1

. นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส.

. Homenagem ao Abençoado, ao Arahant, ao Perfeitamente Iluminado.

---

องฺคุตฺตรนิกาโย

Aṅguttara Nikāya

---

ติกนิปาตปาฬิ

Livro dos Três

---

๑. ปฐมปณฺณาสกํ

1. Os Primeiros Cinquenta

---

๑. พาลวคฺโค

1. O Capítulo sobre o Tolo

---

๑. ภยสุตฺตํ

1. Discurso sobre o Perigo

---

๑. เอวํ [Pg.99] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต ’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

1. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges!”. “Venerável Senhor!”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘ยานิ กานิจิ, ภิกฺขเว, ภยานิ อุปฺปชฺชนฺติ สพฺพานิ ตานิ พาลโต อุปฺปชฺชนฺติ, โน ปณฺฑิตโต. เย เกจิ อุปทฺทวา อุปฺปชฺชนฺติ สพฺเพ เต พาลโต อุปฺปชฺชนฺติ, โน ปณฺฑิตโต. เย เกจิ อุปสคฺคา อุปฺปชฺชนฺติ สพฺเพ เต พาลโต อุปฺปชฺชนฺติ, โน ปณฺฑิตโต. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, นฬาคารา วา ติณาคารา วา อคฺคิ มุตฺโต กูฏาคารานิปิ ฑหติ อุลฺลิตฺตาวลิตฺตานิ นิวาตานิ ผุสิตคฺคฬานิ ปิหิตวาตปานานิ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ ภยานิ อุปฺปชฺชนฺติ สพฺพานิ ตานิ พาลโต อุปฺปชฺชนฺติ, โน ปณฺฑิตโต. เย เกจิ อุปทฺทวา อุปฺปชฺชนฺติ สพฺเพ เต พาลโต อุปฺปชฺชนฺติ, โน ปณฺฑิตโต. เย เกจิ อุปสคฺคา อุปฺปชฺชนฺติ สพฺเพ เต พาลโต อุปฺปชฺชนฺติ, โน ปณฺฑิตโต.

“Monges, quaisquer perigos que surjam, todos surgem por causa do tolo, não por causa do sábio. Quaisquer calamidades que surjam, todas surgem por causa do tolo, não por causa do sábio. Quaisquer infortúnios que surjam, todos surgem por causa do tolo, não por causa do sábio. Assim como, monges, um fogo que se inicia em uma cabana de juncos ou de palha queima até mesmo casas com telhados pontiagudos, rebocadas por dentro e por fora, protegidas do vento, com trincos fechados e janelas cerradas; da mesma forma, monges, quaisquer perigos que surjam, todos surgem por causa do tolo, não por causa do sábio. Quaisquer calamidades que surjam, todas surgem por causa do tolo, não por causa do sábio. Quaisquer infortúnios que surjam, todos surgem por causa do tolo, não por causa do sábio.

---

‘‘อิติ [Pg.100] โข, ภิกฺขเว, สปฺปฏิภโย พาโล, อปฺปฏิภโย ปณฺฑิโต. สอุปทฺทโว พาโล, อนุปทฺทโว ปณฺฑิโต. สอุปสคฺโค พาโล, อนุปสคฺโค ปณฺฑิโต. นตฺถิ, ภิกฺขเว, ปณฺฑิตโต ภยํ, นตฺถิ ปณฺฑิตโต อุปทฺทโว, นตฺถิ ปณฺฑิตโต อุปสคฺโค.

“Assim, monges, o tolo é cheio de perigo, o sábio é livre de perigo. O tolo é cheio de calamidade, o sábio é livre de calamidade. O tolo é cheio de infortúnio, o sábio é livre de infortúnio. Não há perigo vindo do sábio, não há calamidade vinda do sábio, não há infortúnio vindo do sábio.

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘เยหิ ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ เต ตโย ธมฺเม อภินิวชฺเชตฺวา, เยหิ ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ เต ตโย ธมฺเม สมาทาย วตฺติสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ปฐมํ.

“Portanto, monges, assim vocês devem treinar: ‘Evitaremos as três qualidades possuindo as quais alguém é conhecido como um tolo, e adotaremos e praticaremos as três qualidades possuindo as quais alguém é conhecido como um sábio.’ É assim que vocês devem treinar.” O primeiro.

---

๒. ลกฺขณสุตฺตํ

2. Discurso sobre as Características

---

๒. ‘‘กมฺมลกฺขโณ, ภิกฺขเว, พาโล, กมฺมลกฺขโณ ปณฺฑิโต, อปทานโสภนี ปญฺญาติ. ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? กายทุจฺจริเตน, วจีทุจฺจริเตน, มโนทุจฺจริเตน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ.

