die Dinge durch höhere Weisheit besitzt, in eben diesen heilsamen Zuständen gefestigt, sich weiter um die Versiegung der Triebe (āsavā) bemühen. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das vierte (Sutta).

5. ඡවාලාතසුත්තං

5. Chavālātasutta – Die Lehrrede vom Holzscheit vom Scheiterhaufen

95. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච.

95. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Jene, die weder zum eigenen Wohl noch zum Wohl anderer praktiziert; jene, die zum Wohl anderer praktiziert, aber nicht zum eigenen Wohl; jene, die zum eigenen Wohl praktiziert, aber nicht zum Wohl anderer; und jene, die sowohl zum eigenen Wohl als auch zum Wohl anderer praktiziert.“

‘‘සෙය්‍යථාපි[Pg.408], භික්ඛවෙ, ඡවාලාතං උභතො පදිත්තං, මජ්ඣෙ ගූථගතං, නෙව ගාමෙ කට්ඨත්ථං ඵරති න අරඤ්ඤෙ ( ) ; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි ය්වායං පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය.

„Stellt euch vor, ihr Mönche, ein Holzscheit vom Scheiterhaufen, das an beiden Enden brennt und in der Mitte mit Kot beschmiert ist; es taugt weder im Dorf für Holzarbeiten noch im Wald für Holzarbeiten. Mit diesem Gleichnis, sage ich, ist jene Person vergleichbar, die weder zum eigenen Wohl noch zum Wohl anderer praktiziert.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, අයං ඉමෙසං ද්වින්නං පුග්ගලානං අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අයං ඉමෙසං තිණ්ණං පුග්ගලානං අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. තත්‍ර, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච, අයං ඉමෙසං චතුන්නං පුග්ගලානං අග්ගො ච සෙට්ඨො ච පාමොක්ඛො ච උත්තමො ච පවරො ච.

„Unter diesen, ihr Mönche, ist jene Person, die zum Wohl anderer praktiziert, aber nicht zum eigenen Wohl, von diesen beiden die bessere und edlere. Unter diesen, ihr Mönche, ist jene Person, die zum eigenen Wohl praktiziert, aber nicht zum Wohl anderer, von diesen dreien die bessere und edlere. Unter diesen, ihr Mönche, ist jene Person, die sowohl zum eigenen Wohl als auch zum Wohl anderer praktiziert, von diesen vieren die höchste, die beste, die vornehmste, die oberste und die vortrefflichste.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, ගවා ඛීරං, ඛීරම්හා දධි, දධිම්හා නවනීතං, නවනීතම්හා සප්පි, සප්පිම්හා සප්පිමණ්ඩො, සප්පිමණ්ඩො තත්ථ අග්ගමක්ඛායති; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, ය්වායං පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච, අයං ඉමෙසං චතුන්නං පුග්ගලානං අග්ගො ච සෙට්ඨො ච පාමොක්ඛො ච උත්තමො ච පවරො ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඤ්චමං.

„Wie, ihr Mönche, aus der Kuh Milch gewonnen wird, aus Milch Dickmilch, aus Dickmilch frische Butter, aus frischer Butter geklärte Butter (Ghee) und aus geklärter Butter die Butterfett-Essenz (sappimaṇḍo), die dabei als das Höchste gilt; ebenso, ihr Mönche, ist jene Person, die sowohl zum eigenen Wohl als auch zum Wohl anderer praktiziert, von diesen vieren die höchste, die beste, die vornehmste, die oberste und die vortrefflichste. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das fünfte (Sutta).

6. රාගවිනයසුත්තං

6. Rāgavinayasutta – Die Lehrrede über die Überwindung der Leidenschaft

96. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච.

96. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Jene, die zum eigenen Wohl praktiziert, aber nicht zum Wohl anderer; jene, die zum Wohl anderer praktiziert, aber nicht zum eigenen Wohl; jene, die weder zum eigenen Wohl noch zum Wohl anderer praktiziert; und jene, die sowohl zum eigenen Wohl als auch zum Wohl anderer praktiziert.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති නො පරහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා රාගවිනයාය පටිපන්නො හොති, නො පරං රාගවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා දොසවිනයාය පටිපන්නො හොති, නො පරං දොසවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා [Pg.409] මොහවිනයාය පටිපන්නො හොති, නො පරං මොහවිනයාය සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum eigenen Wohl, aber nicht zum Wohl anderer? Da, ihr Mönche, praktiziert eine Person selbst für die Überwindung von Gier, aber sie leitet andere nicht zur Überwindung von Gier an; sie praktiziert selbst für die Überwindung von Hass, aber sie leitet andere nicht zur Überwindung von Hass an; sie praktiziert selbst für die Überwindung von Verblendung, aber sie leitet andere nicht zur Überwindung von Verblendung an. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum eigenen Wohl, aber nicht zum Wohl anderer.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති, නො අත්තහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා න රාගවිනයාය පටිපන්නො හොති, පරං රාගවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා න දොසවිනයාය පටිපන්නො හොති, පරං දොසවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා න මොහවිනයාය පටිපන්නො හොති, පරං මොහවිනයාය සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති, නො අත්තහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum Wohl anderer, aber nicht zum eigenen Wohl? Da, ihr Mönche, praktiziert eine Person selbst nicht für die Überwindung von Gier, aber sie leitet andere zur Überwindung von Gier an; sie praktiziert selbst nicht für die Überwindung von Hass, aber sie leitet andere zur Überwindung von Hass an; sie praktiziert selbst nicht für die Überwindung von Verblendung, aber sie leitet andere zur Überwindung von Verblendung an. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum Wohl anderer, aber nicht zum eigenen Wohl.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා න රාගවිනයාය පටිපන්නො හොති, නො පරං රාගවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා න දොසවිනයාය පටිපන්නො හොති, නො පරං දොසවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා න මොහවිනයාය පටිපන්නො හොති, නො පරං මොහවිනයාය සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person weder zum eigenen Wohl noch zum Wohl anderer? Da, ihr Mönche, praktiziert eine Person selbst nicht für die Überwindung von Gier und leitet auch andere nicht zur Überwindung von Gier an; sie praktiziert selbst nicht für die Überwindung von Hass und leitet auch andere nicht zur Überwindung von Hass an; sie praktiziert selbst nicht für die Überwindung von Verblendung und leitet auch andere nicht zur Überwindung von Verblendung an. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person weder zum eigenen Wohl noch zum Wohl anderer.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා ච රාගවිනයාය පටිපන්නො හොති, පරඤ්ච රාගවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා ච දොසවිනයාය පටිපන්නො හොති, පරඤ්ච දොසවිනයාය සමාදපෙති; අත්තනා ච මොහවිනයාය පටිපන්නො හොති, පරඤ්ච මොහවිනයාය සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. ඡට්ඨං.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer? Hier, ihr Mönche, praktiziert eine Person selbst zur Überwindung von Gier (rāga) und leitet auch andere dazu an, Gier zu überwinden; sie praktiziert selbst zur Überwindung von Hass (dosa) und leitet auch andere dazu an, Hass zu überwinden; sie praktiziert selbst zur Überwindung von Verblendung (moha) und leitet auch andere dazu an, Verblendung zu überwinden. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Sechste.

7. ඛිප්පනිසන්තිසුත්තං

7. Das Khippanisanti-Sutta

97. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච.

97. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Jene, die zum eigenen Wohle praktiziert, aber nicht zum Wohle anderer; jene, die zum Wohle anderer praktiziert, aber nicht zum eigenen Wohle; jene, die weder zum eigenen Wohle noch zum Wohle anderer praktiziert; und jene, die sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer praktiziert.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.410], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ඛිප්පනිසන්තී ච හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, සුතානඤ්ච ධම්මානං ධාරකජාතිකො හොති, ධාතානඤ්ච ධම්මානං අත්ථූපපරික්ඛී හොති අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය, ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති; නො ච කල්‍යාණවාචො හොති කල්‍යාණවාක්කරණො පොරියා වාචාය සමන්නාගතො විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා, නො ච සන්දස්සකො හොති සමාදපකො සමුත්තෙජකො සම්පහංසකො සබ්‍රහ්මචාරීනං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum eigenen Wohle, aber nicht zum Wohle anderer? Hier, ihr Mönche, besitzt eine Person ein schnelles Auffassungsvermögen in Bezug auf heilsame Dinge, bewahrt die vernommenen Lehren im Gedächtnis, untersucht die Bedeutung der bewahrten Lehren, versteht den Sinn und den Wortlaut und praktiziert die Lehre gemäß der Lehre; jedoch verfügt sie weder über eine schöne Stimme noch über eine gepflegte Aussprache, ist nicht ausgestattet mit einer höflichen, klaren, fehlerfreien Sprache, die den Sinn verständlich macht, und sie ist niemand, der seine Gefährten im heiligen Leben unterweist, anleitet, ermutigt und erfreut. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum eigenen Wohle, aber nicht zum Wohle anderer.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති, නො අත්තහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න හෙව ඛො ඛිප්පනිසන්තී හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, නො ච සුතානං ධම්මානං ධාරකජාතිකො හොති, නො ච ධාතානං ධම්මානං අත්ථූපපරික්ඛී හොති, නො ච අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති; කල්‍යාණවාචො ච හොති කල්‍යාණවාක්කරණො පොරියා වාචාය සමන්නාගතො විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා, සන්දස්සකො ච හොති සමාදපකො සමුත්තෙජකො සම්පහංසකො සබ්‍රහ්මචාරීනං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති, නො අත්තහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum Wohle anderer, aber nicht zum eigenen Wohle? Hier, ihr Mönche, besitzt eine Person kein schnelles Auffassungsvermögen in Bezug auf heilsame Dinge, bewahrt die vernommenen Lehren nicht im Gedächtnis, untersucht nicht die Bedeutung der bewahrten Lehren, versteht weder den Sinn noch den Wortlaut und praktiziert nicht die Lehre gemäß der Lehre; jedoch verfügt sie über eine schöne Stimme und eine gepflegte Aussprache, ist ausgestattet mit einer höflichen, klaren, fehlerfreien Sprache, die den Sinn verständlich macht, und sie ist jemand, der seine Gefährten im heiligen Leben unterweist, anleitet, ermutigt und erfreut. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person zum Wohle anderer, aber nicht zum eigenen Wohle.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න හෙව ඛො ඛිප්පනිසන්තී හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, නො ච සුතානං ධම්මානං ධාරකජාතිකො හොති, නො ච ධාතානං ධම්මානං අත්ථූපපරික්ඛී හොති, නො ච අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති; නො ච කල්‍යාණවාචො හොති කල්‍යාණවාක්කරණො පොරියා වාචාය සමන්නාගතො විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා, නො ච සන්දස්සකො හොති සමාදපකො සමුත්තෙජකො සම්පහංසකො සබ්‍රහ්මචාරීනං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person weder zum eigenen Wohle noch zum Wohle anderer? Hier, ihr Mönche, besitzt eine Person kein schnelles Auffassungsvermögen in Bezug auf heilsame Dinge, bewahrt die vernommenen Lehren nicht im Gedächtnis, untersucht nicht die Bedeutung der bewahrten Lehren, versteht weder den Sinn noch den Wortlaut und praktiziert nicht die Lehre gemäß der Lehre; zudem verfügt sie weder über eine schöne Stimme noch über eine gepflegte Aussprache, ist nicht ausgestattet mit einer höflichen, klaren, fehlerfreien Sprache, die den Sinn verständlich macht, und sie ist niemand, der seine Gefährten im heiligen Leben unterweist, anleitet, ermutigt und erfreut. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person weder zum eigenen Wohle noch zum Wohle anderer.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.411], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ඛිප්පනිසන්තී ච හොති කුසලෙසු ධම්මෙසු, සුතානඤ්ච ධම්මානං ධාරකජාතිකො හොති, ධාතානඤ්ච ධම්මානං අත්ථූපපරික්ඛී හොති අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය, ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති; කල්‍යාණවාචො ච හොති කල්‍යාණවාක්කරණො පොරියා වාචාය සමන්නාගතො විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා, සන්දස්සකො ච හොති සමාදපකො සමුත්තෙජකො සම්පහංසකො සබ්‍රහ්මචාරීනං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. සත්තමං.

„Und wie, ihr Mönche, praktiziert eine Person sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer? Hier, ihr Mönche, besitzt eine Person ein schnelles Auffassungsvermögen in Bezug auf heilsame Dinge, bewahrt die vernommenen Lehren im Gedächtnis, untersucht die Bedeutung der bewahrten Lehren, versteht den Sinn und den Wortlaut und praktiziert die Lehre gemäß der Lehre; zudem verfügt sie über eine schöne Stimme und eine gepflegte Aussprache, ist ausgestattet mit einer höflichen, klaren, fehlerfreien Sprache, die den Sinn verständlich macht, und sie ist jemand, der seine Gefährten im heiligen Leben unterweist, anleitet, ermutigt und erfreut. So, ihr Mönche, praktiziert eine Person sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Siebte.

8. අත්තහිතසුත්තං

8. Das Attahita-Sutta

98. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. අට්ඨමං.

98. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Jene, die zum eigenen Wohle praktiziert, aber nicht zum Wohle anderer; jene, die zum Wohle anderer praktiziert, aber nicht zum eigenen Wohle; jene, die weder zum eigenen Wohle noch zum Wohle anderer praktiziert; und jene, die sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer praktiziert. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Achte.

9. සික්ඛාපදසුත්තං

9. Das Sikkhāpada-Sutta

99. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? අත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, පරහිතාය පටිපන්නො නො අත්තහිතාය, නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො නො පරහිතාය, අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො පරහිතාය ච.

99. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Jene, die zum eigenen Wohle praktiziert, aber nicht zum Wohle anderer; jene, die zum Wohle anderer praktiziert, aber nicht zum eigenen Wohle; jene, die weder zum eigenen Wohle noch zum Wohle anderer praktiziert; und jene, die sowohl zum eigenen Wohle als auch zum Wohle anderer praktiziert.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, නො පරං පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, නො පරං අදින්නාදානා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, නො පරං කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා සමාදපෙති[Pg.412]; අත්තනා මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, නො පරං මුසාවාදා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො හොති, නො පරං සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා වෙරමණියා සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die für das eigene Wohl übt, aber nicht für das Wohl anderer? Da ist, ihr Mönche, eine Person selbst vom Töten von Lebewesen abgekehrt, hält aber einen anderen nicht dazu an, vom Töten von Lebewesen abzustehen; sie ist selbst vom Nehmen des Nicht-Gegebenen abgekehrt, hält aber einen anderen nicht dazu an, vom Nehmen des Nicht-Gegebenen abzustehen; sie ist selbst von sexuellem Fehlverhalten abgekehrt, hält aber einen anderen nicht dazu an, von sexuellem Fehlverhalten abzustehen; sie ist selbst von der Lüge abgekehrt, hält aber einen anderen nicht dazu an, von der Lüge abzustehen; sie ist selbst vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abgekehrt, hält aber einen anderen nicht dazu an, vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abzustehen. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die für das eigene Wohl übt, aber nicht für das Wohl anderer.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති, නො අත්තහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා පාණාතිපාතා අප්පටිවිරතො හොති, පරං පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා අදින්නාදානා අප්පටිවිරතො හොති, පරං අදින්නාදානා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා කාමෙසුමිච්ඡාචාරා අප්පටිවිරතො හොති, පරං කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා මුසාවාදා අප්පටිවිරතො හොති, පරං මුසාවාදා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා අප්පටිවිරතො හොති, පරං සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා වෙරමණියා සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති, නො අත්තහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die für das Wohl anderer übt, aber nicht für das eigene Wohl? Da ist, ihr Mönche, eine Person selbst nicht vom Töten von Lebewesen abgekehrt, hält aber einen anderen dazu an, vom Töten von Lebewesen abzustehen; sie ist selbst nicht vom Nehmen des Nicht-Gegebenen abgekehrt, hält aber einen anderen dazu an, vom Nehmen des Nicht-Gegebenen abzustehen; sie ist selbst nicht von sexuellem Fehlverhalten abgekehrt, hält aber einen anderen dazu an, von sexuellem Fehlverhalten abzustehen; sie ist selbst nicht von der Lüge abgekehrt, hält aber einen anderen dazu an, von der Lüge abzustehen; sie ist selbst nicht vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abgekehrt, hält aber einen anderen dazu an, vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abzustehen. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die für das Wohl anderer übt, aber nicht für das eigene Wohl.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො හොති නො පරහිතාය? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා පාණාතිපාතා අප්පටිවිරතො හොති, නො පරං පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා අප්පටිවිරතො හොති, නො පරං සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා වෙරමණියා සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තහිතාය පටිපන්නො හොති, නො පරහිතාය.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die weder für das eigene Wohl noch für das Wohl anderer übt? Da ist, ihr Mönche, eine Person selbst nicht vom Töten von Lebewesen abgekehrt und hält auch einen anderen nicht dazu an, vom Töten von Lebewesen abzustehen; … (und so weiter) … sie ist selbst nicht vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abgekehrt und hält auch einen anderen nicht dazu an, vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abzustehen. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die weder für das eigene Wohl noch für das Wohl anderer übt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා වෙරමණියා සමාදපෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. නවමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die sowohl für das eigene Wohl als auch für das Wohl anderer übt? Da ist, ihr Mönche, eine Person selbst vom Töten von Lebewesen abgekehrt und hält auch einen anderen dazu an, vom Töten von Lebewesen abzustehen; … (und so weiter) … sie ist selbst vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abgekehrt und hält auch einen anderen dazu an, vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, der die Ursache für Unachtsamkeit ist, abzustehen. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die sowohl für das eigene Wohl als auch für das Wohl anderer übt. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das neunte (Sutta).

10. පොතලියසුත්තං

10. Potaliya-Sutta

100. අථ [Pg.413] ඛො පොතලියො පරිබ්බාජකො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො පොතලියං පරිබ්බාජකං භගවා එතදවොච –

100. Dann begab sich der Wanderer Potaliya dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich dorthin begeben hatte, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche und denkwürdige Worte aus und setzte sich an eine Seite nieder. Als der Wanderer Potaliya an einer Seite saß, sprach der Erhabene zu ihm wie folgt:

‘‘චත්තාරොමෙ, පොතලිය, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, පොතලිය, එකච්චො පුග්ගලො අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච ඛො වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉධ පන, පොතලිය, එකච්චො පුග්ගලො වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච ඛො අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉධ පන, පොතලිය, එකච්චො පුග්ගලො නෙව අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉධ පන, පොතලිය, එකච්චො පුග්ගලො අවණ්ණාරහස්ස ච අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, වණ්ණාරහස්ස ච වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉමෙ ඛො, පොතලිය, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. ඉමෙසං ඛො, පොතලිය, චතුන්නං පුග්ගලානං කතමො තෙ පුග්ගලො ඛමති අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො චා’’ති?

„Diese vier Personen, Potaliya, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Hier, Potaliya, ist eine Person jemand, der über den Tadelnswerten Tadel spricht, und zwar der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit, aber über den Lobenswerten spricht er kein Lob aus, auch wenn es der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit wäre. Hier aber, Potaliya, ist eine Person jemand, der über den Lobenswerten Lob spricht, und zwar der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit, aber über den Tadelnswerten spricht er keinen Tadel aus, auch wenn es der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit wäre. Hier aber, Potaliya, ist eine Person jemand, der weder über den Tadelnswerten Tadel spricht, und zwar der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit, noch über den Lobenswerten Lob spricht, und zwar der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit. Hier aber, Potaliya, ist eine Person jemand, der sowohl über den Tadelnswerten Tadel spricht, und zwar der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit, als auch über den Lobenswerten Lob spricht, und zwar der Wahrheit entsprechend, faktisch und zur rechten Zeit. Diese vier Personen, Potaliya, sind in der Welt anzutreffen. Welche von diesen vier Personen, Potaliya, gefällt dir am meisten und welche ist die vorzüglichere und edlere?“

‘‘චත්තාරොමෙ, භො ගොතම, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භො ගොතම, එකච්චො පුග්ගලො අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච ඛො වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉධ පන, භො ගොතම, එකච්චො පුග්ගලො වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච ඛො අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉධ පන, භො ගොතම, එකච්චො පුග්ගලො නෙව අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉධ [Pg.414] පන, භො ගොතම, එකච්චො පුග්ගලො අවණ්ණාරහස්ස ච අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, වණ්ණාරහස්ස ච වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන. ඉමෙ ඛො, භො ගොතම, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. ඉමෙසං, භො ගොතම, චතුන්නං පුග්ගලානං ය්වායං පුග්ගලො නෙව අවණ්ණාරහස්ස අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, නො ච වණ්ණාරහස්ස වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන; අයං මෙ පුග්ගලො ඛමති ඉමෙසං චතුන්නං පුග්ගලානං අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. තං කිස්ස හෙතු? අභික්කන්තා හෙසා, භො ගොතම, යදිදං උපෙක්ඛා’’ති.

„Diese vier Personen, Herr Gotama, gibt es gegenwärtig in der Welt. Welche vier? Da, Herr Gotama, spricht eine Person Tadel über jemanden, der Tadel verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit, aber sie spricht kein Lob über jemanden, der Lob verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit. Hier wiederum spricht eine Person Lob über jemanden, der Lob verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit, aber sie spricht keinen Tadel über jemanden, der Tadel verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit. Hier wiederum spricht eine Person weder Tadel über jemanden, der Tadel verdient, noch spricht sie Lob über jemanden, der Lob verdient. Hier wiederum spricht eine Person sowohl Tadel über jemanden, der Tadel verdient, als auch Lob über jemanden, der Lob verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit. Diese vier Personen, Herr Gotama, gibt es gegenwärtig in der Welt. Von diesen vier Personen gefällt mir jene Person am besten, die weder Tadel über jemanden spricht, der Tadel verdient, noch Lob über jemanden spricht, der Lob verdient; diese erscheint mir von diesen vier Personen als die vortrefflichste und edelste. Aus welchem Grund? Weil dies, Herr Gotama, nämlich Gleichmut (Upekkhā), vortrefflicher ist.“

‘‘චත්තාරොමෙ, පොතලිය, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො…පෙ… ඉමෙ ඛො, පොතලිය, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. ඉමෙසං ඛො, පොතලිය, චතුන්නං පුග්ගලානං ය්වායං පුග්ගලො අවණ්ණාරහස්ස ච අවණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන, වණ්ණාරහස්ස ච වණ්ණං භාසිතා හොති භූතං තච්ඡං කාලෙන; අයං ඉමෙසං චතුන්නං පුග්ගලානං අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. තං කිස්ස හෙතු? අභික්කන්තා හෙසා, පොතලිය, යදිදං තත්ථ තත්ථ කාලඤ්ඤුතා’’ති.

„Diese vier Personen, Potaliya, gibt es gegenwärtig in der Welt. Welche vier? … (wie oben) … Diese vier Personen, Potaliya, gibt es gegenwärtig in der Welt. Von diesen vier Personen ist jene Person am vorzüglichsten und edelsten, die sowohl Tadel über jemanden spricht, der Tadel verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit, als auch Lob über jemanden spricht, der Lob verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit. Aus welchem Grund? Weil, Potaliya, in den jeweiligen Fällen das Wissen um den rechten Zeitpunkt (Kālaññutā) vortrefflicher ist.“

‘‘චත්තාරොමෙ, භො ගොතම, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො…පෙ… ඉමෙ ඛො, භො ගොතම, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. ඉමෙසං, භො ගොතම, චතුන්නං පුග්ගලානං ය්වායං පුග්ගලො අවණ්ණාරහස්ස ච අවණ්ණං භාසිතා භූතං තච්ඡං කාලෙන, වණ්ණාරහස්ස ච වණ්ණං භාසිතා භූතං තච්ඡං කාලෙන; අයං මෙ පුග්ගලො ඛමති ඉමෙසං චතුන්නං පුග්ගලානං අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො ච. තං කිස්ස හෙතු? අභික්කන්තා හෙසා, භො ගොතම, යදිදං තත්ථ තත්ථ කාලඤ්ඤුතා.

„Diese vier Personen, Herr Gotama, gibt es gegenwärtig in der Welt. Welche vier? … (wie oben) … Diese vier Personen, Herr Gotama, gibt es gegenwärtig in der Welt. Von diesen vier Personen gefällt mir jene Person am besten, die sowohl Tadel über jemanden spricht, der Tadel verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit, als auch Lob über jemanden spricht, der Lob verdient, wahrheitsgemäß, sachlich und zur rechten Zeit; diese erscheint mir von diesen vier Personen als die vortrefflichste und edelste. Aus welchem Grund? Weil, Herr Gotama, in den jeweiligen Fällen das Wissen um den rechten Zeitpunkt vortrefflicher ist.“

‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම! සෙය්‍යථාපි, භො ගොතම, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය – චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තීති, එවමෙවං භොතා ගොතමෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො[Pg.415]. එසාහං භවන්තං ගොතමං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති. දසමං.

„Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Gleichwie man Umgestürztes wieder aufrichtet, Verdecktes enthüllt, einem Verirrten den Weg weist oder in der Dunkelheit eine Öllampe entzündet, damit jene mit Sehkraft die Formen sehen können – ebenso wurde von Herrn Gotama auf vielfältige Weise die Lehre dargelegt. Ich nehme Zuflucht zu Herrn Gotama, zur Lehre und zur Gemeinschaft der Mönche. Möge Herr Gotama mich von heute an als Laienanhänger annehmen, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“ Das zehnte (Sutta).

අසුරවග්ගො පඤ්චමො.

Das fünfte Kapitel über die Asuras.

තස්සුද්දානං –

Dazu die Zusammenfassung:

අසුරො තයො සමාධී, ඡවාලාතෙන පඤ්චමං;

රාගො නිසන්ති අත්තහිතං, සික්ඛා පොතලියෙන චාති.

Asuro, drei über die Konzentration (Samādhi), Chavālātena als fünftes; Rāga, Nisanti, Attahita, Sikkhāpada und Potaliya – so sind es zehn (Lehrreden).

දුතියපණ්ණාසකං සමත්තං.

Die zweiten fünfzig (Lehrreden) sind abgeschlossen.

3. තතියපණ්ණාසකං

3. Die dritten fünfzig (Lehrreden).

(11) 1. වලාහකවග්ගො

(11) 1. Kapitel über die Gewitterwolken (Valāhakavagga).

1. පඨමවලාහකසුත්තං

1. Die erste Lehrrede über die Gewitterwolken.

101. එවං [Pg.416] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

101. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, වලාහකා. කතමෙ චත්තාරො? ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, වස්සිතා නො ගජ්ජිතා, නෙව ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වලාහකා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වලාහකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, වස්සිතා නො ගජ්ජිතා, නෙව ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච.

„Diese vier Arten von Gewitterwolken, ihr Mönche, gibt es. Welche vier? Eine, die donnert, aber nicht regnet; eine, die regnet, aber nicht donnert; eine, die weder donnert noch regnet; und eine, die sowohl donnert als auch regnet. Dies sind, ihr Mönche, die vier Arten von Gewitterwolken. Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier den Gewitterwolken ähnlichen Personen gegenwärtig in der Welt. Welche vier? Der Donnernde, der nicht regnet; der Regnende, der nicht donnert; der weder Donnernde noch Regnende; und der sowohl Donnernde als auch Regnende.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා හොති නො වස්සිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො භාසිතා හොති, නො කත්තා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො ගජ්ජිතා, නො වස්සිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Donnernder, der nicht regnet? Hier, ihr Mönche, ist eine gewisse Person ein Sprecher, aber kein Täter. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Donnernder, der nicht regnet. Gleichwie jene Gewitterwolke donnert, aber nicht regnet, so, ihr Mönche, nenne ich diese Person diesem Beispiel entsprechend.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වස්සිතා හොති, නො ගජ්ජිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො කත්තා හොති, නො භාසිතා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වස්සිතා හොති, නො ගජ්ජිතා. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො වස්සිතා, නො ගජ්ජිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Regnender, der nicht donnert? Hier, ihr Mönche, ist eine gewisse Person ein Täter, aber kein Sprecher. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Regnender, der nicht donnert. Gleichwie jene Gewitterwolke regnet, aber nicht donnert, so, ihr Mönche, nenne ich diese Person diesem Beispiel entsprechend.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නෙව භාසිතා හොති, නො කත්තා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා. සෙය්‍යථාපි [Pg.417] සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො නෙව ගජ්ජිතා, නො වස්සිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die weder donnert noch regnet? Hier, ihr Mönche, ist eine bestimmte Person weder ein Sprecher noch ein Täter. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die weder donnert noch regnet. Wie jene Wolke, ihr Mönche, die weder donnert noch regnet; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා ච හොති වස්සිතා ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො භාසිතා ච හොති කත්තා ච. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා ච හොති වස්සිතා ච. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වලාහකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඨමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die sowohl donnert als auch regnet? Hier, ihr Mönche, ist eine bestimmte Person sowohl ein Sprecher als auch ein Täter. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die sowohl donnert als auch regnet. Wie jene Wolke, ihr Mönche, die sowohl donnert als auch regnet; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person. Diese vier wolkengleichen Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Erste.

2. දුතියවලාහකසුත්තං

2. Zweite Wolken-Lehrrede

102. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, වලාහකා. කතමෙ චත්තාරො? ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, වස්සිතා නො ගජ්ජිතා, නෙව ගජ්ජිතා නො වස්සිතා ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වලාහකා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වලාහකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, වස්සිතා නො ගජ්ජිතා, නෙව ගජ්ජිතා නො වස්සිතා, ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච.

102. „Diese vier Wolken gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Die eine, die donnert, aber nicht regnet; die eine, die regnet, aber nicht donnert; die eine, die weder donnert noch regnet; und die eine, die sowohl donnert als auch regnet. Dies sind, ihr Mönche, die vier Wolken. Ebenso gibt es, ihr Mönche, vier wolkengleiche Personen, die in der Welt anzutreffen sind. Welche vier? Die eine, die donnert, aber nicht regnet; die eine, die regnet, aber nicht donnert; die eine, die weder donnert noch regnet; und die eine, die sowohl donnert als auch regnet.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති, ‘අයං දුක්ඛසමුදයො’ති යථාභූතං නප්පජානාති, ‘අයං දුක්ඛනිරොධො’ති යථාභූතං නප්පජානාති, ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො ගජ්ජිතා, නො වස්සිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die donnert, aber nicht regnet? Hier, ihr Mönche, lernt eine bestimmte Person die Lehre – die Suttas, Geyyas, Veyyākaranas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas, Vedallas. Sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘; sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist die Ursache des Leidens‘; sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Ende des Leidens‘; sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zum Ende des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die donnert, aber nicht regnet. Wie jene Wolke, ihr Mönche, die donnert, aber nicht regnet; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වස්සිතා හොති, නො ගජ්ජිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං න පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති [Pg.418] යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වස්සිතා හොති, නො ගජ්ජිතා. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො වස්සිතා, නො ගජ්ජිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die regnet, aber nicht donnert? Hier, ihr Mönche, lernt eine bestimmte Person die Lehre nicht – die Suttas, Geyyas, Veyyākaranas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas, Vedallas. Sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... [und] sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zum Ende des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die regnet, aber nicht donnert. Wie jene Wolke, ihr Mönche, die regnet, aber nicht donnert; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නෙව ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව ගජ්ජිතා හොති, නො වස්සිතා. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො නෙව ගජ්ජිතා, නො වස්සිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die weder donnert noch regnet? Hier, ihr Mönche, lernt eine bestimmte Person die Lehre nicht – die Suttas, Geyyas, Veyyākaranas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas, Vedallas. Sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... [und] sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zum Ende des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die weder donnert noch regnet. Wie jene Wolke, ihr Mönche, die weder donnert noch regnet; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා ච හොති වස්සිතා ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගජ්ජිතා ච හොති වස්සිතා ච. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, වලාහකො ගජ්ජිතා ච වස්සිතා ච; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වලාහකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. දුතියං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die sowohl donnert als auch regnet? Hier, ihr Mönche, lernt eine bestimmte Person die Lehre – die Suttas, Geyyas, Veyyākaranas, Gāthās, Udānas, Itivuttakas, Jātakas, Abbhutadhammas, Vedallas. Sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... [und] sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zum Ende des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die sowohl donnert als auch regnet. Wie jene Wolke, ihr Mönche, die sowohl donnert als auch regnet; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person. Diese vier wolkengleichen Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Zweite.

3. කුම්භසුත්තං

3. Kumbhasutta – Die Lehrrede über die Krüge

103. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, කුම්භා. කතමෙ චත්තාරො? තුච්ඡො පිහිතො, පූරො විවටො, තුච්ඡො විවටො, පූරො පිහිතො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො කුම්භා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො කුම්භූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? තුච්ඡො පිහිතො, පූරො විවටො, තුච්ඡො විවටො, පූරො පිහිතො.

103. „Diese vier Krüge gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Leer und zugedeckt, voll und offen, leer und offen, sowie voll und zugedeckt – dies, ihr Mönche, sind die vier Krüge. Ebenso gibt es, ihr Mönche, vier krugähnliche Personen, die in der Welt anzutreffen sind. Welche vier? Leer und zugedeckt, voll und offen, leer und offen, sowie voll und zugedeckt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තුච්ඡො හොති පිහිතො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තුච්ඡො හොති පිහිතො[Pg.419]. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, කුම්භො තුච්ඡො පිහිතො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person leer und zugedeckt? Hier, ihr Mönche, ist bei einer bestimmten Person das Vorangehen und Zurückgehen, das Hinblicken und Wegblicken, das Beugen und Strecken sowie das Tragen des äußeren Gewandes, der Schale und der Robe anmutig. Doch sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zum Ende des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person leer und zugedeckt. Wie jener Krug, ihr Mönche, der leer und zugedeckt ist; diesem gleich, sage ich, ihr Mönche, ist diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පූරො හොති විවටො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස න පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පූරො හොති විවටො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, කුම්භො පූරො විවටො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person voll, aber offen? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe nicht vertrauenerweckend. Sie versteht jedoch der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person voll, aber offen. Wie ein Krug, ihr Mönche, der voll und offen ist; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තුච්ඡො හොති විවටො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස න පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො තුච්ඡො හොති විවටො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, කුම්භො තුච්ඡො විවටො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person leer und offen? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe nicht vertrauenerweckend. Sie versteht auch nicht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person leer und offen. Wie ein Krug, ihr Mönche, der leer und offen ist; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පූරො හොති පිහිතො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පූරො හොති පිහිතො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, කුම්භො පූරො පිහිතො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො කුම්භූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. තතියං.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person voll und geschlossen? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe vertrauenerweckend. Sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person voll und geschlossen. Wie ein Krug, ihr Mönche, der voll und geschlossen ist; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person. Diese vier dem Wasserkrug ähnlichen Personen, ihr Mönche, existieren und sind in der Welt zu finden. Drittes [Sutta].

4. උදකරහදසුත්තං

4. Udakarahadasutta - Die Lehrrede über die Wasserseen

104. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, උදකරහදා. කතමෙ චත්තාරො? උත්තානො ගම්භීරොභාසො, ගම්භීරො උත්තානොභාසො, උත්තානො උත්තානොභාසො, ගම්භීරො ගම්භීරොභාසො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො උදකරහදා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො උදකරහදූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? උත්තානො ගම්භීරොභාසො[Pg.420], ගම්භීරො උත්තානොභාසො, උත්තානො උත්තානොභාසො, ගම්භීරො ගම්භීරොභාසො.

104. Es gibt diese vier Wasserseen, ihr Mönche. Welche vier? Der seichte, der tief erscheint; der tiefe, der seicht erscheint; der seichte, der seicht erscheint; und der tiefe, der tief erscheint – dies sind, ihr Mönche, die vier Wasserseen. Ebenso gibt es, ihr Mönche, vier diesen Wasserseen ähnliche Personen, die in der Welt existieren und anzutreffen sind. Welche vier? Der seichte, der tief erscheint; der tiefe, der seicht erscheint; der seichte, der seicht erscheint; und der tiefe, der tief erscheint.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො උත්තානො හොති ගම්භීරොභාසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො උත්තානො හොති ගම්භීරොභාසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, උදකරහදො උත්තානො ගම්භීරොභාසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person seicht, aber tief erscheinend? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe vertrauenerweckend. Sie versteht jedoch nicht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person seicht, aber tief erscheinend. Wie ein Wassersee, ihr Mönche, der seicht ist, aber tief erscheint; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගම්භීරො හොති උත්තානොභාසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස න පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගම්භීරො හොති උත්තානොභාසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, උදකරහදො ගම්භීරො උත්තානොභාසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person tief, aber seicht erscheinend? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe nicht vertrauenerweckend. Sie versteht jedoch der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person tief, aber seicht erscheinend. Wie ein Wassersee, ihr Mönche, der tief ist, aber seicht erscheint; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො උත්තානො හොති උත්තානොභාසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස න පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො උත්තානො හොති උත්තානොභාසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, උදකරහදො උත්තානො උත්තානොභාසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person seicht und seicht erscheinend? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe nicht vertrauenerweckend. Sie versteht auch nicht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person seicht und seicht erscheinend. Wie ein Wassersee, ihr Mönche, der seicht ist und seicht erscheint; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගම්භීරො හොති ගම්භීරොභාසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගම්භීරො හොති ගම්භීරොභාසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, උදකරහදො ගම්භීරො ගම්භීරොභාසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො[Pg.421], භික්ඛවෙ, චත්තාරො උදකරහදූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. චතුත්ථං.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person tief und tief erscheinend? Da ist, ihr Mönche, bei einer Person das Vorangehen und Rückwärtsgehen, das Blicken und Umherschauen, das Beugen und Strecken sowie das Tragen von Obergewand, Schale und Robe vertrauenerweckend. Sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Weg'. So, ihr Mönche, ist eine Person tief und tief erscheinend. Wie ein Wassersee, ihr Mönche, der tief ist und tief erscheint; diesem Gleichnis entsprechend nenne ich diese Person. Diese vier den Wasserseen ähnlichen Personen, ihr Mönche, existieren und sind in der Welt zu finden. Viertes [Sutta].

5. අම්බසුත්තං

5. Ambasutta - Die Lehrrede über die Mangos

105. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, අම්බානි. කතමානි චත්තාරි? ආමං පක්කවණ්ණි, පක්කං ආමවණ්ණි, ආමං ආමවණ්ණි, පක්කං පක්කවණ්ණි – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි අම්බානි. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අම්බූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ආමො පක්කවණ්ණී, පක්කො ආමවණ්ණී, ආමො ආමවණ්ණී, පක්කො පක්කවණ්ණී.

105. Es gibt diese vier [Arten von] Mangos, ihr Mönche. Welche vier? Die unreife mit dem Aussehen einer reifen, die reife mit dem Aussehen einer unreifen, die unreife mit dem Aussehen einer unreifen und die reife mit dem Aussehen einer reifen – dies sind, ihr Mönche, die vier Mangos. Ebenso, ihr Mönche, gibt es vier mangoähnliche Personen, die man in der Welt findet. Welche vier? Die Person, die unreif ist, aber wie eine reife erscheint; die reife, die wie eine unreife erscheint; die unreife, die wie eine unreife erscheint; und die reife, die wie eine reife erscheint.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආමො හොති පක්කවණ්ණී? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආමො හොති පක්කවණ්ණී. සෙය්‍යථාපි තං, භික්ඛවෙ, අම්බං ආමං පක්කවණ්ණි; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person unreif, erscheint aber wie eine reife? Hier, ihr Mönche, ist die Art und Weise, wie eine gewisse Person vorwärtsschreitet, zurückweicht, geradeaus blickt, zur Seite blickt, die Glieder beugt und streckt sowie das Tragen von Almosenschale und Gewändern würdevoll. Doch sie erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt'. So, ihr Mönche, ist eine Person unreif, erscheint aber wie eine reife. Wie jene Mango, ihr Mönche, die unreif ist, aber das Aussehen einer reifen hat; dieser gleich, sage ich, ist jene Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පක්කො හොති ආමවණ්ණී? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස න පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පක්කො හොති ආමවණ්ණී. සෙය්‍යථාපි තං, භික්ඛවෙ, අම්බං පක්කං ආමවණ්ණි; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person reif, erscheint aber wie eine unreife? Hier, ihr Mönche, ist die Art und Weise, wie eine gewisse Person vorwärtsschreitet, zurückweicht, geradeaus blickt, zur Seite blickt, die Glieder beugt und streckt sowie das Tragen von Almosenschale und Gewändern nicht würdevoll. Doch sie erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt'. So, ihr Mönche, ist eine Person reif, erscheint aber wie eine unreife. Wie jene Mango, ihr Mönche, die reif ist, aber das Aussehen einer unreifen hat; dieser gleich, sage ich, ist jene Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආමො හොති ආමවණ්ණී? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස න පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආමො හොති ආමවණ්ණී[Pg.422]. සෙය්‍යථාපි තං, භික්ඛවෙ, අම්බං ආමං ආමවණ්ණි; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person unreif und erscheint wie eine unreife? Hier, ihr Mönche, ist die Art und Weise, wie eine gewisse Person vorwärtsschreitet, zurückweicht, geradeaus blickt, zur Seite blickt, die Glieder beugt und streckt sowie das Tragen von Almosenschale und Gewändern nicht würdevoll. Zudem erkennt sie nicht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt'. So, ihr Mönche, ist eine Person unreif und erscheint wie eine unreife. Wie jene Mango, ihr Mönche, die unreif ist und das Aussehen einer unreifen hat; dieser gleich, sage ich, ist jene Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පක්කො හොති පක්කවණ්ණී? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස පාසාදිකං හොති අභික්කන්තං පටික්කන්තං ආලොකිතං විලොකිතං සමිඤ්ජිතං පසාරිතං සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පක්කො හොති පක්කවණ්ණී. සෙය්‍යථාපි තං, භික්ඛවෙ, අම්බං පක්කං පක්කවණ්ණි; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අම්බූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඤ්චමං.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person reif und erscheint wie eine reife? Hier, ihr Mönche, ist die Art und Weise, wie eine gewisse Person vorwärtsschreitet, zurückweicht, geradeaus blickt, zur Seite blickt, die Glieder beugt und streckt sowie das Tragen von Almosenschale und Gewändern würdevoll. Und sie erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt'. So, ihr Mönche, ist eine Person reif und erscheint wie eine reife. Wie jene Mango, ihr Mönche, die reif ist und das Aussehen einer reifen hat; dieser gleich, sage ich, ist jene Person. Dies sind, ihr Mönche, die vier mangoähnlichen Personen, die man in der Welt findet.

6. දුතියඅම්බසුත්තං

6. Das zweite Mango-Sutta

(ඡට්ඨං උත්තානත්ථමෙවාති අට්ඨකථායං දස්සිතං, පාළිපොත්ථකෙසු පන කත්ථචිපි න දිස්සති.)

(Dass das sechste Sutta von offensichtlicher Bedeutung ist, wird im Kommentar dargelegt; es findet sich jedoch in keinem der Pali-Bücher.)

7. මූසිකසුත්තං

7. Das Maus-Sutta

107. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, මූසිකා. කතමා චතස්සො? ගාධං කත්තා නො වසිතා, වසිතා නො ගාධං කත්තා, නෙව ගාධං කත්තා නො වසිතා, ගාධං කත්තා ච වසිතා ච – ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො මූසිකා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො මූසිකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ගාධං කත්තා නො වසිතා, වසිතා නො ගාධං කත්තා, නෙව ගාධං කත්තා නො වසිතා, ගාධං කත්තා ච වසිතා ච.

107. Es gibt diese vier [Arten von] Mäusen, ihr Mönche. Welche vier? Die eine Höhle gräbt, aber nicht darin wohnt; die darin wohnt, aber keine Höhle gräbt; die weder eine Höhle gräbt noch darin wohnt; und die sowohl eine Höhle gräbt als auch darin wohnt – dies sind, ihr Mönche, die vier Mäuse. Ebenso, ihr Mönche, gibt es vier mausähnliche Personen, die man in der Welt findet. Welche vier? Die Person, die eine Höhle gräbt, aber nicht darin wohnt; die darin wohnt, aber keine Höhle gräbt; die weder eine Höhle gräbt noch darin wohnt; und die sowohl eine Höhle gräbt als auch darin wohnt.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගාධං කත්තා හොති නො වසිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගාධං කත්තා හොති, නො වසිතා. සෙය්‍යථාපි සා, භික්ඛවෙ, මූසිකා ගාධං කත්තා, නො වසිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Maus, die eine Höhle gräbt, aber nicht darin wohnt? Hier, ihr Mönche, lernt eine gewisse Person das Dhamma – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma, Vedalla. Doch sie erkennt nicht der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt'. So, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Maus, die eine Höhle gräbt, aber nicht darin wohnt. Wie jene Maus, ihr Mönche, die eine Höhle gräbt, aber nicht darin wohnt; dieser gleich, sage ich, ist jene Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වසිතා හොති, නො ගාධං කත්තා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං න පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං[Pg.423], උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වසිතා හොති, නො ගාධං කත්තා. සෙය්‍යථාපි සා, භික්ඛවෙ, මූසිකා වසිතා හොති, නො ගාධං කත්තා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං, පුග්ගලං වදාමි.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Maus, die darin wohnt, aber keine Höhle gräbt? Hier, ihr Mönche, lernt eine gewisse Person das Dhamma nicht – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma, Vedalla. Doch sie erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden' ... 'Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt'. So, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Maus, die darin wohnt, aber keine Höhle gräbt. Wie jene Maus, ihr Mönche, die darin wohnt, aber keine Höhle gräbt; dieser gleich, sage ich, ist jene Person.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව ගාධං කත්තා හොති නො වසිතා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං න පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං නප්පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං නප්පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව ගාධං කත්තා හොති, නො වසිතා. සෙය්‍යථාපි සා, භික්ඛවෙ, මූසිකා නෙව ගාධං කත්තා හොති, නො වසිතා; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person einer Maus gleich, die weder ein Loch gräbt noch darin wohnt? Hier, ihr Mönche, lernt eine gewisse Person die Lehre nicht – Lehrreden, gemischte Prosa, Erklärungen, Verse, feierliche Aussprüche, Worte des So-Gesagten, Geburtsgeschichten, wunderbare Dinge und Analysen. Sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... sie versteht nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zur Beendigung des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person jemand, der weder ein Loch gräbt noch darin wohnt. Wie jene Maus, ihr Mönche, die weder ein Loch gräbt noch darin wohnt; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගාධං කත්තා ච හොති වසිතා ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ගාධං කත්තා ච හොති වසිතා ච. සෙය්‍යථාපි සා, භික්ඛවෙ, මූසිකා ගාධං කත්තා ච හොති වසිතා ච; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො මූසිකූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. සත්තමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person einer Maus gleich, die sowohl ein Loch gräbt als auch darin wohnt? Hier, ihr Mönche, lernt eine gewisse Person die Lehre – Lehrreden, gemischte Prosa, Erklärungen, Verse, feierliche Aussprüche, Worte des So-Gesagten, Geburtsgeschichten, wunderbare Dinge und Analysen. Sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... sie versteht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist der Weg, der zur Beendigung des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist eine Person jemand, der sowohl ein Loch gräbt als auch darin wohnt. Wie jene Maus, ihr Mönche, die sowohl ein Loch gräbt als auch darin wohnt; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person. Diese vier den Mäusen gleichen Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Siebente.

8. බලීබද්දසුත්තං

8. Die Lehrrede über die Stiere (Balībaddasuttaṃ)

108. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, බලීබද්දා. කතමෙ චත්තාරො? සගවචණ්ඩො නො පරගවචණ්ඩො, පරගවචණ්ඩො නො සගවචණ්ඩො, සගවචණ්ඩො ච පරගවචණ්ඩො ච, නෙව සගවචණ්ඩො නො පරගවචණ්ඩො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො බලීබද්දා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො බලීබද්දූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සගවචණ්ඩො නො පරගවචණ්ඩො, පරගවචණ්ඩො නො සගවචණ්ඩො, සගවචණ්ඩො ච පරගවචණ්ඩො ච, නෙව සගවචණ්ඩො නො පරගවචණ්ඩො.

108. „Diese vier Stiere gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Jener, der gegenüber der eigenen Herde wild ist, aber nicht gegenüber einer fremden Herde; jener, der gegenüber einer fremden Herde wild ist, aber nicht gegenüber der eigenen Herde; jener, der sowohl gegenüber der eigenen als auch gegenüber einer fremden Herde wild ist; und jener, der weder gegenüber der eigenen noch gegenüber einer fremden Herde wild ist – diese vier Stiere gibt es, ihr Mönche. Ebenso, ihr Mönche, gibt es vier diesen Stieren gleiche Personen in der Welt. Welche vier? Jener, der gegenüber der eigenen Gruppe wild ist, aber nicht gegenüber einer fremden Gruppe; jener, der gegenüber einer fremden Gruppe wild ist, aber nicht gegenüber der eigenen Gruppe; jener, der sowohl gegenüber der eigenen als auch gegenüber einer fremden Gruppe wild ist; und jener, der weder gegenüber der eigenen noch gegenüber einer fremden Gruppe wild ist.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.424], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සගවචණ්ඩො හොති, නො පරගවචණ්ඩො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සකපරිසං උබ්බෙජෙතා හොති, නො පරපරිසං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සගවචණ්ඩො හොති, නො පරගවචණ්ඩො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, බලීබද්දො සගවචණ්ඩො, නො පරගවචණ්ඩො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wild gegenüber der eigenen Gruppe, aber nicht gegenüber einer fremden Gruppe? Hier, ihr Mönche, versetzt eine gewisse Person ihre eigene Gefolgschaft in Schrecken, nicht aber eine fremde Gefolgschaft. So, ihr Mönche, ist eine Person wild gegenüber der eigenen Gruppe, aber nicht gegenüber einer fremden Gruppe. Wie jener Stier, ihr Mönche, der gegenüber der eigenen Herde wild ist, aber nicht gegenüber einer fremden Herde; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරගවචණ්ඩො හොති, නො සගවචණ්ඩො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො පරපරිසං උබ්බෙජෙතා හොති, නො සකපරිසං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරගවචණ්ඩො හොති, නො සගවචණ්ඩො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, බලීබද්දො පරගවචණ්ඩො, නො සගවචණ්ඩො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wild gegenüber einer fremden Gruppe, aber nicht gegenüber der eigenen Gruppe? Hier, ihr Mönche, versetzt eine gewisse Person eine fremde Gefolgschaft in Schrecken, nicht aber ihre eigene Gefolgschaft. So, ihr Mönche, ist eine Person wild gegenüber einer fremden Gruppe, aber nicht gegenüber der eigenen Gruppe. Wie jener Stier, ihr Mönche, der gegenüber einer fremden Herde wild ist, aber nicht gegenüber der eigenen Herde; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සගවචණ්ඩො ච හොති පරගවචණ්ඩො ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සකපරිසං උබ්බෙජෙතා හොති පරපරිසඤ්ච. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සගවචණ්ඩො ච හොති පරගවචණ්ඩො ච. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, බලීබද්දො සගවචණ්ඩො ච පරගවචණ්ඩො ච; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person sowohl wild gegenüber der eigenen Gruppe als auch gegenüber einer fremden Gruppe? Hier, ihr Mönche, versetzt eine gewisse Person sowohl ihre eigene Gefolgschaft als auch eine fremde Gefolgschaft in Schrecken. So, ihr Mönche, ist eine Person sowohl wild gegenüber der eigenen Gruppe als auch gegenüber einer fremden Gruppe. Wie jener Stier, ihr Mönche, der sowohl gegenüber der eigenen Herde als auch gegenüber einer fremden Herde wild ist; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව සගවචණ්ඩො හොති නො පරගවචණ්ඩො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නෙව සකපරිසං උබ්බෙජෙතා හොති, නො පරපරිසඤ්ච. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙව සගවචණ්ඩො හොති, නො පරගවචණ්ඩො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, බලීබද්දො නෙව සගවචණ්ඩො, නො පරගවචණ්ඩො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො බලීබද්දූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. අට්ඨමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person weder wild gegenüber der eigenen Gruppe noch gegenüber einer fremden Gruppe? Hier, ihr Mönche, versetzt eine gewisse Person weder ihre eigene Gefolgschaft noch eine fremde Gefolgschaft in Schrecken. So, ihr Mönche, ist eine Person weder wild gegenüber der eigenen Gruppe noch gegenüber einer fremden Gruppe. Wie jener Stier, ihr Mönche, der weder gegenüber der eigenen Herde noch gegenüber einer fremden Herde wild ist; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person. Diese vier den Stieren gleichen Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Achte.

9. රුක්ඛසුත්තං

9. Die Lehrrede über die Bäume (Rukkhasuttaṃ)

109. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, රුක්ඛා. කතමෙ චත්තාරො? ඵෙග්ගු ඵෙග්ගුපරිවාරො, ඵෙග්ගු සාරපරිවාරො, සාරො ඵෙග්ගුපරිවාරො, සාරො සාරපරිවාරො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො රුක්ඛා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො රුක්ඛූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඵෙග්ගු ඵෙග්ගුපරිවාරො, ඵෙග්ගු සාරපරිවාරො, සාරො ඵෙග්ගුපරිවාරො, සාරො සාරපරිවාරො.

109. „Diese vier Bäume gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Ein Splintholzbaum, umgeben von Splintholzbäumen; ein Splintholzbaum, umgeben von Kernholzbäumen; ein Kernholzbaum, umgeben von Splintholzbäumen; und ein Kernholzbaum, umgeben von Kernholzbäumen – diese vier Bäume gibt es, ihr Mönche. Ebenso, ihr Mönche, gibt es vier diesen Bäumen gleiche Personen in der Welt. Welche vier? [Die gleichen vier Kategorien].“

‘‘කථඤ්ච[Pg.425], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ඵෙග්ගු හොති ඵෙග්ගුපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො දුස්සීලො හොති පාපධම්මො; පරිසාපිස්ස හොති දුස්සීලා පාපධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ඵෙග්ගු හොති ඵෙග්ගුපරිවාරො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, රුක්ඛො ඵෙග්ගු ඵෙග්ගුපරිවාරො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Splintholzbaum, umgeben von Splintholzbäumen? Hier, ihr Mönche, ist eine gewisse Person von schlechter Tugend und übler Natur; und auch ihre Gefolgschaft ist von schlechter Tugend und übler Natur. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Splintholzbaum, umgeben von Splintholzbäumen. Wie jener Baum, ihr Mönche, ein Splintholzbaum ist, umgeben von Splintholzbäumen; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ඵෙග්ගු හොති සාරපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො දුස්සීලො හොති පාපධම්මො; පරිසා ච ඛ්වස්ස හොති සීලවතී කල්‍යාණධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ඵෙග්ගු හොති සාරපරිවාරො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, රුක්ඛො ඵෙග්ගු සාරපරිවාරො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person ein Splintholzbaum, umgeben von Kernholzbäumen? Hier, ihr Mönche, ist eine gewisse Person von schlechter Tugend und übler Natur; aber ihre Gefolgschaft ist tugendhaft und von guter Natur. So, ihr Mönche, ist eine Person ein Splintholzbaum, umgeben von Kernholzbäumen. Wie jener Baum, ihr Mönche, ein Splintholzbaum ist, umgeben von Kernholzbäumen; dieser vergleichbar, ihr Mönche, nenne ich diese Person.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සාරො හොති ඵෙග්ගුපරිවාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලවා හොති කල්‍යාණධම්මො; පරිසා ච ඛ්වස්ස හොති දුස්සීලා පාපධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සාරො හොති ඵෙග්ගුපරිවාරො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, රුක්ඛො සාරො ඵෙග්ගුපරිවාරො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie Kernholz mit einem Gefolge aus Splintholz? Hier, ihr Mönche, ist eine Person tugendhaft und von gutem Charakter; ihr Gefolge jedoch ist tugendlos und von schlechtem Charakter. So, ihr Mönche, ist eine Person wie Kernholz mit einem Gefolge aus Splintholz. Wie jener Baum, ihr Mönche, der aus Kernholz besteht und von Splintholz umgeben ist, ebenso nenne ich, ihr Mönche, diese Person."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සාරො හොති සාරපරිවාරො? ඉධ භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලවා හොති කල්‍යාණධම්මො; පරිසාපිස්ස හොති සීලවතී කල්‍යාණධම්මා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සාරො හොති සාරපරිවාරො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, රුක්ඛො සාරො සාරපරිවාරො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො රුක්ඛූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. නවමං.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie Kernholz mit einem Gefolge aus Kernholz? Hier, ihr Mönche, ist eine Person tugendhaft und von gutem Charakter; auch ihr Gefolge ist tugendhaft und von gutem Charakter. So, ihr Mönche, ist eine Person wie Kernholz mit einem Gefolge aus Kernholz. Wie jener Baum, ihr Mönche, der aus Kernholz besteht und von Kernholz umgeben ist, ebenso nenne ich, ihr Mönche, diese Person. Diese vier den Bäumen gleichenden Personen, ihr Mönche, existieren gegenwärtig in der Welt." Das neunte (Sutta).

10. ආසීවිසසුත්තං

10. Das Sutta über die Giftnattern

110. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, ආසීවිසා. කතමෙ චත්තාරො? ආගතවිසො න ඝොරවිසො, ඝොරවිසො න ආගතවිසො, ආගතවිසො ච ඝොරවිසො ච, නෙවාගතවිසො න ඝොරවිසො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ආසීවිසා. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ආසීවිසූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ආගතවිසො න ඝොරවිසො, ඝොරවිසො න ආගතවිසො[Pg.426], ආගතවිසො ච ඝොරවිසො ච, නෙවාගතවිසො න ඝොරවිසො.

110. "Es gibt diese vier Giftnattern, ihr Mönche. Welche vier? Die mit schnellem, aber nicht starkem Gift; die mit starkem, aber nicht schnellem Gift; die mit sowohl schnellem als auch starkem Gift; und die mit weder schnellem noch starkem Gift – dies sind, ihr Mönche, die vier Giftnattern. Ebenso gibt es, ihr Mönche, vier diesen Giftnattern gleichende Personen, die gegenwärtig in der Welt existieren. Welche vier? Die mit schnellem, aber nicht starkem Gift; die mit starkem, aber nicht schnellem Gift; die mit sowohl schnellem als auch starkem Gift; und die mit weder schnellem noch starkem Gift."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආගතවිසො හොති, න ඝොරවිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අභිණ්හං කුජ්ඣති. සො ච ඛ්වස්ස කොධො න දීඝරත්තං අනුසෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආගතවිසො හොති, න ඝොරවිසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, ආසීවිසො ආගතවිසො, න ඝොරවිසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit schnellem, aber nicht starkem Gift? Hier, ihr Mönche, wird eine Person oft zornig, doch dieser Zorn bleibt nicht lange in ihr bestehen. So, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit schnellem, aber nicht starkem Gift. Wie jene Giftnatter, ihr Mönche, die schnelles, aber kein starkes Gift hat, ebenso nenne ich, ihr Mönche, diese Person."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ඝොරවිසො හොති, න ආගතවිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න හෙව ඛො අභිණ්හං කුජ්ඣති. සො ච ඛ්වස්ස කොධො දීඝරත්තං අනුසෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ඝොරවිසො හොති, න ආගතවිසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, ආසීවිසො ඝොරවිසො, න ආගතවිසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit starkem, aber nicht schnellem Gift? Hier, ihr Mönche, wird eine Person nicht oft zornig, doch dieser Zorn bleibt lange in ihr bestehen. So, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit starkem, aber nicht schnellem Gift. Wie jene Giftnatter, ihr Mönche, die starkes, aber kein schnelles Gift hat, ebenso nenne ich, ihr Mönche, diese Person."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආගතවිසො ච හොති ඝොරවිසො ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අභිණ්හං කුජ්ඣති. සො ච ඛ්වස්ස කොධො දීඝරත්තං අනුසෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො ආගතවිසො ච හොති ඝොරවිසො ච. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, ආසීවිසො ආගතවිසො ච ඝොරවිසො ච; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit sowohl schnellem als auch starkem Gift? Hier, ihr Mönche, wird eine Person oft zornig, und dieser Zorn bleibt lange in ihr bestehen. So, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit sowohl schnellem als auch starkem Gift. Wie jene Giftnatter, ihr Mönche, die sowohl schnelles als auch starkes Gift hat, ebenso nenne ich, ihr Mönche, diese Person."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවාගතවිසො හොති න ඝොරවිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න හෙව ඛො අභිණ්හං කුජ්ඣති. සො ච ඛ්වස්ස කොධො න දීඝරත්තං අනුසෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවාගතවිසො හොති, න ඝොරවිසො. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, ආසීවිසො නෙවාගතවිසො න ඝොරවිසො; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ආසීවිසූපමා පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. දසමං.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit weder schnellem noch starkem Gift? Hier, ihr Mönche, wird eine Person nicht oft zornig, und dieser Zorn bleibt nicht lange in ihr bestehen. So, ihr Mönche, ist eine Person wie eine Schlange mit weder schnellem noch starkem Gift. Wie jene Giftnatter, ihr Mönche, die weder schnelles noch starkes Gift hat, ebenso nenne ich, ihr Mönche, diese Person. Diese vier den Giftnattern gleichenden Personen, ihr Mönche, existieren gegenwärtig in der Welt." Das zehnte (Sutta).

වලාහකවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel über die Regenwolken (Valāhakavaggo) ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

ද්වෙ වලාහා කුම්භ-උදක, රහදා ද්වෙ හොන්ති අම්බානි;

මූසිකා බලීබද්දා රුක්ඛා, ආසීවිසෙන තෙ දසාති.

Zwei über Regenwolken, Topf und Wasser, zwei Teiche, Mangos; Mäuse, Stiere, Bäume und mit der Giftnatter sind es jene zehn.

(12) 2. කෙසිවග්ගො

(12) 2. Kesi-Kapitel

1. කෙසිසුත්තං

1. Kesi-Sutta

111. අථ [Pg.427] ඛො කෙසි අස්සදම්මසාරථි යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො කෙසිං අස්සදම්මසාරථිං භගවා එතදවොච – ‘‘ත්වං ඛොසි, කෙසි, පඤ්ඤාතො අස්සදම්මසාරථීති. කථං පන ත්වං, කෙසි, අස්සදම්මං විනෙසී’’ති? ‘‘අහං ඛො, භන්තෙ, අස්සදම්මං සණ්හෙනපි විනෙමි, ඵරුසෙනපි විනෙමි, සණ්හඵරුසෙනපි විනෙමී’’ති. ‘‘සචෙ තෙ, කෙසි, අස්සදම්මො සණ්හෙන විනයං න උපෙති, ඵරුසෙන විනයං න උපෙති, සණ්හඵරුසෙන විනයං න උපෙති, කින්ති නං කරොසී’’ති? ‘‘සචෙ මෙ, භන්තෙ, අස්සදම්මො සණ්හෙන විනයං න උපෙති, ඵරුසෙන විනයං න උපෙති, සණ්හඵරුසෙන විනයං න උපෙති; හනාමි නං, භන්තෙ. තං කිස්ස හෙතු? මා මෙ ආචරියකුලස්ස අවණ්ණො අහොසී’’ති.

111. Einst begab sich Kesi, der Pferdebändiger, dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Kesi, dem Pferdebändiger, sprach der Erhabene: "Du bist doch, Kesi, als ein erfahrener Pferdebändiger bekannt. Wie zähmst du denn, Kesi, ein zu zähmendes Pferd?" – "Herr, ich zähme ein zu zähmendes Pferd sowohl mit Milde als auch mit Strenge und auch mit beidem, Milde und Strenge." – "Wenn dir aber, Kesi, ein zu zähmendes Pferd weder durch Milde noch durch Strenge noch durch beides zur Zähmung bereit ist, was machst du dann mit ihm?" – "Wenn mir, Herr, ein zu zähmendes Pferd weder durch Milde noch durch Strenge noch durch beides zur Zähmung bereit ist, dann töte ich es, Herr. Aus welchem Grund? Damit dem Ruf meines Lehrerhauses kein Tadel erwächst."

‘‘භගවා පන, භන්තෙ, අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි. කථං පන, භන්තෙ, භගවා පුරිසදම්මං විනෙතී’’ති? ‘‘අහං ඛො, කෙසි, පුරිසදම්මං සණ්හෙනපි විනෙමි, ඵරුසෙනපි විනෙමි, සණ්හඵරුසෙනපි විනෙමි. තත්‍රිදං, කෙසි, සණ්හස්මිං – ඉති කායසුචරිතං ඉති කායසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති වචීසුචරිතං ඉති වචීසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති මනොසුචරිතං ඉති මනොසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති දෙවා, ඉති මනුස්සාති. තත්‍රිදං, කෙසි, ඵරුසස්මිං – ඉති කායදුච්චරිතං ඉති කායදුච්චරිතස්ස විපාකො, ඉති වචීදුච්චරිතං ඉති වචීදුච්චරිතස්ස විපාකො, ඉති මනොදුච්චරිතං ඉති මනොදුච්චරිතස්ස විපාකො, ඉති නිරයො, ඉති තිරච්ඡානයොනි, ඉති පෙත්තිවිසයො’’ති.

"Der Erhabene aber, Herr, ist der unvergleichliche Lenker von zu zähmenden Menschen. Wie zähmt der Erhabene denn einen zu zähmenden Menschen?" – "Ich zähme, Kesi, einen zu zähmenden Menschen sowohl mit Milde als auch mit Strenge und auch mit beidem, Milde und Strenge. Hierbei, Kesi, bedeutet Milde: So ist das gute Handeln mit dem Körper, dies ist die Frucht des guten Handelns mit dem Körper; so ist das gute Handeln mit der Rede, dies ist die Frucht des guten Handelns mit der Rede; so ist das gute Handeln mit dem Geist, dies ist die Frucht des guten Handelns mit dem Geist; so sind die Götter, so sind die Menschen. Und hierbei, Kesi, bedeutet Strenge: So ist das schlechte Handeln mit dem Körper, dies ist die Frucht des schlechten Handelns mit dem Körper; so ist das schlechte Handeln mit der Rede, dies ist die Frucht des schlechten Handelns mit der Rede; so ist das schlechte Handeln mit dem Geist, dies ist die Frucht des schlechten Handelns mit dem Geist; so ist die Hölle, so ist der Tierschoß, so ist das Reich der hungrigen Geister."

‘‘තත්‍රිදං, කෙසි, සණ්හඵරුසස්මිං – ඉති කායසුචරිතං ඉති කායසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති කායදුච්චරිතං ඉති කායදුච්චරිතස්ස විපාකො, ඉති වචීසුචරිතං ඉති වචීසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති වචීදුච්චරිතං ඉති වචීදුච්චරිතස්ස විපාකො, ඉති මනොසුචරිතං ඉති මනොසුචරිතස්ස විපාකො, ඉති මනොදුච්චරිතං ඉති මනොදුච්චරිතස්ස විපාකො, ඉති දෙවා, ඉති මනුස්සා, ඉති නිරයො, ඉති තිරච්ඡානයොනි, ඉති පෙත්තිවිසයො’’ති.

„Darin, Kesi, besteht die Unterweisung durch Sanftmut und Strenge: ‚Dies ist rechtes körperliches Handeln, dies ist die Frucht rechten körperlichen Handelns; dies ist falsches körperliches Handeln, dies ist die Frucht falschen körperlichen Handelns; dies ist rechte rechte Rede, dies ist die Frucht rechter Rede; dies ist falsche Rede, dies ist die Frucht falscher Rede; dies ist rechtes geistiges Handeln, dies ist die Frucht rechten geistigen Handelns; dies ist falsches geistiges Handeln, dies ist die Frucht falschen geistigen Handelns; dies sind Götter, dies sind Menschen, dies ist die Hölle, dies ist der tierische Schoß, dies ist das Reich der hungrigen Geister.‘“

‘‘සචෙ [Pg.428] තෙ, භන්තෙ, පුරිසදම්මො සණ්හෙන විනයං න උපෙති, ඵරුසෙන විනයං න උපෙති, සණ්හඵරුසෙන විනයං න උපෙති, කින්ති නං භගවා කරොතී’’ති? ‘‘සචෙ මෙ, කෙසි, පුරිසදම්මො සණ්හෙන විනයං න උපෙති, ඵරුසෙන විනයං න උපෙති, සණ්හඵරුසෙන විනයං න උපෙති, හනාමි නං, කෙසී’’ති. ‘‘න ඛො, භන්තෙ, භගවතො පාණාතිපාතො කප්පති. අථ ච පන භගවා එවමාහ – ‘හනාමි, නං කෙසී’’’ති! ‘‘සච්චං, කෙසි! න තථාගතස්ස පාණාතිපාතො කප්පති. අපි ච යො පුරිසදම්මො සණ්හෙන විනයං න උපෙති, ඵරුසෙන විනයං න උපෙති, සණ්හඵරුසෙන විනයං න උපෙති, න තං තථාගතො වත්තබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤති, නාපි විඤ්ඤූ සබ්‍රහ්මචාරී වත්තබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤන්ති. වධො හෙසො, කෙසි, අරියස්ස විනයෙ – යං න තථාගතො වත්තබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤති, නාපි විඤ්ඤූ සබ්‍රහ්මචාරී වත්තබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤන්තී’’ති.

„Wenn aber, Herr, ein zu bändigender Mensch weder durch Sanftmut noch durch Strenge noch durch Sanftmut und Strenge zur Zähmung gelangt, was macht der Erhabene dann mit ihm?“ – „Wenn, Kesi, ein zu bändigender Mensch weder durch Sanftmut noch durch Strenge noch durch beides zur Zähmung gelangt, dann töte ich ihn, Kesi.“ – „Aber Herr, dem Erhabenen ist es doch nicht erlaubt, Leben zu nehmen! Dennoch sagt der Erhabene: ‚Ich töte ihn, Kesi‘!“ – „Es ist wahr, Kesi! Dem Tathāgata ist es nicht erlaubt, Leben zu nehmen. Doch wenn ein zu bändigender Mensch weder durch Sanftmut noch durch Strenge noch durch beides zur Zähmung gelangt, dann hält der Tathāgata es nicht mehr für angemessen, ihn anzusprechen oder zu unterweisen, und auch die weisen Mitbrüder im heiligen Leben halten es nicht mehr für angemessen, ihn anzusprechen oder zu unterweisen. Das, Kesi, gilt in der Disziplin der Edlen als Töten: wenn der Tathāgata und die weisen Mitbrüder jemanden nicht mehr für würdig halten, angesprochen oder unterwiesen zu werden.“

‘‘සො හි නූන, භන්තෙ, සුහතො හොති – යං න තථාගතො වත්තබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤති, නාපි විඤ්ඤූ සබ්‍රහ්මචාරී වත්තබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤන්තීති. අභික්කන්තං, භන්තෙ, අභික්කන්තං, භන්තෙ…පෙ… උපාසකං මං, භන්තෙ, භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති. පඨමං.

„Dann ist er wahrlich gut getötet, Herr, wenn der Tathāgata und auch die weisen Mitbrüder ihn nicht mehr für würdig halten, angesprochen oder unterwiesen zu werden! Vortrefflich, Herr, vortrefflich! ... Möge der Erhabene mich von heute an bis an mein Lebensende als einen Laienanhänger ansehen, der Zuflucht genommen hat.“ Erstes [Sutta].

2. ජවසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Schnelligkeit (Javasutta)

112. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. කතමෙහි චතූහි? අජ්ජවෙන, ජවෙන, ඛන්තියා, සොරච්චෙන – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො රාජාරහො හොති, රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

112. „In vier Eigenschaften vollkommen, ihr Mönche, ist das edle Ross eines Königs des Königs würdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Teil der Insignien des Königs gezählt. In welchen vier? In Aufrichtigkeit, Schnelligkeit, Geduld und Sanftmut. In diesen vier Eigenschaften vollkommen, ihr Mönche, ist das edle Ross eines Königs des Königs würdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Teil der Insignien des Königs gezählt.“

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස. කතමෙහි චතූහි? අජ්ජවෙන, ජවෙන, ඛන්තියා, සොරච්චෙන – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’’ති. දුතියං.

„Ebenso, ihr Mönche, ist ein Mönch, der in vier Dingen vollkommen ist, der Gaben würdig ... ein unvergleichliches Verdienstfeld für die Welt. In welchen vier? In Aufrichtigkeit, Schnelligkeit, Geduld und Sanftmut. In diesen vier Dingen vollkommen, ihr Mönche, ist ein Mönch der Gaben würdig ... ein unvergleichliches Verdienstfeld für die Welt.“ Zweites [Sutta].

3. පතොදසුත්තං

3. Die Lehrrede über den Treibstock (Patodasutta)

113. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.429], භික්ඛවෙ, භද්‍රා අස්සාජානීයා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො පතොදච්ඡායං දිස්වා සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති – ‘කිං නු ඛො මං අජ්ජ අස්සදම්මසාරථි කාරණං කාරෙස්සති, කිමස්සාහං පටිකරොමී’ති! එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො භද්‍රො අස්සාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං.

113. „Vier edle Rosse, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Da ist, ihr Mönche, ein edles Ross, das beim bloßen Anblick des Schattens des Treibstocks erschrickt und Erschütterung empfindet: ‚Was wird mir der Pferdebändiger wohl heute für eine Aufgabe stellen? Wie soll ich ihm darauf antworten?‘ So erschrickt es und empfindet Erschütterung. Ein solches edles Ross, ihr Mönche, gibt es hier. Dies ist das erste edle Ross, das in der Welt existiert.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො න හෙව ඛො පතොදච්ඡායං දිස්වා සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති, අපි ච ඛො ලොමවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති – ‘කිං නු ඛො මං අජ්ජ අස්සදම්මසාරථි කාරණං කාරෙස්සති, කිමස්සාහං පටිකරොමී’ති! එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො භද්‍රො අස්සාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං.

„Dann weiter, ihr Mönche: Da ist ein edles Ross, das beim Anblick des Schattens des Treibstocks noch nicht erschrickt, doch wenn es an den Haaren gestochen wird, erschrickt es und empfindet Erschütterung: ‚Was wird mir der Pferdebändiger wohl heute für eine Aufgabe stellen? Wie soll ich ihm darauf antworten?‘ Ein solches edles Ross, ihr Mönche, gibt es hier. Dies ist das zweite edle Ross, das in der Welt existiert.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො න හෙව ඛො පතොදච්ඡායං දිස්වා සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති නාපි ලොමවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති, අපි ච ඛො චම්මවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති – ‘කිං නු ඛො මං අජ්ජ අස්සදම්මසාරථි කාරණං කාරෙස්සති, කිමස්සාහං පටිකරොමී’ති! එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො භද්‍රො අස්සාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං.

„Dann weiter, ihr Mönche: Da ist ein edles Ross, das weder beim Anblick des Schattens des Treibstocks noch beim Stich in die Haare erschrickt, doch wenn es in die Haut gestochen wird, erschrickt es und empfindet Erschütterung: ‚Was wird mir der Pferdebändiger wohl heute für eine Aufgabe stellen? Wie soll ich ihm darauf antworten?‘ Ein solches edles Ross, ihr Mönche, gibt es hier. Dies ist das dritte edle Ross, das in der Welt existiert.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො න හෙව ඛො පතොදච්ඡායං දිස්වා සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති නාපි ලොමවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති නාපි චම්මවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති, අපි ච ඛො අට්ඨිවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති – ‘කිං නු ඛො මං අජ්ජ අස්සදම්මසාරථි කාරණං කාරෙස්සති, කිමස්සාහං පටිකරොමී’ති! එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො අස්සාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො භද්‍රො අස්සාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො [Pg.430] ලොකස්මිං. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො භද්‍රා අස්සාජානීයා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං.

„Dann weiter, ihr Mönche: Da ist ein edles Ross, das weder beim Anblick des Schattens des Treibstocks noch beim Stich in die Haare oder die Haut erschrickt, doch wenn es bis auf den Knochen gestochen wird, erschrickt es und empfindet Erschütterung: ‚Was wird mir der Pferdebändiger wohl heute für eine Aufgabe stellen? Wie soll ich ihm darauf antworten?‘ Ein solches edles Ross, ihr Mönche, gibt es hier. Dies ist das vierte edle Ross, das in der Welt existiert. Diese vier edlen Rosse, ihr Mönche, gibt es in der Welt.“

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරොමෙ භද්‍රා පුරිසාජානීයා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො සුණාති – ‘අමුකස්මිං නාම ගාමෙ වා නිගමෙ වා ඉත්ථී වා පුරිසො වා දුක්ඛිතො වා කාලඞ්කතො වා’ති. සො තෙන සංවිජ්ජති, සංවෙගං ආපජ්ජති. සංවිග්ගො යොනිසො පදහති. පහිතත්තො කායෙන චෙව පරමසච්චං සච්ඡිකරොති, පඤ්ඤාය ච අතිවිජ්ඣ පස්සති. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, භද්‍රො අස්සාජානීයො පතොදච්ඡායං දිස්වා සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං භද්‍රං පුරිසාජානීයං වදාමි. එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො භද්‍රො පුරිසාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං.

Ebenso, ihr Mönche, gibt es diese vier edlen Menschen, die in der Welt zu finden sind. Welche vier? Da, ihr Mönche, hört ein edler Mensch: 'In jenem Dorf oder jener Stadt leidet eine Frau oder ein Mann oder ist gestorben.' Er wird dadurch erschüttert und empfindet eine tiefe geistige Erschütterung. Erschüttert bemüht er sich gründlich. Mit entschlossenem Geist verwirklicht er mit dem Körper die höchste Wahrheit und sieht sie mit Weisheit durchdringend. Wie, ihr Mönche, jenes edle Ross erschüttert wird und eine tiefe Erschütterung empfindet, wenn es nur den Schatten des Treibstocks sieht; diesem edlen Ross vergleichbar, sage ich, ist dieser edle Mensch. Eine solche Art von edlem Menschen gibt es hier, ihr Mönche. Dies ist der erste edle Mensch, der in der Welt zu finden ist.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො න හෙව ඛො සුණාති – ‘අමුකස්මිං නාම ගාමෙ වා නිගමෙ වා ඉත්ථී වා පුරිසො වා දුක්ඛිතො වා කාලඞ්කතො වා’ති, අපි ච ඛො සාමං පස්සති ඉත්ථිං වා පුරිසං වා දුක්ඛිතං වා කාලඞ්කතං වා. සො තෙන සංවිජ්ජති, සංවෙගං ආපජ්ජති. සංවිග්ගො යොනිසො පදහති. පහිතත්තො කායෙන චෙව පරමසච්චං සච්ඡිකරොති, පඤ්ඤාය ච අතිවිජ්ඣ පස්සති. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, භද්‍රො අස්සාජානීයො ලොමවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං භද්‍රං පුරිසාජානීයං වදාමි. එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො භද්‍රො පුරිසාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං.

Weiterhin, ihr Mönche, hört hier ein edler Mensch nicht etwa: 'In jenem Dorf oder jener Stadt leidet eine Frau oder ein Mann oder ist gestorben', aber er sieht selbst eine Frau oder einen Mann leiden oder sterben. Er wird dadurch erschüttert und empfindet eine tiefe geistige Erschütterung. Erschüttert bemüht er sich gründlich. Mit entschlossenem Geist verwirklicht er mit dem Körper die höchste Wahrheit und sieht sie mit Weisheit durchdringend. Wie, ihr Mönche, jenes edle Ross erschüttert wird und eine tiefe Erschütterung empfindet, wenn seine Haare vom Treibstock getroffen werden; diesem edlen Ross vergleichbar, sage ich, ist dieser edle Mensch. Eine solche Art von edlem Menschen gibt es hier, ihr Mönche. Dies ist der zweite edle Mensch, der in der Welt zu finden ist.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො න හෙව ඛො සුණාති – ‘අමුකස්මිං නාම ගාමෙ වා නිගමෙ වා ඉත්ථී වා පුරිසො වා දුක්ඛිතො වා කාලඞ්කතො වා’ති, නාපි සාමං පස්සති ඉත්ථිං වා පුරිසං වා දුක්ඛිතං වා කාලඞ්කතං වා, අපි ච ඛ්වස්ස ඤාති වා සාලොහිතො වා දුක්ඛිතො වා හොති කාලඞ්කතො වා. සො තෙන සංවිජ්ජති, සංවෙගං ආපජ්ජති. සංවිග්ගො යොනිසො පදහති. පහිතත්තො කායෙන චෙව පරමසච්චං [Pg.431] සච්ඡිකරොති, පඤ්ඤාය ච අතිවිජ්ඣ පස්සති. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, භද්‍රො අස්සාජානීයො චම්මවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං භද්‍රං පුරිසාජානීයං වදාමි. එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො භද්‍රො පුරිසාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං.

Weiterhin, ihr Mönche, hört hier ein edler Mensch nicht etwa: 'In jenem Dorf oder jener Stadt leidet eine Frau oder ein Mann oder ist gestorben', noch sieht er selbst eine Frau oder einen Mann leiden oder sterben, aber ein Verwandter oder Blutsverwandter von ihm leidet oder ist gestorben. Er wird dadurch erschüttert und empfindet eine tiefe geistige Erschütterung. Erschüttert bemüht er sich gründlich. Mit entschlossenem Geist verwirklicht er mit dem Körper die höchste Wahrheit und sieht sie mit Weisheit durchdringend. Wie, ihr Mönche, jenes edle Ross erschüttert wird und eine tiefe Erschütterung empfindet, wenn seine Haut vom Treibstock getroffen wird; diesem edlen Ross vergleichbar, sage ich, ist dieser edle Mensch. Eine solche Art von edlem Menschen gibt es hier, ihr Mönche. Dies ist der dritte edle Mensch, der in der Welt zu finden ist.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො න හෙව ඛො සුණාති – ‘අමුකස්මිං නාම ගාමෙ වා නිගමෙ වා ඉත්ථී වා පුරිසො වා දුක්ඛිතො වා කාලඞ්කතො වා’ති, නාපි සාමං පස්සති ඉත්ථිං වා පුරිසං වා දුක්ඛිතං වා කාලඞ්කතං වා, නාපිස්ස ඤාති වා සාලොහිතො වා දුක්ඛිතො වා හොති කාලඞ්කතො වා, අපි ච ඛො සාමඤ්ඤෙව ඵුට්ඨො හොති සාරීරිකාහි වෙදනාහි දුක්ඛාහි තිබ්බාහි ඛරාහි කටුකාහි අසාතාහි අමනාපාහි පාණහරාහි. සො තෙන සංවිජ්ජති, සංවෙගං ආපජ්ජති. සංවිග්ගො යොනිසො පදහති. පහිතත්තො කායෙන චෙව පරමසච්චං සච්ඡිකරොති, පඤ්ඤාය ච අතිවිජ්ඣ පස්සති. සෙය්‍යථාපි සො, භික්ඛවෙ, භද්‍රො අස්සාජානීයො අට්ඨිවෙධවිද්ධො සංවිජ්ජති සංවෙගං ආපජ්ජති; තථූපමාහං, භික්ඛවෙ, ඉමං භද්‍රං පුරිසාජානීයං වදාමි. එවරූපොපි, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො භද්‍රො පුරිසාජානීයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො භද්‍රො පුරිසාජානීයො සන්තො සංවිජ්ජමානො ලොකස්මිං. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො භද්‍රා පුරිසාජානීයා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. තතියං.

Weiterhin, ihr Mönche, hört hier ein edler Mensch nicht etwa: 'In jenem Dorf oder jener Stadt leidet eine Frau oder ein Mann oder ist gestorben', noch sieht er selbst eine Frau oder einen Mann leiden oder sterben, noch leidet ein Verwandter oder Blutsverwandter von ihm oder ist gestorben, aber er selbst wird von körperlichen Empfindungen berührt, die schmerzhaft, stechend, rauh, bitter, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind. Er wird dadurch erschüttert und empfindet eine tiefe geistige Erschütterung. Erschüttert bemüht er sich gründlich. Mit entschlossenem Geist verwirklicht er mit dem Körper die höchste Wahrheit und sieht sie mit Weisheit durchdringend. Wie, ihr Mönche, jenes edle Ross erschüttert wird und eine tiefe Erschütterung empfindet, wenn sein Knochen vom Treibstock getroffen wird; diesem edlen Ross vergleichbar, sage ich, ist dieser edle Mensch. Eine solche Art von edlem Menschen gibt es hier, ihr Mönche. Dies ist der vierte edle Mensch, der in der Welt zu finden ist. Dies sind, ihr Mönche, die vier edlen Menschen, die in der Welt zu finden sind.

4. නාගසුත්තං

4. Die Lehrrede vom Elefanten (Nāgasuttaṃ).

114. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො නාගො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො සොතා ච හොති, හන්තා ච, ඛන්තා ච, ගන්තා ච.

114. Mit vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, ist der Elefant eines Königs eines Königs würdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Bestandteil des Königs gerechnet. Mit welchen vier? Da, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der zuhört, einer, der tötet, einer, der erträgt und einer, der geht.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො සොතා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො යමෙනං හත්ථිදම්මසාරථි කාරණං කාරෙති – යදි වා කතපුබ්බං යදි වා අකතපුබ්බං – තං අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා [Pg.432] ඔහිතසොතො සුණාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො සොතා හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der zuhört? Da, ihr Mönche, welche Aufgabe auch immer der Elefantenbändiger ihn verrichten lässt – ob bereits zuvor getan oder noch nicht getan – dieser schenkt ihr Beachtung, nimmt sie sich zu Herzen, konzentriert sich mit dem ganzen Geist darauf und hört mit aufmerksamen Ohren zu. So, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der zuhört.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො හන්තා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො සඞ්ගාමගතො හත්ථිම්පි හනති, හත්ථාරුහම්පි හනති, අස්සම්පි හනති, අස්සාරුහම්පි හනති, රථම්පි හනති, රථිකම්පි හනති, පත්තිකම්පි හනති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො හන්තා හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der tötet? Da, ihr Mönche, tötet der Elefant des Königs, wenn er in die Schlacht gezogen ist, einen Elefanten, tötet einen Elefantenreiter, tötet ein Pferd, tötet einen Reiter, zerstört einen Streitwagen, tötet einen Wagenkämpfer und tötet einen Fußsoldaten. So, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der tötet.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො ඛන්තා හොති? ඉධ භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො සඞ්ගාමගතො ඛමො හොති සත්තිප්පහාරානං අසිප්පහාරානං උසුප්පහාරානං ඵරසුප්පහාරානං භෙරිපණවසඞ්ඛතිණවනින්නාදසද්දානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො ඛන්තා හොති.

Und wie, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der erträgt? Da, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs, wenn er in die Schlacht gezogen ist, standhaft gegenüber Speerstößen, Schwertstreichen, Pfeilschüssen und Axtschlägen sowie gegenüber dem Lärm von Trommeln, Kesseltrommeln, Muschelhörnern und dem Getöse von Gongs. So, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs einer, der erträgt.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො ගන්තා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො යමෙනං හත්ථිදම්මසාරථි දිසං පෙසෙති – යදි වා ගතපුබ්බං යදි වා අගතපුබ්බං – තං ඛිප්පමෙව ගන්තා හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො නාගො ගන්තා හොති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො නාගො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

„Und wie, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs ein Gehender? Hier, ihr Mönche, geht der Elefant des Königs dorthin, wohin ihn der Elefantenbändiger schickt – sei es ein Ort, an dem er zuvor schon war oder nicht –, er geht dorthin sehr schnell. So, ihr Mönche, ist der Elefant des Königs ein Gehender. Mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet ist der Elefant des Königs des Königs würdig, ein königlicher Besitz, und er wird als ein Teil des Königs gezählt.“

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති …පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සොතා ච හොති, හන්තා ච, ඛන්තා ච, ගන්තා ච.

„Ebenso, ihr Mönche, ist ein Mönch, der mit vier Dingen ausgestattet ist, der Gaben von fernher würdig, gastlich zu empfangen, der Opfergaben würdig, mit erhobenen Händen zu verehren und ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen vier? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Hörender, ein Töter, ein Duldender und ein Gehender.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සොතා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ දෙසියමානෙ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතො ධම්මං සුණාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සොතා හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Hörender? Hier, ihr Mönche, hört ein Mönch die Lehre aufmerksam zu, nimmt sie sich zu Herzen, wendet seinen ganzen Geist darauf an und leiht ihr sein Ohr, wenn die vom Tathāgata verkündete Lehre und Disziplin dargelegt wird. So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Hörender.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු හන්තා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නං කාමවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති (හනති) බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, උප්පන්නං බ්‍යාපාදවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නං විහිංසාවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නුප්පන්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති හනති [Pg.433] බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු හන්තා හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Töter? Hier, ihr Mönche, duldet ein Mönch einen aufkommenden Gedanken der Sinnenlust nicht, er gibt ihn auf, vertreibt ihn, zerstört ihn, macht ihm ein Ende und führt ihn zur Vernichtung. Er duldet keinen aufkommenden Gedanken des Übelwollens ... keinen aufkommenden Gedanken der Grausamkeit ... er duldet keine aufkommenden bösen, unheilsamen Dinge, er gibt sie auf, vertreibt sie, zerstört sie, macht ihnen ein Ende und führt sie zur Vernichtung. So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Töter.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඛන්තා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඛමො හොති සීතස්ස උණ්හස්ස ජිඝච්ඡාය පිපාසාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීසපසම්ඵස්සානං දුරුත්තානං දුරාගතානං වචනපථානං උප්පන්නානං සාරීරිකානං වෙදනානං දුක්ඛානං තිබ්බානං ඛරානං කටුකානං අසාතානං අමනාපානං පාණහරානං අධිවාසකජාතිකො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඛන්තා හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Duldender? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch geduldig gegenüber Kälte, Hitze, Hunger und Durst; gegenüber dem Kontakt mit Bremsen, Mücken, Wind, Sonne und kriechenden Tieren; gegenüber böse gesprochenen und unwillkommenen Wegen der Rede; er ist von Natur aus duldend gegenüber aufkommenden körperlichen Empfindungen, die schmerzhaft, stechend, rauh, bitter, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind. So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Duldender.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ගන්තා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු යායං දිසා අගතපුබ්බා ඉමිනා දීඝෙන අද්ධුනා යදිදං සබ්බසඞ්ඛාරසමථො සබ්බූපධිපටිනිස්සග්ගො තණ්හාක්ඛයො විරාගො නිරොධො නිබ්බානං, තං ඛිප්පඤ්ඤෙව ගන්තා හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ගන්තා හොති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’’ති. චතුත්ථං.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Gehender? Hier, ihr Mönche, ist der Mönch ein Gehender zu jener Richtung, zu der er auf dieser langen Reise [im Saṃsāra] noch nie zuvor gegangen ist, nämlich zur Stilllegung aller Gestaltungen, zum Loslassen aller Bindungen, zur Versiegung des Durstes, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zum Nibbāna – dorthin geht er sehr schnell. So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Gehender. Mit diesen vier Dingen ausgestattet ist ein Mönch der Gaben von fernher würdig ... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ Das Vierte.

5. ඨානසුත්තං

5. Die Lehrrede über die Anlässe

115. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, ඨානානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, ඨානං අමනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති. අත්ථි, භික්ඛවෙ, ඨානං අමනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති. අත්ථි, භික්ඛවෙ, ඨානං මනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති. අත්ථි, භික්ඛවෙ, ඨානං මනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති.

115. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier Anlässe. Welche vier? Da ist, ihr Mönche, ein Anlass, der unangenehm zu tun ist und dessen Ausführung zum Unheil führt. Da ist, ihr Mönche, ein Anlass, der unangenehm zu tun ist, dessen Ausführung aber zum Heil führt. Da ist, ihr Mönche, ein Anlass, der angenehm zu tun ist, dessen Ausführung aber zum Unheil führt. Da ist, ihr Mönche, ein Anlass, der angenehm zu tun ist und dessen Ausführung zum Heil führt.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං ඨානං අමනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති – ඉදං, භික්ඛවෙ, ඨානං උභයෙනෙව න කත්තබ්බං මඤ්ඤති. යම්පිදං ඨානං අමනාපං කාතුං; ඉමිනාපි නං න කත්තබ්බං මඤ්ඤති. යම්පිදං ඨානං කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති; ඉමිනාපි නං න කත්තබ්බං මඤ්ඤති. ඉදං, භික්ඛවෙ, ඨානං උභයෙනෙව න කත්තබ්බං මඤ්ඤති.

„Dabei, ihr Mönche, wird jener Anlass, der unangenehm zu tun ist und dessen Ausführung zum Unheil führt, aus beiden Gründen als etwas angesehen, das nicht getan werden sollte. Allein deshalb, weil dieser Anlass unangenehm zu tun ist, wird er als etwas angesehen, das nicht getan werden sollte. Und allein deshalb, weil dieser Anlass, wenn er ausgeführt wird, zum Unheil führt, wird er als etwas angesehen, das nicht getan werden sollte. So wird dieser Anlass, ihr Mönche, aus beiden Gründen als etwas angesehen, das nicht getan werden sollte.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං ඨානං අමනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති – ඉමස්මිං, භික්ඛවෙ, ඨානෙ බාලො ච පණ්ඩිතො ච වෙදිතබ්බො පුරිසථාමෙ [Pg.434] පුරිසවීරියෙ පුරිසපරක්කමෙ. න, භික්ඛවෙ, බාලො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘කිඤ්චාපි ඛො ඉදං ඨානං අමනාපං කාතුං; අථ චරහිදං ඨානං කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තතී’ති. සො තං ඨානං න කරොති. තස්ස තං ඨානං අකයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති. පණ්ඩිතො ච ඛො, භික්ඛවෙ, ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘කිඤ්චාපි ඛො ඉදං ඨානං අමනාපං කාතුං; අථ චරහිදං ඨානං කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තතී’ති. සො තං ඨානං කරොති. තස්ස තං ඨානං කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති.

„Dabei, ihr Mönche, ist jener Anlass, der unangenehm zu tun ist, dessen Ausführung aber zum Heil führt – bei diesem Anlass lässt sich der Tor und der Weise erkennen durch geistige Kraft, durch Energie und durch Anstrengung. Der Tor, ihr Mönche, überlegt nicht so: ‚Auch wenn dieser Anlass unangenehm zu tun ist, so führt er doch, wenn er ausgeführt wird, zum Heil.‘ Er führt jenen Anlass nicht aus. Weil dieser Anlass nicht ausgeführt wird, führt es für ihn zum Unheil. Der Weise aber, ihr Mönche, überlegt so: ‚Auch wenn dieser Anlass unangenehm zu tun ist, so führt er doch, wenn er ausgeführt wird, zum Heil.‘ Er führt jenen Anlass aus. Weil dieser Anlass ausgeführt wird, führt es für ihn zum Heil.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං ඨානං මනාපං කාතුං; තඤ්ච කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති – ඉමස්මිම්පි, භික්ඛවෙ, ඨානෙ බාලො ච පණ්ඩිතො ච වෙදිතබ්බො පුරිසථාමෙ පුරිසවීරියෙ පුරිසපරක්කමෙ. න, භික්ඛවෙ, බාලො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘කිඤ්චාපි ඛො ඉදං ඨානං මනාපං කාතුං; අථ චරහිදං ඨානං කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තතී’ති. සො තං ඨානං කරොති. තස්ස තං ඨානං කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තති. පණ්ඩිතො ච ඛො, භික්ඛවෙ, ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘කිඤ්චාපි ඛො ඉදං ඨානං මනාපං කාතුං; අථ චරහිදං ඨානං කයිරමානං අනත්ථාය සංවත්තතී’ති. සො තං ඨානං න කරොති. තස්ස තං ඨානං අකයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති.

„Dabei, ihr Mönche, ist jener Anlass, der angenehm zu tun ist, dessen Ausführung aber zum Unheil führt – auch bei diesem Anlass lässt sich der Tor und der Weise erkennen durch geistige Kraft, durch Energie und durch Anstrengung. Der Tor, ihr Mönche, überlegt nicht so: ‚Auch wenn dieser Anlass angenehm zu tun ist, so führt er doch, wenn er ausgeführt wird, zum Unheil.‘ Er führt jenen Anlass aus. Weil dieser Anlass ausgeführt wird, führt es für ihn zum Unheil. Der Weise aber, ihr Mönche, überlegt so: ‚Auch wenn dieser Anlass angenehm zu tun ist, so führt er doch, wenn er ausgeführt wird, zum Unheil.‘ Er führt jenen Anlass nicht aus. Weil dieser Anlass nicht ausgeführt wird, führt es für ihn zum Heil.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං ඨානං මනාපං කාතුං, තඤ්ච කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති – ඉදං, භික්ඛවෙ, ඨානං උභයෙනෙව කත්තබ්බං මඤ්ඤති. යම්පිදං ඨානං මනාපං කාතුං, ඉමිනාපි නං කත්තබ්බං මඤ්ඤති; යම්පිදං ඨානං කයිරමානං අත්ථාය සංවත්තති, ඉමිනාපි නං කත්තබ්බං මඤ්ඤති. ඉදං, භික්ඛවෙ, ඨානං උභයෙනෙව කත්තබ්බං මඤ්ඤති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි ඨානානී’’ති. පඤ්චමං.

„Dort, ihr Mönche, was jene Angelegenheit betrifft, die angenehm auszuführen ist und die, wenn sie ausgeführt wird, zum Wohle führt – diese Angelegenheit, ihr Mönche, sollte man aus beiden Gründen als eine betrachten, die man tun sollte. Sowohl weil diese Angelegenheit angenehm auszuführen ist, meint man, sie sollte getan werden; als auch weil diese Angelegenheit, wenn sie ausgeführt wird, zum Wohle führt, meint man, sie sollte getan werden. Diese Angelegenheit, ihr Mönche, sollte man eben aus beiden Gründen als eine betrachten, die getan werden muss. Dies sind, ihr Mönche, die vier Angelegenheiten.“ Fünfte (Lehrrede).