2. “Monges, o tolo é caracterizado por suas ações; o sábio é caracterizado por suas ações. A sabedoria brilha em sua conduta. Monges, aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um tolo. Quais três? Má conduta corporal, má conduta verbal e má conduta mental. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um tolo.

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? กายสุจริเตน, วจีสุจริเตน, มโนสุจริเตน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ.

“Aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Quais três? Boa conduta corporal, boa conduta verbal e boa conduta mental. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um sábio.

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘เยหิ ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ เต ตโย ธมฺเม อภินิวชฺเชตฺวา, เยหิ ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ เต ตโย ธมฺเม สมาทาย วตฺติสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ทุติยํ.

“Portanto, monges, assim vocês devem treinar: ‘Evitaremos as três qualidades possuindo as quais alguém é conhecido como um tolo, e adotaremos e praticaremos as três qualidades possuindo as quais alguém é conhecido como um sábio.’ É assim que vocês devem treinar.” O segundo.

---

๓. จินฺตีสุตฺตํ

3. Discurso sobre o Pensamento

---

๓. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, พาลสฺส พาลลกฺขณานิ พาลนิมิตฺตานิ พาลาปทานานิ. กตมานิ ตีณิ? อิธ, ภิกฺขเว, พาโล ทุจฺจินฺติตจินฺตี จ โหติ ทุพฺภาสิตภาสี จ ทุกฺกฏกมฺมการี จ. โน เจทํ, ภิกฺขเว, พาโล ทุจฺจินฺติตจินฺตี จ อภวิสฺส ทุพฺภาสิตภาสี จ ทุกฺกฏกมฺมการี จ, เกน นํ ปณฺฑิตา ชาเนยฺยุํ – ‘พาโล อยํ ภวํ อสปฺปุริโส’ติ? ยสฺมา [Pg.101] จ โข, ภิกฺขเว, พาโล ทุจฺจินฺติตจินฺตี จ โหติ ทุพฺภาสิตภาสี จ ทุกฺกฏกมฺมการี จ ตสฺมา นํ ปณฺฑิตา ชานนฺติ – ‘พาโล อยํ ภวํ อสปฺปุริโส’ติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ พาลสฺส พาลลกฺขณานิ พาลนิมิตฺตานิ พาลาปทานานิ.

3. “Monges, o tolo tem estas três características de um tolo, marcas de um tolo, manifestações de um tolo. Quais três? Aqui, monges, o tolo pensa mal, fala mal e age mal. Se o tolo não pensasse mal, não falasse mal e não agisse mal, como os sábios saberiam dele: ‘Este homem é um tolo, uma pessoa indigna’? Mas porque o tolo pensa mal, fala mal e age mal, os sábios sabem dele: ‘Este homem é um tolo, uma pessoa indigna’. Estas são as três características de um tolo, marcas de um tolo, manifestações de um tolo.

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, ปณฺฑิตสฺส ปณฺฑิตลกฺขณานิ ปณฺฑิตนิมิตฺตานิ ปณฺฑิตาปทานานิ. กตมานิ ตีณิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปณฺฑิโต สุจินฺติตจินฺตี จ โหติ สุภาสิตภาสี จ สุกตกมฺมการี จ. โน เจทํ, ภิกฺขเว, ปณฺฑิโต สุจินฺติตจินฺตี จ อภวิสฺส สุภาสิตภาสี จ สุกตกมฺมการี จ, เกน นํ ปณฺฑิตา ชาเนยฺยุํ – ‘ปณฺฑิโต อยํ ภวํ สปฺปุริโส’ติ? ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, ปณฺฑิโต สุจินฺติตจินฺตี จ โหติ สุภาสิตภาสี จ สุกตกมฺมการี จ ตสฺมา นํ ปณฺฑิตา ชานนฺติ – ‘ปณฺฑิโต อยํ ภวํ สปฺปุริโส’ติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ปณฺฑิตสฺส ปณฺฑิตลกฺขณานิ ปณฺฑิตนิมิตฺตานิ ปณฺฑิตาปทานานิ. ตสฺมาติห…. ตติยํ.

“Monges, o sábio tem estas três características de um sábio, marcas de um sábio, manifestações de um sábio. Quais três? Aqui, monges, o sábio pensa bem, fala bem e age bem. Se o sábio não pensasse bem, não falasse bem e não agisse bem, como os sábios saberiam dele: ‘Este homem é um sábio, uma pessoa íntegra’? Mas porque o sábio pensa bem, fala bem e age bem, os sábios sabem dele: ‘Este homem é um sábio, uma pessoa íntegra’. Estas são as três características de um sábio, marcas de um sábio, manifestações de um sábio. Portanto... O terceiro.

---

๔. อจฺจยสุตฺตํ

4. Discurso sobre a Transgressão

---

๔. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? อจฺจยํ อจฺจยโต น ปสฺสติ, อจฺจยํ อจฺจยโต ทิสฺวา ยถาธมฺมํ นปฺปฏิกโรติ, ปรสฺส โข ปน อจฺจยํ เทเสนฺตสฺส ยถาธมฺมํ นปฺปฏิคฺคณฺหาติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ.

4. “Monges, aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um tolo. Quais três? Ele não vê sua transgressão como uma transgressão; quando vê sua transgressão como uma transgressão, ele não faz as devidas reparações de acordo com o Dhamma; e quando outra pessoa lhe confessa uma transgressão, ele não a aceita de acordo com o Dhamma. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um tolo.

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? อจฺจยํ อจฺจยโต ปสฺสติ, อจฺจยํ อจฺจยโต ทิสฺวา ยถาธมฺมํ ปฏิกโรติ, ปรสฺส โข ปน อจฺจยํ เทเสนฺตสฺส ยถาธมฺมํ ปฏิคฺคณฺหาติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. ตสฺมาติห…. จตุตฺถํ.

“Aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Quais três? Ele vê uma transgressão como uma transgressão; quando vê uma transgressão como uma transgressão, ele faz as devidas reparações de acordo com o Dhamma; e quando outra pessoa lhe confessa uma transgressão, ele a aceita de acordo com o Dhamma. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Portanto... O quarto.

---

๕. อโยนิโสสุตฺตํ

5. Discurso sobre a Falta de Critério

---

๕. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? อโยนิโส ปญฺหํ กตฺตา โหติ, อโยนิโส ปญฺหํ วิสฺสชฺเชตา โหติ, ปรสฺส โข ปน โยนิโส ปญฺหํ วิสฺสชฺชิตํ ปริมณฺฑเลหิ [Pg.102] ปทพฺยญฺชเนหิ สิลิฏฺเฐหิ อุปคเตหิ นาพฺภนุโมทิตา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ.

5. “Monges, aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um tolo. Quais três? Ele formula uma pergunta sem critério; ele responde a uma pergunta sem critério; e quando outra pessoa responde a uma pergunta com critério, com palavras e frases bem elaboradas, coerentes e polidas, ele não a aprova. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um tolo.

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? โยนิโส ปญฺหํ กตฺตา โหติ, โยนิโส ปญฺหํ วิสฺสชฺเชตา โหติ, ปรสฺส โข ปน โยนิโส ปญฺหํ วิสฺสชฺชิตํ ปริมณฺฑเลหิ ปทพฺยญฺชเนหิ สิลิฏฺเฐหิ อุปคเตหิ อพฺภนุโมทิตา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. ตสฺมาติห…. ปญฺจมํ.

“Aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Quais três? Ele formula uma pergunta com critério; ele responde a uma pergunta com critério; e quando outra pessoa responde a uma pergunta com critério, com palavras e frases bem elaboradas, coerentes e polidas, ele a aprova. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Portanto... O quinto.

---

๖. อกุสลสุตฺตํ

6. Discurso sobre o Prejudicial

---

๖. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? อกุสเลน กายกมฺเมน, อกุสเลน วจีกมฺเมน, อกุสเลน มโนกมฺเมน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ.

6. “Monges, aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um tolo. Quais três? Ação corporal prejudicial, ação verbal prejudicial e ação mental prejudicial. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um tolo.

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? กุสเลน กายกมฺเมน, กุสเลน วจีกมฺเมน, กุสเลน มโนกมฺเมน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ. ตสฺมาติห…. ฉฏฺฐํ.

“Aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Quais três? Ação corporal benéfica, ação verbal benéfica e ação mental benéfica. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um sábio. Portanto... O sexto.

---

๗. สาวชฺชสุตฺตํ

7. Discurso sobre o Censurável

---

๗. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? สาวชฺเชน กายกมฺเมน, สาวชฺเชน วจีกมฺเมน, สาวชฺเชน มโนกมฺเมน…เป… อนวชฺเชน กายกมฺเมน, อนวชฺเชน วจีกมฺเมน, อนวชฺเชน มโนกมฺเมน…เป…. สตฺตมํ.

7. “Monges, aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um tolo. Quais três? Ação corporal censurável, ação verbal censurável e ação mental censurável... [pe]... ação corporal irrepreensível, ação verbal irrepreensível e ação mental irrepreensível... [pe]... O sétimo.

---

๘. สพฺยาพชฺฌสุตฺตํ

8. Discurso sobre o que Causa Sofrimento

---

๘. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? สพฺยาพชฺเฌน กายกมฺเมน, สพฺยาพชฺเฌน วจีกมฺเมน, สพฺยาพชฺเฌน มโนกมฺเมน…เป… อพฺยาพชฺเฌน กายกมฺเมน, อพฺยาพชฺเฌน วจีกมฺเมน[Pg.103], อพฺยาพชฺเฌน มโนกมฺเมน. อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ.