6. අප්පමාදසුත්තං

6. Appamādasutta – Die Lehrrede über die Wachsamkeit

116. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ඨානෙහි අප්පමාදො කරණීයො. කතමෙහි චතූහි? කායදුච්චරිතං, භික්ඛවෙ, පජහථ, කායසුචරිතං භාවෙථ; තත්ථ ච මා පමාදත්ථ. වචීදුච්චරිතං, භික්ඛවෙ, පජහථ, වචීසුචරිතං භාවෙථ; තත්ථ ච මා පමාදත්ථ. මනොදුච්චරිතං, භික්ඛවෙ, පජහථ, මනොසුචරිතං භාවෙථ; තත්ථ ච මා පමාදත්ථ. මිච්ඡාදිට්ඨිං, භික්ඛවෙ, පජහථ, සම්මාදිට්ඨිං භාවෙථ; තත්ථ ච මා පමාදත්ථ.

116. „In viererlei Hinsicht, ihr Mönche, sollte Wachsamkeit geübt werden. In welchen vier? Gebt schlechtes körperliches Verhalten auf, ihr Mönche, und entfaltet gutes körperliches Verhalten; und seid darin nicht nachlässig. Gebt schlechtes sprachliches Verhalten auf, ihr Mönche, und entfaltet gutes sprachliches Verhalten; und seid darin nicht nachlässig. Gebt schlechtes geistiges Verhalten auf, ihr Mönche, und entfaltet gutes geistiges Verhalten; und seid darin nicht nachlässig. Gebt falsche Ansicht auf, ihr Mönche, und entfaltet rechte Ansicht; und seid darin nicht nachlässig.“

‘‘යතො [Pg.435] ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො කායදුච්චරිතං පහීනං හොති කායසුචරිතං භාවිතං, වචීදුච්චරිතං පහීනං හොති වචීසුචරිතං භාවිතං, මනොදුච්චරිතං පහීනං හොති මනොසුචරිතං භාවිතං, මිච්ඡාදිට්ඨි පහීනා හොති සම්මාදිට්ඨි භාවිතා, සො න භායති සම්පරායිකස්ස මරණස්සා’’ති. ඡට්ඨං.

„Wenn, ihr Mönche, bei einem Mönch schlechtes körperliches Verhalten aufgegeben und gutes körperliches Verhalten entfaltet ist, schlechtes sprachliches Verhalten aufgegeben und gutes sprachliches Verhalten entfaltet ist, schlechtes geistiges Verhalten aufgegeben und gutes geistiges Verhalten entfaltet ist, falsche Ansicht aufgegeben und rechte Ansicht entfaltet ist, dann fürchtet er nicht den Tod im Hinblick auf das jenseitige Leben.“ Sechste (Lehrrede).

7. ආරක්ඛසුත්තං

7. Ārakkhasutta – Die Lehrrede über den Schutz

117. ‘‘චතූසු, භික්ඛවෙ, ඨානෙසු අත්තරූපෙන අප්පමාදො සති චෙතසො ආරක්ඛො කරණීයො. කතමෙසු චතූසු? ‘මා මෙ රජනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං රජ්ජී’ති අත්තරූපෙන අප්පමාදො සති චෙතසො ආරක්ඛො කරණීයො; ‘මා මෙ දොසනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං දුස්සී’ති අත්තරූපෙන අප්පමාදො සති චෙතසො ආරක්ඛො කරණීයො; ‘මා මෙ මොහනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං මුය්හී’ති අත්තරූපෙන අප්පමාදො සති චෙතසො ආරක්ඛො කරණීයො; ‘මා මෙ මදනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං මජ්ජී’ති අත්තරූපෙන අප්පමාදො සති චෙතසො ආරක්ඛො කරණීයො.

117. „In viererlei Fällen, ihr Mönche, sollte jemand, der um sein eigenes Wohl besorgt ist, Wachsamkeit, Achtsamkeit und den Schutz des Geistes üben. In welchen vier? ‚Möge mein Geist nicht an Dingen haften, die Gier erregen‘ – so sollte ein um sein eigenes Wohl Besorgter Wachsamkeit, Achtsamkeit und den Schutz des Geistes üben. ‚Möge mein Geist nicht Hass empfinden gegenüber Dingen, die Hass erregen‘ – so sollte ein um sein eigenes Wohl Besorgter Wachsamkeit, Achtsamkeit und den Schutz des Geistes üben. ‚Möge mein Geist nicht verwirrt werden durch Dinge, die Verwirrung stiften‘ – so sollte ein um sein eigenes Wohl Besorgter Wachsamkeit, Achtsamkeit und den Schutz des Geistes üben. ‚Möge mein Geist nicht berauscht werden durch Dinge, die Berauschung bewirken‘ – so sollte ein um sein eigenes Wohl Besorgter Wachsamkeit, Achtsamkeit und den Schutz des Geistes üben.“

‘‘යතො ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො රජනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං න රජ්ජති වීතරාගත්තා, දොසනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං න දුස්සති වීතදොසත්තා, මොහනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං න මුය්හති වීතමොහත්තා, මදනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං න මජ්ජති වීතමදත්තා, සො න ඡම්භති න කම්පති න වෙධති න සන්තාසං ආපජ්ජති, න ච පන සමණවචනහෙතුපි ගච්ඡතී’’ති. සත්තමං.

„Wenn, ihr Mönche, der Geist eines Mönchs bei Dingen, die Gier erregen, nicht haftet, weil er frei von Gier ist; bei Dingen, die Hass erregen, keinen Hass empfindet, weil er frei von Hass ist; bei Dingen, die Verwirrung stiften, nicht verwirrt wird, weil er frei von Verwirrung ist; bei Dingen, die Berauschung bewirken, nicht berauscht wird, weil er frei von Berauschung ist; dann zittert er nicht, schwankt er nicht, bebt er nicht, gerät er nicht in Schrecken und folgt auch nicht anderen aufgrund der Worte anderer Asketen.“ Siebte (Lehrrede).

8. සංවෙජනීයසුත්තං

8. Saṃvejanīyasutta – Die Lehrrede über die Orte der religiösen Erschütterung

118. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, සද්ධස්ස කුලපුත්තස්ස දස්සනීයානි සංවෙජනීයානි ඨානානි. කතමානි චත්තාරි? ‘ඉධ තථාගතො ජාතො’ති, භික්ඛවෙ, සද්ධස්ස කුලපුත්තස්ස දස්සනීයං සංවෙජනීයං ඨානං. ‘ඉධ තථාගතො අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධො’ති, භික්ඛවෙ, සද්ධස්ස කුලපුත්තස්ස දස්සනීයං සංවෙජනීයං ඨානං. ‘ඉධ තථාගතො අනුත්තරං ධම්මචක්කං පවත්තෙසී’ති, භික්ඛවෙ, සද්ධස්ස කුලපුත්තස්ස දස්සනීයං සංවෙජනීයං ඨානං. ‘ඉධ තථාගතො අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බුතො’ති[Pg.436], භික්ඛවෙ, සද්ධස්ස කුලපුත්තස්ස දස්සනීයං සංවෙජනීයං ඨානං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි සද්ධස්ස කුලපුත්තස්ස දස්සනීයානි සංවෙජනීයානි ඨානානී’’ති. අට්ඨමං.

118. „Es gibt diese vier Orte, ihr Mönche, die ein gläubiger Sohn aus guter Familie sehen sollte und die religiöse Erschütterung hervorrufen. Welche vier? ‚Hier wurde der Tathāgata geboren‘, dies, ihr Mönche, ist ein Ort, den ein gläubiger Sohn aus guter Familie sehen sollte und der religiöse Erschütterung hervorruft. ‚Hier hat der Tathāgata die unvergleichliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt‘, dies, ihr Mönche, ist ein Ort, den ein gläubiger Sohn aus guter Familie sehen sollte und der religiöse Erschütterung hervorruft. ‚Hier hat der Tathāgata das unvergleichliche Rad der Lehre in Bewegung gesetzt‘, dies, ihr Mönche, ist ein Ort, den ein gläubiger Sohn aus guter Familie sehen sollte und der religiöse Erschütterung hervorruft. ‚Hier ist der Tathāgata im Element des Nirvāna ohne verbleibende Daseinsgrundlagen vollkommen erloschen‘, dies, ihr Mönche, ist ein Ort, den ein gläubiger Sohn aus guter Familie sehen sollte und der religiöse Erschütterung hervorruft. Dies, ihr Mönche, sind die vier Orte, die ein gläubiger Sohn aus guter Familie sehen sollte und die religiöse Erschütterung hervorrufen.“ Achte (Lehrrede).

9. පඨමභයසුත්තං

9. Paṭhamabhayasutta – Die erste Lehrrede über die Gefahren

119. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, භයානි. කතමානි චත්තාරි? ජාතිභයං, ජරාභයං, බ්‍යාධිභයං, මරණභයං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි භයානී’’ති. නවමං.

119. „Es gibt diese vier Gefahren, ihr Mönche. Welche vier? Die Gefahr der Geburt, die Gefahr des Alterns, die Gefahr der Krankheit und die Gefahr des Todes – dies, ihr Mönche, sind die vier Gefahren.“ Neunte (Lehrrede).

10. දුතියභයසුත්තං

10. Dutiyabhayasutta – Die zweite Lehrrede über die Gefahren

120. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, භයානි. කතමානි චත්තාරි? අග්ගිභයං, උදකභයං, රාජභයං, චොරභයං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි භයානී’’ති. දසමං.

120. „Es gibt diese vier Gefahren, ihr Mönche. Welche vier? Die Gefahr durch Feuer, die Gefahr durch Wasser, die Gefahr durch den König und die Gefahr durch Diebe – dies, ihr Mönche, sind die vier Gefahren.“ Zehnte (Lehrrede).

කෙසිවග්ගො දුතියො.

Der zweite Abschnitt (Vagga), Kesi genannt, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung (Uddāna) davon ist:

කෙසි ජවො පතොදො ච, නාගො ඨානෙන පඤ්චමං;

අප්පමාදො ච ආරක්ඛො, සංවෙජනීයඤ්ච ද්වෙ භයාති.

Kesi, Schnelligkeit, der Stachelstock, der Elefant, die Angelegenheit als fünfte; Wachsamkeit, Schutz, religiöse Erschütterung und zweimal die Gefahren.

(13) 3. භයවග්ගො

(13) 3. Bhayavagga – Der Abschnitt über die Gefahren

1. අත්තානුවාදසුත්තං

1. Attānuvādasutta – Die Lehrrede über den Vorwurf gegen sich selbst

121. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, භයානි. කතමානි චත්තාරි? අත්තානුවාදභයං, පරානුවාදභයං, දණ්ඩභයං, දුග්ගතිභයං.

121. „Es gibt diese vier Gefahren, ihr Mönche. Welche vier? Die Gefahr des Vorwurfs gegen sich selbst, die Gefahr des Vorwurfs durch andere, die Gefahr der Bestrafung und die Gefahr eines unglücklichen Schicksals.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, අත්තානුවාදභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘අහඤ්චෙව ඛො පන කායෙන දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, වාචාය දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, මනසා දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, කිඤ්ච තං යං මං අත්තා සීලතො න උපවදෙය්‍යා’ති! සො අත්තානුවාදභයස්ස භීතො කායදුච්චරිතං පහාය [Pg.437] කායසුචරිතං භාවෙති, වචීදුච්චරිතං පහාය වචීසුචරිතං භාවෙති, මනොදුච්චරිතං පහාය මනොසුචරිතං භාවෙති, සුද්ධං අත්තානං පරිහරති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අත්තානුවාදභයං.

„Und was, ihr Mönche, ist die Gefahr des Vorwurfs gegen sich selbst? Hierbei, ihr Mönche, überlegt sich jemand Folgendes: ‚Wenn ich nun schlechtes Verhalten mit dem Körper, mit der Rede oder mit dem Geist ausüben würde, wie könnte ich mich dann nicht selbst hinsichtlich meiner Tugend tadeln?‘ Aus Furcht vor dem Vorwurf gegen sich selbst gibt er schlechtes körperliches Verhalten auf und entfaltet gutes körperliches Verhalten, gibt schlechtes sprachliches Verhalten auf und entfaltet gutes sprachliches Verhalten, gibt schlechtes geistiges Verhalten auf und entfaltet gutes geistiges Verhalten und führt ein reines Selbst. Dies, ihr Mönche, nennt man die Gefahr des Vorwurfs gegen sich selbst.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, පරානුවාදභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘අහඤ්චෙව ඛො පන කායෙන දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, වාචාය දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, මනසා දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, කිඤ්ච තං යං මං පරෙ සීලතො න උපවදෙය්‍යු’න්ති! සො පරානුවාදභයස්ස භීතො කායදුච්චරිතං පහාය කායසුචරිතං භාවෙති, වචීදුච්චරිතං පහාය වචීසුචරිතං භාවෙති, මනොදුච්චරිතං පහාය මනොසුචරිතං භාවෙති, සුද්ධං අත්තානං පරිහරති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පරානුවාදභයං.

Was aber, Mönche, ist die Gefahr des Tadels durch andere? Hier, Mönche, überlegt sich jemand so: 'Wenn ich nun körperliches Fehlverhalten beginge, sprachliches Fehlverhalten beginge, gedankliches Fehlverhalten beginge, wie sollte es dann möglich sein, dass mich andere nicht hinsichtlich meiner Tugend tadeln würden?' Er, aus Furcht vor dem Tadel anderer, gibt körperliches Fehlverhalten auf und entfaltet körperliches Wohlverhalten, gibt sprachliches Fehlverhalten auf und entfaltet sprachliches Wohlverhalten, gibt gedankliches Fehlverhalten auf und entfaltet gedankliches Wohlverhalten; er führt sich selbst auf reine Weise. Dies, Mönche, nennt man die Gefahr des Tadels durch andere.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, දණ්ඩභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පස්සති චොරං ආගුචාරිං, රාජානො ගහෙත්වා විවිධා කම්මකාරණා කාරෙන්තෙ, කසාහිපි තාළෙන්තෙ, වෙත්තෙහිපි තාළෙන්තෙ, අද්ධදණ්ඩකෙහිපි තාළෙන්තෙ, හත්ථම්පි ඡින්දන්තෙ, පාදම්පි ඡින්දන්තෙ, හත්ථපාදම්පි ඡින්දන්තෙ, කණ්ණම්පි ඡින්දන්තෙ, නාසම්පි ඡින්දන්තෙ, කණ්ණනාසම්පි ඡින්දන්තෙ, බිලඞ්ගථාලිකම්පි කරොන්තෙ, සඞ්ඛමුණ්ඩිකම්පි කරොන්තෙ, රාහුමුඛම්පි කරොන්තෙ, ජොතිමාලිකම්පි කරොන්තෙ, හත්ථපජ්ජොතිකම්පි කරොන්තෙ, එරකවත්තිකම්පි කරොන්තෙ, චීරකවාසිකම්පි කරොන්තෙ, එණෙය්‍යකම්පි කරොන්තෙ, බලිසමංසිකම්පි කරොන්තෙ, කහාපණකම්පි කරොන්තෙ, ඛාරාපතච්ඡිකම්පි කරොන්තෙ, පලිඝපරිවත්තිකම්පි කරොන්තෙ, පලාලපීඨකම්පි කරොන්තෙ, තත්තෙනපි තෙලෙන ඔසිඤ්චන්තෙ, සුනඛෙහිපි ඛාදාපෙන්තෙ, ජීවන්තම්පි සූලෙ උත්තාසෙන්තෙ, අසිනාපි සීසං ඡින්දන්තෙ.

Was aber, Mönche, ist die Gefahr der Bestrafung? Hier, Mönche, sieht jemand einen kriminellen Dieb, an dem die Könige, nachdem sie ihn ergriffen haben, verschiedene Bestrafungen vollziehen lassen: Sie lassen ihn mit Peitschen schlagen, sie lassen ihn mit Ruten schlagen, sie lassen ihn mit Stöcken schlagen; sie lassen ihm die Hände abschneiden, sie lassen ihm die Füße abschneiden, sie lassen ihm Hände und Füße abschneiden; sie lassen ihm die Ohren abschneiden, sie lassen ihm die Nase abschneiden, sie lassen ihm Ohren und Nase abschneiden; sie lassen den 'Essigtopf' bereiten (das Gehirn zum Kochen bringen), sie lassen die 'Muschel-Rasur' vollziehen (den Schädel abschaben), sie lassen ihn 'Rāhus Mund' aussetzen, sie lassen ihn einen 'Feuerkranz' tragen, sie lassen ihn 'Handfackeln' halten, sie lassen ihn das 'Erakaseil' ziehen (die Haut abziehen), sie lassen ihn das 'Rindenkleid' tragen (die Haut in Streifen schneiden), sie lassen an ihm die 'Gazellen-Folter' vollziehen, sie lassen ihn mit 'Angelhaken' zerfleischen, sie lassen an ihm die 'Münz-Folter' vollziehen (Stücke in Münzgröße herausschneiden), sie lassen ihn mit Lauge einreiben, sie lassen ihn am 'Türriegel' drehen, sie lassen ihn zum 'Strohbündel' machen (die Knochen zermalmen); sie lassen ihn mit siedendem Öl begießen, sie lassen ihn von Hunden zerfleischen, sie lassen ihn lebendig auf Pfähle aufspießen oder sie lassen ihm mit dem Schwert den Kopf abschlagen.

‘‘තස්ස එවං හොති – ‘යථාරූපානං ඛො පාපකානං කම්මානං හෙතු චොරං ආගුචාරිං රාජානො ගහෙත්වා විවිධා කම්මකාරණා කාරෙන්ති, කසාහිපි තාළෙන්ති…පෙ… අසිනාපි සීසං ඡින්දන්ති, අහඤ්චෙව ඛො පන එවරූපං පාපකම්මං කරෙය්‍යං, මම්පි රාජානො ගහෙත්වා එවරූපා විවිධා කම්මකාරණා කාරෙය්‍යුං, කසාහිපි තාළෙය්‍යුං, වෙත්තෙහිපි තාළෙය්‍යුං, අද්ධදණ්ඩකෙහිපි තාළෙය්‍යුං, හත්ථම්පි ඡින්දෙය්‍යුං, පාදම්පි ඡින්දෙය්‍යුං, හත්ථපාදම්පි ඡින්දෙය්‍යුං, කණ්ණම්පි ඡින්දෙය්‍යුං, නාසම්පි ඡින්දෙය්‍යුං, කණ්ණනාසම්පි ඡින්දෙය්‍යුං, බිලඞ්ගථාලිකම්පි කරෙය්‍යුං, සඞ්ඛමුණ්ඩිකම්පි කරෙය්‍යුං; රාහුමුඛම්පි කරෙය්‍යුං, ජොතිමාලිකම්පි කරෙය්‍යුං, හත්ථපජ්ජොතිකම්පි කරෙය්‍යුං, එරකවත්තිකම්පි කරෙය්‍යුං, චීරකවාසිකම්පි කරෙය්‍යුං, එණෙය්‍යකම්පි කරෙය්‍යුං, බලිසමංසිකම්පි කරෙය්‍යුං, කහාපණකම්පි [Pg.438] කරෙය්‍යුං, ඛාරාපතච්ඡිකම්පි කරෙය්‍යුං, පලිඝපරිවත්තිකම්පි කරෙය්‍යුං, පලාලපීඨකම්පි කරෙය්‍යුං, තත්තෙනපි තෙලෙන ඔසිඤ්චෙය්‍යුං, සුනඛෙහිපි ඛාදාපෙය්‍යුං, ජීවන්තම්පි සූලෙ උත්තාසෙය්‍යුං, අසිනාපි සීසං ඡින්දෙය්‍යු’න්ති. සො දණ්ඩභයස්ස භීතො න පරෙසං පාභතං විලුම්පන්තො චරති. කායදුච්චරිතං පහාය…පෙ… සුද්ධං අත්තානං පරිහරති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දණ්ඩභයං.

Er denkt sich dabei: 'Wegen solcher bösen Taten ergreifen die Könige einen kriminellen Dieb und lassen verschiedene Bestrafungen vollziehen: Sie schlagen ihn mit Peitschen... bis hin zum Abschlagen des Kopfes mit dem Schwert. Wenn ich nun eine solche böse Tat beginge, würden mich die Könige ebenfalls ergreifen und verschiedene Bestrafungen an mir vollziehen lassen: Sie würden mich mit Peitschen schlagen, mit Ruten schlagen, mit Stöcken schlagen; sie würden mir die Hände abschneiden, die Füße abschneiden, Hände und Füße abschneiden; sie würden mir die Ohren abschneiden, die Nase abschneiden, Ohren und Nase abschneiden; sie würden den Essigtopf bereiten, die Muschel-Rasur vollziehen, mich Rāhus Mund aussetzen, mir einen Feuerkranz anlegen, mir Handfackeln geben, das Erakaseil ziehen lassen, das Rindenkleid anlegen, die Gazellen-Folter vollziehen, mich mit Angelhaken zerfleischen, die Münz-Folter anwenden, mich mit Lauge einreiben, mich am Türriegel drehen, mich zum Strohbündel machen; sie würden mich mit siedendem Öl begießen, von Hunden zerfleischen lassen, lebendig auf Pfähle aufspießen oder mir mit dem Schwert den Kopf abschlagen.' Er, aus Furcht vor der Bestrafung, zieht nicht umher, um das Gut anderer zu rauben. Er gibt körperliches Fehlverhalten auf... und führt sich selbst auf reine Weise. Dies, Mönche, nennt man die Gefahr der Bestrafung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, දුග්ගතිභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘කායදුච්චරිතස්ස ඛො පාපකො විපාකො අභිසම්පරායං, වචීදුච්චරිතස්ස පාපකො විපාකො අභිසම්පරායං, මනොදුච්චරිතස්ස පාපකො විපාකො අභිසම්පරායං. අහඤ්චෙව ඛො පන කායෙන දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, වාචාය දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, මනසා දුච්චරිතං චරෙය්‍යං, කිඤ්ච තං යාහං න කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජෙය්‍ය’න්ති! සො දුග්ගතිභයස්ස භීතො කායදුච්චරිතං පහාය කායසුචරිතං භාවෙති, වචීදුච්චරිතං පහාය වචීසුචරිතං භාවෙති, මනොදුච්චරිතං පහාය මනොසුචරිතං භාවෙති, සුද්ධං අත්තානං පරිහරති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දුග්ගතිභයං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි භයානී’’ති. පඨමං.

Was aber, Mönche, ist die Gefahr einer unglücklichen Wiedergeburt? Hier, Mönche, überlegt sich jemand so: 'Körperliches Fehlverhalten hat eine schlimme Auswirkung in der zukünftigen Welt, sprachliches Fehlverhalten hat eine schlimme Auswirkung in der zukünftigen Welt, gedankliches Fehlverhalten hat eine schlimme Auswirkung in der zukünftigen Welt. Wenn ich nun körperliches Fehlverhalten beginge, sprachliches Fehlverhalten beginge, gedankliches Fehlverhalten beginge, wie sollte es dann möglich sein, dass ich nicht nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Bahn, in Verderben, in die Hölle geraten würde?' Er, aus Furcht vor einer unglücklichen Wiedergeburt, gibt körperliches Fehlverhalten auf und entfaltet körperliches Wohlverhalten, gibt sprachliches Fehlverhalten auf und entfaltet sprachliches Wohlverhalten, gibt gedankliches Fehlverhalten auf und entfaltet gedankliches Wohlverhalten; er führt sich selbst auf reine Weise. Dies, Mönche, nennt man die Gefahr einer unglücklichen Wiedergeburt. Dies, Mönche, sind die vier Gefahren." Dies sprach der Erhabene. (Erste Lehrrede).

2. ඌමිභයසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Gefahr der Wellen (Ūmibhayasutta)

122. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, භයානි උදකොරොහන්තස්ස පාටිකඞ්ඛිතබ්බානි. කතමානි චත්තාරි? ඌමිභයං, කුම්භීලභයං, ආවට්ටභයං, සුසුකාභයං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි භයානි උදකොරොහන්තස්ස පාටිකඞ්ඛිතබ්බානි. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි භයානි ඉධෙකච්චස්ස කුලපුත්තස්ස ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතස්ස පාටිකඞ්ඛිතබ්බානි. කතමානි චත්තාරි? ඌමිභයං, කුම්භීලභයං, ආවට්ටභයං, සුසුකාභයං.

122. "Diese vier Gefahren, Mönche, sind für jemanden zu erwarten, der ins Wasser hinabsteigt. Welche vier? Die Gefahr der Wellen, die Gefahr der Krokodile, die Gefahr der Wasserwirbel und die Gefahr der Raubfische – diese vier Gefahren, Mönche, sind für jemanden zu erwarten, der ins Wasser hinabsteigt. Ebenso, Mönche, sind vier Gefahren hier für einen Sohn aus guter Familie zu erwarten, der in dieser Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist. Welche vier? Die Gefahr der Wellen, die Gefahr der Krokodile, die Gefahr der Wasserwirbel und die Gefahr der Raubfische."

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, ඌමිභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො කුලපුත්තො සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති – ‘ඔතිණ්ණොම්හි ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි, දුක්ඛොතිණ්ණො [Pg.439] දුක්ඛපරෙතො; අප්පෙව නාම ඉමස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස අන්තකිරියා පඤ්ඤායෙථා’ති! තමෙනං තථා පබ්බජිතං සමානං සබ්‍රහ්මචාරිනො ඔවදන්ති අනුසාසන්ති – ‘එවං තෙ අභික්කමිතබ්බං, එවං තෙ පටික්කමිතබ්බං, එවං තෙ ආලොකෙතබ්බං, එවං තෙ විලොකෙතබ්බං, එවං තෙ සමිඤ්ජිතබ්බං, එවං තෙ පසාරිතබ්බං, එවං තෙ සඞ්ඝාටිපත්තචීවරං ධාරෙතබ්බ’න්ති. තස්ස එවං හොති – ‘මයං ඛො පුබ්බෙ අගාරියභූතා සමානා අඤ්ඤෙ ඔවදාමපි අනුසාසාමපි. ඉමෙ පනම්හාකං පුත්තමත්තා මඤ්ඤෙ නත්තමත්තා මඤ්ඤෙ ඔවදිතබ්බං අනුසාසිතබ්බං මඤ්ඤන්තී’ති. සො කුපිතො අනත්තමනො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඌමිභයස්ස භීතො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තො. ඌමිභයන්ති ඛො, භික්ඛවෙ, කොධූපායාසස්සෙතං අධිවචනං. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, ඌමිභයං.

Und was, ihr Mönche, ist die Gefahr der Wellen? Da zieht, ihr Mönche, ein gewisser edler Sohn aus Vertrauen vom Heim in die Hauslosigkeit und denkt: 'Ich bin versunken in Geburt, Altern und Tod, in Sorgen, Klagen, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung; in Leiden bin ich versunken, vom Leiden bedrängt. Möge doch ein Ende dieser ganzen Masse an Leiden ersichtlich werden!' Wenn er so in die Hauslosigkeit gezogen ist, ermahnen und unterweisen ihn seine Mitbrüder im heiligen Leben: 'So sollst du vorgehen, so sollst du zurückgehen; so sollst du geradeaus blicken, so sollst du zur Seite blicken; so sollst du die Glieder beugen, so sollst du sie ausstrecken; so sollst du die äußere Robe, die Schale und das Untergewand tragen.' Er denkt sich dabei: 'Früher, als wir noch Hausleute waren, haben wir andere ermahnt und unterwiesen. Aber diese hier, die wie unsere Söhne oder Enkel sein könnten, meinen nun, uns ermahnen und unterweisen zu müssen.' Er wird zornig und unzufrieden, gibt die Übung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Dies, ihr Mönche, nennt man einen Mönch, der aus Furcht vor der Gefahr der Wellen die Übung aufgegeben hat und zum niederen Leben zurückgekehrt ist. 'Gefahr der Wellen', ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für Zorn und Verzweiflung. Dies wird die Gefahr der Wellen genannt.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කුම්භීලභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො කුලපුත්තො සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති – ‘ඔතිණ්ණොම්හි ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි, දුක්ඛොතිණ්ණො දුක්ඛපරෙතො; අප්පෙව නාම ඉමස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස අන්තකිරියා පඤ්ඤායෙථා’ති! තමෙනං තථා පබ්බජිතං සමානං සබ්‍රහ්මචාරිනො ඔවදන්ති අනුසාසන්ති – ‘ඉදං තෙ ඛාදිතබ්බං, ඉදං තෙ න ඛාදිතබ්බං, ඉදං තෙ භුඤ්ජිතබ්බං, ඉදං තෙ න භුඤ්ජිතබ්බං, ඉදං තෙ සායිතබ්බං, ඉදං තෙ න සායිතබ්බං, ඉදං තෙ පාතබ්බං, ඉදං තෙ න පාතබ්බං, කප්පියං තෙ ඛාදිතබ්බං, අකප්පියං තෙ න ඛාදිතබ්බං, කප්පියං තෙ භුඤ්ජිතබ්බං, අකප්පියං තෙ න භුඤ්ජිතබ්බං, කප්පියං තෙ සායිතබ්බං, අකප්පියං තෙ න සායිතබ්බං, කප්පියං තෙ පාතබ්බං, අකප්පියං තෙ න පාතබ්බං, කාලෙ තෙ ඛාදිතබ්බං, විකාලෙ තෙ න ඛාදිතබ්බං, කාලෙ තෙ භුඤ්ජිතබ්බං, විකාලෙ තෙ න භුඤ්ජිතබ්බං, කාලෙ තෙ සායිතබ්බං, විකාලෙ තෙ න සායිතබ්බං, කාලෙ තෙ පාතබ්බං, විකාලෙ තෙ න පාතබ්බ’න්ති. තස්ස එවං හොති – ‘මයං ඛො පුබ්බෙ අගාරියභූතා සමානා යං ඉච්ඡාම තං ඛාදාම, යං න ඉච්ඡාම න තං ඛාදාම; යං ඉච්ඡාම තං භුඤ්ජාම, යං න ඉච්ඡාම න තං භුඤ්ජාම; යං ඉච්ඡාම තං සායාම, යං න ඉච්ඡාම න තං සායාම; යං ඉච්ඡාම තං පිවාම, යං න ඉච්ඡාම න තං පිවාම; කප්පියම්පි ඛාදාම අකප්පියම්පි ඛාදාම කප්පියම්පි භුඤ්ජාම අකප්පියම්පි භුඤ්ජාම කප්පියම්පි සායාම අකප්පියම්පි සායාම කප්පියම්පි පිවාම අකප්පියම්පි පිවාම, කාලෙපි ඛාදාම විකාලෙපි ඛාදාම කාලෙපි භුඤ්ජාම විකාලෙපි භුඤ්ජාම කාලෙපි [Pg.440] සායාම විකාලෙපි සායාම කාලෙපි පිවාම විකාලෙපි පිවාම; යම්පි නො සද්ධා ගහපතිකා දිවා විකාලෙ පණීතං ඛාදනීයං වා භොජනීයං වා දෙන්ති, තත්‍රපිමෙ මුඛාවරණං මඤ්ඤෙ කරොන්තී’ති. සො කුපිතො අනත්තමනො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු කුම්භීලභයස්ස භීතො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තො. කුම්භීලභයන්ති ඛො, භික්ඛවෙ, ඔදරිකත්තස්සෙතං අධිවචනං. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කුම්භීලභයං.

Und was, ihr Mönche, ist die Gefahr der Krokodile? Da zieht, ihr Mönche, ein gewisser edler Sohn aus Vertrauen vom Heim in die Hauslosigkeit und denkt: 'Ich bin versunken in Geburt, Altern und Tod, in Sorgen, Klagen, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung; in Leiden bin ich versunken, vom Leiden bedrängt. Möge doch ein Ende dieser ganzen Masse an Leiden ersichtlich werden!' Wenn er so in die Hauslosigkeit gezogen ist, ermahnen und unterweisen ihn seine Mitbrüder im heiligen Leben: 'Dies sollst du kauen, dies sollst du nicht kauen; dies sollst du essen, dies sollst du nicht essen; dies sollst du kosten, dies sollst du nicht kosten; dies sollst du trinken, dies sollst du nicht trinken. Was erlaubt ist, sollst du kauen; was unerlaubt ist, sollst du nicht kauen. Was erlaubt ist, sollst du essen; was unerlaubt ist, sollst du nicht essen. Was erlaubt ist, sollst du kosten; was unerlaubt ist, sollst du nicht kosten. Was erlaubt ist, sollst du trinken; was unerlaubt ist, sollst du nicht trinken. Zur rechten Zeit sollst du kauen, zur Unzeit sollst du nicht kauen; zur rechten Zeit sollst du essen, zur Unzeit sollst du nicht essen; zur rechten Zeit sollst du kosten, zur Unzeit sollst du nicht kosten; zur rechten Zeit sollst du trinken, zur Unzeit sollst du nicht trinken.' Er denkt sich dabei: 'Früher, als wir noch Hausleute waren, haben wir gekaut, was wir wollten, und nicht gekaut, was wir nicht wollten; wir haben gegessen, was wir wollten, und nicht gegessen, was wir nicht wollten; wir haben gekostet, was wir wollten, und nicht gekostet, was wir nicht wollten; wir haben getrunken, was wir wollten, und nicht getrunken, was wir nicht wollten. Wir kauten Erlaubtes wie Unerlaubtes, aßen Erlaubtes wie Unerlaubtes, kosteten Erlaubtes wie Unerlaubtes, tranken Erlaubtes wie Unerlaubtes. Wir kauten zur rechten Zeit wie zur Unzeit, aßen zur rechten Zeit wie zur Unzeit, kosteten zur rechten Zeit wie zur Unzeit, tranken zur rechten Zeit wie zur Unzeit. Selbst wenn uns gläubige Hausväter am Tage oder zur Unzeit feine Kau- oder Speisewaren geben, scheinen mir diese [Mönche] dabei den Mund zu verschließen.' Er wird zornig und unzufrieden, gibt die Übung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Dies, ihr Mönche, nennt man einen Mönch, der aus Furcht vor der Gefahr der Krokodile die Übung aufgegeben hat und zum niederen Leben zurückgekehrt ist. 'Gefahr der Krokodile', ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für Gefräßigkeit. Dies wird die Gefahr der Krokodile genannt.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, ආවට්ටභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො කුලපුත්තො සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති – ‘ඔතිණ්ණොම්හි ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි, දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි දුක්ඛොතිණ්ණො දුක්ඛපරෙතො; අප්පෙව නාම ඉමස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස අන්තකිරියා පඤ්ඤායෙථා’ති! සො එවං පබ්බජිතො සමානො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය පවිසති අරක්ඛිතෙනෙව කායෙන අරක්ඛිතාය වාචාය අරක්ඛිතෙන චිත්තෙන අනුපට්ඨිතාය සතියා අසංවුතෙහි ඉන්ද්‍රියෙහි. සො තත්ථ පස්සති ගහපතිං වා ගහපතිපුත්තං වා පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතං සමඞ්ගීභූතං පරිචාරයමානං. තස්ස එවං හොති – ‘මයං ඛො පුබ්බෙ අගාරියභූතා සමානා පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතා සමඞ්ගීභූතා පරිචාරිම්හා; සංවිජ්ජන්ති ඛො පන මෙ කුලෙ භොගා. සක්කා භොගෙ ච භුඤ්ජිතුං පුඤ්ඤානි ච කාතුං. යංනූනාහං සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තිත්වා භොගෙ ච භුඤ්ජෙය්‍යං පුඤ්ඤානි ච කරෙය්‍ය’න්ති! සො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආවට්ටභයස්ස භීතො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තො. ආවට්ටභයන්ති ඛො, භික්ඛවෙ, පඤ්චන්නෙතං කාමගුණානං අධිවචනං. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, ආවට්ටභයං.

Und was, ihr Mönche, ist die Gefahr der Strudel? Da zieht, ihr Mönche, ein gewisser edler Sohn aus Vertrauen vom Heim in die Hauslosigkeit und denkt: 'Ich bin versunken in Geburt, Altern und Tod, in Sorgen, Klagen, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung; in Leiden bin ich versunken, vom Leiden bedrängt. Möge doch ein Ende dieser ganzen Masse an Leiden ersichtlich werden!' Wenn er so in die Hauslosigkeit gezogen ist, kleidet er sich am Vormittag an, nimmt Schale und Robe und geht in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise, mit ungeschütztem Körper, ungeschützter Rede und ungeschütztem Geist, ohne gefestigte Achtsamkeit und mit unbezähmten Sinnen. Dort sieht er einen Hausherren oder den Sohn eines Hausherren, der mit den fünf Strängen der Sinneslust ausgestattet und versehen ist und sich daran ergötzt. Er denkt sich dabei: 'Früher, als wir noch Hausleute waren, waren wir mit den fünf Strängen der Sinneslust ausgestattet und versehen und ergötzten uns daran. In meiner Familie ist jedoch Reichtum vorhanden. Man kann den Reichtum genießen und Verdienste wirken. Wie wäre es, wenn ich die Übung aufgebe, zum niederen Leben zurückkehre, den Reichtum genieße und Verdienste wirke?' Er gibt die Übung auf und kehrt zum niederen Leben zurück. Dies, ihr Mönche, nennt man einen Mönch, der aus Furcht vor der Gefahr der Strudel die Übung aufgegeben hat und zum niederen Leben zurückgekehrt ist. 'Gefahr der Strudel', ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für die fünf Stränge der Sinneslust. Dies wird die Gefahr der Strudel genannt.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, සුසුකාභයං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො කුලපුත්තො සද්ධා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති – ‘ඔතිණ්ණොම්හි ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි, දුක්ඛොතිණ්ණො දුක්ඛපරෙතො; අප්පෙව නාම ඉමස්ස කෙවලස්ස දුක්ඛක්ඛන්ධස්ස අන්තකිරියා පඤ්ඤායෙථා’ති! සො එවං පබ්බජිතො සමානො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය ගාමං වා නිගමං [Pg.441] වා පිණ්ඩාය පවිසති අරක්ඛිතෙනෙව කායෙන අරක්ඛිතාය වාචාය අරක්ඛිතෙන චිත්තෙන අනුපට්ඨිතාය සතියා අසංවුතෙහි ඉන්ද්‍රියෙහි. සො තත්ථ පස්සති මාතුගාමං දුන්නිවත්ථං වා දුප්පාරුතං වා. තස්ස මාතුගාමං දිස්වා දුන්නිවත්ථං වා දුප්පාරුතං වා රාගො චිත්තං අනුද්ධංසෙති. සො රාගානුද්ධංසිතෙන චිත්තෙන සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සුසුකාභයස්ස භීතො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තො. සුසුකාභයන්ති ඛො, භික්ඛවෙ, මාතුගාමස්සෙතං අධිවචනං. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සුසුකාභයං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි භයානි ඉධෙකච්චස්ස කුලපුත්තස්ස ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතස්ස පාටිකඞ්ඛිතබ්බානී’’ති. දුතියං.

Und was, ihr Mönche, ist die Gefahr des Krokodils? Hier, ihr Mönche, ist ein Sohn aus gutem Hause voll Vertrauen vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgezogen: ‚Ich bin versunken in Geburt, Alter und Tod, in Sorgen, Klagen, Schmerzen, Trübsal und Verzweiflung; ich bin versunken in Leid, bedrängt vom Leid. Vielleicht lässt sich ein Ende dieser ganzen Masse an Leid erkennen!‘ Wenn er so hinausgezogen ist, bekleidet er sich zur Morgenzeit, nimmt Schale und Gewand und geht in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, mit unbewachtem Körper, unbewachter Rede, unbewachtem Geist, ohne gefestigte Achtsamkeit und mit ungebändigten Sinnen. Er sieht dort eine Frau, die nachlässig bekleidet oder unordentlich verhüllt ist. Als er die Frau sieht, wie sie nachlässig bekleidet oder unordentlich verhüllt ist, zerstört die Leidenschaft seinen Geist. Mit einem von Leidenschaft zerstörten Geist gibt er die Schulung auf und kehrt zum niederen Laienleben zurück. Dieser, ihr Mönche, wird ein Mönch genannt, der aus Furcht vor der Gefahr des Krokodils die Schulung aufgibt und zum niederen Laienleben zurückkehrt. ‚Die Gefahr des Krokodils‘, ihr Mönche, ist eine Bezeichnung für Frauen. Dies, ihr Mönche, wird die Gefahr des Krokodils genannt. Diese vier Gefahren, ihr Mönche, sind hier von einem Sohn aus gutem Hause zu erwarten, der in diesem Dhamma-Vinaya vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgezogen ist. Das Zweite.

3. පඨමනානාකරණසුත්තං

3. Das erste Sutta über die Verschiedenheit

123. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති. තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො කාලං කුරුමානො බ්‍රහ්මකායිකානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. බ්‍රහ්මකායිකානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං කප්පො ආයුප්පමාණං. තත්ථ පුථුජ්ජනො යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා නිරයම්පි ගච්ඡති තිරච්ඡානයොනිම්පි ගච්ඡති පෙත්තිවිසයම්පි ගච්ඡති. භගවතො පන සාවකො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා තස්මිංයෙව භවෙ පරිනිබ්බායති. අයං ඛො, භික්ඛවෙ, විසෙසො අයං අධිප්පයාසො ඉදං නානාකරණං සුතවතො අරියසාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙන, යදිදං ගතියා උපපත්තියා සති.

123. Viererlei Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Da, ihr Mönche, verweilt eine Person, abgeschieden von Sinnesvergnügen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, in der ersten Vertiefung, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist, aus der Abgeschiedenheit geboren, von Verzückung und Glückseligkeit erfüllt. Er findet daran Gefallen, begehrt sie und empfindet dadurch Befriedigung. Darin gefestigt, darauf ausgerichtet, darin oft verweilend, verstirbt er, ohne davon abgefallen zu sein, und wird unter den Göttern der Brahma-Schar wiedergeboren. Die Lebensdauer der Götter der Brahma-Schar, ihr Mönche, beträgt ein Äon. Ein Weltling bleibt dort, solange das Leben währt, und nachdem er die gesamte Lebensspanne jener Götter erschöpft hat, geht er sogar zur Hölle, geht in den Schoß der Tiere, geht in das Reich der Geister. Ein Jünger des Erhabenen jedoch bleibt dort, solange das Leben währt, und nachdem er die gesamte Lebensspanne jener Götter erschöpft hat, erlischt er genau in jenem Dasein vollkommen. Dies, ihr Mönche, ist der Unterschied, dies ist die Besonderheit, dies ist die Verschiedenheit zwischen dem gelehrten edlen Jünger und dem ungelehrten Weltling, sofern es den Bestimmungsort der Wiedergeburt betrifft.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො පුග්ගලො විතක්කවිචාරානං වූපසමා අජ්ඣත්තං සම්පසාදනං චෙතසො එකොදිභාවං අවිතක්කං අවිචාරං සමාධිජං පීතිසුඛං දුතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති. තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී [Pg.442] අපරිහීනො කාලං කුරුමානො ආභස්සරානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. ආභස්සරානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං ද්වෙ කප්පා ආයුප්පමාණං. තත්ථ පුථුජ්ජනො යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා නිරයම්පි ගච්ඡති තිරච්ඡානයොනිම්පි ගච්ඡති පෙත්තිවිසයම්පි ගච්ඡති. භගවතො පන සාවකො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා තස්මිංයෙව භවෙ පරිනිබ්බායති. අයං ඛො, භික්ඛවෙ, විසෙසො අයං අධිප්පයාසො ඉදං නානාකරණං සුතවතො අරියසාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙන, යදිදං ගතියා උපපත්තියා සති.

Wiederum, ihr Mönche, verweilt eine Person mit dem Zur-Ruhe-Kommen von Gedankenfassung und diskursivem Denken in der zweiten Vertiefung, die innere Beruhigung und Einspitzigkeit des Geistes bewirkt, frei von Gedankenfassung und diskursivem Denken, aus der Konzentration geboren, von Verzückung und Glückseligkeit erfüllt. Er findet daran Gefallen, begehrt sie und empfindet dadurch Befriedigung. Darin gefestigt, darauf ausgerichtet, darin oft verweilend, verstirbt er, ohne davon abgefallen zu sein, und wird unter den Göttern des strahlenden Glanzes wiedergeboren. Die Lebensdauer der Götter des strahlenden Glanzes, ihr Mönche, beträgt zwei Äonen. Ein Weltling bleibt dort, solange das Leben währt, und nachdem er die gesamte Lebensspanne jener Götter erschöpft hat, geht er sogar zur Hölle, geht in den Schoß der Tiere, geht in das Reich der Geister. Ein Jünger des Erhabenen jedoch bleibt dort, solange das Leben währt, und nachdem er die gesamte Lebensspanne jener Götter erschöpft hat, erlischt er genau in jenem Dasein vollkommen. Dies, ihr Mönche, ist der Unterschied, dies ist die Besonderheit, dies ist die Verschiedenheit zwischen dem gelehrten edlen Jünger und dem ungelehrten Weltling, sofern es den Bestimmungsort der Wiedergeburt betrifft.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො පුග්ගලො පීතියා ච විරාගා උපෙක්ඛකො ච විහරති සතො ච සම්පජානො සුඛඤ්ච කායෙන පටිසංවෙදෙති යං තං අරියා ආචික්ඛන්ති – ‘උපෙක්ඛකො සතිමා සුඛවිහාරී’ති තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති. තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො, කාලං කුරුමානො සුභකිණ්හානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. සුභකිණ්හානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං චත්තාරො කප්පා ආයුප්පමාණං. තත්ථ පුථුජ්ජනො යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා නිරයම්පි ගච්ඡති තිරච්ඡානයොනිම්පි ගච්ඡති පෙත්තිවිසයම්පි ගච්ඡති. භගවතො පන සාවකො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා තස්මිංයෙව භවෙ පරිනිබ්බායති. අයං ඛො, භික්ඛවෙ, විසෙසො අයං අධිප්පයාසො ඉදං නානාකරණං සුතවතො අරියසාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙන, යදිදං ගතියා උපපත්තියා සති.

Wiederum, ihr Mönche, verweilt eine Person durch das Schwinden der Verzückung gleichmütig, achtsam und klar wissend, und empfindet mit dem Körper jenes Glück, von dem die Edlen verkünden: ‚Gleichmütig, achtsam verweilt er im Glück‘, so verweilt er in der dritten Vertiefung. Er findet daran Gefallen, begehrt sie und empfindet dadurch Befriedigung. Darin gefestigt, darauf ausgerichtet, darin oft verweilend, verstirbt er, ohne davon abgefallen zu sein, und wird unter den Göttern der vollkommenen Reinheit wiedergeboren. Die Lebensdauer der Götter der vollkommenen Reinheit, ihr Mönche, beträgt vier Äonen. Ein Weltling bleibt dort, solange das Leben währt, und nachdem er die gesamte Lebensspanne jener Götter erschöpft hat, geht er sogar zur Hölle, geht in den Schoß der Tiere, geht in das Reich der Geister. Ein Jünger des Erhabenen jedoch bleibt dort, solange das Leben währt, und nachdem er die gesamte Lebensspanne jener Götter erschöpft hat, erlischt er genau in jenem Dasein vollkommen. Dies, ihr Mönche, ist der Unterschied, dies ist die Besonderheit, dies ist die Verschiedenheit zwischen dem gelehrten edlen Jünger und dem ungelehrten Weltling, sofern es den Bestimmungsort der Wiedergeburt betrifft.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො පුග්ගලො සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා පුබ්බෙව සොමනස්සදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමා අදුක්ඛමසුඛං උපෙක්ඛාසතිපාරිසුද්ධිං චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති. තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො කාලං කුරුමානො වෙහප්ඵලානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. වෙහප්ඵලානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං පඤ්ච කප්පසතානි ආයුප්පමාණං. තත්ථ පුථුජ්ජනො යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා නිරයම්පි ගච්ඡති තිරච්ඡානයොනිම්පි ගච්ඡති [Pg.443] පෙත්තිවිසයම්පි ගච්ඡති. භගවතො පන සාවකො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා තස්මිංයෙව භවෙ පරිනිබ්බායති. අයං ඛො, භික්ඛවෙ, විසෙසො අයං අධිප්පයාසො ඉදං නානාකරණං සුතවතො අරියසාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙන, යදිදං ගතියා උපපත්තියා සති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. තතියං.

Weiterhin, ihr Mönche, verweilt hier ein Mensch, nachdem er durch das Aufgeben von Glück und Leid sowie das schon frühere Verschwinden von Freude und Betrübnis das vierte Jhāna erreicht hat, welches weder leidvoll noch glückhaft ist und die durch Gleichmut bewirkte Reinheit der Achtsamkeit besitzt. Er genießt dieses Jhāna, verlangt danach und findet darin Befriedigung. Dort gefestigt, darauf ausgerichtet, häufig darin verweilend und ohne aus diesem Zustand zu fallen, wird er nach dem Tode in der Gemeinschaft der Vehapphala-Götter wiedergeboren. Die Lebensdauer der Vehapphala-Götter, ihr Mönche, beträgt fünfhundert Weltalter. Ein Weltling bleibt dort, bis die Lebensspanne jener Götter erschöpft ist, und geht danach auch in die Hölle, in den Schoß der Tiere oder in das Reich der hungrigen Geister. Ein Schüler des Erhabenen jedoch bleibt dort, bis die Lebensspanne jener Götter erschöpft ist, und erlischt vollkommen in eben diesem Dasein. Dies, ihr Mönche, ist der Unterschied, dies ist die Besonderheit, dies ist die Verschiedenheit zwischen dem gelehrten edlen Schüler und dem ungelehrten Weltling, was die Bestimmung bei der Wiedergeburt betrifft. Diese vier Menschen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Das Dritte.

4. දුතියනානාකරණසුත්තං

4. Zweites Lehrstück über den Unterschied (Dutiyanānākaraṇasuttaṃ)

124. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො යදෙව තත්ථ හොති රූපගතං වෙදනාගතං සඤ්ඤාගතං සඞ්ඛාරගතං විඤ්ඤාණගතං, තෙ ධම්මෙ අනිච්චතො දුක්ඛතො රොගතො ගණ්ඩතො සල්ලතො අඝතො ආබාධතො පරතො පලොකතො සුඤ්ඤතො අනත්තතො සමනුපස්සති. සො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුද්ධාවාසානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. අයං, භික්ඛවෙ, උපපත්ති අසාධාරණා පුථුජ්ජනෙහි.

124. „Diese vier Menschen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Hier, ihr Mönche, verweilt ein Mensch, nachdem er sich ganz von den Sinnlichkeiten und von unheilsamen Zuständen zurückgezogen hat, im ersten Jhāna. Was immer dort an Form, Gefühl, Wahrnehmung, Gestaltungen oder Bewusstsein vorhanden ist, diese Phänomene betrachtet er als unbeständig, leidvoll, als eine Krankheit, ein Geschwür, einen Pfeil, als ein Übel, eine Bedrängnis, als fremd, zerfallend, leer und als Nicht-Selbst. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, wird er in der Gemeinschaft der Götter der Reinen Wohnstätten (Suddhāvāsa) wiedergeboren. Diese Wiedergeburt, ihr Mönche, wird nicht mit den Weltlingen geteilt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො පුග්ගලො විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො යදෙව තත්ථ හොති රූපගතං වෙදනාගතං සඤ්ඤාගතං සඞ්ඛාරගතං විඤ්ඤාණගතං, තෙ ධම්මෙ අනිච්චතො දුක්ඛතො රොගතො ගණ්ඩතො සල්ලතො අඝතො ආබාධතො පරතො පලොකතො සුඤ්ඤතො අනත්තතො සමනුපස්සති. සො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුද්ධාවාසානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. අයං, භික්ඛවෙ, උපපත්ති අසාධාරණා පුථුජ්ජනෙහි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. චතුත්ථං.

„Weiterhin, ihr Mönche, verweilt hier ein Mensch durch das Zur-Ruhe-Kommen von Gedankenfassung und diskursivem Denken im zweiten Jhāna … im dritten Jhāna … im vierten Jhāna. Was immer dort an Form, Gefühl, Wahrnehmung, Gestaltungen oder Bewusstsein vorhanden ist, diese Phänomene betrachtet er als unbeständig, leidvoll, als eine Krankheit, ein Geschwür, einen Pfeil, als ein Übel, eine Bedrängnis, als fremd, zerfallend, leer und als Nicht-Selbst. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, wird er in der Gemeinschaft der Götter der Reinen Wohnstätten wiedergeboren. Diese Wiedergeburt, ihr Mönche, wird nicht mit den Weltlingen geteilt. Diese vier Menschen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Das Vierte.“

5. පඨමමෙත්තාසුත්තං

5. Erstes Lehrstück über die liebende Güte (Paṭhamamettāsuttaṃ)

125. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති, තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං [Pg.444] මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති. තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො කාලං කුරුමානො බ්‍රහ්මකායිකානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. බ්‍රහ්මකායිකානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං කප්පො ආයුප්පමාණං. තත්ථ පුථුජ්ජනො යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා නිරයම්පි ගච්ඡති තිරච්ඡානයොනිම්පි ගච්ඡති පෙත්තිවිසයම්පි ගච්ඡති. භගවතො පන සාවකො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා තස්මිංයෙව භවෙ පරිනිබ්බායති. අයං ඛො, භික්ඛවෙ, විසෙසො අයං අධිප්පයාසො ඉදං නානාකරණං සුතවතො අරියසාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙන, යදිදං ගතියා උපපත්තියා සති.

125. „Diese vier Menschen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Hier, ihr Mönche, durchdringt ein Mensch eine Himmelsrichtung mit einem von liebender Güte erfüllten Geist und verweilt darin; ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchdringt er oben, unten, querherum, überallhin, alle als sich selbst betrachtend, die ganze Welt mit einem von liebender Güte erfüllten Geist – weit, erhaben, unermesslich, frei von Feindseligkeit und frei von Bedrängnis. Er genießt diesen Zustand, verlangt danach und findet darin Befriedigung. Dort gefestigt, darauf ausgerichtet, häufig darin verweilend und ohne davon abzufallen, wird er nach dem Tode in der Gemeinschaft der Brahmakāyika-Götter wiedergeboren. Die Lebensdauer der Brahmakāyika-Götter, ihr Mönche, beträgt ein Weltalter. Ein Weltling bleibt dort, bis die Lebensspanne jener Götter erschöpft ist, und geht danach auch in die Hölle, in den Schoß der Tiere oder in das Reich der hungrigen Geister. Ein Schüler des Erhabenen jedoch bleibt dort, bis die Lebensspanne jener Götter erschöpft ist, und erlischt vollkommen in eben diesem Dasein. Dies, ihr Mönche, ist der Unterschied, dies ist die Besonderheit, dies ist die Verschiedenheit zwischen dem gelehrten edlen Schüler und dem ungelehrten Weltling, was die Bestimmung bei der Wiedergeburt betrifft.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො පුග්ගලො කරුණාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… මුදිතාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති, තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති. තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො කාලං කුරුමානො ආභස්සරානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. ආභස්සරානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං ද්වෙ කප්පා ආයුප්පමාණං…පෙ… සුභකිණ්හානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. සුභකිණ්හානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං චත්තාරො කප්පා ආයුප්පමාණං…පෙ… වෙහප්ඵලානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. වෙහප්ඵලානං, භික්ඛවෙ, දෙවානං පඤ්ච කප්පසතානි ආයුප්පමාණං. තත්ථ පුථුජ්ජනො යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා නිරයම්පි ගච්ඡති තිරච්ඡානයොනිම්පි ගච්ඡති පෙත්තිවිසයම්පි ගච්ඡති. භගවතො පන සාවකො තත්ථ යාවතායුකං ඨත්වා යාවතකං තෙසං දෙවානං ආයුප්පමාණං තං සබ්බං ඛෙපෙත්වා තස්මිංයෙව භවෙ පරිනිබ්බායති. අයං ඛො, භික්ඛවෙ, විසෙසො [Pg.445] අයං අධිප්පයාසො ඉදං නානාකරණං සුතවතො අරියසාවකස්ස අස්සුතවතා පුථුජ්ජනෙන, යදිදං ගතියා උපපත්තියා සති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඤ්චමං.

„Wiederum, ihr Mönche, verweilt hier ein gewisser Mensch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von Mitleid erfüllten Geist durchstrahlt … mit einem von Mitfreude erfüllten Geist … mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, in Identifikation mit allen, die ganze Welt mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, einem weiten, erhabenen, unermesslichen, von Feindschaft und Bedrängnis freien. Er findet daran Gefallen, er begehrt es und findet darin Befriedigung. Darin feststehend, darauf ausgerichtet, viel darin verweilend, ohne davon abzufallen, wird er nach dem Tode in die Gemeinschaft der Ābhassara-Götter aufgenommen. Die Lebensdauer der Ābhassara-Götter, ihr Mönche, beträgt zwei Äonen … er wird in die Gemeinschaft der Subhakiṇha-Götter aufgenommen. Die Lebensdauer der Subhakiṇha-Götter, ihr Mönche, beträgt die vier Äonen … er wird in die Gemeinschaft der Vehapphala-Götter aufgenommen. Die Lebensdauer der Vehapphala-Götter, ihr Mönche, beträgt fünfhundert Äonen. Dort verweilt ein Weltling bis zum Ende der Lebensspanne, und nachdem er die gesamte Lebensdauer jener Götter erschöpft hat, geht er zur Hölle, in den Schoß der Tiere oder in das Reich der hungrigen Geister. Ein Schüler des Erhabenen jedoch verweilt dort bis zum Ende der Lebensspanne, und nachdem er die gesamte Lebensdauer jener Götter erschöpft hat, erlangt er in eben diesem Dasein das vollkommene Verlöschen (Parinibbāna). Dies, ihr Mönche, ist der Unterschied, dies die Besonderheit, dies die Unterscheidung zwischen dem gelehrten edlen Schüler und dem ungelehrten Weltling, sofern es um das Schicksal und die Wiedergeburt geht. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Fünftes (Sutta).

6. දුතියමෙත්තාසුත්තං

6. Das zweite Sutta über die Güte (Mettā).

126. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති, තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. සො යදෙව තත්ථ හොති රූපගතං වෙදනාගතං සඤ්ඤාගතං සඞ්ඛාරගතං විඤ්ඤාණගතං තෙ ධම්මෙ අනිච්චතො දුක්ඛතො රොගතො ගණ්ඩතො සල්ලතො අඝතො ආබාධතො පරතො පලොකතො සුඤ්ඤතො අනත්තතො සමනුපස්සති. සො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුද්ධාවාසානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. අයං, භික්ඛවෙ, උපපත්ති අසාධාරණා පුථුජ්ජනෙහි.

126. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Da, ihr Mönche, verweilt ein gewisser Mensch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebender Güte erfüllten Geist durchstrahlt, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, in Identifikation mit allen, die ganze Welt mit einem von liebender Güte erfüllten Geist, einem weiten, erhabenen, unermesslichen, von Feindschaft und Bedrängnis freien. Was auch immer dort an Form, an Empfindung, an Wahrnehmung, an Gestaltungen, an Bewusstsein vorhanden ist, diese Phänomene betrachtet er als unbeständig, als leidvoll, als eine Krankheit, als ein Geschwür, als einen Pfeil, als ein Übel, als eine Bedrängnis, als etwas Fremdes, als zerfallend, als leer und als nicht-selbst. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, wird er in die Gemeinschaft der Götter der Reinen Wohnstätten (Suddhāvāsa) aufgenommen. Diese Wiedergeburt, ihr Mönche, ist den Weltlingen nicht gemeinsam.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ඉධෙකච්චො පුග්ගලො කරුණා…පෙ… මුදිතා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති, තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. සො යදෙව තත්ථ හොති රූපගතං වෙදනාගතං සඤ්ඤාගතං සඞ්ඛාරගතං විඤ්ඤාණගතං තෙ ධම්මෙ අනිච්චතො දුක්ඛතො රොගතො ගණ්ඩතො සල්ලතො අඝතො ආබාධතො පරතො පලොකතො සුඤ්ඤතො අනත්තතො සමනුපස්සති. සො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුද්ධාවාසානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. අයං, භික්ඛවෙ, උපපත්ති අසාධාරණා පුථුජ්ජනෙහි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. ඡට්ඨං.

„Wiederum, ihr Mönche, verweilt hier ein gewisser Mensch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von Mitleid … Mitfreude … Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, in Identifikation mit allen, die ganze Welt mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, einem weiten, erhabenen, unermesslichen, von Feindschaft und Bedrängnis freien. Was auch immer dort an Form, an Empfindung, an Wahrnehmung, an Gestaltungen, an Bewusstsein vorhanden ist, diese Phänomene betrachtet er als unbeständig, als leidvoll, als eine Krankheit, als ein Geschwür, als einen Pfeil, als ein Übel, als eine Bedrängnis, als etwas Fremdes, als zerfallend, als leer und als nicht-selbst. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, wird er in die Gemeinschaft der Götter der Reinen Wohnstätten aufgenommen. Diese Wiedergeburt, ihr Mönche, ist den Weltlingen nicht gemeinsam. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Sechstes (Sutta).

7. පඨමතථාගතඅච්ඡරියසුත්තං

7. Das erste Sutta über die Wunder des Vollendeten (Tathāgata).

127. ‘‘තථාගතස්ස[Pg.446], භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා පාතුභවන්ති. කතමෙ චත්තාරො? යදා, භික්ඛවෙ, බොධිසත්තො තුසිතා කායා චවිත්වා සතො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති, අථ සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යාපි තා ලොකන්තරිකා අඝා අසංවුතා අන්ධකාරා අන්ධකාරතිමිසා යත්ථපිමෙසං චන්දිමසූරියානං එවංමහිද්ධිකානං එවංමහානුභාවානං ආභා නානුභොන්ති, තත්ථපි අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යෙපි තත්ථ සත්තා උපපන්නා තෙපි තෙනොභාසෙන අඤ්ඤමඤ්ඤං සඤ්ජානන්ති – ‘අඤ්ඤෙපි කිර, භො, සන්ති සත්තා ඉධූපපන්නා’ති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං පඨමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති.

127. „Mit dem Erscheinen eines Vollendeten, ihr Mönche, eines Heiligen, eines vollkommen Erwachten, treten vier wunderbare und erstaunliche Dinge in Erscheinung. Welche vier? Wenn, ihr Mönche, der Bodhisatta aus der Schar der Tusita-Götter ausscheidet und achtsam und wissensklar in den Mutterleib herabsteigt, dann erscheint in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, in dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, ein unermesslicher, herrlicher Glanz, der sogar die göttliche Pracht der Götter übertrifft. Selbst in jenen Zwischenwelthellen, die offen, bodenlos und von tiefer Dunkelheit erfüllt sind, wo nicht einmal das Licht von Mond und Sonne, die doch so mächtig und einflussreich sind, hinstrahlt – selbst dort erscheint ein unermesslicher, herrlicher Glanz, der die göttliche Pracht der Götter übertrifft. Und die Wesen, die dort wiedergeboren wurden, erkennen einander durch diesen Glanz: ‚Wahrlich, Freunde, es gibt also auch noch andere Wesen, die hier wiedergeboren wurden.‘ Mit dem Erscheinen eines Vollendeten, ihr Mönche, eines Heiligen, eines vollkommen Erwachten, tritt dieses erste wunderbare und erstaunliche Ding in Erscheinung.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යදා බොධිසත්තො සතො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති, අථ සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යාපි තා ලොකන්තරිකා අඝා අසංවුතා අන්ධකාරා අන්ධකාරතිමිසා යත්ථපිමෙසං චන්දිමසූරියානං එවංමහිද්ධිකානං එවංමහානුභාවානං ආභා නානුභොන්ති, තත්ථපි අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යෙපි තත්ථ සත්තා උපපන්නා තෙපි තෙනොභාසෙන අඤ්ඤමඤ්ඤං සඤ්ජානන්ති – ‘අඤ්ඤෙපි කිර, භො, සන්ති සත්තා ඉධූපපන්නා’ති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං දුතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති.

Ferner, ihr Mönche, wenn der Bodhisattva achtsam und klar wissend aus dem Mutterleib hervorgeht, dann erscheint in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, in dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Fürsten und Menschen, ein unermesslicher, prächtiger Lichtglanz, der sogar die göttliche Majestät der Götter übertrifft. Selbst in jenen interkosmischen Zwischenräumen – abgründig, offen, finster und von tiefster Dunkelheit erfüllt –, wo selbst der Glanz von Mond und Sonne, die so mächtig und gewaltig sind, nicht hinreicht, erscheint dort ein unermesslicher, prächtiger Lichtglanz, der sogar die göttliche Majestät der Götter übertrifft. Und die Wesen, die dort wiedergeboren wurden, erkennen einander durch dieses Licht und denken: 'Es gibt also, werte Freunde, noch andere Wesen, die hier wiedergeboren wurden.' Mit dem Erscheinen des Tathagata, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das zweite wunderbare und staunenswerte Ereignis.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යදා තථාගතො අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුජ්ඣති, අථ සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො [Pg.447] පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යාපි තා ලොකන්තරිකා අඝා අසංවුතා අන්ධකාරා අන්ධකාරතිමිසා යත්ථපිමෙසං චන්දිමසූරියානං එවංමහිද්ධිකානං එවංමහානුභාවානං ආභා නානුභොන්ති, තත්ථපි අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යෙපි තත්ථ සත්තා උපපන්නා තෙපි තෙනොභාසෙන අඤ්ඤමඤ්ඤං සඤ්ජානන්ති – ‘අඤ්ඤෙපි කිර, භො, සන්ති සත්තා ඉධූපපන්නා’ති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං තතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති.

Ferner, ihr Mönche, wenn der Tathagata die unübertreffliche vollkommene Erleuchtung erlangt, dann erscheint in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, in dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Fürsten und Menschen, ein unermesslicher, prächtiger Lichtglanz, der sogar die göttliche Majestät der Götter übertrifft. Selbst in jenen interkosmischen Zwischenräumen – abgründig, offen, finster und von tiefster Dunkelheit erfüllt –, wo selbst der Glanz von Mond und Sonne, die so mächtig und gewaltig sind, nicht hinreicht, erscheint dort ein unermesslicher, prächtiger Lichtglanz, der sogar die göttliche Majestät der Götter übertrifft. Und die Wesen, die dort wiedergeboren wurden, erkennen einander durch dieses Licht und denken: 'Es gibt also, werte Freunde, noch andere Wesen, die hier wiedergeboren wurden.' Mit dem Erscheinen des Tathagata, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das dritte wunderbare und staunenswerte Ereignis.

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යදා තථාගතො අනුත්තරං ධම්මචක්කං පවත්තෙති, අථ සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යාපි තා ලොකන්තරිකා අඝා අසංවුතා අන්ධකාරා අන්ධකාරතිමිසා යත්ථපිමෙසං චන්දිමසූරියානං එවංමහිද්ධිකානං එවංමහානුභාවානං ආභා නානුභොන්ති, තත්ථපි අප්පමාණො උළාරො ඔභාසො පාතුභවති අතික්කම්මෙව දෙවානං දෙවානුභාවං. යෙපි තත්ථ සත්තා උපපන්නා තෙපි තෙනොභාසෙන අඤ්ඤමඤ්ඤං සඤ්ජානන්ති – ‘අඤ්ඤෙපි කිර, භො, සන්ති සත්තා ඉධූපපන්නා’ති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං චතුත්ථො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා ඉමෙ චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා පාතුභවන්තී’’ති. සත්තමං.

Ferner, ihr Mönche, wenn der Tathagata das unübertreffliche Rad der Lehre in Bewegung setzt, dann erscheint in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, in dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Fürsten und Menschen, ein unermesslicher, prächtiger Lichtglanz, der sogar die göttliche Majestät der Götter übertrifft. Selbst in jenen interkosmischen Zwischenräumen – abgründig, offen, finster und von tiefster Dunkelheit erfüllt –, wo selbst der Glanz von Mond und Sonne, die so mächtig und gewaltig sind, nicht hinreicht, erscheint dort ein unermesslicher, prächtiger Lichtglanz, der sogar die göttliche Majestät der Götter übertrifft. Und die Wesen, die dort wiedergeboren wurden, erkennen einander durch dieses Licht und denken: 'Es gibt also, werte Freunde, noch andere Wesen, die hier wiedergeboren wurden.' Mit dem Erscheinen des Tathagata, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das vierte wunderbare und staunenswerte Ereignis. Mit dem Erscheinen des Tathagata, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheinen diese vier wunderbaren und staunenswerten Ereignisse. Das Siebte.

8. දුතියතථාගතඅච්ඡරියසුත්තං

8. Das zweite Sutta über die wunderbaren Ereignisse des Tathagata

128. ‘‘තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා පාතුභවන්ති. කතමෙ චත්තාරො? ආලයාරාමා, භික්ඛවෙ, පජා ආලයරතා ආලයසම්මුදිතා; සා තථාගතෙන අනාලයෙ ධම්මෙ දෙසියමානෙ සුස්සූසති සොතං ඔදහති අඤ්ඤා චිත්තං උපට්ඨපෙති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං පඨමො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති.

128. Mit dem Erscheinen des Tathagata, ihr Mönche, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheinen vier wunderbare und staunenswerte Ereignisse. Welche vier? Die Menschen, ihr Mönche, haben Vergnügen an den Sinnenfreuden (Anhaftungen), sie ergötzen sich an den Sinnenfreuden, sie freuen sich über die Sinnenfreuden. Wenn nun vom Tathagata die Lehre der Nicht-Anhaftung verkündet wird, wollen sie hören, sie leihen ihr Ohr und richten ihren Geist auf das Verständnis aus. Mit dem Erscheinen des Tathagata, ihr Mönche, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das erste wunderbare und staunenswerte Ereignis.

‘‘මානාරාමා[Pg.448], භික්ඛවෙ, පජා මානරතා මානසම්මුදිතා. සා තථාගතෙන මානවිනයෙ ධම්මෙ දෙසියමානෙ සුස්සූසති සොතං ඔදහති අඤ්ඤා චිත්තං උපට්ඨපෙති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං දුතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති.

Die Menschen, ihr Mönche, haben Vergnügen am Dünkel, sie ergötzen sich am Dünkel, sie freuen sich über den Dünkel. Wenn nun vom Tathagata die Lehre zur Überwindung des Dünkels verkündet wird, wollen sie hören, sie leihen ihr Ohr und richten ihren Geist auf das Verständnis aus. Mit dem Erscheinen des Tathagata, ihr Mönche, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das zweite wunderbare und staunenswerte Ereignis.

‘‘අනුපසමාරාමා, භික්ඛවෙ, පජා අනුපසමරතා අනුපසමසම්මුදිතා. සා තථාගතෙන ඔපසමිකෙ ධම්මෙ දෙසියමානෙ සුස්සූසති සොතං ඔදහති අඤ්ඤා චිත්තං උපට්ඨපෙති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං තතියො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති.

Die Menschen, ihr Mönche, haben Vergnügen an der Unruhe, sie ergötzen sich an der Unruhe, sie freuen sich über die Unruhe. Wenn nun vom Tathagata die Lehre des Friedens verkündet wird, wollen sie hören, sie leihen ihr Ohr und richten ihren Geist auf das Verständnis aus. Mit dem Erscheinen des Tathagata, ihr Mönche, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das dritte wunderbare und staunenswerte Ereignis.

‘‘අවිජ්ජාගතා, භික්ඛවෙ, පජා අණ්ඩභූතා පරියොනද්ධා. සා තථාගතෙන අවිජ්ජාවිනයෙ ධම්මෙ දෙසියමානෙ සුස්සූසති සොතං ඔදහති අඤ්ඤා චිත්තං උපට්ඨපෙති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා අයං චතුත්ථො අච්ඡරියො අබ්භුතො ධම්මො පාතුභවති. තථාගතස්ස, භික්ඛවෙ, අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පාතුභාවා ඉමෙ චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා පාතුභවන්තී’’ති. අට්ඨමං.

Die Menschen, ihr Mönche, sind der Unwissenheit verfallen, wie in einer Eierschale gefangen und umhüllt. Wenn nun vom Tathagata die Lehre zur Überwindung der Unwissenheit verkündet wird, wollen sie hören, sie leihen ihr Ohr und richten ihren Geist auf das Verständnis aus. Mit dem Erscheinen des Tathagata, ihr Mönche, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheint dies als das vierte wunderbare und staunenswerte Ereignis. Mit dem Erscheinen des Tathagata, ihr Mönche, des Heiligen, vollkommen Erwachten, erscheinen diese vier wunderbaren und staunenswerten Ereignisse. Das Achte.

9. ආනන්දඅච්ඡරියසුත්තං

9. Das Sutta über die wunderbaren Eigenschaften Anandas

129. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා ආනන්දෙ. කතමෙ චත්තාරො? සචෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුපරිසා ආනන්දං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ ආනන්දො ධම්මං භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, භික්ඛුපරිසා හොති, අථ ආනන්දො තුණ්හී භවති.

129. Vier wunderbare und staunenswerte Eigenschaften, ihr Mönche, finden sich in Ananda. Welche vier? Wenn, ihr Mönche, eine Versammlung von Mönchen zu Ananda kommt, um ihn zu sehen, sind sie allein durch seinen Anblick erfreut. Wenn Ananda dort die Lehre darlegt, sind sie auch durch seine Rede erfreut. Die Versammlung der Mönche ist noch ungesättigt, wenn Ananda schließlich schweigt.

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනිපරිසා ආනන්දං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්ථ චෙ ආනන්දො ධම්මං භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනිපරිසා හොති, අථ ආනන්දො තුණ්හී භවති.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Nonnen zu Ānanda kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn Ānanda dort die Lehre darlegt, dann ist sie auch durch die Darlegung erfreut. Die Schar der Nonnen ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn Ānanda schließlich schweigt.“

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, උපාසකපරිසා ආනන්දං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ ආනන්දො ධම්මං භාසති, භාසිතෙනපි [Pg.449] සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, උපාසකපරිසා හොති, අථ ආනන්දො තුණ්හී භවති.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Laienanhängern zu Ānanda kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn Ānanda dort die Lehre darlegt, dann ist sie auch durch die Darlegung erfreut. Die Schar der Laienanhänger ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn Ānanda schließlich schweigt.“

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, උපාසිකාපරිසා ආනන්දං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ ආනන්දො ධම්මං භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, උපාසිකාපරිසා හොති, අථ ආනන්දො තුණ්හී භවති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා ආනන්දෙ’’ති. නවමං.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Laienanhängerinnen zu Ānanda kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn Ānanda dort die Lehre darlegt, dann ist sie auch durch die Darlegung erfreut. Die Schar der Laienanhängerinnen ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn Ānanda schließlich schweigt. Dies, ihr Mönche, sind die vier wunderbaren und staunenswerten Eigenschaften Ānandas.“ Neunte (Lehrrede).

10. චක්කවත්තිඅච්ඡරියසුත්තං

10. Lehrrede über die wunderbaren Eigenschaften des Weltenherrschers

130. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා රඤ්ඤෙ චක්කවත්තිම්හි. කතමෙ චත්තාරො? සචෙ, භික්ඛවෙ, ඛත්තියපරිසා රාජානං චක්කවත්තිං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ රාජා චක්කවත්තී භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, ඛත්තියපරිසා හොති, අථ රාජා චක්කවත්තී තුණ්හී භවති.

130. „Vier wunderbare und staunenswerte Eigenschaften, ihr Mönche, finden sich bei einem Weltenherrscher-König. Welche vier? Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Adligen zum Weltenherrscher-König kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn der Weltenherrscher-König dort spricht, dann ist sie auch durch seine Rede erfreut. Die Schar der Adligen ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn der Weltenherrscher-König schließlich schweigt.“

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, බ්‍රාහ්මණපරිසා රාජානං චක්කවත්තිං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ රාජා චක්කවත්තී භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, බ්‍රාහ්මණපරිසා හොති, අථ රාජා චක්කවත්තී තුණ්හී භවති.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Brahmanen zum Weltenherrscher-König kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn der Weltenherrscher-König dort spricht, dann ist sie auch durch seine Rede erfreut. Die Schar der Brahmanen ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn der Weltenherrscher-König schließlich schweigt.“

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, ගහපතිපරිසා රාජානං චක්කවත්තිං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ රාජා චක්කවත්තී භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, ගහපතිපරිසා හොති, අථ රාජා චක්කවත්තී තුණ්හී භවති.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Hausvätern zum Weltenherrscher-König kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn der Weltenherrscher-König dort spricht, dann ist sie auch durch seine Rede erfreut. Die Schar der Hausväter ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn der Weltenherrscher-König schließlich schweigt.“

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, සමණපරිසා රාජානං චක්කවත්තිං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ රාජා චක්කවත්තී භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, සමණපරිසා හොති, අථ රාජා චක්කවත්තී තුණ්හී භවති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා රඤ්ඤෙ චක්කවත්තිම්හි.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Asketen zum Weltenherrscher-König kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn der Weltenherrscher-König dort spricht, dann ist sie auch durch seine Rede erfreut. Die Schar der Asketen ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn der Weltenherrscher-König schließlich schweigt. Dies, ihr Mönche, sind die vier wunderbaren und staunenswerten Eigenschaften eines Weltenherrscher-Königs.“

‘‘එවමෙවං [Pg.450] ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා ආනන්දෙ. කතමෙ චත්තාරො? සචෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුපරිසා ආනන්දං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ ආනන්දො ධම්මං භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, භික්ඛුපරිසා හොති, අථ ආනන්දො තුණ්හී භවති.

„Ebenso, ihr Mönche, finden sich vier wunderbare und staunenswerte Eigenschaften bei Ānanda. Welche vier? Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Mönchen zu Ānanda kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn Ānanda dort die Lehre darlegt, dann ist sie auch durch die Darlegung erfreut. Die Schar der Mönche ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn Ānanda schließlich schweigt.“

‘‘සචෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනිපරිසා…පෙ… සචෙ, භික්ඛවෙ, උපාසකපරිසා…පෙ… සචෙ, භික්ඛවෙ, උපාසිකාපරිසා ආනන්දං දස්සනාය උපසඞ්කමති, දස්සනෙනපි සා අත්තමනා හොති. තත්‍ර චෙ ආනන්දො ධම්මං භාසති, භාසිතෙනපි සා අත්තමනා හොති. අතිත්තාව, භික්ඛවෙ, උපාසිකාපරිසා හොති, අථ ආනන්දො තුණ්හී භවති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අච්ඡරියා අබ්භුතා ධම්මා ආනන්දෙ’’ති. දසමං.

„Wenn, ihr Mönche, eine Schar von Nonnen … pe … eine Schar von Laienanhängern … pe … eine Schar von Laienanhängerinnen zu Ānanda kommt, um ihn zu sehen, dann ist sie schon durch den Anblick erfreut. Wenn Ānanda dort die Lehre darlegt, dann ist sie auch durch die Darlegung erfreut. Die Schar der Laienanhängerinnen ist noch ungesättigt, ihr Mönche, wenn Ānanda schließlich schweigt. Dies, ihr Mönche, sind die vier wunderbaren und staunenswerten Eigenschaften Ānandas.“ Zehnte (Lehrrede).

භයවග්ගො තතියො.

Das dritte Kapitel über die Gefahren.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

අත්තානුවාදඌමි ච, ද්වෙ ච නානා ද්වෙ ච හොන්ති;

මෙත්තා ද්වෙ ච අච්ඡරියා, අපරා ච තථා දුවෙති.

Selbstanklage und Woge, sowie zwei über die Verschiedenheit, und zwei sind es; Liebende Güte, zwei über Wunderbares und ebenso zwei weitere; so sind es zehn.

(14) 4. පුග්ගලවග්ගො

(14) 4. Das Kapitel über Personen

1. සංයොජනසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Fesseln

131. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති.

131. „Vier Personen, ihr Mönche, gibt es in der Welt. Welche vier? Da, ihr Mönche, hat eine bestimmte Person die niedrigen Fesseln nicht überwunden, die Fesseln, die zur Wiederverkörperung führen, nicht überwunden und die Fesseln, die zum Werden führen, nicht überwunden.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති.

„Hier aber, ihr Mönche, hat eine bestimmte Person die niedrigen Fesseln überwunden, aber die Fesseln, die zur Wiederverkörperung führen, nicht überwunden und die Fesseln, die zum Werden führen, nicht überwunden.“

‘‘ඉධ [Pg.451] පන, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති.

„Hier aber, ihr Mönche, hat eine bestimmte Person die niedrigen Fesseln überwunden und die Fesseln, die zur Wiederverkörperung führen, überwunden, aber die Fesseln, die zum Werden führen, nicht überwunden.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති.

„Hier aber, ihr Mönche, hat eine bestimmte Person die niedrigen Fesseln überwunden, die Fesseln, die zur Wiederverkörperung führen, überwunden und die Fesseln, die zum Werden führen, überwunden.“

‘‘කතමස්ස, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි? සකදාගාමිස්ස. ඉමස්ස ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි.

„Welche Person, ihr Mönche, hat die niedrigen Fesseln nicht überwunden, die Fesseln, die zur Wiederverkörperung führen, nicht überwunden und die Fesseln, die zum Werden führen, nicht überwunden? Der Einmalwiederkehrer. Bei dieser Person, ihr Mönche, sind die niedrigen Fesseln nicht überwunden, die Fesseln, die zur Wiederverkörperung führen, nicht überwunden und die Fesseln, die zum Werden führen, nicht überwunden.“

‘‘කතමස්ස, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි? උද්ධංසොතස්ස අකනිට්ඨගාමිනො. ඉමස්ස ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි.

„Welcher Person, ihr Mönche, sind die niederreißenden Fesseln abgelegt, aber die Fesseln, die zur Wiedergeburt führen, nicht abgelegt und die Fesseln, die zum Erhalt des Daseins führen, nicht abgelegt? Dem Stromaufwärtsstrebenden, der zum Akaniṭṭha-Bereich geht. Dieser Person, ihr Mönche, sind die niederreißenden Fesseln abgelegt, aber die Fesseln, die zur Wiedergeburt führen, nicht abgelegt und die Fesseln, die zum Erhalt des Daseins führen, nicht abgelegt.“

‘‘කතමස්ස, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි? අන්තරාපරිනිබ්බායිස්ස. ඉමස්ස ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි.

„Welcher Person, ihr Mönche, sind die niederreißenden Fesseln abgelegt, die Fesseln, die zur Wiedergeburt führen, abgelegt, aber die Fesseln, die zum Erhalt des Daseins führen, nicht abgelegt? Demjenigen, der in der Zwischenzeit das Parinibbāna erreicht. Dieser Person, ihr Mönche, sind die niederreißenden Fesseln abgelegt, die Fesseln, die zur Wiedergeburt führen, abgelegt, aber die Fesseln, die zum Erhalt des Daseins führen, nicht abgelegt.“

‘‘කතමස්ස, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි? අරහතො. ඉමස්ස ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි, උපපත්තිපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි, භවපටිලාභියානි සංයොජනානි පහීනානි. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඨමං.

„Welcher Person, ihr Mönche, sind die niederreißenden Fesseln abgelegt, die Fesseln, die zur Wiedergeburt führen, abgelegt und die Fesseln, die zum Erhalt des Daseins führen, abgelegt? Dem Arahat. Dieser Person, ihr Mönche, sind die niederreißenden Fesseln abgelegt, die Fesseln, die zur Wiedergeburt führen, abgelegt und die Fesseln, die zum Erhalt des Daseins führen, abgelegt. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

2. පටිභානසුත්තං

2. Lehrrede über die Schlagfertigkeit

132. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.452], භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? යුත්තප්පටිභානො, නො මුත්තප්පටිභානො; මුත්තප්පටිභානො, නො යුත්තප්පටිභානො; යුත්තප්පටිභානො ච මුත්තප්පටිභානො ච; නෙව යුත්තප්පටිභානො න මුත්තප්පටිභානො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. දුතියං.

132. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Einer, der sachgemäß schlagfertig ist, aber nicht flüssig schlagfertig; einer, der flüssig schlagfertig ist, aber nicht sachgemäß schlagfertig; einer, der sowohl sachgemäß als auch flüssig schlagfertig ist; und einer, der weder sachgemäß noch flüssig schlagfertig ist. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

3. උග්ඝටිතඤ්ඤූසුත්තං

3. Lehrrede über den, der durch einen kurzen Hinweis versteht

133. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? උග්ඝටිතඤ්ඤූ, විපඤ්චිතඤ්ඤූ, නෙය්‍යො, පදපරමො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. තතියං.

133. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Einer, der durch einen kurzen Hinweis versteht; einer, der durch eine ausführliche Erklärung versteht; einer, der schrittweise geleitet werden muss; und einer, für den das Wort das Höchste ist. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

4. උට්ඨානඵලසුත්තං

4. Lehrrede über die Frucht der Tatkraft

134. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? උට්ඨානඵලූපජීවී න කම්මඵලූපජීවී, කම්මඵලූපජීවී න උට්ඨානඵලූපජීවී, උට්ඨානඵලූපජීවී චෙව කම්මඵලූපජීවී ච, නෙව උට්ඨානඵලූපජීවී න කම්මඵලූපජීවී – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. චතුත්ථං.

134. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Einer, der von der Frucht seiner Tatkraft lebt, aber nicht von der Frucht seines Karmas; einer, der von der Frucht seines Karmas lebt, aber nicht von der Frucht seiner Tatkraft; einer, der sowohl von der Frucht seiner Tatkraft als auch von der Frucht seines Karmas lebt; und einer, der weder von der Frucht seiner Tatkraft noch von der Frucht seines Karmas lebt. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

5. සාවජ්ජසුත්තං

5. Lehrrede über den Tadelnswerten

135. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? සාවජ්ජො, වජ්ජබහුලො, අප්පවජ්ජො, අනවජ්ජො.

135. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Der Tadelnswerte, der überwiegend Tadelnswerte, der wenig Tadelnswerte und der Tadellose.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සාවජ්ජො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සාවජ්ජෙන කායකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, සාවජ්ජෙන වචීකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, සාවජ්ජෙන මනොකම්මෙන සමන්නාගතො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො සාවජ්ජො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person tadelnswert? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person mit tadelnswerten körperlichen Handlungen ausgestattet, mit tadelnswerten sprachlichen Handlungen ausgestattet, mit tadelnswerten geistigen Handlungen ausgestattet. So, ihr Mönche, ist eine Person tadelnswert.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වජ්ජබහුලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සාවජ්ජෙන බහුලං කායකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අප්පං අනවජ්ජෙන; සාවජ්ජෙන බහුලං වචීකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අප්පං අනවජ්ජෙන; සාවජ්ජෙන බහුලං මනොකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අප්පං අනවජ්ජෙන. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො වජ්ජබහුලො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person überwiegend tadelnswert? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person überwiegend mit tadelnswerten körperlichen Handlungen ausgestattet, nur wenig mit tadellosen; überwiegend mit tadelnswerten sprachlichen Handlungen ausgestattet, nur wenig mit tadellosen; überwiegend mit tadelnswerten geistigen Handlungen ausgestattet, nur wenig mit tadellosen. So, ihr Mönche, ist eine Person überwiegend tadelnswert.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.453], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අප්පවජ්ජො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අනවජ්ජෙන බහුලං කායකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අප්පං සාවජ්ජෙන; අනවජ්ජෙන බහුලං වචීකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අප්පං සාවජ්ජෙන; අනවජ්ජෙන බහුලං මනොකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අප්පං සාවජ්ජෙන. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අප්පවජ්ජො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person wenig tadelnswert? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person überwiegend mit tadellosen körperlichen Handlungen ausgestattet, nur wenig mit tadelnswerten; überwiegend mit tadellosen sprachlichen Handlungen ausgestattet, nur wenig mit tadelnswerten; überwiegend mit tadellosen geistigen Handlungen ausgestattet, nur wenig mit tadelnswerten. So, ihr Mönche, ist eine Person wenig tadelnswert.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අනවජ්ජො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අනවජ්ජෙන කායකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අනවජ්ජෙන වචීකම්මෙන සමන්නාගතො හොති, අනවජ්ජෙන මනොකම්මෙන සමන්නාගතො හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අනවජ්ජො හොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. පඤ්චමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person tadellos? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person mit tadellosen körperlichen Handlungen ausgestattet, mit tadellosen sprachlichen Handlungen ausgestattet, mit tadellosen geistigen Handlungen ausgestattet. So, ihr Mönche, ist eine Person tadellos. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

6. පඨමසීලසුත්තං

6. Erste Lehrrede über die Tugend

136. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලෙසු න පරිපූරකාරී හොති, සමාධිස්මිං න පරිපූරකාරී, පඤ්ඤාය න පරිපූරකාරී.

136. „Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen. Welche vier? Da ist, ihr Mönche, eine bestimmte Person, die hinsichtlich der Tugendregeln nicht vollkommen ist, hinsichtlich der Sammlung nicht vollkommen ist und hinsichtlich der Weisheit nicht vollkommen ist.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලෙසු පරිපූරකාරී හොති, සමාධිස්මිං න පරිපූරකාරී, පඤ්ඤාය න පරිපූරකාරී.

„Da ist aber, ihr Mönche, eine bestimmte Person, die hinsichtlich der Tugendregeln vollkommen ist, aber hinsichtlich der Sammlung nicht vollkommen ist und hinsichtlich der Weisheit nicht vollkommen ist.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලෙසු පරිපූරකාරී හොති, සමාධිස්මිං පරිපූරකාරී, පඤ්ඤාය න පරිපූරකාරී.

„Da ist aber, ihr Mönche, eine bestimmte Person, die hinsichtlich der Tugendregeln vollkommen ist, hinsichtlich der Sammlung vollkommen ist, aber hinsichtlich der Weisheit nicht vollkommen ist.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලෙසු පරිපූරකාරී හොති, සමාධිස්මිං පරිපූරකාරී, පඤ්ඤාය පරිපූරකාරී. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. ඡට්ඨං.

„Da ist aber, ihr Mönche, eine bestimmte Person, die hinsichtlich der Tugendregeln vollkommen ist, hinsichtlich der Sammlung vollkommen ist und hinsichtlich der Weisheit vollkommen ist. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“

7. දුතියසීලසුත්තං

7. Zweite Lehrrede über die Tugend

137. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො න සීලගරු හොති න සීලාධිපතෙය්‍යො, න සමාධිගරු හොති න සමාධාධිපතෙය්‍යො, න පඤ්ඤාගරු හොති න පඤ්ඤාධිපතෙය්‍යො.

137. „Es gibt diese vier Personen, o Mönche, die man in der Welt findet. Welche vier? Da ist, Mönche, eine gewisse Person, die weder die Tugend ehrt noch die Tugend zur Hauptsache macht; sie ehrt weder die Konzentration noch macht sie die Konzentration zur Hauptsache; sie ehrt weder die Weisheit noch macht sie die Weisheit zur Hauptsache.“

‘‘ඉධ [Pg.454] පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලගරු හොති සීලාධිපතෙය්‍යො, න සමාධිගරු හොති න සමාධාධිපතෙය්‍යො, න පඤ්ඤාගරු හොති න පඤ්ඤාධිපතෙය්‍යො.

„Hier aber, Mönche, ist eine gewisse Person, die zwar die Tugend ehrt und die Tugend zur Hauptsache macht, aber weder die Konzentration ehrt noch die Konzentration zur Hauptsache macht, und weder die Weisheit ehrt noch die Weisheit zur Hauptsache macht.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලගරු හොති සීලාධිපතෙය්‍යො, සමාධිගරු හොති සමාධාධිපතෙය්‍යො, න පඤ්ඤාගරු හොති න පඤ්ඤාධිපතෙය්‍යො.

„Hier aber, Mönche, ist eine gewisse Person, die die Tugend ehrt und die Tugend zur Hauptsache macht, die Konzentration ehrt und die Konzentration zur Hauptsache macht, aber weder die Weisheit ehrt noch die Weisheit zur Hauptsache macht.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො සීලගරු හොති සීලාධිපතෙය්‍යො, සමාධිගරු හොති සමාධාධිපතෙය්‍යො, පඤ්ඤාගරු හොති පඤ්ඤාධිපතෙය්‍යො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. සත්තමං.

„Hier aber, Mönche, ist eine gewisse Person, die die Tugend ehrt und die Tugend zur Hauptsache macht, die Konzentration ehrt und die Konzentration zur Hauptsache macht, und die Weisheit ehrt und die Weisheit zur Hauptsache macht. Dies sind, Mönche, die vier Personen, die man in der Welt findet.“ Das Siebte.

8. නිකට්ඨසුත්තං

8. Nikaṭṭhasutta

138. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? නිකට්ඨකායො අනිකට්ඨචිත්තො, අනිකට්ඨකායො නිකට්ඨචිත්තො, අනිකට්ඨකායො ච අනිකට්ඨචිත්තො ච, නිකට්ඨකායො ච නිකට්ඨචිත්තො ච.

138. „Es gibt diese vier Personen, o Mönche, die man in der Welt findet. Welche vier? Einer, der körperlich zurückgezogen, aber geistig nicht zurückgezogen ist; einer, der geistig zurückgezogen, aber körperlich nicht zurückgezogen ist; einer, der weder körperlich noch geistig zurückgezogen ist; und einer, der sowohl körperlich als auch geistig zurückgezogen ist.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නිකට්ඨකායො හොති අනිකට්ඨචිත්තො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවති. සො තත්ථ කාමවිතක්කම්පි විතක්කෙති බ්‍යාපාදවිතක්කම්පි විතක්කෙති විහිංසාවිතක්කම්පි විතක්කෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නිකට්ඨකායො හොති අනිකට්ඨචිත්තො.

„Und wie, Mönche, ist eine Person körperlich zurückgezogen, aber geistig nicht zurückgezogen? Hier, Mönche, sucht eine gewisse Person abgelegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf. Dort jedoch hegt sie Gedanken der Sinnlichkeit, Gedanken des Übelwollens und Gedanken der Grausamkeit. So, Mönche, ist eine Person körperlich zurückgezogen, aber geistig nicht zurückgezogen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අනිකට්ඨකායො හොති නිකට්ඨචිත්තො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නහෙව ඛො අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවති. සො තත්ථ නෙක්ඛම්මවිතක්කම්පි විතක්කෙති අබ්‍යාපාදවිතක්කම්පි විතක්කෙති අවිහිංසාවිතක්කම්පි විතක්කෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අනිකට්ඨකායො හොති නිකට්ඨචිත්තො.

„Und wie, Mönche, ist eine Person körperlich nicht zurückgezogen, aber geistig zurückgezogen? Hier, Mönche, sucht eine gewisse Person keine abgelegenen Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf. Dennoch hegt sie dort Gedanken der Entsagung, Gedanken des Nicht-Übelwollens und Gedanken der Nicht-Grausamkeit. So, Mönche, ist eine Person körperlich nicht zurückgezogen, aber geistig zurückgezogen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අනිකට්ඨකායො ච හොති අනිකට්ඨචිත්තො ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නහෙව ඛො අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි [Pg.455] පටිසෙවති. සො තත්ථ කාමවිතක්කම්පි විතක්කෙති බ්‍යාපාදවිතක්කම්පි විතක්කෙති විහිංසාවිතක්කම්පි විතක්කෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අනිකට්ඨකායො ච හොති අනිකට්ඨචිත්තො ච.

„Und wie, Mönche, ist eine Person sowohl körperlich als auch geistig nicht zurückgezogen? Hier, Mönche, sucht eine gewisse Person keine abgelegenen Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf. Dort hegt sie Gedanken der Sinnlichkeit, Gedanken des Übelwollens und Gedanken der Grausamkeit. So, Mönche, ist eine Person sowohl körperlich als auch geistig nicht zurückgezogen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නිකට්ඨකායො ච හොති නිකට්ඨචිත්තො ච? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවති. සො තත්ථ නෙක්ඛම්මවිතක්කම්පි විතක්කෙති අබ්‍යාපාදවිතක්කම්පි විතක්කෙති අවිහිංසාවිතක්කම්පි විතක්කෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නිකට්ඨකායො ච හොති නිකට්ඨචිත්තො ච. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. අට්ඨමං.

„Und wie, Mönche, ist eine Person sowohl körperlich als auch geistig zurückgezogen? Hier, Mönche, sucht eine gewisse Person abgelegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf. Dort hegt sie Gedanken der Entsagung, Gedanken des Nicht-Übelwollens und Gedanken der Nicht-Grausamkeit. So, Mönche, ist eine Person sowohl körperlich als auch geistig zurückgezogen. Dies sind, Mönche, die vier Personen, die man in der Welt findet.“ Das Achte.

9. ධම්මකථිකසුත්තං

9. Dhammakathikasutta

139. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, ධම්මකථිකා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ධම්මකථිකො අප්පඤ්ච භාසති අසහිතඤ්ච; පරිසා චස්ස න කුසලා හොති සහිතාසහිතස්ස. එවරූපො, භික්ඛවෙ, ධම්මකථිකො එවරූපාය පරිසාය ධම්මකථිකොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

139. „Es gibt diese vier Dhamma-Sprecher, o Mönche. Welche vier? Hier, Mönche, spricht ein gewisser Dhamma-Sprecher wenig und zudem Unnützes (nicht mit dem Ziel Verbundenes); auch seine Zuhörerschaft ist nicht darin bewandert, was nützlich oder unnütz ist. Ein solcher Dhamma-Sprecher gilt vor einer solchen Zuhörerschaft bloß als ein ‚Dhamma-Sprecher‘.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො ධම්මකථිකො අප්පඤ්ච භාසති සහිතඤ්ච; පරිසා චස්ස කුසලා හොති සහිතාසහිතස්ස. එවරූපො, භික්ඛවෙ, ධම්මකථිකො එවරූපාය පරිසාය ධම්මකථිකොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

„Hier aber, Mönche, spricht ein gewisser Dhamma-Sprecher wenig, aber Nützliches (mit dem Ziel Verbundenes); und seine Zuhörerschaft ist darin bewandert, was nützlich oder unnütz ist. Ein solcher Dhamma-Sprecher gilt vor einer solchen Zuhörerschaft bloß als ein ‚Dhamma-Sprecher‘.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො ධම්මකථිකො බහුඤ්ච භාසති අසහිතඤ්ච; පරිසා චස්ස න කුසලා හොති සහිතාසහිතස්ස. එවරූපො, භික්ඛවෙ, ධම්මකථිකො එවරූපාය පරිසාය ධම්මකථිකොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

„Hier aber, Mönche, spricht ein gewisser Dhamma-Sprecher viel, aber Unnützes; auch seine Zuhörerschaft ist nicht darin bewandert, was nützlich oder unnütz ist. Ein solcher Dhamma-Sprecher gilt vor einer solchen Zuhörerschaft bloß als ein ‚Dhamma-Sprecher‘.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො ධම්මකථිකො බහුඤ්ච භාසති සහිතඤ්ච; පරිසා චස්ස කුසලා හොති සහිතාසහිතස්ස. එවරූපො, භික්ඛවෙ, ධම්මකථිකො එවරූපාය පරිසාය ධම්මකථිකොත්වෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ධම්මකථිකා’’ති. නවමං.