8. “Monges, aquele que possui três qualidades deve ser conhecido como um tolo. Quais três? Ação corporal que causa sofrimento, ação verbal que causa sofrimento e ação mental que causa sofrimento... [pe]... ação corporal que não causa sofrimento, ação verbal que não causa sofrimento e ação mental que não causa sofrimento. Aquele que possui essas três qualidades deve ser conhecido como um sábio.

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘เยหิ ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล เวทิตพฺโพ เต ตโย ธมฺเม อภินิวชฺเชตฺวา, เยหิ ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต เวทิตพฺโพ เต ตโย ธมฺเม สมาทาย วตฺติสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

“Portanto, monges, assim vocês devem treinar: ‘Evitaremos as três qualidades possuindo as quais alguém é conhecido como um tolo, and adotaremos e praticaremos as três qualidades possuindo as quais alguém é conhecido como um sábio.’ É assim que vocês devem treinar.” O oitavo.

---

๙. ขตสุตฺตํ

9. Discurso sobre o Arruinado

---

๙. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล อพฺยตฺโต อสปฺปุริโส ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ตีหิ? กายทุจฺจริเตน, วจีทุจฺจริเตน, มโนทุจฺจริเตน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล อพฺยตฺโต อสปฺปุริโส ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ.

9. “Monges, possuindo três qualidades, a pessoa tola, incompetente e indigna mantém a si mesma em um estado arruinado e danificado; ela é censurável e sujeita à reprovação dos sábios, e gera muito demérito. Quais três? Má conduta corporal, má conduta verbal e má conduta mental. Possuindo essas três qualidades, a pessoa tola, incompetente e indigna mantém a si mesma em um estado arruinado e danificado; ela é censurável e sujeita à reprovação dos sábios, e gera muito demérito.

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต วิยตฺโต สปฺปุริโส อกฺขตํ อนุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, อนวชฺโช จ โหติ อนนุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ตีหิ? กายสุจริเตน, วจีสุจริเตน, มโนสุจริเตน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต วิยตฺโต สปฺปุริโส อกฺขตํ อนุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, อนวชฺโช จ โหติ อนนุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. นวมํ.

“Monges, possuindo três qualidades, a pessoa sábia, competente e íntegra preserva a si mesma em um estado não arruinado e não danificado; ela é irrepreensível e livre da reprovação dos sábios, e gera muito mérito. Quais três? Boa conduta corporal, boa conduta verbal e boa conduta mental. Possuindo essas três qualidades, a pessoa sábia, competente e íntegra preserva a si mesma em um estado não arruinado e não danificado; ela é irrepreensível e livre da reprovação dos sábios, e gera muito mérito.” O nono.

---

๑๐. มลสุตฺตํ

10. Discurso sobre as Impurezas

---

๑๐. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตโย มเล อปฺปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตีหิ? ทุสฺสีโล จ โหติ, ทุสฺสีลฺยมลญฺจสฺส อปฺปหีนํ โหติ; อิสฺสุกี จ โหติ, อิสฺสามลญฺจสฺส อปฺปหีนํ โหติ; มจฺฉรี จ โหติ, มจฺเฉรมลญฺจสฺส อปฺปหีนํ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเม ตโย มเล อปฺปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

10. “Monges, possuindo três qualidades e sem ter abandonado três impurezas, a pessoa é depositada no inferno como se fosse levada para lá. Quais três? (1) Ela é imoral e não abandonou a impureza da imoralidade; (2) ela é invejosa e não abandonou a impureza da inveja; (3) ela é mesquinha e não abandonou a impureza da mesquinhez. Possuindo essas três qualidades e sem ter abandonado essas três impurezas, a pessoa é depositada no inferno como se fosse levada para lá.

---

‘‘ตีหิ[Pg.104], ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตโย มเล ปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตีหิ? สีลวา จ โหติ, ทุสฺสีลฺยมลญฺจสฺส ปหีนํ โหติ; อนิสฺสุกี จ โหติ, อิสฺสามลญฺจสฺส ปหีนํ โหติ; อมจฺฉรี จ โหติ, มจฺเฉรมลญฺจสฺส ปหีนํ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเม ตโย มเล ปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ทสมํ.

“Monges, possuindo três qualidades e tendo abandonado três impurezas, a pessoa é depositada no céu como se fosse levada para lá. Quais três? (1) Ela é virtuosa e abandonou a impureza da imoralidade; (2) ela não é invejosa e abandonou a impureza da inveja; (3) ela não é mesquinha e abandonou a impureza da mesquinhez. Possuindo essas três qualidades e tendo abandonado essas três impurezas, a pessoa é depositada no céu como se fosse levada para lá.” O décimo.

---

พาลวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo, sobre o Tolo, está concluído.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

---

ภยํ ลกฺขณจินฺตี จ, อจฺจยญฺจ อโยนิโส;

อกุสลญฺจ สาวชฺชํ, สพฺยาพชฺฌขตํ มลนฺติ.