„Hier aber, Mönche, spricht ein gewisser Dhamma-Sprecher viel und Nützliches; und seine Zuhörerschaft ist darin bewandert, was nützlich oder unnütz ist. Ein solcher Dhamma-Sprecher gilt vor einer solchen Zuhörerschaft bloß als ein ‚Dhamma-Sprecher‘. Dies sind, Mönche, die vier Dhamma-Sprecher.“ Das Neunte.

10. වාදීසුත්තං

10. Vādīsutta

140. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, වාදී. කතමෙ චත්තාරො? අත්ථි, භික්ඛවෙ, වාදී අත්ථතො පරියාදානං ගච්ඡති, නො බ්‍යඤ්ජනතො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, වාදී බ්‍යඤ්ජනතො [Pg.456] පරියාදානං ගච්ඡති, නො අත්ථතො; අත්ථි, භික්ඛවෙ, වාදී අත්ථතො ච බ්‍යඤ්ජනතො ච පරියාදානං ගච්ඡති; අත්ථි, භික්ඛවෙ, වාදී නෙවත්ථතො නො බ්‍යඤ්ජනතො පරියාදානං ගච්ඡති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො වාදී. අට්ඨානමෙතං, භික්ඛවෙ, අනවකාසො යං චතූහි පටිසම්භිදාහි සමන්නාගතො අත්ථතො වා බ්‍යඤ්ජනතො වා පරියාදානං ගච්ඡෙය්‍යා’’ති. දසමං.

140. „Es gibt diese vier Debattierer, o Mönche. Welche vier? Da gibt es, Mönche, einen Debattierer, der hinsichtlich des Sinnes an seine Grenzen stößt, aber nicht hinsichtlich des Wortlautes. Da gibt es, Mönche, einen Debattierer, der hinsichtlich des Wortlautes an seine Grenzen stößt, aber nicht hinsichtlich des Sinnes. Da gibt es, Mönche, einen Debattierer, der sowohl hinsichtlich des Sinnes als auch hinsichtlich des Wortlautes an seine Grenzen stößt. Und da gibt es, Mönche, einen Debattierer, der weder hinsichtlich des Sinnes noch hinsichtlich des Wortlautes an seine Grenzen stößt. Dies sind, Mönche, die vier Debattierer. Es ist unmöglich, Mönche, es kann nicht geschehen, dass ein Mönch, der mit den vier analytischen Wissenszweigen ausgestattet ist, hinsichtlich des Sinnes oder hinsichtlich des Wortlautes an seine Grenzen stößt.“ Das Zehnte.

පුග්ගලවග්ගො චතුත්ථො.

Die vierte Abteilung über Personen ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

සංයොජනං පටිභානො, උග්ඝටිතඤ්ඤු උට්ඨානං;

සාවජ්ජො ද්වෙ ච සීලානි, නිකට්ඨ ධම්ම වාදී චාති.

Fessel, Geistesgegenwart, der durch bloßes Aufzeigen Wissende, Anstrengung; Behaftet mit Fehlern, zwei über Tugend, Zurückgezogenheit, Dhamma-Sprecher und Debattierer.

(15) 5. ආභාවග්ගො

(15) 5. Kapitel über das Leuchten

1. ආභාසුත්තං

1. Lehrrede über das Leuchten

141. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, ආභා. කතමා චතස්සො? චන්දාභා, සූරියාභා, අග්ගාභා, පඤ්ඤාභා – ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො ආභා. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, ඉමාසං චතුන්නං ආභානං යදිදං පඤ්ඤාභා’’ති. පඨමං.

141. „Es gibt diese vier Arten der Strahlkraft, o Mönche. Welche vier? Die Strahlkraft des Mondes, die Strahlkraft der Sonne, die Strahlkraft des Feuers und die Strahlkraft der Weisheit – dies, o Mönche, sind die vier Arten der Strahlkraft. Das Höchste, o Mönche, unter diesen vier Arten der Strahlkraft ist die Strahlkraft der Weisheit.“ Das Erste.

2. පභාසුත්තං

2. Die Lehrrede über den Glanz (Pabhā-sutta)

142. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, පභා. කතමා චතස්සො? චන්දප්පභා, සූරියප්පභා, අග්ගිප්පභා, පඤ්ඤාපභා – ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පභා. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, ඉමාසං චතුන්නං පභානං යදිදං පඤ්ඤාපභා’’ති. දුතියං.

142. „Es gibt diese vier Arten des Glanzes, o Mönche. Welche vier? Der Glanz des Mondes, der Glanz der Sonne, der Glanz des Feuers und der Glanz der Weisheit – dies, o Mönche, sind die vier Arten des Glanzes. Das Höchste, o Mönche, unter diesen vier Arten des Glanzes ist der Glanz der Weisheit.“ Das Zweite.

3. ආලොකසුත්තං

3. Die Lehrrede über das Licht (Āloka-sutta)

143. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, ආලොකා. කතමෙ චත්තාරො? චන්දාලොකො, සූරියාලොකො, අග්ගාලොකො, පඤ්ඤාලොකො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ආලොකා. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, ඉමෙසං චතුන්නං ආලොකානං යදිදං පඤ්ඤාලොකො’’ති. තතියං.

143. „Es gibt diese vier Arten des Lichts, o Mönche. Welche vier? Das Licht des Mondes, das Licht der Sonne, das Licht des Feuers und das Licht der Weisheit – dies, o Mönche, sind die vier Arten des Lichts. Das Höchste, o Mönche, unter diesen vier Arten des Lichts ist das Licht der Weisheit.“ Das Dritte.

4. ඔභාසසුත්තං

4. Die Lehrrede über die Helligkeit (Obhāsa-sutta)

144. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.457], භික්ඛවෙ, ඔභාසා. කතමෙ චත්තාරො? චන්දොභාසො, සූරියොභාසො, අග්ගොභාසො, පඤ්ඤොභාසො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ඔභාසා. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, ඉමෙසං චතුන්නං ඔභාසානං යදිදං පඤ්ඤොභාසො’’ති. චතුත්ථං.

144. „Es gibt diese vier Arten der Helligkeit, o Mönche. Welche vier? Die Helligkeit des Mondes, die Helligkeit der Sonne, die Helligkeit des Feuers und die Helligkeit der Weisheit – dies, o Mönche, sind die vier Arten der Helligkeit. Das Höchste, o Mönche, unter diesen vier Arten der Helligkeit ist die Helligkeit der Weisheit.“ Das Vierte.

5. පජ්ජොතසුත්තං

5. Die Lehrrede über das Leuchten (Pajjota-sutta)

145. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පජ්ජොතා. කතමෙ චත්තාරො? චන්දපජ්ජොතො, සූරියපජ්ජොතො, අග්ගිපජ්ජොතො, පඤ්ඤාපජ්ජොතො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පජ්ජොතා. එතදග්ගං, භික්ඛවෙ, ඉමෙසං චතුන්නං පජ්ජොතානං යදිදං පඤ්ඤාපජ්ජොතො’’ති. පඤ්චමං.

145. „Es gibt diese vier Arten des Leuchtens, o Mönche. Welche vier? Das Leuchten des Mondes, das Leuchten der Sonne, das Leuchten des Feuers und das Leuchten der Weisheit – dies, o Mönche, sind die vier Arten des Leuchtens. Das Höchste, o Mönche, unter diesen vier Arten des Leuchtens ist das Leuchten der Weisheit.“ Das Fünfte.

6. පඨමකාලසුත්තං

6. Die erste Lehrrede über die Gelegenheiten (Paṭhamakāla-sutta)

146. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, කාලා. කතමෙ චත්තාරො? කාලෙන ධම්මස්සවනං, කාලෙන ධම්මසාකච්ඡා, කාලෙන සම්මසනා, කාලෙන විපස්සනා – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො කාලා’’ති. ඡට්ඨං.

146. „Es gibt diese vier rechten Gelegenheiten, o Mönche. Welche vier? Das rechtzeitige Hören der Lehre, die rechtzeitige Erörterung der Lehre, die rechtzeitige Erwägung der Lehre und die rechtzeitige Hellblick-Meditation – dies, o Mönche, sind die vier Gelegenheiten.“ Das Sechste.

7. දුතියකාලසුත්තං

7. Die zweite Lehrrede über die Gelegenheiten (Dutiyakāla-sutta)

147. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, කාලා සම්මා භාවියමානා සම්මා අනුපරිවත්තියමානා අනුපුබ්බෙන ආසවානං ඛයං පාපෙන්ති. කතමෙ චත්තාරො? කාලෙන ධම්මස්සවනං, කාලෙන ධම්මසාකච්ඡා, කාලෙන සම්මසනා, කාලෙන විපස්සනා – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො කාලා සම්මා භාවියමානා සම්මා අනුපරිවත්තියමානා අනුපුබ්බෙන ආසවානං ඛයං පාපෙන්ති.

147. „Es gibt diese vier Gelegenheiten, o Mönche, die – wenn sie recht entfaltet und recht geübt werden – allmählich zum Versiegen der Trübungen führen. Welche vier? Das rechtzeitige Hören der Lehre, die rechtzeitige Erörterung der Lehre, die rechtzeitige Erwägung der Lehre und die rechtzeitige Hellblick-Meditation – dies, o Mönche, sind die vier Gelegenheiten, die, wenn sie recht entfaltet und recht geübt werden, allmählich zum Versiegen der Trübungen führen.

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, උපරිපබ්බතෙ ථුල්ලඵුසිතකෙ දෙවෙ වස්සන්තෙ තං උදකං යථානින්නං පවත්තමානං පබ්බතකන්දරපදරසාඛා පරිපූරෙති; පබ්බතකන්දරපදරසාඛා පරිපූරා කුසොබ්භෙ පරිපූරෙන්ති; කුසොබ්භා පරිපූරා මහාසොබ්භෙ පරිපූරෙන්ති; මහාසොබ්භා පරිපූරා කුන්නදියො පරිපූරෙන්ති; කුන්නදියො [Pg.458] පරිපූරා මහානදියො පරිපූරෙන්ති; මහානදියො පරිපූරා සමුද්දං පරිපූරෙන්ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, ඉමෙ චත්තාරො කාලා සම්මා භාවියමානා සම්මා අනුපරිවත්තියමානා අනුපුබ්බෙන ආසවානං ඛයං පාපෙන්තී’’ති. සත්තමං.

Gleichwie, o Mönche, wenn es auf dem Berggipfel in dicken Tropfen regnet, das Wasser dem Gefälle folgend die Bergschluchten, Klüfte und Felsspalten füllt; wenn die Bergschluchten, Klüfte und Felsspalten gefüllt sind, füllen sie die kleinen Tümpel; wenn die kleinen Tümpel gefüllt sind, füllen sie die großen Teiche; wenn die großen Teiche gefüllt sind, füllen sie die kleinen Flüsse; wenn die kleinen Flüsse gefüllt sind, füllen sie die großen Ströme; wenn die großen Ströme gefüllt sind, füllen sie das Meer. Ebenso führen, o Mönche, diese vier Gelegenheiten, wenn sie recht entfaltet und recht geübt werden, allmählich zum Versiegen der Trübungen.“ Das Siebte.

8. දුච්චරිතසුත්තං

8. Die Lehrrede über das Fehlverhalten (Duccarita-sutta)

148. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, වචීදුච්චරිතානි. කතමානි චත්තාරි? මුසාවාදො, පිසුණා වාචා, ඵරුසා වාචා, සම්ඵප්පලාපො – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි වචීදුච්චරිතානී’’ති. අට්ඨමං.

148. „Es gibt diese vier Arten des verbalen Fehlverhaltens, o Mönche. Welche vier? Lüge, Verleumdung, harte Rede und leeres Geschwätz – dies, o Mönche, sind die vier Arten des verbalen Fehlverhaltens.“ Das Achte.

9. සුචරිතසුත්තං

9. Die Lehrrede über das gute Verhalten (Sucarita-sutta)

149. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, වචීසුචරිතානි. කතමානි චත්තාරි? සච්චවාචා, අපිසුණා වාචා, සණ්හා වාචා, මන්තභාසා – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි වචීසුචරිතානී’’ති. නවමං.

149. „Es gibt diese vier Arten des verbalen guten Verhaltens, o Mönche. Welche vier? Wahrheitsrede, Nicht-Verleumdung, sanfte Rede und bedachte Rede – dies, o Mönche, sind die vier Arten des verbalen guten Verhaltens.“ Das Neunte.

10. සාරසුත්තං

10. Die Lehrrede über die Essenzen (Sāra-sutta)

150. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, සාරා. කතමෙ චත්තාරො? සීලසාරො, සමාධිසාරො, පඤ්ඤාසාරො, විමුත්තිසාරො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො සාරා’’ති. දසමං.

150. „Es gibt diese vier Essenzen, o Mönche. Welche vier? Die Essenz der Tugend, die Essenz der Sammlung, die Essenz der Weisheit und die Essenz der Befreiung – dies, o Mönche, sind die vier Essenzen.“ Das Zehnte.

ආභාවග්ගො පඤ්චමො.

Das fünfte Kapitel über die Strahlkraft (Ābhāvaggo) ist beendet.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu lautet:

ආභා පභා ච ආලොකා, ඔභාසා චෙව පජ්ජොතා;

ද්වෙ කාලා චරිතා ද්වෙ ච, හොන්ති සාරෙන තෙ දසාති.

Strahlkraft, Glanz und Licht, Helligkeit sowie Leuchten; zwei über Gelegenheiten, zwei über Verhalten, und mit der Essenz sind es zehn Lehrreden in diesem Kapitel.

තතියපණ්ණාසකං සමත්තං.

Das dritte Fünfzig-Lehrreden-Bündel (Tatiyapaṇṇāsakaṃ) ist vollendet.

4. චතුත්ථපණ්ණාසකං

4. Das vierte Fünfzig-Lehrreden-Bündel (Catutthapaṇṇāsakaṃ).

(16) 1. ඉන්ද්‍රියවග්ගො

(16) 1. Das Kapitel über die Fähigkeiten (Indriyavaggo).

1. ඉන්ද්‍රියසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Fähigkeiten (Indriyasutta).

151. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.459], භික්ඛවෙ, ඉන්ද්‍රියානි. කතමානි චත්තාරි? සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි ඉන්ද්‍රියානී’’ති. පඨමං.

151. „Es gibt diese vier Fähigkeiten, o Mönche. Welche vier? Die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Energie, die Fähigkeit der Achtsamkeit und die Fähigkeit der Sammlung – dies, o Mönche, sind die vier Fähigkeiten.“ Das Erste.

2. සද්ධාබලසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Kräfte des Vertrauens (Saddhābalasutta).

152. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, බලානි. කතමානි චත්තාරි? සද්ධාබලං, වීරියබලං, සතිබලං, සමාධිබලං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි බලානී’’ති. දුතියං.

152. „Es gibt diese vier Kräfte, o Mönche. Welche vier? Die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Energie, die Kraft der Achtsamkeit und die Kraft der Sammlung – dies, o Mönche, sind die vier Kräfte.“ Das Zweite.

3. පඤ්ඤාබලසුත්තං

3. Paññābala Sutta

153. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, බලානි. කතමානි චත්තාරි? පඤ්ඤාබලං, වීරියබලං, අනවජ්ජබලං, සඞ්ගහබලං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි බලානී’’ති. තතියං.

153. „Es gibt diese vier Kräfte, ihr Mönche. Welche vier? Die Kraft der Weisheit, die Kraft der Tatkraft, die Kraft der Tadellosigkeit und die Kraft der Unterstützung. Dies sind, ihr Mönche, die vier Kräfte.“ Das dritte (Sutta).

4. සතිබලසුත්තං

4. Satibala Sutta

154. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, බලානි. කතමානි චත්තාරි? සතිබලං, සමාධිබලං, අනවජ්ජබලං, සඞ්ගහබලං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි බලානී’’ති. චතුත්ථං.

154. „Es gibt diese vier Kräfte, ihr Mönche. Welche vier? Die Kraft der Achtsamkeit, die Kraft der Konzentration, die Kraft der Tadellosigkeit und die Kraft der Unterstützung. Dies sind, ihr Mönche, die vier Kräfte.“ Das vierte (Sutta).

5. පටිසඞ්ඛානබලසුත්තං

5. Paṭisaṅkhānabala Sutta

155. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, බලානි. කතමානි චත්තාරි? පටිසඞ්ඛානබලං, භාවනාබලං, අනවජ්ජබලං, සඞ්ගහබලං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි බලානී’’ති. පඤ්චමං.

155. „Es gibt diese vier Kräfte, ihr Mönche. Welche vier? Die Kraft der Überlegung, die Kraft der Entfaltung, die Kraft der Tadellosigkeit und die Kraft der Unterstützung. Dies sind, ihr Mönche, die vier Kräfte.“ Das fünfte (Sutta).

6. කප්පසුත්තං

6. Kappa Sutta

156. ‘‘චත්තාරිමානි[Pg.460], භික්ඛවෙ, කප්පස්ස අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යානි. කතමානි චත්තාරි? යදා, භික්ඛවෙ, කප්පො සංවට්ටති, තං න සුකරං සඞ්ඛාතුං – එත්තකානි වස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතානීති වා, එත්තකානි වස්සසහස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතසහස්සානීති වා.

156. „Es gibt diese vier unermesslichen Perioden eines Weltalters, ihr Mönche. Welche vier? Wenn, ihr Mönche, das Weltalter vergeht, ist es nicht leicht, dies zu berechnen: ‚So viele Jahre‘ oder ‚so viele Jahrhunderte‘ oder ‚so viele Jahrtausende‘ oder ‚so viele Hunderttausende von Jahren‘.

‘‘යදා, භික්ඛවෙ, කප්පො සංවට්ටො තිට්ඨති, තං න සුකරං සඞ්ඛාතුං – එත්තකානි වස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතානීති වා, එත්තකානි වස්සසහස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතසහස්සානීති වා.

„Wenn, ihr Mönche, das Weltalter im Zustand der Auflösung verharrt, ist es nicht leicht, dies zu berechnen: ‚So viele Jahre‘ oder ‚so viele Jahrhunderte‘ oder ‚so viele Jahrtausende‘ oder ‚so viele Hunderttausende von Jahren‘.

‘‘යදා, භික්ඛවෙ, කප්පො විවට්ටති, තං න සුකරං සඞ්ඛාතුං – එත්තකානි වස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතානීති වා, එත්තකානි වස්සසහස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතසහස්සානීති වා.

„Wenn, ihr Mönche, das Weltalter entsteht, ist es nicht leicht, dies zu berechnen: ‚So viele Jahre‘ oder ‚so viele Jahrhunderte‘ oder ‚so viele Jahrtausende‘ oder ‚so viele Hunderttausende von Jahren‘.

‘‘යදා, භික්ඛවෙ, කප්පො විවට්ටො තිට්ඨති, තං න සුකරං සඞ්ඛාතුං – එත්තකානි වස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතානීති වා, එත්තකානි වස්සසහස්සානීති වා, එත්තකානි වස්සසතසහස්සානීති වා. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කප්පස්ස අසඞ්ඛ්‍යෙය්‍යානී’’ති. ඡට්ඨං.

„Wenn, ihr Mönche, das Weltalter im Zustand der Entfaltung verharrt, ist es nicht leicht, dies zu berechnen: ‚So viele Jahre‘ oder ‚so viele Jahrhunderte‘ oder ‚so viele Jahrtausende‘ oder ‚so viele Hunderttausende von Jahren‘. Dies sind, ihr Mönche, die vier unermesslichen Perioden eines Weltalters.“ Das sechste (Sutta).

7. රොගසුත්තං

7. Roga Sutta

157. ‘‘ද්වෙමෙ, භික්ඛවෙ, රොගා. කතමෙ ද්වෙ? කායිකො ච රොගො චෙතසිකො ච රොගො. දිස්සන්ති, භික්ඛවෙ, සත්තා කායිකෙන රොගෙන එකම්පි වස්සං ආරොග්‍යං පටිජානමානා, ද්වෙපි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, තීණිපි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, චත්තාරිපි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, පඤ්චපි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, දසපි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, වීසතිපි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, තිංසම්පි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, චත්තාරීසම්පි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, පඤ්ඤාසම්පි වස්සානි ආරොග්‍යං පටිජානමානා, වස්සසතම්පි, භිය්‍යොපි ආරොග්‍යං පටිජානමානා. තෙ, භික්ඛවෙ, සත්තා සුදුල්ලභා ලොකස්මිං යෙ චෙතසිකෙන රොගෙන මුහුත්තම්පි ආරොග්‍යං පටිජානන්ති, අඤ්ඤත්‍ර ඛීණාසවෙහි.

157. „Es gibt diese zwei Krankheiten, ihr Mönche. Welche zwei? Die körperliche Krankheit und die geistige Krankheit. Man sieht, ihr Mönche, Wesen, die von sich behaupten, ein Jahr lang frei von körperlicher Krankheit zu sein, zwei Jahre, drei Jahre, vier Jahre, fünf Jahre, zehn Jahre, zwanzig Jahre, dreißig Jahre, vierzig Jahre, fünfzig Jahre, sogar hundert Jahre oder noch länger behaupten sie, gesund zu sein. Doch jene Wesen, ihr Mönche, sind in der Welt sehr schwer zu finden, die von sich behaupten, auch nur einen Augenblick lang frei von geistiger Krankheit zu sein, ausgenommen jene, deren Triebe versiegt sind.“

‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.461], භික්ඛවෙ, පබ්බජිතස්ස රොගා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු මහිච්ඡො හොති විඝාතවා අසන්තුට්ඨො ඉතරීතරචීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙන. සො මහිච්ඡො සමානො විඝාතවා අසන්තුට්ඨො ඉතරීතරචීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙන පාපිකං ඉච්ඡං පණිදහති අනවඤ්ඤප්පටිලාභාය ලාභසක්කාරසිලොකප්පටිලාභාය. සො උට්ඨහති ඝටති වායමති අනවඤ්ඤප්පටිලාභාය ලාභසක්කාරසිලොකප්පටිලාභාය. සො සඞ්ඛාය කුලානි උපසඞ්කමති, සඞ්ඛාය නිසීදති, සඞ්ඛාය ධම්මං භාසති, සඞ්ඛාය උච්චාරපස්සාවං සන්ධාරෙති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පබ්බජිතස්ස රොගා.

„Es gibt diese vier Krankheiten eines Hinausgetretenen, ihr Mönche. Welche vier? Da ist, ihr Mönche, ein Mönch von großem Begehren, geplagt und unzufrieden mit jeglichen Gewändern, Almosen, Lagern und Arzneien für Kranke. Da er von großem Begehren, geplagt und unzufrieden mit jeglichen Gewändern, Almosen, Lagern und Arzneien für Kranke ist, hegt er ein böses Verlangen nach Anerkennung, um nicht verachtet zu werden, und nach Gewinn, Ehre und Ruhm. Er strengt sich an, bemüht sich und eifert danach, Anerkennung zu finden, um nicht verachtet zu werden, sowie Gewinn, Ehre und Ruhm zu erlangen. Mit dieser Absicht sucht er Familien auf, setzt sich nieder, trägt die Lehre vor und kontrolliert sogar Notdurft und Urinieren. Dies sind, ihr Mönche, die vier Krankheiten eines Hinausgetretenen.“

‘‘තස්මාතිහ, භික්ඛවෙ, එවං සික්ඛිතබ්බං – ‘න මහිච්ඡා භවිස්සාම විඝාතවන්තො අසන්තුට්ඨා ඉතරීතරචීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙන, න පාපිකං ඉච්ඡං පණිදහිස්සාම අනවඤ්ඤප්පටිලාභාය ලාභසක්කාරසිලොකප්පටිලාභාය, න උට්ඨහිස්සාම න ඝටෙස්සාම න වායමිස්සාම අනවඤ්ඤප්පටිලාභාය ලාභසක්කාරසිලොකප්පටිලාභාය, ඛමා භවිස්සාම සීතස්ස උණ්හස්ස ජිඝච්ඡාය පිපාසාය ඩංසමකසවාතාතපසරීසපසම්ඵස්සානං දුරුත්තානං දුරාගතානං වචනපථානං, උප්පන්නානං සාරීරිකානං වෙදනානං දුක්ඛානං තිබ්බානං ඛරානං කටුකානං අසාතානං අමනාපානං පාණහරානං අධිවාසකජාතිකා භවිස්සාමා’ති. එවඤ්හි වො, භික්ඛවෙ, සික්ඛිතබ්බ’’න්ති. සත්තමං.

„Darum, ihr Mönche, solltet ihr euch so üben: ‚Wir wollen nicht von großem Begehren, geplagt oder unzufrieden mit jeglichen Gewändern, Almosen, Lagern und Arzneien für Kranke sein. Wir wollen kein böses Verlangen nach Anerkennung hegen, um nicht verachtet zu werden, oder nach Gewinn, Ehre und Ruhm. Wir wollen uns nicht anstrengen, uns nicht bemühen und nicht danach eifern, Anerkennung zu finden, um nicht verachtet zu werden, oder Gewinn, Ehre und Ruhm zu erlangen. Wir wollen geduldig Kälte, Hitze, Hunger und Durst ertragen, ebenso die Berührung von Bremsen, Mücken, Wind, Sonne und kriechendem Getier, sowie böswillige und unangemessene Worte. Wir wollen fähig sein, aufkommende körperliche Empfindungen zu ertragen, die schmerzhaft, stechend, rauh, bitter, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind.‘ So, ihr Mönche, solltet ihr euch üben.“ Das siebte (Sutta).

8. පරිහානිසුත්තං

8. Parihāni Sutta

158. තත්‍ර ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ආවුසො භික්ඛවෙ’’ති. ‘‘ආවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස පච්චස්සොසුං. ආයස්මා සාරිපුත්තො එතදවොච –

158. Dort nun wandte sich der ehrwürdige Sāriputta an die Mönche: „Ihr Freunde, Mönche!“ — „Freund!“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Sāriputta. Der ehrwürdige Sāriputta sprach dies:

‘‘යො හි කොචි, ආවුසො, භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා චත්තාරො ධම්මෙ අත්තනි සමනුපස්සති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘පරිහායාමි කුසලෙහි ධම්මෙහි’. පරිහානමෙතං වුත්තං භගවතා. කතමෙ චත්තාරො? රාගවෙපුල්ලත්තං, දොසවෙපුල්ලත්තං, මොහවෙපුල්ලත්තං, ගම්භීරෙසු ඛො පනස්ස ඨානාඨානෙසු පඤ්ඤාචක්ඛු [Pg.462] න කමති. යො හි කොචි, ආවුසො, භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා ඉමෙ චත්තාරො ධම්මෙ අත්තනි සමනුපස්සති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘පරිහායාමි කුසලෙහි ධම්මෙහි’. පරිහානමෙතං වුත්තං භගවතා.

„Freunde, wenn irgendein Mönch oder eine Nonne vier Dinge an sich selbst wahrnimmt, so muss man zu dem Schluss kommen: ‚Ich verfalle in den heilsamen Dingen.‘ Dies wurde vom Erhabenen als Verfall bezeichnet. Welche vier? Ein Übermaß an Gier, ein Übermaß an Hass, ein Übermaß an Verblendung und dass das Auge der Weisheit nicht in die tiefgründigen Fragen von Ursache und Nicht-Ursache eindringt. Freunde, wenn irgendein Mönch oder eine Nonne diese vier Dinge an sich selbst wahrnimmt, so muss man zu dem Schluss kommen: ‚Ich verfalle in den heilsamen Dingen.‘ Dies wurde vom Erhabenen als Verfall bezeichnet.“

‘‘යො හි කොචි, ආවුසො, භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා චත්තාරො ධම්මෙ අත්තනි සමනුපස්සති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘න පරිහායාමි කුසලෙහි ධම්මෙහි’. අපරිහානමෙතං වුත්තං භගවතා. කතමෙ චත්තාරො? රාගතනුත්තං, දොසතනුත්තං, මොහතනුත්තං, ගම්භීරෙසු ඛො පනස්ස ඨානාඨානෙසු පඤ්ඤාචක්ඛු කමති. යො හි කොචි, ආවුසො, භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා ඉමෙ චත්තාරො ධම්මෙ අත්තනි සමනුපස්සති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘න පරිහායාමි කුසලෙහි ධම්මෙහි’. අපරිහානමෙතං වුත්තං භගවතා’’ති. අට්ඨමං.

„Welcher Mönch oder welche Nonne auch immer, Freunde, vier Dinge bei sich selbst sieht, zu dem Schluss muss man hierbei kommen: ‚Ich falle nicht von heilsamen Zuständen ab.‘ Dies wurde vom Erhabenen als Nicht-Verfall verkündet. Welche vier? Die Abnahme von Gier, die Abnahme von Hass, die Abnahme von Verblendung, und dass das Auge der Weisheit in tiefgründigen Fällen von Ursache und Nicht-Ursache wirksam ist. Welcher Mönch oder welche Nonne auch immer, Freunde, diese vier Dinge bei sich selbst sieht, zu dem Schluss muss man hierbei kommen: ‚Ich falle nicht von heilsamen Zuständen ab.‘ Dies wurde vom Erhabenen als Nicht-Verfall verkündet.“ Das achte [Sutta].

9. භික්ඛුනීසුත්තං

9. Das Bhikkhunī-Sutta (Die Lehrrede über die Nonne)

159. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං ආයස්මා ආනන්දො කොසම්බියං විහරති ඝොසිතාරාමෙ. අථ ඛො අඤ්ඤතරා භික්ඛුනී අඤ්ඤතරං පුරිසං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, අම්භො පුරිස, යෙනය්‍යො ආනන්දො තෙනුපසඞ්කම; උපසඞ්කමිත්වා මම වචනෙන අය්‍යස්ස ආනන්දස්ස පාදෙ සිරසා වන්ද – ‘ඉත්ථන්නාමා, භන්තෙ, භික්ඛුනී ආබාධිකිනී දුක්ඛිතා බාළ්හගිලානා. සා අය්‍යස්ස ආනන්දස්ස පාදෙ සිරසා වන්දතී’ති. එවඤ්ච වදෙහි – ‘සාධු කිර, භන්තෙ, අය්‍යො ආනන්දො යෙන භික්ඛුනුපස්සයො යෙන සා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමතු අනුකම්පං උපාදායා’’’ති. ‘‘එවං, අය්‍යෙ’’ති ඛො සො පුරිසො තස්සා භික්ඛුනියා පටිස්සුත්වා යෙනායස්මා ආනන්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සො පුරිසො ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච –

159. So habe ich gehört – einst weilte der ehrwürdige Ānanda in Kosambī im Ghosita-Kloster. Da wandte sich eine gewisse Nonne an einen bestimmten Mann: „Komm, guter Mann, begib dich dorthin, wo der edle Ānanda ist; dort angekommen, verneige dich in meinem Namen mit dem Haupt zu den Füßen des edlen Ānanda und sprich: ‚Ehrwürdiger Herr, die Nonne mit dem Namen Soundso ist erkrankt, leidend und schwerkrank. Sie verneigt sich mit dem Haupt zu den Füßen des edlen Ānanda.‘ Und sage dies: ‚Es wäre gut, ehrwürdiger Herr, wenn der edle Ānanda aus Mitgefühl dorthin käme, wo das Nonnenkloster ist, dorthin, wo jene Nonne ist.‘“ – „Jawohl, edle Frau“, antwortete jener Mann der Nonne, begab sich zum ehrwürdigen Ānanda, grüßte den ehrwürdigen Ānanda ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Mann zum ehrwürdigen Ānanda wie folgt:

‘‘ඉත්ථන්නාමා, භන්තෙ, භික්ඛුනී ආබාධිකිනී දුක්ඛිතා බාළ්හගිලානා. සා ආයස්මතො ආනන්දස්ස පාදෙ සිරසා වන්දති, එවඤ්ච වදෙති – ‘සාධු කිර, භන්තෙ, ආයස්මා ආනන්දො යෙන භික්ඛුනුපස්සයො යෙන සා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමතු අනුකම්පං උපාදායා’’’ති. අධිවාසෙසි ඛො ආයස්මා ආනන්දො තුණ්හීභාවෙන.

„Ehrwürdiger Herr, die Nonne mit dem Namen Soundso ist erkrankt, leidend und schwerkrank. Sie verneigt sich mit dem Haupt zu den Füßen des ehrwürdigen Ānanda und lässt zudem ausrichten: ‚Es wäre gut, ehrwürdiger Herr, wenn der ehrwürdige Ānanda aus Mitgefühl dorthin käme, wo das Nonnenkloster ist, dorthin, wo jene Nonne ist.‘“ Der ehrwürdige Ānanda willigte durch Schweigen ein.

අථ [Pg.463] ඛො ආයස්මා ආනන්දො නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන භික්ඛුනුපස්සයො යෙන සා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා ඛො සා භික්ඛුනී ආයස්මන්තං ආනන්දං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වා සසීසං පාරුපිත්වා මඤ්චකෙ නිපජ්ජි. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙන සා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො ආයස්මා ආනන්දො තං භික්ඛුනිං එතදවොච –

Daraufhin kleidete sich der ehrwürdige Ānanda an, nahm Almosenschale und Obergewand und begab sich zum Nonnenkloster, dorthin, wo jene Nonne war. Die Nonne sah den ehrwürdigen Ānanda schon von weitem kommen. Als sie ihn sah, verhüllte sie sich einschließlich des Hauptes und legte sich auf das kleine Bett. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo jene Nonne war, und setzte sich auf den vorbereiteten Platz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der ehrwürdige Ānanda zu jener Nonne wie folgt:

‘‘ආහාරසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො ආහාරං නිස්සාය. ආහාරො පහාතබ්බො. තණ්හාසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො තණ්හං නිස්සාය. තණ්හා පහාතබ්බා. මානසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො මානං නිස්සාය. මානො පහාතබ්බො. මෙථුනසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො. මෙථුනෙ ච සෙතුඝාතො වුත්තො භගවතා.

„Dieser Körper, Schwester, ist durch Nahrung entstanden und beruht auf Nahrung. [Die Bindung an] Nahrung ist aufzugeben. Dieser Körper, Schwester, ist durch Verlangen entstanden und beruht auf Verlangen. Das Verlangen ist aufzugeben. Dieser Körper, Schwester, ist durch Dünkel entstanden und beruht auf Dünkel. Der Dünkel ist aufzugeben. Dieser Körper, Schwester, ist durch Geschlechtsverkehr entstanden. In Bezug auf Geschlechtsverkehr jedoch wurde vom Erhabenen die Zerstörung der Brücke (das Abschneiden der Ursache) verkündet.“

‘‘‘ආහාරසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො ආහාරං නිස්සාය. ආහාරො පහාතබ්බො’ති, ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භගිනි, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො ආහාරං ආහාරෙති – ‘නෙව දවාය න මදාය න මණ්ඩනාය න විභූසනාය, යාවදෙව ඉමස්ස කායස්ස ඨිතියා යාපනාය විහිංසූපරතියා බ්‍රහ්මචරියානුග්ගහාය. ඉති පුරාණඤ්ච වෙදනං පටිහඞ්ඛාමි, නවඤ්ච වෙදනං න උප්පාදෙස්සාමි. යාත්‍රා ච මෙ භවිස්සති අනවජ්ජතා ච ඵාසුවිහාරො චා’ති. සො අපරෙන සමයෙන ආහාරං නිස්සාය ආහාරං පජහති. ‘ආහාරසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො ආහාරං නිස්සාය. ආහාරො පහාතබ්බො’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„‚Dieser Körper, Schwester, ist durch Nahrung entstanden und beruht auf Nahrung. Die Nahrung ist aufzugeben‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Hier, Schwester, nimmt ein Mönch weise reflektierend Nahrung zu sich: ‚Nicht zum Vergnügen, nicht zum Rausch, nicht zum Schmuck, nicht zur Verschönerung, sondern nur für das Bestehen und den Erhalt dieses Körpers, zur Beendigung von Beschwerden und zur Unterstützung des heiligen Wandels. So werde ich die alte Empfindung [des Hungers] beseitigen und keine neue Empfindung entstehen lassen. So werde ich Fortbestand haben, fehlerfrei bleiben und wohlauf leben.‘ Zu einer späteren Zeit gibt er, gestützt auf Nahrung, die Nahrung auf. ‚Dieser Körper, Schwester, ist durch Nahrung entstanden und beruht auf Nahrung. Die Nahrung ist aufzugeben‘ – was so gesagt wurde, wurde in Bezug darauf gesagt.“

‘‘‘තණ්හාසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො තණ්හං නිස්සාය. තණ්හා පහාතබ්බා’ති, ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භගිනි, භික්ඛු සුණාති – ‘ඉත්ථන්නාමො කිර භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’ති. තස්ස එවං හොති – ‘කුදාස්සු නාම අහම්පි ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සාමී’ති! සො අපරෙන සමයෙන තණ්හං නිස්සාය තණ්හං පජහති. ‘තණ්හාසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො තණ්හං නිස්සාය. තණ්හා පහාතබ්බා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„‚Dieser Körper, Schwester, ist durch Verlangen entstanden und beruht auf Verlangen. Das Verlangen ist aufzugeben‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Hier, Schwester, hört ein Mönch: ‚Der Mönch mit dem Namen Soundso soll durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen erkannt und verwirklicht haben und darin verweilen.‘ Da denkt er sich: ‚Wann werde wohl auch ich durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen erkennen und verwirklichen und darin verweilen!‘ Zu einer späteren Zeit gibt er, gestützt auf [dieses] Verlangen, das Verlangen auf. ‚Dieser Körper, Schwester, ist durch Verlangen entstanden und beruht auf Verlangen. Das Verlangen ist aufzugeben‘ – was so gesagt wurde, wurde in Bezug darauf gesagt.“

‘‘‘මානසම්භූතො [Pg.464] අයං, භගිනි, කායො මානං නිස්සාය. මානො පහාතබ්බො’ති, ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භගිනි, භික්ඛු සුණාති – ‘ඉත්ථන්නාමො කිර භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරතී’ති. තස්ස එවං හොති – ‘සො හි නාම ආයස්මා ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සති; කිමඞ්ගං පනාහ’න්ති! සො අපරෙන සමයෙන මානං නිස්සාය මානං පජහති. ‘මානසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො මානං නිස්සාය. මානො පහාතබ්බො’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„‚Dieser Körper, Schwester, ist durch Dünkel entstanden und beruht auf Dünkel. Der Dünkel ist aufzugeben‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Hier, Schwester, hört ein Mönch: ‚Der Mönch mit dem Namen Soundso soll durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen erkannt und verwirklicht haben und darin verweilen.‘ Da denkt er sich: ‚Jener Ehrwürdige wird doch durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst erkannt und verwirklicht haben und darin verweilen; warum nicht auch ich?‘ Zu einer späteren Zeit gibt er, gestützt auf [diesen] Dünkel, den Dünkel auf. ‚Dieser Körper, Schwester, ist durch Dünkel entstanden und beruht auf Dünkel. Der Dünkel ist aufzugeben‘ – was so gesagt wurde, wurde in Bezug darauf gesagt.“

‘‘මෙථුනසම්භූතො අයං, භගිනි, කායො. මෙථුනෙ ච සෙතුඝාතො වුත්තො භගවතා’’ති.

„Dieser Körper, Schwester, ist durch geschlechtliche Vereinigung entstanden. Doch in Bezug auf die geschlechtliche Vereinigung hat der Erhabene die Zerstörung der Brücke (der Ursache) gelehrt.“

අථ ඛො සා භික්ඛුනී මඤ්චකා වුට්ඨහිත්වා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා ආයස්මතො ආනන්දස්ස පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච – ‘‘අච්චයො මං, භන්තෙ, අච්චගමා, යථාබාලං යථාමූළ්හං යථාඅකුසලං, යාහං එවමකාසිං. තස්සා මෙ, භන්තෙ, අය්‍යො ආනන්දො අච්චයං අච්චයතො පටිග්ගණ්හාතු, ආයතිං සංවරායා’’ති. ‘‘තග්ඝ තං, භගිනි, අච්චයො අච්චගමා, යථාබාලං යථාමූළ්හං යථාඅකුසලං, යා ත්වං එවමකාසි. යතො ච ඛො ත්වං, භගිනි, අච්චයං අච්චයතො දිස්වා යථාධම්මං පටිකරොසි, තං තෙ මයං පටිග්ගණ්හාම. වුද්ධි හෙසා, භගිනි, අරියස්ස විනයෙ යො අච්චයං අච්චයතො දිස්වා යථාධම්මං පටිකරොති ආයතිං සංවරං ආපජ්ජතී’’ති. නවමං.

Daraufhin erhob sich jene Nonne von ihrem Lager, legte ihr Obergewand über eine Schulter, warf sich mit dem Haupt zu den Füßen des ehrwürdigen Ānanda nieder und sagte zum ehrwürdigen Ānanda: „Ein Vergehen, Herr, hat mich überwältigt, so töricht, so verblendet, so unheilsam wie ich war, dass ich so handelte. Möge der Herr Ānanda mein Vergehen als Vergehen annehmen, zur künftigen Zügelung.“ — „Wahrlich, Schwester, ein Vergehen hat dich überwältigt, so töricht, so verblendet, so unheilsam wie du warst, dass du so handeltest. Da du aber, Schwester, das Vergehen als Vergehen einsiehst und es der Lehre gemäß wiedergutmachst, nehmen wir dies von dir an. Denn dies, Schwester, ist Wachstum in der Disziplin des Edlen: dass man das Vergehen als Vergehen einsieht, es der Lehre gemäß wiedergutmacht und künftig Zurückhaltung übt.“ Das Neunte.

10. සුගතවිනයසුත්තං

10. Lehrrede über die Disziplin des Sugata

160. ‘‘සුගතො වා, භික්ඛවෙ, ලොකෙ තිට්ඨමානො සුගතවිනයො වා තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

160. „Ihr Mönche, wenn der Sugata in der Welt verweilt oder die Disziplin des Sugata, dann geschieht dies zum Heil vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohl und zum Glück von Göttern und Menschen.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සුගතො? ඉධ, භික්ඛවෙ, තථාගතො ලොකෙ උප්පජ්ජති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො [Pg.465] පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා. අයං, භික්ඛවෙ, සුගතො.

„Und wer, ihr Mönche, ist der Sugata? Hier, ihr Mönche, erscheint ein Tathāgata in der Welt, ein Arahat, ein vollkommen Erleuchteter, vollendet in Wissen und Wandel, ein Wohlgegangener, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Führer derer, die der Zähmung bedürfen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener. Dies, ihr Mönche, ist der Sugata.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සුගතවිනයො? සො ධම්මං දෙසෙති ආදිකල්‍යාණං මජ්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං, කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං පකාසෙති. අයං, භික්ඛවෙ, සුගතවිනයො. එවං සුගතො වා, භික්ඛවෙ, ලොකෙ තිට්ඨමානො සුගතවිනයො වා තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානන්ති.

„Und was, ihr Mönche, ist die Disziplin des Sugata? Er lehrt die Lehre, die am Anfang gut ist, in der Mitte gut ist und am Ende gut ist, mit Sinn und Wortlaut; er verkündet das vollkommen erfüllte, ganz reine heilige Leben. Dies, ihr Mönche, ist die Disziplin des Sugata. Wenn so entweder der Sugata in der Welt verweilt oder die Disziplin des Sugata, dann geschieht dies zum Heil vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohl und zum Glück von Göttern und Menschen.“

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ දුග්ගහිතං සුත්තන්තං පරියාපුණන්ති දුන්නික්ඛිත්තෙහි පදබ්‍යඤ්ජනෙහි. දුන්නික්ඛිත්තස්ස, භික්ඛවෙ, පදබ්‍යඤ්ජනස්ස අත්ථොපි දුන්නයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො ධම්මො සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තති.

„Vier Dinge, ihr Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre. Welche vier? Hier, ihr Mönche, erlernen die Mönche eine falsch aufgefasste Lehrrede mit falsch angeordneten Wörtern und Lauten. Wenn die Wörter und Laute falsch angeordnet sind, ist auch der Sinn schwer zu erfassen. Dies, ihr Mönche, ist das erste Ding, das zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre führt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ දුබ්බචා හොන්ති දොවචස්සකරණෙහි ධම්මෙහි සමන්නාගතා අක්ඛමා අප්පදක්ඛිණග්ගාහිනො අනුසාසනිං. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො ධම්මො සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තති.

„Weiterhin, ihr Mönche, sind die Mönche widerspenstig, ausgestattet mit Eigenschaften, die sie schwer belehrbar machen, ungeduldig und nehmen Unterweisungen nicht ehrerbietig an. Dies, ihr Mönche, ist das zweite Ding, das zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre führt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යෙ තෙ භික්ඛූ බහුස්සුතා ආගතාගමා ධම්මධරා විනයධරා මාතිකාධරා, තෙ න සක්කච්චං සුත්තන්තං පරං වාචෙන්ති. තෙසං අච්චයෙන ඡින්නමූලකො සුත්තන්තො හොති අප්පටිසරණො. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො ධම්මො සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තති.

„Weiterhin, ihr Mönche, lehren jene Mönche, die sehr gelehrt sind, die Überlieferung kennen, die Lehre bewahren, die Disziplin bewahren und die Zusammenfassungen bewahren, die Lehrreden anderen gegenüber nicht sorgfältig. Nach ihrem Ableben ist die Lehrrede ohne Wurzel und ohne Zuflucht. Dies, ihr Mönche, ist das dritte Ding, das zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre führt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ථෙරා භික්ඛූ බාහුලිකා හොන්ති සාථලිකා, ඔක්කමනෙ පුබ්බඞ්ගමා, පවිවෙකෙ නික්ඛිත්තධුරා, න වීරියං ආරභන්ති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. තෙසං පච්ඡිමා ජනතා දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජති. සාපි හොති බාහුලිකා සාථලිකා, ඔක්කමනෙ පුබ්බඞ්ගමා, පවිවෙකෙ නික්ඛිත්තධුරා, න වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො ධම්මො සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ධම්මා සද්ධම්මස්ස සම්මොසාය අන්තරධානාය සංවත්තන්තී’’ති.

„Weiterhin, ihr Mönche, sind die älteren Mönche auf Besitz bedacht, nachlässig, führend im Rückfall (in die Hemmungen), haben das Streben nach Abgeschiedenheit aufgegeben und strengen sich nicht an, um das Unreichte zu erreichen, das Unerreichte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen. Die nachfolgende Generation folgt ihrem Beispiel. Auch sie werden auf Besitz bedacht, nachlässig, führend im Rückfall, haben das Streben nach Abgeschiedenheit aufgegeben und strengen sich nicht an, um das Unreichte zu erreichen, das Unerreichte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen. Dies, ihr Mönche, ist das vierte Ding, das zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre führt. Diese vier Dinge wahrlich, ihr Mönche, führen zur Verwirrung und zum Verschwinden der wahren Lehre.“

‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.466], භික්ඛවෙ, ධම්මා සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ සුග්ගහිතං සුත්තන්තං පරියාපුණන්ති සුනික්ඛිත්තෙහි පදබ්‍යඤ්ජනෙහි. සුනික්ඛිත්තස්ස, භික්ඛවෙ, පදබ්‍යඤ්ජනස්ස අත්ථොපි සුනයො හොති. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො ධම්මො සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තති.

„Vier Dinge, ihr Mönche, führen zum Fortbestand, zum Nicht-Verwirren und zum Nicht-Verschwinden der wahren Lehre. Welche vier? Hier, ihr Mönche, erlernen die Mönche eine wohl aufgefasste Lehrrede mit wohl angeordneten Wörtern und Lauten. Wenn die Wörter und Laute wohl angeordnet sind, ist auch der Sinn leicht zu erfassen. Dies, ihr Mönche, ist das erste Ding, das zum Fortbestand, zum Nicht-Verwirren und zum Nicht-Verschwinden der wahren Lehre führt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ සුවචා හොන්ති සොවචස්සකරණෙහි ධම්මෙහි සමන්නාගතා ඛමා පදක්ඛිණග්ගාහිනො අනුසාසනිං. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො ධම්මො සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තති.

„Weiterhin, ihr Mönche, sind die Mönche folgsam, ausgestattet mit Eigenschaften, die sie leicht belehrbar machen, geduldig und nehmen Unterweisungen ehrerbietig an. Dies, ihr Mönche, ist das zweite Ding, das zum Fortbestand, zum Nicht-Verwirren und zum Nicht-Verschwinden der wahren Lehre führt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, යෙ තෙ භික්ඛූ බහුස්සුතා ආගතාගමා ධම්මධරා විනයධරා මාතිකාධරා, තෙ සක්කච්චං සුත්තන්තං පරං වාචෙන්ති. තෙසං අච්චයෙන නච්ඡින්නමූලකො සුත්තන්තො හොති සප්පටිසරණො. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො ධම්මො සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තති.

„Weiterhin, ihr Mönche, lehren jene Mönche, die sehr gelehrt sind, die Überlieferung kennen, die Lehre bewahren, die Disziplin bewahren und die Zusammenfassungen bewahren, die Lehrreden anderen gegenüber sorgfältig. Nach ihrem Ableben ist die Lehrrede nicht ohne Wurzel und hat eine Zuflucht. Dies, ihr Mönche, ist das dritte Ding, das zum Fortbestand, zum Nicht-Verwirren und zum Nicht-Verschwinden der wahren Lehre führt.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, ථෙරා භික්ඛූ න බාහුලිකා හොන්ති න සාථලිකා, ඔක්කමනෙ නික්ඛිත්තධුරා, පවිවෙකෙ පුබ්බඞ්ගමා, වීරියං ආරභන්ති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. තෙසං පච්ඡිමා ජනතා දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජති. සාපි හොති න බාහුලිකා න සාථලිකා, ඔක්කමනෙ නික්ඛිත්තධුරා, පවිවෙකෙ පුබ්බඞ්ගමා, වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො ධම්මො සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ධම්මා සද්ධම්මස්ස ඨිතියා අසම්මොසාය අනන්තරධානාය සංවත්තන්තී’’ති. දසමං.

„Ferner, ihr Mönche, gibt es ältere Mönche, die nicht nach Überfluss streben, nicht nachlässig sind, die Last hinsichtlich des Abgleitens [in die Hindernisse] abgelegt haben, in der Abgeschiedenheit vorangehen und Tatkraft anwenden, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen und das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Die nachfolgende Generation folgt ihrem Beispiel. Auch sie strebt nicht nach Überfluss, ist nicht nachlässig, hat die Last hinsichtlich des Abgleitens abgelegt, geht in der Abgeschiedenheit voran und wendet Tatkraft an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen und das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies, ihr Mönche, ist der vierte Umstand, der zum Fortbestand, zur Unverfälschtheit und zum Nichtverschwinden der wahren Lehre beiträgt. Diese vier Umstände, ihr Mönche, tragen zum Fortbestand, zur Unverfälschtheit und zum Nichtverschwinden der wahren Lehre bei.“ Das Zehnte.

ඉන්ද්‍රියවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel über die Fähigkeiten.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu:

ඉන්ද්‍රියානි සද්ධා පඤ්ඤා, සති සඞ්ඛානපඤ්චමං;

කප්පො රොගො පරිහානි, භික්ඛුනී සුගතෙන චාති.

Die Fähigkeiten, das Vertrauen, die Weisheit, die Achtsamkeit als fünftes samt der Berechnung; das Weltalter, die Krankheit, der Verfall, die Nonne und Sugata.

(17) 2. පටිපදාවග්ගො

(17) 2. Kapitel über die Übung

1. සංඛිත්තසුත්තං

1. Die kurze Lehrrede

161. ‘‘චතස්සො [Pg.467] ඉමා, භික්ඛවෙ, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා – ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පටිපදා’’ති. පඨමං.

161. „Viererlei Arten der Übung gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Die mühselige Übung mit langsamer Erkenntnis, die mühselige Übung mit schneller Erkenntnis, die angenehme Übung mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Übung mit schneller Erkenntnis – dies sind, ihr Mönche, die vier Arten der Übung.“ Die Erste.

2. විත්ථාරසුත්තං

2. Die ausführliche Lehrrede

162. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා.

162. „Viererlei Arten der Übung gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Die mühselige Übung mit langsamer Erkenntnis, die mühselige Übung mit schneller Erkenntnis, die angenehme Übung mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Übung mit schneller Erkenntnis.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පකතියාපි තිබ්බරාගජාතිකො හොති, අභික්ඛණං රාගජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි තිබ්බදොසජාතිකො හොති, අභික්ඛණං දොසජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි තිබ්බමොහජාතිකො හොති, අභික්ඛණං මොහජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි මුදූනි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං මුදුත්තා දන්ධං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා.

Und was, ihr Mönche, ist die mühselige Übung mit langsamer Erkenntnis? Hierbei, ihr Mönche, ist ein gewisser Mensch schon von Natur aus von starker Leidenschaft geprägt; er erfährt immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Leidenschaft entsteht. Er ist von Natur aus von starkem Zorn geprägt; er erfährt immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Zorn entsteht. Er ist von Natur aus von starker Verblendung geprägt; er erfährt immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Verblendung entsteht. Bei ihm treten diese fünf Fähigkeiten nur schwach in Erscheinung: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration und die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Schwäche dieser fünf Fähigkeiten gelangt er nur langsam zur Unmittelbarkeit [der Pfaderkenntnis] zur Vernichtung der Triebe. Dies, ihr Mönche, nennt man die mühselige Übung mit langsamer Erkenntnis.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පකතියාපි තිබ්බරාගජාතිකො හොති, අභික්ඛණං රාගජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි තිබ්බදොසජාතිකො හොති, අභික්ඛණං දොසජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි තිබ්බමොහජාතිකො හොති, අභික්ඛණං මොහජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි අධිමත්තානි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං අධිමත්තත්තා ඛිප්පං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා.

Und was, ihr Mönche, ist die mühselige Übung mit schneller Erkenntnis? Hierbei, ihr Mönche, ist ein gewisser Mensch schon von Natur aus von starker Leidenschaft geprägt; er erfährt immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Leidenschaft entsteht. Er ist von Natur aus von starkem Zorn geprägt; er erfährt immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Zorn entsteht. Er ist von Natur aus von starker Verblendung geprägt; er erfährt immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Verblendung entsteht. Bei ihm treten diese fünf Fähigkeiten in überragendem Maße in Erscheinung: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration und die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Stärke dieser fünf Fähigkeiten gelangt er rasch zur Unmittelbarkeit [der Pfaderkenntnis] zur Vernichtung der Triebe. Dies, ihr Mönche, nennt man die mühselige Übung mit schneller Erkenntnis.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පකතියාපි න තිබ්බරාගජාතිකො හොති, නාභික්ඛණං රාගජං දුක්ඛං දොමනස්සං [Pg.468] පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි න තිබ්බදොසජාතිකො හොති, නාභික්ඛණං දොසජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි න තිබ්බමොහජාතිකො හොති, නාභික්ඛණං මොහජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි මුදූනි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං…පෙ… පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං මුදුත්තා දන්ධං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා.

Und was, ihr Mönche, ist die angenehme Übung mit langsamer Erkenntnis? Hierbei, ihr Mönche, ist ein gewisser Mensch von Natur aus nicht von starker Leidenschaft geprägt; er erfährt nicht immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Leidenschaft entsteht. Er ist von Natur aus nicht von starkem Zorn geprägt; er erfährt nicht immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Zorn entsteht. Er ist von Natur aus nicht von starker Verblendung geprägt; er erfährt nicht immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Verblendung entsteht. Bei ihm treten diese fünf Fähigkeiten nur schwach in Erscheinung: die Fähigkeit des Vertrauens ... usw. ... die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Schwäche dieser fünf Fähigkeiten gelangt er nur langsam zur Unmittelbarkeit [der Pfaderkenntnis] zur Vernichtung der Triebe. Dies, ihr Mönche, nennt man die angenehme Übung mit langsamer Erkenntnis.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පකතියාපි න තිබ්බරාගජාතිකො හොති, නාභික්ඛණං රාගජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි න තිබ්බදොසජාතිකො හොති, නාභික්ඛණං දොසජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. පකතියාපි න තිබ්බමොහජාතිකො හොති, නාභික්ඛණං මොහජං දුක්ඛං දොමනස්සං පටිසංවෙදෙති. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි අධිමත්තානි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං අධිමත්තත්තා ඛිප්පං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පටිපදා’’ති. දුතියං.

Und was, ihr Mönche, ist die angenehme Übung mit schneller Erkenntnis? Hierbei, ihr Mönche, ist ein gewisser Mensch von Natur aus nicht von starker Leidenschaft geprägt; er erfährt nicht immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Leidenschaft entsteht. Er ist von Natur aus nicht von starkem Zorn geprägt; er erfährt nicht immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Zorn entsteht. Er ist von Natur aus nicht von starker Verblendung geprägt; er erfährt nicht immer wieder Schmerz und Kummer, der aus Verblendung entsteht. Bei ihm treten diese fünf Fähigkeiten in überragendem Maße in Erscheinung: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration und die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Stärke dieser fünf Fähigkeiten gelangt er rasch zur Unmittelbarkeit [der Pfaderkenntnis] zur Vernichtung der Triebe. Dies, ihr Mönche, nennt man die angenehme Übung mit schneller Erkenntnis. Dies sind, ihr Mönche, die vier Arten der Übung.“ Die Zweite.

3. අසුභසුත්තං

3. Die Lehrrede über das Unreine

163. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා.

163. „Viererlei Arten der Übung gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Die mühselige Übung mit langsamer Erkenntnis, die mühselige Übung mit schneller Erkenntnis, die angenehme Übung mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Übung mit schneller Erkenntnis.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අසුභානුපස්සී කායෙ විහරති, ආහාරෙ පටිකූලසඤ්ඤී, සබ්බලොකෙ අනභිරතිසඤ්ඤී, සබ්බසඞ්ඛාරෙසු අනිච්චානුපස්සී; මරණසඤ්ඤා ඛො පනස්ස අජ්ඣත්තං සූපට්ඨිතා හොති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං, හිරිබලං, ඔත්තප්පබලං, වීරියබලං, පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි මුදූනි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං මුදුත්තා දන්ධං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා.

Und welches, ihr Mönche, ist die mühsame Praxis mit langsamer Erkenntnis? Hier, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, indem er die Unreinheit im Körper betrachtet, die Widerwärtigkeit in der Nahrung wahrnimmt, das Nicht-Entzücken an der ganzen Welt wahrnimmt und die Vergänglichkeit in allen Gestaltungen betrachtet; zudem ist die Wahrnehmung des Todes in seinem Inneren fest gegründet. Er verweilt im Vertrauen auf diese fünf Kräfte eines Übenden: die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensfurcht, die Kraft der Tatkraft und die Kraft der Weisheit. Bei ihm erscheinen diese fünf Fähigkeiten nur schwach: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration und die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Schwäche dieser fünf Fähigkeiten erreicht er nur langsam die unmittelbare Konzentration zur Versiegung der Triebe. Dies, ihr Mönche, wird die mühsame Praxis mit langsamer Erkenntnis genannt.

‘‘කතමා [Pg.469] ච, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අසුභානුපස්සී කායෙ විහරති, ආහාරෙ පටිකූලසඤ්ඤී, සබ්බලොකෙ අනභිරතිසඤ්ඤී, සබ්බසඞ්ඛාරෙසු අනිච්චානුපස්සී; මරණසඤ්ඤා ඛො පනස්ස අජ්ඣත්තං සූපට්ඨිතා හොති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං…පෙ… පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි අධිමත්තානි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං…පෙ… පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං අධිමත්තත්තා ඛිප්පං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා.

Und welches, ihr Mönche, ist die mühsame Praxis mit schneller Erkenntnis? Hier, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, indem er die Unreinheit im Körper betrachtet, die Widerwärtigkeit in der Nahrung wahrnimmt, das Nicht-Entzücken an der ganzen Welt wahrnimmt und die Vergänglichkeit in allen Gestaltungen betrachtet; zudem ist die Wahrnehmung des Todes in seinem Inneren fest gegründet. Er verweilt im Vertrauen auf diese fünf Kräfte eines Übenden: die Kraft des Vertrauens ... bis hin zur ... Kraft der Weisheit. Bei ihm erscheinen diese fünf Fähigkeiten in hohem Maße: die Fähigkeit des Vertrauens ... bis hin zur ... Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der hohen Ausprägung dieser fünf Fähigkeiten erreicht er schnell die unmittelbare Konzentration zur Versiegung der Triebe. Dies, ihr Mönche, wird die mühsame Praxis mit schneller Erkenntnis genannt.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා? ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති; විතක්කවිචාරානං වූපසමා අජ්ඣත්තං සම්පසාදනං චෙතසො එකොදිභාවං අවිතක්කං අවිචාරං සමාධිජං පීතිසුඛං දුතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති; පීතියා ච විරාගා උපෙක්ඛකො ච විහරති සතො ච සම්පජානො සුඛඤ්ච කායෙන පටිසංවෙදෙති යං තං අරියා ආචික්ඛන්ති – ‘උපෙක්ඛකො සතිමා සුඛවිහාරී’ති තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති; සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා පුබ්බෙව සොමනස්සදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමා අදුක්ඛමසුඛං උපෙක්ඛාසතිපාරිසුද්ධිං චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං…පෙ… පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි මුදූනි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං…පෙ… පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං මුදුත්තා දන්ධං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා.

Und welches, ihr Mönche, ist die angenehme Praxis mit langsamer Erkenntnis? Hier, ihr Mönche, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Zuständen, in die erste Vertiefung ein, die mit Gedankengängen und Untersuchungen verbunden ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung und Glück erfüllt, und verweilt darin. Durch das Zur-Ruhe-Kommen von Gedankengängen und Untersuchungen tritt er in die zweite Vertiefung ein, die innere Beruhigung und Einspitzigkeit des Geistes bewirkt, frei von Gedankengängen und Untersuchungen, aus der Konzentration geboren und von Verzückung und Glück erfüllt. Durch das Schwinden der Verzückung verweilt er gleichmütig, achtsam und klar bewusst und erfährt mit dem Körper jenes Glück, von dem die Edlen sagen: 'Gleichmütig, achtsam lebt er im Glück', und so tritt er in die dritte Vertiefung ein. Durch das Aufgeben von Glück und Schmerz sowie durch das schon frühere Verschwinden von Frohsinn und Trübsinn tritt er in die vierte Vertiefung ein, die frei von Schmerz und Glück ist und durch Gleichmut und Achtsamkeit vollkommen rein ist. Er verweilt im Vertrauen auf diese fünf Kräfte eines Übenden: die Kraft des Vertrauens ... bis hin zur ... Kraft der Weisheit. Bei ihm erscheinen diese fünf Fähigkeiten nur schwach: die Fähigkeit des Vertrauens ... bis hin zur ... Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Schwäche dieser fünf Fähigkeiten erreicht er nur langsam die unmittelbare Konzentration zur Versiegung der Triebe. Dies, ihr Mönche, wird die angenehme Praxis mit langsamer Erkenntnis genannt.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං, හිරිබලං, ඔත්තප්පබලං, වීරියබලං, පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි අධිමත්තානි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං අධිමත්තත්තා ඛිප්පං ආනන්තරියං පාපුණාති ආසවානං ඛයාය. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පටිපදා’’ති. තතියං.

Und welches, ihr Mönche, ist die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis? Hier, ihr Mönche, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Zuständen, in die erste Vertiefung ein ... bis hin zur ... zweiten Vertiefung ... dritten Vertiefung ... vierten Vertiefung und verweilt darin. Er verweilt im Vertrauen auf diese fünf Kräfte eines Übenden: die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensfurcht, die Kraft der Tatkraft und die Kraft der Weisheit. Bei ihm erscheinen diese fūnf Fähigkeiten in hohem Maße: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration und die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der hohen Ausprägung dieser fünf Fähigkeiten erreicht er schnell die unmittelbare Konzentration zur Versiegung der Triebe. Dies, ihr Mönche, wird die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis genannt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten der Praxis. (Drittes).

4. පඨමඛමසුත්තං

4. Erstes Sutta über das Ertragen

164. ‘‘චතස්සො [Pg.470] ඉමා, භික්ඛවෙ, පටිපදා. කතමා චතස්සො? අක්ඛමා පටිපදා, ඛමා පටිපදා, දමා පටිපදා, සමා පටිපදා. කතමා ච, භික්ඛවෙ, අක්ඛමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අක්කොසන්තං පච්චක්කොසති, රොසන්තං පටිරොසති, භණ්ඩන්තං පටිභණ්ඩති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අක්ඛමා පටිපදා.

164. Es gibt, ihr Mönche, diese vier Arten der Praxis. Welche vier? Die Praxis des Nicht-Ertragens, die Praxis des Ertragens, die Praxis der Bändigung und die Praxis der Beruhigung. Und welches, ihr Mönche, ist die Praxis des Nicht-Ertragens? Hier, ihr Mönche, beschimpft jemand den Beschimpfer zurück, kränkt den Kränkenden zurück und streitet mit dem Streitenden zurück. Dies, ihr Mönche, wird die Praxis des Nicht-Ertragens genannt.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, ඛමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අක්කොසන්තං න පච්චක්කොසති, රොසන්තං න පටිරොසති, භණ්ඩන්තං න පටිභණ්ඩති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, ඛමා පටිපදා.

Und welches, ihr Mönche, ist die Praxis des Ertragens? Hier, ihr Mönche, beschimpft jemand den Beschimpfer nicht zurück, kränkt den Kränkenden nicht zurück und streitet mit dem Streitenden nicht zurück. Dies, ihr Mönche, wird die Praxis des Ertragens genannt.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, දමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී; යත්වාධිකරණමෙනං චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති චක්ඛුන්ද්‍රියං; චක්ඛුන්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී; යත්වාධිකරණමෙනං මනින්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති මනින්ද්‍රියං; මනින්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දමා පටිපදා.

„Und was, ihr Mönche, ist die Übung der Zähmung? Hier, ihr Mönche, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, greift er weder nach dem allgemeinen Zeichen noch nach den Einzelheiten. Da, wenn er die Fähigkeit des Auges ungeschützt ließe, gierige und trübsinnige, böse, unheilsame Zustände bei ihm einströmen könnten, übt er, um diese zu bezähmen; er schützt die Fähigkeit des Auges; er gelangt zur Beherrschung der Fähigkeit des Auges. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Duft riecht... mit der Zunge einen Geschmack kostet... mit dem Körper eine Berührung erfährt... mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, greift er weder nach dem allgemeinen Zeichen noch nach den Einzelheiten. Da, wenn er die Fähigkeit des Geistes ungeschützt ließe, gierige und trübsinnige, böse, unheilsame Zustände bei ihm einströmen könnten, übt er, um diese zu bezähmen; er schützt die Fähigkeit des Geistes; er gelangt zur Beherrschung der Fähigkeit des Geistes. Dies, ihr Mönche, wird die Übung der Zähmung genannt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නං කාමවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති සමෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති; උප්පන්නං බ්‍යාපාදවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නං විහිංසාවිතක්කං… උප්පන්නුප්පන්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති සමෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සමා පටිපදා. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පටිපදා’’ති. චතුත්ථං.

„Und was, ihr Mönche, ist die Übung der Beruhigung? Hier, ihr Mönche, duldet ein Mönch einen aufgetretenen Gedanken an Sinneslust nicht; er gibt ihn auf, vertreibt ihn, beruhigt ihn, vernichtet ihn und bringt ihn zum Erlöschen. Einen aufgetretenen Gedanken an Übelwollen... einen aufgetretenen Gedanken an Grausamkeit... immer wenn böse, unheilsame Zustände auftreten, duldet er sie nicht; er gibt sie auf, vertreibt sie, beruhigt sie, vernichtet sie und bringt sie zum Erlöschen. Dies, ihr Mönche, wird die Übung der Beruhigung genannt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten der Übung.“ – Das vierte Sutta.

5. දුතියඛමසුත්තං

5. Das zweite Sutta über die Geduld.

165. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, පටිපදා. කතමා චතස්සො? අක්ඛමා පටිපදා, ඛමා පටිපදා, දමා පටිපදා, සමා පටිපදා.

165. „Diese vier Arten der Übung gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Die Übung der Ungeduld, die Übung der Geduld, die Übung der Zähmung und die Übung der Beruhigung.“

‘‘කතමා [Pg.471] ච, භික්ඛවෙ, අක්ඛමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අක්ඛමො හොති සීතස්ස උණ්හස්ස ජිඝච්ඡාය පිපාසාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීසපසම්ඵස්සානං දුරුත්තානං දුරාගතානං වචනපථානං උප්පන්නානං සාරීරිකානං වෙදනානං දුක්ඛානං තිබ්බානං ඛරානං කටුකානං අසාතානං අමනාපානං පාණහරානං අනධිවාසකජාතිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අක්ඛමා පටිපදා.

„Und was, ihr Mönche, ist die Übung der Ungeduld? Hier, ihr Mönche, ist jemand ungeduldig gegenüber Kälte, Hitze, Hunger, Durst, dem Kontakt mit Bremsen, Mücken, Wind, Hitze und Kriechtieren; gegenüber böswillig und verletzend geäußerten Worten; und er ist von einer Natur, die auftretende körperliche Schmerzempfindungen, die heftig, stechend, scharf, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind, nicht erdulden kann. Dies, ihr Mönche, wird die Übung der Ungeduld genannt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, ඛමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඛමො හොති සීතස්ස උණ්හස්ස ජිඝච්ඡාය පිපාසාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීසපසම්ඵස්සානං දුරුත්තානං දුරාගතානං වචනපථානං උප්පන්නානං සාරීරිකානං වෙදනානං දුක්ඛානං තිබ්බානං ඛරානං කටුකානං අසාතානං අමනාපානං පාණහරානං අධිවාසකජාතිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, ඛමා පටිපදා.

„Und was, ihr Mönche, ist die Übung der Geduld? Hier, ihr Mönche, ist jemand geduldig gegenüber Kälte, Hitze, Hunger, Durst, dem Kontakt mit Bremsen, Mücken, Wind, Hitze und Kriechtieren; gegenüber böswillig und verletzend geäußerten Worten; und er ist von einer Natur, die auftretende körperliche Schmerzempfindungen, die heftig, stechend, scharf, unangenehm, unerfreulich und lebensbedrohlich sind, erdulden kann. Dies, ihr Mönche, wird die Übung der Geduld genannt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, දමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති…පෙ… සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී; යත්වාධිකරණමෙනං මනින්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති මනින්ද්‍රියං; මනින්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, දමා පටිපදා.

„Und was, ihr Mönche, ist die Übung der Zähmung? Hier, ihr Mönche, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, greift er weder nach dem allgemeinen Zeichen... [wie oben] ...wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Duft riecht... mit der Zunge einen Geschmack kostet... mit dem Körper eine Berührung erfährt... mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, greift er weder nach dem allgemeinen Zeichen noch nach den Einzelheiten. Da, wenn er die Fähigkeit des Geistes ungeschützt ließe, gierige und trübsinnige, böse, unheilsame Zustände bei ihm einströmen könnten, übt er, um diese zu bezähmen; er schützt die Fähigkeit des Geistes; er gelangt zur Beherrschung der Fähigkeit des Geistes. Dies, ihr Mönche, wird die Übung der Zähmung genannt.“

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සමා පටිපදා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උප්පන්නං කාමවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති සමෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, උප්පන්නං බ්‍යාපාදවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නං විහිංසාවිතක්කං… උප්පන්නුප්පන්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති සමෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සමා පටිපදා. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පටිපදා’’ති. පඤ්චමං.

„Und was, ihr Mönche, ist die Übung der Beruhigung? Hier, ihr Mönche, duldet ein Mönch einen aufgetretenen Gedanken an Sinneslust nicht; er gibt ihn auf, vertreibt ihn, beruhigt ihn, vernichtet ihn und bringt ihn zum Erlöschen. Einen aufgetretenen Gedanken an Übelwollen... einen aufgetretenen Gedanken an Grausamkeit... immer wenn böse, unheilsame Zustände auftreten, duldet er sie nicht; er gibt sie auf, vertreibt sie, beruhigt sie, vernichtet sie und bringt sie zum Erlöschen. Dies, ihr Mönche, wird die Übung der Beruhigung genannt. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten der Übung.“ – Das fünfte Sutta.

6. උභයසුත්තං

6. Das Sutta über beides (Ubhaya-Sutta).

166. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා.

166. „Diese vier Arten der Übung gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Die mühsame Übung mit langsamer Erkenntnis, die mühsame Übung mit schneller Erkenntnis, die angenehme Übung mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Übung mit schneller Erkenntnis.“

‘‘තත්‍ර[Pg.472], භික්ඛවෙ, යායං පටිපදා දුක්ඛා දන්ධාභිඤ්ඤා, අයං, භික්ඛවෙ, පටිපදා උභයෙනෙව හීනා අක්ඛායති. යම්පායං පටිපදා දුක්ඛා, ඉමිනාපායං හීනා අක්ඛායති; යම්පායං පටිපදා දන්ධා, ඉමිනාපායං හීනා අක්ඛායති. අයං, භික්ඛවෙ, පටිපදා උභයෙනෙව හීනා අක්ඛායති.

„Dabei, ihr Mönche, gilt die Übung, die mühsam und mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, in beiderlei Hinsicht als minderwertig. Da diese Übung mühsam ist, gilt sie als minderwertig; da diese Übung mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, gilt sie als minderwertig. Diese Übung, ihr Mönche, wird in beiderlei Hinsicht als minderwertig bezeichnet.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යායං පටිපදා දුක්ඛා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, අයං, භික්ඛවෙ, පටිපදා දුක්ඛත්තා හීනා අක්ඛායති.

„Dabei, ihr Mönche, gilt die Übung, die mühsam und mit schneller Erkenntnis verbunden ist, aufgrund ihrer Mühsal als minderwertig.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යායං පටිපදා සුඛා දන්ධාභිඤ්ඤා, අයං, භික්ඛවෙ, පටිපදා දන්ධත්තා හීනා අක්ඛායති.

„Dabei, ihr Mönche, gilt die Übung, die angenehm und mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, aufgrund der langsamen Erkenntnis als minderwertig.“

‘‘තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යායං පටිපදා සුඛා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, අයං, භික්ඛවෙ, පටිපදා උභයෙනෙව පණීතා අක්ඛායති. යම්පායං පටිපදා සුඛා, ඉමිනාපායං පණීතා අක්ඛායති; යම්පායං පටිපදා ඛිප්පා, ඉමිනාපායං පණීතා අක්ඛායති. අයං, භික්ඛවෙ, පටිපදා උභයෙනෙව පණීතා අක්ඛායති. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො පටිපදා’’ති. ඡට්ඨං.

„Dabei, ihr Mönche, gilt die Übung, die angenehm und mit schneller Erkenntnis verbunden ist, in beiderlei Hinsicht als vorzüglich. Da diese Übung angenehm ist, gilt sie als vorzüglich; da diese Übung mit schneller Erkenntnis verbunden ist, gilt sie als vorzüglich. Diese Übung, ihr Mönche, wird in beiderlei Hinsicht als vorzüglich bezeichnet. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten der Übung.“ – Das sechste Sutta.

7. මහාමොග්ගල්ලානසුත්තං

7. Das Mahāmoggallāna-Sutta.

167. අථ ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො යෙනායස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතා මහාමොග්ගල්ලානෙන සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං එතදවොච –

167. Da begab sich der ehrw0rdige Sāriputta dorthin, wo der ehrw0rdige Mahāmoggallāno war. Nachdem er ihn aufgesucht hatte, tauschte er mit dem ehrw0rdige Mahāmoggallāna freundliche Worte aus. Nach Beendigung dieser h0flichen und denkw0rdigen Unterhaltung setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrw0rdige Sāriputta zum ehrw0rdigen Mahāmoggallāna wie folgt:

‘‘චතස්සො ඉමා, ආවුසො මොග්ගල්ලාන, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා. ඉමා ඛො, ආවුසො, චතස්සො පටිපදා[Pg.473]. ඉමාසං, ආවුසො, චතුන්නං පටිපදානං කතමං තෙ පටිපදං ආගම්ම අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්ත’’න්ති?

„es gibt diese vier Arten der Praxis, Freund Moggallāna. Welche vier? Die m0hsame Praxis mit langsamer Erkenntnis, die m0hsame Praxis mit schneller Erkenntnis, die angenehme Praxis mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis. Dies, Freund, sind die vier Arten der Praxis. Auf welche dieser vier Arten der Praxis gest0tzt wurde dein Geist ohne Anhaften von den Trieben befreit?“

‘‘චතස්සො ඉමා, ආවුසො සාරිපුත්ත, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා. ඉමා ඛො, ආවුසො, චතස්සො පටිපදා[Pg.473]. ඉමාසං, ආවුසො, චතුන්නං පටිපදානං යායං පටිපදා දුක්ඛා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, ඉමං මෙ පටිපදං ආගම්ම අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්ත’’න්ති. සත්තමං.

„es gibt diese vier Arten der Praxis, Freund Sāriputta. Welche vier? Die m0hsame Praxis mit langsamer Erkenntnis, die m0hsame Praxis mit schneller Erkenntnis, die angenehme Praxis mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis. Dies, Freund, sind die vier Arten der Praxis. Unter diesen vier Arten der Praxis war es die m0hsame Praxis mit schneller Erkenntnis, auf die gest0tzt mein Geist ohne Anhaften von den Trieben befreit wurde.“ Siebtes (Sutta).

8. සාරිපුත්තසුත්තං

8. Sāriputta-Sutta

168. අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො යෙනායස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච –

168. Da begab sich der ehrw0rdige Mahāmoggallāno dorthin, wo der ehrw0rdige Sāriputta war. Nachdem er ihn aufgesucht hatte, tauschte er mit dem ehrw0rdigen Sāriputta freundliche Worte aus. Nach Beendigung dieser h0flichen und denkw0rdigen Unterhaltung setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrw0rdige Mahāmoggallāno zum ehrw0rdigen Sāriputta wie folgt:

‘‘චතස්සො ඉමා, ආවුසො සාරිපුත්ත, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා. ඉමා ඛො, ආවුසො, චතස්සො පටිපදා. ඉමාසං, ආවුසො, චතුන්නං පටිපදානං කතමං තෙ පටිපදං ආගම්ම අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්ත’’න්ති?

„es gibt diese vier Arten der Praxis, Freund Sāriputta. Welche vier? Die m0hsame Praxis mit langsamer Erkenntnis, die m0hsame Praxis mit schneller Erkenntnis, die angenehme Praxis mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis. Dies, Freund, sind die vier Arten der Praxis. Auf welche dieser vier Arten der Praxis gest0tzt wurde dein Geist ohne Anhaften von den Trieben befreit?“

‘‘චතස්සො ඉමා, ආවුසො මොග්ගල්ලාන, පටිපදා. කතමා චතස්සො? දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා. ඉමා ඛො, ආවුසො, චතස්සො පටිපදා. ඉමාසං, ආවුසො, චතුන්නං පටිපදානං යායං පටිපදා සුඛා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, ඉමං මෙ පටිපදං ආගම්ම අනුපාදාය ආසවෙහි චිත්තං විමුත්ත’’න්ති. අට්ඨමං.

„es gibt diese vier Arten der Praxis, Freund Moggallāna. Welche vier? Die m0hsame Praxis mit langsamer Erkenntnis, die m0hsame Praxis mit schneller Erkenntnis, die angenehme Praxis mit langsamer Erkenntnis und die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis. Dies, Freund, sind die vier Arten der Praxis. Unter diesen vier Arten der Praxis war es die angenehme Praxis mit schneller Erkenntnis, auf die gest0tzt mein Geist ohne Anhaften von den Trieben befreit wurde.“ Achtes (Sutta).

9. සසඞ්ඛාරසුත්තං

9. Sasaṅkhāra-Sutta

169. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො දිට්ඨෙව ධම්මෙ සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො කායස්ස භෙදා සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො දිට්ඨෙව ධම්මෙ අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො කායස්ස භෙදා අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති.

169. „Mfnche, es gibt diese vier Personen, die in der Welt anzutreffen sind. Welche vier? Hierbei, Mfnche, ist eine Person eine, die noch in diesem Leben mit Anstrengung vollkommen verlischt. Dann, Mfnche, ist eine Person eine, die nach dem Zerfall des Kfrpers mit Anstrengung vollkommen verlischt. Dann, Mfnche, ist eine Person eine, die noch in diesem Leben ohne Anstrengung vollkommen verlischt. Dann, Mfnche, ist eine Person eine, die nach dem Zerfall des Kfrpers ohne Anstrengung vollkommen verlischt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දිට්ඨෙව ධම්මෙ සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අසුභානුපස්සී කායෙ විහරති, ආහාරෙ පටිකූලසඤ්ඤී, සබ්බලොකෙ අනභිරතිසඤ්ඤී, සබ්බසඞ්ඛාරෙසු අනිච්චානුපස්සී. මරණසඤ්ඤා [Pg.474] ඛො පනස්ස අජ්ඣත්තං සූපට්ඨිතා හොති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං, හිරිබලං, ඔත්තප්පබලං, වීරියබලං, පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි අධිමත්තානි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං අධිමත්තත්තා දිට්ඨෙව ධම්මෙ සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දිට්ඨෙව ධම්මෙ සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති.

„Und wie, Mfnche, ist eine Person eine, die noch in diesem Leben mit Anstrengung vollkommen verlischt? Hierbei, Mfnche, verweilt ein Mfnch, indem er das Unreine im Kfrper betrachtet, die Widerw0drtigkeit in der Nahrung wahrnimmt, die Unlust an der ganzen Welt wahrnimmt und die Verg0dnglichkeit in allen Gestaltungen betrachtet. Die Wahrnehmung des Todes ist in seinem Inneren gut gefestigt. Er verweilt gest0tzt auf diese f0tnf Kr0dfte eines Ubenden: die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensangst, die Kraft der Tatkraft und die Kraft der Weisheit. In ihm erscheinen diese f0tnf F0dhigkeiten in hohem Ma0be: die F0dhigkeit des Vertrauens, der Tatkraft, der Achtsamkeit, der Sammlung und der Weisheit. Aufgrund des hohen Ma0bes dieser f0tnf F0dhigkeiten verlischt er noch in diesem Leben mit Anstrengung vollkommen. So, Mfnche, ist eine Person eine, die noch in diesem Leben mit Anstrengung vollkommen verlischt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො කායස්ස භෙදා සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අසුභානුපස්සී කායෙ විහරති, ආහාරෙ පටිකූලසඤ්ඤී, සබ්බලොකෙ අනභිරතිසඤ්ඤී, සබ්බසඞ්ඛාරෙසු අනිච්චානුපස්සී. මරණසඤ්ඤා ඛො පනස්ස අජ්ඣත්තං සූපට්ඨිතා හොති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං, හිරිබලං, ඔත්තප්පබලං, වීරියබලං, පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි මුදූනි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං මුදුත්තා කායස්ස භෙදා සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො කායස්ස භෙදා සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති.

„Und wie, Mfnche, ist eine Person eine, die nach dem Zerfall des Kfrpers mit Anstrengung vollkommen verlischt? Hierbei, Mfnche, verweilt ein Mfnch, indem er das Unreine im Kfrper betrachtet, die Widerw0drtigkeit in der Nahrung wahrnimmt, die Unlust an der ganzen Welt wahrnimmt und die Verg0dnglichkeit in allen Gestaltungen betrachtet. Die Wahrnehmung des Todes ist in seinem Inneren gut gefestigt. Er verweilt gest0tzt auf diese f0tnf Kr0dfte eines Ubenden: die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensangst, die Kraft der Tatkraft und die Kraft der Weisheit. In ihm erscheinen diese f0tnf F0dhigkeiten in schwachem Ma0be: die F0dhigkeit des Vertrauens, der Tatkraft, der Achtsamkeit, der Sammlung und der Weisheit. Aufgrund der Schw0dche dieser f0tnf F0dhigkeiten verlischt er nach dem Zerfall des Kfrpers mit Anstrengung vollkommen. So, Mfnche, ist eine Person eine, die nach dem Zerfall des Kfrpers mit Anstrengung vollkommen verlischt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දිට්ඨෙව ධම්මෙ අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… පඨමං ඣානං…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං…පෙ… පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි අධිමත්තානි පාතුභවන්ති – සද්ධින්ද්‍රියං…පෙ… පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං අධිමත්තත්තා දිට්ඨෙව ධම්මෙ අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො දිට්ඨෙව ධම්මෙ අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die noch in diesem Leben ohne Anstrengung vollkommen erlischt? Hier, ihr Mönche, tritt ein Mönch – ganz abgeschieden von den Sinnengängen, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen – in die erste Vertiefung ein … in die zweite Vertiefung … in die dritte Vertiefung … in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. Er verweilt, indem er sich auf diese fünf Kräfte eines Übenden stützt: die Kraft des Vertrauens … die Kraft der Weisheit. In ihm treten diese fünf Fähigkeiten in hohem Maße hervor: die Fähigkeit des Vertrauens … die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der hohen Ausprägung dieser fünf Fähigkeiten erlischt er noch in diesem Leben ohne Anstrengung vollkommen. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die noch in diesem Leben ohne Anstrengung vollkommen erlischt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො කායස්ස භෙදා අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… පඨමං ඣානං…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො ඉමානි පඤ්ච සෙඛබලානි උපනිස්සාය විහරති – සද්ධාබලං, හිරිබලං, ඔත්තප්පබලං, වීරියබලං, පඤ්ඤාබලං. තස්සිමානි පඤ්චින්ද්‍රියානි…පෙ… පඤ්ඤින්ද්‍රියං. සො ඉමෙසං පඤ්චන්නං ඉන්ද්‍රියානං මුදුත්තා කායස්ස භෙදා අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො කායස්ස භෙදා අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී හොති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. නවමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist eine Person eine, die nach dem Zerfall des Körpers ohne Anstrengung vollkommen erlischt? Hier, ihr Mönche, tritt ein Mönch … in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. Er verweilt, indem er sich auf diese fünf Kräfte eines Übenden stützt: die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensangst, die Kraft der Tatkraft und die Kraft der Weisheit. In ihm treten diese fünf Fähigkeiten hervor … die Fähigkeit der Weisheit. Aufgrund der Zartheit dieser fünf Fähigkeiten erlischt er nach dem Zerfall des Körpers ohne Anstrengung vollkommen. So, ihr Mönche, ist eine Person eine, die nach dem Zerfall des Körpers ohne Anstrengung vollkommen erlischt. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen.“ Das Neunte.

10. යුගනද්ධසුත්තං

10. Yuganaddha-Sutta (Die Lehrrede über die Verknüpfung)

170. එවං [Pg.475] මෙ සුතං – එකං සමයං ආයස්මා ආනන්දො කොසම්බියං විහරති ඝොසිතාරාමෙ. තත්‍ර ඛො ආයස්මා ආනන්දො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ආවුසො භික්ඛවෙ’’ති. ‘‘ආවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො ආනන්දස්ස පච්චස්සොසුං. ආයස්මා ආනන්දො එතදවොච –

170. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der ehrwürdige Ānanda in Kosambī im Ghosita-Park. Dort wandte sich der ehrwürdige Ānanda an die Mönche: „Ihr Freunde, Mönche!“ – „Freund!“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Ānanda. Der ehrwürdige Ānanda sprach Folgendes:

‘‘යො හි කොචි, ආවුසො, භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා මම සන්තිකෙ අරහත්තප්පත්තිං බ්‍යාකරොති, සබ්බො සො චතූහි මග්ගෙහි, එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙන.

„Wer auch immer, Freunde, ob Mönch oder Nonne, in meiner Gegenwart die Erlangung der Arahantschaft verkündet, der tut dies allesamt durch vier Pfade oder durch einen von diesen.“

‘‘කතමෙහි චතූහි? ඉධ, ආවුසො, භික්ඛු සමථපුබ්බඞ්ගමං විපස්සනං භාවෙති. තස්ස සමථපුබ්බඞ්ගමං විපස්සනං භාවයතො මග්ගො සඤ්ජායති. සො තං මග්ගං ආසෙවති භාවෙති බහුලීකරොති. තස්ස තං මග්ගං ආසෙවතො භාවයතො බහුලීකරොතො සංයොජනානි පහීයන්ති, අනුසයා බ්‍යන්තීහොන්ති.

„Durch welche vier? Hier, Freunde, entfaltet ein Mönch Einsicht, der Ruhe vorausgeht. Während er die Einsicht entfaltet, der die Ruhe vorausgeht, entsteht in ihm der Pfad. Er pflegt, entfaltet und übt diesen Pfad häufig. Während er diesen Pfad pflegt, entfaltet und häufig übt, werden die Fesseln aufgegeben und die latenten Tendenzen beseitigt.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු විපස්සනාපුබ්බඞ්ගමං සමථං භාවෙති. තස්ස විපස්සනාපුබ්බඞ්ගමං සමථං භාවයතො මග්ගො සඤ්ජායති. සො තං මග්ගං ආසෙවති භාවෙති බහුලීකරොති. තස්ස තං මග්ගං ආසෙවතො භාවයතො බහුලීකරොතො සංයොජනානි පහීයන්ති, අනුසයා බ්‍යන්තීහොන්ති.

„Wiederum anders, Freunde, entfaltet ein Mönch Ruhe, der Einsicht vorausgeht. Während er die Ruhe entfaltet, der die Einsicht vorausgeht, entsteht in ihm der Pfad. Er pflegt, entfaltet und übt diesen Pfad häufig. Während er diesen Pfad pflegt, entfaltet und häufig übt, werden die Fesseln aufgegeben und die latenten Tendenzen beseitigt.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සමථවිපස්සනං යුගනද්ධං භාවෙති. තස්ස සමථවිපස්සනං යුගනද්ධං භාවයතො මග්ගො සඤ්ජායති. සො තං මග්ගං ආසෙවති භාවෙති බහුලීකරොති. තස්ස තං මග්ගං ආසෙවතො භාවයතො බහුලීකරොතො සංයොජනානි පහීයන්ති, අනුසයා බ්‍යන්තීහොන්ති.

„Wiederum anders, Freunde, entfaltet ein Mönch Ruhe und Einsicht paarweise verknüpft. Während er Ruhe und Einsicht paarweise verknüpft entfaltet, entsteht in ihm der Pfad. Er pflegt, entfaltet und übt diesen Pfad häufig. Während er diesen Pfad pflegt, entfaltet und häufig übt, werden die Fesseln aufgegeben und die latenten Tendenzen beseitigt.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො ධම්මුද්ධච්චවිග්ගහිතං මානසං හොති. හොති සො, ආවුසො, සමයො යං තං චිත්තං අජ්ඣත්තමෙව සන්තිට්ඨති සන්නිසීදති එකොදි හොති සමාධියති. තස්ස මග්ගො සඤ්ජායති. සො තං මග්ගං ආසෙවති භාවෙති බහුලීකරොති. තස්ස තං මග්ගං ආසෙවතො භාවයතො [Pg.476] බහුලීකරොතො සංයොජනානි පහීයන්ති, අනුසයා බ්‍යන්තීහොන්ති.

„Wiederum anders, Freunde, ist der Geist eines Mönches von Unruhe bezüglich der Lehren ergriffen. Es kommt die Zeit, Freunde, in der dieser Geist allein innerlich zur Ruhe kommt, sich setzt, einsgerichtet wird und sich konzentriert. Dann entsteht in ihm der Pfad. Er pflegt, entfaltet und übt diesen Pfad häufig. Während er diesen Pfad pflegt, entfaltet und häufig übt, werden die Fesseln aufgegeben und die latenten Tendenzen beseitigt.“

‘‘යො හි කොචි, ආවුසො, භික්ඛු වා භික්ඛුනී වා මම සන්තිකෙ අරහත්තප්පත්තිං බ්‍යාකරොති, සබ්බො සො ඉමෙහි චතූහි මග්ගෙහි, එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙනා’’ති. දසමං.

„Wer auch immer, Freunde, ob Mönch oder Nonne, in meiner Gegenwart die Erlangung der Arahantschaft verkündet, der tut dies allesamt durch diese vier Pfade oder durch einen von diesen.“ Das Zehnte.

පටිපදාවග්ගො දුතියො.

Das zweite Kapitel über den Weg.

තස්සුද්දානං –

Dessen Zusammenfassung:

සංඛිත්තං විත්ථාරාසුභං, ද්වෙ ඛමා උභයෙන ච;

මොග්ගල්ලානො සාරිපුත්තො, සසඞ්ඛාරං යුගනද්ධෙන චාති.

Kurz, ausführlich, unrein, zweimal Geduld und beides; Moggallāna, Sāriputta, mit Anstrengung und über die Verknüpfung.

(18) 3. සඤ්චෙතනියවග්ගො

(18) 3. Sañcetaniya-Vagga (Kapitel über den Willen)

1. චෙතනාසුත්තං

1. Cetanā-Sutta (Lehrrede über die Absicht)

171. ‘‘කායෙ වා, භික්ඛවෙ, සති කායසඤ්චෙතනාහෙතු උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං. වාචාය වා, භික්ඛවෙ, සති වචීසඤ්චෙතනාහෙතු උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං. මනෙ වා, භික්ඛවෙ, සති මනොසඤ්චෙතනාහෙතු උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං අවිජ්ජාපච්චයාව.

171. „Wenn der Körper vorhanden ist, ihr Mönche, entsteht aufgrund der körperlichen Absicht innerlich Glück und Leid. Wenn die Sprache vorhanden ist, ihr Mönche, entsteht aufgrund der sprachlichen Absicht innerlich Glück und Leid. Wenn der Geist vorhanden ist, ihr Mönche, entsteht aufgrund der geistigen Absicht innerlich Glück und Leid – allein bedingt durch Unwissenheit.“

‘‘සාමං වා තං, භික්ඛවෙ, කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං. පරෙ වාස්ස තං, භික්ඛවෙ, කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොන්ති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං. සම්පජානො වා තං, භික්ඛවෙ, කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං. අසම්පජානො වා තං, භික්ඛවෙ, කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං.

„Entweder gestaltet er selbst, ihr Mönche, jene körperliche Gestaltung, durch deren Bedingung ihm jenes Glück und Leid innerlich entsteht; oder andere gestalten für ihn jene körperliche Gestaltung, durch deren Bedingung ihm jenes Glück und Leid innerlich entsteht; oder er gestaltet sie wissend; oder er gestaltet sie unwissend.“

‘‘සාමං වා තං, භික්ඛවෙ, වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං; පරෙ වාස්ස තං, භික්ඛවෙ, වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොන්ති; යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං; සම්පජානො වා තං, භික්ඛවෙ, වචීසඞ්ඛාරං [Pg.477] අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං; අසම්පජානො වා තං, භික්ඛවෙ, වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං.

"Mönche, entweder bringt man selbst jene Sprachgestaltung (vacīsaṅkhāra) hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; oder andere bringen für einen jene Sprachgestaltung hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; oder man bringt jene Sprachgestaltung mit vollem Bewusstsein hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; oder man bringt jene Sprachgestaltung ohne volles Bewusstsein hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen."

‘‘සාමං වා තං, භික්ඛවෙ, මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං; පරෙ වාස්ස තං, භික්ඛවෙ, මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොන්ති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං; සම්පජානො වා තං, භික්ඛවෙ, මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං; අසම්පජානො වා තං, භික්ඛවෙ, මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං.

"Mönche, entweder bringt man selbst jene Geistesgestaltung (manosaṅkhāra) hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; oder andere bringen für einen jene Geistesgestaltung hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; oder man bringt jene Geistesgestaltung mit vollem Bewusstsein hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; oder man bringt jene Geistesgestaltung ohne volles Bewusstsein hervor, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen."

‘‘ඉමෙසු, භික්ඛවෙ, ධම්මෙසු අවිජ්ජා අනුපතිතා, අවිජ්ජායත්වෙව අසෙසවිරාගනිරොධා සො කායො න හොති යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං, සා වාචා න හොති යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං, සො මනො න හොති යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛං, ඛෙත්තං තං න හොති…පෙ… වත්ථුං තං න හොති…පෙ… ආයතනං තං න හොති…පෙ… අධිකරණං තං න හොති යංපච්චයාස්ස තං උප්පජ්ජති අජ්ඣත්තං සුඛදුක්ඛ’’න්ති.

"Mönche, in diesen Zuständen ist Unwissenheit mit im Spiel. Doch durch das restlose Verblassen und Aufhören eben dieser Unwissenheit gibt es jenen Körper nicht mehr, aufgrund dessen in einem selbst Glück und Leid entstehen; jene Sprache gibt es nicht mehr, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen; jenen Geist gibt es nicht mehr, aufgrund dessen in einem selbst Glück und Leid entstehen; jenes Feld gibt es nicht mehr … jenes Fundament gibt es nicht mehr … jener Stützpunkt gibt es nicht mehr … jene Veranlassung gibt es nicht mehr, aufgrund derer in einem selbst Glück und Leid entstehen."

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අත්තභාවපටිලාභා. කතමෙ චත්තාරො? අත්ථි, භික්ඛවෙ, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ අත්තසඤ්චෙතනා කමති, නො පරසඤ්චෙතනා. අත්ථි, භික්ඛවෙ, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ පරසඤ්චෙතනා කමති, නො අත්තසඤ්චෙතනා. අත්ථි, භික්ඛවෙ, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ අත්තසඤ්චෙතනා ච කමති පරසඤ්චෙතනා ච. අත්ථි, භික්ඛවෙ, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ නෙවත්තසඤ්චෙතනා කමති, නො පරසඤ්චෙතනා. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අත්තභාවපටිලාභා’’ති.

"Mönche, es gibt diese vier Arten des Erlangens einer individuellen Existenz (attabhāvapaṭilābha). Welche vier? Es gibt, Mönche, eine Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der die eigene Absicht wirkt, nicht aber die Absicht anderer. Es gibt, Mönche, eine Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der die Absicht anderer wirkt, nicht aber die eigene Absicht. Es gibt, Mönche, eine Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der sowohl die eigene Absicht als auch die Absicht anderer wirkt. Es gibt, Mönche, eine Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der weder die eigene Absicht noch die Absicht anderer wirkt. Dies, Mönche, sind die vier Arten des Erlangens einer individuellen Existenz."

එවං වුත්තෙ ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉමස්ස ඛො අහං, භන්තෙ, භගවතා සංඛිත්තෙන භාසිතස්ස එවං විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාමි – ‘තත්‍ර, භන්තෙ, යායං අත්තභාවපටිලාභො යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ අත්තසඤ්චෙතනා කමති නො පරසඤ්චෙතනා, අත්තසඤ්චෙතනාහෙතු තෙසං සත්තානං තම්හා කායා චුති හොති. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං අත්තභාවපටිලාභො [Pg.478] යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ පරසඤ්චෙතනා කමති නො අත්තසඤ්චෙතනා, පරසඤ්චෙතනාහෙතු තෙසං සත්තානං තම්හා කායා චුති හොති. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං අත්තභාවපටිලාභො යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ අත්තසඤ්චෙතනා ච කමති පරසඤ්චෙතනා ච, අත්තසඤ්චෙතනා ච පරසඤ්චෙතනා ච හෙතු තෙසං සත්තානං තම්හා කායා චුති හොති. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං අත්තභාවපටිලාභො යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ නෙව අත්තසඤ්චෙතනා කමති නො පරසඤ්චෙතනා, කතමෙ තෙන දෙවා දට්ඨබ්බා’’’ති? ‘‘නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනූපගා, සාරිපුත්ත, දෙවා තෙන දට්ඨබ්බා’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Sāriputta zum Erhabenen: 'Von dem, was der Erhabene kurz dargelegt hat, verstehe ich, Herr, den Sinn ausführlich wie folgt: Unter diesen, Herr, gibt es jene Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der die eigene Absicht wirkt, nicht aber die Absicht anderer; aufgrund der eigenen Absicht erfolgt bei jenen Wesen das Verscheiden aus jenem Körper. Unter diesen, Herr, gibt es jene Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der die Absicht anderer wirkt, nicht aber die eigene Absicht; aufgrund der Absicht anderer erfolgt bei jenen Wesen das Verscheiden aus jenem Körper. Unter diesen, Herr, gibt es jene Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der sowohl die eigene Absicht als auch die Absicht anderer wirkt; aufgrund sowohl der eigenen Absicht als auch der Absicht anderer erfolgt bei jenen Wesen das Verscheiden aus jenem Körper. Unter diesen, Herr, gibt es jene Art des Erlangens einer individuellen Existenz, bei der weder die eigene Absicht noch die Absicht anderer wirkt – als welche Götter sind diese anzusehen?' — 'Sāriputta, als jene Götter, welche die Ebene von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung erreicht haben, sind sie anzusehen.'

‘‘කො නු ඛො, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා තම්හා කායා චුතා ආගාමිනො හොන්ති ආගන්තාරො ඉත්ථත්තං? කො පන, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා තම්හා කායා චුතා අනාගාමිනො හොන්ති අනාගන්තාරො ඉත්ථත්ත’’න්ති? ‘‘ඉධ, සාරිපුත්ත, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි අප්පහීනානි හොන්ති, සො දිට්ඨෙව ධම්මෙ නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති; තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො කාලං කුරුමානො නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනූපගානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. සො තතො චුතො ආගාමී හොති ආගන්තා ඉත්ථත්තං.

'Was ist der Grund, Herr, was ist die Ursache, dass hier manche Wesen, nachdem sie aus jenem Körper verspieden sind, Rückkehrer sind, die in diesen Zustand (die Sinnenwelt) zurückkehren? Was hingegen ist der Grund, Herr, was ist die Ursache, dass hier manche Wesen, nachdem sie aus jenem Körper verspieden sind, Nicht-Rückkehrer sind, die nicht mehr in diesen Zustand zurückkehren?' — 'Hier, Sāriputta, hat eine bestimmte Person die niederen Fesseln noch nicht abgelegt. Sie weilt, nachdem sie in diesem Leben die Ebene von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung erreicht hat, darin. Sie findet Gefallen daran, begehrt dies und findet darin Befriedigung; darin gefestigt, darauf ausgerichtet, viel darin verweilend, ohne davon abzufallen, wird sie beim Tod unter den Göttern wiedergeboren, welche die Ebene von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung erreicht haben. Wenn sie von dort verscheidet, ist sie ein Rückkehrer, der in diesen Zustand zurückkehrt.'

‘‘ඉධ පන, සාරිපුත්ත, එකච්චස්ස පුග්ගලස්ස ඔරම්භාගියානි සංයොජනානි පහීනානි හොන්ති, සො දිට්ඨෙව ධම්මෙ නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො තදස්සාදෙති, තං නිකාමෙති, තෙන ච විත්තිං ආපජ්ජති; තත්ථ ඨිතො තදධිමුත්තො තබ්බහුලවිහාරී අපරිහීනො කාලං කුරුමානො නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනූපගානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජති. සො තතො චුතො අනාගාමී හොති අනාගන්තා ඉත්ථත්තං.

'Hier aber, Sāriputta, hat eine bestimmte Person die niederen Fesseln abgelegt. Sie weilt, nachdem sie in diesem Leben die Ebene von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung erreicht hat, darin. Sie findet Gefallen daran, begehrt dies und findet darin Befriedigung; darin gefestigt, darauf ausgerichtet, viel darin verweilend, ohne davon abzufallen, wird sie beim Tod unter den Göttern wiedergeboren, welche die Ebene von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung erreicht haben. Wenn sie von dort verscheidet, ist sie ein Nicht-Rückkehrer, der nicht mehr in diesen Zustand zurückkehrt.'

‘‘අයං ඛො, සාරිපුත්ත, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා තම්හා කායා චුතා ආගාමිනො හොන්ති ආගන්තාරො ඉත්ථත්තං. අයං පන, සාරිපුත්ත, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා තම්හා කායා චුතා අනාගාමිනො හොන්ති අනාගන්තාරො ඉත්ථත්ත’’න්ති. පඨමං.

'Dies, Sāriputta, ist der Grund, dies ist die Ursache, weshalb hier manche Wesen, nachdem sie aus jenem Körper verspieden sind, Rückkehrer sind, die in diesen Zustand zurückkehren. Dies aber, Sāriputta, ist der Grund, dies ist die Ursache, weshalb hier manche Wesen, nachdem sie aus jenem Körper verspieden sind, Nicht-Rückkehrer sind, die nicht mehr in diesen Zustand zurückkehren.' Das Erste (Sutta).

2. විභත්තිසුත්තං

2. Vibhatti-Sutta (Lehrrede über die Analyse).

172. තත්‍ර [Pg.479] ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ආවුසො භික්ඛවෙ’’ති. ‘‘ආවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස පච්චස්සොසුං. ආයස්මා සාරිපුත්තො එතදවොච –

172. Dort nun sprach der ehrwürdige Sāriputta die Mönche an: „Freunde, Mönche!“ – „Freund!“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Sāriputta. Der ehrwürdige Sāriputta sprach Folgendes:

‘‘අද්ධමාසූපසම්පන්නෙන මෙ, ආවුසො, අත්ථපටිසම්භිදා සච්ඡිකතා ඔධිසො බ්‍යඤ්ජනසො. තමහං අනෙකපරියායෙන ආචික්ඛාමි දෙසෙමි පඤ්ඤාපෙමි පට්ඨපෙමි විවරාමි විභජාමි උත්තානීකරොමි. යස්ස ඛො පනස්ස කඞ්ඛා වා විමති වා, සො මං පඤ්හෙන. අහං වෙය්‍යාකරණෙන සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා යො නො ධම්මානං සුකුසලො.

„Freunde, ich, der ich erst seit einem halben Monat ordiniert bin, habe die analytische Wissensklarheit bezüglich des Sinnes (Atthapaṭisambhidā) dem Grunde und dem Wortlaut nach verwirklicht. Diese lehre ich, verkünde ich, mache ich bekannt, lege ich dar, enthülle ich, analysiere ich und mache ich deutlich auf vielfältige Weise. Wer nun einen Zweifel oder eine Unsicherheit hegt, der möge mich mit einer Frage prüfen. Ich werde sie durch meine Antwort klären; unser Lehrer, der in den uns bekannten Dingen höchst kundig ist, ist gegenwärtig.“

‘‘අද්ධමාසූපසම්පන්නෙන මෙ, ආවුසො, ධම්මපටිසම්භිදා සච්ඡිකතා ඔධිසො බ්‍යඤ්ජනසො. තමහං අනෙකපරියායෙන ආචික්ඛාමි දෙසෙමි පඤ්ඤාපෙමි පට්ඨපෙමි විවරාමි විභජාමි උත්තානීකරොමි. යස්ස ඛො පනස්ස කඞ්ඛා වා විමති වා, සො මං පඤ්හෙන. අහං වෙය්‍යාකරණෙන සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා යො නො ධම්මානං සුකුසලො.

„Freunde, ich, der ich erst seit einem halben Monat ordiniert bin, habe die analytische Wissensklarheit bezüglich der Lehre (Dhammapaṭisambhidā) dem Grunde und dem Wortlaut nach verwirklicht. Diese lehre ich, verkünde ich, mache ich bekannt, lege ich dar, enthülle ich, analysiere ich und mache ich deutlich auf vielfältige Weise. Wer nun einen Zweifel oder eine Unsicherheit hegt, der möge mich mit einer Frage prüfen. Ich werde sie durch meine Antwort klären; unser Lehrer, der in den uns bekannten Dingen höchst kundig ist, ist gegenwärtig.“

‘‘අද්ධමාසූපසම්පන්නෙන මෙ, ආවුසො, නිරුත්තිපටිසම්භිදා සච්ඡිකතා ඔධිසො බ්‍යඤ්ජනසො. තමහං අනෙකපරියායෙන ආචික්ඛාමි දෙසෙමි පඤ්ඤාපෙමි පට්ඨපෙමි විවරාමි විභජාමි උත්තානීකරොමි. යස්ස ඛො පනස්ස කඞ්ඛා වා විමති වා, සො මං පඤ්හෙන. අහං වෙය්‍යාකරණෙන සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා යො නො ධම්මානං සුකුසලො.

„Freunde, ich, der ich erst seit einem halben Monat ordiniert bin, habe die analytische Wissensklarheit bezüglich der Sprache (Niruttipaṭisambhidā) dem Grunde und dem Wortlaut nach verwirklicht. Diese lehre ich, verkünde ich, mache ich bekannt, lege ich dar, enthülle ich, analysiere ich und mache ich deutlich auf vielfältige Weise. Wer nun einen Zweifel oder eine Unsicherheit hegt, der möge mich mit einer Frage prüfen. Ich werde sie durch meine Antwort klären; unser Lehrer, der in den uns bekannten Dingen höchst kundig ist, ist gegenwärtig.“

‘‘අද්ධමාසූපසම්පන්නෙන මෙ, ආවුසො, පටිභානපටිසම්භිදා සච්ඡිකතා ඔධිසො බ්‍යඤ්ජනසො. තමහං අනෙකපරියායෙන ආචික්ඛාමි දෙසෙමි පඤ්ඤාපෙමි පට්ඨපෙමි විවරාමි විභජාමි උත්තානීකරොමි. යස්ස ඛො පනස්ස කඞ්ඛා වා විමති වා, සො මං පඤ්හෙන. අහං වෙය්‍යාකරණෙන සම්මුඛීභූතො නො සත්ථා යො නො ධම්මානං සුකුසලො’’ති. දුතියං.

„Freunde, ich, der ich erst seit einem halben Monat ordiniert bin, habe die analytische Wissensklarheit bezüglich der Geistesgegenwart (Paṭibhānapaṭisambhidā) dem Grunde und dem Wortlaut nach verwirklicht. Diese lehre ich, verkünde ich, mache ich bekannt, lege ich dar, enthülle ich, analysiere ich und mache ich deutlich auf vielfältige Weise. Wer nun einen Zweifel oder eine Unsicherheit hegt, der möge mich mit einer Frage prüfen. Ich werde sie durch meine Antwort klären; unser Lehrer, der in den uns bekannten Dingen höchst kundig ist, ist gegenwärtig.“ So sprach er. Die zweite [Rede ist beendet].

3. මහාකොට්ඨිකසුත්තං

3. Die Lehrrede von Mahākoṭṭhika

173. අථ ඛො ආයස්මා මහාකොට්ඨිකො යෙනායස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං [Pg.480] නිසින්නො ඛො ආයස්මා මහාකොට්ඨිකො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච –

173. Da nun begab sich der ehrwürdige Mahākoṭṭhika dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war. Nachdem er dort angekommen war, tauschte er mit dem ehrwürdigen Sāriputta höfliche Grüße aus. Nach Beendigung dieser freundlichen und erinnerungswürdigen Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Mahākoṭṭhika zum ehrwürdigen Sāriputta Folgendes:

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Freund, gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts noch irgendetwas anderes?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts nichts anderes mehr, Freund?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථි ච නත්ථි ච අඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts sowohl etwas anderes als auch nichts anderes mehr, Freund?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නෙවත්ථි නො නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts weder etwas anderes noch nichts anderes mehr, Freund?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථි ච නත්ථි ච අඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නෙවත්ථි නො නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. යථා කථං පන, ආවුසො, ඉමස්ස භාසිතස්ස අත්ථො දට්ඨබ්බො’’ති?

„Auf die Frage: ‚Freund, gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts noch irgendetwas anderes?‘ sagst du: ‚Sag das nicht so, Freund.‘ Auf die Frage: ‚Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts nichts anderes mehr?‘ sagst du: ‚Sag das nicht so, Freund.‘ Auf die Frage: ‚Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts sowohl etwas anderes als auch nichts anderes mehr?‘ sagst du: ‚Sag das nicht so, Freund.‘ Auf die Frage: ‚Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts weder etwas anderes noch nichts anderes mehr?‘ sagst du: ‚Sag das nicht so, Freund.‘ Wie aber, Freund, ist der Sinn dieser Aussage zu verstehen?“

‘‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථි ච නත්ථි ච අඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නෙවත්ථි නො නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. යාවතා, ආවුසො, ඡන්නං ඵස්සායතනානං ගති තාවතා පපඤ්චස්ස ගති; යාවතා පපඤ්චස්ස ගති තාවතා ඡන්නං ඵස්සායතනානං ගති. ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා පපඤ්චනිරොධො පපඤ්චවූපසමො’’ති. තතියං.

„Wer sagt: ‚Freund, nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts gibt es noch etwas anderes‘, der vervielfältigt das, was nicht vervielfältigt werden sollte. Wer sagt: ‚Freund, nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts gibt es nichts anderes‘, der vervielfältigt das, was nicht vervielfältigt werden sollte. Wer sagt: ‚Freund, nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts gibt es sowohl etwas anderes als auch nichts anderes‘, der vervielfältigt das, was nicht vervielfältigt werden sollte. Wer sagt: ‚Freund, nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts gibt es weder etwas anderes noch nichts anderes‘, der vervielfältigt das, was nicht vervielfältigt werden sollte. Soweit der Bereich der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts reicht, soweit reicht der Bereich der begrifflichen Vielfalt (Papañca); soweit der Bereich der begrifflichen Vielfalt reicht, soweit reicht der Bereich der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts. Durch das restlose Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts kommt die begriffliche Vielfalt zum Aufhören, kommt die begriffliche Vielfalt zur Stillung.“ Die dritte [Rede ist beendet].

4. ආනන්දසුත්තං

4. Die Lehrrede von Ānanda

174. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙනායස්මා මහාකොට්ඨිකො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතා මහාකොට්ඨිකෙන සද්ධිං [Pg.481] සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො ආයස්මන්තං මහාකොට්ඨිකං එතදවොච –

174. Da nun begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der ehrwürdige Mahākoṭṭhika war. Nachdem er dort angekommen war, tauschte er mit dem ehrwürdigen Mahākoṭṭhika höfliche Grüße aus. Nach Beendigung dieser freundlichen und erinnerungswürdigen Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum ehrwürdigen Mahākoṭṭhika Folgendes:

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Freund, gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts noch irgendetwas anderes?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts nichts anderes mehr, Freund?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථි ච නත්ථි ච අඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts sowohl etwas anderes als auch nichts anderes mehr, Freund?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නෙවත්ථි නො නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’’ති?

„Gibt es nach dem restlosen Schwinden und Aufhören der sechs Grundlagen des Sinnenkontakts weder etwas anderes noch nichts anderes mehr, Freund?“

‘‘මා හෙවං, ආවුසො’’.

„Sag das nicht so, Freund.“

‘‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථි ච නත්ථි ච අඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නෙවත්ථි නො නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘මා හෙවං, ආවුසො’ති වදෙසි. යථා කථං පනාවුසො, ඉමස්ස භාසිතස්ස අත්ථො දට්ඨබ්බො’’ති?

„‚Freund, gibt es nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts noch irgendetwas anderes?‘ – wenn du so gefragt wirst, antwortest du: ‚Sag das nicht, Freund.‘ ‚Freund, gibt es nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts nichts anderes mehr?‘ – wenn du so gefragt wirst, antwortest du: ‚Sag das nicht, Freund.‘ ‚Freund, gibt es nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts sowohl etwas anderes als auch nichts anderes?‘ – wenn du so gefragt wirst, antwortest du: ‚Sag das nicht, Freund.‘ ‚Freund, gibt es nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts weder etwas anderes noch nichts anderes?‘ – wenn du so gefragt wirst, antwortest du: ‚Sag das nicht, Freund.‘ Wie aber, Freund, ist die Bedeutung dieser Aussage zu verstehen?‘“

‘‘‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා අත්ථි ච නත්ථි ච අඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. ‘ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා නෙවත්ථි නො නත්ථඤ්ඤං කිඤ්චී’ති, ඉති වදං අප්පපඤ්චං පපඤ්චෙති. යාවතා, ආවුසො, ඡන්නං ඵස්සායතනානං ගති තාවතා පපඤ්චස්ස ගති. යාවතා පපඤ්චස්ස ගති තාවතා ඡන්නං ඵස්සායතනානං ගති. ඡන්නං, ආවුසො, ඵස්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා පපඤ්චනිරොධො පපඤ්චවූපසමො’’ති. චතුත්ථං.

„‚Nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts gibt es noch irgendetwas anderes‘ – wer dies sagt, vervielfältigt das Unvervielfältigbare. ‚Nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts gibt es nichts anderes mehr‘ – wer dies sagt, vervielfältigt das Unvervielfältigbare. ‚Nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts gibt es sowohl etwas anderes als auch nichts anderes‘ – wer dies sagt, vervielfältigt das Unvervielfältigbare. ‚Nach dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts gibt es weder etwas anderes noch nichts anderes‘ – wer dies sagt, vervielfältigt das Unvervielfältigbare. Soweit, Freund, die Reichweite der sechs Sinnesbereiche des Kontakts geht, soweit geht die Reichweite der begrifflichen Vervielfältigung. Soweit die Reichweite der begrifflichen Vervielfältigung geht, soweit geht die Reichweite der sechs Sinnesbereiche des Kontakts. Mit dem restlosen Verblassen und Aufhören der sechs Sinnesbereiche des Kontakts, Freund, ist das Aufhören der begrifflichen Vervielfältigung, die Beruhigung der begrifflichen Vervielfältigung.“ (Das Vierte)

5. උපවාණසුත්තං

5. Das Upavāṇa-Sutta

175. අථ [Pg.482] ඛො ආයස්මා උපවාණො යෙනායස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා උපවාණො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච –

175. Da begab sich der ehrwürdige Upavāṇa dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war; dort angekommen, tauschte er mit dem ehrwürdigen Sāriputta freundliche Grüße aus. Nachdem er die freundlichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Upavāṇa zum ehrwürdigen Sāriputta wie folgt:

‘‘කිං නු ඛො, ආවුසො සාරිපුත්ත, විජ්ජායන්තකරො හොතී’’ති?

„Wie ist es, Freund Sāriputta, führt man durch Wissen ein Ende [des Leidens] herbei?“

‘‘නො හිදං, ආවුසො’’.

„Nicht so, Freund.“

‘‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, චරණෙනන්තකරො හොතී’’ති?

„Wie aber, Freund Sāriputta, führt man durch den Wandel ein Ende herbei?“

‘‘නො හිදං, ආවුසො’’.

„Nicht so, Freund.“

‘‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, විජ්ජාචරණෙනන්තකරො හොතී’’ති?

„Wie aber, Freund Sāriputta, führt man durch Wissen und Wandel ein Ende herbei?“

‘‘නො හිදං, ආවුසො’’.

„Nicht so, Freund.“

‘‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, අඤ්ඤත්‍ර විජ්ජාචරණෙනන්තකරො හොතී’’ති?

„Wie aber, Freund Sāriputta, führt man außerhalb von Wissen und Wandel ein Ende herbei?“

‘‘නො හිදං, ආවුසො’’.

„Nicht so, Freund.“

‘‘‘කිං නු ඛො, ආවුසො සාරිපුත්ත, විජ්ජායන්තකරො හොතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘නො හිදං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, චරණෙනන්තකරො හොතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘නො හිදං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, විජ්ජාචරණෙනන්තකරො හොතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘නො හිදං, ආවුසො’ති වදෙසි. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, අඤ්ඤත්‍ර විජ්ජාචරණෙනන්තකරො හොතී’ති, ඉති පුට්ඨො සමානො – ‘නො හිදං, ආවුසො’ති වදෙසි. යථා කථං පනාවුසො, අන්තකරො හොතී’’ති?

„‚Wie ist es, Freund Sāriputta, führt man durch Wissen ein Ende herbei?‘ – wenn man so gefragt wird, antwortest du: ‚Nicht so, Freund.‘ ‚Wie aber, Freund Sāriputta, führt man durch den Wandel ein Ende herbei?‘ – wenn man so gefragt wird, antwortest du: ‚Nicht so, Freund.‘ ‚Wie aber, Freund Sāriputta, führt man durch Wissen und Wandel ein Ende herbei?‘ – wenn man so gefragt wird, antwortest du: ‚Nicht so, Freund.‘ ‚Wie aber, Freund Sāriputta, führt man außerhalb von Wissen und Wandel ein Ende herbei?‘ – wenn man so gefragt wird, antwortest du: ‚Nicht so, Freund.‘ Wie also, Freund, führt man ein Ende herbei?“

‘‘විජ්ජාය චෙ, ආවුසො, අන්තකරො අභවිස්ස, සඋපාදානොව සමානො අන්තකරො අභවිස්ස. චරණෙන චෙ, ආවුසො, අන්තකරො අභවිස්ස, සඋපාදානොව සමානො අන්තකරො අභවිස්ස. විජ්ජාචරණෙන චෙ, ආවුසො, අන්තකරො අභවිස්ස, සඋපාදානොව සමානො අන්තකරො අභවිස්ස. අඤ්ඤත්‍ර විජ්ජාචරණෙන චෙ, ආවුසො, අන්තකරො අභවිස්ස, පුථුජ්ජනො අන්තකරො අභවිස්ස. පුථුජ්ජනො හි, ආවුසො, අඤ්ඤත්‍ර විජ්ජාචරණෙන. චරණවිපන්නො ඛො, ආවුසො, යථාභූතං න ජානාති න පස්සති. චරණසම්පන්නො යථාභූතං ජානාති පස්සති. යථාභූතං ජානං පස්සං අන්තකරො හොතී’’ති. පඤ්චමං.

„Freund, wenn man durch Wissen allein ein Ende herbeiführen würde, dann würde man das Ende herbeiführen, während man noch mit Ergreifen behaftet ist. Wenn man durch den Wandel allein ein Ende herbeiführen würde, dann würde man das Ende herbeiführen, während man noch mit Ergreifen behaftet ist. Wenn man durch Wissen und Wandel ein Ende herbeiführen würde, dann würde man das Ende herbeiführen, während man noch mit Ergreifen behaftet ist. Wenn man außerhalb von Wissen und Wandel ein Ende herbeiführen würde, dann würde ein gewöhnlicher Weltling das Ende herbeiführen. Denn ein gewöhnlicher Weltling, Freund, steht außerhalb von Wissen und Wandel. Wer im Wandel mangelhaft ist, Freund, der erkennt und sieht nicht der Wirklichkeit entsprechend. Wer im Wandel vollkommen ist, der erkennt und sieht der Wirklichkeit entsprechend. Wer der Wirklichkeit entsprechend erkennt und sieht, der führt ein Ende herbei.“ (Das Fünfte)

6. ආයාචනසුත්තං

6. Das Āyācana-Sutta (Das Gebet-Sutta)

176. ‘‘සද්ධො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං සම්මා ආයාචමානො ආයාචෙය්‍ය – ‘තාදිසො හොමි යාදිසා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’ති. එසා, භික්ඛවෙ[Pg.483], තුලා එතං පමාණං මම සාවකානං භික්ඛූනං, යදිදං සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා.

176. „Ihr Mönche, ein gläubiger Mönch sollte, wenn er recht bittet, so bitten: ‚Möge ich so werden, wie es Sāriputta und Moggallāna sind.‘ Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies ist der Maßstab für meine mönchischen Jünger, nämlich Sāriputta und Moggallāna.“

‘‘සද්ධා, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනී එවං සම්මා ආයාචමානා ආයාචෙය්‍ය – ‘තාදිසා හොමි යාදිසා ඛෙමා ච භික්ඛුනී උප්පලවණ්ණා චා’ති. එසා, භික්ඛවෙ, තුලා එතං පමාණං මම සාවිකානං භික්ඛුනීනං, යදිදං ඛෙමා ච භික්ඛුනී උප්පලවණ්ණා ච.

„Ihr Mönche, eine gläubige Nonne sollte, wenn sie recht bittet, so bitten: ‚Möge ich so werden, wie es Khemā und die Nonne Uppalavaṇṇā sind.‘ Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies ist der Maßstab für meine weiblichen jüngerinnen, nämlich Khemā und die Nonne Uppalavaṇṇā.“

‘‘සද්ධො, භික්ඛවෙ, උපාසකො එවං සම්මා ආයාචමානො ආයාචෙය්‍ය – ‘තාදිසො හොමි යාදිසො චිත්තො ච ගහපති හත්ථකො ච ආළවකො’ති. එසා, භික්ඛවෙ, තුලා එතං පමාණං මම සාවකානං උපාසකානං, යදිදං චිත්තො ච ගහපති හත්ථකො ච ආළවකො.

„Ihr Mönche, ein gläubiger Laienjünger sollte, wenn er recht bittet, so bitten: ‚Möge ich so werden, wie es der Hausvater Citta und Hatthaka aus Āḷavī sind.‘ Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies ist der Maßstab für meine Laienjünger, nämlich der Hausvater Citta und Hatthaka aus Āḷavī.“

‘‘සද්ධා, භික්ඛවෙ, උපාසිකා එවං සම්මා ආයාචමානා ආයාචෙය්‍ය – ‘තාදිසා හොමි යාදිසා ඛුජ්ජුත්තරා ච උපාසිකා වෙළුකණ්ඩකියා ච නන්දමාතා’ති. එසා, භික්ඛවෙ, තුලා එතං පමාණං මම සාවිකානං උපාසිකානං, යදිදං ඛුජ්ජුත්තරා ච උපාසිකා වෙළුකණ්ඩකියා ච නන්දමාතා’’ති. ඡට්ඨං.

„Ihr Mönche, eine gläubige Laienjüngerin sollte, wenn sie recht bittet, so bitten: ‚Möge ich so werden, wie es die Laienjüngerin Khujjuttarā und Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka sind.‘ Dies, ihr Mönche, ist die Waage, dies ist der Maßstab für meine weiblichen Laienjüngerinnen, nämlich Khujjuttarā und Nandamātā aus Veḷukaṇḍaka.“ (Das Sechste)

7. රාහුලසුත්තං

7. Das Rāhula-Sutta

177. අථ ඛො ආයස්මා රාහුලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො ආයස්මන්තං රාහුලං භගවා එතදවොච –

177. Da begab sich der ehrwürdige Rāhula dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, verneigte er sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem ehrwürdigen Rāhula, der zur Seite saß, sprach der Erhabene wie folgt:

‘‘යා ච, රාහුල, අජ්ඣත්තිකා පථවීධාතු යා ච බාහිරා පථවීධාතු, පථවීධාතුරෙවෙසා. ‘තං නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති, එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දට්ඨබ්බං. එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දිස්වා පථවීධාතුයා නිබ්බින්දති, පථවීධාතුයා චිත්තං විරාජෙති.

„Was auch immer, Rāhula, das innere Erdelement ist und was auch immer das äußere Erdelement ist, es ist einfach nur das Erdelement. Dies ist so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend zu betrachten: ‚Das ist nicht mein, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst.‘ Wenn man es so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend sieht, wird man des Erdelements überdrüssig und der Geist wendet sich vom Erdelement ab.“

‘‘යා ච, රාහුල, අජ්ඣත්තිකා ආපොධාතු යා ච බාහිරා ආපොධාතු, ආපොධාතුරෙවෙසා. ‘තං නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති, එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දට්ඨබ්බං. එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දිස්වා ආපොධාතුයා නිබ්බින්දති, ආපොධාතුයා චිත්තං විරාජෙති.

„Was auch immer, Rāhula, das innere Wasserelement ist und was auch immer das äußere Wasserelement ist, es ist einfach nur das Wasserelement. Dies ist so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend zu betrachten: ‚Das ist nicht mein, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst.‘ Wenn man es so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend sieht, wird man des Wasserelements überdrüssig und der Geist wendet sich vom Wasserelement ab.“

‘‘යා [Pg.484] ච, රාහුල, අජ්ඣත්තිකා තෙජොධාතු යා ච බාහිරා තෙජොධාතු, තෙජොධාතුරෙවෙසා. ‘තං නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති, එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දට්ඨබ්බං. එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දිස්වා තෙජොධාතුයා නිබ්බින්දති, තෙජොධාතුයා චිත්තං විරාජෙති.

„Was auch immer, Rāhula, das innere Feuerelement ist und was auch immer das äußere Feuerelement ist, es ist einfach nur das Feuerelement. Dies ist so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend zu betrachten: ‚Das ist nicht mein, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst.‘ Wenn man es so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend sieht, wird man des Feuerelements überdrüssig und der Geist wendet sich vom Feuerelement ab.“

‘‘යා ච, රාහුල, අජ්ඣත්තිකා වායොධාතු යා ච බාහිරා වායොධාතු, වායොධාතුරෙවෙසා. ‘තං නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති, එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දට්ඨබ්බං. එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය දිස්වා වායොධාතුයා නිබ්බින්දති, වායොධාතුයා චිත්තං විරාජෙති.

„Was auch immer, Rāhula, das innere Windelement ist und was auch immer das äußere Windelement ist, es ist einfach nur das Windelement. Dies ist so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend zu betrachten: ‚Das ist nicht mein, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst.‘ Wenn man es so mit rechter Weisheit der Wirklichkeit entsprechend sieht, wird man des Windelements überdrüssig und der Geist wendet sich vom Windelement ab.“

‘‘යතො ඛො, රාහුල, භික්ඛු ඉමාසු චතූසු ධාතූසු නෙවත්තානං න අත්තනියං සමනුපස්සති, අයං වුච්චති, රාහුල, භික්ඛු අච්ඡෙච්ඡි තණ්හං, විවත්තයි සංයොජනං, සම්මා මානාභිසමයා අන්තමකාසි දුක්ඛස්සා’’ති. සත්තමං.

„Wenn nun, Rāhula, ein Mönch in diesen vier Elementen weder ein Selbst noch etwas zum Selbst Gehöriges sieht, dann sagt man, Rāhula: ‚Dieser Mönch hat das Begehren abgeschnitten, die Fesseln abgeworfen und durch das rechte Überwinden des Eigendünkels dem Leiden ein Ende gemacht.‘ Siebtes (Sutta).“

8. ජම්බාලීසුත්තං

8. Das Jambālī-Sutta

178. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො සක්කායනිරොධං මනසි කරොති. තස්ස සක්කායනිරොධං මනසි කරොතො සක්කායනිරොධෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති නප්පසීදති න සන්තිට්ඨති නාධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො න සක්කායනිරොධො පාටිකඞ්ඛො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො ලෙපගතෙන හත්ථෙන සාඛං ගණ්හෙය්‍ය, තස්ස සො හත්ථො සජ්ජෙය්‍යපි ගණ්හෙය්‍යපි බජ්ඣෙය්‍යපි ; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො සක්කායනිරොධං මනසි කරොති. තස්ස සක්කායනිරොධං මනසි කරොතො සක්කායනිරොධෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති නප්පසීදති න සන්තිට්ඨති නාධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො න සක්කායනිරොධො පාටිකඞ්ඛො.

178. „Es gibt, ihr Mönche, diese vier Personen, die in der Welt anzutreffen sind. Welche vier? Da, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Befreiung des Geistes erlangt hat. Er richtet sein Augenmerk auf das Aufhören der Persönlichkeit. Während er das Aufhören der Persönlichkeit bedenkt, dringt sein Geist nicht in das Aufhören der Persönlichkeit ein, findet kein Vertrauen darin, kommt darin nicht zur Ruhe und ist nicht darauf ausgerichtet. Bei solch einem Mönch, ihr Mönche, ist nicht zu erwarten, dass er das Aufhören der Persönlichkeit verwirklicht. Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann mit einer von Harz klebrigen Hand einen Ast ergreifen würde und seine Hand daran hängenbleiben, festhaften und gebunden sein würde; ebenso verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Befreiung des Geistes erlangt hat. Er richtet sein Augenmerk auf das Aufhören der Persönlichkeit. Während er das Aufhören der Persönlichkeit bedenkt, dringt sein Geist nicht in das Aufhören der Persönlichkeit ein, findet kein Vertrauen darin, kommt darin nicht zur Ruhe und ist nicht darauf ausgerichtet. Bei solch einem Mönch, ihr Mönche, ist nicht zu erwarten, dass er das Aufhören der Persönlichkeit verwirklicht.“

‘‘ඉධ [Pg.485] පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො සක්කායනිරොධං මනසි කරොති. තස්ස සක්කායනිරොධං මනසි කරොතො සක්කායනිරොධෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති අධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො සක්කායනිරොධො පාටිකඞ්ඛො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො සුද්ධෙන හත්ථෙන සාඛං ගණ්හෙය්‍ය, තස්ස සො හත්ථො නෙව සජ්ජෙය්‍ය න ගණ්හෙය්‍ය න බජ්ඣෙය්‍ය; එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො සක්කායනිරොධං මනසි කරොති. තස්ස සක්කායනිරොධං මනසි කරොතො සක්කායනිරොධෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති අධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො සක්කායනිරොධො පාටිකඞ්ඛො.

„Hier wiederum, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Befreiung des Geistes erlangt hat. Er richtet sein Augenmerk auf das Aufhören der Persönlichkeit. Während er das Aufhören der Persönlichkeit bedenkt, dringt sein Geist in das Aufhören der Persönlichkeit ein, findet Vertrauen darin, kommt darin zur Ruhe und ist darauf ausgerichtet. Bei solch einem Mönch, ihr Mönche, ist zu erwarten, dass er das Aufhören der Persönlichkeit verwirklicht. Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann mit einer sauberen Hand einen Ast ergreifen würde und seine Hand weder daran hängenbleiben, noch festhaften, noch gebunden sein würde; ebenso verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Befreiung des Geistes erlangt hat. Er richtet sein Augenmerk auf das Aufhören der Persönlichkeit. Während er das Aufhören der Persönlichkeit bedenkt, dringt sein Geist in das Aufhören der Persönlichkeit ein, findet Vertrauen darin, kommt darin zur Ruhe und ist darauf ausgerichtet. Bei solch einem Mönch, ihr Mönche, ist zu erwarten, dass er das Aufhören der Persönlichkeit verwirklicht.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොති. තස්ස අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොතො අවිජ්ජාප්පභෙදෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති නප්පසීදති න සන්තිට්ඨති නාධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො න අවිජ්ජාප්පභෙදො පාටිකඞ්ඛො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, ජම්බාලී අනෙකවස්සගණිකා. තස්සා පුරිසො යානි චෙව ආයමුඛානි තානි පිදහෙය්‍ය, යානි ච අපායමුඛානි තානි විවරෙය්‍ය, දෙවො ච න සම්මා ධාරං අනුප්පවෙච්ඡෙය්‍ය. එවඤ්හි තස්සා, භික්ඛවෙ, ජම්බාලියා න ආළිප්පභෙදො පාටිකඞ්ඛො. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොති. තස්ස අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොතො අවිජ්ජාප්පභෙදෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති නප්පසීදති න සන්තිට්ඨති නාධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො න අවිජ්ජාප්පභෙදො පාටිකඞ්ඛො.

„Hier wiederum, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Befreiung des Geistes erlangt hat. Er richtet sein Augenmerk auf das Durchbrechen der Unwissenheit. Während er das Durchbrechen der Unwissenheit bedenkt, dringt sein Geist nicht in das Durchbrechen der Unwissenheit ein, findet kein Vertrauen darin, kommt darin nicht zur Ruhe und ist nicht darauf ausgerichtet. Bei solch einem Mönch, ihr Mönche, ist nicht zu erwarten, dass er das Durchbrechen der Unwissenheit verwirklicht. Gleichwie, ihr Mönche, ein uralter Sumpf vorhanden wäre; ein Mann würde dessen Zuflüsse verschließen und dessen Abflüsse öffnen, und der Himmelsgott würde keine ordentlichen Regengüsse herabsenden. Dann, ihr Mönche, wäre bei jenem Sumpf ein Durchbruch des Dammes nicht zu erwarten. Ebenso verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Befreiung des Geistes erlangt hat. Er richtet sein Augenmerk auf das Durchbrechen der Unwissenheit. Während er das Durchbrechen der Unwissenheit bedenkt, dringt sein Geist nicht in das Durchbrechen der Unwissenheit ein, findet kein Vertrauen darin, kommt darin nicht zur Ruhe und ist nicht darauf ausgerichtet. Bei solch einem Mönch, ihr Mönche, ist nicht zu erwarten, dass er das Durchbrechen der Unwissenheit verwirklicht.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොති. තස්ස අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොතො අවිජ්ජාප්පභෙදෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති අධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අවිජ්ජාප්පභෙදො පාටිකඞ්ඛො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, ජම්බාලී අනෙකවස්සගණිකා. තස්සා පුරිසො යානි චෙව ආයමුඛානි තානි විවරෙය්‍ය, යානි ච අපායමුඛානි තානි පිදහෙය්‍ය, දෙවො ච සම්මා ධාරං අනුප්පවෙච්ඡෙය්‍ය. එවඤ්හි තස්සා, භික්ඛවෙ, ජම්බාලියා ආළිප්පභෙදො පාටිකඞ්ඛො. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අඤ්ඤතරං [Pg.486] සන්තං චෙතොවිමුත්තිං උපසම්පජ්ජ විහරති. සො අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොති. තස්ස අවිජ්ජාප්පභෙදං මනසි කරොතො අවිජ්ජාප්පභෙදෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති අධිමුච්චති. තස්ස ඛො එවං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අවිජ්ජාප්පභෙදො පාටිකඞ්ඛො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. අට්ඨමං.

„Hier nun, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Herzensbefreiung erlangt hat. Er richtet seine Aufmerksamkeit auf das Durchbrechen der Unwissenheit. Während er seine Aufmerksamkeit auf das Durchbrechen der Unwissenheit richtet, strebt sein Geist dem Durchbrechen der Unwissenheit zu, findet darin Vertrauen, wird fest und entschlossen. Bei einem solchen Mönch, ihr Mönche, ist das Durchbrechen der Unwissenheit zu erwarten. Gleichwie, ihr Mönche, ein großer Wassergraben viele Jahre lang bestanden hat; wenn ein Mann dessen Zuflüsse öffnen und dessen Abflüsse schließen würde, und der Himmel ordentlich Regen herabsenden würde – so wäre bei diesem Wassergraben das Brechen des Damms zu erwarten. Ebenso, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er eine gewisse friedvolle Herzensbefreiung erlangt hat. Er richtet seine Aufmerksamkeit auf das Durchbrechen der Unwissenheit. Während er seine Aufmerksamkeit auf das Durchbrechen der Unwissenheit richtet, strebt sein Geist dem Durchbrechen der Unwissenheit zu, findet darin Vertrauen, wird fest und entschlossen. Bei einem solchen Mönch, ihr Mönche, ist das Durchbrechen der Unwissenheit zu erwarten. Dies, ihr Mönche, sind die vier Personen, die in der Welt existieren.“ Das achte Sutta.

9. නිබ්බානසුත්තං

9. Das Sutta über das Nibbāna

179. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙනායස්මා සාරිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතා සාරිපුත්තෙන සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච – ‘‘කො නු ඛො, ආවුසො සාරිපුත්ත, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා දිට්ඨෙව ධම්මෙ න පරිනිබ්බායන්තී’’ති?

179. Da nun begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der ehrwürdige Sāriputta war. Nachdem er dort angekommen war, tauschte er mit dem ehrwürdigen Sāriputta freundliche Worte aus. Nachdem er das freundliche und denkwürdige Gespräch beendet hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum ehrwürdigen Sāriputta: „Was ist wohl, Freund Sāriputta, der Grund, was ist die Ursache, weshalb hier manche Wesen in eben diesem Leben nicht vollkommen erlöschen?“

‘‘ඉධාවුසො ආනන්ද, සත්තා ඉමා හානභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං නප්පජානන්ති, ඉමා ඨිතිභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං නප්පජානන්ති, ඉමා විසෙසභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං නප්පජානන්ති, ඉමා නිබ්බෙධභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං නප්පජානන්ති. අයං ඛො, ආවුසො ආනන්ද, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා දිට්ඨෙව ධම්මෙ න පරිනිබ්බායන්තී’’ති.

„Hier, Freund Ānanda, verstehen die Wesen nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Verfall‘; sie verstehen nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Stillstand‘; sie verstehen nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Fortschritt‘; sie verstehen nicht der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Durchbruch‘. Dies ist, Freund Ānanda, der Grund, dies ist die Ursache, weshalb hier manche Wesen in eben diesem Leben nicht vollkommen erlöschen.“

‘‘කො පනාවුසො සාරිපුත්ත, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා දිට්ඨෙව ධම්මෙ පරිනිබ්බායන්තී’’ති? ‘‘ඉධාවුසො ආනන්ද, සත්තා ඉමා හානභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං පජානන්ති, ඉමා ඨිතිභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං පජානන්ති, ඉමා විසෙසභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං පජානන්ති, ඉමා නිබ්බෙධභාගියා සඤ්ඤාති යථාභූතං පජානන්ති. අයං ඛො, ආවුසො ආනන්ද, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චෙ සත්තා දිට්ඨෙව ධම්මෙ පරිනිබ්බායන්තී’’ති. නවමං.

„Was aber, Freund Sāriputta, ist der Grund, was ist die Ursache, weshalb hier manche Wesen in eben diesem Leben vollkommen erlöschen?“ — „Hier, Freund Ānanda, verstehen die Wesen der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Verfall‘; sie verstehen der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Stillstand‘; sie verstehen der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Fortschritt‘; sie verstehen der Wirklichkeit entsprechend: ‚Diese Wahrnehmungen führen zum Durchbruch‘. Dies ist, Freund Ānanda, der Grund, dies ist die Ursache, weshalb hier manche Wesen in eben diesem Leben vollkommen erlöschen.“ Das neunte Sutta.

10. මහාපදෙසසුත්තං

10. Das Sutta über die großen Lehrkriterien

180. එකං සමයං භගවා භොගනගරෙ විහරති ආනන්දචෙතියෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ [Pg.487] භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච – ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, මහාපදෙසෙ දෙසෙස්සාමි, තං සුණාථ, සාධුකං මනසි කරොථ; භාසිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

180. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Bhoganagara beim Ānanda-Schrein. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ — „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach folgendes: „Vier große Lehrkriterien, ihr Mönche, werde ich lehren; hört zu und merkt es euch gut; ich werde sprechen.“ — „So sei es, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach:

‘‘කතමෙ, භික්ඛවෙ, චත්තාරො මහාපදෙසා? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘සම්මුඛා මෙතං, ආවුසො, භගවතො සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි න චෙව සුත්තෙ ඔතරන්ති න විනයෙ සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං න චෙව තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; ඉමස්ස ච භික්ඛුනො දුග්ගහිත’න්ති. ඉති හෙතං, භික්ඛවෙ, ඡඩ්ඩෙය්‍යාථ.

„Welches, ihr Mönche, sind die vier großen Lehrkriterien? Hier, ihr Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Von Angesicht zu Angesicht mit dem Erhabenen, Freunde, habe ich dies gehört, von Angesicht zu Angesicht empfangen: Dies ist die Lehre, dies ist die Disziplin, dies ist die Unterweisung des Meisters.‘ Die Rede jenes Mönchs, ihr Mönche, sollte weder beifällig aufgenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie gutzuheißen und ohne sie zurückzuweisen, sind jene Wörter und Sätze genau zu erfassen und im Sutta abzugleichen sowie im Vinaya zu prüfen. Wenn sie beim Abgleich im Sutta und bei der Prüfung im Vinaya weder im Sutta übereinstimmen noch im Vinaya zu finden sind, dann ist hierbei der Schluss zu ziehen: ‚Wahrlich, dies ist nicht das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, vollkommen Erwachten; es ist von diesem Mönch falsch aufgefasst worden.‘ So solltet ihr dies, ihr Mönche, verwerfen.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘සම්මුඛා මෙතං, ආවුසො, භගවතො සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි සුත්තෙ චෙව ඔතරන්ති විනයෙ ච සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; ඉමස්ස ච භික්ඛුනො සුග්ගහිත’න්ති. ඉදං, භික්ඛවෙ, පඨමං මහාපදෙසං ධාරෙය්‍යාථ.

„Hier nun, ihr Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Von Angesicht zu Angesicht mit dem Erhabenen, Freunde, habe ich dies gehört, von Angesicht zu Angesicht empfangen: Dies ist die Lehre, dies ist die Disziplin, dies ist die Unterweisung des Meisters.‘ Die Rede jenes Mönchs, ihr Mönche, sollte weder beifällig aufgenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie gutzuheißen und ohne sie zurückzuweisen, sind jene Wörter und Sätze genau zu erfassen und im Sutta abzugleichen sowie im Vinaya zu prüfen. Wenn sie beim Abgleich im Sutta und bei der Prüfung im Vinaya sowohl im Sutta übereinstimmen als auch im Vinaya zu finden sind, dann ist hierbei der Schluss zu ziehen: ‚Wahrlich, dies ist das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, vollkommen Erwachten; es ist von diesem Mönch richtig aufgefasst worden.‘ Dies, ihr Mönche, solltet ihr als das erste große Lehrkriterium behalten.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අසුකස්මිං නාම ආවාසෙ සඞ්ඝො විහරති සථෙරො සපාමොක්ඛො. තස්ස මෙ සඞ්ඝස්ස සම්මුඛා සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා [Pg.488] අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි න චෙව සුත්තෙ ඔතරන්ති න විනයෙ සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං න චෙව තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; තස්ස ච සඞ්ඝස්ස දුග්ගහිත’න්ති. ඉති හෙතං, භික්ඛවෙ, ඡඩ්ඩෙය්‍යාථ.

Hier jedoch, Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: 'In jenem Kloster lebt eine Gemeinschaft (Sangha) mit Ältesten und Anführern. Von jener Gemeinschaft habe ich es persönlich gehört, persönlich empfangen: Dies ist die Lehre (Dhamma), dies ist die Disziplin (Vinaya), dies ist die Unterweisung des Meisters.' Mönche, die Rede jenes Mönchs sollte weder freudig angenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie freudig anzunehmen oder abzulehnen, sollten jene Worte und Formulierungen gründlich gelernt, in die Lehrreden (Sutta) eingeordnet und mit der Disziplin (Vinaya) verglichen werden. Wenn sie, während sie in die Lehrreden eingeordnet und mit der Disziplin verglichen werden, weder in den Lehrreden ihren Platz finden noch mit der Disziplin übereinstimmen, dann ist hierüber die Entscheidung zu treffen: 'Gewiss, dies ist nicht das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, des vollkommen Erwachten; es wurde von jener Gemeinschaft falsch aufgefasst.' So solltet ihr dies, Mönche, verwerfen.

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අසුකස්මිං නාම ආවාසෙ සඞ්ඝො විහරති සථෙරො සපාමොක්ඛො. තස්ස මෙ සඞ්ඝස්ස සම්මුඛා සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි, විනයෙ සන්දස්සියමානානි සුත්තෙ චෙව ඔතරන්ති විනයෙ ච සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; තස්ස ච සඞ්ඝස්ස සුග්ගහිත’න්ති. ඉදං, භික්ඛවෙ, දුතියං මහාපදෙසං ධාරෙය්‍යාථ.

Hier jedoch, Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: 'In jenem Kloster lebt eine Gemeinschaft (Sangha) mit Ältesten und Anführern. Von jener Gemeinschaft habe ich es persönlich gehört, persönlich empfangen: Dies ist die Lehre (Dhamma), dies ist die Disziplin (Vinaya), dies ist die Unterweisung des Meisters.' Mönche, die Rede jenes Mönchs sollte weder freudig angenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie freudig anzunehmen oder abzulehnen, sollten jene Worte und Formulierungen gründlich gelernt, in die Lehrreden (Sutta) eingeordnet und mit der Disziplin (Vinaya) verglichen werden. Wenn sie, während sie in die Lehrreden eingeordnet und mit der Disziplin verglichen werden, sowohl in den Lehrreden ihren Platz finden als auch mit der Disziplin übereinstimmen, dann ist hierüber die Entscheidung zu treffen: 'Gewiss, dies ist das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, des vollkommen Erwachten; es wurde von jener Gemeinschaft richtig aufgefasst.' Dies, Mönche, solltet ihr als die zweite große Autorität behalten.

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අසුකස්මිං නාම ආවාසෙ සම්බහුලා ථෙරා භික්ඛූ විහරන්ති බහුස්සුතා ආගතාගමා ධම්මධරා විනයධරා මාතිකාධරා. තෙසං මෙ ථෙරානං සම්මුඛා සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි න චෙව සුත්තෙ ඔතරන්ති න විනයෙ සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං න චෙව තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; තෙසඤ්ච ථෙරානං දුග්ගහිත’න්ති. ඉති හෙතං, භික්ඛවෙ, ඡඩ්ඩෙය්‍යාථ.

Hier jedoch, Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: 'In jenem Kloster leben zahlreiche ältere Mönche, die sehr gelehrt sind, die die Überlieferung kennen, Bewahrer der Lehre (Dhammadhara), Bewahrer der Disziplin (Vinayadhara) und Bewahrer der Leitfäden (Matikadhara) sind. Von jenen Ältesten habe ich es persönlich gehört, persönlich empfangen: Dies ist die Lehre, dies ist die Disziplin, dies ist die Unterweisung des Meisters.' Mönche, die Rede jenes Mönchs sollte weder freudig angenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie freudig anzunehmen oder abzulehnen, sollten jene Worte und Formulierungen gründlich gelernt, in die Lehrreden (Sutta) eingeordnet und mit der Disziplin (Vinaya) verglichen werden. Wenn sie, während sie in die Lehrreden eingeordnet und mit der Disziplin verglichen werden, weder in den Lehrreden ihren Platz finden noch mit der Disziplin übereinstimmen, dann ist hierüber die Entscheidung zu treffen: 'Gewiss, dies ist nicht das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, des vollkommen Erwachten; es wurde von jenen Ältesten falsch aufgefasst.' So solltet ihr dies, Mönche, verwerfen.

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අසුකස්මිං නාම ආවාසෙ සම්බහුලා ථෙරා භික්ඛූ විහරන්ති බහුස්සුතා ආගතාගමා ධම්මධරා විනයධරා මාතිකාධරා. තෙසං මෙ ථෙරානං සම්මුඛා සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ[Pg.489], භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි සුත්තෙ චෙව ඔතරන්ති විනයෙ ච සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; තෙසඤ්ච ථෙරානං සුග්ගහිත’න්ති. ඉදං, භික්ඛවෙ, තතියං මහාපදෙසං ධාරෙය්‍යාථ.

Hier jedoch, Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: 'In jenem Kloster leben zahlreiche ältere Mönche, die sehr gelehrt sind, die die Überlieferung kennen, Bewahrer der Lehre (Dhammadhara), Bewahrer der Disziplin (Vinayadhara) und Bewahrer der Leitfäden (Matikadhara) sind. Von jenen Ältesten habe ich es persönlich gehört, persönlich empfangen: Dies ist die Lehre, dies ist die Disziplin, dies ist die Unterweisung des Meisters.' Mönche, die Rede jenes Mönchs sollte weder freudig angenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie freudig anzunehmen oder abzulehnen, sollten jene Worte und Formulierungen gründlich gelernt, in die Lehrreden (Sutta) eingeordnet und mit der Disziplin (Vinaya) verglichen werden. Wenn sie, während sie in die Lehrreden eingeordnet und mit der Disziplin verglichen werden, sowohl in den Lehrreden ihren Platz finden als auch mit der Disziplin übereinstimmen, dann ist hierüber die Entscheidung zu treffen: 'Gewiss, dies ist das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, des vollkommen Erwachten; es wurde von jenen Ältesten richtig aufgefasst.' Dies, Mönche, solltet ihr als die dritte große Autorität behalten.

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අසුකස්මිං නාම ආවාසෙ එකො ථෙරො භික්ඛු විහරති බහුස්සුතො ආගතාගමො ධම්මධරො විනයධරො මාතිකාධරො. තස්ස මෙ ථෙරස්ස සම්මුඛා සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි න චෙව සුත්තෙ ඔතරන්ති න විනයෙ සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං න චෙව තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; තස්ස ච ථෙරස්ස දුග්ගහිත’න්ති. ඉති හෙතං, භික්ඛවෙ, ඡඩ්ඩෙය්‍යාථ.

Hier jedoch, Mönche, könnte ein Mönch so sprechen: 'In jenem Kloster lebt ein einzelner älterer Mönch, der sehr gelehrt ist, der die Überlieferung kennt, Bewahrer der Lehre (Dhammadhara), Bewahrer der Disziplin (Vinayadhara) und Bewahrer der Leitfäden (Matikadhara) ist. Von jenem Ältesten habe ich es persönlich gehört, persönlich empfangen: Dies ist die Lehre, dies ist die Disziplin, dies ist die Unterweisung des Meisters.' Mönche, die Rede jenes Mönchs sollte weder freudig angenommen noch abgelehnt werden. Ohne sie freudig anzunehmen oder abzulehnen, sollten jene Worte und Formulierungen gründlich gelernt, in die Lehrreden (Sutta) eingeordnet und mit der Disziplin (Vinaya) verglichen werden. Wenn sie, während sie in die Lehrreden eingeordnet und mit der Disziplin verglichen werden, weder in den Lehrreden ihren Platz finden noch mit der Disziplin übereinstimmen, dann ist hierüber die Entscheidung zu treffen: 'Gewiss, dies ist nicht das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, des vollkommen Erwachten; es wurde von jenem Ältesten falsch aufgefasst.' So solltet ihr dies, Mönche, verwerfen.

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අසුකස්මිං නාම ආවාසෙ එකො ථෙරො භික්ඛු විහරති බහුස්සුතො ආගතාගමො ධම්මධරො විනයධරො මාතිකාධරො. තස්ස මෙ ථෙරස්ස සම්මුඛා සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – අයං ධම්මො, අයං විනයො, ඉදං සත්ථුසාසන’න්ති. තස්ස, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භාසිතං නෙව අභිනන්දිතබ්බං නප්පටික්කොසිතබ්බං. අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා තානි පදබ්‍යඤ්ජනානි සාධුකං උග්ගහෙත්වා සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි, විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි. තානි චෙ සුත්තෙ ඔතාරියමානානි විනයෙ සන්දස්සියමානානි සුත්තෙ චෙව ඔතරන්ති විනයෙ ච සන්දිස්සන්ති, නිට්ඨමෙත්ථ ගන්තබ්බං – ‘අද්ධා, ඉදං තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස; තස්ස ච ථෙරස්ස සුග්ගහිත’න්ති. ඉදං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථං මහාපදෙසං ධාරෙය්‍යාථ. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො මහාපදෙසා’’ති. දසමං.

„Wenn nun, ihr Mönche, ein Mönch so sprechen würde: ‚In jener Residenz lebt ein namentlich bekannter älterer Mönch, der vielgelernt ist, die Überlieferung bewahrt, den Dhamma kennt, den Vinaya kennt und die Matikas (Leitfäden) kennt. Von diesem älteren Mönch habe ich persönlich gehört, persönlich empfangen: Dies ist der Dhamma, dies ist der Vinaya, dies ist die Unterweisung des Meisters.‘ Dann, ihr Mönche, sollte die Aussage dieses Mönchs weder freudig begrüßt noch zurückgewiesen werden. Ohne sie freudig zu begrüßen oder zurückzuweisen, sollten jene Worte und Formulierungen genau gelernt und im Sutta überprüft sowie im Vinaya verglichen werden. Wenn sie, während sie im Sutta überprüft und im Vinaya verglichen werden, tatsächlich im Sutta enthalten sind und im Vinaya übereinstimmen, dann ist zu dem Schluss zu kommen: ‚Gewiss, dies ist das Wort jenes Erhabenen, des Heiligen, des vollkommen Erwachten; und von jenem älteren Mönch wurde es richtig erfasst.‘ Diesen vierten großen Hinweis, ihr Mönche, solltet ihr euch merken. Dies, ihr Mönche, sind die vier großen Hinweise.“ Das Zehnte.

සඤ්චෙතනියවග්ගො තතියො.

Das dritte Kapitel über die Absicht (Sañcetaniyavaggo).

තස්සුද්දානං –

Dessen Zusammenfassung (Udāna) ist:

චෙතනා [Pg.490] විභත්ති කොට්ඨිකො, ආනන්දො උපවාණපඤ්චමං;

ආයාචන-රාහුල-ජම්බාලී, නිබ්බානං මහාපදෙසෙනාති.

Absicht, Einteilung, Koṭṭhika, Ānanda, Upavāṇa als fünftes; Bitte, Rāhula, Jambālī, Nibbāna und die großen Hinweise.

(19) 4. බ්‍රාහ්මණවග්ගො

(19) 4. Das Kapitel der Brahmanen (Brāhmaṇavaggo)

1. යොධාජීවසුත්තං

1. Yodhājīvasutta (Die Rede vom Krieger)

181. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො යොධාජීවො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, යොධාජීවො ඨානකුසලො ච හොති, දූරෙපාතී ච, අක්ඛණවෙධී ච, මහතො ච කායස්ස පදාලෙතා. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො යොධාජීවො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති පාහුනෙය්‍යො දක්ඛිණෙය්‍යො අඤ්ජලිකරණීයො අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඨානකුසලො ච හොති, දූරෙපාතී ච, අක්ඛණවෙධී ච, මහතො ච කායස්ස පදාලෙතා.

181. „In vierfacher Hinsicht, ihr Mönche, ist ein Krieger eines Königs würdig, ein Besitz des Königs und wird als Teil des Heeres des Königs gezählt. In welchen vier? Hier, ihr Mönche, ist ein Krieger geschickt im Einnehmen der Stellung, ein Weitschütze, ein Scharfschütze und ein Zerstörer großer Massen. Mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Krieger eines Königs würdig, ein Besitz des Königs und wird als Teil des Heeres des Königs gezählt. Ebenso, ihr Mönche, ist ein Mönch, der mit vier Eigenschaften ausgestattet ist, würdig der Gaben, würdig der Gastfreundschaft, würdig der Opfergaben, würdig des ehrfurchtsvollen Grußes und ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. In welchen vier? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch geschickt im Einnehmen der Stellung, ein Weitschütze, ein Scharfschütze und ein Zerstörer großer Massen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඨානකුසලො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති…පෙ… සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඨානකුසලො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch geschickt im Einnehmen der Stellung? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch tugendhaft … er übernimmt die Übungsregeln und schult sich darin. So, ihr Mönche, ist ein Mönch geschickt im Einnehmen der Stellung.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු දූරෙපාතී හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු යං කිඤ්චි රූපං අතීතානාගතපච්චුප්පන්නං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා ඔළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරෙ සන්තිකෙ වා, සබ්බං රූපං ‘නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය පස්සති. යා කාචි වෙදනා…පෙ… යා කාචි සඤ්ඤා… යෙ කෙචි සඞ්ඛාරා… යං කිඤ්චි විඤ්ඤාණං අතීතානාගතපච්චුප්පන්නං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා ඔළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරෙ සන්තිකෙ වා, සබ්බං විඤ්ඤාණං ‘නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය පස්සති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු දූරෙපාතී හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Weitschütze? Hier, ihr Mönche, sieht ein Mönch jegliche Form – ob vergangen, zukünftig oder gegenwärtig, innerlich oder äußerlich, grob oder fein, niedrig oder edel, fern oder nah – alle Form mit rechter Weisheit so, wie sie wirklich ist: ‚Das ist nicht mein, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst.‘ Jegliche Empfindung … jegliche Wahrnehmung … jegliche Gestaltungen … jegliches Bewusstsein – ob vergangen, zukünftig oder gegenwärtig, innerlich oder äußerlich, grob oder fein, niedrig oder edel, fern oder nah – alles Bewusstsein sieht er mit rechter Weisheit so, wie es wirklich ist: ‚Das ist nicht mein, das bin ich nicht, das ist nicht mein Selbst.‘ So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Weitschütze.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.491], භික්ඛවෙ, භික්ඛු අක්ඛණවෙධී හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අක්ඛණවෙධී හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Scharfschütze? Hier, ihr Mönche, versteht ein Mönch der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ … ‚Dies ist der Pfad, der zum Aufhören des Leidens führt‘. So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Scharfschütze.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු මහතො කායස්ස පදාලෙතා හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු මහන්තං අවිජ්ජාක්ඛන්ධං පදාලෙතා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු මහතො කායස්ස පදාලෙතා හොති. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’’ති. පඨමං.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Zerstörer großer Massen? Hier, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Zerstörer des großen Haufens der Unwissenheit. So, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Zerstörer großer Massen. Mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, ist ein Mönch würdig der Gaben … ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ Das Erste.

2. පාටිභොගසුත්තං

2. Pāṭibhogasutta (Die Rede von der Bürgschaft)

182. ‘‘චතුන්නං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං නත්ථි කොචි පාටිභොගො – සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං.

182. „Für vier Dinge, ihr Mönche, gibt es keinen Bürgen – weder einen Asketen noch einen Brahmanen, weder einen Gott noch einen Māra noch einen Brahmā noch irgendjemanden sonst in der Welt.“

‘‘කතමෙසං චතුන්නං? ‘ජරාධම්මං මා ජීරී’ති නත්ථි කොචි පාටිභොගො – සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං; ‘බ්‍යාධිධම්මං මා බ්‍යාධියී’ති නත්ථි කොචි පාටිභොගො – සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං; ‘මරණධම්මං මා මීයී’ති නත්ථි කොචි පාටිභොගො – සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං; ‘යානි ඛො පන තානි පුබ්බෙ අත්තනා කතානි පාපකානි කම්මානි සංකිලෙසිකානි පොනොභවිකානි සදරානි දුක්ඛවිපාකානි ආයතිං ජාතිජරාමරණිකානි, තෙසං විපාකො මා නිබ්බත්තී’ති නත්ථි කොචි පාටිභොගො – සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මිං.

„Für welche vier? Dass das, was dem Altern unterworfen ist, nicht altern möge – dafür gibt es keinen Bürgen in der Welt, weder einen Asketen noch einen Brahmanen noch einen Gott noch einen Māra noch einen Brahmā. Dass das, was der Krankheit unterworfen ist, nicht erkranken möge – dafür gibt es keinen Bürgen … Dass das, was dem Tod unterworfen ist, nicht sterben möge – dafür gibt es keinen Bürgen … Dass für jene unheilsamen Taten, die man zuvor selbst begangen hat – die befleckend sind, zur Wiedergeburt führend, mit Qual verbunden, leidbringend in ihrer Reifung und künftig Geburt, Altern und Tod bewirken – deren Frucht nicht eintreten möge, dafür gibt es keinen Bürgen in der Welt, weder einen Asketen noch einen Brahmanen noch einen Gott noch einen Māra noch einen Brahmā.“

‘‘ඉමෙසං ඛො, භික්ඛවෙ, චතුන්නං ධම්මානං නත්ථි කොචි පාටිභොගො – සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා දෙවො වා මාරො වා බ්‍රහ්මා වා කොචි වා ලොකස්මි’’න්ති. දුතියං.

„Für diese vier Dinge, ihr Mönche, gibt es keinen Bürgen – weder einen Asketen noch einen Brahmanen, weder einen Gott noch einen Māra noch einen Brahmā noch irgendjemanden sonst in der Welt.“ Das Zweite.

3. සුතසුත්තං

3. Sutasutta (Die Rede vom Gehörten)

183. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො යෙන භගවා [Pg.492] තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවන්තං එතදවොච –

183. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Bambushain, dem Fütterungsort der Eichhörnchen. Da begab sich der Brahmane Vassakāra, der Hauptminister von Magadha, dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er dorthin gegangen war, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nachdem er diese höflichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, setzte er sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Vassakāra, der Hauptminister von Magadha, zum Erhabenen wie folgt:

‘‘අහඤ්හි, භො ගොතම, එවංවාදී එවංදිට්ඨි – ‘යො කොචි දිට්ඨං භාසති – එවං මෙ දිට්ඨන්ති, නත්ථි තතො දොසො; යො කොචි සුතං භාසති – එවං මෙ සුතන්ති, නත්ථි තතො දොසො; යො කොචි මුතං භාසති – එවං මෙ මුතන්ති, නත්ථි තතො දොසො; යො කොචි විඤ්ඤාතං භාසති – එවං මෙ විඤ්ඤාතන්ති, නත්ථි තතො දොසො’’’ති.

„Ich, Herr Gotama, vertrete diese Lehre und Ansicht: ‚Wenn irgendjemand über etwas Gesehenes berichtet: „So habe ich es gesehen“, dann liegt darin keine Schuld; wenn irgendjemand über etwas Gehörtes berichtet: „So habe ich es gehört“, dann liegt darin keine Schuld; wenn irgendjemand über etwas Empfundenes berichtet: „So habe ich es empfunden“, dann liegt darin keine Schuld; wenn irgendjemand über etwas Erkanntes berichtet: „So habe ich es erkannt“, dann liegt darin keine Schuld.‘“

‘‘නාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං දිට්ඨං භාසිතබ්බන්ති වදාමි; න පනාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං දිට්ඨං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි; නාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං සුතං භාසිතබ්බන්ති වදාමි; න පනාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං සුතං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි; නාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං මුතං භාසිතබ්බන්ති වදාමි; න පනාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං මුතං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි; නාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං විඤ්ඤාතං භාසිතබ්බන්ති වදාමි; න පනාහං, බ්‍රාහ්මණ, සබ්බං විඤ්ඤාතං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි.

„Brahmane, ich sage nicht, dass alles Gesehene berichtet werden müsse; noch sage ich, Brahmane, dass alles Gesehene nicht berichtet werden dürfe. Ich sage nicht, Brahmane, dass alles Gehörte berichtet werden müsse; noch sage ich, dass alles Gehörte nicht berichtet werden dürfe. Ich sage nicht, Brahmane, dass alles Empfundene berichtet werden müsse; noch sage ich, dass alles Empfundene nicht berichtet werden dürfe. Ich sage nicht, Brahmane, dass alles Erkannte berichtet werden müsse; noch sage ich, dass alles Erkannte nicht berichtet werden dürfe.

‘‘යඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, දිට්ඨං භාසතො අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, එවරූපං දිට්ඨං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි. යඤ්ච ඛ්වස්ස, බ්‍රාහ්මණ, දිට්ඨං අභාසතො කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, එවරූපං දිට්ඨං භාසිතබ්බන්ති වදාමි.

Denn, Brahmane, wenn bei jemandem, der berichtet, was er gesehen hat, unheilsame Zustände zunehmen und heilsame Zustände abnehmen, so sage ich, dass man ein solches Gesehenes nicht berichten sollte. Wenn jedoch bei jemandem, Brahmane, durch das Nicht-Berichten von Gesehenem heilsame Zustände abnehmen und unheilsame Zustände zunehmen, so sage ich, dass man ein solches Gesehenes berichten sollte.

‘‘යඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, සුතං භාසතො අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, එවරූපං සුතං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි. යඤ්ච ඛ්වස්ස, බ්‍රාහ්මණ, සුතං අභාසතො කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, එවරූපං සුතං භාසිතබ්බන්ති වදාමි.

Denn, Brahmane, wenn bei jemandem, der berichtet, was er gehört hat, unheilsame Zustände zunehmen und heilsame Zustände abnehmen, so sage ich, dass man ein solches Gehörtes nicht berichten sollte. Wenn jedoch bei jemandem, Brahmane, durch das Nicht-Berichten von Gehörtem heilsame Zustände abnehmen und unheilsame Zustände zunehmen, so sage ich, dass man ein solches Gehörtes berichten sollte.

‘‘යඤ්හි, බ්‍රාහ්මණ, මුතං භාසතො අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, එවරූපං මුතං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි. යඤ්ච ඛ්වස්ස, බ්‍රාහ්මණ, මුතං අභාසතො කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, එවරූපං මුතං භාසිතබ්බන්ති වදාමි.

Denn, Brahmane, wenn bei jemandem, der berichtet, was er empfunden hat, unheilsame Zustände zunehmen und heilsame Zustände abnehmen, so sage ich, dass man ein solches Empfundenes nicht berichten sollte. Wenn jedoch bei jemandem, Brahmane, durch das Nicht-Berichten von Empfundenem heilsame Zustände abnehmen und unheilsame Zustände zunehmen, so sage ich, dass man ein solches Empfundenes berichten sollte.

‘‘යඤ්හි[Pg.493], බ්‍රාහ්මණ, විඤ්ඤාතං භාසතො අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, එවරූපං විඤ්ඤාතං න භාසිතබ්බන්ති වදාමි. යඤ්ච ඛ්වස්ස, බ්‍රාහ්මණ, විඤ්ඤාතං අභාසතො කුසලා ධම්මා පරිහායන්ති, අකුසලා ධම්මා අභිවඩ්ඪන්ති, එවරූපං විඤ්ඤාතං භාසිතබ්බන්ති වදාමී’’ති.

Denn, Brahmane, wenn bei jemandem, der berichtet, was er erkannt hat, unheilsame Zustände zunehmen und heilsame Zustände abnehmen, so sage ich, dass man ein solches Erkanntes nicht berichten sollte. Wenn jedoch bei jemandem, Brahmane, durch das Nicht-Berichten von Erkanntem heilsame Zustände abnehmen und unheilsame Zustände zunehmen, so sage ich, dass man ein solches Erkanntes berichten sollte.“ So sprach der Erhabene.

අථ ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමීති. තතියං.

Da freute sich der Brahmane Vassakāra, der Hauptminister von Magadha, über die Worte des Erhabenen, stimmte ihnen zu, erhob sich von seinem Platz und ging fort. (Ende der dritten Lehrrede).

4. අභයසුත්තං

4. Abhaya-Sutta (Die Lehrrede über die Furchtlosigkeit)

184. අථ ඛො ජාණුස්සොණි බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ජාණුස්සොණි බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච –

184. Da begab sich der Brahmane Jāṇussoṇi dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er dorthin gegangen war, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nachdem er diese höflichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, setzte er sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Jāṇussoṇi zum Erhabenen wie folgt:

‘‘අහඤ්හි, භො ගොතම, එවංවාදී එවංදිට්ඨි – ‘නත්ථි යො මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්සා’’’ති. ‘‘අත්ථි, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස; අත්ථි පන, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Ich, Herr Gotama, vertrete diese Lehre und Ansicht: ‚Es gibt niemanden, der, dem Tod unterworfen, keine Angst vor dem Tod hat und nicht in Schrecken vor dem Tod gerät.‘“ — „Es gibt jemanden, Brahmane, der, dem Tod unterworfen, Angst vor dem Tod hat und in Schrecken vor dem Tod gerät; es gibt aber auch jemanden, Brahmane, der, dem Tod unterworfen, keine Angst vor dem Tod hat und nicht in Schrecken vor dem Tod gerät.“

‘‘කතමො ච, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස? ඉධ, බ්‍රාහ්මණ, එකච්චො කාමෙසු අවීතරාගො හොති අවිගතච්ඡන්දො අවිගතපෙමො අවිගතපිපාසො අවිගතපරිළාහො අවිගතතණ්හො. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස එවං හොති – ‘පියා වත මං කාමා ජහිස්සන්ති, පියෙ චාහං කාමෙ ජහිස්සාමී’ති. සො සොචති කිලමති පරිදෙවති, උරත්තාළිං කන්දති, සම්මොහං ආපජ්ජති. අයං ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Und wer, Brahmane, ist jemand, der, dem Tod unterworfen, Angst vor dem Tod hat und in Schrecken vor dem Tod gerät? Da ist, Brahmane, jemand nicht frei von Leidenschaft für die Sinnenfreuden, nicht frei von Verlangen, nicht frei von Zuneigung, nicht frei von Durst, nicht frei von Fieber, nicht frei von Begehren. Dann befällt ihn eine schwere, quälende Krankheit. Wenn er von dieser schweren, quälenden Krankheit befallen ist, denkt er: ‚Wahrlich, die geliebten Sinnenfreuden werden mich verlassen, und ich werde die geliebten Sinnenfreuden verlassen müssen.‘ Er sorgt sich, ist erschöpft, klagt, schlägt sich an die Brust, jammert und gerät in tiefe Verwirrung. Dies, Brahmane, ist einer, der, dem Tod unterworfen, Angst vor dem Tod hat und in Schrecken vor dem Tod gerät.“

‘‘පුන චපරං, බ්‍රාහ්මණ, ඉධෙකච්චො කායෙ අවීතරාගො හොති අවිගතච්ඡන්දො අවිගතපෙමො අවිගතපිපාසො අවිගතපරිළාහො අවිගතතණ්හො. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස එවං හොති – ‘පියො වත [Pg.494] මං කායො ජහිස්සති, පියඤ්චාහං කායං ජහිස්සාමී’ති. සො සොචති කිලමති පරිදෙවති, උරත්තාළිං කන්දති, සම්මොහං ආපජ්ජති. අයම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Ferner noch, Brahmane, ist da jemand nicht frei von Leidenschaft für den Körper, nicht frei von Verlangen, nicht frei von Zuneigung, nicht frei von Durst, nicht frei von Fieber, nicht frei von Begehren. Dann befällt ihn eine schwere, quälende Krankheit. Wenn er von dieser schweren, quälenden Krankheit befallen ist, denkt er: ‚Wahrlich, der geliebte Körper wird mich verlassen, und ich werde den geliebten Körper verlassen müssen.‘ Er sorgt sich, ist erschöpft, klagt, schlägt sich an die Brust, jammert und gerät in tiefe Verwirrung. Auch dies, Brahmane, ist einer, der, dem Tod unterworfen, Angst vor dem Tod hat und in Schrecken vor dem Tod gerät.“

‘‘පුන චපරං, බ්‍රාහ්මණ, ඉධෙකච්චො අකතකල්‍යාණො හොති අකතකුසලො අකතභීරුත්තාණො කතපාපො කතලුද්දො කතකිබ්බිසො. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස එවං හොති – ‘අකතං වත මෙ කල්‍යාණං, අකතං කුසලං, අකතං භීරුත්තාණං; කතං පාපං, කතං ලුද්දං, කතං කිබ්බිසං. යාවතා, භො, අකතකල්‍යාණානං අකතකුසලානං අකතභීරුත්තාණානං කතපාපානං කතලුද්දානං කතකිබ්බිසානං ගති තං ගතිං පෙච්ච ගච්ඡාමී’ති. සො සොචති කිලමති පරිදෙවති, උරත්තාළිං කන්දති, සම්මොහං ආපජ්ජති. අයම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Wiederum, o Brahmane, gibt es hier einen Menschen, der nichts Gutes getan hat, der kein Verdienst erworben hat, der keinen Schutz vor der Furcht (vor dem Jenseits) geschaffen hat, sondern der Böses getan hat, der Grausames getan hat, der Unheilvolles getan hat. Ihn befällt eine schwere Krankheit und Pein. Während er von dieser schweren Krankheit und Pein befallen ist, denkt er: ‚Ich habe wahrlich nichts Gutes getan, kein Verdienst erworben, keinen Schutz vor der Furcht geschaffen; ich habe Böses getan, Grausames getan, Unheilvolles getan. Wohin auch immer jene gelangen, die nichts Gutes getan, kein Verdienst erworben und keinen Schutz vor der Furcht geschaffen haben, sondern die Böses getan, Grausames getan und Unheilvolles getan haben – zu jenem Bestimmungsort werde ich nach dem Tode gehen.‘ Er sorgt sich, ist erschöpft, klagt, schlägt sich an die Brust, weint und gerät in tiefe Verwirrung. Auch dieser Mensch, o Brahmane, obwohl er dem Tode unterworfen ist, fürchtet sich und gerät in Angst vor dem Sterben.“

‘‘පුන චපරං, බ්‍රාහ්මණ, ඉධෙකච්චො කඞ්ඛී හොති විචිකිච්ඡී අනිට්ඨඞ්ගතො සද්ධම්මෙ. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස එවං හොති – ‘කඞ්ඛී වතම්හි විචිකිච්ඡී අනිට්ඨඞ්ගතො සද්ධම්මෙ’ති. සො සොචති කිලමති පරිදෙවති, උරත්තාළිං කන්දති, සම්මොහං ආපජ්ජති. අයම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො භායති, සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස. ඉමෙ ඛො, බ්‍රාහ්මණ, චත්තාරො මරණධම්මා සමානා භායන්ති, සන්තාසං ආපජ්ජන්ති මරණස්ස.

„Wiederum, o Brahmane, gibt es hier einen Menschen, der voller Zweifel ist, der schwankt und keine Gewissheit in der wahren Lehre erlangt hat. Ihn befällt eine schwere Krankheit und Pein. Während er von dieser schweren Krankheit und Pein befallen ist, denkt er: ‚Wahrlich, ich bin voller Zweifel, ich schwanke und habe keine Gewissheit in der wahren Lehre erlangt.‘ Er sorgt sich, ist erschöpft, klagt, schlägt sich an die Brust, weint und gerät in tiefe Verwirrung. Auch dieser Mensch, o Brahmane, obwohl er dem Tode unterworfen ist, fürchtet sich und gerät in Angst vor dem Sterben. Dies sind, o Brahmane, die vier Arten von Menschen, die, obwohl sie dem Tode unterworfen sind, Furcht empfinden und in Angst vor dem Sterben geraten.“

‘‘කතමො ච, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස? ඉධ, බ්‍රාහ්මණ, එකච්චො කාමෙසු වීතරාගො හොති විගතච්ඡන්දො විගතපෙමො විගතපිපාසො විගතපරිළාහො විගතතණ්හො. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස න එවං හොති – ‘පියා වත මං කාමා ජහිස්සන්ති, පියෙ චාහං කාමෙ ජහිස්සාමී’ති. සො න සොචති න කිලමති න පරිදෙවති, න උරත්තාළිං කන්දති, න සම්මොහං ආපජ්ජති. අයං ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Wer aber, o Brahmane, ist derjenige, der, obwohl er dem Tode unterworfen ist, sich nicht fürchtet und nicht in Angst vor dem Sterben gerät? Da ist, o Brahmane, ein Mensch, der frei von Leidenschaft gegenüber den Sinnesfreuden ist, frei von Verlangen, frei von Zuneigung, frei von Durst, frei von Brennen, frei von Begehren. Ihn befällt eine schwere Krankheit und Pein. Während er von dieser schweren Krankheit und Pein befallen ist, denkt er nicht: ‚Wahrlich, die geliebten Sinnesfreuden werden mich verlassen, und ich werde die geliebten Sinnesfreuden verlassen.‘ Er sorgt sich nicht, ist nicht erschöpft, klagt nicht, schlägt sich nicht an die Brust, weint nicht und gerät nicht in Verwirrung. Dieser Mensch, o Brahmane, obwohl er dem Tode unterworfen ist, fürchtet sich nicht und gerät nicht in Angst vor dem Sterben.“

‘‘පුන [Pg.495] චපරං, බ්‍රාහ්මණ, ඉධෙකච්චො කායෙ වීතරාගො හොති විගතච්ඡන්දො විගතපෙමො විගතපිපාසො විගතපරිළාහො විගතතණ්හො. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස න එවං හොති – ‘පියො වත මං කායො ජහිස්සති, පියඤ්චාහං කායං ජහිස්සාමී’ති. සො න සොචති න කිලමති න පරිදෙවති, න උරත්තාළිං කන්දති, න සම්මොහං ආපජ්ජති. අයම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Wiederum, o Brahmane, gibt es hier einen Menschen, der frei von Leidenschaft gegenüber dem Körper ist, frei von Verlangen, frei von Zuneigung, frei von Durst, frei von Brennen, frei von Begehren. Ihn befällt eine schwere Krankheit und Pein. Während er von dieser schweren Krankheit und Pein befallen ist, denkt er nicht: ‚Wahrlich, der geliebte Körper wird mich verlassen, und ich werde den geliebten Körper verlassen.‘ Er sorgt sich nicht, ist nicht erschöpft, klagt nicht, schlägt sich nicht an die Brust, weint nicht und gerät nicht in Verwirrung. Auch dieser Mensch, o Brahmane, obwohl er dem Tode unterworfen ist, fürchtet sich nicht und gerät nicht in Angst vor dem Sterben.“

‘‘පුන චපරං, බ්‍රාහ්මණ, ඉධෙකච්චො අකතපාපො හොති අකතලුද්දො අකතකිබ්බිසො කතකල්‍යාණො කතකුසලො කතභීරුත්තාණො. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස එවං හොති – ‘අකතං වත මෙ පාපං, අකතං ලුද්දං, අකතං කිබ්බිසං; කතං කල්‍යාණං, කතං කුසලං, කතං භීරුත්තාණං. යාවතා, භො, අකතපාපානං අකතලුද්දානං අකතකිබ්බිසානං කතකල්‍යාණානං කතකුසලානං කතභීරුත්තාණානං ගති තං ගතිං පෙච්ච ගච්ඡාමී’ති. සො න සොචති න කිලමති න පරිදෙවති, න උරත්තාළිං කන්දති, න සම්මොහං ආපජ්ජති. අයම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස.

„Wiederum, o Brahmane, gibt es hier einen Menschen, der nichts Böses getan hat, der nichts Grausames getan hat, der nichts Unheilvolles getan hat, sondern der Gutes getan hat, der Verdienst erworben hat, der einen Schutz vor der Furcht geschaffen hat. Ihn befällt eine schwere Krankheit und Pein. Während er von dieser schweren Krankheit und Pein befallen ist, denkt er: ‚Ich habe wahrlich nichts Böses getan, nichts Grausames getan, nichts Unheilvolles getan; ich habe Gutes getan, Verdienst erworben, einen Schutz vor der Furcht geschaffen. Wohin auch immer jene gelangen, die nichts Böses getan, nichts Grausames getan und nichts Unheilvolles getan haben, sondern die Gutes getan, Verdienst erworben und einen Schutz vor der Furcht geschaffen haben – zu jenem Bestimmungsort werde ich nach dem Tode gehen.‘ Er sorgt sich nicht, ist nicht erschöpft, klagt nicht, schlägt sich nicht an die Brust, weint nicht und gerät nicht in Verwirrung. Auch dieser Mensch, o Brahmane, obwohl er dem Tode unterworfen ist, fürchtet sich nicht und gerät nicht in Angst vor dem Sterben.“

‘‘පුන චපරං, බ්‍රාහ්මණ, ඉධෙකච්චො අකඞ්ඛී හොති අවිචිකිච්ඡී නිට්ඨඞ්ගතො සද්ධම්මෙ. තමෙනං අඤ්ඤතරො ගාළ්හො රොගාතඞ්කො ඵුසති. තස්ස අඤ්ඤතරෙන ගාළ්හෙන රොගාතඞ්කෙන ඵුට්ඨස්ස එවං හොති – ‘අකඞ්ඛී වතම්හි අවිචිකිච්ඡී නිට්ඨඞ්ගතො සද්ධම්මෙ’ති. සො න සොචති න කිලමති න පරිදෙවති, න උරත්තාළිං කන්දති, න සම්මොහං ආපජ්ජති. අයම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, මරණධම්මො සමානො න භායති, න සන්තාසං ආපජ්ජති මරණස්ස. ඉමෙ ඛො, බ්‍රාහ්මණ, චත්තාරො මරණධම්මා සමානා න භායන්ති, න සන්තාසං ආපජ්ජන්ති මරණස්සා’’ති.

„Wiederum, o Brahmane, gibt es hier einen Menschen, der ohne Zweifel ist, der nicht schwankt und Gewissheit in der wahren Lehre erlangt hat. Ihn befällt eine schwere Krankheit und Pein. Während er von dieser schweren Krankheit und Pein befallen ist, denkt er: ‚Wahrlich, ich bin ohne Zweifel, ich schwanke nicht und habe Gewissheit in der wahren Lehre erlangt.‘ Er sorgt sich nicht, ist nicht erschöpft, klagt nicht, schlägt sich nicht an die Brust, weint nicht und gerät nicht in Verwirrung. Auch dieser Mensch, o Brahmane, obwohl er dem Tode unterworfen ist, fürchtet sich nicht und gerät nicht in Angst vor dem Sterben. Dies sind, o Brahmane, die vier Arten von Menschen, die, obwohl sie dem Tode unterworfen sind, sich nicht fürchten und nicht in Angst vor dem Sterben geraten.“

‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති. චතුත්ථං.

„Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“ Das Vierte (Sutta).

5. බ්‍රාහ්මණසච්චසුත්තං

5. Das Sutta über die Wahrheiten der Brahmanen

185. එකං [Pg.496] සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා පරිබ්බාජකා සිප්පිනිකාතීරෙ පරිබ්බාජකාරාමෙ පටිවසන්ති, සෙය්‍යථිදං අන්නභාරො වරධරො සකුලුදායී ච පරිබ්බාජකො අඤ්ඤෙ ච අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා පරිබ්බාජකා. අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන සිප්පිනිකාතීරෙ පරිබ්බාජකාරාමො තෙනුපසඞ්කමි.

185. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit hielten sich viele weithin bekannte Wanderer am Ufer des Flusses Sippinikā im Park der Wanderer auf, nämlich: der Wanderer Annabhāra, der Wanderer Varadhara, der Wanderer Sakuludāyī und andere weithin bekannte Wanderer. Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich dorthin, wo sich der Park der Wanderer am Ufer des Flusses Sippinikā befand.

තෙන ඛො පන සමයෙන තෙසං අඤ්ඤතිත්ථියානං පරිබ්බාජකානං සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරා කථා උදපාදි – ‘‘ඉතිපි බ්‍රාහ්මණසච්චානි, ඉතිපි බ්‍රාහ්මණසච්චානී’’ති. අථ ඛො භගවා යෙන තෙ පරිබ්බාජකා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා තෙ පරිබ්බාජකෙ එතදවොච –

Zu jener Zeit nun entstand unter jenen Wanderern anderer Lehren, die zusammengekommen und versammelt waren, dieses Gespräch: „In dieser Weise gibt es Brahmanen-Wahrheiten, in jener Weise gibt es Brahmanen-Wahrheiten.“ Da begab sich der Erhabene dorthin, wo jene Wanderer waren; dort angekommen, setzte er sich auf den vorbereiteten Platz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zu jenen Wanderern:

‘‘කාය නුත්ථ, පරිබ්බාජකා, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා, කා ච පන වො අන්තරාකථා විප්පකතා’’ති? ‘‘ඉධ, භො ගොතම, අම්හාකං සන්නිසින්නානං සන්නිපතිතානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘ඉතිපි බ්‍රාහ්මණසච්චානි, ඉතිපි බ්‍රාහ්මණසච්චානී’’’ති.

„Zu welchem Gespräch seid ihr jetzt hier versammelt, ihr Wanderer, und welches Gespräch wurde unterbrochen?“ – „Hier, Herr Gotama, entstand unter uns, die wir zusammengekommen und versammelt waren, dieses Gespräch: ‚In dieser Weise gibt es Brahmanen-Wahrheiten, in jener Weise gibt es Brahmanen-Wahrheiten.‘“

‘‘චත්තාරිමානි, පරිබ්බාජකා, බ්‍රාහ්මණසච්චානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? ඉධ, පරිබ්බාජකා, බ්‍රාහ්මණො එවමාහ – ‘සබ්බෙ පාණා අවජ්ඣා’ති. ඉති වදං බ්‍රාහ්මණො සච්චං ආහ, නො මුසා. සො තෙන න සමණොති මඤ්ඤති, න බ්‍රාහ්මණොති මඤ්ඤති, න සෙය්‍යොහමස්මීති මඤ්ඤති, න සදිසොහමස්මීති මඤ්ඤති, න හීනොහමස්මීති මඤ්ඤති. අපි ච යදෙව තත්ථ සච්චං තදභිඤ්ඤාය පාණානංයෙව අනුද්දයාය අනුකම්පාය පටිපන්නො හොති.

„Diese vier Brahmanen-Wahrheiten, ihr Wanderer, habe ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und dargelegt. Welche vier? Da, ihr Wanderer, sagt ein Brahmane so: ‚Alle Lebewesen sind nicht zu töten.‘ Indem der Brahmane dies sagt, spricht er die Wahrheit, nicht Unwahres. Er dünkt sich deshalb nicht aufgrund jener Wahrheit: ‚Ich bin ein Asket‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin ein Brahmane‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin besser‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin gleich‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin geringer‘. Vielmehr erkennt er das, was darin wahr ist, durch höhere Erkenntnis und praktiziert aus bloßem Mitleid und Mitgefühl für die Lebewesen.“

‘‘පුන චපරං, පරිබ්බාජකා, බ්‍රාහ්මණො එවමාහ – ‘සබ්බෙ කාමා අනිච්චා දුක්ඛා විපරිණාමධම්මා’ති. ඉති වදං බ්‍රාහ්මණො සච්චමාහ, නො මුසා. සො තෙන න සමණොති මඤ්ඤති, න බ්‍රාහ්මණොති මඤ්ඤති, න සෙය්‍යොහමස්මීති මඤ්ඤති, න සදිසොහමස්මීති මඤ්ඤති, න හීනොහමස්මීති මඤ්ඤති. අපි ච යදෙව තත්ථ සච්චං තදභිඤ්ඤාය කාමානංයෙව නිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය පටිපන්නො හොති.

„Weiterhin, ihr Wanderer, sagt ein Brahmane so: ‚Alle Sinnesvergnügen sind unbeständig, leidvoll und dem Wandel unterworfen.‘ Indem der Brahmane dies sagt, spricht er die Wahrheit, nicht Unwahres. Er dünkt sich deshalb nicht aufgrund jener Wahrheit: ‚Ich bin ein Asket‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin ein Brahmane‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin besser‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin gleich‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin geringer‘. Vielmehr erkennt er das, was darin wahr ist, durch höhere Erkenntnis und praktiziert zur Abkehr, zur Leidenschaftslosigkeit und zum Aufhören eben dieser Sinnesvergnügen.“

‘‘පුන [Pg.497] චපරං, පරිබ්බාජකා, බ්‍රාහ්මණො එවමාහ – ‘සබ්බෙ භවා අනිච්චා…පෙ… භවානංයෙව නිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය පටිපන්නො හොති.

„Weiterhin, ihr Wanderer, sagt ein Brahmane so: ‚Alle Daseinsformen sind unbeständig ...‘ (wie oben) ... und praktiziert zur Abkehr, zur Leidenschaftslosigkeit und zum Aufhören eben dieser Daseinsformen.“

‘‘පුන චපරං, පරිබ්බාජකා, බ්‍රාහ්මණො එවමාහ – ‘නාහං ක්වචනි කස්සචි කිඤ්චනතස්මිං න ච මම ක්වචනි කත්ථචි කිඤ්චනතත්ථී’ති. ඉති වදං බ්‍රාහ්මණො සච්චං ආහ, නො මුසා. සො තෙන න සමණොති මඤ්ඤති, න බ්‍රාහ්මණොති මඤ්ඤති, න සෙය්‍යොහමස්මීති මඤ්ඤති, න සදිසොහමස්මීති මඤ්ඤති, න හීනොහමස්මීති මඤ්ඤති. අපි ච යදෙව තත්ථ සච්චං තදභිඤ්ඤාය ආකිඤ්චඤ්ඤංයෙව පටිපදං පටිපන්නො හොති. ඉමානි ඛො, පරිබ්බාජකා, චත්තාරි බ්‍රාහ්මණසච්චානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. පඤ්චමං.

„Weiterhin, ihr Wanderer, sagt ein Brahmane so: ‚Ich gehöre nirgendwo irgendjemandem als Eigentum an, und nirgendwo gibt es für mich irgendetwas, das mein Eigen wäre.‘ Indem der Brahmane dies sagt, spricht er die Wahrheit, nicht Unwahres. Er dünkt sich deshalb nicht aufgrund jener Wahrheit: ‚Ich bin ein Asket‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin ein Brahmane‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin besser‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin gleich‘; er dünkt sich nicht: ‚Ich bin geringer‘. Vielmehr erkennt er das, was darin wahr ist, durch höhere Erkenntnis und praktiziert den Pfad der Besitzlosigkeit. Dies sind wahrlich, ihr Wanderer, die vier Brahmanen-Wahrheiten, die ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und dargelegt habe.“ Das Fünfte.

6. උම්මග්ගසුත්තං

6. Ummagga Sutta

186. අථ ඛො අඤ්ඤතරො භික්ඛු යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කෙන නු ඛො, භන්තෙ, ලොකො නීයති, කෙන ලොකො පරිකස්සති, කස්ස ච උප්පන්නස්ස වසං ගච්ඡතී’’ති?

186. Da begab sich ein gewisser Mönch dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach jener Mönch zum Erhabenen: „Wodurch, Herr, wird die Welt geführt, wodurch wird die Welt umhergezerrt, und wessen Macht, wenn es entstanden ist, unterwirft sie sich?“

‘‘සාධු සාධු, භික්ඛු! භද්දකො ඛො තෙ, භික්ඛු, උම්මග්ගො, භද්දකං පටිභානං, කල්‍යාණී පරිපුච්ඡා. එවඤ්හි ත්වං, භික්ඛු, පුච්ඡසි – ‘කෙන නු ඛො, භන්තෙ, ලොකො නීයති, කෙන ලොකො පරිකස්සති, කස්ස ච උප්පන්නස්ස වසං ගච්ඡතී’’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’. ‘‘චිත්තෙන ඛො, භික්ඛු, ලොකො නීයති, චිත්තෙන පරිකස්සති, චිත්තස්ස උප්පන්නස්ස වසං ගච්ඡතී’’ති.

„Gut, gut, Mönch! Trefflich ist dein Scharfsinn, Mönch, trefflich deine Auffassungsgabe, vortrefflich deine Frage. Fragst du etwa so: ‚Wodurch, Herr, wird die Welt geführt, wodurch wird die Welt umhergezerrt, und wessen Macht, wenn es entstanden ist, unterwirft sie sich?‘“ – „Genauso ist es, Herr.“ – „Durch den Geist, o Mönch, wird die Welt geführt, durch den Geist wird sie umhergezerrt, und der Macht des Geistes, wenn er entstanden ist, unterwirft sie sich.“

‘‘සාධු, භන්තෙ’’ති ඛො සො භික්ඛු භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා භගවන්තං උත්තරි පඤ්හං අපුච්ඡි – ‘‘‘බහුස්සුතො ධම්මධරො, බහුස්සුතො ධම්මධරො’ති, භන්තෙ, වුච්චති. කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, බහුස්සුතො ධම්මධරො හොතී’’ති?

„Gut, Herr“, sagte jener Mönch, erfreute sich an den Worten des Erhabenen, hieß sie willkommen und stellte dem Erhabenen eine weitere Frage: „‚Ein Vielwissender, ein Bewahrer der Lehre; ein Vielwissender, ein Bewahrer der Lehre‘, so heißt es, Herr. Ab wann, Herr, gilt man als ein Vielwissender und ein Bewahrer der Lehre?“

‘‘සාධු සාධු, භික්ඛු! භද්දකො ඛො තෙ, භික්ඛු උම්මග්ගො, භද්දකං පටිභානං, කල්‍යාණී පරිපුච්ඡා. එවඤ්හි ත්වං, භික්ඛු, පුච්ඡසි – ‘බහුස්සුතො ධම්මධරො, බහුස්සුතො ධම්මධරොති, භන්තෙ, වුච්චති. කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, බහුස්සුතො [Pg.498] ධම්මධරො හොතී’’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’. ‘‘බහූ ඛො, භික්ඛු, මයා ධම්මා දෙසිතා – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථා, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. චතුප්පදාය චෙපි, භික්ඛු, ගාථාය අත්ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො හොති බහුස්සුතො ධම්මධරොති අලං වචනායා’’ති.