Perigo, características, pensamento, transgressão, falta de critério, prejudicial, censurável, o que causa sofrimento, arruinado e impurezas.

---

๒. รถการวคฺโค

2. O Capítulo sobre o Fabricante de Carruagens

---

๑. ญาตสุตฺตํ

1. Discurso sobre o Bem-Conhecido

---

๑๑. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ญาโต ภิกฺขุ พหุชนอหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ พหุชนทุกฺขาย, พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเมหิ ตีหิ? อนนุโลมิเก กายกมฺเม สมาทเปติ, อนนุโลมิเก วจีกมฺเม สมาทเปติ, อนนุโลมิเกสุ ธมฺเมสุ สมาทเปติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ญาโต ภิกฺขุ พหุชนอหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ พหุชนทุกฺขาย, พหุโน ชนสฺส อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ.

11. “Monges, possuindo três qualidades, um monge bem-conhecido age para o dano de muitas pessoas, para a infelicidade de muitas pessoas, para a ruína, dano e sofrimento de muitos, tanto de devas quanto de seres humanos. Quais três? Ele incentiva outros a ações corporais incompatíveis com o Dhamma, incentiva outros a ações verbais incompatíveis com o Dhamma e incentiva outros a qualidades mentais incompatíveis com o Dhamma. Possuindo essas três qualidades, um monge bem-conhecido age para o dano de muitas pessoas, para a infelicidade de muitas pessoas, para a ruína, dano e sofrimento de muitos, tanto de devas quanto de seres humanos.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ญาโต ภิกฺขุ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ พหุชนสุขาย, พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเมหิ ตีหิ? อนุโลมิเก กายกมฺเม สมาทเปติ, อนุโลมิเก วจีกมฺเม สมาทเปติ, อนุโลมิเกสุ ธมฺเมสุ สมาทเปติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ญาโต ภิกฺขุ พหุชนหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ พหุชนสุขาย, พหุโน ชนสฺส อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’’นฺติ. ปฐมํ.

“Monges, dotado de três qualidades, um bhikkhu bem conhecido age para o bem-estar de muitas pessoas, para a felicidade de muitas pessoas, para o benefício, bem-estar e felicidade de muitas pessoas, de devas e seres humanos. Quais são as três? Ele incentiva os outros à ação corporal condizente, incentiva-os à ação verbal condizente e incentiva-os às qualidades mentais condizentes. Dotado dessas três qualidades, monges, um bhikkhu bem conhecido age para o bem-estar de muitas pessoas, para a felicidade de muitas pessoas, para o benefício, bem-estar e felicidade de muitas pessoas, de devas e seres humanos.” Primeiro.

---

๒. สารณียสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o que Deve Ser Lembrado

---

๑๒. ‘‘ตีณิมานิ[Pg.105], ภิกฺขเว, รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส ยาวชีวํ สารณียานิ ภวนฺติ. กตมานิ ตีณิ? ยสฺมึ, ภิกฺขเว, ปเทเส ราชา ขตฺติโย มุทฺธาวสิตฺโต ชาโต โหติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ปฐมํ รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส ยาวชีวํ สารณียํ โหติ.

12. “Monges, existem estes três lugares que um rei khattiya consagrado por unção na cabeça deve lembrar por toda a sua vida. Quais são os três? O lugar onde, monges, o rei khattiya consagrado nasceu. Este, monges, é o primeiro lugar que um rei khattiya consagrado deve lembrar por toda a sua vida.”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ ปเทเส ราชา ขตฺติโย มุทฺธาวสิตฺโต โหติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ทุติยํ รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส ยาวชีวํ สารณียํ โหติ.

“Além disso, monges, o lugar onde o rei khattiya foi consagrado por unção. Este, monges, é o segundo lugar que um rei khattiya consagrado deve lembrar por toda a sua vida.”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ ปเทเส ราชา ขตฺติโย มุทฺธาวสิตฺโต สงฺคามํ อภิวิชินิตฺวา วิชิตสงฺคาโม ตเมว สงฺคามสีสํ อชฺฌาวสติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ตติยํ รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส ยาวชีวํ สารณียํ โหติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส ยาวชีวํ สารณียานิ ภวนฺติ.

“Além disso, monges, o lugar onde o rei khattiya consagrado, tendo triunfado na batalha e saído vitorioso, estabelece-se no próprio local da vitória no campo de batalha. Este, monges, é o terceiro lugar que um rei khattiya consagrado deve lembrar por toda a sua vida. Estes, monges, são os três lugares que um rei khattiya consagrado deve lembrar por toda a sua vida.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีณิมานิ ภิกฺขุสฺส ยาวชีวํ สารณียานิ ภวนฺติ. กตมานิ ตีณิ? ยสฺมึ, ภิกฺขเว, ปเทเส ภิกฺขุ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ปฐมํ ภิกฺขุสฺส ยาวชีวํ สารณียํ โหติ.