„Gut, gut, Mönch! Trefflich ist dein Scharfsinn, Mönch, trefflich deine Auffassungsgabe, vortrefflich deine Frage. Fragst du etwa so: ‚Ein Vielwissender, ein Bewahrer der Lehre; ein Vielwissender, ein Bewahrer der Lehre, so heißt es, Herr. Ab wann, Herr, gilt man als ein Vielwissender und ein Bewahrer der Lehre?‘“ – „Genauso ist es, Herr.“ – „Vieles an Lehre, o Mönch, habe ich dargelegt – Lehrreden, gemischte Stücke, Erläuterungen, Verse, feierliche Aussprüche, so Gesagtes, Geburtsgeschichten, wunderbare Dinge und weisheitsvolle Fragen. Wenn aber ein Mönch auch nur bei einer vierzeiligen Strophe die Bedeutung versteht und den Wortlaut versteht und der Lehre gemäß praktiziert, dann ist es angemessen zu sagen: ‚Er ist ein Vielwissender, ein Bewahrer der Lehre.‘“

‘‘සාධු, භන්තෙ’’ති ඛො සො භික්ඛු භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා භගවන්තං උත්තරි පඤ්හං අපුච්ඡි – ‘‘‘සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො, සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො’ති, භන්තෙ, වුච්චති. කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො හොතී’’ති?

„Gut, Herr“, sagte jener Mönch, erfreute sich an den Worten des Erhabenen, hieß sie willkommen und stellte dem Erhabenen eine weitere Frage: „‚Ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit, ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit‘, so heißt es, Herr. Ab wann, Herr, gilt man als ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit?“

‘‘සාධු සාධු, භික්ඛු! භද්දකො ඛො තෙ, භික්ඛු, උම්මග්ගො, භද්දකං පටිභානං, කල්‍යාණී පරිපුච්ඡා. එවඤ්හි ත්වං, භික්ඛු, පුච්ඡසි – ‘සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො, සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤොති, භන්තෙ, වුච්චති. කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො හොතී’’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’. ‘‘ඉධ, භික්ඛු, භික්ඛුනො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති සුතං හොති, පඤ්ඤාය චස්ස අත්ථං අතිවිජ්ඣ පස්සති; ‘අයං දුක්ඛසමුදයො’ති සුතං හොති, පඤ්ඤාය චස්ස අත්ථං අතිවිජ්ඣ පස්සති; ‘අයං දුක්ඛනිරොධො’ති සුතං හොති, පඤ්ඤාය චස්ස අත්ථං අතිවිජ්ඣ පස්සති; ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති සුතං හොති, පඤ්ඤාය චස්ස අත්ථං අතිවිජ්ඣ පස්සති. එවං ඛො, භික්ඛු, සුතවා නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො හොතී’’ති.

„Gut, gut, Mönch! Vortrefflich ist dein Scharfsinn, Mönch, vortrefflich deine Geistesgegenwart, herrlich deine Fragestellung. Fragst du nicht so, Mönch: ‚Ehrwürdiger Herr, man sagt: „ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit, ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit“. Inwiefern, o Herr, ist man ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit?‘“ – „So ist es, Herr.“ – „Hierbei, Mönch, hat ein Mönch gehört: ‚Dies ist das Leiden‘, und er durchdringt mit Weisheit dessen Sinn und sieht ihn; er hat gehört: ‚Dies ist die Ursache des Leidens‘, und er durchdringt mit Weisheit dessen Sinn und sieht ihn; er hat gehört: ‚Dies ist das Ende des Leidens‘, und er durchdringt mit Weisheit dessen Sinn und sieht ihn; er hat gehört: ‚Dies ist der zum Ende des Leidens führende Pfad‘, und er durchdringt mit Weisheit dessen Sinn und sieht ihn. Auf diese Weise, Mönch, ist man ein Gelehrter mit durchdringender Weisheit.“

‘‘සාධු, භන්තෙ’’ති ඛො සො භික්ඛු භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා භගවන්තං උත්තරි පඤ්හං අපුච්ඡි – ‘‘‘පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො, පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො’ති, භන්තෙ, වුච්චති. කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො හොතී’’ති?

„Gut, o Herr“, sprach jener Mönch und erfreute sich an den Worten des Erhabenen, hieß sie willkommen und stellte dem Erhabenen eine weitere Frage: „Ehrwürdiger Herr, man sagt: ‚ein Weiser von großer Weisheit, ein Weiser von großer Weisheit‘. Inwiefern, o Herr, ist man ein Weiser von großer Weisheit?“

‘‘සාධු සාධු භික්ඛු! භද්දකො ඛො තෙ, භික්ඛු, උම්මග්ගො, භද්දකං පටිභානං, කල්‍යාණී පරිපුච්ඡා. එවඤ්හි ත්වං භික්ඛු පුච්ඡසි – ‘පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො, පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤොති, භන්තෙ, වුච්චති. කිත්තාවතා නු ඛො, භන්තෙ, පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො හොතී’’’ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’. ‘‘ඉධ, භික්ඛු, පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො නෙවත්තබ්‍යාබාධාය චෙතෙති න පරබ්‍යාබාධාය චෙතෙති න [Pg.499] උභයබ්‍යාබාධාය චෙතෙති අත්තහිතපරහිතඋභයහිතසබ්බලොකහිතමෙව චින්තයමානො චින්තෙති. එවං ඛො, භික්ඛු, පණ්ඩිතො මහාපඤ්ඤො හොතී’’ති. ඡට්ඨං.

„Gut, gut, Mönch! Vortrefflich ist dein Scharfsinn, Mönch, vortrefflich deine Geistesgegenwart, herrlich deine Fragestellung. Fragst du nicht so, Mönch: ‚Ehrwürdiger Herr, man sagt: „ein Weiser von großer Weisheit, ein Weiser von großer Weisheit“. Inwiefern, o Herr, ist man ein Weiser von großer Weisheit?‘“ – „So ist es, Herr.“ – „Hierbei, Mönch, sinnt ein Weiser von großer Weisheit weder auf sein eigenes Unheil, noch auf das Unheil anderer, noch auf das Unheil beider. Wenn er denkt, denkt er nur zum eigenen Wohl, zum Wohl anderer, zum Wohl beider und zum Wohl der ganzen Welt. Auf diese Weise, Mönch, ist man ein Weiser von großer Weisheit.“ Das sechste Sutta.

7. වස්සකාරසුත්තං

7. Die Lehrrede über Vassakāra

187. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවන්තං එතදවොච –

187. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Hain, dem Fütterungsplatz der Eichhörnchen. Da begab sich der Brahmane Vassakāra, ein hoher Beamter von Magadha, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche und freundliche Worte aus. Nachdem er diese freundlichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Vassakāra, der hohe Beamte von Magadha, zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ජානෙය්‍ය නු ඛො, භො ගොතම, අසප්පුරිසො අසප්පුරිසං – ‘අසප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති? ‘‘අට්ඨානං ඛො එතං, බ්‍රාහ්මණ, අනවකාසො යං අසප්පුරිසො අසප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – ‘අසප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති. ‘‘ජානෙය්‍ය පන, භො ගොතම, අසප්පුරිසො සප්පුරිසං – ‘සප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති? ‘‘එතම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, අට්ඨානං අනවකාසො යං අසප්පුරිසො සප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – ‘සප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති. ‘‘ජානෙය්‍ය නු ඛො, භො ගොතම, සප්පුරිසො සප්පුරිසං – ‘සප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති? ‘‘ඨානං ඛො එතං, බ්‍රාහ්මණ, විජ්ජති යං සප්පුරිසො සප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – ‘සප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති. ‘‘ජානෙය්‍ය පන, භො ගොතම, සප්පුරිසො අසප්පුරිසං – ‘අසප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති? ‘‘එතම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, ඨානං විජ්ජති යං සප්පුරිසො අසප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – ‘අසප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති.

„Könnte wohl, Herr Gotama, ein schlechter Mensch einen anderen schlechten Menschen erkennen mit den Worten: ‚Dieser werte Herr ist ein schlechter Mensch‘?“ – „Es ist unmöglich, Brahmane, es gibt keine Gelegenheit dazu, dass ein schlechter Mensch einen anderen schlechten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein schlechter Mensch‘.“ – „Könnte aber, Herr Gotama, ein schlechter Mensch einen guten Menschen erkennen: ‚Dieser werte Herr ist ein guter Mensch‘?“ – „Auch dies, Brahmane, ist unmöglich und ohne Gelegenheit, dass ein schlechter Mensch einen guten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein guter Mensch‘.“ – „Könnte aber, Herr Gotama, ein guter Mensch einen anderen guten Menschen erkennen: ‚Dieser werte Herr ist ein guter Mensch‘?“ – „Dies ist durchaus möglich, Brahmane, dass ein guter Mensch einen anderen guten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein guter Mensch‘.“ – „Könnte aber, Herr Gotama, ein guter Mensch einen schlechten Menschen erkennen: ‚Dieser werte Herr ist ein schlechter Mensch‘?“ – „Auch dies ist durchaus möglich, Brahmane, dass ein guter Mensch einen schlechten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein schlechter Mensch‘.“

‘‘අච්ඡරියං, භො ගොතම, අබ්භුතං, භො ගොතම! යාව සුභාසිතං චිදං, භොතා ගොතමෙන – ‘අට්ඨානං ඛො එතං, බ්‍රාහ්මණ, අනවකාසො යං අසප්පුරිසො අසප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – අසප්පුරිසො අයං භවන්ති. එතම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, අට්ඨානං අනවකාසො යං අසප්පුරිසො සප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – සප්පුරිසො අයං භවන්ති. ඨානං ඛො එතං, බ්‍රාහ්මණ, විජ්ජති යං සප්පුරිසො සප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – සප්පුරිසො අයං භවන්ති. එතම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, ඨානං විජ්ජති යං සප්පුරිසො අසප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – අසප්පුරිසො අයං භව’’’න්ති.

„Erstaunlich, Herr Gotama, wunderbar, Herr Gotama! Wie überaus wohlgesprochen ist dies vom Herrn Gotama gesagt worden: Dass es unmöglich ist, Brahmane, dass ein schlechter Mensch einen schlechten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein schlechter Mensch‘. Dass es unmöglich ist, Brahmane, dass ein schlechter Mensch einen guten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein guter Mensch‘. Dass es durchaus möglich ist, Brahmane, dass ein guter Mensch einen guten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein guter Mensch‘. Und dass es durchaus möglich ist, Brahmane, dass ein guter Mensch einen schlechten Menschen erkennt: ‚Dieser werte Herr ist ein schlechter Mensch‘.“

‘‘එකමිදං, භො ගොතම, සමයං තොදෙය්‍යස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස පරිසති පරූපාරම්භං වත්තෙන්ති – ‘බාලො අයං රාජා එළෙය්‍යො සමණෙ රාමපුත්තෙ අභිප්පසන්නො, සමණෙ ච පන රාමපුත්තෙ එවරූපං පරමනිපච්චකාරං කරොති, යදිදං [Pg.500] අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්ම’න්ති. ඉමෙපි රඤ්ඤො එළෙය්‍යස්ස පරිහාරකා බාලා – යමකො මොග්ගල්ලො උග්ගො නාවින්දකී ගන්ධබ්බො අග්ගිවෙස්සො, යෙ සමණෙ රාමපුත්තෙ අභිප්පසන්නා, සමණෙ ච පන රාමපුත්තෙ එවරූපං පරමනිපච්චකාරං කරොන්ති, යදිදං අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්මන්ති. ත්‍යාස්සුදං තොදෙය්‍යො බ්‍රාහ්මණො ඉමිනා නයෙන නෙති. තං කිං මඤ්ඤන්ති, භොන්තො, පණ්ඩිතො රාජා එළෙය්‍යො කරණීයාධිකරණීයෙසු වචනීයාධිවචනීයෙසු අලමත්ථදසතරෙහි අලමත්ථදසතරො’ති? ‘එවං, භො, පණ්ඩිතො රාජා එළෙය්‍යො කරණීයාධිකරණීයෙසු වචනීයාධිවචනීයෙසු අලමත්ථදසතරෙහි අලමත්ථදසතරො’’’ති.

„Einstmals, Herr Gotama, wurde im Kreise des Brahmanen Todeyya Tadel an anderen geübt: ‚Töricht ist dieser König Eḷeyya, dass er dem Asketen Rāmaputta so ergeben ist, und dass er gegenüber dem Asketen Rāmaputta solche höchste Ehrerbietung zeigt, nämlich durch Gruß, Aufstehen vom Sitz, Zusammenlegen der Hände und respektvolle Dienste. Auch diese Gefolgsleute des Königs Eḷeyya sind töricht – Yamaka, Moggalla, Ugga, Nāvindakī, Gandhabba und Aggivessa –, die dem Asketen Rāmaputta so ergeben sind und ihm solche höchste Ehrerbietung erweisen.‘ Da führte der Brahmane Todeyya jene Leute auf diese Weise zur Erkenntnis: ‚Was meint ihr, meine Herren? Ist König Eḷeyya weise in Angelegenheiten, die zu tun sind, und in Reden, die zu führen sind? Ist er fähiger als jene, die darin am fähigsten sind?‘ – ‚Ja, Herr, der König Eḷeyya ist wahrlich weise in Angelegenheiten, die zu tun sind, und in Reden, die zu führen sind, und er ist fähiger als jene, die darin am fähigsten sind.‘“

‘‘යස්මා ච ඛො, භො, සමණො රාමපුත්තො රඤ්ඤා එළෙය්‍යෙන පණ්ඩිතෙන පණ්ඩිතතරො කරණීයාධිකරණීයෙසු වචනීයාධිවචනීයෙසු අලමත්ථදසතරෙන අලමත්ථදසතරො, තස්මා රාජා එළෙය්‍යො සමණෙ රාමපුත්තෙ අභිප්පසන්නො, සමණෙ ච පන රාමපුත්තෙ එවරූපං පරමනිපච්චකාරං කරොති, යදිදං අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්මං’’.

"Weil nun aber, o Herr, der Asket Rāmaputto weiser ist als der weise König Eleyyo – weiser in den Angelegenheiten des zu Tuenden und des darüber hinaus zu Tuenden sowie in den Worten und den darüber hinaus zu sagenden Worten, da er die Bedeutung weit besser erkennt als jene, die sie am besten erkennen –, deshalb ist König Eleyyo dem Asketen Rāmaputto tief ergeben und erweist dem Asketen Rāmaputto eine solche höchste Ehrerbietung, nämlich durch ehrerbietige Begrüßung, Aufstehen vom Sitz, respektvolles Falten der Hände und ehrerbietige Dienste."

‘‘තං කිං මඤ්ඤන්ති, භොන්තො, පණ්ඩිතා රඤ්ඤො එළෙය්‍යස්ස පරිහාරකා – යමකො මොග්ගල්ලො උග්ගො නාවින්දකී ගන්ධබ්බො අග්ගිවෙස්සො, කරණීයාධිකරණීයෙසු වචනීයාධිවචනීයෙසු අලමත්ථදසතරෙහි අලමත්ථදසතරාති? ‘එවං, භො, පණ්ඩිතා රඤ්ඤො එළෙය්‍යස්ස පරිහාරකා – යමකො මොග්ගල්ලො උග්ගො නාවින්දකී ගන්ධබ්බො අග්ගිවෙස්සො, කරණීයාධිකරණීයෙසු වචනීයාධිවචනීයෙසු අලමත්ථදසතරෙහි අලමත්ථදසතරා’’’ති.

"Was meint ihr, meine Herren? Sind die Gefolgsleute des Königs Eleyyo – Yamako, Moggallo, Uggo, Nāvindakī, Gandhabbo und Aggivesso – weise und erkennen in Angelegenheiten des zu Tuenden und des darüber hinaus zu Tuenden sowie in Worten und darüber hinaus zu sagenden Worten die Bedeutung weit besser als jene, die sie am besten erkennen?" – "Ja, o Herr, die Gefolgsleute des Königs Eleyyo – Yamako, Moggallo, Uggo, Nāvindakī, Gandhabbo und Aggivesso – sind weise und erkennen in Angelegenheiten des zu Tuenden und des darüber hinaus zu Tuenden sowie in Worten und darüber hinaus zu sagenden Worten die Bedeutung weit besser als jene, die sie am besten erkennen."

‘‘යස්මා ච ඛො, භො, සමණො රාමපුත්තො රඤ්ඤො එළෙය්‍යස්ස පරිහාරකෙහි පණ්ඩිතෙහි පණ්ඩිතතරො කරණීයාධිකරණීයෙසු වචනීයාධිවචනීයෙසු අලමත්ථදසතරෙහි අලමත්ථදසතරො, තස්මා රඤ්ඤො එළෙය්‍යස්ස පරිහාරකා සමණෙ රාමපුත්තෙ අභිප්පසන්නා; සමණෙ ච පන රාමපුත්තෙ එවරූපං පරමනිපච්චකාරං කරොන්ති, යදිදං අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්ම’’න්ති.

"Weil nun aber, o Herr, der Asket Rāmaputto weiser ist als die weisen Gefolgsleute des Königs Eleyyo – weiser in Angelegenheiten des zu Tuenden und des darüber hinaus zu Tuenden sowie in Worten und darüber hinaus zu sagenden Worten, da er die Bedeutung weit besser erkennt als jene, die sie am besten erkennen –, deshalb sind die Gefolgsleute des Königs Eleyyo dem Asketen Rāmaputto tief ergeben; und sie erweisen dem Asketen Rāmaputto eine solche höchste Ehrerbietung, nämlich durch ehrerbietige Begrüßung, Aufstehen vom Sitz, respektvolles Falten der Hände und ehrerbietige Dienste."

‘‘අච්ඡරියං, භො, ගොතම, අබ්භුතං, භො ගොතම! යාව සුභාසිතං චිදං භොතා ගොතමෙන – ‘අට්ඨානං ඛො එතං, බ්‍රාහ්මණ, අනවකාසො යං අසප්පුරිසො [Pg.501] අසප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – අසප්පුරිසො අයං භවන්ති. එතම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, අට්ඨානං අනවකාසො යං අසප්පුරිසො සප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – සප්පුරිසො අයං භවන්ති. ඨානං ඛො එතං, බ්‍රාහ්මණ, විජ්ජති යං සප්පුරිසො සප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – සප්පුරිසො අයං භවන්ති. එතම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, ඨානං විජ්ජති යං සප්පුරිසො අසප්පුරිසං ජානෙය්‍ය – අසප්පුරිසො අයං භව’න්ති. හන්ද ච දානි මයං, භො ගොතම, ගච්ඡාම. බහුකිච්චා මයං බහුකරණීයා’’ති. ‘‘යස්සදානි ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, කාලං මඤ්ඤසී’’ති. අථ ඛො වස්සකාරො බ්‍රාහ්මණො මගධමහාමත්තො භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමීති. සත්තමං.

"Erstaunlich, Herr Gotama, wunderbar, Herr Gotama! Wie trefflich ist dies doch vom Herrn Gotama gesagt worden: 'Es ist unmöglich, o Brahmane, es ist ausgeschlossen, dass ein schlechter Mensch einen schlechten Menschen erkennt und denkt: „Dieser Herr ist ein schlechter Mensch“. Auch dies, o Brahmane, ist unmöglich und ausgeschlossen, dass ein schlechter Mensch einen guten Menschen erkennt und denkt: „Dieser Herr ist ein guter Mensch“. Es ist jedoch möglich, o Brahmane, es kommt vor, dass ein guter Mensch einen guten Menschen erkennt und denkt: „Dieser Herr ist ein guter Mensch“. Auch dies ist möglich, o Brahmane, und kommt vor, dass ein guter Mensch einen schlechten Menschen erkennt und denkt: „Dieser Herr ist ein schlechter Mensch“.' Nun denn, Herr Gotama, wir wollen jetzt gehen. Wir haben viel zu tun und viele Verpflichtungen." — "Tue jetzt das, o Brahmane, wofür du die Zeit als gekommen erachtest." Daraufhin erfreute sich der Brahmane Vassakāro, der Großminister von Magadha, an den Worten des Erhabenen, stimmte ihnen zu, erhob sich von seinem Sitz und ging fort. Das siebte (Sutta).

8. උපකසුත්තං

8. Die Lehrrede von Upaka

188. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. අථ ඛො උපකො මණ්ඩිකාපුත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො උපකො මණ්ඩිකාපුත්තො භගවන්තං එතදවොච –

188. Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berge Gijjhakūṭa. Da begab sich Upako Maṇḍikāputto zum Erhabenen; dort angekommen, begrüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach Upako Maṇḍikāputto zum Erhabenen wie folgt:

‘‘අහඤ්හි, භන්තෙ, එවංවාදී එවංදිට්ඨි – ‘යො කොචි පරූපාරම්භං වත්තෙති, පරූපාරම්භං වත්තෙන්තො සබ්බො සො න උපපාදෙති. අනුපපාදෙන්තො ගාරය්හො හොති උපවජ්ජො’’’ති. ‘‘පරූපාරම්භං චෙ, උපක, වත්තෙති පරූපාරම්භං වත්තෙන්තො න උපපාදෙති, අනුපපාදෙන්තො ගාරය්හො හොති උපවජ්ජො. ත්වං ඛො, උපක, පරූපාරම්භං වත්තෙසි, පරූපාරම්භං වත්තෙන්තො න උපපාදෙසි, අනුපපාදෙන්තො ගාරය්හො හොසි උපවජ්ජො’’ති. ‘‘සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, උම්මුජ්ජමානකංයෙව මහතා පාසෙන බන්ධෙය්‍ය; එවමෙවං ඛො අහං, භන්තෙ, උම්මුජ්ජමානකොයෙව භගවතා මහතා වාදපාසෙන බද්ධො’’ති.

"Ich, o Herr, habe solch eine Lehre und solch eine Ansicht: 'Wer auch immer andere herabsetzt, derjenige, der andere herabsetzt, bringt insgesamt nichts Heilsames hervor. Wer nichts Heilsames hervorbringt, ist tadelnswert und vorwurfswürdig.'" — "Wenn man, Upaka, andere herabsetzt und dadurch nichts Heilsames hervorbringt, dann ist man tadelnswert und vorwurfswürdig. Du nun, Upaka, setzt andere herab; indem du andere herabsetzt, bringst du nichts Heilsames hervor; da du nichts Heilsames hervorbringst, bist du tadelnswert und vorwurfswürdig." — "Gleichwie, o Herr, man einen Fisch, der gerade seinen Kopf aus dem Wasser streckt, mit einer großen Schlinge fangen würde; ebenso bin ich, o Herr, gerade als ich den Kopf herausstreckte, vom Erhabenen mit der großen Schlinge der Lehrrede gefangen worden."

‘‘ඉදං අකුසලන්ති ඛො, උපක, මයා පඤ්ඤත්තං. තත්ථ අපරිමාණා පදා අපරිමාණා බ්‍යඤ්ජනා අපරිමාණා තථාගතස්ස ධම්මදෙසනා – ඉතිපිදං අකුසලන්ති. තං ඛො පනිදං අකුසලං පහාතබ්බන්ති ඛො, උපක, මයා පඤ්ඤත්තං. තත්ථ අපරිමාණා පදා අපරිමාණා බ්‍යඤ්ජනා අපරිමාණා තථාගතස්ස ධම්මදෙසනා – ඉතිපිදං අකුසලං පහාතබ්බන්ති.

"'Dies ist unheilsam', Upaka, so wurde es von mir dargelegt. Darin sind die Begriffe unermesslich, die Formulierungen unermesslich, die Lehrverkündigung des Vollendeten ist unermesslich, nämlich dass dies unheilsam ist. 'Dieses Unheilsame ist zu überwinden', Upaka, so wurde es von mir dargelegt. Darin sind die Begriffe unermesslich, die Formulierungen unermesslich, die Lehrverkündigung des Vollendeten ist unermesslich, nämlich dass dieses Unheilsame zu überwinden ist."

‘‘ඉදං [Pg.502] කුසලන්ති ඛො, උපක, මයා පඤ්ඤත්තං. තත්ථ අපරිමාණා පදා අපරිමාණා බ්‍යඤ්ජනා අපරිමාණා තථාගතස්ස ධම්මදෙසනා – ඉතිපිදං කුසලන්ති. තං ඛො පනිදං කුසලං භාවෙතබ්බන්ති ඛො, උපක, මයා පඤ්ඤත්තං. තත්ථ අපරිමාණා පදා අපරිමාණා බ්‍යඤ්ජනා අපරිමාණා තථාගතස්ස ධම්මදෙසනා – ඉතිපිදං කුසලං භාවෙතබ්බ’’න්ති.

"'Dies ist heilsam', Upaka, so wurde es von mir dargelegt. Darin sind die Begriffe unermesslich, die Formulierungen unermesslich, die Lehrverkündigung des Vollendeten ist unermesslich, nämlich dass dies heilsam ist. 'Dieses Heilsame ist zu entfalten', Upaka, so wurde es von mir dargelegt. Darin sind die Begriffe unermesslich, die Formulierungen unermesslich, die Lehrverkündigung des Vollendeten ist unermesslich, nämlich dass dieses Heilsame zu entfalten ist."

අථ ඛො උපකො මණ්ඩිකාපුත්තො භගවතො භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා යෙන රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා යාවතකො අහොසි භගවතා සද්ධිං කථාසල්ලාපො තං සබ්බං රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුස්ස වෙදෙහිපුත්තස්ස ආරොචෙසි.

Da erfreute sich Upako Maṇḍikāputto an den Worten des Erhabenen, stimmte ihnen zu, erhob sich von seinem Sitz, erwies dem Erhabenen die Ehre, umwandelte ihn rechtsherum und begab sich zum König von Magadha, Ajātasattu Vedehiputto. Dort angekommen, berichtete er dem König von Magadha, Ajātasattu Vedehiputto, das gesamte Gespräch, so wie es mit dem Erhabenen stattgefunden hatte.

එවං වුත්තෙ රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො කුපිතො අනත්තමනො උපකං මණ්ඩිකාපුත්තං එතදවොච – ‘‘යාව ධංසී වතායං ලොණකාරදාරකො යාව මුඛරො යාව පගබ්බො යත්‍ර හි නාම තං භගවන්තං අරහන්තං සම්මාසම්බුද්ධං ආසාදෙතබ්බං මඤ්ඤිස්සති; අපෙහි ත්වං, උපක, විනස්ස, මා තං අද්දස’’න්ති. අට්ඨමං.

Als dies gesagt worden war, wurde König Ajātasattu Vedehiputto von Magadha zornig und unwillig und sprach zu Upako Maṇḍikāputto: "Wie unverschämt ist doch dieser Sohn eines Salzsieders, wie großmäulig, wie anmaßend, dass er meint, jenen Erhabenen, den Heiligen, den vollkommen Erwachten, angreifen zu dürfen! Geh weg, Upaka, verschwinde, ich will dich nicht mehr sehen!" Das achte (Sutta).

9. සච්ඡිකරණීයසුත්තං

9. Die Lehrrede über das zu Verwirklichende

189. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, සච්ඡිකරණීයා ධම්මා. කතමෙ චත්තාරො? අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා කායෙන සච්ඡිකරණීයා; අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා සතියා සච්ඡිකරණීයා; අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා චක්ඛුනා සච්ඡිකරණීයා; අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා පඤ්ඤාය සච්ඡිකරණීයා. කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා කායෙන සච්ඡිකරණීයා? අට්ඨ විමොක්ඛා, භික්ඛවෙ, කායෙන සච්ඡිකරණීයා.

189. „Mönche, es gibt diese vier Dinge, die durch Verwirklichung zu erfahren sind. Welche vier? Es gibt, Mönche, Dinge, die mit dem (geistigen) Körper zu verwirklichen sind; es gibt, Mönche, Dinge, die durch Achtsamkeit zu verwirklichen sind; es gibt, Mönche, Dinge, die mit dem (göttlichen) Auge zu verwirklichen sind; es gibt, Mönche, Dinge, die durch Weisheit zu verwirklichen sind. Und welche Dinge, Mönche, sind mit dem Körper zu verwirklichen? Die acht Befreiungen, Mönche, sind mit dem Körper zu verwirklichen.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා සතියා සච්ඡිකරණීයා? පුබ්බෙනිවාසො, භික්ඛවෙ, සතියා සච්ඡිකරණීයො.

„Und welche Dinge, Mönche, sind durch Achtsamkeit zu verwirklichen? Die Erinnerung an frühere Daseinsformen, Mönche, ist durch Achtsamkeit zu verwirklichen.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා චක්ඛුනා සච්ඡිකරණීයා? සත්තානං චුතූපපාතො, භික්ඛවෙ, චක්ඛුනා සච්ඡිකරණීයො.

„Und welche Dinge, Mönche, sind mit dem Auge zu verwirklichen? Das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen, Mönche, ist mit dem (göttlichen) Auge zu verwirklichen.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා පඤ්ඤාය සච්ඡිකරණීයා? ආසවානං ඛයො, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤාය සච්ඡිකරණීයො. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො සච්ඡිකරණීයා ධම්මා’’ති. නවමං.

„Und welche Dinge, Mönche, sind durch Weisheit zu verwirklichen? Die Versiegung der Triebe, Mönche, ist durch Weisheit zu verwirklichen. Dies, Mönche, sind die vier Dinge, die durch Verwirklichung zu erfahren sind.“ Das Neunte.

10. උපොසථසුත්තං

10. Uposatha-Sutta

190. එකං [Pg.503] සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා තදහුපොසථෙ භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො නිසින්නො හොති. අථ ඛො භගවා තුණ්හීභූතං තුණ්හීභූතං භික්ඛුසඞ්ඝං අනුවිලොකෙත්වා භික්ඛූ ආමන්තෙසි –

190. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī im Pubbārāma, im Palast der Mutter Migāras. Zu jener Zeit saß der Erhabene am Uposatha-Tag, umgeben von der Mönchsgemeinschaft. Da blickte der Erhabene auf die vollkommen stille Mönchsgemeinschaft und sprach zu den Mönchen:

‘‘අපලාපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා නිප්පලාපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා සුද්ධා සාරෙ පතිට්ඨිතා. තථාරූපො අයං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුසඞ්ඝො, තථාරූපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා. යථාරූපා පරිසා දුල්ලභා දස්සනායපි ලොකස්මිං, තථාරූපො අයං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුසඞ්ඝො, තථාරූපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා. යථාරූපා පරිසා ආහුනෙය්‍යා පාහුනෙය්‍යා දක්ඛිණෙය්‍යා අඤ්ජලිකරණීයා අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස, තථාරූපො අයං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුසඞ්ඝො, තථාරූපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා. යථාරූපාය පරිසාය අප්පං දින්නං බහු හොති බහු දින්නං බහුතරං, තථාරූපො අයං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුසඞ්ඝො, තථාරූපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා. යථාරූපං පරිසං අලං යොජනගණනානිපි දස්සනාය ගන්තුං අපි පුටොසෙනාපි, තථාරූපො අයං, භික්ඛවෙ, භික්ඛුසඞ්ඝො, (තථාරූපායං, භික්ඛවෙ, පරිසා).

„Mönche, diese Versammlung ist frei von Spreu; Mönche, diese Versammlung ist ohne Makel, sie ist rein und im Wesentlichen gefestigt. Von solcher Art, Mönche, ist diese Mönchsgemeinschaft; von solcher Art ist diese Versammlung. Eine Versammlung von solcher Art ist in der Welt selbst für einen bloßen Anblick schwer zu finden. Von solcher Art, Mönche, ist diese Mönchsgemeinschaft; von solcher Art ist diese Versammlung. Eine Versammlung von solcher Art ist würdig der Gaben, würdig der Gastfreundschaft, würdig der Opfergaben, würdig des ehrerbietigen Grußes, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Von solcher Art, Mönche, ist diese Mönchsgemeinschaft; von solcher Art ist diese Versammlung. Bei einer Versammlung von solcher Art bringt selbst eine kleine Gabe reiche Frucht, und eine große Gabe noch reichere. Von solcher Art, Mönche, ist diese Mönchsgemeinschaft; von solcher Art ist diese Versammlung. Zu einer Versammlung von solcher Art lohnt es sich, auch über viele Meilen hinweg zu gehen, selbst wenn man Proviant im Bündel mitnehmen muss, um sie zu sehen. Von solcher Art ist diese Mönchsgemeinschaft; von solcher Art ist diese Versammlung.“

‘‘සන්ති, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ ඉමස්මිං භික්ඛුසඞ්ඝෙ දෙවප්පත්තා විහරන්ති; සන්ති, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ ඉමස්මිං භික්ඛුසඞ්ඝෙ බ්‍රහ්මප්පත්තා විහරන්ති; සන්ති, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ ඉමස්මිං භික්ඛුසඞ්ඝෙ ආනෙඤ්ජප්පත්තා විහරන්ති; සන්ති, භික්ඛවෙ, භික්ඛූ ඉමස්මිං භික්ඛුසඞ්ඝෙ අරියප්පත්තා විහරන්ති.

„Es gibt, Mönche, in dieser Mönchsgemeinschaft Mönche, die im Zustand der Götter verweilen; es gibt, Mönche, in dieser Mönchsgemeinschaft Mönche, die im Zustand der Brahmas verweilen; es gibt, Mönche, in dieser Mönchsgemeinschaft Mönche, die im Zustand der Unerschütterlichkeit verweilen; es gibt, Mönche, in dieser Mönchsgemeinschaft Mönche, die im Zustand der Edlen verweilen.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු දෙවප්පත්තො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති; විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු දෙවප්පත්තො හොති.

„Und wie, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Götter verweilt? Hier, Mönche, tritt ein Mönch, abgeschieden von den Sinnenglüsten ... (pe) ... in die erste Vertiefung ein und verweilt darin; durch das Zurücktreten von Gedankenfassung und Überlegung ... (pe) ... in die zweite Vertiefung ... (pe) ... in die dritte Vertiefung ... (pe) ... in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. So, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Götter verweilt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු බ්‍රහ්මප්පත්තො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති, තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. කරුණා… මුදිතා… උපෙක්ඛාසහගතෙන [Pg.504] චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති, තථා දුතියං තථා තතියං තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු බ්‍රහ්මප්පත්තො හොති.

„Und wie, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Brahmas verweilt? Hier, Mönche, verweilt ein Mönch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebevoller Güte erfüllten Geist durchstrahlt, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, dazwischen, überall, alle als sich selbst betrachtend, die ganze Welt mit einem von liebevoller Güte erfüllten Geist – weit, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. Mit Mitgefühl ... mit Mitfreude ... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt er eine Himmelsrichtung, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, dazwischen, überall, alle als sich selbst betrachtend, die ganze Welt mit einem von Gleichmut erfüllten Geist – weit, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis. So, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Brahmas verweilt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආනෙඤ්ජප්පත්තො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආනෙඤ්ජප්පත්තො හොති.

„Und wie, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Unerschütterlichkeit verweilt? Hier, Mönche, verweilt ein Mönch, indem er unter völliger Überwindung der Form-Wahrnehmungen, beim Schwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und durch Nichtbeachtung der Vielheits-Wahrnehmungen, in der Erkenntnis ‚Unendlich ist der Raum‘, das Gebiet der Raumunendlichkeit erreicht. Unter völliger Überwindung des Gebiets der Raumunendlichkeit, in der Erkenntnis ‚Unendlich ist das Bewusstsein‘, erreicht er das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit. Unter völliger Überwindung des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit, in der Erkenntnis ‚Da ist nichts‘, erreicht er das Gebiet der Nichtsheit. Unter völliger Überwindung des Gebiets der Nichtsheit erreicht er das Gebiet der Weder-Wahrnehmung-noch-Nichtwahrnehmung und verweilt darin. So, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Unerschütterlichkeit verweilt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අරියප්පත්තො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අරියප්පත්තො හොතී’’ති. දසමං.

„Und wie, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Edlen verweilt? Hier, Mönche, erkennt ein Mönch der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... (pe) ... ‚Dies ist der zur Leidensaufhebung führende Übungsweg‘. So, Mönche, ist ein Mönch einer, der im Zustand der Edlen verweilt.“ Das Zehnte.

බ්‍රාහ්මණවග්ගො චතුත්ථො.

Das vierte Kapitel über die Brahmanen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu:

යොධා පාටිභොගසුතං, අභයං බ්‍රාහ්මණසච්චෙන පඤ්චමං;

උම්මග්ගවස්සකාරො, උපකො සච්ඡිකිරියා ච උපොසථොති.

Krieger, Bürgschaft, Gehörtes, Furchtlosigkeit, Die Brahmanen-Wahrheit als fünftes; Ummagga, Vassakāra, Upaka, Verwirklichung und Uposatha.

(20) 5. මහාවග්ගො

(20) 5. Die große Gruppe (Mahāvaggo)

1. සොතානුගතසුත්තං

1. Sotānugata-Sutta

191. ‘‘සොතානුගතානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං, වචසා පරිචිතානං, මනසානුපෙක්ඛිතානං, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා. කතමෙ [Pg.505] චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ සො සත්තො ඛිප්පංයෙව විසෙසගාමී හොති. සොතානුගතානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං, වචසා පරිචිතානං, මනසානුපෙක්ඛිතානං, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං අයං පඨමො ආනිසංසො පාටිකඞ්ඛො.

191. „Mönche, für jene Lehren, die dem Gehör gefolgt sind, die durch die Rede vertraut gemacht, im Geist betrachtet und durch Einsicht wohl durchdrungen wurden, sind vier Vorteile zu erwarten. Welche vier? Hier, Mönche, lernt ein Mönch die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Ihm sind diese Lehren dem Gehör gefolgt, durch die Rede vertraut gemacht, im Geist betrachtet und durch Einsicht wohl durchdrungen. Wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt, wird er in einer bestimmten Göttergemeinschaft wiedergeboren. Ihm, der dort glücklich verweilt, werden die Lehrabschnitte deutlich gegenwärtig. Mönche, das Entstehen der Achtsamkeit mag verzögert sein, doch dann erreicht jenes Wesen schnell den Zustand der besonderen Auszeichnung. Mönche, für jene Lehren, die dem Gehör gefolgt sind, durch die Rede vertraut gemacht, im Geist betrachtet und durch Einsicht wohl durchdrungen wurden, ist dies der erste zu erwartende Vorteil.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ න හෙව ඛො සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති; අපි ච ඛො භික්ඛු ඉද්ධිමා චෙතොවසිප්පත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති. තස්ස එවං හොති – ‘අයං වා සො ධම්මවිනයො, යත්ථාහං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරි’න්ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ සො සත්තො ඛිප්පමෙව විසෙසගාමී හොති. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො කුසලො භෙරිසද්දස්ස. සො අද්ධානමග්ගප්පටිපන්නො භෙරිසද්දං සුණෙය්‍ය. තස්ස න හෙව ඛො අස්ස කඞ්ඛා වා විමති වා – ‘භෙරිසද්දො නු ඛො, න නු ඛො භෙරිසද්දො’ති! අථ ඛො භෙරිසද්දොත්වෙව නිට්ඨං ගච්ඡෙය්‍ය. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ න හෙව ඛො සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති; අපි ච ඛො භික්ඛු ඉද්ධිමා චෙතොවසිප්පත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති. තස්ස එවං හොති – ‘අයං වා සො ධම්මවිනයො, යත්ථාහං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරි’න්ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ සො සත්තො ඛිප්පංයෙව විසෙසගාමී හොති. සොතානුගතානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං[Pg.506], වචසා පරිචිතානං, මනසානුපෙක්ඛිතානං, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං අයං දුතියො ආනිසංසො පාටිකඞ්ඛො.

„Wiederum, Mönche, lernt ein Mönch die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Ihm sind diese Lehren dem Gehör gefolgt, durch die Rede vertraut gemacht, im Geist betrachtet und durch Einsicht wohl durchdrungen. Wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt, wird er in einer bestimmten Göttergemeinschaft wiedergeboren. Ihm, der dort glücklich verweilt, werden die Lehrabschnitte zwar nicht unmittelbar von selbst deutlich gegenwärtig; jedoch lehrt ein Mönch, der über magische Kräfte verfügt und Meisterschaft über den Geist erlangt hat, die Lehre in der Götterversammlung. Ihm kommt dann der Gedanke: ‚Dies ist gewiss jene Lehre und Disziplin, in der ich einst den heiligen Wandel vollzog.‘ Mönche, das Entstehen der Achtsamkeit mag verzögert sein, doch dann erreicht jenes Wesen schnell den Zustand der besonderen Auszeichnung. Mönche, wie ein Mann, der im Klang einer Trommel erfahren ist, auf einer langen Reise den Klang einer Trommel hört; er hätte keinen Zweifel und keine Ungewissheit, ob dies ein Trommelklang sei oder nicht, sondern käme zu dem festen Schluss: ‚Das ist ein Trommelklang.‘ Ebenso, Mönche, lernt ein Mönch die Lehre ... wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt ... wird er in einer Göttergemeinschaft wiedergeboren ... Ein Mönch mit magischen Kräften lehrt dort ... Ihm kommt der Gedanke: ‚Dies ist gewiss jene Lehre und Disziplin, in der ich einst den heiligen Wandel vollzog.‘ Mönche, das Entstehen der Achtsamkeit mag verzögert sein, doch dann erreicht jenes Wesen schnell den Zustand der besonderen Auszeichnung. Mönche, für jene Lehren, die dem Gehör gefolgt sind ... ist dies der zweite zu erwartende Vorteil.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ න හෙව ඛො සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති, නපි භික්ඛු ඉද්ධිමා චෙතොවසිප්පත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති; අපි ච ඛො දෙවපුත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති. තස්ස එවං හොති – ‘අයං වා සො ධම්මවිනයො, යත්ථාහං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරි’න්ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ සො සත්තො ඛිප්පංයෙව විසෙසගාමී හොති. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො කුසලො සඞ්ඛසද්දස්ස. සො අද්ධානමග්ගප්පටිපන්නො සඞ්ඛසද්දං සුණෙය්‍ය. තස්ස න හෙව ඛො අස්ස කඞ්ඛා වා විමති වා – ‘සඞ්ඛසද්දො නු ඛො, න නු ඛො සඞ්ඛසද්දො’ති! අථ ඛො සඞ්ඛසද්දොත්වෙව නිට්ඨං ගච්ඡෙය්‍ය. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ න හෙව ඛො සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති, නපි භික්ඛු ඉද්ධිමා චෙතොවසිප්පත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති; අපි ච ඛො දෙවපුත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති. තස්ස එවං හොති – ‘අයං වා සො ධම්මවිනයො, යත්ථාහං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරි’න්ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ සො සත්තො ඛිප්පංයෙව විසෙසගාමී හොති. සොතානුගතානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං, වචසා පරිචිතානං, මනසානුපෙක්ඛිතානං, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං අයං තතියො ආනිසංසො පාටිකඞ්ඛො.

„Wiederum, Mönche, lernt ein Mönch die Lehre – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Ihm sind diese Lehren dem Gehör gefolgt, durch die Rede vertraut gemacht, im Geist betrachtet und durch Einsicht wohl durchdrungen. Wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt, wird er in einer bestimmten Göttergemeinschaft wiedergeboren. Ihm werden dort die Lehrabschnitte nicht von selbst deutlich gegenwärtig, und auch kein Mönch mit magischen Kräften lehrt die Lehre in der Götterversammlung; jedoch lehrt ein Göttersohn in der Götterversammlung die Lehre. Ihm kommt dann der Gedanke: ‚Dies ist gewiss jene Lehre und Disziplin, in der ich einst den heiligen Wandel vollzog.‘ Mönche, das Entstehen der Achtsamkeit mag verzögert sein, doch dann erreicht jenes Wesen schnell den Zustand der besonderen Auszeichnung. Mönche, wie ein Mann, der im Klang einer Muschelhorn-Trompete erfahren ist, auf einer langen Reise den Klang einer Muschelhorn-Trompete hört; er hätte keinen Zweifel und keine Ungewissheit, ob dies ein Muschelklang sei oder nicht, sondern käme zu dem festen Schluss: ‚Das ist ein Muschelklang.‘ Ebenso, Mönche, lernt ein Mönch die Lehre ... wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt ... wird er in einer Göttergemeinschaft wiedergeboren ... Ein Göttersohn lehrt dort die Lehre ... Ihm kommt der Gedanke: ‚Dies ist gewiss jene Lehre und Disziplin, in der ich einst den heiligen Wandel vollzog.‘ Mönche, das Entstehen der Achtsamkeit mag verzögert sein, doch dann erreicht jenes Wesen schnell den Zustand der besonderen Auszeichnung. Mönche, für jene Lehren, die dem Gehör gefolgt sind ... ist dies der dritte zu erwartende Vorteil.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ න හෙව ඛො සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති, නපි භික්ඛු ඉද්ධිමා චෙතොවසිප්පත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති, නපි දෙවපුත්තො දෙවපරිසායං [Pg.507] ධම්මං දෙසෙති; අපි ච ඛො ඔපපාතිකො ඔපපාතිකං සාරෙති – ‘සරසි ත්වං, මාරිස, සරසි ත්වං, මාරිස, යත්ථ මයං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරිම්හා’ති. සො එවමාහ – ‘සරාමි, මාරිස, සරාමි, මාරිසා’ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ සො සත්තො ඛිප්පංයෙව විසෙසගාමී හොති. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, ද්වෙ සහායකා සහපංසුකීළිකා. තෙ කදාචි කරහචි අඤ්ඤමඤ්ඤං සමාගච්ඡෙය්‍යුං. අඤ්ඤො පන සහායකො සහායකං එවං වදෙය්‍ය – ‘ඉදම්පි, සම්ම, සරසි, ඉදම්පි, සම්ම, සරසී’ති. සො එවං වදෙය්‍ය – ‘සරාමි, සම්ම, සරාමි, සම්මා’ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධම්මං පරියාපුණාති – සුත්තං, ගෙය්‍යං, වෙය්‍යාකරණං, ගාථං, උදානං, ඉතිවුත්තකං, ජාතකං, අබ්භුතධම්මං, වෙදල්ලං. තස්ස තෙ ධම්මා සොතානුගතා හොන්ති, වචසා පරිචිතා, මනසානුපෙක්ඛිතා, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. සො මුට්ඨස්සති කාලං කුරුමානො අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං උපපජ්ජති. තස්ස තත්ථ න හෙව ඛො සුඛිනො ධම්මපදා ප්ලවන්ති, නපි භික්ඛු ඉද්ධිමා චෙතොවසිප්පත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති, නපි දෙවපුත්තො දෙවපරිසායං ධම්මං දෙසෙති; අපි ච ඛො ඔපපාතිකො ඔපපාතිකං සාරෙති – ‘සරසි ත්වං, මාරිස, සරසි ත්වං, මාරිස, යත්ථ මයං පුබ්බෙ බ්‍රහ්මචරියං අචරිම්හා’ති. සො එවමාහ – ‘සරාමි, මාරිස, සරාමි, මාරිසා’ති. දන්ධො, භික්ඛවෙ, සතුප්පාදො; අථ ඛො සො සත්තො ඛිප්පංයෙව විසෙසගාමී හොති. සොතානුගතානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං, වචසා පරිචිතානං, මනසානුපෙක්ඛිතානං, දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං අයං චතුත්ථො ආනිසංසො පාටිකඞ්ඛො. සොතානුගතානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං, වචසා පරිචිතානං, මනසානුපෙක්ඛිතානං දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධානං ඉමෙ චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා’’ති. පඨමං.

„Wiederum, ihr Mönche, lernt ein Mönch das Dhamma – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Diese Lehren sind ihm zu Ohren gekommen, sind ihm durch Reden vertraut, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen worden. Wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt, wird er in einer der göttlichen Gemeinschaften wiedergeboren. Dort, im Glück verweilend, werden ihm die Worte des Dhamma zwar nicht unmittelbar gegenwärtig, doch weder lehrt ein Mönch, der über übernatürliche Kräfte verfügt und die Meisterschaft über den Geist erlangt hat, das Dhamma in der göttlichen Versammlung, noch lehrt ein Göttersohn das Dhamma in der göttlichen Versammlung; vielmehr erinnert ein geistgeborenes Wesen ein anderes geistgeborenes Wesen: ‚Erinnerst du dich, Freund, erinnerst du dich, Freund, wo wir früher das heilige Leben führten?‘ Er sagt dann: ‚Ich erinnere mich, Freund, ich erinnere mich, Freund.‘ Träge, ihr Mönche, ist das Entstehen der Achtsamkeit; doch dann gelangt jene Kreatur sogleich zu einer besonderen Errungenschaft. Wie zum Beispiel, ihr Mönche, zwei Gefährten, die als Kinder zusammen im Staub spielten. Sie könnten sich irgendwann einmal treffen. Dann würde der eine Gefährte zum anderen sagen: ‚Erinnerst du dich auch hieran, Freund, erinnerst du dich auch hieran?‘ Er würde sagen: ‚Ich erinnere mich, Freund, ich erinnere mich.‘ Ebenso, ihr Mönche, lernt ein Mönch das Dhamma – Sutta, Geyya, Veyyākaraṇa, Gāthā, Udāna, Itivuttaka, Jātaka, Abbhutadhamma und Vedalla. Diese Lehren sind ihm zu Ohren gekommen, sind ihm durch Reden vertraut, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen worden. Wenn er mit getrübter Achtsamkeit stirbt, wird er in einer der göttlichen Gemeinschaften wiedergeboren. Dort, im Glück verweilend, werden ihm die Worte des Dhamma zwar nicht unmittelbar gegenwärtig, doch weder lehrt ein Mönch, der über übernatürliche Kräfte verfügt und die Meisterschaft über den Geist erlangt hat, das Dhamma in der göttlichen Versammlung, noch lehrt ein Göttersohn das Dhamma in der göttlichen Versammlung; vielmehr erinnert ein geistgeborenes Wesen ein anderes geistgeborenes Wesen: ‚Erinnerst du dich, Freund, erinnerst du dich, Freund, wo wir früher das heilige Leben führten?‘ Er sagt dann: ‚Ich erinnere mich, Freund, ich erinnere mich, Freund.‘ Träge, ihr Mönche, ist das Entstehen der Achtsamkeit; doch dann gelangt jene Kreatur sogleich zu einer besonderen Errungenschaft. Dies ist, ihr Mönche, der vierte Nutzen, den man von Lehren erwarten kann, die zu Ohren gekommen, durch Reden vertraut gemacht, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen sind. Diese vier Nutzen, ihr Mönche, sind von Lehren zu erwarten, die zu Ohren gekommen, durch Reden vertraut gemacht, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen sind.“

2. ඨානසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Grundlagen

192. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, ඨානානි චතූහි ඨානෙහි වෙදිතබ්බානි. කතමානි චත්තාරි? සංවාසෙන, භික්ඛවෙ, සීලං වෙදිතබ්බං, තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. සංවොහාරෙන, භික්ඛවෙ, සොචෙය්‍යං වෙදිතබ්බං, තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. ආපදාසු, භික්ඛවෙ, ථාමො වෙදිතබ්බො, සො ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා[Pg.508], න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. සාකච්ඡාය, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා, සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනාති.

192. „Diese vier Dinge, ihr Mönche, sind durch vier Gegebenheiten zu erkennen. Welche vier? Durch das Zusammenleben, ihr Mönche, ist die Tugend zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. Durch den Umgang, ihr Mönche, ist die Reinheit zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. In Notzeiten, ihr Mönche, ist die Charakterstärke zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. Durch Diskussion, ihr Mönche, ist die Weisheit zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen.“

‘‘‘සංවාසෙන, භික්ඛවෙ, සීලං වෙදිතබ්බං, තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සංවසමානො එවං ජානාති – ‘දීඝරත්තං ඛො අයමායස්මා ඛණ්ඩකාරී ඡිද්දකාරී සබලකාරී කම්මාසකාරී, න සන්තතකාරී න සන්තතවුත්ති ; සීලෙසු දුස්සීලො අයමායස්මා, නායමායස්මා සීලවා’’’ති.

„‚Durch das Zusammenleben, ihr Mönche, ist die Tugend zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Da, ihr Mönche, erkennt ein Mensch, wenn er mit einem anderen Menschen zusammenlebt: ‚Lange Zeit hindurch war dieser Ehrwürdige in seiner Tugend jemand, der sie verletzte, durchlöcherte, befleckte und beschmutzte, er handelte nicht beständig und führte keinen beständigen Lebenswandel; dieser Ehrwürdige ist lasterhaft in seinen Tugenden, dieser Ehrwürdige ist nicht tugendhaft.‘“

‘‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සංවසමානො එවං ජානාති – ‘දීඝරත්තං ඛො අයමායස්මා අඛණ්ඩකාරී අච්ඡිද්දකාරී අසබලකාරී අකම්මාසකාරී සන්තතකාරී සන්තතවුත්ති; සීලෙසු සීලවා අයමායස්මා, නායමායස්මා දුස්සීලො’ති. ‘සංවාසෙන, භික්ඛවෙ, සීලං වෙදිතබ්බං, තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„Hier aber, ihr Mönche, erkennt ein Mensch, wenn er mit einem anderen Menschen zusammenlebt: ‚Lange Zeit hindurch war dieser Ehrwürdige in seiner Tugend jemand, der sie nicht verletzte, nicht durchlöcherte, nicht befleckte und nicht beschmutzte, er handelte beständig und führte einen beständigen Lebenswandel; dieser Ehrwürdige ist tugendhaft in seinen Tugenden, dieser Ehrwürdige ist nicht lasterhaft.‘ ‚Durch das Zusammenleben, ihr Mönche, ist die Tugend zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen‘ – was diesbezüglich gesagt wurde, wurde in Bezug darauf gesagt.“

‘‘‘සංවොහාරෙන, භික්ඛවෙ, සොචෙය්‍යං වෙදිතබ්බං, තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සංවොහරමානො එවං ජානාති – ‘අඤ්ඤථා ඛො අයමායස්මා එකෙන එකො වොහරති, අඤ්ඤථා ද්වීහි, අඤ්ඤථා තීහි, අඤ්ඤථා සම්බහුලෙහි; වොක්කමති අයමායස්මා පුරිමවොහාරා පච්ඡිමවොහාරං; අපරිසුද්ධවොහාරො අයමායස්මා, නායමායස්මා පරිසුද්ධවොහාරො’’’ති.

„‚Durch den Umgang, ihr Mönche, ist die Reinheit zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen‘ – so wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Da, ihr Mönche, erkennt ein Mensch, wenn er mit einem anderen Menschen umgeht: ‚Auf eine Weise spricht dieser Ehrwürdige, wenn er unter vier Augen ist, auf eine andere Weise mit zweien, auf eine andere Weise mit dreien und auf eine andere Weise mit vielen; dieser Ehrwürdige weicht in seinen späteren Aussagen von seinen früheren Aussagen ab; dieser Ehrwürdige ist unrein in seinem Umgang, dieser Ehrwürdige ist nicht rein in seinem Umgang.‘“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සංවොහරමානො එවං ජානාති – ‘යථෙව ඛො අයමායස්මා එකෙන එකො වොහරති, තථා ද්වීහි, තථා තීහි, තථා සම්බහුලෙහි. නායමායස්මා වොක්කමති පුරිමවොහාරා පච්ඡිමවොහාරං; පරිසුද්ධවොහාරො අයමායස්මා, නායමායස්මා අපරිසුද්ධවොහාරො’ති[Pg.509]. ‘සංවොහාරෙන, භික්ඛවෙ, සොචෙය්‍යං වෙදිතබ්බං, තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„Wenn hier jedoch, ihr Mönche, ein Mensch mit einem anderen Menschen ein Gespräch führt, erkennt er Folgendes: ‚Genauso wie dieser Ehrwürdige unter vier Augen spricht, so spricht er auch vor zweien, vor dreien oder vor vielen. Dieser Ehrwürdige weicht in seiner späteren Rede nicht von seiner früheren Rede ab; dieser Ehrwürdige ist rein in seiner Rede, dieser Ehrwürdige ist nicht unrein in seiner Rede.‘ ‚Durch die Unterhaltung, ihr Mönche, ist die Reinheit zu erkennen, und zwar erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unweisen.‘ Was diesbezüglich gesagt wurde, wurde aufgrund dieser Tatsache gesagt.

‘‘‘ආපදාසු, භික්ඛවෙ, ථාමො වෙදිතබ්බො, සො ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඤාතිබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො, භොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො, රොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො න ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘තථාභූතො ඛො අයං ලොකසන්නිවාසො තථාභූතො අයං අත්තභාවපටිලාභො යථාභූතෙ ලොකසන්නිවාසෙ යථාභූතෙ අත්තභාවපටිලාභෙ අට්ඨ ලොකධම්මා ලොකං අනුපරිවත්තන්ති ලොකො ච අට්ඨ ලොකධම්මෙ අනුපරිවත්තති – ලාභො ච, අලාභො ච, යසො ච, අයසො ච, නින්දා ච, පසංසා ච, සුඛඤ්ච, දුක්ඛඤ්චා’ති. සො ඤාතිබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො භොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො රොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො සොචති කිලමති පරිදෙවති, උරත්තාළිං කන්දති, සම්මොහං ආපජ්ජති.

„‚In Notlagen, ihr Mönche, ist die Standhaftigkeit zu erkennen, und zwar erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unweisen.‘ So wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Hier, ihr Mönche, reflektiert jemand, der vom Verlust von Verwandten, vom Verlust des Besitzes oder vom Verlust der Gesundheit getroffen wird, nicht so: ‚So beschaffen ist das Zusammenleben in dieser Welt, so beschaffen ist das Erlangen eines individuellen Daseins. Solange das Zusammenleben in dieser Welt und das Erlangen eines individuellen Daseins so beschaffen sind, folgen die acht weltlichen Dinge der Welt, und die Welt folgt den acht weltlichen Dingen – nämlich Gewinn und Verlust, Ruhm und Schande, Tadel und Lob sowie Glück und Leid.‘ Wenn er vom Verlust von Verwandten, vom Verlust des Besitzes oder vom Verlust der Gesundheit getroffen wird, sorgt er sich, ist erschöpft, jammert, schlägt sich an die Brust, weint und verfällt in tiefe Verwirrung.

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො ඤාතිබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො භොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො රොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘තථාභූතො ඛො අයං ලොකසන්නිවාසො තථාභූතො අයං අත්තභාවපටිලාභො යථාභූතෙ ලොකසන්නිවාසෙ යථාභූතෙ අත්තභාවපටිලාභෙ අට්ඨ ලොකධම්මා ලොකං අනුපරිවත්තන්ති ලොකො ච අට්ඨ ලොකධම්මෙ අනුපරිවත්තති – ලාභො ච, අලාභො ච, යසො ච, අයසො ච, නින්දා ච, පසංසා ච, සුඛඤ්ච, දුක්ඛඤ්චා’ති. සො ඤාතිබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො භොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො රොගබ්‍යසනෙන වා ඵුට්ඨො සමානො න සොචති න කිලමති න පරිදෙවති, න උරත්තාළිං කන්දති, න සම්මොහං ආපජ්ජති. ‘ආපදාසු, භික්ඛවෙ, ථාමො වෙදිතබ්බො, සො ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„Hier jedoch, ihr Mönche, reflektiert jemand, der vom Verlust von Verwandten, vom Verlust des Besitzes oder vom Verlust der Gesundheit getroffen wird, so: ‚So beschaffen ist das Zusammenleben in dieser Welt, so beschaffen ist das Erlangen eines individuellen Daseins. Solange das Zusammenleben in dieser Welt und das Erlangen eines individuellen Daseins so beschaffen sind, folgen die acht weltlichen Dinge der Welt, und die Welt folgt den acht weltlichen Dingen – nämlich Gewinn und Verlust, Ruhm und Schande, Tadel und Lob sowie Glück und Leid.‘ Wenn er vom Verlust von Verwandten, vom Verlust des Besitzes oder vom Verlust der Gesundheit getroffen wird, sorgt er sich nicht, ist nicht erschöpft, jammert nicht, schlägt sich nicht an die Brust, weint nicht und verfällt nicht in Verwirrung. ‚In Notlagen, ihr Mönche, ist die Standhaftigkeit zu erkennen, und zwar erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unweisen.‘ Was diesbezüglich gesagt wurde, wurde aufgrund dieser Tatsache gesagt.

‘‘‘සාකච්ඡාය, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා, සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති[Pg.510], ඉති ඛො පනෙතං වුත්තං. කිඤ්චෙතං පටිච්ච වුත්තං? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සාකච්ඡායමානො එවං ජානාති – ‘යථා ඛො ඉමස්ස ආයස්මතො උම්මග්ගො යථා ච අභිනීහාරො යථා ච පඤ්හාසමුදාහාරො, දුප්පඤ්ඤො අයමායස්මා, නායමායස්මා පඤ්ඤවා. තං කිස්ස හෙතු? තථා හි අයමායස්මා න චෙව ගම්භීරං අත්ථපදං උදාහරති සන්තං පණීතං අතක්කාවචරං නිපුණං පණ්ඩිතවෙදනීයං. යඤ්ච අයමායස්මා ධම්මං භාසති තස්ස ච නප්පටිබලො සංඛිත්තෙන වා විත්ථාරෙන වා අත්ථං ආචික්ඛිතුං දෙසෙතුං පඤ්ඤාපෙතුං පට්ඨපෙතුං විවරිතුං විභජිතුං උත්තානීකාතුං. දුප්පඤ්ඤො අයමායස්මා, නායමායස්මා පඤ්ඤවා’’’ති.

„‚Durch die Diskussion, ihr Mönche, ist die Weisheit zu erkennen, und zwar erst nach langer Zeit, nicht nach kurzer; von einem, der aufmerksam ist, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unweisen.‘ So wurde es gesagt. In Bezug worauf wurde dies gesagt? Hier, ihr Mönche, erkennt ein Mensch, der mit einem anderen Menschen eine Diskussion führt, Folgendes: ‚Nach der Art und Weise, wie dieser Ehrwürdige eine Frage angeht, wie er sie im Geist bewegt und wie er sie formuliert, ist dieser Ehrwürdige unverständig, dieser Ehrwürdige ist nicht weise. Und warum? Denn dieser Ehrwürdige führt keine tiefgründigen, friedvollen, erhabenen, jenseits der Logik liegenden, subtilen und von Weisen zu erfahrenden Bedeutungsinhalte an. Und was auch immer dieser Ehrwürdige an Lehre vorträgt, er ist nicht imstande, deren Sinn weder kurz noch ausführlich zu erklären, zu lehren, darzulegen, zu begründen, zu enthüllen, zu analysieren oder zu verdeutlichen. Dieser Ehrwürdige ist unverständig, dieser Ehrwürdige ist nicht weise.‘“}, {

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, චක්ඛුමා පුරිසො උදකරහදස්ස තීරෙ ඨිතො පස්සෙය්‍ය පරිත්තං මච්ඡං උම්මුජ්ජමානං. තස්ස එවමස්ස – ‘යථා ඛො ඉමස්ස මච්ඡස්ස උම්මග්ගො යථා ච ඌමිඝාතො යථා ච වෙගායිතත්තං, පරිත්තො අයං මච්ඡො, නායං මච්ඡො මහන්තො’ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සාකච්ඡායමානො එවං ජානාති – ‘යථා ඛො ඉමස්ස ආයස්මතො උම්මග්ගො යථා ච අභිනීහාරො යථා ච පඤ්හාසමුදාහාරො, දුප්පඤ්ඤො අයමායස්මා, නායමායස්මා පඤ්ඤවා. තං කිස්ස හෙතු? තථා හි අයමායස්මා න චෙව ගම්භීරං අත්ථපදං උදාහරති සන්තං පණීතං අතක්කාවචරං නිපුණං පණ්ඩිතවෙදනීයං. යඤ්ච අයමායස්මා ධම්මං භාසති, තස්ස ච න පටිබලො සංඛිත්තෙන වා විත්ථාරෙන වා අත්ථං ආචික්ඛිතුං දෙසෙතුං පඤ්ඤාපෙතුං පට්ඨපෙතුං විවරිතුං විභජිතුං උත්තානීකාතුං. දුප්පඤ්ඤො අයමායස්මා, නායමායස්මා පඤ්ඤවා’’’ති.

„Wie wenn, ihr Mönche, ein sehender Mann am Ufer eines Teiches stünde und einen kleinen Fisch beim Auftauchen sähe. Ihm käme dieser Gedanke: ‚Nach der Art, wie dieser Fisch auftaucht, wie er die Wellen bricht und wie seine Schnelligkeit ist, ist dieser Fisch klein, dieser Fisch ist nicht groß.‘ Ebenso, ihr Mönche, erkennt eine Person im Gespräch mit einer anderen Person: ‚Nach der Art, wie dieser Ehrwürdige eine Frage angeht, wie sein Herangehen ist und wie er Fragen formuliert, ist dieser Ehrwürdige von geringer Weisheit, dieser Ehrwürdige ist nicht weise.‘ Warum ist das so? Denn dieser Ehrwürdige bringt keine tiefgründigen Bedeutungssätze vor, die friedvoll, erhaben, jenseits des bloßen logischen Denkens, feinsinnig und von Weisen zu erkennen sind. Und was für eine Lehre dieser Ehrwürdige auch verkündet, er ist nicht fähig, deren Bedeutung weder in Kürze noch ausführlich zu erklären, zu lehren, darzulegen, festzusetzen, zu enthüllen, zu analysieren und zu verdeutlichen. Dieser Ehrwürdige ist von geringer Weisheit, dieser Ehrwürdige ist nicht weise.“

‘‘ඉධ පන, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සාකච්ඡායමානො එවං ජානාති – ‘යථා ඛො ඉමස්ස ආයස්මතො උම්මග්ගො යථා ච අභිනීහාරො යථා ච පඤ්හාසමුදාහාරො, පඤ්ඤවා අයමායස්මා, නායමායස්මා දුප්පඤ්ඤො. තං කිස්ස හෙතු? තථා හි අයමායස්මා ගම්භීරඤ්චෙව අත්ථපදං උදාහරති සන්තං පණීතං අතක්කාවචරං නිපුණං පණ්ඩිතවෙදනීයං. යඤ්ච අයමායස්මා ධම්මං භාසති, තස්ස ච පටිබලො සංඛිත්තෙන වා විත්ථාරෙන වා අත්ථං ආචික්ඛිතුං දෙසෙතුං පඤ්ඤාපෙතුං පට්ඨපෙතුං විවරිතුං විභජිතුං උත්තානීකාතුං. පඤ්ඤවා අයමායස්මා, නායමායස්මා දුප්පඤ්ඤො’’’ති.

Hier nun, ihr Mönche, erkennt eine Person, wenn sie mit einer anderen Person diskutiert: 'Nach der Art und Weise, wie dieser Ehrwürdige ein Problem angeht, wie er seine Gedanken ausrichtet und wie er Fragen stellt, ist dieser Ehrwürdige weise, nicht unverständig.' Aus welchem Grund? Denn dieser Ehrwürdige trägt eine tiefgründige, friedvolle, erhabene, jenseits der Logik stehende, feinsinnige und von den Weisen zu erfahrende Bedeutung vor. Und welche Lehre dieser Ehrwürdige auch immer verkündet, er ist fähig, deren Sinn sowohl in Kürze als auch ausführlich darzulegen, zu lehren, zu erklären, festzulegen, zu enthüllen, zu analysieren und zu verdeutlichen. Dieser Ehrwürdige ist weise, nicht unverständig.'

‘‘සෙය්‍යථාපි[Pg.511], භික්ඛවෙ, චක්ඛුමා පුරිසො උදකරහදස්ස තීරෙ ඨිතො පස්සෙය්‍ය මහන්තං මච්ඡං උම්මුජ්ජමානං. තස්ස එවමස්ස – ‘යථා ඛො ඉමස්ස මච්ඡස්ස උම්මග්ගො යථා ච ඌමිඝාතො යථා ච වෙගායිතත්තං, මහන්තො අයං මච්ඡො, නායං මච්ඡො පරිත්තො’ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලෙන සද්ධිං සාකච්ඡායමානො එවං ජානාති – ‘යථා ඛො ඉමස්ස ආයස්මතො උම්මග්ගො යථා ච අභිනීහාරො යථා ච පඤ්හාසමුදාහාරො, පඤ්ඤවා අයමායස්මා, නායමායස්මා දුප්පඤ්ඤො. තං කිස්ස හෙතු? තථා හි අයමායස්මා ගම්භීරඤ්චෙව අත්ථපදං උදාහරති සන්තං පණීතං අතක්කාවචරං නිපුණං පණ්ඩිතවෙදනීයං. යඤ්ච අයමායස්මා ධම්මං භාසති, තස්ස ච පටිබලො සංඛිත්තෙන වා විත්ථාරෙන වා අත්ථං ආචික්ඛිතුං දෙසෙතුං පඤ්ඤාපෙතුං පට්ඨපෙතුං විවරිතුං විභජිතුං උත්තානීකාතුං. පඤ්ඤවා අයමායස්මා, නායමායස්මා දුප්පඤ්ඤො’ති.

Wie wenn, ihr Mönche, ein sehender Mann am Ufer eines Sees stünde und einen großen Fisch auftauchen sähe. Er würde denken: 'Nach der Art und Weise, wie dieser Fisch auftaucht, wie er Wellen schlägt und wie seine Schnelligkeit ist, ist dieser Fisch groß, nicht klein.' Ebenso, ihr Mönche, erkennt eine Person, wenn sie mit einer anderen Person diskutiert: 'Nach der Art und Weise, wie dieser Ehrwürdige ein Problem angeht, wie er seine Gedanken ausrichtet und wie er Fragen stellt, ist dieser Ehrwürdige weise, nicht unverständig.' Aus welchem Grund? Denn dieser Ehrwürdige trägt eine tiefgründige, friedvolle, erhabene, jenseits der Logik stehende, feinsinnige und von den Weisen zu erfahrende Bedeutung vor. Und welche Lehre dieser Ehrwürdige auch immer verkündet, er ist fähig, deren Sinn sowohl in Kürze als auch ausführlich darzulegen, zu lehren, zu erklären, festzulegen, zu enthüllen, zu analysieren und zu verdeutlichen. Dieser Ehrwürdige ist weise, nicht unverständig.'

‘‘‘සාකච්ඡාය, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා, සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි ඨානානි ඉමෙහි චතූහි ඨානෙහි වෙදිතබ්බානී’’ති. දුතියං.

„'Durch Diskussion, ihr Mönche, ist die Weisheit zu erkennen, und zwar über einen langen Zeitraum, nicht in kurzer Zeit; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen' – was so gesagt wurde, wurde in Bezug auf dies gesagt. Diese vier Dinge, ihr Mönche, sind durch diese vier Umstände zu erkennen.“ (Zweites Sutta).

3. භද්දියසුත්තං

3. Das Bhaddiya-Sutta

193. එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. අථ ඛො භද්දියො ලිච්ඡවි යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො භද්දියො ලිච්ඡවි භගවන්තං එතදවොච –

193. Einmal weilte der Erhabene in Vesālī im Großen Wald in der Giebelhalle. Da begab sich der Licchavier Bhaddiya zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Licchavier Bhaddiya so zum Erhabenen:

‘‘සුතං මෙතං, භන්තෙ – ‘මායාවී සමණො ගොතමො ආවට්ටනිං මායං ජානාති යාය අඤ්ඤතිත්ථියානං සාවකෙ ආවට්ටෙතී’ති. යෙ තෙ, භන්තෙ, එවමාහංසු – ‘මායාවී සමණො ගොතමො ආවට්ටනිං මායං ජානාති යාය අඤ්ඤතිත්ථියානං සාවකෙ ආවට්ටෙතී’ති, කච්චි තෙ, භන්තෙ, භගවතො වුත්තවාදිනො, න ච භගවන්තං අභූතෙන අබ්භාචික්ඛන්ති, ධම්මස්ස ච අනුධම්මං බ්‍යාකරොන්ති, න ච කොචි සහධම්මිකො වාදානුපාතො ගාරය්හං ඨානං ආගච්ඡති, අනබ්භක්ඛාතුකාමා හි මයං, භන්තෙ, භගවන්ත’’න්ති?

„Ich habe dies gehört, Herr: ‚Der Asket Gotama ist ein Zauberer; er kennt eine bekehrende Magie, mit der er die Jünger anderer Sekten bekehrt.‘ Herr, jene, die so sprachen: ‚Der Asket Gotama ist ein Zauberer; er kennt eine bekehrende Magie, mit der er die Jünger anderer Sekten bekehrt‘ – sagen diese, Herr, damit aus, was der Erhabene tatsächlich gesagt hat, und verleumden sie den Erhabenen nicht mit Unwahrheiten? Legen sie die Lehre wahrheitsgetreu dar, sodass kein rechtmäßiger Einwand einen tadelnswerten Anlass findet? Denn wir, Herr, wünschen den Erhabenen nicht fälschlich zu beschuldigen.“

‘‘එථ [Pg.512] තුම්හෙ, භද්දිය, මා අනුස්සවෙන, මා පරම්පරාය, මා ඉතිකිරාය, මා පිටකසම්පදානෙන, මා තක්කහෙතු, මා නයහෙතු, මා ආකාරපරිවිතක්කෙන, මා දිට්ඨිනිජ්ඣානක්ඛන්තියා, මා භබ්බරූපතාය, මා ‘සමණො නො ගරූ’ති. යදා තුම්හෙ, භද්දිය, අත්තනාව ජානෙය්‍යාථ – ‘ඉමෙ ධම්මා අකුසලා, ඉමෙ ධම්මා සාවජ්ජා, ඉමෙ ධම්මා විඤ්ඤුගරහිතා, ඉමෙ ධම්මා සමත්තා සමාදින්නා අහිතාය දුක්ඛාය සංවත්තන්තී’ති, අථ තුම්හෙ, භද්දිය, පජහෙය්‍යාථ.

„Kommt, Bhaddiya, geht nicht nach mündlicher Überlieferung, nicht nach Legenden, nicht nach Hörensagen, nicht nach der Autorität von Schriften, nicht nach bloßer Logik, nicht nach Schlussfolgerungen, nicht nach sorgfältiger Reflexion von Merkmalen, nicht nach der Übereinstimmung mit einer bevorzugten Ansicht, nicht nach dem Anschein von Kompetenz und nicht aus dem Gedanken: ‚Der Asket ist unser Lehrer.‘ Wenn ihr aber, Bhaddiya, selbst erkennt: ‚Diese Dinge sind unheilsam, diese Dinge sind tadelnswert, diese Dinge werden von Weisen abgelehnt, diese Dinge führen, wenn man sie annimmt und ausübt, zum Unheil und zum Leiden‘, dann, Bhaddiya, solltet ihr sie aufgeben.

‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භද්දිය, ලොභො පුරිසස්ස අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති හිතාය වා අහිතාය වා’’ති? ‘‘අහිතාය, භන්තෙ’’. ‘‘ලුද්ධො පනායං, භද්දිය, පුරිසපුග්ගලො ලොභෙන අභිභූතො පරියාදින්නචිත්තො පාණම්පි හනති, අදින්නම්පි ආදියති, පරදාරම්පි ගච්ඡති, මුසාපි භණති, පරම්පි තථත්තාය සමාදපෙති යංස හොති දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛායා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Bhaddiya? Wenn Gier im Inneren eines Menschen entsteht, entsteht sie zu seinem Wohle oder zu seinem Unheil?“ – „Zu seinem Unheil, Herr.“ – „Ein gieriger Mensch aber, Bhaddiya, von Gier überwältigt, dessen Geist davon eingenommen ist, tötet Lebewesen, nimmt, was ihm nicht gegeben wurde, begeht Ehebruch, spricht Unwahrheiten und stiftet auch andere dazu an, was ihm für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereicht.“ – „So ist es, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භද්දිය, දොසො පුරිසස්ස…පෙ… මොහො පුරිසස්ස…පෙ… සාරම්භො පුරිසස්ස අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති හිතාය වා අහිතාය වා’’ති? ‘‘අහිතාය, භන්තෙ’’. ‘‘සාරද්ධො පනායං, භද්දිය, පුරිසපුග්ගලො සාරම්භෙන අභිභූතො පරියාදින්නචිත්තො පාණම්පි හනති, අදින්නම්පි ආදියති, පරදාරම්පි ගච්ඡති, මුසාපි භණති, පරම්පි තථත්තාය සමාදපෙති යංස හොති දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛායා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Bhaddiya? Wenn Hass ... oder Verblendung ... oder Aggressivität im Inneren eines Menschen entsteht, entsteht sie zu seinem Wohle oder zu seinem Unheil?“ – „Zu seinem Unheil, Herr.“ – „Ein aggressiver Mensch aber, Bhaddiya, von Aggressivität überwältigt, dessen Geist davon eingenommen ist, tötet Lebewesen, nimmt, was ihm nicht gegeben wurde, begeht Ehebruch, spricht Unwahrheiten und stiftet auch andere dazu an, was ihm für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereicht.“ – „So ist es, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භද්දිය, ඉමෙ ධම්මා කුසලා වා අකුසලා වා’’ති? ‘‘අකුසලා, භන්තෙ’’. ‘‘සාවජ්ජා වා අනවජ්ජා වා’’ති? ‘‘සාවජ්ජා, භන්තෙ’’. ‘‘විඤ්ඤුගරහිතා වා විඤ්ඤුප්පසත්ථා වා’’ති? ‘‘විඤ්ඤුගරහිතා, භන්තෙ’’. ‘‘සමත්තා සමාදින්නා අහිතාය දුක්ඛාය සංවත්තන්ති, නො වා? කථං වා එත්ථ හොතී’’ති? ‘‘සමත්තා, භන්තෙ, සමාදින්නා අහිතාය දුක්ඛාය සංවත්තන්ති. එවං නො එත්ථ හොතී’’ති.

„Was meinst du, Bhaddiya, sind diese Dinge heilsam oder unheilsam?“ – „Unheilsam, Herr.“ – „Tadelnswert oder untadelig?“ – „Tadelnswert, Herr.“ – „Von Weisen abgelehnt oder von Weisen gepriesen?“ – „Von Weisen abgelehnt, Herr.“ – „Führen sie, wenn sie ganz angenommen und ausgeübt werden, zum Unheil und zum Leiden oder nicht? Wie ist hierbei deine Ansicht?“ – „Wenn sie ganz angenommen und ausgeübt werden, Herr, führen sie zum Unheil und zum Leiden. So ist hierbei unsere Ansicht.“

‘‘ඉති ඛො, භද්දිය, යං තං තෙ අවොචුම්හා – එථ තුම්හෙ, භද්දිය, මා අනුස්සවෙන, මා පරම්පරාය, මා ඉතිකිරාය, මා පිටකසම්පදානෙන, මා තක්කහෙතු, මා නයහෙතු, මා ආකාරපරිවිතක්කෙන, මා දිට්ඨිනිජ්ඣානක්ඛන්තියා, මා භබ්බරූපතාය, මා ‘සමණො නො ගරූ’ති. යදා තුම්හෙ, භද්දිය, අත්තනාව ජානෙය්‍යාථ [Pg.513] – ‘ඉමෙ ධම්මා අකුසලා, ඉමෙ ධම්මා සාවජ්ජා, ඉමෙ ධම්මා විඤ්ඤුගරහිතා, ඉමෙ ධම්මා සමත්තා සමාදින්නා අහිතාය දුක්ඛාය සංවත්තන්තීති, අථ තුම්හෙ, භද්දිය, පජහෙය්‍යාථා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„Bhaddiya, was ich euch gesagt habe: ‚Kommt, Bhaddiya, geht nicht nach Hörensagen, nicht nach Überlieferung, nicht nach bloßen Gerüchten, nicht nach der Autorität heiliger Schriften, nicht nach bloßer Logik, nicht nach Schlussfolgerungen, nicht nach sorgfältiger Reflexion über äußere Gründe, nicht nach der Übereinstimmung mit den eigenen Ansichten, nicht nach dem Anschein von Kompetenz, nicht nach der Vorstellung: Der Asket ist unser Lehrer.‘ Wenn ihr, Bhaddiya, selbst erkennt: ‚Diese Dinge sind unheilsam, diese Dinge sind tadelnswert, diese Dinge werden von Weisen abgelehnt; wenn man sie annimmt und ausführt, führen sie zu Unheil und Leid‘, dann, Bhaddiya, solltet ihr sie aufgeben. Was so gesagt wurde, wurde genau in Bezug darauf gesagt.“

‘‘එථ තුම්හෙ, භද්දිය, මා අනුස්සවෙන, මා පරම්පරාය, මා ඉතිකිරාය, මා පිටකසම්පදානෙන, මා තක්කහෙතු, මා නයහෙතු, මා ආකාරපරිවිතක්කෙන, මා දිට්ඨිනිජ්ඣානක්ඛන්තියා, මා භබ්බරූපතාය, මා ‘සමණො නො ගරූ’ති. යදා තුම්හෙ, භද්දිය, අත්තනාව ජානෙය්‍යාථ – ‘ඉමෙ ධම්මා කුසලා, ඉමෙ ධම්මා අනවජ්ජා, ඉමෙ ධම්මා විඤ්ඤුප්පසත්ථා, ඉමෙ ධම්මා සමත්තා සමාදින්නා හිතාය සුඛාය සංවත්තන්තී’ති, අථ තුම්හෙ, භද්දිය, උපසම්පජ්ජ විහරෙය්‍යාථා’’ති.

„Kommt, Bhaddiya, geht nicht nach Hörensagen, nicht nach Überlieferung, nicht nach bloßen Gerüchten, nicht nach der Autorität heiliger Schriften, nicht nach bloßer Logik, nicht nach Schlussfolgerungen, nicht nach sorgfältiger Reflexion über äußere Gründe, nicht nach der Übereinstimmung mit den eigenen Ansichten, nicht nach dem Anschein von Kompetenz, nicht nach der Vorstellung: ‚Der Asket ist unser Lehrer.‘ Wenn ihr, Bhaddiya, selbst erkennt: ‚Diese Dinge sind heilsam, diese Dinge sind untadelig, diese Dinge werden von Weisen gelobt; wenn man sie annimmt und ausführt, führen sie zu Wohl und Glück‘, dann, Bhaddiya, solltet ihr darin verweilen, nachdem ihr sie verwirklicht habt.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භද්දිය, අලොභො පුරිසස්ස අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති හිතාය වා අහිතාය වා’’ති? ‘‘හිතාය, භන්තෙ’’. ‘‘අලුද්ධො පනායං, භද්දිය, පුරිසපුග්ගලො ලොභෙන අනභිභූතො අපරියාදින්නචිත්තො නෙව පාණං හනති, න අදින්නං ආදියති, න පරදාරං ගච්ඡති, න මුසා භණති, පරම්පි තථත්තාය න සමාදපෙති යං’ස හොති දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Bhaddiya? Entsteht Gierlosigkeit (Alobha) im Inneren eines Menschen zu seinem Wohl oder zu seinem Unheil?“ – „Zum Wohl, Herr.“ – „Ein gierloser Mensch aber, Bhaddiya, der nicht von Gier überwältigt ist und dessen Geist nicht davon eingenommen ist, tötet keine Lebewesen, nimmt nichts Nicht-Gegebenes, vergeht sich nicht an Frauen anderer, spricht keine Lüge und leitet auch andere dazu an, so zu handeln, was ihm für lange Zeit zum Wohl und Glück gereicht.“ – „So ist es, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භද්දිය, අදොසො පුරිසස්ස…පෙ… අමොහො පුරිසස්ස…පෙ… අසාරම්භො පුරිසස්ස අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති හිතාය වා අහිතාය වා’’ති? ‘‘හිතාය, භන්තෙ’’. ‘‘අසාරද්ධො පනායං, භද්දිය, පුරිසපුග්ගලො සාරම්භෙන අනභිභූතො අපරියාදින්නචිත්තො නෙව පාණං හනති, න අදින්නං ආදියති, න පරදාරං ගච්ඡති, න මුසා භණති, පරම්පි තථත්තාය න සමාදපෙති යං’ස හොති දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Bhaddiya? Entsteht Hasslosigkeit (Adosa) ... Nicht-Verwirrung (Amoho) ... Friedfertigkeit (Asārambho) im Inneren eines Menschen zu seinem Wohl oder zu seinem Unheil?“ – „Zum Wohl, Herr.“ – „Ein friedfertiger Mensch aber, Bhaddiya, der nicht von Feindseligkeit überwältigt ist und dessen Geist nicht davon eingenommen ist, tötet keine Lebewesen, nimmt nichts Nicht-Gegebenes, vergeht sich nicht an Frauen anderer, spricht keine Lüge und leitet auch andere dazu an, so zu handeln, was ihm für lange Zeit zum Wohl und Glück gereicht.“ – „So ist es, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤථ, භද්දිය, ඉමෙ ධම්මා කුසලා වා අකුසලා වා’’ති? ‘‘කුසලා, භන්තෙ’’. ‘‘සාවජ්ජා වා අනවජ්ජා වා’’ති? ‘‘අනවජ්ජා, භන්තෙ’’. ‘‘විඤ්ඤුගරහිතා වා විඤ්ඤුප්පසත්ථා වා’’ති? ‘‘විඤ්ඤුප්පසත්ථා, භන්තෙ’’. ‘‘සමත්තා සමාදින්නා හිතාය සුඛාය සංවත්තන්ති නො වා? කථං වා එත්ථ හොතී’’ති? ‘‘සමත්තා, භන්තෙ, සමාදින්නා හිතාය සුඛාය සංවත්තන්ති. එවං නො එත්ථ හොතී’’ති.

„Was meinst du, Bhaddiya? Sind diese Dinge heilsam oder unheilsam?“ – „Heilsam, Herr.“ – „Tadelnswert oder untadelig?“ – „Untadelig, Herr.“ – „Werden sie von Weisen abgelehnt oder gelobt?“ – „Von Weisen gelobt, Herr.“ – „Führen sie, wenn sie vollendet und angenommen sind, zu Wohl und Glück oder nicht? Wie steht es hierbei für euch?“ – „Vollendet und angenommen, Herr, führen sie zu Wohl und Glück. So ist hierbei unsere Ansicht.“

‘‘ඉති [Pg.514] ඛො, භද්දිය, යං තං තෙ අවොචුම්හා – එථ තුම්හෙ, භද්දිය, මා අනුස්සවෙන, මා පරම්පරාය, මා ඉතිකිරාය, මා පිටකසම්පදානෙන, මා තක්කහෙතු, මා නයහෙතු, මා ආකාරපරිවිතක්කෙන, මා දිට්ඨිනිජ්ඣානක්ඛන්තියා, මා භබ්බරූපතාය, මා ‘සමණො නො ගරූ’ති. යදා තුම්හෙ, භද්දිය, අත්තනාව ජානෙය්‍යාථ – ‘ඉමෙ ධම්මා කුසලා, ඉමෙ ධම්මා අනවජ්ජා, ඉමෙ ධම්මා විඤ්ඤුප්පසත්ථා, ඉමෙ ධම්මා සමත්තා සමාදින්නා හිතාය සුඛාය සංවත්තන්තීති, අථ තුම්හෙ, භද්දිය, උපසම්පජ්ජ විහරෙය්‍යාථා’ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්තං.

„Bhaddiya, was ich euch gesagt habe: ‚Kommt, Bhaddiya, geht nicht nach Hörensagen, nicht nach Überlieferung, nicht nach bloßen Gerüchten, nicht nach der Autorität heiliger Schriften, nicht nach bloßer Logik, nicht nach Schlussfolgerungen, nicht nach sorgfältiger Reflexion über äußere Gründe, nicht nach der Übereinstimmung mit den eigenen Ansichten, nicht nach dem Anschein von Kompetenz, nicht nach der Vorstellung: Der Asket ist unser Lehrer.‘ Wenn ihr, Bhaddiya, selbst erkennt: ‚Diese Dinge sind heilsam, diese Dinge sind untadelig, diese Dinge werden von Weisen gelobt; wenn man sie annimmt und ausführt, führen sie zu Wohl und Glück‘, dann, Bhaddiya, solltet ihr darin verweilen, nachdem ihr sie verwirklicht habt. Was so gesagt wurde, wurde genau in Bezug darauf gesagt.“

‘‘යෙ ඛො තෙ, භද්දිය, ලොකෙ සන්තො සප්පුරිසා තෙ සාවකං එවං සමාදපෙන්ති – ‘එහි ත්වං, අම්භො පුරිස, ලොභං විනෙය්‍ය විහරාහි. ලොභං විනෙය්‍ය විහරන්තො න ලොභජං කම්මං කරිස්සසි කායෙන වාචාය මනසා. දොසං විනෙය්‍ය විහරාහි. දොසං විනෙය්‍ය විහරන්තො න දොසජං කම්මං කරිස්සසි කායෙන වාචාය මනසා. මොහං විනෙය්‍ය විහරාහි. මොහං විනෙය්‍ය විහරන්තො න මොහජං කම්මං කරිස්සසි කායෙන වාචාය මනසා. සාරම්භං විනෙය්‍ය විහරාහි. සාරම්භං විනෙය්‍ය විහරන්තො න සාරම්භජං කම්මං කරිස්සසි කායෙන වාචාය මනසා’’’ති.

„Bhaddiya, jene guten Menschen in der Welt, die friedvoll sind, leiten ihre Schüler so an: ‚Komm, werter Mann, lebe, indem du die Gier überwindest. Wenn du mit überwundener Gier lebst, wirst du keine Tat begehen, die aus Gier entstanden ist, sei es mit dem Körper, der Rede oder dem Geist. Lebe, indem du den Hass überwindest. Wenn du mit überwundenem Hass lebst, wirst du keine Tat begehen, die aus Hass entstanden ist, sei es mit dem Körper, der Rede oder dem Geist. Lebe, indem du die Verwirrung überwindest. Wenn du mit überwundener Verwirrung lebst, wirst du keine Tat begehen, die aus Verwirrung entstanden ist, sei es mit dem Körper, der Rede oder dem Geist. Lebe, indem du die Feindseligkeit überwindest. Wenn du mit überwundener Feindseligkeit lebst, wirst du keine Tat begehen, die aus Feindseligkeit entstanden ist, sei es mit dem Körper, der Rede oder dem Geist.‘“

එවං වුත්තෙ භද්දියො ලිච්ඡවි භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භන්තෙ…පෙ… උපාසකං මං, භන්තෙ, භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Licchavier Bhaddiya zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr! ... Möge der Erhabene mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der lebenslang Zuflucht genommen hat.“

‘‘අපි නු තාහං, භද්දිය, එවං අවචං – ‘එහි මෙ ත්වං, භද්දිය, සාවකො හොහි; අහං සත්ථා භවිස්සාමී’’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’. ‘‘එවංවාදිං ඛො මං, භද්දිය, එවමක්ඛායිං එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා අසතා තුච්ඡා මුසා අභූතෙන අබ්භාචික්ඛන්ති – ‘මායාවී සමණො ගොතමො ආවට්ටනිං මායං ජානාති යාය අඤ්ඤතිත්ථියානං සාවකෙ ආවට්ටෙතී’’’ති. ‘‘භද්දිකා, භන්තෙ, ආවට්ටනී මායා. කල්‍යාණී, භන්තෙ, ආවට්ටනී මායා. පියා මෙ, භන්තෙ, ඤාතිසාලොහිතා ඉමාය ආවට්ටනියා ආවට්ටෙය්‍යුං, පියානම්පි මෙ අස්ස ඤාතිසාලොහිතානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය. සබ්බෙ චෙපි, භන්තෙ, ඛත්තියා ඉමාය ආවට්ටනියා ආවට්ටෙය්‍යුං, සබ්බෙසම්පිස්ස ඛත්තියානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය. සබ්බෙ චෙපි, භන්තෙ, බ්‍රාහ්මණා… වෙස්සා [Pg.515] … සුද්දා ඉමාය ආවට්ටනියා ආවට්ටෙය්‍යුං, සබ්බෙසම්පිස්ස සුද්දානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති.

„Habe ich etwa jemals so zu dir gesprochen, Bhaddiya: ‚Komm, Bhaddiya, sei mein Schüler; ich werde dein Lehrer sein‘?“ – „Nein, Herr.“ – „Bhaddiya, einige Asketen und Brahmanen verleumden mich mit unwahren, leeren, lügnerischen und falschen Behauptungen: ‚Der Asket Gotama ist ein Zauberer; er versteht eine bekehrende Magie, mit der er die Schüler anderer Lehrer bekehrt.‘“ – „Herr, diese bekehrende Magie ist vortrefflich. Herr, diese bekehrende Magie ist edel. Wenn doch meine geliebten Verwandten und Blutsverwandten durch diese bekehrende Magie bekehrt würden! Das würde meinen geliebten Verwandten und Blutsverwandten lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen. Wenn doch alle Adligen (Khattiyas), Herr, durch diese bekehrende Magie bekehrt würden, so würde es allen Adligen lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen. Wenn doch alle Brahmanen ... Kaufleute ... Arbeiter (Suddas), Herr, durch diese bekehrende Magie bekehrt würden, so würde es allen Arbeitern lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen.“

‘‘එවමෙතං, භද්දිය, එවමෙතං, භද්දිය! සබ්බෙ චෙපි, භද්දිය, ඛත්තියා ඉමාය ආවට්ටනියා ආවට්ටෙය්‍යුං අකුසලධම්මප්පහානාය කුසලධම්මූපසම්පදාය, සබ්බෙසම්පිස්ස ඛත්තියානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය. සබ්බෙ චෙපි, භද්දිය, බ්‍රාහ්මණා… වෙස්සා… සුද්දා ආවට්ටෙය්‍යුං අකුසලධම්මප්පහානාය කුසලධම්මූපසම්පදාය, සබ්බෙසම්පිස්ස සුද්දානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය. සදෙවකො චෙපි, භද්දිය, ලොකො සමාරකො සබ්‍රහ්මකො සස්සමණබ්‍රාහ්මණී පජා සදෙවමනුස්සා ඉමාය ආවට්ටනියා ආවට්ටෙය්‍යුං අකුසලධම්මප්පහානාය කුසලධම්මූපසම්පදාය, සදෙවකස්සපිස්ස ලොකස්ස සමාරකස්ස සබ්‍රහ්මකස්ස සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය. ඉමෙ චෙපි, භද්දිය, මහාසාලා ඉමාය ආවට්ටනියා ආවට්ටෙය්‍යුං අකුසලධම්මප්පහානාය කුසලධම්මූපසම්පදාය, ඉමෙසම්පිස්ස මහාසාලානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය ( ). කො පන වාදො මනුස්සභූතස්සා’’ති! තතියං.

„So ist es, Bhaddiya! So ist es, Bhaddiya! Wenn sich alle Adligen dieser bekehrenden Magie unterziehen würden, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen, so würde es allen Adligen lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen. Wenn sich alle Brahmanen ... Kaufleute ... Arbeiter dieser bekehrenden Magie unterziehen würden, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen, so würde es allen Arbeitern lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen. Wenn sich die ganze Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, diese Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Fürsten und Menschen dieser bekehrenden Magie unterziehen würden, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen, so würde es der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, dieser Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Fürsten und Menschen lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen. Bhaddiya, wenn sich selbst diese großen Sal-Bäume dieser bekehrenden Magie unterziehen könnten, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen, so würde es selbst diesen großen Sal-Bäumen lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen. Was soll man da erst über ein menschliches Wesen sagen!“ Das Dritte.

4. සාමුගියසුත්තං

4. Die Sāmugiya-Lehrrede

194. එකං සමයං ආයස්මා ආනන්දො කොලියෙසු විහරති සාමුගං නාම කොලියානං නිගමො. අථ ඛො සම්බහුලා සාමුගියා කොලියපුත්තා යෙනායස්මා ආනන්දො තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නෙ ඛො තෙ සාමුගියෙ කොලියපුත්තෙ ආයස්මා ආනන්දො එතදවොච –

194. Zu einer Zeit weilte der ehrwürdige Ānanda im Land der Koliyaner in einer Ortschaft namens Sāmuga. Da suchten zahlreiche Koliyaner-Prinzen den ehrwürdigen Ānanda auf. Nachdem sie ihn aufgesucht und ehrerbietig gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Als sie zur Seite Platz genommen hatten, sprach der ehrwürdige Ānanda zu jenen Koliyaner-Prinzen von Sāmuga wie folgt:

‘‘චත්තාරිමානි, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගානි තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සම්මදක්ඛාතානි සත්තානං විසුද්ධියා සොකපරිදෙවානං සමතික්කමාය දුක්ඛදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමාය ඤායස්ස අධිගමාය නිබ්බානස්ස සච්ඡිකිරියාය. කතමානි චත්තාරි? සීලපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, චිත්තපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, දිට්ඨිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, විමුත්තිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං.

„Diese vier Faktoren der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit, ihr Byagghapajjas, wurden von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, rechtmäßig verkündet, um die Wesen zu reinigen, Kummer und Klage zu überwinden, Schmerz und Trübsal zum Verschwinden zu bringen, den rechten Pfad zu finden und die endgültige Befreiung (Nibbāna) zu verwirklichen. Welche vier? Der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Tugend, der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit des Geistes, der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Ansicht und der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Befreiung.“

‘‘කතමඤ්ච[Pg.516], බ්‍යග්ඝපජ්ජා, සීලපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං? ඉධ, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, භික්ඛු සීලවා හොති…පෙ… සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. අයං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, සීලපාරිසුද්ධි. ඉති එවරූපිං සීලපාරිසුද්ධිං අපරිපූරං වා පරිපූරෙස්සාමි පරිපූරං වා තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමීති, යො තත්ථ ඡන්දො ච වායාමො ච උස්සාහො ච උස්සොළ්හී ච අප්පටිවානී ච සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච, ඉදං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, සීලපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං.

„Und was, ihr Byagghapajjas, ist der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Tugend? Da ist ein Mönch tugendhaft ... er übt sich in der Einhaltung der Übungsregeln. Das nennt man die vollkommene Reinheit der Tugend. Mit dem Entschluss: ‚Diese vollkommene Reinheit der Tugend werde ich, sofern sie unvollständig ist, vervollkommnen, oder sofern sie vollständig ist, werde ich sie hier und da durch Weisheit unterstützen‘, entstehen dabei Willenskraft, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unbeirrbarkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit. Dies nennt man den Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Tugend.“

‘‘කතමඤ්ච, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, චිත්තපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං? ඉධ, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, චිත්තපාරිසුද්ධි. ඉති එවරූපිං චිත්තපාරිසුද්ධිං අපරිපූරං වා පරිපූරෙස්සාමි පරිපූරං වා තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමීති, යො තත්ථ ඡන්දො ච වායාමො ච උස්සාහො ච උස්සොළ්හී ච අප්පටිවානී ච සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච, ඉදං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, චිත්තපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං.

„Und was, ihr Byagghapajjas, ist der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit des Geistes? Da verweilt ein Mönch, abgeschieden von den Sinnesvergnügen ... tritt in die vierte Vertiefung (Jhāna) ein. Das nennt man die vollkommene Reinheit des Geistes. Mit dem Entschluss: ‚Diese vollkommene Reinheit des Geistes werde ich, sofern sie unvollständig ist, vervollkommnen, oder sofern sie vollständig ist, werde ich sie hier und da durch Weisheit unterstützen‘, entstehen dabei Willenskraft, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unbeirrbarkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit. Dies nennt man den Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit des Geistes.“

‘‘කතමඤ්ච, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, දිට්ඨිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං? ඉධ, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, භික්ඛු ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. අයං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, දිට්ඨිපාරිසුද්ධි. ඉති එවරූපිං දිට්ඨිපාරිසුද්ධිං අපරිපූරං වා…පෙ… තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමීති, යො තත්ථ ඡන්දො ච වායාමො ච උස්සාහො ච උස්සොළ්හී ච අප්පටිවානී ච සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච, ඉදං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, දිට්ඨිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං.

„Und was, ihr Byagghapajjas, ist der Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Ansicht? Da erkennt ein Mönch der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... ‚Dies ist der Pfad, der zum Aufhören des Leidens führt‘. Das nennt man die vollkommene Reinheit der Ansicht. Mit dem Entschluss: ‚Diese vollkommene Reinheit der Ansicht werde ich, sofern sie unvollständig ist ... hier und da durch Weisheit unterstützen‘, entstehen dabei Willenskraft, Bemühen, Eifer, Tatkraft, Unbeirrbarkeit, Achtsamkeit und Wissensklarheit. Dies nennt man den Faktor der Anstrengung zur vollkommenen Reinheit der Ansicht.“

‘‘කතමඤ්ච, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, විමුත්තිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං? ස ඛො සො, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, අරියසාවකො ඉමිනා ච සීලපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගෙන සමන්නාගතො ඉමිනා ච චිත්තපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගෙන සමන්නාගතො ඉමිනා ච දිට්ඨිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගෙන සමන්නාගතො රජනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං විරාජෙති, විමොචනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං විමොචෙති. සො රජනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං විරාජෙත්වා, විමොචනීයෙසු ධම්මෙසු චිත්තං විමොචෙත්වා සම්මාවිමුත්තිං ඵුසති. අයං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, විමුත්තිපාරිසුද්ධි. ඉති එවරූපිං විමුත්තිපාරිසුද්ධිං අපරිපූරං වා පරිපූරෙස්සාමි පරිපූරං වා තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමීති, යො තත්ථ ඡන්දො ච වායාමො ච උස්සාහො ච උස්සොළ්හී ච අප්පටිවානී ච සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච, ඉදං වුච්චති, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, විමුත්තිපාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං.

"Und was, Byagghapajjā, ist das Glied der Anstrengung zur Reinheit der Befreiung? Hier ist, Byagghapajjā, ein edler Schüler mit diesem Glied der Anstrengung zur Reinheit der Sittlichkeit, mit diesem Glied der Anstrengung zur Reinheit des Geistes und mit diesem Glied der Anstrengung zur Reinheit der Ansicht ausgestattet; er macht den Geist leidenschaftslos gegenüber den Dingen, die zur Leidenschaft führen, und befreit den Geist in jenen Dingen, die zur Befreiung führen. Indem er den Geist gegenüber den leidenschaftserzeugenden Dingen leidenschaftslos macht und ihn in den befreienden Dingen befreit, verwirklicht er die rechte Befreiung. Dies, Byagghapajjā, wird Reinheit der Befreiung genannt. Mit dem Gedanken: 'So werde ich diese Reinheit der Befreiung, sofern sie noch unvollständig ist, vervollständigen, oder sofern sie bereits vollständig ist, sie hier und dort durch Weisheit unterstützen', werden das Verlangen, die Bemühung, der Eifer, das Streben, die Unablässigkeit, die Achtsamkeit und das klare Wissen, die dabei entstehen, als das Glied der Anstrengung zur Reinheit der Befreiung bezeichnet."

‘‘ඉමානි [Pg.517] ඛො, බ්‍යග්ඝපජ්ජා, චත්තාරි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගානි තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සම්මදක්ඛාතානි සත්තානං විසුද්ධියා සොකපරිදෙවානං සමතික්කමාය දුක්ඛදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමාය ඤායස්ස අධිගමාය නිබ්බානස්ස සච්ඡිකිරියායා’’ති. චතුත්ථං.

"Diese vier Glieder der Anstrengung zur Reinheit, Byagghapajjā, wurden von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet zur Läuterung der Wesen, zur Überwindung von Kummer und Klage, zum Verschwinden von Schmerz und Trübsal, zur Erlangung des rechten Pfades und zur Verwirklichung des Nibbāna." Viertes Sutta.

5. වප්පසුත්තං

5. Vappa-Sutta

195. එකං සමයං භගවා සක්කෙසු විහරති කපිලවත්ථුස්මිං නිග්‍රොධාරාමෙ. අථ ඛො වප්පො සක්කො නිගණ්ඨසාවකො යෙනායස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො වප්පං සක්කං නිගණ්ඨසාවකං ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො එතදවොච –

195. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Sakyern in Kapilavatthu im Nigrodha-Park. Da begab sich Vappa der Sakyer, ein Schüler der Nigaṇṭhas, dorthin, wo der ehrwürdige Mahāmoggallāna war; nachdem er sich ihm genähert und den ehrwürdigen Mahāmoggallāna ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich an eine Seite nieder. Als Vappa der Sakyer, der Schüler der Nigaṇṭhas, an einer Seite saß, sprach der ehrwürdige Mahāmoggallāna zu ihm:

‘‘ඉධස්ස, වප්ප, කායෙන සංවුතො වාචාය සංවුතො මනසා සංවුතො අවිජ්ජාවිරාගා විජ්ජුප්පාදා. පස්සසි නො ත්වං, වප්ප, තං ඨානං යතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’’න්ති? ‘‘පස්සාමහං, භන්තෙ, තං ඨානං. ඉධස්ස, භන්තෙ, පුබ්බෙ පාපකම්මං කතං අවිපක්කවිපාකං. තතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’’න්ති. අයඤ්චෙව ඛො පන ආයස්මතො මහාමොග්ගල්ලානස්ස වප්පෙන සක්කෙන නිගණ්ඨසාවකෙන සද්ධිං අන්තරාකථා විප්පකතා හොති.

„Wie wäre es, Vappa, wenn hier jemand durch das Schwinden der Unwissenheit und das Entstehen des Wissens im Körper gezügelt, in der Rede gezügelt und im Geist gezügelt wäre? Siehst du, Vappa, irgendeinen Grund, weshalb dem Menschen infolgedessen in der Zukunft leidbringende Triebe zuströmen könnten?“ „Ich sehe einen Grund, Herr. Es könnte sein, Herr, dass hier in der Vergangenheit eine böse Tat begangen wurde, deren Frucht noch nicht gereift ist. Aufgrund dessen könnten einem Menschen in der Zukunft leidbringende Triebe zuströmen.“ Dies war das zwischendurch unterbrochene Gespräch des ehrwürdigen Mahāmoggallāna mit Vappa dem Sakyer, dem Schüler der Nigaṇṭhas.

අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො යෙන උපට්ඨානසාලා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං එතදවොච –

Dann erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Zurückgezogenheit und begab sich zur Versammlungshalle; dort setzte er sich auf den vorbereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Mahāmoggallāna:

‘‘කාය නුත්ථ, මොග්ගල්ලාන, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා; කා ච පන වො අන්තරාකථා විප්පකතා’’ති? ‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, වප්පං සක්කං නිගණ්ඨසාවකං එතදවොචං – ‘ඉධස්ස, වප්ප, කායෙන සංවුතො වාචාය සංවුතො මනසා සංවුතො අවිජ්ජාවිරාගා විජ්ජුප්පාදා. පස්සසි නො ත්වං, වප්ප, තං ඨානං යතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’න්ති? එවං වුත්තෙ, භන්තෙ, වප්පො සක්කො නිගණ්ඨසාවකො මං එතදවොච – ‘පස්සාමහං, භන්තෙ, තං ඨානං. ඉධස්ස, භන්තෙ, පුබ්බෙ පාපකම්මං කතං අවිපක්කවිපාකං. තතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’න්ති[Pg.518]. අයං ඛො නො, භන්තෙ, වප්පෙන සක්කෙන නිගණ්ඨසාවකෙන සද්ධිං අන්තරාකථා විප්පකතා; අථ භගවා අනුප්පත්තො’’ති.

„Zu welchem Gespräch habt ihr euch hier jetzt versammelt, Moggallāna, und welches war euer Gespräch zwischendurch, das unterbrochen wurde?“ „Hier, Herr, sagte ich zu Vappa dem Sakyer, dem Schüler der Nigaṇṭhas: ‚Wie wäre es, Vappa, wenn hier jemand durch das Schwinden der Unwissenheit und das Entstehen des Wissens im Körper gezügelt, in der Rede gezügelt und im Geist gezügelt wäre? Siehst du, Vappa, irgendeinen Grund, weshalb dem Menschen infolgedessen in der Zukunft leidbringende Triebe zuströmen könnten?‘ Auf diese Worte hin, Herr, sagte Vappa der Sakyer, der Schüler der Nigaṇṭhas, zu mir: ‚Ich sehe einen Grund, Herr. Es könnte sein, Herr, dass hier in der Vergangenheit eine böse Tat begangen wurde, deren Frucht noch nicht gereift ist. Aufgrund dessen könnten einem Menschen in der Zukunft leidbringende Triebe zuströmen.‘ Dies, Herr, war unser Gespräch mit Vappa dem Sakyer, das unterbrochen wurde; dann traf der Erhabene ein.“

අථ ඛො භගවා වප්පං සක්කං නිගණ්ඨසාවකං එතදවොච – ‘‘සචෙ මෙ ත්වං, වප්ප, අනුඤ්ඤෙය්‍යඤ්චෙව අනුජානෙය්‍යාසි, පටික්කොසිතබ්බඤ්ච පටික්කොසෙය්‍යාසි, යස්ස ච මෙ භාසිතස්ස අත්ථං න ජානෙය්‍යාසි මමෙවෙත්ථ උත්තරි පටිපුච්ඡෙය්‍යාසි – ‘ඉදං, භන්තෙ, කථං, ඉමස්ස කො අත්ථො’ති, සියා නො එත්ථ කථාසල්ලාපො’’ති. ‘‘අනුඤ්ඤෙය්‍යඤ්චෙවාහං, භන්තෙ, භගවතො අනුජානිස්සාමි, පටික්කොසිතබ්බඤ්ච පටික්කොසිස්සාමි, යස්ස චාහං භගවතො භාසිතස්ස අත්ථං න ජානිස්සාමි භගවන්තංයෙවෙත්ථ උත්තරි පටිපුච්ඡිස්සාමි – ‘ඉදං භන්තෙ, කථං, ඉමස්ස කො අත්ථො’ති? හොතු නො එත්ථ කථාසල්ලාපො’’ති.

Da sprach der Erhabene zu Vappa dem Sakyer, dem Schüler der Nigaṇṭhas: „Vappa, wenn du mir in dem zustimmst, was zustimmenswert ist, und das zurückweist, was zurückzuweisen ist, und wenn du mich bei jenen Dingen, deren Sinn du in meinen Worten nicht verstehst, weiter fragst: ‚Herr, wie verhält es sich damit? Was ist der Sinn hiervon?‘ – dann könnten wir hier ein Gespräch führen.“ „Herr, ich werde dem Erhabenen in dem zustimmen, was zustimmenswert ist, und das zurückweisen, was zurückzuweisen ist. Und wenn ich den Sinn der Worte des Erhabenen nicht verstehe, werde ich den Erhabenen weiter fragen: ‚Herr, wie verhält es sich damit? Was ist der Sinn hiervon?‘ Möge hier unser Gespräch stattfinden.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, වප්ප, යෙ කායසමාරම්භපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතපරිළාහා, කායසමාරම්භා පටිවිරතස්ස එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති. සො නවඤ්ච කම්මං න කරොති, පුරාණඤ්ච කම්මං ඵුස්ස ඵුස්ස බ්‍යන්තීකරොති, සන්දිට්ඨිකා නිජ්ජරා අකාලිකා එහිපස්සිකා ඔපනෙය්‍යිකා පච්චත්තං වෙදිතබ්බා විඤ්ඤූහි. පස්සසි නො ත්වං, වප්ප, තං ඨානං යතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’’න්ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Vappa? Jene Triebe, Qualen und Fieberzustände, die infolge von körperlichem Bemühen entstehen – wenn man vom körperlichen Bemühen absteht, so entstehen einem diese Triebe, Qualen und Fieberzustände nicht mehr. Er begeht keine neue Tat und löst die alte Tat durch beständiges Erfahren auf. Dieses Auszehren ist direkt sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren. Siehst du nun, Vappa, irgendeinen Grund, weshalb einem Menschen infolgedessen in der Zukunft leidbringende Triebe zuströmen könnten?“ „Sicherlich nicht, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, වප්ප, යෙ වචීසමාරම්භපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතපරිළාහා, වචීසමාරම්භා පටිවිරතස්ස එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති. සො නවඤ්ච කම්මං න කරොති, පුරාණඤ්ච කම්මං ඵුස්ස ඵුස්ස බ්‍යන්තීකරොති. සන්දිට්ඨිකා නිජ්ජරා අකාලිකා එහිපස්සිකා ඔපනෙය්‍යිකා පච්චත්තං වෙදිතබ්බා විඤ්ඤූහි. පස්සසි නො ත්වං, වප්ප, තං ඨානං යතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’’න්ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Vappa? Die Triebe, die aufgrund sprachlicher Betätigung entstehen und Bedrängnis sowie Fieber verursachen – für jemanden, der von sprachlicher Betätigung absteht, entstehen diese Bedrängnis und Fieber verursachenden Triebe nicht. Er schafft kein neues Kamma, und das alte Kamma bringt er durch wiederholte Berührung zum Schwinden. Diese Auszehrung ist unmittelbar ersichtlich, zeitlos, einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren. Siehst du, Vappa, irgendeinen Grund, weshalb dem Menschen in der Zukunft aufgrund dessen Triebe, die mit Schmerz verbunden sind, zufließen könnten?“ – „Sicherlich nicht, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, වප්ප, යෙ මනොසමාරම්භපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතපරිළාහා, මනොසමාරම්භා පටිවිරතස්ස එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති. සො නවඤ්ච කම්මං න කරොති, පුරාණඤ්ච කම්මං ඵුස්ස ඵුස්ස බ්‍යන්තීකරොති. සන්දිට්ඨිකා නිජ්ජරා අකාලිකා එහිපස්සිකා ඔපනෙය්‍යිකා [Pg.519] පච්චත්තං වෙදිතබ්බා විඤ්ඤූහි. පස්සසි නො ත්වං, වප්ප, තං ඨානං යතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’’න්ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Vappa? Die Triebe, die aufgrund gedanklicher Betätigung entstehen und Bedrängnis sowie Fieber verursachen – für jemanden, der von gedanklicher Betätigung absteht, entstehen diese Bedrängnis und Fieber verursachenden Triebe nicht. Er schafft kein neues Kamma, und das alte Kamma bringt er durch wiederholte Berührung zum Schwinden. Diese Auszehrung ist unmittelbar ersichtlich, zeitlos, einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren. Siehst du, Vappa, irgendeinen Grund, weshalb dem Menschen in der Zukunft aufgrund dessen Triebe, die mit Schmerz verbunden sind, zufließen könnten?“ – „Sicherlich nicht, Herr.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, වප්ප, යෙ අවිජ්ජාපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතපරිළාහා, අවිජ්ජාවිරාගා විජ්ජුප්පාදා එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති. සො නවඤ්ච කම්මං න කරොති, පුරාණඤ්ච කම්මං ඵුස්ස ඵුස්ස බ්‍යන්තීකරොති. සන්දිට්ඨිකා නිජ්ජරා අකාලිකා එහිපස්සිකා ඔපනෙය්‍යිකා පච්චත්තං වෙදිතබ්බා විඤ්ඤූහි. පස්සසි නො ත්වං, වප්ප, තං ඨානං යතොනිදානං පුරිසං දුක්ඛවෙදනියා ආසවා අස්සවෙය්‍යුං අභිසම්පරාය’’න්ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

„Was meinst du, Vappa? Die Triebe, die aufgrund von Unwissenheit entstehen und Bedrängnis sowie Fieber verursachen – durch das Schwinden der Unwissenheit und das Entstehen des Wissens entstehen diese Bedrängnis und Fieber verursachenden Triebe für ihn nicht mehr. Er schafft kein neues Kamma, und das alte Kamma bringt er durch wiederholte Berührung zum Schwinden. Diese Auszehrung ist unmittelbar ersichtlich, zeitlos, einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren. Siehst du, Vappa, irgendeinen Grund, weshalb dem Menschen in der Zukunft aufgrund dessen Triebe, die mit Schmerz verbunden sind, zufließen könnten?“ – „Sicherlich nicht, Herr.“

‘‘එවං සම්මා විමුත්තචිත්තස්ස ඛො, වප්ප, භික්ඛුනො ඡ සතතවිහාරා අධිගතා හොන්ති. සො චක්ඛුනා රූපං දිස්වා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො; උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සොතෙන සද්දං සුත්වා…පෙ… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා…පෙ... ජිව්හාය රසං සායිත්වා…පෙ… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා…පෙ… මනසා ධම්මං විඤ්ඤා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො; උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සො කායපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියමානො ‘කායපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියාමී’ති පජානාති; ජීවිතපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියමානො ‘ජීවිතපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියාමී’ති පජානාති; ‘කායස්ස භෙදා උද්ධං ජීවිතපරියාදානා ඉධෙව සබ්බවෙදයිතානි අනභිනන්දිතානි සීතී භවිස්සන්තී’ති පජානාති’’.

„Bei einem Mönch, Vappa, dessen Geist so recht befreit ist, finden sich sechs beständige Verweilungen. Wenn er mit dem Auge eine Form sieht, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört … mit der Nase einen Geruch riecht … mit der Zunge einen Geschmack schmeckt … mit dem Körper eine Berührung fühlt … mit dem Geist ein Gedankenobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er eine Empfindung fühlt, die durch den Körper begrenzt ist, versteht er: ‚Ich fühle eine Empfindung, die durch den Körper begrenzt ist.‘ Wenn er eine Empfindung fühlt, die durch das Leben begrenzt ist, versteht er: ‚Ich fühle eine Empfindung, die durch das Leben begrenzt ist.‘ Er versteht: ‚Nach dem Zerfall des Körpers, wenn das Leben zu Ende geht, werden genau hier alle Empfindungen, an denen man kein Gefallen mehr findet, kühl werden.‘“

‘‘සෙය්‍යථාපි, වප්ප, ථූණං පටිච්ච ඡායා පඤ්ඤායති. අථ පුරිසො ආගච්ඡෙය්‍ය කුද්දාලපිටකං ආදාය. සො තං ථූණං මූලෙ ඡින්දෙය්‍ය; මූලෙ ඡින්දිත්වා පලිඛණෙය්‍ය; පලිඛණිත්වා මූලානි උද්ධරෙය්‍ය, අන්තමසො උසීරනාළිමත්තානිපි. සො තං ථූණං ඛණ්ඩාඛණ්ඩිකං ඡින්දෙය්‍ය. ඛණ්ඩාඛණ්ඩිකං ඡෙත්වා ඵාලෙය්‍ය. ඵාලෙත්වා සකලිකං සකලිකං කරෙය්‍ය. සකලිකං සකලිකං කත්වා වාතාතපෙ විසොසෙය්‍ය. වාතාතපෙ විසොසෙත්වා අග්ගිනා ඩහෙය්‍ය. අග්ගිනා ඩහෙත්වා මසිං කරෙය්‍ය. මසිං කරිත්වා මහාවාතෙ වා ඔඵුණෙය්‍ය නදියා වා සීඝසොතාය පවාහෙය්‍ය. එවං [Pg.520] හිස්ස, වප්ප, යා ථූණං පටිච්ච ඡායා සා උච්ඡින්නමූලා තාලාවත්ථුකතා අනභාවංකතා ආයතිං අනුප්පාදධම්මා.

„Gleichwie, Vappa, in Abhängigkeit von einem Stamm ein Schatten erscheint. Dann käme ein Mann mit Hacke und Korb herbei. Er würde diesen Stamm an der Wurzel fällen; nachdem er ihn an der Wurzel gefällt hat, würde er um ihn herum graben; nachdem er um ihn herum gegraben hat, würde er die Wurzeln herausziehen, selbst die feinsten Fasern. Er würde diesen Stamm in Stücke spalten; nachdem er ihn in Stücke gespalten hat, würde er ihn in Splitter zerteilen; nachdem er ihn in Splitter zerteilt hat, würde er sie in Wind und Sonne trocknen; nachdem er sie in Wind und Sonne getrocknet hat, würde er sie mit Feuer verbrennen; nachdem er sie mit Feuer verbrannt hat, würde er sie zu Asche machen; nachdem er sie zu Asche gemacht hat, würde er sie im starken Wind verwehen oder in einem reißenden Fluss davonschwemmen lassen. Auf diese Weise, Vappa, wäre der Schatten, der in Abhängigkeit vom Stamm war, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, vernichtet und für die Zukunft dem Nicht-Wiederentstehen preisgegeben.“

‘‘එවමෙවං ඛො, වප්ප, එවං සම්මා විමුත්තචිත්තස්ස භික්ඛුනො ඡ සතතවිහාරා අධිගතා හොන්ති. සො චක්ඛුනා රූපං දිස්වා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො; උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සොතෙන සද්දං සුත්වා…පෙ… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා…පෙ… ජිව්හාය රසං සායිත්වා…පෙ… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා…පෙ… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො; උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සො කායපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියමානො ‘කායපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියාමී’ති පජානාති; ජීවිතපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියමානො ‘ජීවිතපරියන්තිකං වෙදනං වෙදියාමී’ති පජානාති; ‘කායස්ස භෙදා උද්ධං ජීවිතපරියාදානා ඉධෙව සබ්බවෙදයිතානි අනභිනන්දිතානි සීතී භවිස්සන්තී’ති පජානාති’’.

„Ebenso, Vappa, finden sich bei einem Mönch, dessen Geist so recht befreit ist, sechs beständige Verweilungen. Wenn er mit dem Auge eine Form sieht, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört … mit der Nase einen Geruch riecht … mit der Zunge einen Geschmack schmeckt … mit dem Körper eine Berührung fühlt … mit dem Geist ein Gedankenobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er eine Empfindung fühlt, die durch den Körper begrenzt ist, versteht er: ‚Ich fühle eine Empfindung, die durch den Körper begrenzt ist.‘ Wenn er eine Empfindung fühlt, die durch das Leben begrenzt ist, versteht er: ‚Ich fühle eine Empfindung, die durch das Leben begrenzt ist.‘ Er versteht: ‚Nach dem Zerfall des Körpers, wenn das Leben zu Ende geht, werden genau hier alle Empfindungen, an denen man kein Gefallen mehr findet, kühl werden.‘“

එවං වුත්තෙ වප්පො සක්කො නිගණ්ඨසාවකො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, පුරිසො උදයත්ථිකො අස්සපණියං පොසෙය්‍ය. සො උදයඤ්චෙව නාධිගච්ඡෙය්‍ය, උත්තරිඤ්ච කිලමථස්ස විඝාතස්ස භාගී අස්ස. එවමෙවං ඛො අහං, භන්තෙ, උදයත්ථිකො බාලෙ නිගණ්ඨෙ පයිරුපාසිං. ස්වාහං උදයඤ්චෙව නාධිගච්ඡිං, උත්තරිඤ්ච කිලමථස්ස විඝාතස්ස භාගී අහොසිං. එසාහං, භන්තෙ, අජ්ජතග්ගෙ යො මෙ බාලෙසු නිගණ්ඨෙසු පසාදො තං මහාවාතෙ වා ඔඵුණාමි නදියා වා සීඝසොතාය පවාහෙමි. අභික්කන්තං, භන්තෙ…පෙ… උපාසකං මං, භන්තෙ, භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති. පඤ්චමං.

Nach diesen Worten sagte Vappa der Sakyer, ein Schüler der Niganthas, zum Erhabenen: „Gleichwie, Herr, ein Mann, der auf Gewinn aus ist, ein Handelspferd aufziehen würde. Er würde weder Gewinn erzielen, noch würde er etwas anderes als Ermüdung und Bedrängnis ernten. Ebenso, Herr, habe ich den törichten Niganthas gedient, weil ich auf Gewinn aus war. Ich habe keinen Gewinn erzielt, sondern nur Ermüdung und Bedrängnis geerntet. Von heute an, Herr, werde ich das Vertrauen, das ich in die törichten Niganthas hatte, im starken Wind verwehen oder in einem reißenden Fluss davonschwemmen lassen. Vortrefflich, Herr! … Möge der Erhabene mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

6. සාළ්හසුත්තං

6. Die Sāḷha-Rede

196. එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. අථ ඛො සාළ්හො ච ලිච්ඡවි අභයො ච ලිච්ඡවි යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සාළ්හො ලිච්ඡවි භගවන්තං එතදවොච –

196. Einst weilte der Erhabene in Vesālī, im Großen Wald, in der Halle mit dem spitzen Dach. Da begaben sich Sāḷha der Licchavier und Abhaya der Licchavier dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie dort angekommen waren, begrüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach Sāḷha der Licchavier zum Erhabenen so:

‘‘සන්ති, භන්තෙ, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා ද්වයෙන ඔඝස්ස නිත්ථරණං පඤ්ඤපෙන්ති – සීලවිසුද්ධිහෙතු ච තපොජිගුච්ඡාහෙතු ච. ඉධ, භන්තෙ, භගවා කිමාහා’’ති?

„Es gibt, o Herr, einige Asketen und Brahmanen, die das Überqueren der Flut durch zweierlei lehren: durch die Reinheit der Tugend und durch die Askese der Abscheu vor dem Bösen. Was sagt hierzu der Erhabene, o Herr?“

‘‘සීලවිසුද්ධිං [Pg.521] ඛො අහං, සාළ්හ, අඤ්ඤතරං සාමඤ්ඤඞ්ගන්ති වදාමි. යෙ තෙ, සාළ්හ, සමණබ්‍රාහ්මණා තපොජිගුච්ඡාවාදා තපොජිගුච්ඡාසාරා තපොජිගුච්ඡාඅල්ලීනා විහරන්ති, අභබ්බා තෙ ඔඝස්ස නිත්ථරණාය. යෙපි තෙ, සාළ්හ, සමණබ්‍රාහ්මණා අපරිසුද්ධකායසමාචාරා අපරිසුද්ධවචීසමාචාරා අපරිසුද්ධමනොසමාචාරා අපරිසුද්ධාජීවා, අභබ්බා තෙ ඤාණදස්සනාය අනුත්තරාය සම්බොධාය.

„Sāḷha, ich erkläre die Reinheit der Tugend als einen Bestandteil des Asketentums. Jene Asketen und Brahmanen jedoch, o Sāḷha, die eine Lehre der Askese der Abscheu vertreten, die Askese der Abscheu als den Kern ansehen und in der Askese der Abscheu verhaftet leben, sind unfähig, die Flut zu überqueren. Und auch jene Asketen und Brahmanen, o Sāḷha, deren körperliches Verhalten unrein ist, deren sprachliches Verhalten unrein ist, deren geistiges Verhalten unrein ist und deren Lebensunterhalt unrein ist, sind unfähig zur Wissensschau, zur unübertrefflichen Erleuchtung.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, සාළ්හ, පුරිසො නදිං තරිතුකාමො තිණ්හං කුඨාරිං ආදාය වනං පවිසෙය්‍ය. සො තත්ථ පස්සෙය්‍ය මහතිං සාලලට්ඨිං උජුං නවං අකුක්කුච්චකජාතං. තමෙනං මූලෙ ඡින්දෙය්‍ය; මූලෙ ඡෙත්වා අග්ගෙ ඡින්දෙය්‍ය; අග්ගෙ ඡෙත්වා සාඛාපලාසං සුවිසොධිතං විසොධෙය්‍ය; සාඛාපලාසං සුවිසොධිතං විසොධෙත්වා කුඨාරීහි තච්ඡෙය්‍ය; කුඨාරීහි තච්ඡෙත්වා වාසීහි තච්ඡෙය්‍ය; වාසීහි තච්ඡෙත්වා ලෙඛණියා ලිඛෙය්‍ය; ලෙඛණියා ලිඛිත්වා පාසාණගුළෙන ධොවෙය්‍ය ; පාසාණගුළෙන ධොවෙත්වා නදිං පතාරෙය්‍ය.

„Gleichwie, Sāḷha, ein Mann, der einen Fluss zu überqueren wünscht, mit einer scharfen Axt in den Wald ginge. Er sähe dort einen großen Salbaum-Stamm, gerade, jung und ohne Makel. Diesen würde er an der Wurzel fällen; nachdem er ihn an der Wurzel gefällt hat, würde er die Spitze abschneiden; nachdem er die Spitze abgeschnitten hat, würde er Äste und Blätter gründlich säubern; nachdem er Äste und Blätter gründlich gesäubert hat, würde er ihn mit Äxten behauen; nachdem er ihn mit Äxten behauen hat, würde er ihn mit Dechseln glätten; nachdem er ihn mit Dechseln geglättet hat, würde er ihn mit einem Schaber bearbeiten; nachdem er ihn mit einem Schaber bearbeitet hat, würde er ihn mit einem Glättstein polieren; nachdem er ihn mit einem Glättstein poliert hat, würde er ihn in den Fluss bringen, um ihn zu überqueren.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, සාළ්හ, භබ්බො නු ඛො සො පුරිසො නදිං තරිතු’’න්ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’. ‘‘තං කිස්ස හෙතු’’? ‘‘අසු හි, භන්තෙ, සාලලට්ඨි බහිද්ධා සුපරිකම්මකතා අන්තො අවිසුද්ධා. තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං – සාලලට්ඨි සංසීදිස්සති, පුරිසො අනයබ්‍යසනං ආපජ්ජිස්සතී’’ති.

„Was meinst du, Sāḷha, wäre dieser Mann fähig, den Fluss zu überqueren?“ – „Gewiss nicht, o Herr.“ – „Und aus welchem Grund?“ – „Dieser Salbaum-Stamm, o Herr, ist zwar außen wohlbearbeitet, aber innen unrein. Es ist zu erwarten, dass der Salbaum-Stamm untergehen wird und der Mann in Unglück und Verderben gerät.“

‘‘එවමෙවං ඛො, සාළ්හ, යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා තපොජිගුච්ඡාවාදා තපොජිගුච්ඡාසාරා තපොජිගුච්ඡාඅල්ලීනා විහරන්ති, අභබ්බා තෙ ඔඝස්ස නිත්ථරණාය. යෙපි තෙ, සාළ්හ, සමණබ්‍රාහ්මණා අපරිසුද්ධකායසමාචාරා අපරිසුද්ධවචීසමාචාරා අපරිසුද්ධමනොසමාචාරා අපරිසුද්ධාජීවා, අභබ්බා තෙ ඤාණදස්සනාය අනුත්තරාය සම්බොධාය.

„Ebenso, Sāḷha, sind jene Asketen und Brahmanen, die eine Lehre der Askese der Abscheu vertreten, die Askese der Abscheu als den Kern ansehen und in der Askese der Abscheu verhaftet leben, unfähig, die Flut zu überqueren. Und auch jene Asketen und Brahmanen, o Sāḷha, deren körperliches Verhalten unrein ist, deren sprachliches Verhalten unrein ist, deren geistiges Verhalten unrein ist und deren Lebensunterhalt unrein ist, sind unfähig zur Wissensschau, zur unübertrefflichen Erleuchtung.“

‘‘යෙ ච ඛො තෙ, සාළ්හ, සමණබ්‍රාහ්මණා න තපොජිගුච්ඡාවාදා න තපොජිගුච්ඡාසාරා න තපොජිගුච්ඡාඅල්ලීනා විහරන්ති, භබ්බා තෙ ඔඝස්ස නිත්ථරණාය. යෙපි තෙ, සාළ්හ, සමණබ්‍රාහ්මණා පරිසුද්ධකායසමාචාරා පරිසුද්ධවචීසමාචාරා පරිසුද්ධමනොසමාචාරා පරිසුද්ධාජීවා, භබ්බා තෙ ඤාණදස්සනාය අනුත්තරාය සම්බොධාය.

„Jene Asketen und Brahmanen jedoch, o Sāḷha, die keine Lehre der Askese der Abscheu vertreten, die Askese der Abscheu nicht als den Kern ansehen und nicht in der Askese der Abscheu verhaftet leben, sind fähig, die Flut zu überqueren. Und auch jene Asketen und Brahmanen, o Sāḷha, deren körperliches Verhalten rein ist, deren sprachliches Verhalten rein ist, deren geistiges Verhalten rein ist und deren Lebensunterhalt rein ist, sind fähig zur Wissensschau, zur unübertrefflichen Erleuchtung.“

‘‘සෙය්‍යථාපි[Pg.522], සාළ්හ, පුරිසො නදිං තරිතුකාමො තිණ්හං කුඨාරිං ආදාය වනං පවිසෙය්‍ය. සො තත්ථ පස්සෙය්‍ය මහතිං සාලලට්ඨිං උජුං නවං අකුක්කුච්චකජාතං. තමෙනං මූලෙ ඡින්දෙය්‍ය; මූලෙ ඡින්දිත්වා අග්ගෙ ඡින්දෙය්‍ය; අග්ගෙ ඡින්දිත්වා සාඛාපලාසං සුවිසොධිතං විසොධෙය්‍ය; සාඛාපලාසං සුවිසොධිතං විසොධෙත්වා කුඨාරීහි තච්ඡෙය්‍ය; කුඨාරීහි තච්ඡෙත්වා වාසීහි තච්ඡෙය්‍ය; වාසීහි තච්ඡෙත්වා නිඛාදනං ආදාය අන්තො සුවිසොධිතං විසොධෙය්‍ය; අන්තො සුවිසොධිතං විසොධෙත්වා ලෙඛණියා ලිඛෙය්‍ය; ලෙඛණියා ලිඛිත්වා පාසාණගුළෙන ධොවෙය්‍ය; පාසාණගුළෙන ධොවෙත්වා නාවං කරෙය්‍ය; නාවං කත්වා ඵියාරිත්තං බන්ධෙය්‍ය; ඵියාරිත්තං බන්ධිත්වා නදිං පතාරෙය්‍ය.

„Gleichwie, Sāḷha, ein Mann, der einen Fluss zu überqueren wünscht, mit einer scharfen Axt in den Wald ginge. Er sähe dort einen großen Salbaum-Stamm, gerade, jung und ohne Makel. Diesen würde er an der Wurzel fällen; nachdem er ihn an der Wurzel gefällt hat, würde er die Spitze abschneiden; nachdem er die Spitze abgeschnitten hat, würde er Äste und Blätter gründlich säubern; nachdem er Äste und Blätter gründlich gesäubert hat, würde er ihn mit Äxten behauen; nachdem er ihn mit Äxten behauen hat, würde er ihn mit Dechseln glätten; nachdem er ihn mit Dechseln geglättet hat, würde er einen Meißel nehmen und das Innere gründlich reinigen; nachdem er das Innere gründlich gereinigt hat, würde er ihn mit einem Schaber bearbeiten; nachdem er ihn mit einem Schaber bearbeitet hat, würde er ihn mit einem Glättstein polieren; nachdem er ihn mit einem Glättstein poliert hat, würde er ein Boot daraus machen; nachdem er ein Boot daraus gemacht hat, würde er Ruder und Steuer befestigen; nachdem er Ruder und Steuer befestigt hat, würde er den Fluss überqueren.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, සාළ්හ, භබ්බො නු ඛො සො පුරිසො නදිං තරිතු’’න්ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’. ‘‘තං කිස්ස හෙතු’’? ‘‘අසු හි, භන්තෙ, සාලලට්ඨි බහිද්ධා සුපරිකම්මකතා, අන්තො සුවිසුද්ධා නාවාකතා ඵියාරිත්තබද්ධා. තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං – ‘නාවා න සංසීදිස්සති, පුරිසො සොත්ථිනා පාරං ගමිස්සතී’’’ති.

„Was meinst du, Sāḷha, wäre dieser Mann fähig, den Fluss zu überqueren?“ – „Ja, o Herr.“ – „Und aus welchem Grund?“ – „Dieser Salbaum-Stamm, o Herr, ist außen wohlbearbeitet und innen gründlich gereinigt, zu einem Boot gemacht und mit Ruder und Steuer versehen. Es ist zu erwarten, dass das Boot nicht untergehen wird und der Mann wohlbehalten das jenseitige Ufer erreichen wird.“

‘‘එවමෙවං ඛො, සාළ්හ, යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා න තපොජිගුච්ඡාවාදා න තපොජිගුච්ඡාසාරා න තපොජිගුච්ඡාඅල්ලීනා විහරන්ති, භබ්බා තෙ ඔඝස්ස නිත්ථරණාය. යෙපි තෙ, සාළ්හ, සමණබ්‍රාහ්මණා පරිසුද්ධකායසමාචාරා පරිසුද්ධවචීසමාචාරා පරිසුද්ධමනොසමාචාරා පරිසුද්ධාජීවා, භබ්බා තෙ ඤාණදස්සනාය අනුත්තරාය සම්බොධාය. සෙය්‍යථාපි, සාළ්හ, යොධාජීවො බහූනි චෙපි කණ්ඩචිත්‍රකානි ජානාති; අථ ඛො සො තීහි ඨානෙහි රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති. කතමෙහි තීහි? දූරෙපාතී ච, අක්ඛණවෙධී ච, මහතො ච කායස්ස පදාලෙතා.

„Ebenso, Sāḷha, sind jene Asketen und Brahmanen, die keine Lehre der Askese der Abscheu vertreten, die Askese der Abscheu nicht als den Kern ansehen und nicht in der Askese der Abscheu verhaftet leben, fähig, die Flut zu überqueren. Und auch jene Asketen und Brahmanen, o Sāḷha, deren körperliches Verhalten rein ist, deren sprachliches Verhalten rein ist, deren geistiges Verhalten rein ist und deren Lebensunterhalt rein ist, sind fähig zur Wissensschau, zur unübertrefflichen Erleuchtung. Gleichwie, Sāḷha, ein Krieger, selbst wenn er viele Kunstfertigkeiten mit dem Pfeil beherrscht, dennoch durch drei Eigenschaften königswürdig ist, dem König zu Diensten steht und als eine Stütze des Königs gilt. Durch welche drei? Er ist ein Fernschütze, ein Meisterschütze und ein Durchbohrer großer Massen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, සාළ්හ, යොධාජීවො දූරෙපාතී; එවමෙවං ඛො, සාළ්හ, අරියසාවකො සම්මාසමාධි හොති. සම්මාසමාධි, සාළ්හ, අරියසාවකො යං කිඤ්චි රූපං අතීතානාගතපච්චුප්පන්නං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා ඔළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරෙ සන්තිකෙ වා සබ්බං රූපං ‘නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය පස්සති. යා කාචි වෙදනා…පෙ… යා කාචි සඤ්ඤා… යෙ [Pg.523] කෙචි සඞ්ඛාරා… යං කිඤ්චි විඤ්ඤාණං අතීතානාගතපච්චුප්පන්නං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා ඔළාරිකං වා සුඛුමං වා හීනං වා පණීතං වා යං දූරෙ සන්තිකෙ වා, සබ්බං විඤ්ඤාණං ‘නෙතං මම, නෙසොහමස්මි, න මෙසො අත්තා’ති එවමෙතං යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය පස්සති.

„Gleichwie ein Krieger, o Sāḷha, aus der Ferne trifft; ebenso, o Sāḷha, besitzt der edle Schüler rechte Konzentration. Ein edler Schüler mit rechter Konzentration betrachtet jede Form, ob vergangen, zukünftig oder gegenwärtig, innerlich oder äußerlich, grob oder fein, nieder oder edel, fern oder nah – jede Form –, der Wirklichkeit entsprechend mit rechter Weisheit so: ‚Dies gehört mir nicht, dies bin ich nicht, dies ist nicht mein Selbst.‘ Jedes Gefühl ... jede Wahrnehmung ... alle Gestaltungen ... jedes Bewusstsein, ob vergangen, zukünftig oder gegenwärtig, innerlich oder äußerlich, grob oder fein, nieder oder edel, fern oder nah – jedes Bewusstsein –, betrachtet er der Wirklichkeit entsprechend mit rechter Weisheit so: ‚Dies gehört mir nicht, dies bin ich nicht, dies ist nicht mein Selbst.‘“

‘‘සෙය්‍යථාපි, සාළ්හ, යොධාජීවො අක්ඛණවෙධී; එවමෙවං ඛො, සාළ්හ, අරියසාවකො සම්මාදිට්ඨි හොති. සම්මාදිට්ඨි, සාළ්හ, අරියසාවකො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති.

„Gleichwie ein Krieger, o Sāḷha, zielsicher trifft; ebenso, o Sāḷha, besitzt der edle Schüler rechte Ansicht. Ein edler Schüler mit rechter Ansicht erkennt der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... ‚Dies ist der zum Erlöschen des Leidens führende Pfad‘.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, සාළ්හ, යොධාජීවො මහතො කායස්ස පදාලෙතා; එවමෙවං ඛො, සාළ්හ, අරියසාවකො සම්මාවිමුත්ති හොති. සම්මාවිමුත්ති, සාළ්හ, අරියසාවකො මහන්තං අවිජ්ජාක්ඛන්ධං පදාලෙතී’’ති. ඡට්ඨං.

„Gleichwie ein Krieger, o Sāḷha, einen großen Körper durchbohrt; ebenso, o Sāḷha, besitzt der edle Schüler rechte Befreiung. Ein edler Schüler mit rechter Befreiung durchbohrt die große Masse des Unwissens.“ Das sechste [Sutta].

7. මල්ලිකාදෙවීසුත්තං

7. Die Lehrrede über die Königin Mallikā

197. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො මල්ලිකා දෙවී යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නා ඛො මල්ලිකා දෙවී භගවන්තං එතදවොච –

197. Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begab sich die Königin Mallikā zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach die Königin Mallikā zum Erhabenen:

‘‘කො නු ඛො, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය; දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච?

„Was ist wohl, Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Frau unansehnlich ist, von hässlicher Gestalt, unangenehm anzusehen, dazu arm, besitzlos, mit wenig Mitteln und von geringem Einfluss?“

‘‘කො පන, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය; අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා ච?

„Was aber ist, Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Frau unansehnlich ist, von hässlicher Gestalt, unangenehm anzusehen, aber dennoch wohlhabend, sehr reich, mit großen Mitteln und von großem Einfluss?“

‘‘කො නු ඛො, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා; දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච?

„Was ist wohl, Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Frau wunderschön ist, lieblich anzusehen, vertrauenerweckend, ausgestattet mit höchster Schönheit des Teints, aber dennoch arm, besitzlos, mit wenig Mitteln und von geringem Einfluss?“

‘‘කො [Pg.524] පන, භන්තෙ, හෙතු කො පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා, අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා චා’’ති?

„Was aber ist, Herr, die Ursache, was der Grund, weshalb hier eine bestimmte Frau wunderschön ist, lieblich anzusehen, vertrauenerweckend, ausgestattet mit höchster Schönheit des Teints, und zudem wohlhabend, sehr reich, mit großen Mitteln und von großem Einfluss?“

‘‘ඉධ, මල්ලිකෙ, එකච්චො මාතුගාමො කොධනා හොති උපායාසබහුලා. අප්පම්පි වුත්තා සමානා අභිසජ්ජති කුප්පති බ්‍යාපජ්ජති පතිත්ථීයති, කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාතුකරොති. සා න දාතා හොති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. ඉස්සාමනිකා ඛො පන හොති; පරලාභසක්කාරගරුකාරමානනවන්දනපූජනාසු ඉස්සති උපදුස්සති ඉස්සං බන්ධති. සා චෙ තතො චුතා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සා යත්ථ යත්ථ පච්චාජායති දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය; දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච.

„Da ist, Mallikā, eine bestimmte Frau zornig und voller Unwillen. Selbst wenn nur ein wenig zu ihr gesagt wird, reagiert sie gereizt, gerät in Zorn, ist aufgebracht und widerspenstig, und sie zeigt Wut, Groll und Unzufriedenheit. Sie ist keine Geberin gegenüber einem Asketen oder Brahmanen von Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeugen, Kränzen, Wohlgerüchen, Salben, Lagern, Wohnstätten und Lampengeräten. Zudem ist sie von Neid erfüllt; gegenüber dem Gewinn, der Ehre, der Verehrung, der Wertschätzung, der Ehrerbietung und der Huldigung anderer empfindet sie Neid, Missgunst und hegt Groll. Wenn sie nun aus jenem Dasein verscheidet und in diese Welt gelangt, so ist sie, wo auch immer sie wiedergeboren wird, unansehnlich, von hässlicher Gestalt, unangenehm anzusehen, dazu arm, besitzlos, mit wenig Mitteln und von geringem Einfluss.“

‘‘ඉධ පන, මල්ලිකෙ, එකච්චො මාතුගාමො කොධනා හොති උපායාසබහුලා. අප්පම්පි වුත්තා සමානා අභිසජ්ජති කුප්පති බ්‍යාපජ්ජති පතිත්ථීයති, කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාතුකරොති. සා දාතා හොති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. අනිස්සාමනිකා ඛො පන හොති; පරලාභසක්කාරගරුකාරමානනවන්දනපූජනාසු න ඉස්සති න උපදුස්සති න ඉස්සං බන්ධති. සා චෙ තතො චුතා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සා යත්ථ යත්ථ පච්චාජායති දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය; අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා ච.

„Hier aber, Mallikā, ist eine bestimmte Frau zornig und voller Unwillen. Selbst wenn nur ein wenig zu ihr gesagt wird, reagiert sie gereizt, gerät in Zorn, ist aufgebracht und widerspenstig, und sie zeigt Wut, Groll und Unzufriedenheit. Doch sie ist eine Geberin gegenüber einem Asketen oder Brahmanen von Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeugen, Kränzen, Wohlgerüchen, Salben, Lagern, Wohnstätten und Lampengeräten. Zudem ist sie nicht von Neid erfüllt; gegenüber dem Gewinn, der Ehre, der Verehrung, der Wertschätzung, der Ehrerbietung und der Huldigung anderer empfindet sie keinen Neid, keine Missgunst und hegt keinen Groll. Wenn sie nun aus jenem Dasein verscheidet und in diese Welt gelangt, so ist sie, wo auch immer sie wiedergeboren wird, unansehnlich, von hässlicher Gestalt, unangenehm anzusehen, aber dennoch wohlhabend, sehr reich, mit großen Mitteln und von großem Einfluss.“

‘‘ඉධ පන, මල්ලිකෙ, එකච්චො මාතුගාමො අක්කොධනා හොති අනුපායාසබහුලා. බහුම්පි වුත්තා සමානා නාභිසජ්ජති න කුප්පති න බ්‍යාපජ්ජති න පතිත්ථීයති, න කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාතුකරොති. සා න දාතා හොති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. ඉස්සාමනිකා ඛො පන හොති; පරලාභසක්කාරගරුකාරමානනවන්දනපූජනාසු ඉස්සති උපදුස්සති ඉස්සං බන්ධති. සා චෙ තතො චුතා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සා යත්ථ [Pg.525] යත්ථ පච්චාජායති අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා; දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච.

„Hier aber, Mallikā, ist eine bestimmte Frau nicht zornig und frei von Unwillen. Selbst wenn viel zu ihr gesagt wird, reagiert sie nicht gereizt, gerät nicht in Zorn, ist nicht aufgebracht oder widerspenstig, und sie zeigt weder Wut noch Groll noch Unzufriedenheit. Doch sie ist keine Geberin gegenüber einem Asketen oder Brahmanen von Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeugen, Kränzen, Wohlgerüchen, Salben, Lagern, Wohnstätten und Lampengeräten. Zudem ist sie von Neid erfüllt; gegenüber dem Gewinn, der Ehre, der Verehrung, der Wertschätzung, der Ehrerbietung und der Huldigung anderer empfindet sie Neid, Missgunst und hegt Groll. Wenn sie nun aus jenem Dasein verscheidet und in diese Welt gelangt, so ist sie, wo auch immer sie wiedergeboren wird, wunderschön, lieblich anzusehen, vertrauenerweckend, ausgestattet mit höchster Schönheit des Teints, aber dennoch arm, besitzlos, mit wenig Mitteln und von geringem Einfluss.“

‘‘ඉධ පන, මල්ලිකෙ, එකච්චො මාතුගාමො අක්කොධනා හොති අනුපායාසබහුලා. බහුම්පි වුත්තා සමානා නාභිසජ්ජති න කුප්පති න බ්‍යාපජ්ජති න පතිත්ථීයති, න කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාතුකරොති. සා දාතා හොති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. අනිස්සාමනිකා ඛො පන හොති; පරලාභසක්කාරගරුකාරමානනවන්දනපූජනාසු න ඉස්සති න උපදුස්සති න ඉස්සං බන්ධති. සා චෙ තතො චුතා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, සා යත්ථ යත්ථ පච්චාජායති අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා; අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා ච.

"Hier jedoch, Mallikā, ist eine bestimmte Frau nicht jähzornig und nicht von großem Unmut erfüllt. Selbst wenn man viel zu ihr sagt, reagiert sie nicht feindselig, wird nicht zornig, hegt keinen Groll, zeigt keinen Widerstand und lässt weder Wut noch Hass noch Unmut erkennen. Sie ist eine Geberin gegenüber Asketen oder Brahmanen und spendet Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte und Lampenzubehör. Zudem ist sie frei von Missgunst; angesichts des Gewinns, der Ehre, der Ehrerbietung, der Wertschätzung, der Verehrung und der Huldigung, die anderen zuteilwerden, ist sie nicht neidisch, schmäht nicht und hegt keine Missgunst. Wenn sie nach ihrem Tod in diesen menschlichen Zustand zurückkehrt, wird sie, wo auch immer sie wiedergeboren wird, wunderschön sein, ansprechend, anmutig und mit erlesenster Schönheit ausgestattet; zudem wird sie wohlhabend sein, von großem Vermögen, von großem Besitz und von großem Einfluss."

‘‘අයං ඛො, මල්ලිකෙ, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය; දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච. අයං පන, මල්ලිකෙ, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො දුබ්බණ්ණා ච හොති දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය; අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා ච. අයං ඛො, මල්ලිකෙ, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා; දලිද්දා ච හොති අප්පස්සකා අප්පභොගා අප්පෙසක්ඛා ච. අයං පන, මල්ලිකෙ, හෙතු අයං පච්චයො, යෙන මිධෙකච්චො මාතුගාමො අභිරූපා ච හොති දස්සනීයා පාසාදිකා පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතා; අඩ්ඪා ච හොති මහද්ධනා මහාභොගා මහෙසක්ඛා චා’’ති.

"Dies, Mallikā, ist die Ursache, dies der Grund, warum hier eine bestimmte Frau hässlich ist, unansehnlich, von üblem Aussehen, und zudem arm, besitzlos, von geringem Hab und Gut und von geringem Einfluss. Dies jedoch, Mallikā, ist die Ursache, dies der Grund, warum hier eine bestimmte Frau hässlich ist, unansehnlich, von üblem Aussehen, doch aber wohlhabend ist, von großem Vermögen, von großem Besitz und von großem Einfluss. Dies, Mallikā, ist die Ursache, dies der Grund, warum hier eine bestimmte Frau wunderschön ist, ansprechend, anmutig, mit erlesenster Schönheit ausgestattet, doch aber arm ist, besitzlos, von geringem Hab und Gut und von geringem Einfluss. Dies jedoch, Mallikā, ist die Ursache, dies der Grund, warum hier eine bestimmte Frau wunderschön ist, ansprechend, anmutig, mit erlesenster Schönheit ausgestattet, und zudem wohlhabend ist, von großem Vermögen, von großem Besitz und von großem Einfluss."

එවං වුත්තෙ මල්ලිකා දෙවී භගවන්තං එතදවොච – ‘‘යා නූනාහං භන්තෙ, අඤ්ඤං ජාතිං කොධනා අහොසිං උපායාසබහුලා, අප්පම්පි වුත්තා සමානා [Pg.526] අභිසජ්ජිං කුප්පිං බ්‍යාපජ්ජිං පතිත්ථීයිං කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාත්වාකාසිං, සාහං, භන්තෙ, එතරහි දුබ්බණ්ණා දුරූපා සුපාපිකා දස්සනාය.

Als dies gesagt worden war, sprach die Königin Mallikā zum Erhabenen: "Gewiss, Herr, war ich wohl in einer früheren Existenz jähzornig und von großem Unmut erfüllt; selbst wenn man nur wenig zu mir sagte, reagierte ich feindselig, wurde zornig, hegte Groll, zeigte Widerstand und ließ Wut, Hass und Unmut erkennen. Daher, Herr, bin ich jetzt hässlich, unansehnlich und von üblem Aussehen."

‘‘යා නූනාහං, භන්තෙ, අඤ්ඤං ජාතිං දාතා අහොසිං සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං, සාහං, භන්තෙ, එතරහි අඩ්ඪා මහද්ධනා මහාභොගා.

"Gewiss, Herr, war ich wohl in einer früheren Existenz eine Geberin gegenüber Asketen oder Brahmanen und spendete Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte und Lampenzubehör. Daher, Herr, bin ich jetzt wohlhabend, von großem Vermögen und großem Besitz."

‘‘යා නූනාහං, භන්තෙ, අඤ්ඤං ජාතිං අනිස්සාමනිකා අහොසිං, පරලාභසක්කාරගරුකාරමානනවන්දනපූජනාසු න ඉස්සිං න උපදුස්සිං න ඉස්සං බන්ධිං, සාහං, භන්තෙ, එතරහි මහෙසක්ඛා. සන්ති ඛො පන, භන්තෙ, ඉමස්මිං රාජකුලෙ ඛත්තියකඤ්ඤාපි බ්‍රාහ්මණකඤ්ඤාපි ගහපතිකඤ්ඤාපි, තාසාහං ඉස්සරාධිපච්චං කාරෙමි. එසාහං, භන්තෙ, අජ්ජතග්ගෙ අක්කොධනා භවිස්සාමි අනුපායාසබහුලා, බහුම්පි වුත්තා සමානා නාභිසජ්ජිස්සාමි න කුප්පිස්සාමි න බ්‍යාපජ්ජිස්සාමි න පතිත්ථීයිස්සාමි, කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච න පාතුකරිස්සාමි; දස්සාමි සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. අනිස්සාමනිකා භවිස්සාමි, පරලාභසක්කාරගරුකාරමානනවන්දනපූජනාසු න ඉස්සිස්සාමි න උපදුස්සිස්සාමි න ඉස්සං බන්ධිස්සාමි. අභික්කන්තං, භන්තෙ…පෙ… උපාසිකං මං, භන්තෙ, භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති. සත්තමං.

"Gewiss, Herr, war ich wohl in einer früheren Existenz frei von Missgunst; angesichts des Gewinns, der Ehre, der Ehrerbietung, der Wertschätzung, der Verehrung und der Huldigung, die anderen zuteilwerden, war ich nicht neidisch, schmähte nicht und hegte keine Missgunst. Daher, Herr, bin ich jetzt von großem Einfluss. Es gibt in diesem Königshaus Prinzessinnen der Kschatriyas, der Brahmanen und der Hausväter, über die ich die Herrschaft und Vorherrschaft ausübe. Ich selbst, Herr, werde von heute an nicht mehr jähzornig sein, nicht mehr von großem Unmut erfüllt. Selbst wenn man viel zu mir sagt, werde ich nicht feindselig reagieren, nicht zornig werden, keinen Groll hegen, keinen Widerstand zeigen und weder Wut noch Hass noch Unmut erkennen lassen. Ich werde Asketen oder Brahmanen Gaben geben: Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte und Lampenzubehör. Ich werde frei von Missgunst sein; angesichts des Gewinns, der Ehre, der Ehrerbietung, der Wertschätzung, der Verehrung und der Huldigung, die anderen zuteilwerden, werde ich nicht neidisch sein, nicht schmähen und keine Missgunst hegen. Vortrefflich, Herr! ... Möge mich der Erhabene von heute an als eine Laienanhängerin ansehen, die zeitlebens Zuflucht genommen hat." Das Siebte.

8. අත්තන්තපසුත්තං

8. Attantapa-Sutta (Die Lehrrede über die Selbstquälerei)

198. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තන්තපො හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො පරන්තපො හොති පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො අත්තන්තපො ච හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො, පරන්තපො ච පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. ඉධ පන, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො නෙවත්තන්තපො හොති නාත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො [Pg.527] න පරන්තපො න පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. සො නෙව අත්තන්තපො න පරන්තපො දිට්ඨෙව ධම්මෙ නිච්ඡාතො නිබ්බුතො සීතීභූතො සුඛප්පටිසංවෙදී බ්‍රහ්මභූතෙන අත්තනා විහරති.

198. "Es gibt diese vier Arten von Personen, ihr Mönche, die in der Welt anzutreffen sind. Welche vier? Da, ihr Mönche, quält eine bestimmte Person sich selbst und widmet sich dem Streben nach Selbstquälerei. Hier jedoch, ihr Mönche, quält eine bestimmte Person andere und widmet sich dem Streben nach der Qual anderer. Hier jedoch, ihr Mönche, quält eine bestimmte Person sowohl sich selbst, indem sie sich der Selbstquälerei widmet, als auch andere, indem sie sich der Qual anderer widmet. Hier jedoch, ihr Mönche, quält eine bestimmte Person weder sich selbst noch widmet sie sich der Selbstquälerei, noch quält sie andere oder widmet sich der Qual anderer. Diese Person, die weder sich selbst noch andere quält, lebt schon im gegenwärtigen Leben ohne Begehren, erloschen, abgekühlt, Glück empfindend, mit einem erhabenen Selbst."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තන්තපො හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අචෙලකො හොති මුත්තාචාරො හත්ථාපලෙඛනො නඑහිභද්දන්තිකො නතිට්ඨභද්දන්තිකො නාභිහටං න උද්දිස්සකතං න නිමන්තනං සාදියති. සො න කුම්භිමුඛා පටිග්ගණ්හාති, න කළොපිමුඛා පටිග්ගණ්හාති, න එළකමන්තරං න දණ්ඩමන්තරං න මුසලමන්තරං න ද්වින්නං භුඤ්ජමානානං න ගබ්භිනියා න පායමානාය න පුරිසන්තරගතාය න සඞ්කිත්තීසු න යත්ථ සා උපට්ඨිතො හොති න යත්ථ මක්ඛිකා සණ්ඩසණ්ඩචාරිනී න මච්ඡං න මංසං න සුරං න මෙරයං න ථුසොදකං පිවති. සො එකාගාරිකො වා හොති එකාලොපිකො ද්වාගාරිකො වා හොති ද්වාලොපිකො…පෙ… සත්තාගාරිකො වා හොති සත්තාලොපිකො; එකිස්සාපි දත්තියා යාපෙති ද්වීහිපි දත්තීහි යාපෙති…පෙ… සත්තහිපි දත්තීහි යාපෙති; එකාහිකම්පි ආහාරං ආහාරෙති ද්වාහිකම්පි ආහාරං ආහාරෙති…පෙ… සත්තාහිකම්පි ආහාරං ආහාරෙති. ඉති එවරූපං අඩ්ඪමාසිකම්පි පරියායභත්තභොජනානුයොගමනුයුත්තො විහරති.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person jemand, der sich selbst peinigt und sich der Übung der Selbstquälerei widmet? Hier, ihr Mönche, ist jemand ein Nacktgänger, ein Sittenloser, einer, der sich die Hände leckt; er kommt nicht, wenn man ihn ruft, er bleibt nicht stehen, wenn man ihn darum bittet. Er nimmt keine Speise an, die ihm entgegengebracht wurde, noch eine, die eigens für ihn bereitet wurde, noch eine Einladung zum Essen. Er nimmt nichts aus dem Mund eines Topfes an, nichts aus dem Mund eines Korbes, nichts über eine Türschwelle hinweg, nichts zwischen Stäben hindurch, nichts zwischen Mörserkeulen hindurch, nichts von zwei zusammen essenden Personen, nichts von einer schwangeren Frau, nichts von einer stillenden Frau, nichts von einer Frau, die bei einem Mann weilt, nichts aus Spendensammlungen, nichts von dort, wo ein Hund bereitsteht, nichts von dort, wo Fliegen in Schwärmen fliegen. Er isst weder Fisch noch Fleisch, trinkt weder berauschende Getränke noch Branntwein noch fermentiertes Reiswasser. Er ist einer, der nur bei einem Haus bettelt und nur einen Bissen zu sich nimmt, oder bei zwei Häusern und zwei Bissen ... oder bei sieben Häusern und sieben Bissen. Er ernährt sich von einer kleinen Schale, oder von zwei Schalen ... oder von sieben Schalen. Er nimmt nur einmal am Tag Nahrung zu sich, oder einmal alle zwei Tage ... oder einmal alle sieben Tage. In dieser Weise verweilt er in der Hingabe an die Übung, die Nahrung in regelmäßigen Abständen einzunehmen, bis hin zu einmal alle zwei Wochen."

‘‘සො සාකභක්ඛොපි හොති සාමාකභක්ඛොපි හොති නීවාරභක්ඛොපි හොති දද්දුලභක්ඛොපි හොති හටභක්ඛොපි හොති කණභක්ඛොපි හොති ආචාමභක්ඛොපි හොති පිඤ්ඤාකභක්ඛොපි හොති තිණභක්ඛොපි හොති ගොමයභක්ඛොපි හොති; වනමූලඵලාහාරොපි යාපෙති පවත්තඵලභොජී.

"Er ernährt sich von Blattgemüse, von Hirse, von Wildreis, von Lederstücken, von Algen, von Reiskleie, von Reisschleim, von Ölkuchen, von Gras oder von Kuhdung. Er erhält sein Leben mit Wurzeln und Waldfrüchten oder ernährt sich von Fallobst."

‘‘සො සාණානිපි ධාරෙති මසාණානිපි ධාරෙති ඡවදුස්සානිපි ධාරෙති පංසුකූලානිපි ධාරෙති තිරීටානිපි ධාරෙති අජිනම්පි ධාරෙති අජිනක්ඛිපම්පි ධාරෙති කුසචීරම්පි ධාරෙති වාකචීරම්පි ධාරෙති ඵලකචීරම්පි ධාරෙති කෙසකම්බලම්පි ධාරෙති වාළකම්බලම්පි ධාරෙති උලූකපක්ඛම්පි ධාරෙති; කෙසමස්සුලොචකොපි හොති කෙසමස්සුලොචනානුයොගමනුයුත්තො; උබ්භට්ඨකොපි හොති ආසනප්පටික්ඛිත්තො; උක්කුටිකොපි හොති උක්කුටිකප්පධානමනුයුත්තො; කණ්ටකාපස්සයිකොපි හොති කණ්ටකාපස්සයෙ සෙය්‍යං කප්පෙති; සායතතියකම්පි උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරති. ඉති එවරූපං අනෙකවිහිතං කායස්ස ආතාපනපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො [Pg.528] විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තන්තපො හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො.

"Er trägt Gewänder aus Hanf, Gewänder aus grobem Hanf, Leichentücher, Lumpen vom Misthaufen, Gewänder aus Baumrinde, ein Antilopenfell, Streifen von Antilopenfell, Gewänder aus Kusa-Gras, Gewänder aus Rindenbast, Gewänder aus Holzplättchen, eine Decke aus Menschenhaar, eine Decke aus Tierhaar oder ein Gewand aus Eulenflügeln. Er ist einer, der sich Haupthaar und Bart ausreißt und sich der Übung des Ausreißens von Haar und Bart widmet. Er steht ständig und lehnt Sitze ab. Er hockt dauerhaft und widmet sich der Übung des Hockens. Er ist einer, der sich auf Dornen bettet und auf einem Lager aus Dornen schläft. Er verweilt in der Hingabe an die Übung, dreimal am Abend ins Wasser zu steigen. In dieser Weise verweilt er in der Hingabe an die vielfältige Übung, den Körper zu kasteien und zu quälen. So, ihr Mönche, ist eine Person jemand, der sich selbst peinigt und sich der Übung der Selbstquälerei widmet."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරන්තපො හොති පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො ඔරබ්භිකො හොති සූකරිකො සාකුණිකො මාගවිකො ලුද්දො මච්ඡඝාතකො චොරො චොරඝාතකො ගොඝාතකො බන්ධනාගාරිකො, යෙ වා පනඤ්ඤෙපි කෙචි කුරූරකම්මන්තා. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පරන්තපො හොති පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person jemand, der andere peinigt und sich der Übung der Quälerei anderer widmet? Hier, ihr Mönche, ist eine Person ein Schafschlächter, ein Schweineschlächter, ein Vogelfänger, ein Jäger, ein Grausamer, ein Fischer, ein Räuber, ein Henker, ein Kerkermeister oder wer auch immer sonst grausame Taten vollbringt. So, ihr Mönche, ist eine Person jemand, der andere peinigt und sich der Übung der Quälerei anderer widmet."

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තන්තපො ච හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො පරන්තපො ච පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පුග්ගලො රාජා වා හොති ඛත්තියො මුද්ධාවසිත්තො, බ්‍රාහ්මණො වා හොති මහාසාලො. සො පුරත්ථිමෙන නගරස්ස නවං සන්ථාගාරං කාරාපෙත්වා කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා ඛරාජිනං නිවාසෙත්වා සප්පිතෙලෙන කායං අබ්භඤ්ජිත්වා මගවිසාණෙන පිට්ඨිං කණ්ඩුවමානො නවං සන්ථාගාරං පවිසති, සද්ධිං මහෙසියා බ්‍රාහ්මණෙන ච පුරොහිතෙන. සො තත්ථ අනන්තරහිතාය භූමියා හරිතුපලිත්තාය සෙය්‍යං කප්පෙති. එකිස්සාය ගාවියා සරූපවච්ඡාය යං එකස්මිං ථනෙ ඛීරං හොති තෙන රාජා යාපෙති; යං දුතියස්මිං ථනෙ ඛීරං හොති තෙන මහෙසී යාපෙති; යං තතියස්මිං ථනෙ ඛීරං හොති තෙන බ්‍රාහ්මණො පුරොහිතො යාපෙති; යං චතුත්ථස්මිං ථනෙ ඛීරං හොති තෙන අග්ගිං ජුහති ; අවසෙසෙන වච්ඡකො යාපෙති. සො එවමාහ – ‘එත්තකා උසභා හඤ්ඤන්තු යඤ්ඤත්ථාය, එත්තකා වච්ඡතරා හඤ්ඤන්තු යඤ්ඤත්ථාය, එත්තකා වච්ඡතරියො හඤ්ඤන්තු යඤ්ඤත්ථාය, එත්තකා අජා හඤ්ඤන්තු යඤ්ඤත්ථාය, එත්තකා උරබ්භා හඤ්ඤන්තු යඤ්ඤත්ථාය, (එත්තකා අස්සා හඤ්ඤන්තු යඤ්ඤත්ථාය,) එත්තකා රුක්ඛා ඡිජ්ජන්තු යූපත්ථාය, එත්තකා දබ්භා ලූයන්තු බරිහිසත්ථායා’ති. යෙපිස්ස තෙ හොන්ති දාසාති වා පෙස්සාති වා කම්මකරාති වා තෙපි දණ්ඩතජ්ජිතා භයතජ්ජිතා අස්සුමුඛා රුදමානා පරිකම්මානි කරොන්ති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො අත්තන්තපො ච හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො පරන්තපො ච පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො.

"Und wie, ihr Mönche, ist eine Person sowohl jemand, der sich selbst peinigt und sich der Übung der Selbstquälerei widmet, als auch jemand, der andere peinigt und sich der Übung der Quälerei anderer widmet? Hier, ihr Mönche, ist eine Person entweder ein König, ein geweihter Adliger, oder ein Brahmane von großem Reichtum. Er lässt östlich der Stadt eine neue Opferhalle errichten, lässt sich Haupt- und Barthaar scheren, bekleidet sich mit einem rauhen Antilopenfell, salbt seinen Körper mit einer Mischung aus Butter und Öl, kratzt sich den Rücken mit einem Hirschgeweih und betritt die neue Opferhalle zusammen mit seiner Hauptgemahlin und dem priesterlichen Brahmanen. Dort bereitet er sich sein Lager auf dem bloßen Erdboden, der mit frischem Kuhdung bestrichen wurde. Von der Milch einer Kuh mit einem Kalb derselben Farbe ernährt sich der König mit der Milch aus einer Zitze; mit der Milch aus der zweiten Zitze ernährt sich die Hauptgemahlin; mit der Milch aus der dritten Zitze ernährt sich der priesterliche Brahmane; mit der Milch aus der vierten Zitze bringt er dem Feuer ein Opfer dar; und vom Rest ernährt sich das Kalb. Er spricht dann so: ‚So viele Stiere sollen für den Zweck des Opfers geschlachtet werden, so viele Kälber sollen für den Zweck des Opfers geschlachtet werden, so viele junge Färsen sollen für den Zweck des Opfers geschlachtet werden, so viele Ziegen sollen für den Zweck des Opfers geschlachtet werden, so viele Widder sollen für den Zweck des Opfers geschlachtet werden, (so viele Pferde sollen für den Zweck des Opfers geschlachtet werden,) so viele Bäume sollen für die Opferpfähle gefällt werden, so viele Gräser sollen für die Opferstreu geschnitten werden.‘ Und auch seine Sklaven, Boten oder Arbeiter verrichten die Opfervorbereitungen, bedroht von Strafe, bedroht von Furcht, mit tränennassen Gesichtern und weinend. So, ihr Mönche, ist eine Person sowohl jemand, der sich selbst peinigt und sich der Übung der Selbstquälerei widmet, als auch jemand, der andere peinigt und sich der Übung der Quälerei anderer widmet."

‘‘කථඤ්ච[Pg.529], භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තන්තපො හොති නාත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො න පරන්තපො න පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො? සො අනත්තන්තපො අපරන්තපො දිට්ඨෙව ධම්මෙ නිච්ඡාතො නිබ්බුතො සීතීභූතො සුඛප්පටිසංවෙදී බ්‍රහ්මභූතෙන අත්තනා විහරති. ඉධ, භික්ඛවෙ, තථාගතො ලොකෙ උප්පජ්ජති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා. සො ඉමං ලොකං සදෙවකං සමාරකං සබ්‍රහ්මකං සස්සමණබ්‍රාහ්මණිං පජං සදෙවමනුස්සං සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදෙති. සො ධම්මං දෙසෙති ආදිකල්‍යාණං මජ්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං, කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං පකාසෙති. තං ධම්මං සුණාති ගහපති වා ගහපතිපුත්තො වා අඤ්ඤතරස්මිං වා කුලෙ පච්චාජාතො. සො තං ධම්මං සුත්වා තථාගතෙ සද්ධං පටිලභති. සො තෙන සද්ධාපටිලාභෙන සමන්නාගතො ඉති පටිසඤ්චික්ඛති – ‘සම්බාධො ඝරාවාසො රජාපථො, අබ්භොකාසො පබ්බජ්ජා; නයිදං සුකරං අගාරං අජ්ඣාවසතා එකන්තපරිපුණ්ණං එකන්තපරිසුද්ධං සඞ්ඛලිඛිතං බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං; යංනූනාහං කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජෙය්‍ය’න්ති. සො අපරෙන සමයෙන අප්පං වා භොගක්ඛන්ධං පහාය, මහන්තං වා භොගක්ඛන්ධං පහාය, අප්පං වා ඤාතිපරිවට්ටං පහාය, මහන්තං වා ඤාතිපරිවට්ටං පහාය, කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති.

Und wie, ihr Mönche, ist eine Person weder ein Selbst-Peiniger, der der Übung der Selbst-Qual ergeben ist, noch ein Peiniger anderer, der der Übung der Qual anderer ergeben ist? Eine solche Person, die weder sich selbst noch andere peinigt, lebt in eben diesem Leben frei von Verlangen, erloschen, abgekühlt, Glück empfindend, mit einem edel gewordenen Selbst. Hier, ihr Mönche, erscheint ein Tathāgato in der Welt, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Lenker zu zähmender Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener. Er verkündet diese Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, diese Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Göttern und Menschen, nachdem er sie selbst durch höheres Wissen erkannt und verwirklicht hat. Er lehrt das Dhamma, das am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist, mit seiner Bedeutung und seinem Wortlaut; er offenbart das vollkommen vollendete, ganz gereinigte heilige Leben. Dieses Dhamma hört ein Hausvater oder ein Sohn eines Hausvaters oder jemand, der in irgendeiner anderen Familie wiedergeboren wurde. Nachdem er dieses Dhamma gehört hat, gewinnt er Vertrauen zum Tathāgato. Erfüllt von diesem Gewinn an Vertrauen, erwägt er bei sich: 'Das häusliche Leben ist ein Engpass, ein Pfad des Staubes; das Leben in der Hauslosigkeit ist wie der freie Raum unter offenem Himmel. Es ist nicht leicht, während man im Hause lebt, dieses vollkommen vollendete, ganz gereinigte, wie eine polierte Muschel glänzende heilige Leben zu führen. Wie wäre es, wenn ich mir Haare und Bart scheren ließe, die gelben Gewänder anlegte und aus dem Hause in die Hauslosigkeit hinausginge?' Zu einer späteren Zeit gibt er seinen Besitz auf, sei er klein oder groß, und verlässt seinen Verwandtenkreis, sei er klein oder groß; er lässt sich Haare und Bart scheren, legt die gelben Gewänder an und zieht aus dem Hause in die Hauslosigkeit hinaus.

‘‘සො එවං පබ්බජිතො සමානො භික්ඛූනං සික්ඛාසාජීවසමාපන්නො පාණාතිපාතං පහාය පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති නිහිතදණ්ඩො නිහිතසත්ථො ලජ්ජී දයාපන්නො, සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී විහරති. අදින්නාදානං පහාය අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති දින්නාදායී දින්නපාටිකඞ්ඛී, අථෙනෙන සුචිභූතෙන අත්තනා විහරති. අබ්‍රහ්මචරියං පහාය බ්‍රහ්මචාරී හොති ආරාචාරී විරතො අසද්ධම්මා ගාමධම්මා. මුසාවාදං පහාය මුසාවාදා පටිවිරතො හොති සච්චවාදී සච්චසන්ධො ථෙතො පච්චයිකො අවිසංවාදකො ලොකස්ස. පිසුණං වාචං පහාය පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති, න ඉතො සුත්වා අමුත්‍ර අක්ඛාතා ඉමෙසං භෙදාය, න අමුත්‍ර වා සුත්වා ඉමෙසං අක්ඛාතා අමූසං [Pg.530] භෙදාය; ඉති භින්නානං වා සන්ධාතා, සහිතානං වා අනුප්පදාතා, සමග්ගාරාමො සමග්ගරතො සමග්ගනන්දී සමග්ගකරණිං වාචං භාසිතා හොති. ඵරුසං වාචං පහාය ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො හොති; යා සා වාචා නෙලා කණ්ණසුඛා පෙමනීයා හදයඞ්ගමා පොරී බහුජනකන්තා බහුජනමනාපා තථාරූපිං වාචං භාසිතා හොති. සම්ඵප්පලාපං පහාය සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො හොති කාලවාදී භූතවාදී අත්තවාදී ධම්මවාදී විනයවාදී; නිධානවතිං වාචං භාසිතා හොති කාලෙන සාපදෙසං පරියන්තවතිං අත්ථසංහිතං.

Nachdem er so in die Hauslosigkeit hinausgegangen ist und die Übungen und Lebensweise der Mönche angenommen hat, lässt er das Töten von Lebewesen hinter sich und hält sich vom Töten von Lebewesen fern; er hat den Stock weggelegt, die Waffe weggelegt; er ist gewissenhaft und mitfühlend, und er verweilt voll Wohlwollen für alle lebenden Wesen. Er lässt das Nehmen von Nichtgegebenem hinter sich und hält sich vom Nehmen von Nichtgegebenem fern; er nimmt nur, was gegeben wird, erwartet nur, was gegeben wird, und verweilt mit einem Selbst, das nicht stiehlt und rein geworden ist. Er lässt das unedle Leben hinter sich und führt ein heiliges Leben; er lebt fernab und hält sich fern von der sexuellen Praxis, der Sitte der Dorfbewohner. Er lässt die Lüge hinter sich und hält sich von der Lüge fern; er spricht die Wahrheit, ist der Wahrheit verpflichtet, verlässlich, vertrauenswürdig und kein Täuscher der Welt. Er lässt die verleumderische Rede hinter sich und hält sich von verleumderischer Rede fern; was er hier hört, erzählt er dort nicht weiter, um diese zu entzweien; und was er dort hört, erzählt er hier nicht weiter, um jene zu entzweien. So führt er die Entzweiten zusammen, bestärkt die Vereinigten, liebt die Eintracht, freut sich an der Eintracht, genießt die Eintracht und spricht Worte, die Eintracht schaffen. Er lässt die raue Rede hinter sich und hält sich von rauer Rede fern; er spricht Worte, die fehlerfrei sind, dem Ohr wohl tun, liebreizend sind, zum Herzen gehen, höflich sind und vielen Menschen gefallen und behagen. Er lässt das leere Gerede hinter sich und hält sich von leerem Gerede fern; er redet zur rechten Zeit, redet wahrheitsgemäß, redet über das Gute, redet über das Dhamma, redet über die Disziplin; er spricht Worte, die bewahrenswert sind, zur rechten Zeit, mit Begründung, klar abgegrenzt und mit dem Ziel verbunden.

‘‘සො බීජගාමභූතගාමසමාරම්භා පටිවිරතො හොති. එකභත්තිකො හොති රත්තූපරතො විරතො විකාලභොජනා. නච්චගීතවාදිතවිසූකදස්සනා පටිවිරතො හොති. මාලාගන්ධවිලෙපනධාරණමණ්ඩනවිභූසනට්ඨානා පටිවිරතො හොති. උච්චාසයනමහාසයනා පටිවිරතො හොති. ජාතරූපරජතපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. ආමකධඤ්ඤපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. ආමකමංසපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. ඉත්ථිකුමාරිකපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. දාසිදාසපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. අජෙළකපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. කුක්කුටසූකරපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. හත්ථිගවාස්සවළවපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. ඛෙත්තවත්ථුපටිග්ගහණා පටිවිරතො හොති. දූතෙය්‍යපහිණගමනානුයොගා පටිවිරතො හොති. කයවික්කයා පටිවිරතො හොති. තුලාකූටකංසකූටමානකූටා පටිවිරතො හොති. උක්කොටනවඤ්චනනිකතිසාචියොගා පටිවිරතො හොති. ඡෙදනවධබන්ධනවිපරාමොසආලොපසහසාකාරා පටිවිරතො හොති.

Er hält sich fern von der Schädigung von Pflanzensamen und Pflanzengrün. Er isst nur einmal am Tag, fastet nachts und hält sich von Mahlzeiten zur Unzeit fern. Er hält sich fern vom Zuschauen bei Tanz, Gesang, Musik und Schaustellungen. Er hält sich fern vom Tragen von Kränzen, Wohlgerüchen, Salben sowie von Schmuck und Zierrat. Er hält sich fern von hohen und prächtigen Lagern. Er hält sich fern von der Annahme von Gold und Silber. Er hält sich fern von der Annahme von rohem Getreide. Er hält sich fern von der Annahme von rohem Fleisch. Er hält sich fern von der Annahme von Frauen und Mädchen. Er hält sich fern von der Annahme von Sklavinnen und Sklaven. Er hält sich fern von der Annahme von Ziegen und Schafen. Er hält sich fern von der Annahme von Geflügel und Schweinen. Er hält sich fern von der Annahme von Elefanten, Rindern, Pferden und Eseln. Er hält sich fern von der Annahme von Feldern und Grundstücken. Er hält sich fern davon, Botendienste und Aufträge zu übernehmen. Er hält sich fern von Kauf und Verkauf. Er hält sich fern von Betrug durch Waagen, Metalle und Maße. Er hält sich fern von Bestechung, Täuschung, Fälschung und Betrügerei. Er hält sich fern von Verstümmelung, Töten, Gefangennahme, Raub, Plünderung und Gewalttat.

‘‘සො සන්තුට්ඨො හොති කායපරිහාරිකෙන චීවරෙන කුච්ඡිපරිහාරිකෙන පිණ්ඩපාතෙන. සො යෙන යෙනෙව පක්කමති සමාදායෙව පක්කමති. සෙය්‍යථාපි නාම පක්ඛී සකුණො යෙන යෙනෙව ඩෙති, සපත්තභාරොව ඩෙති; එවමෙවං භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති කායපරිහාරිකෙන චීවරෙන කුච්ඡිපරිහාරිකෙන පිණ්ඩපාතෙන. සො යෙන යෙනෙව පක්කමති, සමාදායෙව පක්කමති. සො ඉමිනා අරියෙන සීලක්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො අජ්ඣත්තං අනවජ්ජසුඛං පටිසංවෙදෙති.

Er ist zufrieden mit den Gewändern, um seinen Körper zu bedecken, und mit der Almosenspeise, um seinen Hunger zu stillen. Wohin er auch geht, er zieht nur mit seinen Habseligkeiten davon. Wie ein Vogel, der fliegend nur die Last seiner Flügel trägt, so ist der Mönch zufrieden mit den Gewändern, um seinen Körper zu bedecken, und mit der Almosenspeise, um seinen Hunger zu stillen. Wohin er auch geht, er zieht nur mit seinen Habseligkeiten davon. Ausgestattet mit dieser edlen Gruppe von Tugendregeln, empfindet er in seinem Inneren ein ungetrübtes Glück.

‘‘සො චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා [Pg.531] ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති චක්ඛුන්ද්‍රියං; චක්ඛුන්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං මනින්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති; රක්ඛති මනින්ද්‍රියං; මනින්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. සො ඉමිනා අරියෙන ඉන්ද්‍රියසංවරෙන සමන්නාගතො අජ්ඣත්තං අබ්‍යාසෙකසුඛං පටිසංවෙදෙති.

Wenn er mit dem Auge eine Form sieht, greift er weder nach deren äußeren Merkmalen noch nach deren Einzelheiten. Da schlechte, unheilsame Zustände wie Begehren und Missmut in ihn einströmen könnten, wenn er mit ungezügeltem Sehsinn verweilte, übt er sich in dessen Beherrschung; er hütet den Sehsinn und gelangt zur Zügelung des Sehsinns. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Geruch riecht... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt... mit dem Körper eine Berührung spürt... mit dem Geist ein Geistesobjekt erkennt, greift er weder nach dessen äußeren Merkmalen noch nach dessen Einzelheiten. Da schlechte, unheilsame Zustände wie Begehren und Missmut in ihn einströmen könnten, wenn er mit ungezügeltem Geistsinn verweilte, übt er sich in dessen Beherrschung; er hütet den Geistsinn und gelangt zur Zügelung des Geistsinns. Ausgestattet mit dieser edlen Zügelung der Sinne erfährt er in seinem Inneren ein ungetrübtes Glück.

‘‘සො අභික්කන්තෙ පටික්කන්තෙ සම්පජානකාරී හොති, ආලොකිතෙ විලොකිතෙ සම්පජානකාරී හොති, සමිඤ්ජිතෙ පසාරිතෙ සම්පජානකාරී හොති, සඞ්ඝාටිපත්තචීවරධාරණෙ සම්පජානකාරී හොති, අසිතෙ පීතෙ ඛායිතෙ සායිතෙ සම්පජානකාරී හොති, උච්චාරපස්සාවකම්මෙ සම්පජානකාරී හොති, ගතෙ ඨිතෙ නිසින්නෙ සුත්තෙ ජාගරිතෙ භාසිතෙ තුණ්හීභාවෙ සම්පජානකාරී හොති.

Er handelt mit klarer Bewusstheit beim Vorwärtsgehen und Rückwärtsgehen; er handelt mit klarer Bewusstheit beim Hinblicken und Wegblicken; er handelt mit klarer Bewusstheit beim Beugen und Strecken; er handelt mit klarer Bewusstheit beim Tragen von Doppelgewand, Almosenschale und Roben; er handelt mit klarer Bewusstheit beim Essen, Trinken, Kauen und Schmecken; er handelt mit klarer Bewusstheit beim Verrichten der Notdurft; er handelt mit klarer Bewusstheit beim Gehen, Stehen, Sitzen, Einschlafen, Erwachen, Sprechen und Schweigen.

‘‘සො ඉමිනා ච අරියෙන සීලක්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො, (ඉමාය ච අරියාය සන්තුට්ඨියා සමන්නාගතො,) ඉමිනා ච අරියෙන ඉන්ද්‍රියසංවරෙන සමන්නාගතො, ඉමිනා ච අරියෙන සතිසම්පජඤ්ඤෙන සමන්නාගතො විවිත්තං සෙනාසනං භජති අරඤ්ඤං රුක්ඛමූලං පබ්බතං කන්දරං ගිරිගුහං සුසානං වනප්පත්ථං අබ්භොකාසං පලාලපුඤ්ජං. සො පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො නිසීදති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. සො අභිජ්ඣං ලොකෙ පහාය විගතාභිජ්ඣෙන චෙතසා විහරති, අභිජ්ඣාය චිත්තං පරිසොධෙති. බ්‍යාපාදපදොසං පහාය අබ්‍යාපන්නචිත්තො විහරති සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී, බ්‍යාපාදපදොසා චිත්තං පරිසොධෙති. ථිනමිද්ධං පහාය විගතථිනමිද්ධො විහරති ආලොකසඤ්ඤී සතො සම්පජානො, ථිනමිද්ධා චිත්තං පරිසොධෙති. උද්ධච්චකුක්කුච්චං පහාය අනුද්ධතො විහරති අජ්ඣත්තං වූපසන්තචිත්තො, උද්ධච්චකුක්කුච්චා චිත්තං පරිසොධෙති. විචිකිච්ඡං පහාය තිණ්ණවිචිකිච්ඡො විහරති අකථංකථී කුසලෙසු ධම්මෙසු, විචිකිච්ඡාය චිත්තං පරිසොධෙති. සො ඉමෙ පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති.

Ausgestattet mit dieser edlen Tugendgruppe, ausgestattet mit dieser edlen Genügsamkeit, ausgestattet mit dieser edlen Zügelung der Sinne und ausgestattet mit dieser edlen Achtsamkeit und Wissensklarheit, sucht er eine abgelegene Lagerstätte auf: einen Wald, den Fuß eines Baumes, einen Berg, eine Schlucht, eine Berg höhle, einen Leichenacker, eine Waldeinsamkeit, einen Platz im Freien oder einen Strohhaufen. Nach der Rückkehr vom Almosengang setzt er sich nach der Mahlzeit mit verschränkten Beinen nieder, hält den Körper aufrecht und stellt die Achtsamkeit vor sich auf. Er gibt das Begehren nach der Welt auf und verweilt mit einem Geist, der frei von Begehren ist; er reinigt seinen Geist von Begehren. Er gibt Übelwollen und Groll auf und verweilt mit gütigem Herzen, voller Mitgefühl für das Wohl aller lebenden Wesen; er reinigt seinen Geist von Übelwollen und Groll. Er gibt Starrheit und Mattigkeit auf und verweilt frei von Starrheit und Mattigkeit, das Licht wahrnehmend, achtsam und wissensklar; er reinigt seinen Geist von Starrheit und Mattigkeit. Er gibt Unruhe und Gewissensnot auf und verweilt ohne Aufgeregtheit, mit innerlich beruhigtem Geist; er reinigt seinen Geist von Unruhe und Gewissensnot. Er gibt Zweifel auf und verweilt als einer, der den Zweifel überwunden hat, ohne Ratlosigkeit gegenüber heilsamen Dingen; er reinigt seinen Geist von Zweifel. Nachdem er diese fünf Hemmnisse aufgegeben hat, welche die Trübungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, verweilt er, von den Sinnengenüssen abgeschieden... und tritt in die vierte Vertiefung ein.

‘‘සො [Pg.532] එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනෙඤ්ජප්පත්තෙ පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණාය…පෙ… සත්තානං චුතූපපාතඤාණාය…පෙ… (සො එවං සමාහිතෙ චිත්තෙ පරිසුද්ධෙ පරියොදාතෙ අනඞ්ගණෙ විගතූපක්කිලෙසෙ මුදුභූතෙ කම්මනියෙ ඨිතෙ ආනෙඤ්ජප්පත්තෙ) ආසවානං ඛයඤාණාය චිත්තං අභිනින්නාමෙති. සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති, ‘අයං දුක්ඛසමුදයො’ති යථාභූතං පජානාති, ‘අයං දුක්ඛනිරොධො’ති යථාභූතං පජානාති, ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. ‘ඉමෙ ආසවා’ති යථාභූතං පජානාති, ‘අයං ආසවසමුදයො’ති යථාභූතං පජානාති, ‘අයං ආසවනිරොධො’ති යථාභූතං පජානාති, ‘අයං ආසවනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති.

Bei so gesammeltem, geläutertem, strahlendem, makellosem, von Trübungen freiem, geschmeidigem, arbeitsfähigem, feststehendem und unerschütterlichem Geist lenkt er ihn zur Erkenntnis der Versiegung der Triebe hin. Er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Leiden'; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist die Ursache des Leidens'; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Erlöschen des Leidens'; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist der zum Erlöschen des Leidens führende Weg'. Er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies sind die Triebe'; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist die Ursache der Triebe'; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist das Erlöschen der Triebe'; er erkennt der Wirklichkeit entsprechend: 'Dies ist der zum Erlöschen der Triebe führende Weg'.

‘‘තස්ස එවං ජානතො එවං පස්සතො කාමාසවාපි චිත්තං විමුච්චති, භවාසවාපි චිත්තං විමුච්චති, අවිජ්ජාසවාපි චිත්තං විමුච්චති; විමුත්තස්මිං විමුත්තමිති ඤාණං හොති. ‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’ති පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො නෙවත්තන්තපො හොති නාත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො න පරන්තපො න පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. සො න අත්තන්තපො න පරන්තපො දිට්ඨෙව ධම්මෙ නිච්ඡාතො නිබ්බුතො සීතීභූතො සුඛප්පටිසංවෙදී බ්‍රහ්මභූතෙන අත්තනා විහරති. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. අට්ඨමං.

In ihm, der so weiß und so sieht, wird der Geist vom Trieb der Sinnlichkeit befreit, vom Trieb des Werdens befreit und vom Trieb der Unwissenheit befreit. In der Befreiung entsteht das Wissen: 'Ich bin befreit'. Er erkennt: 'Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, für dieses Dasein gibt es nichts Weiteres mehr'. In dieser Weise, ihr Mönche, ist eine Person weder eine, die sich selbst quält noch der Selbstpeinigung hingegeben ist, noch eine, die andere quält noch der Quälerei anderer hingegeben ist. Da er weder sich selbst noch andere quält, verweilt er bereits in diesem Leben ohne Verlangen, erloschen, abgekühlt, Glück empfindend, mit einem selbst zum Erhabenen gewordenen Wesen. Diese vier Personen, ihr Mönche, sind in der Welt anzutreffen." Achtes Sutra.

9. තණ්හාසුත්තං

9. Das Sutra über das Begehren

199. භගවා එතදවොච – ‘‘තණ්හං වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි ජාලිනිං සරිතං විසටං විසත්තිකං, යාය අයං ලොකො උද්ධස්තො පරියොනද්ධො තන්තාකුලකජාතො ගුලාගුණ්ඨිකජාතො මුඤ්ජපබ්බජභූතො අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං සංසාරං නාතිවත්තති. තං සුණාථ, සාධුකං මනසි කරොථ; භාසිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

199. Der Erhabene sprach: „Mönche, ich werde euch das Begehren lehren, das netzartige, fließende, sich ausbreitende und anhaftende, durch welches diese Welt verstrickt, umwoben, verwirrt wie ein Fadengewirr, verknäuelt wie ein Vogelnest und zugewuchert wie Schilfgras ist, sodass sie den Abgrund, die schlechten Wege, das Verderben und den Kreislauf der Wiedergeburten nicht überwindet. Hört zu und schenkt dem weise Aufmerksamkeit; ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘කතමා ච සා, භික්ඛවෙ, තණ්හා ජාලිනී සරිතා විසටා විසත්තිකා, යාය අයං ලොකො උද්ධස්තො පරියොනද්ධො තන්තාකුලකජාතො ගුලාගුණ්ඨිකජාතො මුඤ්ජපබ්බජභූතො අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං සංසාරං නාතිවත්තති[Pg.533]? අට්ඨාරස ඛො පනිමානි, භික්ඛවෙ, තණ්හාවිචරිතානි අජ්ඣත්තිකස්ස උපාදාය, අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි බාහිරස්ස උපාදාය.

„Und welches, ihr Mönche, ist jenes Begehren – das netzartige, fließende, weitverbreitete, anhaftende –, durch welches diese Welt überwältigt, umhüllt, wie ein verhedderter Faden, wie ein verwirrtes Knäuel, wie verfilztes Muñja- und Pabbaja-Gras geworden ist und den Abgrund, die unglückliche Fährte, das Verderben, den Daseinskreislauf nicht überwindet? Es gibt diese achtzehn gedanklichen Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Innerliche und achtzehn gedankliche Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Äußerliche.“

‘‘කතමානි අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි අජ්ඣත්තිකස්ස උපාදාය? අස්මීති, භික්ඛවෙ, සති ඉත්ථස්මීති හොති, එවංස්මීති හොති, අඤ්ඤථාස්මීති හොති, අසස්මීති හොති, සතස්මීති හොති, සන්ති හොති, ඉත්ථං සන්ති හොති, එවං සන්ති හොති, අඤ්ඤථා සන්ති හොති, අපිහං සන්ති හොති, අපිහං ඉත්ථං සන්ති හොති, අපිහං එවං සන්ති හොති, අපිහං අඤ්ඤථා සන්ති හොති, භවිස්සන්ති හොති, ඉත්ථං භවිස්සන්ති හොති, එවං භවිස්සන්ති හොති, අඤ්ඤථා භවිස්සන්ති හොති. ඉමානි අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි අජ්ඣත්තිකස්ස උපාදාය.

„Welches sind die achtzehn gedanklichen Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Innerliche? Wenn, ihr Mönche, [die Vorstellung] ‚Ich bin‘ besteht, so gibt es [die Gedanken]: ‚Ich bin so‘, ‚Ich bin auf diese Weise‘, ‚Ich bin anders‘, ‚Ich bin unbeständig‘, ‚Ich bin beständig‘, ‚Ich könnte sein‘, ‚Ich könnte so sein‘, ‚Ich könnte auf diese Weise sein‘, ‚Ich könnte anders sein‘, ‚Möge ich sein‘, ‚Möge ich so sein‘, ‚Möge ich auf diese Weise sein‘, ‚Möge ich anders sein‘, ‚Ich werde sein‘, ‚Ich werde so sein‘, ‚Ich werde auf diese Weise sein‘, ‚Ich werde anders sein‘. Dies sind die achtzehn gedanklichen Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Innerliche.“

‘‘කතමානි අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි බාහිරස්ස උපාදාය? ඉමිනාස්මීති, භික්ඛවෙ, සති ඉමිනා ඉත්ථස්මීති හොති, ඉමිනා එවංස්මීති හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථාස්මීති හොති, ඉමිනා අසස්මීති හොති, ඉමිනා සතස්මීති හොති, ඉමිනා සන්ති හොති, ඉමිනා ඉත්ථං සන්ති හොති, ඉමිනා එවං සන්ති හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථා සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං ඉත්ථං සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං එවං සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං අඤ්ඤථා සන්ති හොති, ඉමිනා භවිස්සන්ති හොති, ඉමිනා ඉත්ථං භවිස්සන්ති හොති, ඉමිනා එවං භවිස්සන්ති හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථා භවිස්සන්ති හොති. ඉමානි අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි බාහිරස්ස උපාදාය.

„Welches sind die achtzehn gedanklichen Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Äußerliche? Wenn, ihr Mönche, [die Vorstellung] ‚Durch dieses bin ich‘ besteht, so gibt es [die Gedanken]: ‚Durch dieses bin ich so‘, ‚Durch dieses bin ich auf diese Weise‘, ‚Durch dieses bin ich anders‘, ‚Durch dieses bin ich unbeständig‘, ‚Durch dieses bin ich beständig‘, ‚Durch dieses könnte ich sein‘, ‚Durch dieses könnte ich so sein‘, ‚Durch dieses könnte ich auf diese Weise sein‘, ‚Durch dieses könnte ich anders sein‘, ‚Möge ich durch dieses sein‘, ‚Möge ich durch dieses so sein‘, ‚Möge ich durch dieses auf diese Weise sein‘, ‚Möge ich durch dieses anders sein‘, ‚Durch dieses werde ich sein‘, ‚Durch dieses werde ich so sein‘, ‚Durch dieses werde ich auf diese Weise sein‘, ‚Durch dieses werde ich anders sein‘. Dies sind die achtzehn gedanklichen Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Äußerliche.“

‘‘ඉති අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි අජ්ඣත්තිකස්ස උපාදාය, අට්ඨාරස තණ්හාවිචරිතානි බාහිරස්ස උපාදාය. ඉමානි වුච්චන්ති, භික්ඛවෙ, ඡත්තිංස තණ්හාවිචරිතානි. ඉති එවරූපානි අතීතානි ඡත්තිංස තණ්හාවිචරිතානි, අනාගතානි ඡත්තිංස තණ්හාවිචරිතානි, පච්චුප්පන්නානි ඡත්තිංස තණ්හාවිචරිතානි. එවං අට්ඨසතං තණ්හාවිචරිතං හොන්ති.