“Da mesma forma, monges, existem estes três lugares que um bhikkhu deve lembrar por toda a sua vida. Quais são os três? O lugar onde, monges, o bhikkhu raspou o cabelo e a barba, vestiu as vestes açafrão e partiu da vida doméstica para a vida sem lar. Este, monges, é o primeiro lugar que um bhikkhu deve lembrar por toda a sua vida.”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ ปเทเส ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ทุติยํ ภิกฺขุสฺส ยาวชีวํ สารณียํ โหติ.

“Além disso, monges, o lugar onde o bhikkhu compreendeu como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’, ‘Esta é a origem do sofrimento’, ‘Esta é a cessação do sofrimento’ e ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. Este, monges, é o segundo lugar que um bhikkhu deve lembrar por toda a sua vida.”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ ปเทเส ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ตติยํ ภิกฺขุสฺส ยาวชีวํ สารณียํ โหติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ภิกฺขุสฺส ยาวชีวํ สารณียานิ ภวนฺตี’’ติ. ทุติยํ.

“Além disso, monges, o lugar onde o bhikkhu, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permaneceu. Este, monges, é o terceiro lugar que um bhikkhu deve lembrar por toda a sua vida. Estes, monges, são os três lugares que um bhikkhu deve lembrar por toda a sua vida.” Segundo.

---

๓. อาสํสสุตฺตํ

3. O Discurso sobre a Expectativa

---

๑๓. ‘‘ตโยเม[Pg.106], ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? นิราโส, อาสํโส, วิคตาโส. กตโม จ, ภิกฺขเว ปุคฺคโล นิราโส? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล นีเจ กุเล ปจฺจาชาโต โหติ, จณฺฑาลกุเล วา เวนกุเล วา เนสาทกุเล วา รถการกุเล วา ปุกฺกุสกุเล วา ทลิทฺเท อปฺปนฺนปานโภชเน กสิรวุตฺติเก, ยตฺถ กสิเรน ฆาสจฺฉาโท ลพฺภติ. โส จ โหติ ทุพฺพณฺโณ ทุทฺทสิโก โอโกฏิมโก พวฺหาพาโธ กาโณ วา กุณี วา ขญฺโช วา ปกฺขหโต วา, น ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส ยานสฺส มาลาคนฺธวิเลปนสฺส เสยฺยาวสถปทีเปยฺยสฺส. โส สุณาติ – ‘อิตฺถนฺนาโม กิร ขตฺติโย ขตฺติเยหิ ขตฺติยาภิเสเกน อภิสิตฺโต’ติ. ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘กุทาสฺสุ นาม มมฺปิ ขตฺติยา ขตฺติยาภิเสเกน อภิสิญฺจิสฺสนฺตี’ติ! อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล นิราโส.

13. “Monges, existem estes três tipos de pessoas que se encontram no mundo. Quais são as três? A que não tem expectativa, a que tem expectativa e a que superou a expectativa. E qual, monges, é a pessoa sem expectativa? Aqui, monges, uma pessoa nasce em uma família de classe baixa — uma família de caṇḍālas, de tecedores de bambu, de caçadores, de construtores de carruagens ou de varredores de lixo —, uma família pobre, com pouca comida e bebida, que subsiste com dificuldade, onde o alimento e as roupas são obtidos com dificuldade; e ela é feia, de aparência desagradável, deformada, muito doente: cega, aleijada, manca ou paralisada. Ela não obtém comida, bebida, roupas, veículos, guirlandas, perfumes, unguentos, leito, moradia e iluminação. Ela ouve: ‘Diz-se que tal e tal khattiya foi consagrado pelos khattiyas com a consagração real’. Não lhe ocorre: ‘Quando será que os khattiyas também me consagrarão com a consagração real?’. Esta, monges, é chamada de pessoa sem expectativa.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อาสํโส? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส เชฏฺโฐ ปุตฺโต โหติ อาภิเสโก อนภิสิตฺโต อจลปฺปตฺโต. โส สุณาติ – ‘อิตฺถนฺนาโม กิร ขตฺติโย ขตฺติเยหิ ขตฺติยาภิเสเกน อภิสิตฺโต’ติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘กุทาสฺสุ นาม มมฺปิ ขตฺติยา ขตฺติยาภิเสเกน อภิสิญฺจิสฺสนฺตี’ติ! อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อาสํโส.