„So gibt es achtzehn gedankliche Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Innerliche und achtzehn gedankliche Umtriebe des Begehrens in Bezug auf das Äußerliche. Diese werden, ihr Mönche, die sechsunddreißig gedanklichen Umtriebe des Begehrens genannt. In gleicher Weise gibt es sechsunddreißig solcherart geartete Umtriebe für die Vergangenheit, sechsunddreißig für die Zukunft und sechsunddreißig für die Gegenwart. So ergeben sich einhundertacht gedankliche Umtriebe des Begehrens.“

‘‘අයං [Pg.534] ඛො සා, භික්ඛවෙ, තණ්හා ජාලිනී සරිතා විසටා විසත්තිකා, යාය අයං ලොකො උද්ධස්තො පරියොනද්ධො තන්තාකුලකජාතො ගුලාගුණ්ඨිකජාතො මුඤ්ජපබ්බජභූතො අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං සංසාරං නාතිවත්තතී’’ති. නවමං.

„Dies, ihr Mönche, ist jenes Begehren – das netzartige, fließende, weitverbreitete, anhaftende –, durch welches diese Welt überwältigt, umhüllt, wie ein verhedderter Faden, wie ein verwirrtes Knäuel, wie verfilztes Muñja- und Pabbaja-Gras geworden ist und den Abgrund, die unglückliche Fährte, das Verderben, den Daseinskreislauf nicht überwindet.“ (Neuntes).

10. පෙමසුත්තං

10. Die Lehrrede über die Zuneigung (Pemasutta)

200. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, (පෙමානි) ජායන්ති. කතමානි චත්තාරි? පෙමා පෙමං ජායති, පෙමා දොසො ජායති, දොසා පෙමං ජායති, දොසා දොසො ජායති.

200. „Viererlei Zuneigung, ihr Mönche, entsteht. Welche vier? Aus Zuneigung entsteht Zuneigung, aus Zuneigung entsteht Hass, aus Hass entsteht Zuneigung, aus Hass entsteht Hass.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පෙමා පෙමං ජායති? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලස්ස ඉට්ඨො හොති කන්තො මනාපො. තං පරෙ ඉට්ඨෙන කන්තෙන මනාපෙන සමුදාචරන්ති. තස්ස එවං හොති – ‘යො ඛො ම්‍යායං පුග්ගලො ඉට්ඨො කන්තො මනාපො, තං පරෙ ඉට්ඨෙන කන්තෙන මනාපෙන සමුදාචරන්තී’ති. සො තෙසු පෙමං ජනෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පෙමා පෙමං ජායති.

„Und wie, ihr Mönche, entsteht aus Zuneigung Zuneigung? Hier, ihr Mönche, ist eine Person einer anderen Person lieb, angenehm und willkommen. Andere behandeln jene Person mit Liebe, Annehmlichkeit und Willkommenheit. Da denkt jener: ‚Diese Person, die mir lieb, angenehm und willkommen ist, wird von anderen mit Liebe, Annehmlichkeit und Willkommenheit behandelt.‘ So bringt er diesen anderen gegenüber Zuneigung hervor. So entsteht, ihr Mönche, aus Zuneigung Zuneigung.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පෙමා දොසො ජායති? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලස්ස ඉට්ඨො හොති කන්තො මනාපො. තං පරෙ අනිට්ඨෙන අකන්තෙන අමනාපෙන සමුදාචරන්ති. තස්ස එවං හොති – ‘යො ඛො ම්‍යායං පුග්ගලො ඉට්ඨො කන්තො මනාපො, තං පරෙ අනිට්ඨෙන අකන්තෙන අමනාපෙන සමුදාචරන්තී’ති. සො තෙසු දොසං ජනෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පෙමා දොසො ජායති.

„Und wie, ihr Mönche, entsteht aus Zuneigung Hass? Hier, ihr Mönche, ist eine Person einer anderen Person lieb, angenehm und willkommen. Andere behandeln jene Person lieblos, unangenehm und unwillkommen. Da denkt jener: ‚Diese Person, die mir lieb, angenehm und willkommen ist, wird von anderen lieblos, unangenehm und unwillkommen behandelt.‘ So bringt er diesen anderen gegenüber Hass hervor. So entsteht, ihr Mönche, aus Zuneigung Hass.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දොසා පෙමං ජායති? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලස්ස අනිට්ඨො හොති අකන්තො අමනාපො. තං පරෙ අනිට්ඨෙන අකන්තෙන අමනාපෙන සමුදාචරන්ති. තස්ස එවං හොති – ‘යො ඛො ම්‍යායං පුග්ගලො අනිට්ඨො අකන්තො අමනාපො, තං පරෙ අනිට්ඨෙන අකන්තෙන අමනාපෙන සමුදාචරන්තී’ති. සො තෙසු පෙමං ජනෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දොසා පෙමං ජායති.

„Und wie, ihr Mönche, entsteht aus Hass Zuneigung? Hier, ihr Mönche, ist eine Person einer anderen Person unlieb, unangenehm und unwillkommen. Andere behandeln jene Person lieblos, unangenehm und unwillkommen. Da denkt jener: ‚Diese Person, die mir unlieb, unangenehm und unwillkommen ist, wird von anderen lieblos, unangenehm und unwillkommen behandelt.‘ So bringt er diesen anderen gegenüber Zuneigung hervor. So entsteht, ihr Mönche, aus Hass Zuneigung.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, දොසා දොසො ජායති? ඉධ, භික්ඛවෙ, පුග්ගලො පුග්ගලස්ස අනිට්ඨො හොති අකන්තො අමනාපො. තං පරෙ ඉට්ඨෙන කන්තෙන මනාපෙන සමුදාචරන්ති. තස්ස එවං හොති – ‘යො ඛො ම්‍යායං පුග්ගලො අනිට්ඨො [Pg.535] අකන්තො අමනාපො, තං පරෙ ඉට්ඨෙන කන්තෙන මනාපෙන සමුදාචරන්තී’ති. සො තෙසු දොසං ජනෙති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, දොසා දොසො ජායති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි පෙමානි ජායන්ති.

„Und wie, ihr Mönche, entsteht aus Hass Hass? Hier, ihr Mönche, ist eine Person einer anderen Person unlieb, unangenehm und unwillkommen. Andere behandeln jene Person mit Liebe, Annehmlichkeit und Willkommenheit. Da denkt jener: ‚Diese Person, die mir unlieb, unangenehm und unwillkommen ist, wird von anderen mit Liebe, Annehmlichkeit und Willkommenheit behandelt.‘ So bringt er diesen anderen gegenüber Hass hervor. So entsteht, ihr Mönche, aus Hass Hass. Diese viererlei Zuneigungen, ihr Mönche, entstehen.“

‘‘යස්මිං, භික්ඛවෙ, සමයෙ භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති, යම්පිස්ස පෙමා පෙමං ජායති තම්පිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති, යොපිස්ස පෙමා දොසො ජායති සොපිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති, යම්පිස්ස දොසා පෙමං ජායති තම්පිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති, යොපිස්ස දොසා දොසො ජායති සොපිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති.

„Zu einer Zeit, ihr Mönche, da ein Mönch, abgeschieden von den Sinnenglüsten ... [und so weiter] ... in der ersten Vertiefung verweilt, da tritt bei ihm jene Zuneigung, die aus Zuneigung entsteht, nicht auf; auch jener Hass, der aus Zuneigung entsteht, tritt bei ihm zu dieser Zeit nicht auf; auch jene Zuneigung, die aus Hass entsteht, tritt bei ihm zu dieser Zeit nicht auf; auch jener Hass, der aus Hass entsteht, tritt bei ihm zu dieser Zeit nicht auf.“

‘‘යස්මිං, භික්ඛවෙ, සමයෙ භික්ඛු විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති, යම්පිස්ස පෙමා පෙමං ජායති තම්පිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති, යොපිස්ස පෙමා දොසො ජායති සොපිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති, යම්පිස්ස දොසා පෙමං ජායති තම්පිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති, යොපිස්ස දොසා දොසො ජායති සොපිස්ස තස්මිං සමයෙ න හොති.

„Mönche, zu einer Zeit, in der ein Mönch durch das Stillen von Denken und Erwägen … das zweite Jhana … das dritte Jhana … das vierte Jhana erreicht hat und darin verweilt, tritt bei ihm zu jener Zeit weder jene Zuneigung auf, die aus Zuneigung entsteht, noch jener Hass, der aus Zuneigung entsteht, noch jene Zuneigung, die aus Hass entsteht, noch jener Hass, der aus Hass entsteht.“

‘‘යස්මිං, භික්ඛවෙ, සමයෙ භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති, යම්පිස්ස පෙමා පෙමං ජායති තම්පිස්ස පහීනං හොති උච්ඡින්නමූලං තාලාවත්ථුකතං අනභාවංකතං ආයතිං අනුප්පාදධම්මං, යොපිස්ස පෙමා දොසො ජායති සොපිස්ස පහීනො හොති උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො, යම්පිස්ස දොසා පෙමං ජායති තම්පිස්ස පහීනං හොති උච්ඡින්නමූලං තාලාවත්ථුකතං අනභාවංකතං ආයතිං අනුප්පාදධම්මං, යොපිස්ස දොසා දොසො ජායති සොපිස්ස පහීනො හොති උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, භික්ඛු නෙව උස්සෙනෙති න පටිසෙනෙති න ධූපායති න පජ්ජලති න සම්පජ්ඣායති.

„Mönche, zu einer Zeit, in der ein Mönch durch die Versiegung der Triebe die triebfreie Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen erkennt, verwirklicht, erreicht hat und darin verweilt, da ist jene Zuneigung, die aus Zuneigung entsteht, bei ihm aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, dem Nichtsein anheimgegeben, so dass sie in Zukunft nicht mehr entstehen kann. Ebenso ist jener Hass, der aus Zuneigung entsteht … jene Zuneigung, die aus Hass entsteht … jener Hass, der aus Hass entsteht, bei ihm aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, dem Nichtsein anheimgegeben, so dass er in Zukunft nicht mehr entstehen kann. Ein solcher Mönch, Mönche, wird einer genannt, der sich weder (durch Ansichten) erhebt, noch (durch Streit) widersetzt, noch (durch Verlangen) schwelt, noch (durch Entflammung) brennt, noch (durch den Ich-Dünkel) grübelt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උස්සෙනෙති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු රූපං අත්තතො සමනුපස්සති, රූපවන්තං වා අත්තානං, අත්තනි වා රූපං, රූපස්මිං වා අත්තානං; වෙදනං අත්තතො [Pg.536] සමනුපස්සති, වෙදනාවන්තං වා අත්තානං, අත්තනි වා වෙදනං, වෙදනාය වා අත්තානං; සඤ්ඤං අත්තතො සමනුපස්සති, සඤ්ඤාවන්තං වා අත්තානං, අත්තනි වා සඤ්ඤං, සඤ්ඤාය වා අත්තානං; සඞ්ඛාරෙ අත්තතො සමනුපස්සති, සඞ්ඛාරවන්තං වා අත්තානං, අත්තනි වා සඞ්ඛාරෙ, සඞ්ඛාරෙසු වා අත්තානං; විඤ්ඤාණං අත්තතො සමනුපස්සති, විඤ්ඤාණවන්තං වා අත්තානං, අත්තනි වා විඤ්ඤාණං, විඤ්ඤාණස්මිං වා අත්තානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු උස්සෙනෙති.

„Und wie, Mönche, erhebt sich ein Mönch (durch Ansichten)? Hier, Mönche, betrachtet ein Mönch die Form als das Selbst, oder das Selbst als formbesitzend, oder die Form im Selbst, oder das Selbst in der Form. Er betrachtet das Gefühl als das Selbst … die Wahrnehmung als das Selbst … die Gestaltungen als das Selbst … das Bewusstsein als das Selbst, oder das Selbst als bewusstseinsbesitzend, oder das Bewusstsein im Selbst, oder das Selbst im Bewusstsein. So, Mönche, erhebt sich ein Mönch.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න උස්සෙනෙති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න රූපං අත්තතො සමනුපස්සති, න රූපවන්තං වා අත්තානං, න අත්තනි වා රූපං, න රූපස්මිං වා අත්තානං; න වෙදනං අත්තතො සමනුපස්සති, න වෙදනාවන්තං වා අත්තානං, න අත්තනි වා වෙදනං, න වෙදනාය වා අත්තානං; න සඤ්ඤං අත්තතො සමනුපස්සති, න සඤ්ඤාවන්තං වා අත්තානං, න අත්තනි වා සඤ්ඤං, න සඤ්ඤාය වා අත්තානං; න සඞ්ඛාරෙ අත්තතො සමනුපස්සති, න සඞ්ඛාරවන්තං වා අත්තානං, න අත්තනි වා සඞ්ඛාරෙ, න සඞ්ඛාරෙසු වා අත්තානං; න විඤ්ඤාණං අත්තතො සමනුපස්සති, න විඤ්ඤාණවන්තං වා අත්තානං, න අත්තනි වා විඤ්ඤාණං, න විඤ්ඤාණස්මිං වා අත්තානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න උස්සෙනෙති.

„Und wie, Mönche, erhebt sich ein Mönch nicht? Hier betrachtet ein Mönch die Form nicht als das Selbst, noch das Selbst als formbesitzend, noch die Form im Selbst, noch das Selbst in der Form. Er betrachtet das Gefühl nicht als das Selbst … die Wahrnehmung nicht als das Selbst … die Gestaltungen nicht als das Selbst … das Bewusstsein nicht als das Selbst, noch das Selbst als bewusstseinsbesitzend, noch das Bewusstsein im Selbst, noch das Selbst im Bewusstsein. So, Mönche, erhebt sich ein Mönch nicht.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසෙනෙති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අක්කොසන්තං පච්චක්කොසති, රොසන්තං පටිරොසති, භණ්ඩන්තං පටිභණ්ඩති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසෙනෙති.

„Und wie, Mönche, widersetzt sich ein Mönch (durch Streit)? Hier beschimpft ein Mönch denjenigen zurück, der ihn beschimpft; er bedrängt denjenigen zurück, der ihn bedrängt; er streitet mit demjenigen zurück, der mit ihm streitet. So, Mönche, widersetzt sich ein Mönch.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න පටිසෙනෙති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අක්කොසන්තං න පච්චක්කොසති, රොසන්තං න පටිරොසති, භණ්ඩන්තං න පටිභණ්ඩති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න පටිසෙනෙති.

„Und wie, Mönche, widersetzt sich ein Mönch nicht? Hier beschimpft ein Mönch denjenigen nicht zurück, der ihn beschimpft; er bedrängt denjenigen nicht zurück, der ihn bedrängt; er streitet mit demjenigen nicht zurück, der mit ihm streitet. So, Mönche, widersetzt sich ein Mönch nicht.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධූපායති? අස්මීති, භික්ඛවෙ, සති ඉත්ථස්මීති හොති, එවංස්මීති හොති, අඤ්ඤථාස්මීති හොති, අසස්මීති හොති, සතස්මීති හොති, සන්ති හොති, ඉත්ථං සන්ති හොති, එවං සන්ති හොති, අඤ්ඤථා සන්ති හොති, අපිහං සන්ති හොති, අපිහං ඉත්ථං සන්ති හොති, අපිහං එවං සන්ති හොති, අපිහං අඤ්ඤථා සන්ති හොති, භවිස්සන්ති හොති, ඉත්ථං භවිස්සන්ති හොති, එවං භවිස්සන්ති හොති, අඤ්ඤථා භවිස්සන්ති හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ධූපායති.

„Und wie, Mönche, schwelt ein Mönch (durch Verlangen)? Wenn das Konzept ‚Ich bin‘ besteht, Mönche, dann gibt es die Auffassung: ‚Ich bin von dieser Art‘, ‚Ich bin so‘, ‚Ich bin anders‘, ‚Ich bin vergänglich‘, ‚Ich bin beständig‘, ‚Möge ich sein‘, ‚Möge ich von dieser Art sein‘, ‚Möge ich so sein‘, ‚Möge ich anders sein‘, ‚O dass ich wäre‘, ‚O dass ich von dieser Art wäre‘, ‚O dass ich so wäre‘, ‚O dass ich anders wäre‘, ‚Ich werde sein‘, ‚Ich werde von dieser Art sein‘, ‚Ich werde so sein‘, ‚Ich werde anders sein‘. So, Mönche, schwelt ein Mönch.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.537], භික්ඛවෙ, භික්ඛු න ධූපායති? අස්මීති, භික්ඛවෙ, අසති ඉත්ථස්මීති න හොති, එවංස්මීති න හොති, අඤ්ඤථාස්මීති න හොති, අසස්මීති න හොති, සතස්මීති න හොති, සන්ති න හොති, ඉත්ථං සන්ති න හොති, එවං සන්ති න හොති, අඤ්ඤථා සන්ති න හොති, අපිහං සන්ති න හොති, අපිහං ඉත්ථං සන්ති න හොති, අපිහං එවං සන්ති න හොති, අපිහං අඤ්ඤථා සන්ති න හොති, භවිස්සන්ති න හොති, ඉත්ථං භවිස්සන්ති න හොති, එවං භවිස්සන්ති න හොති, අඤ්ඤථා භවිස්සන්ති න හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න ධූපායති.

„Und wie, Mönche, schwelt ein Mönch nicht? Wenn das Konzept ‚Ich bin‘ nicht besteht, Mönche, dann gibt es nicht die Auffassung: ‚Ich bin von dieser Art‘, ‚Ich bin so‘, ‚Ich bin anders‘, ‚Ich bin vergänglich‘, ‚Ich bin beständig‘, ‚Möge ich sein‘, ‚Möge ich von dieser Art sein‘, ‚Möge ich so sein‘, ‚Möge ich anders sein‘, ‚O dass ich wäre‘, ‚O dass ich von dieser Art wäre‘, ‚O dass ich so wäre‘, ‚O dass ich anders wäre‘, ‚Ich werde sein‘, ‚Ich werde von dieser Art sein‘, ‚Ich werde so sein‘, ‚Ich werde anders sein‘. So, Mönche, schwelt ein Mönch nicht.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පජ්ජලති? ඉමිනා අස්මීති, භික්ඛවෙ, සති ඉමිනා ඉත්ථස්මීති හොති, ඉමිනා එවංස්මීති හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථාස්මීති හොති, ඉමිනා අසස්මීති හොති, ඉමිනා සතස්මීති හොති, ඉමිනා සන්ති හොති, ඉමිනා ඉත්ථං සන්ති හොති, ඉමිනා එවං සන්ති හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථා සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං ඉත්ථං සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං එවං සන්ති හොති, ඉමිනා අපිහං අඤ්ඤථා සන්ති හොති, ඉමිනා භවිස්සන්ති හොති, ඉමිනා ඉත්ථං භවිස්සන්ති හොති, ඉමිනා එවං භවිස්සන්ති හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථා භවිස්සන්ති හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පජ්ජලති.

„Und wie, ihr Mönche, lodert ein Mönch auf? Wenn dies vorhanden ist, ihr Mönche, gibt es durch dieses das Ergreifen: ‚Ich bin‘; durch dieses: ‚Ich bin so‘; durch dieses: ‚Ich bin auf diese Weise‘; durch dieses: ‚Ich bin anders‘; durch dieses: ‚Ich bin unbeständig‘; durch dieses: ‚Ich bin beständig‘; durch dieses: ‚Könnte ich sein?‘; durch dieses: ‚Könnte ich so sein?‘; durch dieses: ‚Könnte ich auf diese Weise sein?‘; durch dieses: ‚Könnte ich anders sein?‘; durch dieses: ‚Möge ich sein!‘; durch dieses: ‚Möge ich so sein!‘; durch dieses: ‚Möge ich auf diese Weise sein!‘; durch dieses: ‚Möge ich anders sein!‘; durch dieses: ‚Ich werde sein‘; durch dieses: ‚Ich werde so sein‘; durch dieses: ‚Ich werde auf diese Weise sein‘; durch dieses: ‚Ich werde anders sein‘. So, ihr Mönche, lodert ein Mönch auf.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න පජ්ජලති? ඉමිනා අස්මීති, භික්ඛවෙ, අසති ඉමිනා ඉත්ථස්මීති න හොති, ඉමිනා එවංස්මීති න හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථාස්මීති න හොති, ඉමිනා අසස්මීති න හොති, ඉමිනා සතස්මීති න හොති, ඉමිනා සන්ති න හොති, ඉමිනා ඉත්ථං සන්ති න හොති, ඉමිනා එවං සන්ති න හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථා සන්ති න හොති, ඉමිනා අපිහං සන්ති න හොති, ඉමිනා අපිහං ඉත්ථං සන්ති න හොති, ඉමිනා අපිහං එවං සන්ති න හොති, ඉමිනා අපිහං අඤ්ඤථා සන්ති න හොති, ඉමිනා භවිස්සන්ති න හොති, ඉමිනා ඉත්ථං භවිස්සන්ති න හොති, ඉමිනා එවං භවිස්සන්ති න හොති, ඉමිනා අඤ්ඤථා භවිස්සන්ති න හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න පජ්ජලති.

„Und wie, ihr Mönche, lodert ein Mönch nicht auf? Wenn dies nicht vorhanden ist, ihr Mönche, gibt es durch dieses nicht das Ergreifen: ‚Ich bin‘; durch dieses nicht: ‚Ich bin so‘; durch dieses nicht: ‚Ich bin auf diese Weise‘; durch dieses nicht: ‚Ich bin anders‘; durch dieses nicht: ‚Ich bin unbeständig‘; durch dieses nicht: ‚Ich bin beständig‘; durch dieses nicht: ‚Könnte ich sein?‘; durch dieses nicht: ‚Könnte ich so sein?‘; durch dieses nicht: ‚Könnte ich auf diese Weise sein?‘; durch dieses nicht: ‚Könnte ich anders sein?‘; durch dieses nicht: ‚Möge ich sein!‘; durch dieses nicht: ‚Möge ich so sein!‘; durch dieses nicht: ‚Möge ich auf diese Weise sein!‘; durch dieses nicht: ‚Möge ich anders sein!‘; durch dieses nicht: ‚Ich werde sein‘; durch dieses nicht: ‚Ich werde so sein‘; durch dieses nicht: ‚Ich werde auf diese Weise sein‘; durch dieses nicht: ‚Ich werde anders sein‘. So, ihr Mönche, lodert ein Mönch nicht auf.“

‘‘කථඤ්ච[Pg.538], භික්ඛවෙ, භික්ඛු සම්පජ්ඣායති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අස්මිමානො පහීනො න හොති උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සම්පජ්ඣායති.

„Und wie, ihr Mönche, brütet ein Mönch? Hierbei, ihr Mönche, ist bei einem Mönch der Ich-Dünkel nicht aufgegeben, nicht an der Wurzel ausgerottet, nicht wie ein Palmenstumpf gemacht, nicht dem Nichtsein anheimgegeben, nicht so beschaffen, dass er in Zukunft nicht mehr entstehen kann. So, ihr Mönche, brütet ein Mönch.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න සම්පජ්ඣායති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො අස්මිමානො පහීනො හොති උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු න සම්පජ්ඣායතී’’ති. දසමං.

„Und wie, ihr Mönche, brütet ein Mönch nicht? Hierbei, ihr Mönche, ist bei einem Mönch der Ich-Dünkel aufgegeben, an der Wurzel ausgerottet, wie ein Palmenstumpf gemacht, dem Nichtsein anheimgegeben, so beschaffen, dass er in Zukunft nicht mehr entstehen kann. So, ihr Mönche, brütet ein Mönch nicht.“ Dies sagte der Erhabene. Zehntes [Sutta].

මහාවග්ගො පඤ්චමො.

Die fünfte große Abteilung (Mahāvagga).

තස්සුද්දානං –

Dazu die Inhaltsübersicht:

සොතානුගතං ඨානං, භද්දිය සාමුගිය වප්ප සාළ්හා ච;

මල්ලික අත්තන්තාපො, තණ්හා පෙමෙන ච දසා තෙති.

Sotānugata, Ṭhāna, Bhaddiya, Sāmugiya, Vappa, Sāḷha, Mallikā, Attantāpa, Taṇhā und Pema – dies sind die zehn.

චතුත්ථමහාපණ්ණාසකං සමත්තං.

Das vierte große Fünfziger-Set (Mahāpaṇṇāsaka) ist abgeschlossen.

5. පඤ්චමපණ්ණාසකං

5. Das fünfte Fünfziger-Set.

(21) 1. සප්පුරිසවග්ගො

(21) 1. Die Abteilung über den guten Menschen (Sappurisa-Vagga).

1. සික්ඛාපදසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Übungsregeln.

201. ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච [Pg.539] වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච; සප්පුරිසඤ්ච, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච. තං සුණාථ, සාධුකං මනසි කරොථ; භාසිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

201. „Ihr Mönche, ich werde euch den schlechten Menschen erklären und den, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch; und den guten Menschen und den, der noch besser ist als ein guter Mensch. Hört zu und schenkt dem weise Aufmerksamkeit; ich werde sprechen.“ – „Ja, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති, සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායී හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො.

„Und wer, ihr Mönche, ist ein schlechter Mensch? Da ist, ihr Mönche, jemand ein Töter von Lebewesen, ein Nehmer von Nichtgegebenem, einer, der Ausschweifungen in den Sinnesgenüssen begeht, ein Lügner und einer, der sich dem Genuss von berauschenden Getränken und Drogen hingibt, der die Grundlage für Nachlässigkeit ist. Dies, ihr Mönche, wird ein schlechter Mensch genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතී හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච අදින්නාදායී හොති, පරඤ්ච අදින්නාදානෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, පරඤ්ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මුසාවාදී හොති, පරඤ්ච මුසාවාදෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායී හොති, පරඤ්ච සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානෙ සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො.

„Und wer, ihr Mönche, ist noch schlechter als ein schlechter Mensch? Da ist, ihr Mönche, jemand selbst ein Töter von Lebewesen und leitet auch andere zum Töten von Lebewesen an; er selbst nimmt Nichtgegebenes und leitet auch andere zum Nehmen von Nichtgegebenem an; er selbst begeht Ausschweifungen in den Sinnesgenüssen und leitet auch andere dazu an; er selbst spricht Unwahres und leitet auch andere zum Lügen an; er selbst gibt sich dem Genuss von berauschenden Getränken und Drogen hin und leitet auch andere dazu an. Dies, ihr Mönche, wird einer genannt, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො.

„Und wer, ihr Mönche, ist ein guter Mensch? Da ist, ihr Mönche, jemand einer, der vom Töten von Lebewesen absteht, vom Nehmen von Nichtgegebenem absteht, von Ausschweifungen in den Sinnesgenüssen absteht, vom Lügen absteht und vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen absteht, der die Grundlage für Nachlässigkeit ist. Dies, ihr Mönche, wird ein guter Mensch genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච අදින්නාදානා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා [Pg.540] ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච මුසාවාදා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා වෙරමණියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො’’ති. පඨමං.

„Und wer, ihr Mönche, ist noch besser als ein guter Mensch? Da ist, ihr Mönche, jemand selbst einer, der vom Töten von Lebewesen absteht, und er leitet auch andere zum Abstehen vom Töten an; er selbst steht vom Nehmen von Nichtgegebenem ab und leitet auch andere dazu an; er selbst steht von Ausschweifungen in den Sinnesgenüssen ab und leitet auch andere dazu an; er selbst steht vom Lügen ab und leitet auch andere dazu an; er selbst steht vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen ab und leitet auch andere dazu an. Dies, ihr Mönche, wird einer genannt, der noch besser ist als ein guter Mensch.“ Erstes [Sutta].

2. අස්සද්ධසුත්තං

2. Die Lehrrede über den Ungläubigen (Assaddha-Sutta).

202. ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච; සප්පුරිසඤ්ච, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

202. „Ihr Mönche, ich werde euch den schlechten Menschen erklären und den, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch; und den guten Menschen und den, der noch besser ist als ein guter Mensch. Hört zu...“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අස්සද්ධො හොති, අහිරිකො හොති, අනොත්තප්පී හොති, අප්පස්සුතො හොති, කුසීතො හොති, මුට්ඨස්සති හොති, දුප්පඤ්ඤො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො.

„Und wer, ihr Mönche, ist ein schlechter Mensch? Da ist, ihr Mönche, jemand ohne Vertrauen, schamlos, ohne Furcht vor Unrecht, wenig gelehrt, träge, unachtsam und ohne Weisheit. Dies, ihr Mönche, wird ein schlechter Mensch genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච අස්සද්ධො හොති, පරඤ්ච අස්සද්ධියෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච අහිරිකො හොති, පරඤ්ච අහිරිකතාය සමාදපෙති; අත්තනා ච අනොත්තප්පී හොති, පරඤ්ච අනොත්තප්පෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච අප්පස්සුතො හොති, පරඤ්ච අප්පස්සුතෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච කුසීතො හොති, පරඤ්ච කොසජ්ජෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මුට්ඨස්සති හොති, පරඤ්ච මුට්ඨස්සච්චෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච දුප්පඤ්ඤො හොති, පරඤ්ච දුප්පඤ්ඤතාය සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො.

"Und welcher, Mönche, ist einer, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch? Da ist, Mönche, jemand selbst ohne Vertrauen und stiftet einen anderen zur Vertrauenslosigkeit an; er ist selbst schamlos und stiftet einen anderen zur Schamlosigkeit an; er ist selbst ohne Gewissensfurcht und stiftet einen anderen zur Furchtlosigkeit gegenüber Unrecht an; er ist selbst wenig gelehrt und stiftet einen anderen zur Unwissenheit an; er ist selbst träge und stiftet einen anderen zur Trägheit an; er ist selbst unachtsam und stiftet einen anderen zur Unachtsamkeit an; er ist selbst unverständig und stiftet einen anderen zur Unverständigkeit an. Dieser, Mönche, wird einer genannt, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සද්ධො හොති, හිරිමා හොති, ඔත්තප්පී හොති, බහුස්සුතො හොති, ආරද්ධවීරියො හොති, සතිමා හොති, පඤ්ඤවා හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො.

"Und welcher, Mönche, ist ein guter Mensch? Da ist, Mönche, jemand vertrauensvoll, schamhaft, gewissensfürchtig, vielgelehrt, tatkräftig, achtsam und weise. Dieser, Mönche, wird ein guter Mensch genannt."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච සද්ධාසම්පන්නො හොති, පරඤ්ච සද්ධාසම්පදාය සමාදපෙති[Pg.541]; අත්තනා ච හිරිමා හොති, පරඤ්ච හිරිමතාය සමාදපෙති; අත්තනා ච ඔත්තප්පී හොති, පරඤ්ච ඔත්තප්පෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච බහුස්සුතො හොති, පරඤ්ච බාහුසච්චෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච ආරද්ධවීරියො හොති, පරඤ්ච වීරියාරම්භෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච උපට්ඨිතස්සති හොති, පරඤ්ච සතිඋපට්ඨානෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච පඤ්ඤාසම්පන්නො හොති, පරඤ්ච පඤ්ඤාසම්පදාය සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො’’ති. දුතියං.

"Und welcher, Mönche, ist einer, der noch besser ist als ein guter Mensch? Da ist, Mönche, jemand selbst mit Vertrauen ausgestattet und stiftet einen anderen zur Vollkommenheit im Vertrauen an; er ist selbst schamhaft und stiftet einen anderen zur Vollkommenheit in der Schamhaftigkeit an; er ist selbst gewissensfürchtig und stiftet einen anderen zur Vollkommenheit in der Gewissensfurcht an; er ist selbst vielgelehrt und stiftet einen anderen zur Vollkommenheit in der Gelehrsamkeit an; er ist selbst tatkräftig und stiftet einen anderen zur Entfaltung von Tatkraft an; er ist selbst von gefestigter Achtsamkeit und stiftet einen anderen zur Festigung der Achtsamkeit an; er ist selbst weise und stiftet einen anderen zur Vollkommenheit in der Weisheit an. Dieser, Mönche, wird einer genannt, der noch besser ist als ein guter Mensch." Das Zweite.

3. සත්තකම්මසුත්තං

3. Sutta über die sieben Handlungen

203. ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච; සප්පුරිසඤ්ච, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

203. "Mönche, ich werde euch den schlechten Menschen lehren und den, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch; den guten Menschen und den, der noch besser ist als ein guter Mensch. Hört zu und schenkt dem Aufmerksamkeit..."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති, පිසුණවාචො හොති, ඵරුසවාචො හොති, සම්ඵප්පලාපී හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො.

"Und welcher, Mönche, ist ein schlechter Mensch? Da ist, Mönche, jemand ein Töter von Lebewesen, ein Nehmer von Nichtgegebenem, ein im sexuellen Fehlverhalten Lebender, ein Lügner, ein Zwietrachtsäer, ein Sprecher harter Worte, ein Schwätzer von leerem Gerede. Dieser, Mönche, wird ein schlechter Mensch genannt."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතී හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච අදින්නාදායී හොති, පරඤ්ච අදින්නාදානෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, පරඤ්ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මුසාවාදී හොති, පරඤ්ච මුසාවාදෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච පිසුණවාචො හොති, පරඤ්ච පිසුණාය වාචාය සමාදපෙති; අත්තනා ච ඵරුසවාචො හොති, පරඤ්ච ඵරුසාය වාචාය සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්ඵප්පලාපී හොති, පරඤ්ච සම්ඵප්පලාපෙ සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො.

"Und welcher, Mönche, ist einer, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch? Da ist, Mönche, jemand selbst ein Töter von Lebewesen und stiftet einen anderen zum Töten von Lebewesen an; er ist selbst ein Nehmer von Nichtgegebenem und stiftet einen anderen zum Nehmen von Nichtgegebenem an; er ist selbst im sexuellen Fehlverhalten lebend und stiftet einen anderen zum sexuellen Fehlverhalten an; er ist selbst ein Lügner und stiftet einen anderen zum Lügen an; er ist selbst ein Zwietrachtsäer und stiftet einen anderen zur zwietrachtsäenden Rede an; er ist selbst ein Sprecher harter Worte und stiftet einen anderen zur harten Rede an; er ist selbst ein Schwätzer von leerem Gerede und stiftet einen anderen zum leeren Gerede an. Dieser, Mönche, wird einer genannt, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති, ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො, හොති, සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො.

"Und welcher, Mönche, ist ein guter Mensch? Da ist, Mönche, jemand, der das Töten von Lebewesen unterlässt, das Nehmen von Nichtgegebenem unterlässt, sexuelles Fehlverhalten unterlässt, das Lügen unterlässt, zwietrachtsäende Rede unterlässt, harte Rede unterlässt und leeres Gerede unterlässt. Dieser, Mönche, wird ein guter Mensch genannt."

‘‘කතමො [Pg.542] ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො? ඉධ භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච අදින්නාදානා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච මුසාවාදා වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පිසුණාය වාචාය වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච ඵරුසාය වාචාය වෙරමණියා සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච සම්ඵප්පලාපා වෙරමණියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො’’ති. තතියං.

"Und welcher, Mönche, ist einer, der noch besser ist als ein guter Mensch? Da ist, Mönche, jemand, der selbst das Töten von Lebewesen unterlässt und einen anderen zur Enthaltung vom Töten anstiftet; der selbst das Nehmen von Nichtgegebenem unterlässt und einen anderen zur Enthaltung vom Nehmen von Nichtgegebenem anstiftet; der selbst sexuelles Fehlverhalten unterlässt und einen anderen zur Enthaltung vom sexuellen Fehlverhalten anstiftet; der selbst das Lügen unterlässt und einen anderen zur Enthaltung vom Lügen anstiftet; der selbst zwietrachtsäende Rede unterlässt und einen anderen zur Enthaltung von zwietrachtsäender Rede anstiftet; der selbst harte Rede unterlässt und einen anderen zur Enthaltung von harter Rede anstiftet; der selbst leeres Gerede unterlässt und einen anderen zur Enthaltung von leerem Gerede anstiftet. Dieser, Mönche, wird einer genannt, der noch besser ist als ein guter Mensch." Das Dritte.

4. දසකම්මසුත්තං

4. Sutta über die zehn Handlungen

204. ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච; සප්පුරිසඤ්ච, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

204. "Mönche, ich werde euch den schlechten Menschen lehren und den, der noch schlechter ist als ein schlechter Mensch; den guten Menschen und den, der noch besser ist als ein guter Mensch. Hört zu und schenkt dem Aufmerksamkeit..."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති, පිසුණවාචො හොති, ඵරුසවාචො හොති, සම්ඵප්පලාපී හොති, අභිජ්ඣාලු හොති, බ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො.

"Und welcher, Mönche, ist ein schlechter Mensch? Da ist, Mönche, jemand ein Töter von Lebewesen, ein Nehmer von Nichtgegebenem, ein im sexuellen Fehlverhalten Lebender, ein Lügner, ein Zwietrachtsäer, ein Sprecher harter Worte, ein Schwätzer von leerem Gerede, gierig, von böswilligem Geist und von falscher Ansicht. Dieser, Mönche, wird ein schlechter Mensch genannt."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතී හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතෙ සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච අභිජ්ඣාලු හොති, පරඤ්ච අභිජ්ඣාය සමාදපෙති; අත්තනා ච බ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, පරඤ්ච බ්‍යාපාදෙ සමාදපෙති, අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො.

Und was, Mönche, ist einer, der noch unwürdiger ist als ein unwürdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand selbst ein Töter von Lebewesen und stiftet auch andere zum Töten von Lebewesen an... [Lücke] ...er ist selbst habgierig und stiftet andere zur Habgier an; er ist selbst böswillig gesinnt und stiftet andere zur Böswilligkeit an; er ist selbst von falscher Ansicht und stiftet andere zur falschen Ansicht an. Diesen nennt man, Mönche, einen, der noch unwürdiger ist als ein unwürdiger Mensch.

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති…පෙ… අනභිජ්ඣාලු හොති, අබ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, සම්මාදිට්ඨිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො.

Und was, Mönche, ist ein würdiger Mensch? Da, Mönche, steht jemand vom Töten von Lebewesen ab... [Lücke] ...er ist nicht habgierig, er ist nicht böswillig gesinnt, er ist von rechter Ansicht. Diesen nennt man, Mönche, einen würdigen Menschen.

‘‘කතමො [Pg.543] ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච අනභිජ්ඣාලු හොති, පරඤ්ච අනභිජ්ඣාය සමාදපෙති; අත්තනා ච අබ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, පරඤ්ච අබ්‍යාපාදෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො’’ති. චතුත්ථං.

Und was, Mönche, ist einer, der noch würdiger ist als ein würdiger Mensch? Da, Mönche, steht jemand selbst vom Töten von Lebewesen ab und stiftet auch andere zum Abstehen vom Töten von Lebewesen an... [Lücke] ...er ist selbst nicht habgierig und stiftet andere dazu an, nicht habgierig zu sein; er ist selbst nicht böswillig gesinnt und stiftet andere zur Nicht-Böswilligkeit an; er ist selbst von rechter Ansicht und stiftet andere zur rechten Ansicht an. Diesen nennt man, Mönche, einen, der noch würdiger ist als ein würdiger Mensch. – Das Vierte.

5. අට්ඨඞ්ගිකසුත්තං

5. Die Lehrrede über den achtfachen Pfad (Aṭṭhaṅgikasuttaṃ)

205. ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච; සප්පුරිසඤ්ච, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

205. Mönche, ich werde euch den unwürdigen Menschen lehren und den, der noch unwürdiger ist; den würdigen Menschen und den, der noch würdiger ist. Hört zu... [Lücke].

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, මිච්ඡාසඞ්කප්පො හොති, මිච්ඡාවාචො හොති, මිච්ඡාකම්මන්තො හොති, මිච්ඡාආජීවො හොති, මිච්ඡාවායාමො හොති, මිච්ඡාසති හොති, මිච්ඡාසමාධි හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො.

Und was, Mönche, ist ein unwürdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand von falscher Ansicht, von falscher Absicht, von falscher Rede, von falschem Handeln, von falschem Lebensunterhalt, von falscher Anstrengung, von falscher Achtsamkeit, von falscher Konzentration. Diesen nennt man, Mönche, einen unwürdigen Menschen.

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො? ඉධ භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාසඞ්කප්පො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාසඞ්කප්පෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාවාචො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාවාචාය සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාකම්මන්තො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාකම්මන්තෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාආජීවො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාආජීවෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාවායාමො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාවායාමෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාසති හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාසතියා සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාසමාධි හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාසමාධිම්හි සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො.

Und was, Mönche, ist einer, der noch unwürdiger ist als ein unwürdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand selbst von falscher Ansicht und stiftet andere zur falschen Ansicht an; er ist selbst von falscher Absicht und stiftet andere zur falschen Absicht an; er ist selbst von falscher Rede und stiftet andere zur falschen Rede an; er ist selbst von falschem Handeln und stiftet andere zum falschen Handeln an; er ist selbst von falschem Lebensunterhalt und stiftet andere zum falschen Lebensunterhalt an; er ist selbst von falscher Anstrengung und stiftet andere zur falschen Anstrengung an; er ist selbst von falscher Achtsamkeit und stiftet andere zur falschen Achtsamkeit an; er ist selbst von falscher Konzentration und stiftet andere zur falschen Konzentration an. Diesen nennt man, Mönche, einen, der noch unwürdiger ist als ein unwürdiger Mensch.

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සම්මාදිට්ඨිකො හොති, සම්මාසඞ්කප්පො හොති, සම්මාවාචො හොති, සම්මාකම්මන්තො හොති, සම්මාආජීවො හොති, සම්මාවායාමො හොති, සම්මාසති හොති, සම්මාසමාධි හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො.

Und was, Mönche, ist ein würdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand von rechter Ansicht, von rechter Absicht, von rechter Rede, von rechtem Handeln, von rechtem Lebensunterhalt, von rechter Anstrengung, von rechter Achtsamkeit, von rechter Konzentration. Diesen nennt man, Mönche, einen würdigen Menschen.

‘‘කතමො [Pg.544] ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාසඞ්කප්පො හොති, පරඤ්ච සම්මාසඞ්කප්පෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාවාචො හොති, පරඤ්ච සම්මාවාචාය සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාකම්මන්තො හොති, පරඤ්ච සම්මාකම්මන්තෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාආජීවො හොති, පරඤ්ච සම්මාආජීවෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාවායාමො හොති, පරඤ්ච සම්මාවායාමෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාසති හොති, පරඤ්ච සම්මාසතියා සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාසමාධි හොති, පරඤ්ච සම්මාසමාධිම්හි සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො’’ති. පඤ්චමං.

Und was, Mönche, ist einer, der noch würdiger ist als ein würdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand selbst von rechter Ansicht und stiftet andere zur rechten Ansicht an; er ist selbst von rechter Absicht und stiftet andere zur rechten Absicht an; er ist selbst von rechter Rede und stiftet andere zur rechten Rede an; er ist selbst von rechtem Handeln und stiftet andere zum rechten Handeln an; er ist selbst von rechtem Lebensunterhalt und stiftet andere zum rechten Lebensunterhalt an; er ist selbst von rechter Anstrengung und stiftet andere zur rechten Anstrengung an; er ist selbst von rechter Achtsamkeit und stiftet andere zur rechten Achtsamkeit an; er ist selbst von rechter Konzentration und stiftet andere zur rechten Konzentration an. Diesen nennt man, Mönche, einen, der noch würdiger ist als ein würdiger Mensch. – Das Fünfte.

6. දසමග්ගසුත්තං

6. Die Lehrrede über den zehnfachen Pfad (Dasamaggasuttaṃ)

206. ‘‘අසප්පුරිසඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරඤ්ච; සප්පුරිසඤ්ච, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

206. Mönche, ich werde euch den unwürdigen Menschen lehren und den, der noch unwürdiger ist; den würdigen Menschen und den, der noch würdiger ist. Hört zu... [Lücke].

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති …පෙ… මිච්ඡාඤාණී හොති, මිච්ඡාවිමුත්ති හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසො.

Und was, Mönche, ist ein unwürdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand von falscher Ansicht... [Lücke] ...er hat falsches Wissen, er hat falsche Befreiung. Diesen nennt man, Mönche, einen unwürdigen Menschen.

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච මිච්ඡාඤාණී හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාඤාණෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාවිමුත්ති හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාවිමුත්තියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, අසප්පුරිසෙන අසප්පුරිසතරො.

Und was, Mönche, ist einer, der noch unwürdiger ist als ein unwürdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand selbst von falscher Ansicht und stiftet andere zur falschen Ansicht an... [Lücke] ...er hat selbst falsches Wissen und stiftet andere zum falschen Wissen an; er hat selbst falsche Befreiung und stiftet andere zur falschen Befreiung an. Diesen nennt man, Mönche, einen, der noch unwürdiger ist als ein unwürdiger Mensch.

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සම්මාදිට්ඨිකො හොති…පෙ… සම්මාඤාණී හොති, සම්මාවිමුත්ති හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසො.

Und was, Mönche, ist ein würdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand von rechter Ansicht... [Lücke] ...er hat rechtes Wissen, er hat rechte Befreiung. Diesen nennt man, Mönche, einen würdigen Menschen.

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච සම්මාඤාණී හොති, පරඤ්ච සම්මාඤාණෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාවිමුත්ති හොති, පරඤ්ච සම්මාවිමුත්තියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සප්පුරිසෙන සප්පුරිසතරො’’ති. ඡට්ඨං.

Und was, Mönche, ist einer, der noch würdiger ist als ein würdiger Mensch? Da, Mönche, ist jemand selbst von rechter Ansicht und stiftet andere zur rechten Ansicht an... [Lücke] ...er hat selbst rechtes Wissen und stiftet andere zum rechten Wissen an; er hat selbst rechte Befreiung und stiftet andere zur rechten Befreiung an. Diesen nennt man, Mönche, einen, der noch würdiger ist als ein würdiger Mensch. – Das Sechste.

7. පඨමපාපධම්මසුත්තං

7. Erster Diskurs über die schlechte Natur

207. ‘‘පාපඤ්ච [Pg.545] වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, පාපෙන පාපතරඤ්ච; කල්‍යාණඤ්ච, කල්‍යාණෙන කල්‍යාණතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

207. „Mönche, ich werde euch den Schlechten lehren und den noch Schlechteren als den Schlechten; den Guten und den noch Besseren als den Guten. Hört zu...“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතී හොති…පෙ… මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපො.

„Und welcher, Mönche, ist der Schlechte? Hier, Mönche, ist jemand ein Lebewesen-Töter... hat eine falsche Ansicht. Dieser, Mönche, wird der Schlechte genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපෙන පාපතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතී හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතෙ සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපෙන පාපතරො.

„Und welcher, Mönche, ist noch schlechter als der Schlechte? Hier, Mönche, ist jemand selbst ein Lebewesen-Töter und leitet auch einen anderen zum Töten von Lebewesen an... hat selbst eine falsche Ansicht und leitet auch einen anderen zur falschen Ansicht an. Dieser, Mönche, wird als noch schlechter als der Schlechte bezeichnet.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති…පෙ… සම්මාදිට්ඨිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණො.

„Und welcher, Mönche, ist der Gute? Hier, Mönche, enthält sich jemand des Tötens von Lebewesen... hat eine rechte Ansicht. Dieser, Mönche, wird der Gute genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණෙන කල්‍යාණතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණෙන කල්‍යාණතරො’’ති. සත්තමං.

„Und welcher, Mönche, ist noch besser als der Gute? Hier, Mönche, enthält sich jemand selbst des Tötens von Lebewesen und leitet auch einen anderen zur Enthaltung vom Töten von Lebewesen an... hat selbst eine rechte Ansicht und leitet auch einen anderen zur rechten Ansicht an. Dieser, Mönche, wird als noch besser als der Gute bezeichnet.“ Das Siebte.

8. දුතියපාපධම්මසුත්තං

8. Zweiter Diskurs über die schlechte Natur

208. ‘‘පාපඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, පාපෙන පාපතරඤ්ච; කල්‍යාණඤ්ච, කල්‍යාණෙන කල්‍යාණතරඤ්ච. තං සුණාථ, සාධුකං මනසිකරොථ; භාසිස්සාමී’’ති. එවං…පෙ… එතදවොච –

208. „Mönche, ich werde euch den Schlechten lehren und den noch Schlechteren als den Schlechten; den Guten und den noch Besseren als den Guten. Hört zu, merkt es euch gut; ich werde sprechen.“ So... sprach er folgendes:

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති…පෙ… මිච්ඡාඤාණී හොති, මිච්ඡාවිමුත්ති හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපො.

„Und welcher, Mönche, ist der Schlechte? Hier, Mönche, hat jemand eine falsche Ansicht... hat falsches Wissen, hat eine falsche Befreiung. Dieser, Mönche, wird der Schlechte genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපෙන පාපතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච මිච්ඡාඤාණී හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාඤාණෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාවිමුත්ති හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාවිමුත්තියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපෙන පාපතරො.

„Und welcher, Mönche, ist noch schlechter als der Schlechte? Hier, Mönche, hat jemand selbst eine falsche Ansicht und leitet auch einen anderen zur falschen Ansicht an... hat selbst falsches Wissen und leitet auch einen anderen zu falschem Wissen an; hat selbst eine falsche Befreiung und leitet auch einen anderen zur falschen Befreiung an. Dieser, Mönche, wird als noch schlechter als der Schlechte bezeichnet.“

‘‘කතමො [Pg.546] ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සම්මාදිට්ඨිකො හොති …පෙ… සම්මාඤාණී හොති, සම්මාවිමුත්ති හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණො.

„Und welcher, Mönche, ist der Gute? Hier, Mönche, hat jemand eine rechte Ansicht... hat rechtes Wissen, hat eine rechte Befreiung. Dieser, Mönche, wird der Gute genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණෙන කල්‍යාණතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච සම්මාඤාණී හොති, පරඤ්ච සම්මාඤාණෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාවිමුත්ති හොති, පරඤ්ච සම්මාවිමුත්තියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණෙන කල්‍යාණතරො’’ති. අට්ඨමං.

„Und welcher, Mönche, ist noch besser als der Gute? Hier, Mönche, hat jemand selbst eine rechte Ansicht und leitet auch einen anderen zur rechten Ansicht an... hat selbst rechtes Wissen und leitet auch einen anderen zu rechtem Wissen an; hat selbst eine rechte Befreiung und leitet auch einen anderen zur rechten Befreiung an. Dieser, Mönche, wird als noch besser als der Gute bezeichnet.“ Das Achte.

9. තතියපාපධම්මසුත්තං

9. Dritter Diskurs über die schlechte Natur

209. ‘‘පාපධම්මඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, පාපධම්මෙන පාපධම්මතරඤ්ච; කල්‍යාණධම්මඤ්ච, කල්‍යාණධම්මෙන කල්‍යාණධම්මතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

209. „Mönche, ich werde euch den von schlechter Natur lehren und den von noch schlechterer Natur als den von schlechter Natur; den von guter Natur und den von noch besserer Natur als den von guter Natur. Hört zu...“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපධම්මො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතී හොති…පෙ… මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපධම්මො.

„Und welcher, Mönche, ist der von schlechter Natur? Hier, Mönche, ist jemand ein Lebewesen-Töter... hat eine falsche Ansicht. Dieser, Mönche, wird der von schlechter Natur genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපධම්මෙන පාපධම්මතරො? ඉධ භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතී හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතෙ සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපධම්මෙන පාපධම්මතරො.

„Und welcher, Mönche, ist von noch schlechterer Natur als der von schlechter Natur? Hier, Mönche, ist jemand selbst ein Lebewesen-Töter und leitet auch einen anderen zum Töten von Lebewesen an... hat selbst eine falsche Ansicht und leitet auch einen anderen zur falschen Ansicht an. Dieser, Mönche, wird als jener von noch schlechterer Natur als der von schlechter Natur bezeichnet.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති…පෙ… සම්මාදිට්ඨිකො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මො.

„Und welcher, Mönche, ist der von guter Natur? Hier, Mönche, enthält sich jemand des Tötens von Lebewesen... hat eine rechte Ansicht. Dieser, Mönche, wird der von guter Natur genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මෙන කල්‍යාණධම්මතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මෙන කල්‍යාණධම්මතරො’’ති. නවමං.

„Und welcher, Mönche, ist von noch besserer Natur als der von guter Natur? Hier, Mönche, enthält sich jemand selbst des Tötens von Lebewesen und leitet auch einen anderen zur Enthaltung vom Töten von Lebewesen an... hat selbst eine rechte Ansicht und leitet auch einen anderen zur rechten Ansicht an. Dieser, Mönche, wird als jener von noch besserer Natur als der von guter Natur bezeichnet.“ Das Neunte.

10. චතුත්ථපාපධම්මසුත්තං

10. Vierter Diskurs über die schlechte Natur

210. ‘‘පාපධම්මඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි, පාපධම්මෙන පාපධම්මතරඤ්ච; කල්‍යාණධම්මඤ්ච, කල්‍යාණධම්මෙන කල්‍යාණධම්මතරඤ්ච. තං සුණාථ…පෙ….

210. „Mönche, ich werde euch den von schlechter Natur lehren und den von noch schlechterer Natur als den von schlechter Natur; den von guter Natur und den von noch besserer Natur als den von guter Natur. Hört zu...“

‘‘කතමො [Pg.547] ච, භික්ඛවෙ, පාපධම්මො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති…පෙ… මිච්ඡාඤාණී හොති, මිච්ඡාවිමුත්ති හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපධම්මො.

„Und welcher, Mönche, ist der von schlechter Natur? Hier, Mönche, hat jemand eine falsche Ansicht... hat falsches Wissen, hat eine falsche Befreiung. Dieser, Mönche, wird der von schlechter Natur genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පාපධම්මෙන පාපධම්මතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච මිච්ඡාඤාණී හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාඤාණෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච මිච්ඡාවිමුත්ති හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාවිමුත්තියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පාපධම්මෙන පාපධම්මතරො.

„Und welcher, Mönche, ist von noch schlechterer Natur als der von schlechter Natur? Hier, Mönche, hat jemand selbst eine falsche Ansicht und leitet auch einen anderen zur falschen Ansicht an... hat selbst falsches Wissen und leitet auch einen anderen zu falschem Wissen an; hat selbst eine falsche Befreiung und leitet auch einen anderen zur falschen Befreiung an. Dieser, Mönche, wird als jener von noch schlechterer Natur als der von schlechter Natur bezeichnet.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සම්මාදිට්ඨිකො හොති…පෙ… සම්මාඤාණී හොති, සම්මාවිමුත්ති හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මො.

„Und welcher, Mönche, ist der von guter Natur? Hier, Mönche, hat eine rechte Ansicht... hat rechtes Wissen, hat eine rechte Befreiung. Dieser, Mönche, wird der von guter Natur genannt.“

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මෙන කල්‍යාණධම්මතරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති…පෙ… අත්තනා ච සම්මාඤාණී හොති, පරඤ්ච සම්මාඤාණෙ සමාදපෙති; අත්තනා ච සම්මාවිමුත්ති හොති, පරඤ්ච සම්මාවිමුත්තියා සමාදපෙති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කල්‍යාණධම්මෙන කල්‍යාණධම්මතරො’’ති. දසමං.

„Und wer, ihr Mönche, ist jemand, der durch seine heilsame Gesinnung noch heilsamer ist als einer mit heilsamer Gesinnung? Da ist, ihr Mönche, ein Mensch selbst von rechter Ansicht und er führt auch andere zur rechten Ansicht an ...pe... er besitzt selbst rechtes Wissen und führt auch andere zu rechtem Wissen an; er besitzt selbst rechte Befreiung und führt auch andere zur rechten Befreiung an. Dieser, ihr Mönche, wird jemand genannt, der durch seine heilsame Gesinnung noch heilsamer ist als einer mit heilsamer Gesinnung.“ Das Zehnte.

සප්පුරිසවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel über den rechtschaffenen Menschen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung (Udana) davon:

සික්ඛාපදඤ්ච අස්සද්ධං, සත්තකම්මං අථො ච දසකම්මං;

අට්ඨඞ්ගිකඤ්ච දසමග්ගං, ද්වෙ පාපධම්මා අපරෙ ද්වෙති.

Die Übungsregeln und der Ungläubige, sieben Taten und auch zehn Taten; der achtfache und der zehnfache Pfad, zwei über die schlechte Gesinnung und zwei weitere.

(22) 2. පරිසාවග්ගො

(22) 2. Das Kapitel über die Versammlung

1. පරිසාසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Versammlung

211. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පරිසදූසනා. කතමෙ චත්තාරො? භික්ඛු, භික්ඛවෙ, දුස්සීලො පාපධම්මො පරිසදූසනො; භික්ඛුනී, භික්ඛවෙ, දුස්සීලා [Pg.548] පාපධම්මා පරිසදූසනා; උපාසකො, භික්ඛවෙ, දුස්සීලො පාපධම්මො පරිසදූසනො; උපාසිකා, භික්ඛවෙ, දුස්සීලා පාපධම්මා පරිසදූසනා. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පරිසදූසනා.

211. „Es gibt diese vier, ihr Mönche, welche die Versammlung verderben. Welche vier? Ein Mönch, ihr Mönche, der unsittlich und von schlechter Gesinnung ist, verdirbt die Versammlung; eine Nonne, ihr Mönche, die unsittlich und von schlechter Gesinnung ist, verdirbt die Versammlung; ein Laienanhänger, ihr Mönche, der unsittlich und von schlechter Gesinnung ist, verdirbt die Versammlung; eine Laienanhängerin, ihr Mönche, die unsittlich und von schlechter Gesinnung ist, verdirbt die Versammlung. Dies, ihr Mönche, sind die vier, welche die Versammlung verderben.“

‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, පරිසසොභනා. කතමෙ චත්තාරො? භික්ඛු, භික්ඛවෙ, සීලවා කල්‍යාණධම්මො පරිසසොභනො; භික්ඛුනී, භික්ඛවෙ, සීලවතී කල්‍යාණධම්මා පරිසසොභනා; උපාසකො, භික්ඛවෙ, සීලවා කල්‍යාණධම්මො පරිසසොභනො; උපාසිකා, භික්ඛවෙ, සීලවතී කල්‍යාණධම්මා පරිසසොභනා. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො පරිසසොභනා’’ති. පඨමං.

„Es gibt diese vier, ihr Mönche, welche die Versammlung verschönern. Welche vier? Ein Mönch, ihr Mönche, der sittsam und von guter Gesinnung ist, verschönert die Versammlung; eine Nonne, ihr Mönche, die sittsam und von guter Gesinnung ist, verschönert die Versammlung; ein Laienanhänger, ihr Mönche, der sittsam und von guter Gesinnung ist, verschönert die Versammlung; eine Laienanhängerin, ihr Mönche, die sittsam und von guter Gesinnung ist, verschönert die Versammlung. Dies, ihr Mönche, sind die vier, welche die Versammlung verschönern.“ Die Erste.

2. දිට්ඨිසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Ansicht

212. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? කායදුච්චරිතෙන, වචීදුච්චරිතෙන, මනොදුච්චරිතෙන, මිච්ඡාදිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

212. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in die Hölle, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden. Mit welchen vier? Mit körperlichem Fehlverhalten, mit sprachlichem Fehlverhalten, mit geistigem Fehlverhalten und mit falscher Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in die Hölle, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? කායසුචරිතෙන, වචීසුචරිතෙන, මනොසුචරිතෙන, සම්මාදිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. දුතියං.

„Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in den Himmel, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden. Mit welchen vier? Mit gutem körperlichem Verhalten, mit gutem sprachlichem Verhalten, mit gutem geistigem Verhalten und mit rechter Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in den Himmel, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden.“ Die Zweite.

3. අකතඤ්ඤුතාසුත්තං

3. Die Lehrrede über die Undankbarkeit

213. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? කායදුච්චරිතෙන, වචීදුච්චරිතෙන, මනොදුච්චරිතෙන, අකතඤ්ඤුතා අකතවෙදිතා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

213. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in die Hölle, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden. Mit welchen vier? Mit körperlichem Fehlverhalten, mit sprachlichem Fehlverhalten, mit geistigem Fehlverhalten sowie mit Undankbarkeit und fehlender Anerkennung erwiesener Güte – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in die Hölle, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? කායසුචරිතෙන, වචීසුචරිතෙන, මනොසුචරිතෙන, කතඤ්ඤුතාකතවෙදිතා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. තතියං.

„Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in den Himmel, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden. Mit welchen vier? Mit gutem körperlichem Verhalten, mit gutem sprachlichem Verhalten, mit gutem geistigem Verhalten sowie mit Dankbarkeit und der Anerkennung erwiesener Güte – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in den Himmel, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden.“ Die Dritte.

4. පාණාතිපාතීසුත්තං

4. Die Lehrrede über das Töten von Lebewesen

214. …පෙ… පාණාතිපාතී [Pg.549] හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති…පෙ… පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති. චතුත්ථං.

214. ...pe... er tötet Lebewesen, er nimmt Nichtgegebenes, er geht Ausschweifungen in den Sinnen nach, er spricht die Unwahrheit ...pe... er hält sich fern vom Töten von Lebewesen, er hält sich fern vom Nehmen des Nichtgegebenen, er hält sich fern von Ausschweifungen in den Sinnen, er hält sich fern von der Unwahrheit. Die Vierte.

5. පඨමමග්ගසුත්තං

5. Die erste Lehrrede über den Pfad

215. …පෙ… මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, මිච්ඡාසඞ්කප්පො හොති, මිච්ඡාවාචො හොති, මිච්ඡාකම්මන්තො හොති…පෙ… සම්මාදිට්ඨිකො හොති, සම්මාසඞ්කප්පො හොති, සම්මාවාචො හොති, සම්මාකම්මන්තො හොති. පඤ්චමං.

215. ...pe... er hat falsche Ansicht, er hat rechtes Denken, er hat falsche Rede, er hat falsches Handeln ...pe... er hat rechte Ansicht, er hat rechtes Denken, er hat rechte Rede, er hat rechtes Handeln. Die Fünfte.

6. දුතියමග්ගසුත්තං

6. Die zweite Lehrrede über den Pfad

216. …පෙ… මිච්ඡාආජීවො හොති, මිච්ඡාවායාමො හොති, මිච්ඡාසති හොති, මිච්ඡාසමාධි හොති…පෙ… සම්මාආජීවො හොති, සම්මාවායාමො හොති, සම්මාසති හොති, සම්මාසමාධි හොති. ඡට්ඨං.

216. ...pe... er hat falschen Lebensunterhalt, er hat falsche Anstrengung, er hat falsche Achtsamkeit, er hat falsche Konzentration ...pe... er hat rechten Lebensunterhalt, er hat rechte Anstrengung, er hat rechte Achtsamkeit, er hat rechte Konzentration. Die Sechste.

7. පඨමවොහාරපථසුත්තං

7. Die erste Lehrrede über die Redeweisen

217. …පෙ… අදිට්ඨෙ දිට්ඨවාදී හොති, අසුතෙ සුතවාදී හොති, අමුතෙ මුතවාදී හොති, අවිඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදී හොති…පෙ… අදිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදී හොති, අසුතෙ අසුතවාදී හොති, අමුතෙ අමුතවාදී හොති, අවිඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදී හොති. සත්තමං.

217. ...pe... wenn er etwas nicht gesehen hat, sagt er, er habe es gesehen; wenn er etwas nicht gehört hat, sagt er, er habe es gehört; wenn er etwas nicht wahrgenommen (durch Geruch, Geschmack, Tastsinn) hat, sagt er, er habe es wahrgenommen; wenn er etwas nicht erkannt hat, sagt er, er habe es erkannt ...pe... wenn er etwas nicht gesehen hat, sagt er, er habe es nicht gesehen; wenn er etwas nicht gehört hat, sagt er, er habe es nicht gehört; wenn er etwas nicht wahrgenommen hat, sagt er, er habe es nicht wahrgenommen; wenn er etwas nicht erkannt hat, sagt er, er habe es nicht erkannt. Die Siebente.

8. දුතියවොහාරපථසුත්තං

8. Die zweite Lehrrede über die Redeweisen

218. …පෙ… දිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදී හොති, සුතෙ අසුතවාදී හොති, මුතෙ අමුතවාදී හොති, විඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදී හොති…පෙ… දිට්ඨෙ දිට්ඨවාදී හොති, සුතෙ සුතවාදී හොති, මුතෙ මුතවාදී හොති, විඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදී හොති. අට්ඨමං.

218. ...pe... wenn er etwas gesehen hat, sagt er, er habe es nicht gesehen; wenn er etwas gehört hat, sagt er, er habe es nicht gehört; wenn er etwas wahrgenommen hat, sagt er, er habe es nicht wahrgenommen; wenn er etwas erkannt hat, sagt er, er habe es nicht erkannt ...pe... wenn er etwas gesehen hat, sagt er, er habe es gesehen; wenn er etwas gehört hat, sagt er, er habe es gehört; wenn er etwas wahrgenommen hat, sagt er, er habe es wahrgenommen; wenn er etwas erkannt hat, sagt er, er habe es erkannt. Die Achte.

9. අහිරිකසුත්තං

9. Die Lehrrede über Schamlosigkeit

219. …පෙ… අස්සද්ධො හොති, දුස්සීලො හොති, අහිරිකො හොති, අනොත්තප්පී හොති…පෙ… සද්ධො හොති, සීලවා හොති, හිරිමා හොති, ඔත්තප්පී හොති. නවමං.

219. ...pe... er ist ohne Vertrauen, er ist unsittlich, er ist schamlos, er ist ohne Furcht vor Unrecht ...pe... er ist vertrauensvoll, er ist sittsam, er ist schamhaft, er ist gewissenhaft. Die Neunte.

10. දුස්සීලසුත්තං

10. Die Lehrrede über Unmoral

220. ‘‘චතූහි[Pg.550], භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? අස්සද්ධො හොති, දුස්සීලො හොති, කුසීතො හොති, දුප්පඤ්ඤො හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

220. „Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in die Hölle, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden. Mit welchen vier? Er ist ohne Vertrauen, er ist unsittlich, er ist träge, er ist ohne Weisheit – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in die Hölle, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? සද්ධො හොති, සීලවා හොති, ආරද්ධවීරියො හොති, පඤ්ඤවා හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. දසමං.

„Mit vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in den Himmel, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden. Mit welchen vier? Er ist vertrauensvoll, er ist sittsam, er ist voller Tatkraft, er ist weise – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, gelangt man in den Himmel, als wäre man dorthin getragen und abgelegt worden.“ Das Zehnte.

පරිසාවග්ගො දුතියො.

Das zweite Kapitel über die Versammlung ist beendet.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

පරිසා දිට්ඨි අකතඤ්ඤුතා, පාණාතිපාතාපි ද්වෙ මග්ගා;

ද්වෙ වොහාරපථා වුත්තා, අහිරිකං දුප්පඤ්ඤෙන චාති.

Versammlung, Ansicht, Undankbarkeit, auch Lebensbeendigung, zwei Pfade; zwei Wege des Sprechens wurden verkündet, Schamlosigkeit und die Lehrrede über den Unweisen.

(23) 3. දුච්චරිතවග්ගො

(23) 3. Das Kapitel über Fehlverhalten (Duccaritavaggo)

1. දුච්චරිතසුත්තං

1. Die Lehrrede über Fehlverhalten (Duccaritasutta)

221. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, වචීදුච්චරිතානි. කතමානි චත්තාරි? මුසාවාදො, පිසුණා වාචා, ඵරුසා වාචා, සම්ඵප්පලාපො – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි වචීදුච්චරිතානි. චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, වචීසුචරිතානි. කතමානි චත්තාරි? සච්චවාචා, අපිසුණා වාචා, සණ්හා වාචා, මන්තවාචා – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි වචීසුචරිතානී’’ති. පඨමං.

221. „Es gibt diese vier Arten des verbalen Fehlverhaltens, ihr Mönche. Welche vier? Lüge, verleumderische Rede, grobe Rede und leeres Geschwätz – das, ihr Mönche, sind die vier Arten des verbalen Fehlverhaltens. Es gibt diese vier Arten des verbalen Wohlverhaltens, ihr Mönche. Welche vier? Wahrhaftige Rede, nicht-verleumderische Rede, sanfte Rede und überlegte Rede – das, ihr Mönche, sind die vier Arten des verbalen Wohlverhaltens.“ Das Erste.

2. දිට්ඨිසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Ansicht (Diṭṭhisutta)

222. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො [Pg.551] ච විඤ්ඤූනං; බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? කායදුච්චරිතෙන, වචීදුච්චරිතෙන, මනොදුච්චරිතෙන, මිච්ඡාදිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො ච විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති.

222. „Mit vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, trägt sich der törichte, unkundige und schlechte Mensch als ein ruinierter und geschädigter Mensch umher; er ist tadelnswert und wird von den Verständigen kritisiert; und er häuft viel Unheil an. Mit welchen vier? Mit körperlichem Fehlverhalten, verbalem Fehlverhalten, geistigem Fehlverhalten und falscher Ansicht – mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, trägt sich der törichte, unkundige und schlechte Mensch als ein ruinierter und geschädigter Mensch umher; er ist tadelnswert und wird von den Verständigen kritisiert, und er häuft viel Unheil an.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? කායසුචරිතෙන, වචීසුචරිතෙන, මනොසුචරිතෙන, සම්මාදිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො විඤ්ඤූනං; බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවතී’’ති. දුතියං.

„Mit vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, trägt sich der weise, kundige und gute Mensch als ein unruinierter und unbeschädigter Mensch umher; er ist tadellos und wird von den Verständigen nicht kritisiert; und er häuft viel Verdienst an. Mit welchen vier? Mit körperlichem Wohlverhalten, verbalem Wohlverhalten, geistigem Wohlverhalten und rechter Ansicht – mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, trägt sich der weise, kundige und gute Mensch als ein unruinierter und unbeschädigter Mensch umher; er ist tadellos und wird von den Verständigen nicht kritisiert; und er häuft viel Verdienst an.“ Das Zweite.

3. අකතඤ්ඤුතාසුත්තං

3. Die Lehrrede über die Undankbarkeit (Akataññutāsutta)

223. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? කායදුච්චරිතෙන, වචීදුච්චරිතෙන, මනොදුච්චරිතෙන, අකතඤ්ඤුතා අකතවෙදිතා – ඉමෙහි…පෙ… පණ්ඩිතො… කායසුචරිතෙන, වචීසුචරිතෙන, මනොසුචරිතෙන කතඤ්ඤුතාකතවෙදිතා…පෙ…. තතියං.

223. „Mit vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, trägt sich der törichte, unkundige und schlechte Mensch als ein ruinierter und geschädigter Mensch umher; er ist tadelnswert und wird von den Verständigen kritisiert, und er häuft viel Unheil an. Mit welchen vier? Mit körperlichem Fehlverhalten, verbalem Fehlverhalten, geistigem Fehlverhalten sowie Undankbarkeit und fehlender Erkenntlichkeit ... [ebenso für den] Weisen ... körperlichem Wohlverhalten, verbalem Wohlverhalten, geistigem Wohlverhalten sowie Dankbarkeit und Erkenntlichkeit ...“ Das Dritte.

4. පාණාතිපාතීසුත්තං

4. Die Lehrrede über das Töten von Lebewesen (Pāṇātipātīsutta)

224. … පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති…පෙ… පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති…පෙ…. චතුත්ථං.

224. „... Er ist jemand, der Leben nimmt, der Nichtgegebenes nimmt, der sich im sexuellen Fehlverhalten übt, der lügt ... [Refrain] ... Er ist jemand, der sich des Tötens von Lebewesen enthält, der sich des Nehmens von Nichtgegebenem enthält, der sich des sexuellen Fehlverhaltens enthält, der sich der Lüge enthält ...“ Das Vierte.

5. පඨමමග්ගසුත්තං

5. Die erste Lehrrede über den Pfad (Paṭhamamaggasutta)

225. … මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, මිච්ඡාසඞ්කප්පො හොති, මිච්ඡාවාචො හොති, මිච්ඡාකම්මන්තො හොති…පෙ… සම්මාදිට්ඨිකො හොති, සම්මාසඞ්කප්පො හොති, සම්මාවාචො හොති, සම්මාකම්මන්තො හොති…පෙ…. පඤ්චමං.

225. „... Er hat falsche Ansicht, er hat falsche Absicht, er hat falsche Rede, er hat falsches Handeln ... [Refrain] ... Er hat rechte Ansicht, er hat rechte Absicht, er hat rechte Rede, er hat rechtes Handeln ...“ Das Fünfte.

6. දුතියමග්ගසුත්තං

6. Die zweite Lehrrede über den Pfad (Dutiyamaggasutta)

226. … මිච්ඡාආජීවො [Pg.552] හොති, මිච්ඡාවායාමො හොති, මිච්ඡාසති හොති, මිච්ඡාසමාධි හොති…පෙ… සම්මාආජීවො හොති, සම්මාවායාමො හොති, සම්මාසති හොති, සම්මාසමාධි හොති…පෙ…. ඡට්ඨං.

226. „... Er hat falsche Lebensweise, er hat falsche Anstrengung, er hat falsche Achtsamkeit, er hat falsche Konzentration ... [Refrain] ... Er hat rechte Lebensweise, er hat rechte Anstrengung, er hat rechte Achtsamkeit, er hat rechte Konzentration ...“ Das Sechste.

7. පඨමවොහාරපථසුත්තං

7. Die erste Lehrrede über die Wege des Sprechens (Paṭhamavohārapathasutta)

227. … අදිට්ඨෙ දිට්ඨවාදී හොති, අසුතෙ සුතවාදී හොති, අමුතෙ මුතවාදී හොති, අවිඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදී හොති…පෙ… අදිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදී හොති, අසුතෙ අසුතවාදී හොති, අමුතෙ අමුතවාදී හොති, අවිඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදී හොති…පෙ…. සත්තමං.

227. „... Er sagt, er habe gesehen, was er nicht gesehen hat; er sagt, er habe gehört, was er nicht gehört hat; er sagt, er habe empfunden, was er nicht empfunden hat; er sagt, er habe erkannt, was er nicht erkannt hat ... [Refrain] ... Er sagt, er habe nicht gesehen, was er nicht gesehen hat; er sagt, er habe nicht gehört, was er nicht gehört hat; er sagt, er habe nicht empfunden, was er nicht empfunden hat; er sagt, er habe nicht erkannt, was er nicht erkannt hat ...“ Das Siebte.

8. දුතියවොහාරපථසුත්තං

8. Die zweite Lehrrede über die Wege des Sprechens (Dutiyavohārapathasutta)

228. … දිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදී හොති, සුතෙ අසුතවාදී හොති, මුතෙ අමුතවාදී හොති, විඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදී හොති…පෙ… දිට්ඨෙ දිට්ඨවාදී හොති, සුතෙ සුතවාදී හොති, මුතෙ මුතවාදී හොති, විඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදී හොති…පෙ…. අට්ඨමං.

228. „... Er sagt, er habe nicht gesehen, was er gesehen hat; er sagt, er habe nicht gehört, was er gehört hat; er sagt, er habe nicht empfunden, was er empfunden hat; er sagt, er habe nicht erkannt, was er erkannt hat ... [Refrain] ... Er sagt, er habe gesehen, was er gesehen hat; er sagt, er habe gehört, was er gehört hat; er sagt, er habe empfunden, was er empfunden hat; er sagt, er habe erkannt, was er erkannt hat ...“ Das Achte.

9. අහිරිකසුත්තං

9. Die Lehrrede über die Schamlosigkeit (Ahirikasutta)

229. … අස්සද්ධො හොති, දුස්සීලො හොති, අහිරිකො හොති, අනොත්තප්පී හොති…පෙ… සද්ධො හොති, සීලවා හොති, හිරිමා හොති, ඔත්තප්පී හොති…පෙ…. නවමං.

229. „... Er ist ohne Vertrauen, er ist ohne Tugend, er ist schamlos, er ist gewissenlos ... [Refrain] ... Er ist voller Vertrauen, er ist tugendhaft, er ist schamhaft, er ist gewissenhaft ...“ Das Neunte.

10. දුප්පඤ්ඤසුත්තං

10. Die Lehrrede über die Unwisenheit (Duppaññasutta)

230. … අස්සද්ධො හොති, දුස්සීලො හොති, කුසීතො හොති, දුප්පඤ්ඤො හොති…පෙ… සද්ධො හොති, සීලවා හොති, ආරද්ධවීරියො හොති, පඤ්ඤවා හොති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවතී’’ති. දසමං.

230. „... Er ist ohne Vertrauen, er ist ohne Tugend, er ist träge, er ist ohne Weisheit ... [Refrain] ... Er ist voller Vertrauen, er ist tugendhaft, er ist voller Tatkraft, er ist weise – mit diesen vier Eigenschaften ausgestattet, ihr Mönche, trägt sich der weise, kundige und gute Mensch als ein unruinierter und unbeschädigter Mensch umher; er ist tadellos und wird von den Verständigen nicht kritisiert, und er häuft viel Verdienst an.“ Das Zehnte.

11. කවිසුත්තං

11. Die Lehrrede über die Dichter (Kavisutta)

231. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.553], භික්ඛවෙ, කවී. කතමෙ චත්තාරො? චින්තාකවි, සුතකවි, අත්ථකවි, පටිභානකවි – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො කවී’’ති. එකාදසමං.

231. „Es gibt diese vier Arten von Dichtern, ihr Mönche. Welche vier? Der Dichter durch Reflexion, der Dichter durch Gehörtes, der Dichter durch Bedeutung und der Dichter durch Geistesgegenwart – das, ihr Mönche, sind die vier Arten von Dichtern.“ Das Elfte.

දුච්චරිතවග්ගො තතියො.

Das dritte Kapitel über Fehlverhalten ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

දුච්චරිතං දිට්ඨි අකතඤ්ඤූ ච, පාණාතිපාතාපි ද්වෙ මග්ගා;

ද්වෙ වොහාරපථා වුත්තා, අහිරිකං දුප්පඤ්ඤකවිනා චාති.

Fehlverhalten, Ansicht und Undankbarkeit, auch Lebensbeendigung, zwei Pfade; zwei Wege des Sprechens wurden verkündet, Schamlosigkeit, Unwisenheit und der Dichter.

(24) 4. කම්මවග්ගො

(24) 4. Das Kapitel über das Wirken (Kammavaggo)

1. සංඛිත්තසුත්තං

1. Saṃkhittasutta – Die kurze Lehrrede

232. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. පඨමං.

232. „Mönche, diese vier Arten von Taten wurden von mir selbst durch höheres Wissen erkannt, verwirklicht und verkündet. Welche vier? Es gibt, Mönche, die dunkle Tat mit dunkler Reifung; es gibt, Mönche, die helle Tat mit heller Reifung; es gibt, Mönche, die dunkle und helle Tat mit dunkler und heller Reifung; es gibt, Mönche, die weder dunkle noch helle Tat mit weder dunkler noch heller Reifung, die zum Aufhören der Taten führt. Diese vier Taten, Mönche, wurden von mir selbst durch höheres Wissen erkannt, verwirklicht und verkündet.“ Erstes (Sutta).

2. විත්ථාරසුත්තං

2. Vitthārasutta – Die ausführliche Lehrrede

233. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති.

233. „Mönche, diese vier Arten von Taten wurden von mir selbst durch höheres Wissen erkannt, verwirklicht und verkündet. Welche vier? Es gibt, Mönche, die dunkle Tat mit dunkler Reifung; es gibt, Mönche, die helle Tat mit heller Reifung; es gibt, Mönche, die dunkle und helle Tat mit dunkler und heller Reifung; es gibt, Mönche, die weder dunkle noch helle Tat mit weder dunkler noch heller Reifung, die zum Aufhören der Taten führt.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣං [Pg.554] මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති. සො සබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා සබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපජ්ජති. තමෙනං සබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපන්නං සමානං සබ්‍යාබජ්ඣා ඵස්සා ඵුසන්ති. සො සබ්‍යාබජ්ඣෙහි ඵස්සෙහි ඵුට්ඨො සමානො සබ්‍යාබජ්ඣං වෙදනං වෙදියති එකන්තදුක්ඛං, සෙය්‍යථාපි සත්තා නෙරයිකා. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං.

„Und was, Mönche, ist die dunkle Tat mit dunkler Reifung? Da, Mönche, bringt jemand eine leidvolle körperliche Gestaltung hervor, bringt eine leidvolle sprachliche Gestaltung hervor, bringt eine leidvolle geistige Gestaltung hervor. Nachdem er eine leidvolle körperliche, sprachliche und geistige Gestaltung hervorgebracht hat, wird er in einer leidvollen Welt wiedergeboren. Ihn, der in einer leidvollen Welt wiedergeboren wurde, berühren leidvolle Sinneseindrücke. Von leidvollen Sinneseindrücken berührt, empfindet er eine leidvolle Empfindung, rein leidvoll, wie etwa die Wesen in den Höllen. Dies, Mönche, nennt man die dunkle Tat mit dunkler Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, අබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, අබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති. සො අබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, අබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, අබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා අබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපජ්ජති. තමෙනං අබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපන්නං සමානං අබ්‍යාබජ්ඣා ඵස්සා ඵුසන්ති. සො අබ්‍යාබජ්ඣෙහි ඵස්සෙහි ඵුට්ඨො සමානො අබ්‍යාබජ්ඣං වෙදනං වෙදියති එකන්තසුඛං, සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං.

„Und was, Mönche, ist die helle Tat mit heller Reifung? Da, Mönche, bringt jemand eine leidlose körperliche Gestaltung hervor, bringt eine leidlose sprachliche Gestaltung hervor, bringt eine leidlose geistige Gestaltung hervor. Nachdem er eine leidlose körperliche, sprachliche und geistige Gestaltung hervorgebracht hat, wird er in einer leidlosen Welt wiedergeboren. Ihn, der in einer leidlosen Welt wiedergeboren wurde, berühren leidlose Sinneseindrücke. Von leidlosen Sinneseindrücken berührt, empfindet er eine leidlose Empfindung, rein glückhaft, wie etwa die Subhakiṇhā-Götter. Dies, Mönche, nennt man die helle Tat mit heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති. සො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි ලොකං උපපජ්ජති. තමෙනං සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි ලොකං උපපන්නං සමානං සබ්‍යාබජ්ඣාපි අබ්‍යාබජ්ඣාපි ඵස්සා ඵුසන්ති. සො සබ්‍යාබජ්ඣෙහිපි අබ්‍යාබජ්ඣෙහිපි ඵස්සෙහි ඵුට්ඨො සමානො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි වෙදනං වෙදියති වොකිණ්ණසුඛදුක්ඛං, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං.

„Und was, Mönche, ist die dunkle und helle Tat mit dunkler und heller Reifung? Da, Mönche, bringt jemand eine sowohl leidvolle als auch leidlose körperliche Gestaltung hervor, bringt eine sowohl leidvolle als auch leidlose sprachliche Gestaltung hervor, bringt eine sowohl leidvolle als auch leidlose geistige Gestaltung hervor. Nachdem er eine sowohl leidvolle als auch leidlose körperliche, sprachliche und geistige Gestaltung hervorgebracht hat, wird er in einer sowohl leidvollen als auch leidlosen Welt wiedergeboren. Ihn, der in einer sowohl leidvollen als auch leidlosen Welt wiedergeboren wurde, berühren sowohl leidvolle als auch leidlose Sinneseindrücke. Von sowohl leidvollen als auch leidlosen Sinneseindrücken berührt, empfindet er eine sowohl leidvolle als auch leidlose Empfindung, ein Gemisch aus Glück und Leid, wie etwa die Menschen, einige Götter und einige im Verfall befindliche Wesen. Dies, Mönche, nennt man die dunkle und helle Tat mit dunkler und heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති? තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං තස්ස පහානාය යා චෙතනා, යමිදං කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං තස්ස පහානාය යා චෙතනා, යමිදං කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං තස්ස පහානාය [Pg.555] යා චෙතනා – ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. දුතියං.

„Und was, Mönche, ist die weder dunkle noch helle Tat mit weder dunkler noch heller Reifung, die zum Aufhören der Taten führt? Da, Mönche, ist jene Willensentscheidung zum Aufgeben jener dunklen Tat mit dunkler Reifung, jene Willensentscheidung zum Aufgeben jener hellen Tat mit heller Reifung, jene Willensentscheidung zum Aufgeben jener dunklen und hellen Tat mit dunkler und heller Reifung – dies, Mönche, nennt man die weder dunkle noch helle Tat mit weder dunkler noch heller Reifung, die zum Aufhören der Taten führt. Diese vier Taten, Mönche, wurden von mir selbst durch höheres Wissen erkannt, verwirklicht und verkündet.“ Zweites (Sutta).

3. සොණකායනසුත්තං

3. Soṇakāyanasutta – Die Lehrrede an Soṇakāyana

234. අථ ඛො සිඛාමොග්ගල්ලානො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සිඛාමොග්ගල්ලානො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච –

234. Dann begab sich der Brahmane Sikhāmoggallāna dorthin, wo der Erhabene verweilte. Nachdem er dort angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nachdem er die freundlichen und denkwürdigen Worte beendet hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Sikhāmoggallāna zum Erhabenen wie folgt:

‘‘පුරිමානි, භො ගොතම, දිවසානි පුරිමතරානි සොණකායනො මාණවො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං එතදවොච – ‘සමණො ගොතමො සබ්බකම්මානං අකිරියං පඤ්ඤපෙති, සබ්බකම්මානං ඛො පන අකිරියං පඤ්ඤපෙන්තො උච්ඡෙදං ආහ ලොකස්ස – කම්මසච්චායං, භො, ලොකො කම්මසමාරම්භට්ඨායී’’’ති.

„In den vergangenen Tagen, Herr Gotama, begab sich der junge Mann Soṇakāyana zu mir; nachdem er bei mir angekommen war, sprach er zu mir: ‚Der Asket Gotama lehrt das Nicht-Tun aller Taten; wer aber das Nicht-Tun aller Taten lehrt, verkündet die Vernichtung der Welt. Doch diese Welt, o Herr, hat die Tat als ihre Wahrheit; sie besteht durch das Unternehmen von Taten.‘“

‘‘දස්සනම්පි ඛො අහං, බ්‍රාහ්මණ, සොණකායනස්ස මාණවස්ස නාභිජානාමි; කුතො පනෙවරූපො කථාසල්ලාපො! චත්තාරිමානි, බ්‍රාහ්මණ, කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථි, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථි, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං; අත්ථි, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති.

„Ich kenne den jungen Soṇakāyana nicht einmal vom Sehen, Brahmane; wie könnte es da zu einem solchen Gespräch gekommen sein! Diese vier Arten von Kamma, Brahmane, habe ich selbst durch direktes Wissen verwirklicht und verkündet. Welche vier? Es gibt, Brahmane, dunkles Kamma mit dunkler Reifung; es gibt, Brahmane, helles Kamma mit heller Reifung; es gibt, Brahmane, dunkel-helles Kamma mit dunkel-heller Reifung; und es gibt, Brahmane, weder-dunkles-noch-helles Kamma mit weder-dunkler-noch-heller Reifung, das zum Ende des Kamma führt.“

‘‘කතමඤ්ච, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං? ඉධ, බ්‍රාහ්මණ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති. සො සබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා සබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපජ්ජති. තමෙනං සබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපන්නං සමානං සබ්‍යාබජ්ඣා ඵස්සා ඵුසන්ති. සො සබ්‍යාබජ්ඣෙහි ඵස්සෙහි ඵුට්ඨො සමානො සබ්‍යාබජ්ඣං වෙදනං වෙදියති එකන්තදුක්ඛං, සෙය්‍යථාපි සත්තා නෙරයිකා. ඉදං වුච්චති, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං.

„Und was, Brahmane, ist dunkles Kamma mit dunkler Reifung? Da bringt, Brahmane, jemand eine leidvolle körperliche Gestaltung hervor, bringt eine leidvolle sprachliche Gestaltung hervor, bringt eine leidvolle geistige Gestaltung hervor. Da er eine leidvolle körperliche, sprachliche und geistige Gestaltung hervorgebracht hat, wird er in einer leidvollen Welt wiedergeboren. Wenn er in einer leidvollen Welt wiedergeboren ist, berühren ihn leidvolle Berührungen. Von leidvollen Berührungen berührt, erfährt er leidvolle Empfindungen, die ausschließlich schmerzhaft sind, so wie die Wesen in den Höllen. Dies, Brahmane, nennt man dunkles Kamma mit dunkler Reifung.“

‘‘කතමඤ්ච[Pg.556], බ්‍රාහ්මණ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං? ඉධ, බ්‍රාහ්මණ, එකච්චො අබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, අබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, අබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති. සො අබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, අබ්‍යාබජ්ඣං වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, අබ්‍යාබජ්ඣං මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා අබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපජ්ජති. තමෙනං අබ්‍යාබජ්ඣං ලොකං උපපන්නං සමානං අබ්‍යාබජ්ඣා ඵස්සා ඵුසන්ති. සො අබ්‍යාබජ්ඣෙහි ඵස්සෙහි ඵුට්ඨො සමානො අබ්‍යාබජ්ඣං වෙදනං වෙදියති එකන්තසුඛං, සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. ඉදං වුච්චති, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං.

„Und was, Brahmane, ist helles Kamma mit heller Reifung? Da bringt, Brahmane, jemand eine leidfreie körperliche Gestaltung hervor, bringt eine leidfreie sprachliche Gestaltung hervor, bringt eine leidfreie geistige Gestaltung hervor. Da er eine leidfreie körperliche, sprachliche und geistige Gestaltung hervorgebracht hat, wird er in einer leidfreien Welt wiedergeboren. Wenn er in einer leidfreien Welt wiedergeboren ist, berühren ihn leidfreie Berührungen. Von leidfreien Berührungen berührt, erfährt er leidfreie Empfindungen, die ausschließlich glückvoll sind, so wie die Götter der strahlenden Reinheit (Subhakiṇhā). Dies, Brahmane, nennt man helles Kamma mit heller Reifung.“

‘‘කතමඤ්ච, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං? ඉධ, බ්‍රාහ්මණ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති. සො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි වචීසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා, සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි මනොසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරිත්වා සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි ලොකං උපපජ්ජති. තමෙනං සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි ලොකං උපපන්නං සමානං සබ්‍යාබජ්ඣාපි අබ්‍යාබජ්ඣාපි ඵස්සා ඵුසන්ති. සො සබ්‍යාබජ්ඣෙහිපි අබ්‍යාබජ්ඣෙහිපි ඵස්සෙහි ඵුට්ඨො සමානො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි වෙදනං වෙදියති වොකිණ්ණසුඛදුක්ඛං, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. ඉදං වුච්චති, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං.

„Und was, Brahmane, ist dunkel-helles Kamma mit dunkel-heller Reifung? Da bringt, Brahmane, jemand sowohl leidvolle als auch leidfreie körperliche Gestaltungen hervor, bringt sowohl leidvolle als auch leidfreie sprachliche Gestaltungen hervor, bringt sowohl leidvolle als auch leidfreie geistige Gestaltungen hervor. Da er sowohl leidvolle als auch leidfreie körperliche, sprachliche und geistige Gestaltungen hervorgebracht hat, wird er in einer sowohl leidvollen als auch leidfreien Welt wiedergeboren. Wenn er in einer sowohl leidvollen als auch leidfreien Welt wiedergeboren ist, berühren ihn sowohl leidvolle als auch leidfreie Berührungen. Von sowohl leidvollen als auch leidfreien Berührungen berührt, erfährt er sowohl leidvolle als auch leidfreie Empfindungen, eine Mischung aus Glück und Schmerz, so wie die Menschen, manche Götter und manche Wesen im Zustand des Verfalls (Vinipātika). Dies, Brahmane, nennt man dunkel-helles Kamma mit dunkel-heller Reifung.“

‘‘කතමඤ්ච, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති? තත්‍ර, බ්‍රාහ්මණ, යමිදං කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං තස්ස පහානාය යා චෙතනා, යමිදං කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං තස්ස පහානාය යා චෙතනා, යමිදං කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං තස්ස පහානාය යා චෙතනා – ඉදං වුච්චති, බ්‍රාහ්මණ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. තතියං.

„Und was, Brahmane, ist weder-dunkles-noch-helles Kamma mit weder-dunkler-noch-heller Reifung, das zum Ende des Kamma führt? Dabei ist jene Absicht zur Aufgabe des dunklen Kammas mit dunkler Reifung, jene Absicht zur Aufgabe des hellen Kammas mit heller Reifung und jene Absicht zur Aufgabe des dunkel-hellen Kammas mit dunkel-heller Reifung das, was man als weder-dunkles-noch-helles Kamma mit weder-dunkler-noch-heller Reifung bezeichnet, welches zum Ende des Kamma führt. Diese vier Arten von Kamma, Brahmane, habe ich selbst durch direktes Wissen verwirklicht und verkündet.“ Das Dritte.

4. පඨමසික්ඛාපදසුත්තං

4. Erstes Sutta über die Übungsregeln

235. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං[Pg.557]; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතී හොති, අදින්නාදායී හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, මුසාවාදී හොති, සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨායී හොති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං.

235. „Diese vier Arten von Kamma, ihr Mönche, habe ich selbst durch direktes Wissen verwirklicht und verkündet. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, dunkles Kamma mit dunkler Reifung; es gibt, ihr Mönche, helles Kamma mit heller Reifung; es gibt, ihr Mönche, dunkel-helles Kamma mit dunkel-heller Reifung; und es gibt, ihr Mönche, weder-dunkles-noch-helles Kamma mit weder-dunkler-noch-heller Reifung, das zum Ende des Kamma führt. Und was, ihr Mönche, ist dunkles Kamma mit dunkler Reifung? Da ist jemand, ihr Mönche, ein Töter von Lebewesen, ein Nehemer von Nicht-Gegebenem, ein im sexuellen Fehlverhalten Lebender, ein Lügensprecher und ein dem Rausch von Wein, Spirituosen und berauschenden Getränken als Grundlage für Unachtsamkeit Ergebener. Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles Kamma mit dunkler Reifung.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, සුරාමෙරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතො හොති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං.

„Und was, ihr Mönche, ist helles Kamma mit heller Reifung? Da ist jemand, ihr Mönche, einer, der sich vom Töten von Lebewesen enthält, der sich vom Nehmen von Nicht-Gegebenem enthält, der sich von sexuellem Fehlverhalten enthält, der sich vom Lügen enthält und der sich vom Rausch von Wein, Spirituosen und berauschenden Getränken als Grundlage für Unachtsamkeit enthält. Dies, ihr Mönche, nennt man helles Kamma mit heller Reifung.“

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das dunkle und helle Karma mit dunkler und heller Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine körperliche Gestaltung hervor, die sowohl leidvoll als auch leidfrei ist... Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles und helles Karma mit dunkler und heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති? තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. චතුත්ථං.

Und welches, ihr Mönche, ist das weder dunkle noch helle Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt? Dabei, ihr Mönche, ist jenes Karma, welches dunkel mit dunkler Reifung ist... Dies, ihr Mönche, nennt man das weder dunkle noch helle Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt. Diese vier Arten von Karma, ihr Mönche, habe ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und verkündet. Viertes.

5. දුතියසික්ඛාපදසුත්තං

5. Das zweite Sutta über die Übungsregeln

236. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති.

236. Diese vier Arten von Karma, ihr Mönche, habe ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und verkündet. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, dunkles Karma mit dunkler Reifung; es gibt, ihr Mönche, helles Karma mit heller Reifung; es gibt, ihr Mönche, dunkles und helles Karma mit dunkler und heller Reifung; es gibt, ihr Mönche, weder dunkles noch helles Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චෙන මාතා ජීවිතා වොරොපිතා හොති, පිතා ජීවිතා වොරොපිතො හොති, අරහං ජීවිතා වොරොපිතො හොති, තථාගතස්ස දුට්ඨෙන චිත්තෙන ලොහිතං [Pg.558] උප්පාදිතං හොති, සඞ්ඝො භින්නො හොති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das dunkle Karma mit dunkler Reifung? Hier, ihr Mönche, hat jemand die Mutter ums Leben gebracht, den Vater ums Leben gebracht, einen Arahant ums Leben gebracht, mit böswilliger Absicht das Blut eines Tathāgatas vergossen oder den Sangha gespalten. Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles Karma mit dunkler Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති, ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො හොති, සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො හොති, අනභිජ්ඣාලු හොති, අබ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, සම්මාදිට්ඨි හොති. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das helle Karma mit heller Reifung? Hier, ihr Mönche, ist jemand einer, der vom Töten von Lebewesen absteht, vom Nehmen des Nichtgegebenen absteht, von sexuellem Fehlverhalten absteht, von der Lüge absteht, von verleumderischer Rede absteht, von roher Rede absteht, von leerem Geschwätz absteht; er ist ohne Habgier, ohne böswillige Gedanken und hat rechte Einsicht. Dies, ihr Mönche, nennt man helles Karma mit heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das dunkle und helle Karma mit dunkler und heller Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine körperliche Gestaltung hervor, die sowohl leidvoll als auch leidfrei ist... Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles und helles Karma mit dunkler und heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති? තත්‍ර, භික්ඛවෙ, යමිදං කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. පඤ්චමං.

Und welches, ihr Mönche, ist das weder dunkle noch helle Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt? Dabei, ihr Mönche, ist jenes Karma, welches dunkel mit dunkler Reifung ist... Dies, ihr Mönche, nennt man das weder dunkle noch helle Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt. Diese vier Arten von Karma, ihr Mönche, habe ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und verkündet. Fünftes.

6. අරියමග්ගසුත්තං

6. Das Sutta über den edlen Pfad

237. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානි. කතමානි චත්තාරි? අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං; අත්ථි, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති.

237. Diese vier Arten von Karma, ihr Mönche, habe ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und verkündet. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, dunkles Karma mit dunkler Reifung; es gibt, ihr Mönche, helles Karma mit heller Reifung; es gibt, ihr Mönche, dunkles und helles Karma mit dunkler und heller Reifung; es gibt, ihr Mönche, weder dunkles noch helles Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das dunkle Karma mit dunkler Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine leidvolle körperliche Gestaltung hervor... Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles Karma mit dunkler Reifung.

‘‘කතමඤ්ච[Pg.559], භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das helle Karma mit heller Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine leidfreie körperliche Gestaltung hervor... Dies, ihr Mönche, nennt man helles Karma mit heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das dunkle und helle Karma mit dunkler und heller Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine körperliche Gestaltung hervor, die sowohl leidvoll als auch leidfrei ist... Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles und helles Karma mit dunkler und heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති? සම්මාදිට්ඨි…පෙ… සම්මාසමාධි. ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. ඡට්ඨං.

Und welches, ihr Mönche, ist das weder dunkle noch helle Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt? Rechte Einsicht... bis hin zu... rechter Sammlung. Dies, ihr Mönche, nennt man das weder dunkle noch helle Karma mit weder dunkler noch heller Reifung, das zur Beendigung des Karmas führt. Diese vier Arten von Karma, ihr Mönche, habe ich selbst durch höhere Erkenntnis verwirklicht und verkündet. Sechstes.

7. බොජ්ඣඞ්ගසුත්තං

7. Das Sutta über die Erleuchtungsglieder

238. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, කම්මානි…පෙ… කණ්හං කණ්හවිපාකං…පෙ… ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං.

238. Diese vier Arten von Karma, ihr Mönche... dunkles mit dunkler Reifung... Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine leidvolle körperliche Gestaltung hervor... Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles Karma mit dunkler Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අබ්‍යාබජ්ඣං කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das helle Karma mit heller Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine leidfreie körperliche Gestaltung hervor... Dies, ihr Mönche, nennt man helles Karma mit heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො සබ්‍යාබජ්ඣම්පි අබ්‍යාබජ්ඣම්පි කායසඞ්ඛාරං අභිසඞ්ඛරොති…පෙ… ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං.

Und welches, ihr Mönche, ist das dunkle und helle Karma mit dunkler und heller Reifung? Hier, ihr Mönche, bringt jemand eine körperliche Gestaltung hervor, die sowohl leidvoll als auch leidfrei ist... Dies, ihr Mönche, nennt man dunkles und helle Karma mit dunkler und heller Reifung.

‘‘කතමඤ්ච, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති? සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගො, වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගො, පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගො – ඉදං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි කම්මානි මයා සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදිතානී’’ති. සත්තමං.

"Und welches, ihr Mönche, ist die Tat, die weder dunkel noch hell ist, mit weder dunkler noch heller Auswirkung, die zum Ende der Taten führt? Es sind das Erwachensglied der Achtsamkeit, das Erwachensglied der Lehruntersuchung, das Erwachensglied der Energie, das Erwachensglied der Verzückung, das Erwachensglied der Stillung, das Erwachensglied der Konzentration und das Erwachensglied des Gleichmuts – dies, ihr Mönche, wird die Tat genannt, die weder dunkel noch hell ist, mit weder dunkler noch heller Auswirkung, die zum Ende der Taten führt. Diese vier Taten, ihr Mönche, habe ich selbst durch direktes Wissen verwirklicht und verkündet."

8. සාවජ්ජසුත්තං

8. Die Lehrrede über das Fehlerhafte (Sāvajjasutta)

239. ‘‘චතූහි[Pg.560], භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? සාවජ්ජෙන කායකම්මෙන, සාවජ්ජෙන වචීකම්මෙන, සාවජ්ජෙන මනොකම්මෙන, සාවජ්ජාය දිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

239. "Besitzt ein Mensch vier Dinge, ihr Mönche, so wird er, wie eine Last, die man ablegt, in die Hölle gebracht. Welche vier? Durch fehlerhafte körperliche Taten, fehlerhafte sprachliche Taten, fehlerhafte geistige Taten und fehlerhafte Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird er, wie eine Last, die man ablegt, in die Hölle gebracht."

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? අනවජ්ජෙන කායකම්මෙන, අනවජ්ජෙන වචීකම්මෙන, අනවජ්ජෙන මනොකම්මෙන, අනවජ්ජාය දිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. අට්ඨමං.

"Besitzt ein Mensch vier Dinge, ihr Mönche, so wird er, wie eine Last, die man ablegt, in den Himmel gebracht. Welche vier? Durch fehlerfreie körperliche Taten, fehlerfreie sprachliche Taten, fehlerfreie geistige Taten und fehlerfreie Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird er, wie eine Last, die man ablegt, in den Himmel gebracht."

9. අබ්‍යාබජ්ඣසුත්තං

9. Die Lehrrede über das Leidfreie (Abyābajjhasutta)

240. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? සබ්‍යාබජ්ඣෙන කායකම්මෙන, සබ්‍යාබජ්ඣෙන වචීකම්මෙන, සබ්‍යාබජ්ඣෙන මනොකම්මෙන, සබ්‍යාබජ්ඣාය දිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

240. "Besitzt ein Mensch vier Dinge, ihr Mönche, so wird er, wie eine Last, die man ablegt, in die Hölle gebracht. Welche vier? Durch leidverursachende körperliche Taten, leidverursachende sprachliche Taten, leidverursachende geistige Taten und leidverursachende Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird er, wie eine Last, die man ablegt, in die Hölle gebracht."

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? අබ්‍යාබජ්ඣෙන කායකම්මෙන, අබ්‍යාබජ්ඣෙන වචීකම්මෙන, අබ්‍යාබජ්ඣෙන මනොකම්මෙන, අබ්‍යාබජ්ඣාය දිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. නවමං.

"Besitzt ein Mensch vier Dinge, ihr Mönche, so wird er, wie eine Last, die man ablegt, in den Himmel gebracht. Welche vier? Durch nicht-leidverursachende körperliche Taten, nicht-leidverursachende sprachliche Taten, nicht-leidverursachende geistige Taten und nicht-leidverursachende Ansicht – mit diesen vier Dingen ausgestattet, ihr Mönche, wird er, wie eine Last, die man ablegt, in den Himmel gebracht."

10. සමණසුත්තං

10. Die Lehrrede über die Asketen (Samaṇasutta)

241. ‘‘‘ඉධෙව, භික්ඛවෙ, (පඨමො) සමණො, ඉධ දුතියො සමණො, ඉධ තතියො සමණො, ඉධ චතුත්ථො සමණො; සුඤ්ඤා පරප්පවාදා සමණෙහි අඤ්ඤෙහී’ති – එවමෙතං, භික්ඛවෙ, සම්මා සීහනාදං නදථ.

241. "'Nur hier, ihr Mönche, gibt es den ersten Asketen; hier den zweiten Asketen; hier den dritten Asketen; hier den vierten Asketen. Die Lehren anderer sind leer an wahren Asketen.' – So, ihr Mönche, solltet ihr diesen Löwenruf rechtmäßig ausstoßen."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, පඨමො සමණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා සොතාපන්නො හොති අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො. අයං, භික්ඛවෙ, පඨමො සමණො.

"Und wer, ihr Mönche, ist der erste Asket? Da, ihr Mönche, wird ein Mönch durch das vollständige Versiegen der drei Fesseln zu einem Stromeingetretenen; er ist dem Verfall in niedere Welten nicht mehr unterworfen, ist in der Lehre gefestigt und hat das volle Erwachen als Ziel. Dies, ihr Mönche, ist der erste Asket."

‘‘කතමො [Pg.561] ච, භික්ඛවෙ, දුතියො සමණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා රාගදොසමොහානං තනුත්තා සකදාගාමී හොති, සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන්ත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරොති. අයං, භික්ඛවෙ, දුතියො සමණො.

"Und wer, ihr Mönche, ist der zweite Asket? Da, ihr Mönche, wird ein Mönch durch das vollständige Versiegen der drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung zu einem Einmalwiederkehrer; indem er nur noch ein einziges Mal in diese Welt zurückkehrt, macht er dem Leiden ein Ende. Dies, ihr Mönche, ist der zweite Asket."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, තතියො සමණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො හොති තත්ථ පරිනිබ්බායී අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා. අයං, භික්ඛවෙ, තතියො සමණො.

"Und wer, ihr Mönche, ist der dritte Asket? Da, ihr Mönche, wird ein Mönch durch das vollständige Versiegen der fünf niederen Fesseln zu einem spontan Wiedergeborenen; dort erlangt er das endgültige Nibbāna und ist nicht mehr der Natur unterworfen, aus jener Welt zurückzukehren. Dies, ihr Mönche, ist der dritte Asket."

‘‘කතමො ච, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො සමණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං, භික්ඛවෙ, චතුත්ථො සමණො.

"Und wer, ihr Mönche, ist der vierte Asket? Da, ihr Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er durch das Versiegen der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht und erlangt hat. Dies, ihr Mönche, ist der vierte Asket."

‘‘‘ඉධෙව, භික්ඛවෙ, පඨමො සමණො, ඉධ දුතියො සමණො, ඉධ තතියො සමණො, ඉධ චතුත්ථො සමණො; සුඤ්ඤා පරප්පවාදා සමණෙභි අඤ්ඤෙහී’ති – එවමෙතං, භික්ඛවෙ, සම්මා සීහනාදං නදථා’’ති. දසමං.

"'Nur hier, ihr Mönche, gibt es den ersten Asketen; hier den zweiten Asketen; hier den dritten Asketen; hier den vierten Asketen. Die Lehren anderer sind leer an wahren Asketen.' – So, ihr Mönche, solltet ihr diesen Löwenruf rechtmäßig ausstoßen."

11. සප්පුරිසානිසංසසුත්තං

11. Die Lehrrede über den Segen durch einen edlen Menschen (Sappurisānisaṃsasutta)

242. ‘‘සප්පුරිසං, භික්ඛවෙ, නිස්සාය චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා. කතමෙ චත්තාරො? අරියෙන සීලෙන වඩ්ඪති, අරියෙන සමාධිනා වඩ්ඪති, අරියාය පඤ්ඤාය වඩ්ඪති, අරියාය විමුත්තියා වඩ්ඪති – සප්පුරිසං, භික්ඛවෙ, නිස්සාය ඉමෙ චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා’’ති. එකාදසමං.

242. "Ihr Mönche, wenn man sich auf einen edlen Menschen stützt, sind vier Segnungen zu erwarten. Welche vier? Man wächst in edler Sittlichkeit, man wächst in edler Konzentration, man wächst in edler Weisheit, man wächst in edler Befreiung. Ihr Mönche, wenn man sich auf einen edlen Menschen stützt, sind diese vier Segnungen zu erwarten."

කම්මවග්ගො චතුත්ථො.

Das vierte Kapitel über das Kamma ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu lautet:

සංඛිත්ත විත්ථාර සොණකායන,සික්ඛාපදං අරියමග්ගො බොජ්ඣඞ්ගං;

සාවජ්ජඤ්චෙව අබ්‍යාබජ්ඣං,සමණො ච සප්පුරිසානිසංසොති.

Die kurze und die ausführliche Darlegung, Soṇakāyana, die Übungsregeln, der edle Pfad, die Erwachensglieder, das Fehlerhafte und das Leidfreie, der Asket sowie der Segen durch einen edlen Menschen.

(25) 5. ආපත්තිභයවග්ගො

(25) 5. Kapitel über die Gefahr von Verfehlungen (Āpattibhayavaggo)

1. සඞ්ඝභෙදකසුත්තං

1. Die Lehrrede über die Spaltung des Saṅgha (Saṅghabhedakasutta)

243. එකං [Pg.562] සමයං භගවා කොසම්බියං විහරති ඝොසිතාරාමෙ. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො ආයස්මන්තං ආනන්දං භගවා එතදවොච – ‘‘අපි නු තං, ආනන්ද, අධිකරණං වූපසන්ත’’න්ති? ‘‘කුතො තං, භන්තෙ, අධිකරණං වූපසමිස්සති ! ආයස්මතො, භන්තෙ, අනුරුද්ධස්ස බාහියො නාම සද්ධිවිහාරිකො කෙවලකප්පං සඞ්ඝභෙදාය ඨිතො. තත්‍රායස්මා අනුරුද්ධො න එකවාචිකම්පි භණිතබ්බං මඤ්ඤතී’’ති.

243. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Kosambī im Ghosita-Park. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er angekommen war, erwies er dem Erhabenen die Ehrfurcht und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden ehrwürdigen Ānanda sprach der Erhabene: "Ist jene Angelegenheit, Ānanda, nun beigelegt?" — "Wie sollte jene Angelegenheit beigelegt sein, Herr? Ein Schüler des ehrwürdigen Anuruddha namens Bāhiya beharrt gänzlich auf der Spaltung des Saṅgha. Und dabei hält es der ehrwürdige Anuruddha nicht für nötig, auch nur ein einziges Wort darüber zu verlieren."

‘‘කදා පනානන්ද, අනුරුද්ධො සඞ්ඝමජ්ඣෙ අධිකරණෙසු වොයුඤ්ජති! නනු, ආනන්ද, යානි කානිචි අධිකරණානි උප්පජ්ජන්ති, සබ්බානි තානි තුම්හෙ චෙව වූපසමෙථ සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා ච.

"Wann aber, Ānanda, hat sich Anuruddha jemals inmitten des Saṅgha in Streitangelegenheiten eingemischt? Ist es nicht so, Ānanda, dass welche Streitangelegenheiten auch immer entstehen, ihr alle diese beilegen sollt, ebenso wie Sāriputta und Moggallāna?"

‘‘චත්තාරොමෙ, ආනන්ද, අත්ථවසෙ සම්පස්සමානො පාපභික්ඛු සඞ්ඝභෙදෙන නන්දති. කතමෙ චත්තාරො? ඉධානන්ද, පාපභික්ඛු දුස්සීලො හොති පාපධම්මො අසුචි සඞ්කස්සරසමාචාරො පටිච්ඡන්නකම්මන්තො අස්සමණො සමණපටිඤ්ඤො අබ්‍රහ්මචාරී බ්‍රහ්මචාරිපටිඤ්ඤො අන්තොපූති අවස්සුතො කසම්බුජාතො. තස්ස එවං හොති – ‘සචෙ ඛො මං භික්ඛූ ජානිස්සන්ති – දුස්සීලො පාපධම්මො අසුචි සඞ්කස්සරසමාචාරො පටිච්ඡන්නකම්මන්තො අස්සමණො සමණපටිඤ්ඤො අබ්‍රහ්මචාරී බ්‍රහ්මචාරිපටිඤ්ඤො අන්තොපූති අවස්සුතො කසම්බුජාතොති, සමග්ගා මං සන්තා නාසෙස්සන්ති; වග්ගා පන මං න නාසෙස්සන්තී’ති. ඉදං, ආනන්ද, පඨමං අත්ථවසං සම්පස්සමානො පාපභික්ඛු සඞ්ඝභෙදෙන නන්දති.

„Es gibt diese vier Beweggründe, Ānanda, in deren Hinblick ein schlechter Mönch sich über die Spaltung des Sangha freut. Welche vier? Hier, Ānanda, ist ein schlechter Mönch tugendlos, von schlechter Gesinnung, unrein, von verdächtigem Wandel, von verborgenem Tun, kein wahrer Asket, obgleich er sich als solcher ausgibt, kein Keuschlebender, obgleich er vorgibt, keusch zu leben, innerlich verfault, von Begierden durchfeuchtet und wie ein Haufen Unrat. Er denkt bei sich: ‚Wenn die Mönche von mir wüssten, dass ich tugendlos bin, von schlechter Gesinnung, unrein, von verdächtigem Wandel, von verborgenem Tun, kein wahrer Asket, obgleich ich mich als solcher ausgebe, kein Keuschlebender, obgleich ich vorgebe, keusch zu leben, innerlich verfault, von Begierden durchfeuchtet und wie ein Haufen Unrat bin, dann würden sie mich, wenn sie einig sind, ausstoßen; wenn sie aber uneinig sind, werden sie mich nicht ausstoßen.‘ Dies, Ānanda, ist der erste Beweggrund, in dessen Hinblick ein schlechter Mönch sich über die Spaltung des Sangha freut.“

‘‘පුන චපරං, ආනන්ද, පාපභික්ඛු මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, අන්තග්ගාහිකාය දිට්ඨියා සමන්නාගතො. තස්ස එවං හොති – ‘සචෙ ඛො මං භික්ඛූ ජානිස්සන්ති – මිච්ඡාදිට්ඨිකො අන්තග්ගාහිකාය දිට්ඨියා සමන්නාගතොති, සමග්ගා මං සන්තා නාසෙස්සන්ති; වග්ගා පන මං න නාසෙස්සන්තී’ති. ඉදං, ආනන්ද, දුතියං අත්ථවසං සම්පස්සමානො පාපභික්ඛු සඞ්ඝභෙදෙන නන්දති.

„Weiterhin, Ānanda, hat ein schlechter Mönch falsche Ansichten und ist von einer dogmatischen Ansicht besessen. Er denkt bei sich: ‚Wenn die Mönche von mir wüssten, dass ich falsche Ansichten habe und von einer dogmatischen Ansicht besessen bin, dann würden sie mich, wenn sie einig sind, ausstoßen; wenn sie aber uneinig sind, werden sie mich nicht ausstoßen.‘ Dies, Ānanda, ist der zweite Beweggrund, in dessen Hinblick ein schlechter Mönch sich über die Spaltung des Sangha freut.“

‘‘පුන [Pg.563] චපරං, ආනන්ද, පාපභික්ඛු මිච්ඡාආජීවො හොති, මිච්ඡාආජීවෙන ජීවිකං කප්පෙති. තස්ස එවං හොති – ‘සචෙ ඛො මං භික්ඛූ ජානිස්සන්ති – මිච්ඡාආජීවො මිච්ඡාආජීවෙන ජීවිකං කප්පෙතීති, සමග්ගා මං සන්තා නාසෙස්සන්ති; වග්ගා පන මං න නාසෙස්සන්තී’ති. ඉදං, ආනන්ද, තතියං අත්ථවසං සම්පස්සමානො පාපභික්ඛු සඞ්ඝභෙදෙන නන්දති.

„Weiterhin, Ānanda, lebt ein schlechter Mönch von falschem Lebensunterhalt und bestreitet sein Leben durch falsche Erwerbsweise. Er denkt bei sich: ‚Wenn die Mönche von mir wüssten, dass ich von falschem Lebensunterhalt lebe und mein Leben durch falsche Erwerbsweise bestreite, dann würden sie mich, wenn sie einig sind, ausstoßen; wenn sie aber uneinig sind, werden sie mich nicht ausstoßen.‘ Dies, Ānanda, ist der dritte Beweggrund, in dessen Hinblick ein schlechter Mönch sich über die Spaltung des Sangha freut.“

‘‘පුන චපරං, ආනන්ද, පාපභික්ඛු ලාභකාමො හොති සක්කාරකාමො අනවඤ්ඤත්තිකාමො. තස්ස එවං හොති – ‘සචෙ ඛො මං භික්ඛූ ජානිස්සන්ති – ලාභකාමො සක්කාරකාමො අනවඤ්ඤත්තිකාමොති, සමග්ගා මං සන්තා න සක්කරිස්සන්ති න ගරුං කරිස්සන්ති න මානෙස්සන්ති න පූජෙස්සන්ති; වග්ගා පන මං සක්කරිස්සන්ති ගරුං කරිස්සන්ති මානෙස්සන්ති පූජෙස්සන්තී’ති. ඉදං, ආනන්ද, චතුත්ථං අත්ථවසං සම්පස්සමානො පාපභික්ඛු සඞ්ඝභෙදෙන නන්දති. ඉමෙ ඛො, ආනන්ද, චත්තාරො අත්ථවසෙ සම්පස්සමානො පාපභික්ඛු සඞ්ඝභෙදෙන නන්දතී’’ති. පඨමං.

„Weiterhin, Ānanda, ist ein schlechter Mönch gewinnsüchtig, giert nach Ehrenbezeugungen und möchte nicht missachtet werden. Er denkt bei sich: ‚Wenn die Mönche von mir wüssten, dass ich gewinnsüchtig bin, nach Ehrenbezeugungen giere und nicht missachtet werden möchte, dann würden sie mich, wenn sie einig sind, nicht ehren, nicht respektieren, nicht achten und nicht verehren; wenn sie aber uneinig sind, werden sie mich ehren, respektieren, achten und verehren.‘ Dies, Ānanda, ist der vierte Beweggrund, in dessen Hinblick ein schlechter Mönch sich über die Spaltung des Sangha freut. Dies sind, Ānanda, die vier Beweggründe, in deren Hinblick ein schlechter Mönch sich über die Spaltung des Sangha freut.“ Erstes Sutta.

2. ආපත්තිභයසුත්තං

2. Lehrrede über die Gefahr durch Vergehen (Āpattibhayasutta).

244. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, ආපත්තිභයානි. කතමානි චත්තාරි? සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, චොරං ආගුචාරිං ගහෙත්වා රඤ්ඤො දස්සෙය්‍යුං – ‘අයං තෙ, දෙව, චොරො ආගුචාරී. ඉමස්ස දෙවො දණ්ඩං පණෙතූ’ති. තමෙනං රාජා එවං වදෙය්‍ය – ‘ගච්ඡථ, භො, ඉමං පුරිසං දළ්හාය රජ්ජුයා පච්ඡාබාහං ගාළ්හබන්ධනං බන්ධිත්වා ඛුරමුණ්ඩං කරිත්වා ඛරස්සරෙන පණවෙන රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං පරිනෙත්වා දක්ඛිණෙන ද්වාරෙන නික්ඛාමෙත්වා දක්ඛිණතො නගරස්ස සීසං ඡින්දථා’ති. තමෙනං රඤ්ඤො පුරිසා දළ්හාය රජ්ජුයා පච්ඡාබාහං ගාළ්හබන්ධනං බන්ධිත්වා ඛුරමුණ්ඩං කරිත්වා ඛරස්සරෙන පණවෙන රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං පරිනෙත්වා දක්ඛිණෙන ද්වාරෙන නික්ඛාමෙත්වා දක්ඛිණතො නගරස්ස සීසං ඡින්දෙය්‍යුං. තත්‍රඤ්ඤතරස්ස ථලට්ඨස්ස පුරිසස්ස එවමස්ස – ‘පාපකං වත, භො, අයං පුරිසො කම්මං අකාසි ගාරය්හං සීසච්ඡෙජ්ජං. යත්‍ර හි නාම රඤ්ඤො පුරිසා දළ්හාය රජ්ජුයා පච්ඡාබාහං ගාළ්හබන්ධනං බන්ධිත්වා ඛුරමුණ්ඩං කරිත්වා ඛරස්සරෙන පණවෙන රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං පරිනෙත්වා දක්ඛිණෙන ද්වාරෙන නික්ඛාමෙත්වා දක්ඛිණතො නගරස්ස සීසං ඡින්දිස්සන්ති[Pg.564]! සො වතස්සාහං එවරූපං පාපකම්මං න කරෙය්‍යං ගාරය්හං සීසච්ඡෙජ්ජ’න්ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, යස්ස කස්සචි භික්ඛුස්ස වා භික්ඛුනියා වා එවං තිබ්බා භයසඤ්ඤා පච්චුපට්ඨිතා හොති පාරාජිකෙසු ධම්මෙසු. තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං – අනාපන්නො වා පාරාජිකං ධම්මං න ආපජ්ජිස්සති, ආපන්නො වා පාරාජිකං ධම්මං යථාධම්මං පටිකරිස්සති.

244. „Es gibt diese vier Gefahren durch Vergehen, ihr Mönche. Welche vier? Angenommen, ihr Mönche, man würde einen schuldigen Dieb ergreifen und ihn dem König vorführen: ‚Dies, Majestät, ist ein schuldiger Dieb. Möge Eure Majestät eine Strafe gegen ihn verhängen.‘ Daraufhin würde der König sagen: ‚Geht, Männer, fesselt diesen Mann fest mit den Armen auf den Rücken, schert ihm den Kopf kahl, führt ihn unter dem Getöse einer Trommel von Straße zu Straße und von Kreuzung zu Kreuzung, führt ihn durch das Südtor hinaus und schlagt ihm südlich der Stadt den Kopf ab.‘ Die Männer des Königs würden ihn daraufhin fest mit den Armen auf den Rücken binden, ihm den Kopf kahl scheren, ihn unter dem Getöse einer Trommel von Straße zu Straße und von Kreuzung zu Kreuzung führen, durch das Südtor hinausbringen und südlich der Stadt den Kopf abschlagen. Einem dort stehenden Mann käme dabei dieser Gedanke: ‚Wahrlich, dieser Mann hat eine böse Tat begangen, eine tadelnswerte Tat, die die Enthauptung verdient. Denn die Männer des Königs haben ihn fest gebunden, kahl geschoren, durch die Stadt geführt und ihm schließlich den Kopf abgeschlagen! Wahrlich, ich will keine solche tadelnswerte, böse Tat begehen, die die Enthauptung verdient.‘ Ebenso, ihr Mönche, wenn bei irgendeinem Mönch oder einer Nonne eine derart starke Wahrnehmung von Gefahr in Bezug auf die Pārājika-Vergehen gegenwärtig ist, dann ist zu erwarten: Wenn er noch kein Pārājika-Vergehen begangen hat, wird er keines begehen; oder wenn er bereits ein Pārājika-Vergehen begangen hat, wird er es der Lehre gemäß wiedergutmachen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො කාළවත්ථං පරිධාය කෙසෙ පකිරිත්වා මුසලං ඛන්ධෙ ආරොපෙත්වා මහාජනකායං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදෙය්‍ය – ‘අහං, භන්තෙ, පාපකම්මං අකාසිං ගාරය්හං මොසල්ලං, යෙන මෙ ආයස්මන්තො අත්තමනා හොන්ති තං කරොමී’ති. තත්‍රඤ්ඤතරස්ස ථලට්ඨස්ස පුරිසස්ස එවමස්ස – ‘පාපකං වත, භො, අයං පුරිසො කම්මං අකාසි ගාරය්හං මොසල්ලං. යත්‍ර හි නාම කාළවත්ථං පරිධාය කෙසෙ පකිරිත්වා මුසලං ඛන්ධෙ ආරොපෙත්වා මහාජනකායං උපසඞ්කමිත්වා එවං වක්ඛති – ‘අහං, භන්තෙ, පාපකම්මං අකාසිං ගාරය්හං මොසල්ලං, යෙන මෙ ආයස්මන්තො අත්තමනා හොන්ති තං කරොමීති. සො වතස්සාහං එවරූපං පාපකම්මං න කරෙය්‍යං ගාරය්හං මොසල්ල’න්ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, යස්ස කස්සචි භික්ඛුස්ස වා භික්ඛුනියා වා එවං තිබ්බා භයසඤ්ඤා පච්චුපට්ඨිතා හොති සඞ්ඝාදිසෙසෙසු ධම්මෙසු, තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං – අනාපන්නො වා සඞ්ඝාදිසෙසං ධම්මං න ආපජ්ජිස්සති, ආපන්නො වා සඞ්ඝාදිසෙසං ධම්මං යථාධම්මං පටිකරිස්සති.

„Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann, der ein schwarzes Gewand angelegt hat, sein Haar zerzaust hat, eine Keule auf die Schulter geladen hat und vor eine große Menschenmenge tritt, so spräche: ‚Ich, ihr Herren, habe eine Übeltat begangen, die tadelnswert ist und eine Bestrafung mit der Keule verdient. Was auch immer die Ehrwürdigen zufriedenstellt, das will ich tun.‘ Dabei könnte ein am Rande stehender Mann so denken: ‚Wahrlich, eine Übeltat hat dieser Mann begangen, tadelnswert und eine Bestrafung mit der Keule verdienend. Denn er trägt ein schwarzes Gewand, hat das Haar zerzaust, trägt eine Keule auf der Schulter, tritt vor die Menschenmenge und spricht: „Ich, ihr Herren, habe eine Übeltat begangen, die tadelnswert ist und eine Bestrafung mit der Keule verdient. Was auch immer die Ehrwürdigen zufriedenstellt, das will ich tun.“ Gewiss möchte ich eine solche tadelnswerte Übeltat, die eine Bestrafung mit der Keule verdient, nicht begehen.‘ Ebenso, ihr Mönche, wenn bei irgendeinem Mönch oder einer Nonne eine solch starke Wahrnehmung der Gefahr bezüglich der Saṅghādisesa-Vergehen vorhanden ist, so ist dies zu erwarten: Entweder wird er oder sie kein Saṅghādisesa-Vergehen begehen, oder wenn ein Saṅghādisesa-Vergehen begangen wurde, wird er oder sie es dem Dhamma gemäß wiedergutmachen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො කාළවත්ථං පරිධාය කෙසෙ පකිරිත්වා භස්මපුටං ඛන්ධෙ ආරොපෙත්වා මහාජනකායං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදෙය්‍ය – ‘අහං, භන්තෙ, පාපකම්මං අකාසිං ගාරය්හං භස්මපුටං. යෙන මෙ ආයස්මන්තො අත්තමනා හොන්ති තං කරොමී’ති. තත්‍රඤ්ඤතරස්ස ථලට්ඨස්ස පුරිසස්ස එවමස්ස – ‘පාපකං වත, භො, අයං පුරිසො කම්මං අකාසි ගාරය්හං භස්මපුටං. යත්‍ර හි නාම කාළවත්ථං පරිධාය කෙසෙ පකිරිත්වා භස්මපුටං ඛන්ධෙ ආරොපෙත්වා මහාජනකායං උපසඞ්කමිත්වා එවං වක්ඛති – අහං, භන්තෙ, පාපකම්මං අකාසිං ගාරය්හං භස්මපුටං; යෙන මෙ ආයස්මන්තො අත්තමනා හොන්ති තං කරොමීති. සො වතස්සාහං එවරූපං පාපකම්මං න කරෙය්‍යං ගාරය්හං [Pg.565] භස්මපුට’න්ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, යස්ස කස්සචි භික්ඛුස්ස වා භික්ඛුනියා වා එවං තිබ්බා භයසඤ්ඤා පච්චුපට්ඨිතා හොති පාචිත්තියෙසු ධම්මෙසු, තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං – අනාපන්නො වා පාචිත්තියං ධම්මං න ආපජ්ජිස්සති, ආපන්නො වා පාචිත්තියං ධම්මං යථාධම්මං පටිකරිස්සති.

„Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann, der ein schwarzes Gewand angelegt hat, sein Haar zerzaust hat, einen Aschesack auf die Schulter geladen hat und vor eine große Menschenmenge tritt, so spräche: ‚Ich, ihr Herren, habe eine Übeltat begangen, die tadelnswert ist und eine Bestrafung mit dem Aschesack verdient. Was auch immer die Ehrwürdigen zufriedenstellt, das will ich tun.‘ Dabei könnte ein am Rande stehender Mann so denken: ‚Wahrlich, eine Übeltat hat dieser Mann begangen, tadelnswert und eine Bestrafung mit dem Aschesack verdienend. Denn er trägt ein schwarzes Gewand, hat das Haar zerzaust, trägt einen Aschesack auf der Schulter, tritt vor die Menschenmenge und spricht: „Ich, ihr Herren, habe eine Übeltat begangen, die tadelnswert ist und eine Bestrafung mit dem Aschesack verdient; was auch immer die Ehrwürdigen zufriedenstellt, das will ich tun.“ Gewiss möchte ich eine solche tadelnswerte Übeltat, die eine Bestrafung mit dem Aschesack verdient, nicht begehen.‘ Ebenso, ihr Mönche, wenn bei irgendeinem Mönch oder einer Nonne eine solch starke Wahrnehmung der Gefahr bezüglich der Pācittiya-Vergehen vorhanden ist, so ist dies zu erwarten: Entweder wird er oder sie kein Pācittiya-Vergehen begehen, oder wenn ein Pācittiya-Vergehen begangen wurde, wird er oder sie es dem Dhamma gemäß wiedergutmachen.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, පුරිසො කාළවත්ථං පරිධාය කෙසෙ පකිරිත්වා මහාජනකායං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදෙය්‍ය – ‘අහං, භන්තෙ, පාපකම්මං අකාසිං ගාරය්හං උපවජ්ජං. යෙන මෙ ආයස්මන්තො අත්තමනා හොන්ති තං කරොමී’ති. තත්‍රඤ්ඤතරස්ස ථලට්ඨස්ස පුරිසස්ස එවමස්ස – ‘පාපකං වත, භො, අයං පුරිසො කම්මං අකාසි ගාරය්හං උපවජ්ජං. යත්‍ර හි නාම කාළවත්ථං පරිධාය කෙසෙ පකිරිත්වා මහාජනකායං උපසඞ්කමිත්වා එවං වක්ඛති – අහං, භන්තෙ, පාපකම්මං අකාසිං ගාරය්හං උපවජ්ජං; යෙන මෙ ආයස්මන්තො අත්තමනා හොන්ති තං කරොමීති. සො වතස්සාහං එවරූපං පාපකම්මං න කරෙය්‍යං ගාරය්හං උපවජ්ජ’න්ති. එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, යස්ස කස්සචි භික්ඛුස්ස වා භික්ඛුනියා වා එවං තිබ්බා භයසඤ්ඤා පච්චුපට්ඨිතා හොති පාටිදෙසනීයෙසු ධම්මෙසු, තස්සෙතං පාටිකඞ්ඛං – අනාපන්නො වා පාටිදෙසනීයං ධම්මං න ආපජ්ජිස්සති, ආපන්නො වා පාටිදෙසනීයං ධම්මං යථාධම්මං පටිකරිස්සති. ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි ආපත්තිභයානී’’ති. දුතියං.

„Gleichwie, ihr Mönche, ein Mann, der ein schwarzes Gewand angelegt hat, sein Haar zerzaust hat, vor eine große Menschenmenge tritt und so spräche: ‚Ich, ihr Herren, habe eine Übeltat begangen, die tadelnswert und vorwurfsvoll ist. Was auch immer die Ehrwürdigen zufriedenstellt, das will ich tun.‘ Dabei könnte ein am Rande stehender Mann so denken: ‚Wahrlich, eine Übeltat hat dieser Mann begangen, tadelnswert und vorwurfsvoll. Denn er trägt ein schwarzes Gewand, hat das Haar zerzaust, tritt vor die Menschenmenge und spricht: „Ich, ihr Herren, habe eine Übeltat begangen, die tadelnswert und vorwurfsvoll ist; was auch immer die Ehrwürdigen zufriedenstellt, das will ich tun.“ Gewiss möchte ich eine solche tadelnswerte und vorwurfsvolle Übeltat nicht begehen.‘ Ebenso, ihr Mönche, wenn bei irgendeinem Mönch oder einer Nonne eine solch starke Wahrnehmung der Gefahr bezüglich der Pāṭidesanīya-Vergehen vorhanden ist, so ist dies zu erwarten: Entweder wird er oder sie kein Pāṭidesanīya-Vergehen begehen, oder wenn ein Pāṭidesanīya-Vergehen begangen wurde, wird er oder sie es dem Dhamma gemäß wiedergutmachen. Dies, ihr Mönche, sind die vier Gefahren in Bezug auf Vergehen.“ Zweites Sutta.

3. සික්ඛානිසංසසුත්තං

3. Sikkhānisaṃsasuttaṃ – Die Lehrrede über den Nutzen der Übung

245. ‘‘සික්ඛානිසංසමිදං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති පඤ්ඤුත්තරං විමුත්තිසාරං සතාධිපතෙය්‍යං. කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, සික්ඛානිසංසං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ආභිසමාචාරිකා සික්ඛා පඤ්ඤත්තා අප්පසන්නානං පසාදාය පසන්නානං භිය්‍යොභාවාය. යථා යථා, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ආභිසමාචාරිකා සික්ඛා පඤ්ඤත්තා අප්පසන්නානං පසාදාය පසන්නානං භිය්‍යොභාවාය තථා තථා සො තස්සා සික්ඛාය අඛණ්ඩකාරී හොති අච්ඡිද්දකාරී අසබලකාරී අකම්මාසකාරී, සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු.

245. „Dieses heilige Leben, ihr Mönche, wird gelebt mit dem Nutzen der Übung, mit höherer Weisheit als Ziel, mit der Befreiung als Kern und mit der Achtsamkeit als vorherrschendem Faktor. Und wie, ihr Mönche, ist der Nutzen der Übung gegeben? Hier, ihr Mönche, habe ich für die Schüler die Übung des guten Verhaltens dargelegt, um bei den noch nicht Vertrauensvollen Vertrauen zu wecken und bei den bereits Vertrauensvollen das Vertrauen zu mehren. In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, von mir für die Schüler die Übung des guten Verhaltens dargelegt wurde, um Vertrauen zu wecken und zu mehren, in ebendieser Weise hält der Mönch diese Übung unverletzt, unversehrt, ungefleckt und makellos ein; er übernimmt die Übungsregeln und übt sich darin.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ආදිබ්‍රහ්මචරියිකා සික්ඛා පඤ්ඤත්තා සබ්බසො සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය. යථා යථා, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ආදිබ්‍රහ්මචරියිකා සික්ඛා පඤ්ඤත්තා සබ්බසො සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය තථා තථා සො තස්සා සික්ඛාය අඛණ්ඩකාරී හොති [Pg.566] අච්ඡිද්දකාරී අසබලකාරී අකම්මාසකාරී, සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, සික්ඛානිසංසං හොති.

„Des Weiteren, ihr Mönche, habe ich für die Schüler die Übung für den Beginn des heiligen Lebens dargelegt, zur vollkommenen und richtigen Vernichtung des Leidens. In welcher Weise auch immer, ihr Mönche, von mir für die Schüler die Übung für den Beginn des heiligen Lebens dargelegt wurde zur vollkommenen und richtigen Vernichtung des Leidens, in ebendieser Weise hält der Mönch diese Übung unverletzt, unversehrt, ungefleckt und makellos ein; er übernimmt die Übungsregeln und übt sich darin. Auf diese Weise, ihr Mönche, ist der Nutzen der Übung gegeben.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤුත්තරං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ධම්මා දෙසිතා සබ්බසො සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය. යථා යථා, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ධම්මා දෙසිතා සබ්බසො සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය තථා තථාස්ස තෙ ධම්මා පඤ්ඤාය සමවෙක්ඛිතා හොන්ති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, පඤ්ඤුත්තරං හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist die höhere Weisheit gegeben? Hier, ihr Mönche, sind von mir für die Schüler die Lehren dargelegt worden zur vollkommenen und richtigen Vernichtung des Leidens. In welcher Weise auch immer von mir für die Schüler die Lehren dargelegt wurden zur vollkommenen und richtigen Vernichtung des Leidens, in ebendieser Weise werden jene Lehren von ihm mit Weisheit gründlich durchschaut. Auf diese Weise, ihr Mönche, ist die höhere Weisheit gegeben.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, විමුත්තිසාරං හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ධම්මා දෙසිතා සබ්බසො සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය. යථා යථා, භික්ඛවෙ, මයා සාවකානං ධම්මා දෙසිතා සබ්බසො සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය තථා තථාස්ස තෙ ධම්මා විමුත්තියා ඵුසිතා හොන්ති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, විමුත්තිසාරං හොති.

Und wie, ihr Mönche, hat dieses heilige Leben die Befreiung zum Kern? Hier, ihr Mönche, wurden die Lehren von mir den Jüngern in jeder Hinsicht richtig für das endgültige Versiegen des Leidens verkündet. In dem Maße, wie die Lehren von mir den Jüngern in jeder Hinsicht richtig für das Versiegen des Leidens verkündet wurden, in dem Maße werden diese Lehren von jenem Mönch durch die Befreiung (die Frucht der Arhatschaft) verwirklicht. So, ihr Mönche, hat dieses heilige Leben die Befreiung zum Kern.

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, සතාධිපතෙය්‍යං හොති? ‘ඉති අපරිපූරං වා ආභිසමාචාරිකං සික්ඛං පරිපූරෙස්සාමි, පරිපූරං වා ආභිසමාචාරිකං සික්ඛං තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමී’ති – අජ්ඣත්තංයෙව සති සූපට්ඨිතා හොති. ‘ඉති අපරිපූරං වා ආදිබ්‍රහ්මචරියිකං සික්ඛං පරිපූරෙස්සාමි, පරිපූරං වා ආදිබ්‍රහ්මචරියිකං සික්ඛං තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමී’ති – අජ්ඣත්තංයෙව සති සූපට්ඨිතා හොති. ‘ඉති අසමවෙක්ඛිතං වා ධම්මං පඤ්ඤාය සමවෙක්ඛිස්සාමි, සමවෙක්ඛිතං වා ධම්මං තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමී’ති – අජ්ඣත්තංයෙව සති සූපට්ඨිතා හොති. ‘ඉති අඵුසිතං වා ධම්මං විමුත්තියා ඵුසිස්සාමි, ඵුසිතං වා ධම්මං තත්ථ තත්ථ පඤ්ඤාය අනුග්ගහෙස්සාමී’ති – අජ්ඣත්තංයෙව සති සූපට්ඨිතා හොති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, සතාධිපතෙය්‍යං හොති. ‘සික්ඛානිසංසමිදං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මචරියං වුස්සති පඤ්ඤුත්තරං විමුත්තිසාරං සතාධිපතෙය්‍ය’න්ති, ඉති යං තං වුත්තං ඉදමෙතං පටිච්ච වුත්ත’’න්ති. තතියං.

Und wie, ihr Mönche, ist die Achtsamkeit die vorherrschende Kraft? 'So werde ich die noch unvollständige Schulung in den höheren Verhaltensregeln vervollständigen, oder die vollständige Schulung in den höheren Verhaltensregeln hier und da mit Weisheit unterstützen' – so ist die Achtsamkeit in seinem Inneren gut gefestigt. 'So werde ich die noch unvollständige Schulung in den Grundlagen des heiligen Lebens vervollständigen, oder die vollständige Schulung in den Grundlagen des heiligen Lebens hier und da mit Weisheit unterstützen' – so ist die Achtsamkeit in seinem Inneren gut gefestigt. 'So werde ich die noch nicht gründlich betrachtete Lehre mit Weisheit gründlich betrachten, oder die bereits gründlich betrachtete Lehre hier und da mit Weisheit unterstützen' – so ist die Achtsamkeit in seinem Inneren gut gefestigt. 'So werde ich die noch nicht verwirklichte Lehre durch die Befreiung verwirklichen, oder die bereits verwirklichte Lehre hier und da mit Weisheit unterstützen' – so ist die Achtsamkeit in seinem Inneren gut gefestigt. So, ihr Mönche, ist die Achtsamkeit die vorherrschende Kraft. 'Dieses heilige Leben, ihr Mönche, wird geführt mit der Schulung als Segen, mit höherer Weisheit, mit der Befreiung als Kern und der Achtsamkeit als vorherrschender Kraft' – was so gesagt wurde, wurde in Bezug darauf gesagt. Das Dritte.

4. සෙය්‍යාසුත්තං

4. Das Sutta über die Arten des Liegens

246. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, සෙය්‍යා. කතමා චතස්සො? පෙතසෙය්‍යා, කාමභොගිසෙය්‍යා, සීහසෙය්‍යා, තථාගතසෙය්‍යා. කතමා [Pg.567] ච, භික්ඛවෙ, පෙතසෙය්‍යා? යෙභුය්‍යෙන, භික්ඛවෙ, පෙතා උත්තානා සෙන්ති; අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, පෙතසෙය්‍යා.

246. Vier Arten des Liegens gibt es, ihr Mönche. Welche vier? Das Liegen der hungrigen Geister (Petas), das Liegen der Sinnenbegehrenden, das Liegen des Löwen und das Liegen des Tathagata. Und was, ihr Mönche, ist das Liegen der hungrigen Geister? Meistens, ihr Mönche, liegen hungrige Geister auf dem Rücken; dies, ihr Mönche, nennt man das Liegen der hungrigen Geister.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, කාමභොගිසෙය්‍යා? යෙභුය්‍යෙන, භික්ඛවෙ, කාමභොගී වාමෙන පස්සෙන සෙන්ති; අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, කාමභොගිසෙය්‍යා.

Und was, ihr Mönche, ist das Liegen der Sinnenbegehrenden? Meistens, ihr Mönche, liegen die Sinnenbegehrenden auf der linken Seite; dies, ihr Mönche, nennt man das Liegen der Sinnenbegehrenden.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, සීහසෙය්‍යා? සීහො, භික්ඛවෙ, මිගරාජා දක්ඛිණෙන පස්සෙන සෙය්‍යං කප්පෙති, පාදෙ පාදං අච්චාධාය, අන්තරසත්ථිම්හි නඞ්ගුට්ඨං අනුපක්ඛිපිත්වා. සො පටිබුජ්ඣිත්වා පුරිමං කායං අබ්භුන්නාමෙත්වා පච්ඡිමං කායං අනුවිලොකෙති. සචෙ, භික්ඛවෙ, සීහො මිගරාජා කිඤ්චි පස්සති කායස්ස වික්ඛිත්තං වා විසටං වා, තෙන, භික්ඛවෙ, සීහො මිගරාජා අනත්තමනො හොති. සචෙ පන, භික්ඛවෙ, සීහො මිගරාජා න කිඤ්චි පස්සති කායස්ස වික්ඛිත්තං වා විසටං වා, තෙන, භික්ඛවෙ, සීහො මිගරාජා අත්තමනො හොති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, සීහසෙය්‍යා.

Und was, ihr Mönche, ist das Liegen des Löwen? Der Löwe, ihr Mönche, der König der Tiere, legt sich auf die rechte Seite, indem er einen Fuß über den anderen legt und den Schwanz zwischen die Schenkel schiebt. Wenn er erwacht, hebt er den Vorderkörper an und blickt nach seinem Hinterkörper zurück. Wenn der Löwe, der König der Tiere, sieht, ihr Mönche, dass sein Körper irgendwie verschoben oder unordentlich ist, dann ist der Löwe, der König der Tiere, unzufrieden. Wenn der Löwe, der König der Tiere, jedoch sieht, ihr Mönche, dass sein Körper nicht verschoben oder unordentlich ist, dann ist der Löwe, der König der Tiere, zufrieden. Dies, ihr Mönche, nennt man das Liegen des Löwen.

‘‘කතමා ච, භික්ඛවෙ, තථාගතසෙය්‍යා? ඉධ, භික්ඛවෙ, තථාගතො විවිච්චෙව කාමෙහි…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ, තථාගතසෙය්‍යා. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො සෙය්‍යා’’ති. චතුත්ථං.

Und was, ihr Mönche, ist das Liegen des Tathagata? Hier, ihr Mönche, verweilt der Tathagata, indem er sich ganz von den Sinnesvergnügen absondert... das vierte Jhana erreicht. Dies, ihr Mönche, nennt man das Liegen des Tathagata. Dies, ihr Mönche, sind die vier Arten des Liegens. Das Vierte.

5. ථූපාරහසුත්තං

5. Das Sutta über die eines Denkmals Würdigen

247. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, ථූපාරහා. කතමෙ චත්තාරො? තථාගතො අරහං සම්මාසම්බුද්ධො ථූපාරහො, පච්චෙකබුද්ධො ථූපාරහො, තථාගතසාවකො ථූපාරහො, රාජා චක්කවත්තී ථූපාරහො – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ථූපාරහා’’ති. පඤ්චමං.

247. Vier, ihr Mönche, sind eines Denkmals (Stupa) würdig. Welche vier? Ein Tathagata, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter ist eines Denkmals würdig; ein Paccekabuddha ist eines Denkmals würdig; ein Jünger des Tathagata (ein heiliger Jünger) ist eines Denkmals würdig; ein weltbeherrschender König ist eines Denkmals würdig. Diese vier, ihr Mönche, sind eines Denkmals würdig. Das Fünfte.

6. පඤ්ඤාවුද්ධිසුත්තං

6. Das Sutta über die Zunahme der Weisheit

248. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, ධම්මා පඤ්ඤාවුද්ධියා සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො? සප්පුරිසසංසෙවො, සද්ධම්මසවනං, යොනිසොමනසිකාරො, ධම්මානුධම්මප්පටිපත්ති – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ධම්මා පඤ්ඤාවුද්ධියා සංවත්තන්තී’’ති. ඡට්ඨං.

248. Diese vier Dinge, ihr Mönche, führen zur Zunahme der Weisheit. Welche vier? Umgang mit edlen Menschen, das Hören der wahren Lehre, gründliche Aufmerksamkeit und eine Praxis, die der Lehre entspricht. Diese vier Dinge, ihr Mönche, führen zur Zunahme der Weisheit. Das Sechste.

7. බහුකාරසුත්තං

7. Das Sutta über das sehr Hilfreiche

249. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.568], භික්ඛවෙ, ධම්මා මනුස්සභූතස්ස බහුකාරා හොන්ති. කතමෙ චත්තාරො? සප්පුරිසසංසෙවො, සද්ධම්මසවනං, යොනිසොමනසිකාරො, ධම්මානුධම්මප්පටිපත්ති – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ධම්මා මනුස්සභූතස්ස බහුකාරා හොන්තී’’ති. සත්තමං.

249. Diese vier Dinge, ihr Mönche, sind für jemanden, der als Mensch geboren wurde, von großem Nutzen. Welche vier? Umgang mit edlen Menschen, das Hören der wahren Lehre, gründliche Aufmerksamkeit und eine Praxis, die der Lehre entspricht. Diese vier Dinge, ihr Mönche, sind für ein menschliches Wesen von großem Nutzen. Das Siebte.

8. පඨමවොහාරසුත්තං

8. Das erste Sutta über die Redeweisen

250. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අනරියවොහාරා. කතමෙ චත්තාරො? අදිට්ඨෙ දිට්ඨවාදිතා, අසුතෙ සුතවාදිතා, අමුතෙ මුතවාදිතා, අවිඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදිතා – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අනරියවොහාරා’’ති. අට්ඨමං.

250. Es gibt diese vier unedlen Redeweisen, ihr Mönche. Welche vier? Zu sagen, man habe etwas gesehen, was man nicht gesehen hat; zu sagen, man habe etwas gehört, was man nicht gehört hat; zu sagen, man habe etwas empfunden, was man nicht empfunden hat; zu sagen, man habe etwas erkannt, was man nicht erkannt hat. Dies, ihr Mönche, sind die vier unedlen Redeweisen. Das Achte.

9. දුතියවොහාරසුත්තං

9. Das zweite Sutta über die Redeweisen

251. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අරියවොහාරා. කතමෙ චත්තාරො? අදිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදිතා, අසුතෙ අසුතවාදිතා, අමුතෙ අමුතවාදිතා, අවිඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදිතා – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අරියවොහාරා’’ති. නවමං.

251. Es gibt diese vier edlen Redeweisen, ihr Mönche. Welche vier? Zu sagen, man habe etwas nicht gesehen, was man tatsächlich nicht gesehen hat; zu sagen, man habe etwas nicht gehört, was man tatsächlich nicht gehört hat; zu sagen, man habe etwas nicht empfunden, was man tatsächlich nicht empfunden hat; zu sagen, man habe etwas nicht erkannt, was man tatsächlich nicht erkannt hat. Dies, ihr Mönche, sind die vier edlen Redeweisen. Das Neunte.

10. තතියවොහාරසුත්තං

10. Das dritte Sutta über die Redeweisen

252. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අනරියවොහාරා. කතමෙ චත්තාරො? දිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදිතා, සුතෙ අසුතවාදිතා, මුතෙ අමුතවාදිතා, විඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදිතා – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අනරියවොහාරා’’ති. දසමං.

252. Es gibt diese vier unedlen Redeweisen, ihr Mönche. Welche vier? Zu sagen, man habe etwas nicht gesehen, was man tatsächlich gesehen hat; zu sagen, man habe etwas nicht gehört, was man tatsächlich gehört hat; zu sagen, man habe etwas nicht empfunden, was man tatsächlich empfunden hat; zu sagen, man habe etwas nicht erkannt, was man tatsächlich erkannt hat. Dies, ihr Mönche, sind die vier unedlen Redeweisen. Das Zehnte.

11. චතුත්ථවොහාරසුත්තං

11. Das vierte Sutta über die Redeweisen

253. ‘‘චත්තාරොමෙ, භික්ඛවෙ, අරියවොහාරා. කතමෙ චත්තාරො? දිට්ඨෙ දිට්ඨවාදිතා, සුතෙ සුතවාදිතා, මුතෙ මුතවාදිතා, විඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදිතා – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො අරියවොහාරා’’ති. එකාදසමං.

253. Es gibt diese vier edlen Redeweisen, ihr Mönche. Welche vier? Zu sagen, man habe etwas gesehen, was man tatsächlich gesehen hat; zu sagen, man habe etwas gehört, was man tatsächlich gehört hat; zu sagen, man habe etwas empfunden, was man tatsächlich empfunden hat; zu sagen, man habe etwas erkannt, was man tatsächlich erkannt hat. Dies, ihr Mönche, sind die vier edlen Redeweisen. Das Elfte.

ආපත්තිභයවග්ගො පඤ්චමො.

Das fünfte Kapitel über die Gefahr von Vergehen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

භෙදආපත්ති [Pg.569] සික්ඛා ච, සෙය්‍යා ථූපාරහෙන ච;

පඤ්ඤාවුද්ධි බහුකාරා, වොහාරා චතුරො ඨිතාති.

Spaltung, Vergehen und Schulung, die Lagerstatt und der, welcher eines Denkmals würdig ist; die Entfaltung der Weisheit, die sehr hilfreichen (Dinge) und die vier Arten der Redeweise – so stehen sie fest.

පඤ්චමපණ්ණාසකං සමත්තං.

Die fünfte Gruppe von fünfzig Lehrreden ist vollendet.

(26) 6. අභිඤ්ඤාවග්ගො

(26) 6. Das Kapitel über das höhere Wissen

1. අභිඤ්ඤාසුත්තං

1. Die Lehrrede über das höhere Wissen

254. ‘‘චත්තාරොමෙ[Pg.570], භික්ඛවෙ, ධම්මා. කතමෙ චත්තාරො? අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා පරිඤ්ඤෙය්‍යා; අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා පහාතබ්බා; අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා භාවෙතබ්බා; අත්ථි, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා සච්ඡිකාතබ්බා.

254. „Es gibt diese vier Dinge, ihr Mönche. Welche vier? Es gibt, ihr Mönche, Dinge, die durch höheres Wissen vollkommen zu verstehen sind; es gibt, ihr Mönche, Dinge, die durch höheres Wissen aufzugeben sind; es gibt, ihr Mönche, Dinge, die durch höheres Wissen zu entfalten sind; und es gibt, ihr Mönche, Dinge, die durch höheres Wissen zu verwirklichen sind.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? පඤ්චුපාදානක්ඛන්ධා – ඉමෙ වුච්චන්ති, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

„Und welche Dinge, ihr Mönche, sind durch höheres Wissen vollkommen zu verstehen? Die fünf Gruppen des Ergreifens – diese, ihr Mönche, nennt man Dinge, die durch höheres Wissen vollkommen zu verstehen sind.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා පහාතබ්බා? අවිජ්ජා ච භවතණ්හා ච – ඉමෙ වුච්චන්ති, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා පහාතබ්බා.

„Und welche Dinge, ihr Mönche, sind durch höheres Wissen aufzugeben? Unwissenheit und das Verlangen nach Werden – diese, ihr Mönche, nennt man Dinge, die durch höheres Wissen aufzugeben sind.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා භාවෙතබ්බා? සමථො ච විපස්සනා ච – ඉමෙ වුච්චන්ති, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා භාවෙතබ්බා.

„Und welche Dinge, ihr Mönche, sind durch höheres Wissen zu entfalten? Geistesruhe und Hellblick – diese, ihr Mönche, nennt man Dinge, die durch höheres Wissen zu entfalten sind.“

‘‘කතමෙ ච, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා සච්ඡිකාතබ්බා? විජ්ජා ච විමුත්ති ච – ඉමෙ වුච්චන්ති, භික්ඛවෙ, ධම්මා අභිඤ්ඤා සච්ඡිකාතබ්බා. ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො ධම්මා’’ති. පඨමං.

„Und welche Dinge, ihr Mönche, sind durch höheres Wissen zu verwirklichen? Wahres Wissen und Erlösung – diese, ihr Mönche, nennt man Dinge, die durch höheres Wissen zu verwirklichen sind. Dies wahrlich, ihr Mönche, sind die vier Dinge.“ Dies ist das Erste.

2. පරියෙසනාසුත්තං

2. Die Lehrrede über das Suchen

255. ‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, අනරියපරියෙසනා. කතමා චතස්සො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ජරාධම්මො සමානො ජරාධම්මංයෙව පරියෙසති; අත්තනා බ්‍යාධිධම්මො සමානො බ්‍යාධිධම්මංයෙව පරියෙසති; අත්තනා මරණධම්මො සමානො මරණධම්මංයෙව පරියෙසති; අත්තනා සංකිලෙසධම්මො සමානො සංකිලෙසධම්මංයෙව පරියෙසති. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො අනරියපරියෙසනා.

255. „Viererlei, ihr Mönche, ist das unedle Suchen. Welches viererlei? Da, ihr Mönche, sucht einer, der selbst dem Altern unterworfen ist, nach eben dem, was dem Altern unterworfen ist; selbst der Krankheit unterworfen, sucht er nach eben dem, was der Krankheit unterworfen ist; selbst dem Tod unterworfen, sucht er nach eben dem, was dem Tod unterworfen ist; selbst der Verunreinigung unterworfen, sucht er nach eben dem, was der Verunreinigung unterworfen ist. Dies wahrlich, ihr Mönche, ist das viererlei unedle Suchen.“

‘‘චතස්සො ඉමා, භික්ඛවෙ, අරියපරියෙසනා. කතමා චතස්සො? ඉධ, භික්ඛවෙ, එකච්චො අත්තනා ජරාධම්මො සමානො ජරාධම්මෙ ආදීනවං විදිත්වා අජරං අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං නිබ්බානං පරියෙසති; අත්තනා බ්‍යාධිධම්මො සමානො බ්‍යාධිධම්මෙ ආදීනවං විදිත්වා අබ්‍යාධිං අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං [Pg.571] නිබ්බානං පරියෙසති; අත්තනා මරණධම්මො සමානො මරණධම්මෙ ආදීනවං විදිත්වා අමතං අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං නිබ්බානං පරියෙසති; අත්තනා සංකිලෙසධම්මො සමානො සංකිලෙසධම්මෙ ආදීනවං විදිත්වා අසංකිලිට්ඨං අනුත්තරං යොගක්ඛෙමං නිබ්බානං පරියෙසති. ඉමා ඛො, භික්ඛවෙ, චතස්සො අරියපරියෙසනා’’ති. දුතියං.

„Viererlei, ihr Mönche, ist das edle Suchen. Welches viererlei? Da, ihr Mönche, erkennt einer, der selbst dem Altern unterworfen ist, das Elend in dem, was dem Altern unterworfen ist, und sucht nach dem alterlosen, unübertrefflichen Frieden vor der Gebundenheit, dem Nibbāna; selbst der Krankheit unterworfen, erkennt er das Elend in dem, was der Krankheit unterworfen ist, und sucht nach der krankheitslosen, unübertrefflichen Sicherheit vor der Gebundenheit, dem Nibbāna; selbst dem Tod unterworfen, erkennt er das Elend in dem, was dem Tod unterworfen ist, und sucht nach dem todlosen, unübertrefflichen Frieden vor der Gebundenheit, dem Nibbāna; selbst der Verunreinigung unterworfen, erkennt er das Elend in dem, was der Verunreinigung unterworfen ist, und sucht nach der unbefleckten, unübertrefflichen Sicherheit vor der Gebundenheit, dem Nibbāna. Dies wahrlich, ihr Mönche, ist das viererlei edle Suchen.“ Dies ist das Zweite.

3. සඞ්ගහවත්ථුසුත්තං

3. Die Lehrrede über die Grundlagen des Zusammenhalts

256. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, සඞ්ගහවත්ථූනි. කතමානි චත්තාරි? දානං, පෙය්‍යවජ්ජං, අත්ථචරියා, සමානත්තතා – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි සඞ්ගහවත්ථූනී’’ති.

256. „Viererlei, ihr Mönche, sind die Grundlagen des Zusammenhalts. Welche vier? Geben, liebenswürdige Rede, hilfreiches Handeln und Unparteilichkeit – dies wahrlich, ihr Mönche, sind die vier Grundlagen des Zusammenhalts.“

4. මාලුක්‍යපුත්තසුත්තං

4. Die Lehrrede von Mālukyaputta

257. අථ ඛො ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තො භගවන්තං එතදවොච –

257. Einst nun begab sich der ehrwürdige Mālukyaputta zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Mālukyaputta zum Erhabenen:

‘‘සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතු, යමහං භගවතො ධම්මං සුත්වා එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරෙය්‍ය’’න්ති. ‘‘එත්ථ ඉදානි, මාලුක්‍යපුත්ත, කිං දහරෙ භික්ඛූ වක්ඛාම; යත්‍ර හි නාම ත්වං ජිණ්ණො වුද්ධො මහල්ලකො තථාගතස්ස සංඛිත්තෙන ඔවාදං යාචසී’’ති! ‘‘දෙසෙතු මෙ, භන්තෙ, භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං; දෙසෙතු සුගතො සංඛිත්තෙන ධම්මං. අප්පෙව නාමාහං භගවතො භාසිතස්ස අත්ථං ආජානෙය්‍යං; අප්පෙව නාමාහං භගවතො භාසිතස්ස දායාදො අස්ස’’න්ති.

„Möge der Erhabene mir, o Herr, die Lehre in Kürze darlegen, damit ich, nachdem ich die Lehre des Erhabenen gehört habe, allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen verweilen kann.“ „Was sollen wir nun in diesem Fall, Mālukyaputta, den jungen Mönchen sagen, wenn du, der du alt, betagt und fortgeschritten an Lebensjahren bist, den Tathāgata um eine Unterweisung in Kürze bittest!“ „Möge mir der Erhabene, o Herr, die Lehre in Kürze darlegen; möge der Sugata die Lehre in Kürze darlegen. Vielleicht verstehe ich den Sinn dessen, was der Erhabene gesprochen hat; vielleicht werde ich ein Erbe dessen, was der Erhabene gesprochen hat.“

‘‘චත්තාරොමෙ, මාලුක්‍යපුත්ත, තණ්හුප්පාදා යත්ථ භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. කතමෙ චත්තාරො? චීවරහෙතු වා, මාලුක්‍යපුත්ත, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. පිණ්ඩපාතහෙතු වා, මාලුක්‍යපුත්ත, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. සෙනාසනහෙතු වා, මාලුක්‍යපුත්ත, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. ඉතිභවාභවහෙතු වා, මාලුක්‍යපුත්ත, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. ඉමෙ ඛො, මාලුක්‍යපුත්ත, චත්තාරො තණ්හුප්පාදා යත්ථ භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති. යතො ඛො, මාලුක්‍යපුත්ත[Pg.572], භික්ඛුනො තණ්හා පහීනා හොති උච්ඡින්නමූලා තාලාවත්ථුකතා අනභාවංකතා ආයතිං අනුප්පාදධම්මා, අයං වුච්චති, මාලුක්‍යපුත්ත, ‘භික්ඛු අච්ඡෙච්ඡි තණ්හං, විවත්තයි සංයොජනං, සම්මා මානාභිසමයා අන්තමකාසි දුක්ඛස්සා’’’ති.

„Viererlei, Mālukyaputta, sind die Ursachen für das Entstehen von Verlangen, durch die im Mönch Verlangen aufsteigt, wenn es entsteht. Welche vier? Entweder wegen eines Gewandes, Mālukyaputta, steigt im Mönch Verlangen auf; oder wegen Almosenspeise, Mālukyaputta, steigt im Mönch Verlangen auf; oder wegen einer Lagerstatt, Mālukyaputta, steigt im Mönch Verlangen auf; oder wegen dieses oder jenes Werdens, Mālukyaputta, steigt im Mönch Verlangen auf. Dies wahrlich, Mālukyaputta, sind die vier Ursachen für das Entstehen von Verlangen, durch die im Mönch Verlangen aufsteigt. Wenn jedoch, Mālukyaputta, in einem Mönch das Verlangen aufgegeben ist, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, dem Nichtsein anheimgegeben und so beschaffen, dass es künftig nicht mehr entstehen kann, dann sagt man von diesem Mönch: ‚Er hat das Verlangen durchschnitten, die Fessel abgeworfen und durch die vollkommene Überwindung des Eigendünkels dem Leiden ein Ende gemacht.‘“

අථ ඛො ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තො භගවතා ඉමිනා ඔවාදෙන ඔවදිතො උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. අථ ඛො ආයස්මා මාලුක්‍යපුත්තො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො නචිරස්සෙව – යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං – බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි. ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා මාලුක්‍යපුත්තො අරහතං අහොසීති. චතුත්ථං.

Nachdem der ehrwürdige Mālukyaputta vom Erhabenen mit dieser Unterweisung belehrt worden war, erhob er sich von seinem Sitz, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umschritt ihn rechtsherum und ging fort. Daraufhin verweilte der ehrwürdige Mālukyaputta allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen und verwirklichte schon bald in diesem Leben durch eigenes höheres Wissen das unübertreffliche Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen, und verblieb darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, für diesen Zustand gibt es kein Jenseits mehr.“ Und so wurde der ehrwürdige Mālukyaputta einer der Arahants. Dies ist das Vierte.

5. කුලසුත්තං

5. Die Lehrrede über die Familien

258. ‘‘යානි කානිචි, භික්ඛවෙ, කුලානි භොගෙසු මහත්තං පත්තානි න චිරට්ඨිතිකානි භවන්ති, සබ්බානි තානි චතූහි ඨානෙහි, එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙන. කතමෙහි චතූහි? නට්ඨං න ගවෙසන්ති, ජිණ්ණං න පටිසඞ්ඛරොන්ති, අපරිමිතපානභොජනා හොන්ති, දුස්සීලං ඉත්ථිං වා පුරිසං වා ආධිපච්චෙ ඨපෙන්ති. යානි කානිචි, භික්ඛවෙ, කුලානි භොගෙසු මහත්තං පත්තානි න චිරට්ඨිතිකානි භවන්ති, සබ්බානි තානි ඉමෙහි චතූහි ඨානෙහි, එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙන.

258. „Welche Familien auch immer, ihr Mönche, zu großer Fülle an Reichtümern gelangt sind, aber keinen langen Bestand haben, all diese haben aus vier Gründen keinen Bestand, oder wegen eines dieser Gründe. Aus welchen vier? Sie suchen nicht nach dem Verlorenen; sie setzen das Alte und Verfallene nicht wieder instand; sie sind maßlos im Essen und Trinken; und sie setzen eine moralisch schlechte Frau oder einen moralisch schlechten Mann in eine leitende Stellung ein. Welche Familien auch immer, ihr Mönche, zu großer Fülle an Reichtümern gelangt sind, aber keinen langen Bestand haben, all diese haben aus diesen vier Gründen keinen Bestand, oder wegen eines dieser Gründe.“

‘‘යානි කානිචි, භික්ඛවෙ, කුලානි භොගෙසු මහත්තං පත්තානි චිරට්ඨිතිකානි භවන්ති, සබ්බානි තානි චතූහි ඨානෙහි, එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙන. කතමෙහි චතූහි? නට්ඨං ගවෙසන්ති, ජිණ්ණං පටිසඞ්ඛරොන්ති, පරිමිතපානභොජනා හොන්ති, සීලවන්තං ඉත්ථිං වා පුරිසං වා ආධිපච්චෙ ඨපෙන්ති. යානි කානිචි, භික්ඛවෙ, කුලානි භොගෙසු මහත්තං පත්තානි චිරට්ඨිතිකානි භවන්ති, සබ්බානි තානි ඉමෙහි චතූහි ඨානෙහි, එතෙසං වා අඤ්ඤතරෙනා’’ති. පඤ්චමං.

„Welche Familien auch immer, ihr Mönche, zu großer Fülle an Reichtümern gelangt sind und einen langen Bestand haben, all diese haben aus vier Gründen Bestand, oder wegen eines dieser Gründe. Aus welchen vier? Sie suchen nach dem Verlorenen; sie setzen das Alte und Verfallene wieder instand; sie sind maßvoll im Essen und Trinken; und sie setzen eine tugendhafte Frau oder einen tugendhaften Mann in eine leitende Stellung ein. Welche Familien auch immer, ihr Mönche, zu großer Fülle an Reichtümern gelangt sind und einen langen Bestand haben, all diese haben aus diesen vier Gründen Bestand, oder wegen eines dieser Gründe.“ (Das Fünfte.)

6. පඨමආජානීයසුත්තං

6. Erstes Sutta über das Edelpferd

259. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං [Pg.573] ගච්ඡති. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො වණ්ණසම්පන්නො ච හොති බලසම්පන්නො ච ජවසම්පන්නො ච ආරොහපරිණාහසම්පන්නො ච. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

259. „Mit vier Gliedern ausgestattet, ihr Mönche, ist ein prächtiges Edelpferd des Königs königswürdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Bestandteil des Königs gezählt. Mit welchen vier? Hierbei, ihr Mönche, ist ein prächtiges Edelpferd des Königs von schöner Gestalt, ausgestattet mit Kraft, ausgestattet mit Schnelligkeit und ausgestattet mit gutem Wuchs. Mit diesen vier Gliedern ausgestattet, ihr Mönche, ist ein prächtiges Edelpferd des Königs königswürdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Bestandteil des Königs gezählt.“

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු වණ්ණසම්පන්නො ච හොති බලසම්පන්නො ච ජවසම්පන්නො ච ආරොහපරිණාහසම්පන්නො ච.

„Ebenso, ihr Mönche, ist ein Mönch, der mit vier Eigenschaften ausgestattet ist, würdig der Gaben ... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen vier? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch von schöner Gestalt, ausgestattet mit Kraft, ausgestattet mit Schnelligkeit und ausgestattet mit gutem Wuchs.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු වණ්ණසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති…පෙ… සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු වණ්ණසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch von schöner Gestalt? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch tugendhaft ... er nimmt die Übungsregeln an und schult sich darin. So, ihr Mönche, ist ein Mönch von schöner Gestalt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු බලසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය, කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු බලසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Kraft ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, lebt ein Mönch mit entfalteter Tatkraft, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen; er ist standhaft, von beharrlichem Mut und lässt in seinem Bemühen um heilsame Zustände nicht nach. So, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Kraft ausgestattet.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජවසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යථාභූතං පජානාති…පෙ… ‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යථාභූතං පජානාති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජවසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Schnelligkeit ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, versteht ein Mönch der Wirklichkeit entsprechend: ‚Dies ist das Leiden‘ ... ‚Dies ist der Weg, der zum Aufhören des Leidens führt.‘ So, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Schnelligkeit ausgestattet.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආරොහපරිණාහසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ලාභී හොති චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආරොහපරිණාහසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch mit gutem Wuchs ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Empfänger von Roben, Almosenspeise, Lagestatt und Arznei für Kranke. So, ihr Mönche, ist ein Mönch mit gutem Wuchs ausgestattet.“

‘‘ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’’ති. ඡට්ඨං.

„Ausgestattet mit diesen vier Eigenschaften, ihr Mönche, ist ein Mönch würdig der Gaben ... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ (Das Sechste.)

7. දුතියආජානීයසුත්තං

7. Zweites Sutta über das Edelpferd

260. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං [Pg.574] ගච්ඡති. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො වණ්ණසම්පන්නො ච හොති, බලසම්පන්නො ච, ජවසම්පන්නො ච, ආරොහපරිණාහසම්පන්නො ච. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතො රඤ්ඤො භද්‍රො අස්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග්ගො, රඤ්ඤො අඞ්ගන්තෙව සඞ්ඛං ගච්ඡති.

260. „Mit vier Gliedern ausgestattet, ihr Mönche, ist ein prächtiges Edelpferd des Königs königswürdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Bestandteil des Königs gezählt. Mit welchen vier? Hierbei, ihr Mönche, ist ein prächtiges Edelpferd des Königs von schöner Gestalt, ausgestattet mit Kraft, ausgestattet mit Schnelligkeit und ausgestattet mit gutem Wuchs. Mit diesen vier Gliedern ausgestattet, ihr Mönche, ist ein prächtiges Edelpferd des Königs königswürdig, ein königlicher Besitz und wird als ein Bestandteil des Königs gezählt.“

‘‘එවමෙවං ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්ස. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු වණ්ණසම්පන්නො ච හොති, බලසම්පන්නො ච, ජවසම්පන්නො ච, ආරොහපරිණාහසම්පන්නො ච.

„Ebenso, ihr Mönche, ist ein Mönch, der mit vier Eigenschaften ausgestattet ist, würdig der Gaben ... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt. Mit welchen vier? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch von schöner Gestalt, ausgestattet mit Kraft, ausgestattet mit Schnelligkeit und ausgestattet mit gutem Wuchs.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු වණ්ණසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති…පෙ… සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු වණ්ණසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch von schöner Gestalt? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch tugendhaft ... er nimmt die Übungsregeln an und schult sich darin. So, ihr Mönche, ist ein Mönch von schöner Gestalt.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු බලසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය, කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු බලසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Kraft ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, lebt ein Mönch mit entfalteter Tatkraft, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen; er ist standhaft, von beharrlichem Mut und lässt in seinem Bemühen um heilsame Zustände nicht nach. So, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Kraft ausgestattet.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජවසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා…පෙ… සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ජවසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Schnelligkeit ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, lebt ein Mönch nach der Vernichtung der Triebe ... indem er sie selbst verwirklicht und erlangt hat. So, ihr Mönche, ist ein Mönch mit Schnelligkeit ausgestattet.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආරොහපරිණාහසම්පන්නො හොති? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ලාභී හොති චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානපච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරානං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආරොහපරිණාහසම්පන්නො හොති.

„Und wie, ihr Mönche, ist ein Mönch mit gutem Wuchs ausgestattet? Hierbei, ihr Mönche, ist ein Mönch ein Empfänger von Roben, Almosenspeise, Lagestatt und Arznei für Kranke. So, ihr Mönche, ist ein Mönch mit gutem Wuchs ausgestattet.“

‘‘ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති…පෙ… අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’’ති. සත්තමං.

„Mönche, ein Mönch, der mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, ist der Gaben würdig ... ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.“ Das siebte (Sutta).

8. බලසුත්තං

8. Balasutta (Die Lehrrede über die Kräfte)

261. ‘‘චත්තාරිමානි, භික්ඛවෙ, බලානි. කතමානි චත්තාරි? වීරියබලං, සතිබලං, සමාධිබලං, පඤ්ඤාබලං – ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරි බලානී’’ති. අට්ඨමං.

261. „Es gibt diese vier Kräfte, Mönche. Welche vier? Die Kraft der Willenskraft, die Kraft der Achtsamkeit, die Kraft der Konzentration und die Kraft der Weisheit. Dies, Mönche, sind die vier Kräfte.“ Das achte (Sutta).

9. අරඤ්ඤසුත්තං

9. Araññasutta (Die Lehrrede über den Wald)

262. ‘‘චතූහි[Pg.575], භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු නාලං අරඤ්ඤවනප්පත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවිතුං. කතමෙහි චතූහි? කාමවිතක්කෙන, බ්‍යාපාදවිතක්කෙන, විහිංසාවිතක්කෙන, දුප්පඤ්ඤො හොති ජළො එලමූගො – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු නාලං අරඤ්ඤවනප්පත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවිතුං.

262. „Mönche, ein Mönch, der mit vier Dingen ausgestattet ist, ist nicht geeignet, abgelegene Lagerstätten in Wald und Hain aufzusuchen. Mit welchen vier? Mit sinnlichem Denken, mit böswilligem Denken, mit grausamem Denken und wenn er weisheitslos ist, dumm und unfähig zur Einsicht – ein Mönch, der mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, ist nicht geeignet, abgelegene Lagerstätten in Wald und Hain aufzusuchen.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අලං අරඤ්ඤවනප්පත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවිතුං. කතමෙහි චතූහි? නෙක්ඛම්මවිතක්කෙන, අබ්‍යාපාදවිතක්කෙන, අවිහිංසාවිතක්කෙන, පඤ්ඤවා හොති අජළො අනෙලමූගො – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො භික්ඛු අලං අරඤ්ඤවනප්පත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවිතු’’න්ති. නවමං.

„Mönche, ein Mönch, der mit vier Dingen ausgestattet ist, ist geeignet, abgelegene Lagerstätten in Wald und Hain aufzusuchen. Mit welchen vier? Mit dem Denken an Entsagung, mit nicht-böswilligem Denken, mit nicht-grausamem Denken und wenn er weise ist, nicht dumm und nicht unfähig zur Einsicht – ein Mönch, der mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, ist geeignet, abgelegene Lagerstätten in Wald und Hain aufzusuchen.“ Das neunte (Sutta).

10. කම්මසුත්තං

10. Kammasutta (Die Lehrrede über das Handeln)

263. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? සාවජ්ජෙන කායකම්මෙන, සාවජ්ජෙන වචීකම්මෙන, සාවජ්ජෙන මනොකම්මෙන, සාවජ්ජාය දිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො බාලො අබ්‍යත්තො අසප්පුරිසො ඛතං උපහතං අත්තානං පරිහරති, සාවජ්ජො ච හොති සානුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවති.

263. „Mönche, ein mit vier Dingen ausgestatteter Tor, ein Unverständiger, ein unwürdiger Mensch, trägt sich selbst als eine geschädigte und zerstörte Person; er ist tadelnswert, wird von den Weisen getadelt und häuft viel Unverdienst an. Mit welchen vier? Mit tadelnswerter körperlicher Handlung, mit tadelnswerter sprachlicher Handlung, mit tadelnswerter geistiger Handlung und mit tadelnswerter Ansicht – ein mit diesen vier Dingen ausgestatteter Tor, ein Unverständiger, ein unwürdiger Mensch, trägt sich selbst als eine geschädigte und zerstörte Person; er ist tadelnswert, wird von den Weisen getadelt und häuft viel Unverdienst an.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවති. කතමෙහි චතූහි? අනවජ්ජෙන කායකම්මෙන, අනවජ්ජෙන වචීකම්මෙන, අනවජ්ජෙන මනොකම්මෙන, අනවජ්ජාය දිට්ඨියා – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො පණ්ඩිතො වියත්තො සප්පුරිසො අක්ඛතං අනුපහතං අත්තානං පරිහරති, අනවජ්ජො ච හොති අනනුවජ්ජො විඤ්ඤූනං, බහුඤ්ච පුඤ්ඤං පසවතී’’ති. දසමං.

„Mönche, ein mit vier Dingen ausgestatteter Weiser, ein Verständiger, ein würdiger Mensch, trägt sich selbst als eine unbeschädigte und unzerstörte Person; er ist untadelig, wird von den Weisen nicht getadelt und häuft viel Verdienst an. Mit welchen vier? Mit untadeliger körperlicher Handlung, mit untadeliger sprachlicher Handlung, mit untadeliger geistiger Handlung und mit untadeliger Ansicht – ein mit diesen vier Dingen ausgestatteter Weiser, ein Verständiger, ein würdiger Mensch, trägt sich selbst als eine unbeschädigte und unzerstörte Person; er ist untadelig, wird von den Weisen nicht getadelt und häuft viel Verdienst an.“ Das zehnte (Sutta).

අභිඤ්ඤාවග්ගො ඡට්ඨො.

Sechster Abschnitt: Über die höhere Erkenntnis (Abhiññāvagga).

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht davon lautet:

අභිඤ්ඤා [Pg.576] පරියෙසනා, සඞ්ගහං මාලුක්‍යපුත්තො;

කුලං ද්වෙ ච ආජානීයා, බලං අරඤ්ඤකම්මුනාති.

Höhere Erkenntnis, Suche, Zusammenfassung, Mālukyaputta, die Familie, zwei über die edlen Rosse, Kraft, Wald und Handeln.

(27) 7. කම්මපථවග්ගො

(27) 7. Abschnitt über die Wege des Handelns (Kammapathavagga)

1. පාණාතිපාතීසුත්තං

1. Pāṇātipātīsutta (Die Lehrrede über das Töten von Lebewesen)

264. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? අත්තනා ච පාණාතිපාතී හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතෙ සමාදපෙති, පාණාතිපාතෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, පාණාතිපාතස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ.

264. „Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt. Mit welchen vier? Er tötet selbst Lebewesen, er stiftet andere zum Töten von Lebewesen an, er ist mit dem Töten von Lebewesen einverstanden und er spricht lobend über das Töten von Lebewesen – wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt.“

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ. කතමෙහි චතූහි? අත්තනා ච පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පාණාතිපාතා වෙරමණියා සමාදපෙති, පාණාතිපාතා වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, පාණාතිපාතා වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙ’’ති. පඨමං.

„Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie herbeigebracht, so im Himmel abgelegt. Mit welchen vier? Er lässt selbst vom Töten von Lebewesen ab, er stiftet andere dazu an, vom Töten von Lebewesen abzulassen, er ist mit dem Ablassen vom Töten von Lebewesen einverstanden und er spricht lobend über das Ablassen vom Töten von Lebewesen – wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie herbeigebracht, so im Himmel abgelegt.“ Das erste (Sutta).

2. අදින්නාදායීසුත්තං

2. Adinnādāyīsutta (Die Lehrrede über das Nehmen von Nichtgegebenem)

265. ‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං නිරයෙ. කතමෙහි චතූහි? අත්තනා ච අදින්නාදායී හොති, පරඤ්ච අදින්නාදානෙ සමාදපෙති, අදින්නාදානෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, අදින්නාදානස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ….

265. „Mönche, wer mit vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie herbeigebracht, so in der Hölle abgelegt. Mit welchen vier? Er nimmt selbst Nichtgegebenes, er stiftet andere dazu an, Nichtgegebenes zu nehmen, er ist mit dem Nehmen von Nichtgegebenem einverstanden und er spricht lobend über das Nehmen von Nichtgegebenem – wer mit diesen...“

‘‘අත්තනා ච අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච අදින්නාදානා වෙරමණියා සමාදපෙති, අදින්නාදානා වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, අදින්නාදානා වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ…පෙ…. දුතියං.

„Er lässt selbst vom Nehmen von Nichtgegebenem ab, er stiftet andere dazu an, vom Nehmen von Nichtgegebenem abzulassen, er ist mit dem Ablassen vom Nehmen von Nichtgegebenem einverstanden und er spricht lobend über das Ablassen vom Nehmen von Nichtgegebenem – wer mit diesen, Mönche...“ Das zweite (Sutta).

3. මිච්ඡාචාරීසුත්තං

3. Micchācārīsutta (Die Lehrrede über sexuelles Fehlverhalten)

266. … අත්තනා [Pg.577] ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරී හොති, පරඤ්ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරෙ සමාදපෙති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ….

266. „... Er begeht selbst sexuelles Fehlverhalten, er stiftet andere zu sexuellem Fehlverhalten an, er ist mit sexuellem Fehlverhalten einverstanden und er spricht lobend über sexuelles Fehlverhalten – wer mit diesen...“

අත්තනා ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා සමාදපෙති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ…. තතියං.

„Er lässt selbst von sexuellem Fehlverhalten ab, er stiftet andere dazu an, von sexuellem Fehlverhalten abzulassen, er ist mit dem Ablassen von sexuellem Fehlverhalten einverstanden und er spricht lobend über das Ablassen von sexuellem Fehlverhalten – wer mit diesen...“ Das dritte (Sutta).

4. මුසාවාදීසුත්තං

4. Musāvādīsutta (Die Lehrrede über die Lüge)

267. … අත්තනා ච මුසාවාදී හොති, පරඤ්ච මුසාවාදෙ සමාදපෙති, මුසාවාදෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, මුසාවාදස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ….

267. „... Er lügt selbst, er stiftet andere zum Lügen an, er ist mit dem Lügen einverstanden und er spricht lobend über das Lügen – wer mit diesen...“

අත්තනා ච මුසාවාදා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච මුසාවාදා වෙරමණියා සමාදපෙති, මුසාවාදා වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, මුසාවාදා වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි…පෙ…. චතුත්ථං.

„Er lässt selbst vom Lügen ab, er stiftet andere dazu an, vom Lügen abzulassen, er ist mit dem Ablassen vom Lügen einverstanden und er spricht lobend über das Ablassen vom Lügen – wer mit diesen...“ Das vierte (Sutta).

5. පිසුණවාචාසුත්තං

5. Pisuṇavācāsutta (Die Lehrrede über Verleumdung)

268. … අත්තනා ච පිසුණවාචො හොති, පරඤ්ච පිසුණාය වාචාය සමාදපෙති, පිසුණාය වාචාය ච සමනුඤ්ඤො හොති, පිසුණාය වාචාය ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි…පෙ….

268. … Man führt selbst verleumderische Rede, man leitet andere zur verleumderischen Rede an, man ist mit verleumderischer Rede einverstanden und man spricht Lob über verleumderische Rede aus – durch diese [vier Dinge] … usw.

අත්තනා ච පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච පිසුණාය වාචාය වෙරමණියා සමාදපෙති, පිසුණාය වාචාය වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, පිසුණාය වාචාය වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි…පෙ…. පඤ්චමං.

Man hält sich selbst von verleumderischer Rede fern, man leitet andere zur Enthaltsamkeit von verleumderischer Rede an, man ist mit der Enthaltsamkeit von verleumderischer Rede einverstanden und man spricht Lob über die Enthaltsamkeit von verleumderischer Rede aus – durch diese [vier Dinge] … usw. Fünftes [Sutta].

6. ඵරුසවාචාසුත්තං

6. Pharusavācāsutta – Das Sutta über grobe Rede

269. … අත්තනා ච ඵරුසවාචො හොති, පරඤ්ච ඵරුසාය වාචාය සමාදපෙති, ඵරුසාය වාචාය ච සමනුඤ්ඤො හොති, ඵරුසාය වාචාය ච වණ්ණං භාසති…පෙ….

269. … Man führt selbst grobe Rede, man leitet andere zur groben Rede an, man ist mit grober Rede einverstanden und man spricht Lob über grobe Rede aus … usw.

අත්තනා [Pg.578] ච ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච ඵරුසාය වාචාය වෙරමණියා සමාදපෙති, ඵරුසාය වාචාය වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, ඵරුසාය වාචාය වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ…. ඡට්ඨං.

Man hält sich selbst von grober Rede fern, man leitet andere zur Enthaltsamkeit von grober Rede an, man ist mit der Enthaltsamkeit von grober Rede einverstanden und man spricht Lob über die Enthaltsamkeit von grober Rede aus – wahrlich, durch diese [vier Dinge] … usw. Sechstes [Sutta].

7. සම්ඵප්පලාපසුත්තං

7. Samphappalāpasutta – Das Sutta über loses Gerede

270. … අත්තනා ච සම්ඵප්පලාපී හොති, පරඤ්ච සම්ඵප්පලාපෙ සමාදපෙති, සම්ඵප්පලාපෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, සම්ඵප්පලාපස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි…පෙ….

270. … Man führt selbst loses Gerede, man leitet andere zum losen Gerede an, man ist mit losem Gerede einverstanden und man spricht Lob über loses Gerede aus – durch diese [vier Dinge] … usw.

අත්තනා [Pg.579] ච සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො හොති, පරඤ්ච සම්ඵප්පලාපා වෙරමණියා සමාදපෙති, සම්ඵප්පලාපා වෙරමණියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, සම්ඵප්පලාපා වෙරමණියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ…පෙ…. සත්තමං.

Man hält sich selbst von losem Gerede fern, man leitet andere zur Enthaltsamkeit von losem Gerede an, man ist mit der Enthaltsamkeit von losem Gerede einverstanden und man spricht Lob über die Enthaltsamkeit von losem Gerede aus – wahrlich, ihr Mönche, durch diese [vier Dinge] … usw. Siebtes [Sutta].

8. අභිජ්ඣාලුසුත්තං

8. Abhijjhālusutta – Das Sutta über den Habsüchtigen

271. … අත්තනා ච අභිජ්ඣාලු හොති, පරඤ්ච අභිජ්ඣාය සමාදපෙති, අභිජ්ඣාය ච සමනුඤ්ඤො හොති, අභිජ්ඣාය ච වණ්ණං භාසති…පෙ….

271. … Man ist selbst habsüchtig, man leitet andere zur Habsucht an, man ist mit Habsucht einverstanden und man spricht Lob über Habsucht aus … usw.

‘‘අත්තනා ච අනභිජ්ඣාලු හොති, පරඤ්ච අනභිජ්ඣාය සමාදපෙති, අනභිජ්ඣාය ච සමනුඤ්ඤො හොති, අනභිජ්ඣාය ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ…. අට්ඨමං.

„Man ist selbst nicht habsüchtig, man leitet andere zur Nicht-Habsucht an, man ist mit Nicht-Habsucht einverstanden und man spricht Lob über Nicht-Habsucht aus – wahrlich, durch diese [vier Dinge] … usw. Achtes [Sutta].“

9. බ්‍යාපන්නචිත්තසුත්තං

9. Byāpannacittasutta – Das Sutta über den gehässigen Geist

272. … අත්තනා ච බ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, පරඤ්ච බ්‍යාපාදෙ සමාදපෙති, බ්‍යාපාදෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, බ්‍යාපාදස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි…පෙ….

272. … Man hat selbst einen gehässigen Geist, man leitet andere zu Gehässigkeit an, man ist mit Gehässigkeit einverstanden und man spricht Lob über Gehässigkeit aus – durch diese [vier Dinge] … usw.

අත්තනා ච අබ්‍යාපන්නචිත්තො හොති, පරඤ්ච අබ්‍යාපාදෙ සමාදපෙති, අබ්‍යාපාදෙ ච සමනුඤ්ඤො හොති, අබ්‍යාපාදස්ස ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො…පෙ…. නවමං.

Man hat selbst keinen gehässigen Geist, man leitet andere zur Freiheit von Gehässigkeit an, man ist mit der Freiheit von Gehässigkeit einverstanden und man spricht Lob über die Freiheit von Gehässigkeit aus – wahrlich, durch diese [vier Dinge] … usw. Neuntes [Sutta].

10. මිච්ඡාදිට්ඨිසුත්තං

10. Micchādiṭṭhisutta – Das Sutta über falsche Ansicht

273. … අත්තනා ච මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච මිච්ඡාදිට්ඨියා සමාදපෙති, මිච්ඡාදිට්ඨියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, මිච්ඡාදිට්ඨියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි…පෙ….

273. … Man hat selbst falsche Ansicht, man leitet andere zu falscher Ansicht an, man ist mit falscher Ansicht einverstanden und man spricht Lob über falsche Ansicht aus – durch diese [vier Dinge] … usw.

අත්තනා ච සම්මාදිට්ඨිකො හොති, පරඤ්ච සම්මාදිට්ඨියා සමාදපෙති, සම්මාදිට්ඨියා ච සමනුඤ්ඤො හොති, සම්මාදිට්ඨියා ච වණ්ණං භාසති – ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො යථාභතං නික්ඛිත්තො එවං සග්ගෙති. දසමං.

Man hat selbst rechte Ansicht, man leitet andere zur rechten Ansicht an, man ist mit der rechten Ansicht einverstanden und man spricht Lob über die rechte Ansicht aus – wahrlich, ihr Mönche, wer mit diesen vier Dingen ausgestattet ist, wird, wie herbeigebracht und niedergelegt, so im Himmel [wiedergeboren]. Zehntes [Sutta].

කම්මපථවග්ගො සත්තමො.

Das siebte Kapitel über die Wege des Wirkens [Kammapathavaggo] ist abgeschlossen.

(28) 8. රාගපෙය්‍යාලං

(28) 8. Rāgapeyyālaṃ – Die Wiederholungsserie über die Gier [Rāga].

1. සතිපට්ඨානසුත්තං

1. Satipaṭṭhānasutta – Das Sutta über die Grundlagen der Achtsamkeit

274. ‘‘රාගස්ස, භික්ඛවෙ, අභිඤ්ඤාය චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු කායෙ කායානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං; වෙදනාසු…පෙ… චිත්තෙ…පෙ… ධම්මෙසු ධම්මානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. රාගස්ස, භික්ඛවෙ, අභිඤ්ඤාය ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා’’ති. පඨමං.

274. „Ihr Mönche, zur höheren Erkenntnis der Gier sollen vier Dinge entfaltet werden. Welche vier? Hier, ihr Mönche, weilt ein Mönch beim Körper den Körper betrachtend, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden hat; bei den Gefühlen … usw. beim Geist … usw. bei den Gegebenheiten die Gegebenheiten betrachtend, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden hat. Zur höheren Erkenntnis der Gier, ihr Mönche, sollen diese vier Dinge entfaltet werden.“ Erstes [Sutta].

2. සම්මප්පධානසුත්තං

2. Sammappadhānasutta – Das Sutta über die rechten Anstrengungen

275. ‘‘රාගස්ස, භික්ඛවෙ, අභිඤ්ඤාය චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අනුප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං අනුප්පාදාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති; උප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං පහානාය…පෙ… අනුප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං උප්පාදාය…පෙ… උප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං ඨිතියා අසම්මොසාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. රාගස්ස, භික්ඛවෙ, අභිඤ්ඤාය ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා’’ති. දුතියං.

275. „Ihr Mönche, zur höheren Erkenntnis der Gier sollen vier Dinge entfaltet werden. Welche vier? Hier, ihr Mönche, erweckt ein Mönch den Willen, bemüht sich, setzt Tatkraft ein, spornt den Geist an und strengt sich an, um das Nichtaufkommen unaufgekommener schlechter, unheilsamer Dinge zu bewirken; um das Aufgeben aufgekommener schlechter, unheilsamer Dinge … usw. um das Aufkommen unaufgekommener heilsamer Dinge … usw. um das Bestehenbleiben, das Nichtvergessen, die Zunahme, die Fülle, die Entfaltung und die Vollendung der aufgekommenen heilsamen Dinge erweckt er den Willen, bemüht sich, setzt Tatkraft ein, spornt den Geist an und strengt sich an. Zur höheren Erkenntnis der Gier, ihr Mönche, sollen diese vier Dinge entfaltet werden.“ Zweites [Sutta].

3. ඉද්ධිපාදසුත්තං

3. Iddhipādasutta – Das Sutta über die Grundlagen des Gelingens

276. ‘‘රාගස්ස, භික්ඛවෙ, අභිඤ්ඤාය චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඡන්දසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති; වීරියසමාධි…පෙ… චිත්තසමාධි…පෙ… වීමංසාසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං [Pg.580] භාවෙති. රාගස්ස, භික්ඛවෙ, අභිඤ්ඤාය ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා’’ති. තතියං.

276. „Ihr Mönche, zur höheren Erkenntnis der Gier sollen vier Dinge entfaltet werden. Welche vier? Hier, ihr Mönche, entfaltet ein Mönch die Grundlage des Gelingens, die mit der durch Willenskraft erzeugten Konzentration und den Anstrengungen des Gestaltens ausgestattet ist; die mit der durch Tatkraft erzeugten Konzentration … usw. die mit der durch Geistkraft erzeugten Konzentration … usw. die mit der durch Untersuchung erzeugten Konzentration und den Anstrengungen des Gestaltens ausgestattet ist. Zur höheren Erkenntnis der Gier, ihr Mönche, sollen diese vier Dinge entfaltet werden.“ Drittes [Sutta].

4-30. පරිඤ්ඤාදිසුත්තානි

4-30. Pariññādisuttāni – Die Suttas über das volle Verständnis usw.

277-303. ‘‘රාගස්ස, භික්ඛවෙ, පරිඤ්ඤාය…පෙ… පරික්ඛයාය… පහානාය… ඛයාය … වයාය… විරාගාය… නිරොධාය… චාගාය… පටිනිස්සග්ගාය චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා…පෙ…. තිංසතිමං.

277-303. „Ihr Mönche, für das volle Verständnis der Gier … usw. für die völlige Vernichtung … für das Aufgeben … für die Versiegung … für das Schwinden … für die Entfaltung der Leidenschaftslosigkeit … für das Aufhören … für das Loslassen … für das Wiedersagen sollen vier Dinge entfaltet werden … usw.“ Das dreißigste [Sutta].

31-510. දොසඅභිඤ්ඤාදිසුත්තානි

31-510. Dosaabhiññādisuttāni – Die Suttas über die höhere Erkenntnis des Hasses usw.

304-783. ‘‘දොසස්ස…පෙ… මොහස්ස… කොධස්ස… උපනාහස්ස… මක්ඛස්ස… පළාසස්ස… ඉස්සාය… මච්ඡරියස්ස… මායාය… සාඨෙය්‍යස්ස… ථම්භස්ස… සාරම්භස්ස… මානස්ස… අතිමානස්ස… මදස්ස… පමාදස්ස අභිඤ්ඤාය… පරිඤ්ඤාය… පරික්ඛයාය… පහානාය… ඛයාය… වයාය… විරාගාය… නිරොධාය… චාගාය… පටිනිස්සග්ගාය ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා’’ති. දසුත්තරපඤ්චසතිමං.

304-783. „Für die höhere Erkenntnis … für das volle Verständnis … für die völlige Vernichtung … für das Aufgeben … für die Versiegung … für das Schwinden … für die Entfaltung der Leidenschaftslosigkeit … für das Aufhören … für das Loslassen … für die Wiedergabe des Hasses … des Verblendung … des Zorns … der Feindseligkeit … der Heuchelei … der Überheblichkeit … des Neids … des Geizes … der Arglist … der Täuschung … der Unbeugsamkeit … der Heftigkeit … des Eigendünkels … des Stolzes … des Rausches … der Nachlässigkeit sollen diese vier Dinge entfaltet werden.“ Das fünfhundertzehnte [Sutta].

රාගපෙය්‍යාලං නිට්ඨිතං.

Die Wiederholungsserie über die Gier ist abgeschlossen.

චතුක්කනිපාතපාළි නිට්ඨිතා.

Das Buch der Vierer ist abgeschlossen.