“E qual, monges, é a pessoa com expectativa? Aqui, monges, o filho mais velho de um rei khattiya consagrado, aquele que deve ser consagrado, mas ainda não o foi, e que atingiu a maioridade. Ele ouve: ‘Diz-se que tal e tal khattiya foi consagrado pelos khattiyas com a consagração real’. Ocorre-lhe: ‘Quando será que os khattiyas também me consagrarão com a consagração real?’. Esta, monges, é chamada de pessoa com expectativa.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล วิคตาโส? อิธ, ภิกฺขเว, ราชา โหติ ขตฺติโย มุทฺธาวสิตฺโต. โส สุณาติ – ‘อิตฺถนฺนาโม กิร ขตฺติโย ขตฺติเยหิ ขตฺติยาภิเสเกน อภิสิตฺโต’ติ. ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘กุทาสฺสุ นาม มมฺปิ ขตฺติยา ขตฺติยาภิเสเกน อภิสิญฺจิสฺสนฺตี’ติ! ตํ กิสฺส เหตุ? ยา หิสฺส, ภิกฺขเว, ปุพฺเพ อนภิสิตฺตสฺส อภิเสกาสา สา ปฏิปฺปสฺสทฺธา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล วิคตาโส. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ.

“E qual, monges, é a pessoa que superou a expectativa? Aqui, monges, um rei khattiya consagrado ouve: ‘Diz-se que tal e tal khattiya foi consagrado pelos khattiyas com a consagração real’. Não lhe ocorre: ‘Quando será que os khattiyas também me consagrarão com a consagração real?’. Por qual razão? Porque a sua expectativa anterior de consagração, de quando ainda não era consagrado, cessou. Esta, monges, é chamada de pessoa que superou a expectativa. Estas são as três de pessoas que se encontram no mundo.”

---

‘‘เอวเมวํ [Pg.107] โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา ภิกฺขูสุ. กตเม ตโย? นิราโส, อาสํโส, วิคตาโส. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล นิราโส? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ ปาปธมฺโม อสุจิ สงฺกสฺสรสมาจาโร ปฏิจฺฉนฺนกมฺมนฺโต อสฺสมโณ สมณปฏิญฺโญ อพฺรหฺมจารี พฺรหฺมจาริปฏิญฺโญ อนฺโตปูติ อวสฺสุโต กสมฺพุชาโต. โส สุณาติ – ‘อิตฺถนฺนาโม กิร ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรตี’ติ. ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘กุทาสฺสุ นาม อหมฺปิ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสามี’ติ! อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล นิราโส.

“Da mesma forma, monges, existem estes três tipos de pessoas que se encontram entre os bhikkhus. Quais são as três? A que não tem expectativa, a que tem expectativa e a que superou a expectativa. E qual, monges, é a pessoa sem expectativa? Aqui, monges, certa pessoa é imoral, de mau caráter, de conduta impura e suspeita, de ações ocultas, não sendo um asceta embora afirme sê-lo, não sendo celibatária embora afirme sê-lo, interiormente podre, corrompida e depravada. Ela ouve: ‘Diz-se que tal e tal bhikkhu, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece’. Não lhe ocorre: ‘Quando será que eu também, com a destruição das impurezas mentais, realizarei por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanecerei?’. Esta, monges, é chamada de pessoa sem expectativa.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อาสํโส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ กลฺยาณธมฺโม. โส สุณาติ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรตี’ติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘กุทาสฺสุ นาม อหมฺปิ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสามี’ติ! อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อาสํโส.

“E qual, monges, é a pessoa com expectativa? Aqui, monges, um bhikkhu é virtuoso, de bom caráter. Ele ouve: ‘Diz-se que tal e tal bhikkhu, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece’. Ocorre-lhe: ‘Quando será que eu também, com a destruição das impurezas mentais, realizarei por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanecerei?’. Esta, monges, é chamada de pessoa com expectativa.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล วิคตาโส? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ โหติ ขีณาสโว. โส สุณาติ – ‘อิตฺถนฺนาโม กิร ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรตี’ติ. ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘กุทาสฺสุ นาม อหมฺปิ อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสามี’ติ! ตํ กิสฺส เหตุ? ยา หิสฺส, ภิกฺขเว, ปุพฺเพ อวิมุตฺตสฺส วิมุตฺตาสา สา ปฏิปฺปสฺสทฺธา. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล วิคตาโส. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา ภิกฺขูสู’’ติ. ตติยํ.

“E qual, monges, é a pessoa que superou a expectativa? Aqui, monges, um bhikkhu é um arahant, cujas impurezas mentais foram destruídas. Ele ouve: ‘Diz-se que tal e tal bhikkhu, com a destruição das impurezas mentais, realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece’. Não lhe ocorre: ‘Quando será que eu também, com a destruição das impurezas mentais... realizarei por mim mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanecerei?’. Por qual razão? Porque a sua expectativa anterior de libertação, de quando ainda não era libertado, cessou. Esta, monges, é chamada de pessoa que superou a expectativa. Estes, monges, são os três tipos de pessoas que se encontram entre os bhikkhus.” Terceiro.

---

๔. จกฺกวตฺติสุตฺตํ

4. O Discurso sobre o Monarca que Gira a Roda

---

๑๔. ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา โสปิ น อราชกํ จกฺกํ วตฺเตตี’’ติ. เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ [Pg.108] – ‘‘โก ปน, ภนฺเต, รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส ธมฺมิกสฺส ธมฺมรญฺโญ ราชา’’ติ ? ‘‘ธมฺโม, ภิกฺขู’’ติ ภควา อโวจ – ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, ราชา จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหติ อนฺโตชนสฺมึ’’.

14. “Monges, mesmo um monarca que gira a roda, um rei justo que governa pelo Dhamma, não gira a roda sem um rei acima dele. Quando isso foi dito, um certo bhikkhu disse ao Abençoado: ‘Mas, Senhor, quem é o rei acima de um monarca que gira a roda, um rei justo que governa pelo Dhamma?’. ‘É o Dhamma, bhikkhu’, disse o Abençoado. ‘Aqui, bhikkhu, um monarca que gira a roda, um rei justo que governa pelo Dhamma, apoiando-se unicamente no Dhamma, honrando, respeitando e venerando o Dhamma, tendo o Dhamma como seu estandarte, sua bandeira e sua autoridade suprema, provê proteção, amparo e guarda justos para as pessoas de sua corte.’”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ราชา จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหติ ขตฺติเยสุ, อนุยนฺเตสุ, พลกายสฺมึ, พฺราหฺมณคหปติเกสุ, เนคมชานปเทสุ, สมณพฺราหฺมเณสุ, มิคปกฺขีสุ. ส โข โส ภิกฺขุ ราชา จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหิตฺวา อนฺโตชนสฺมึ, ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหิตฺวา ขตฺติเยสุ, อนุยนฺเตสุ, พลกายสฺมึ, พฺราหฺมณคหปติเกสุ, เนคมชานปเทสุ, สมณพฺราหฺมเณสุ, มิคปกฺขีสุ, ธมฺเมเนว จกฺกํ วตฺเตติ. ตํ โหติ จกฺกํ อปฺปฏิวตฺติยํ เกนจิ มนุสฺสภูเตน ปจฺจตฺถิเกน ปาณินา.

“Além disso, bhikkhu, um monarca que gira a roda, um rei justo que governa pelo Dhamma, apoiando-se unicamente no Dhamma, honrando, respeitando e venerando o Dhamma, tendo o Dhamma como seu estandarte, sua bandeira e sua autoridade suprema, provê proteção, amparo e guarda justos para os seus vassalos khattiyas, para o seu exército, para os brâmanes e chefes de família, para os habitantes das cidades e do campo, para os ascetas e brâmanes, e para os animais e aves. Esse monarca que gira a roda, bhikkhu, um rei justo que governa pelo Dhamma, apoiando-se unicamente no Dhamma, honrando, respeitando e venerando o Dhamma, tendo o Dhamma como seu estandarte, sua bandeira e sua autoridade suprema, tendo provido tal proteção, amparo e guarda justos para as pessoas de sua corte, e tendo provido tal proteção, amparo e guarda justos para os seus vassalos khattiyas, para o seu exército, para os brâmanes e chefes de família, para os habitantes das cidades e do campo, para os ascetas e brâmanes, e para os animais e aves, gira a roda unicamente por meio do Dhamma, uma roda que não pode ser detida por nenhum ser humano hostil.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขุ, ตถาคโต อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ธมฺมิโก ธมฺมราชา ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหติ กายกมฺมสฺมึ – ‘เอวรูปํ กายกมฺมํ เสวิตพฺพํ, เอวรูปํ กายกมฺมํ น เสวิตพฺพ’’’นฺติ.

“Da mesma forma, bhikkhu, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Desperto, o rei justo do Dhamma, apoiando-se unicamente no Dhamma, honrando, respeitando e venerando o Dhamma, tendo o Dhamma como seu estandarte, sua bandeira e sua autoridade suprema, provê proteção, amparo e guarda justos em relação à ação corporal, dizendo: ‘Tal ação corporal deve ser cultivada; tal ação corporal não deve ser cultivada’.”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขุ, ตถาคโต อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ธมฺมิโก ธมฺมราชา ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหติ วจีกมฺมสฺมึ – ‘เอวรูปํ วจีกมฺมํ เสวิตพฺพํ, เอวรูปํ วจีกมฺมํ น เสวิตพฺพ’นฺติ…เป… มโนกมฺมสฺมึ – ‘เอวรูปํ มโนกมฺมํ เสวิตพฺพํ, เอวรูปํ มโนกมฺมํ น เสวิตพฺพ’’’นฺติ.

“Além disso, bhikkhu, o Tathāgata, o Arahant, o Perfeitamente Desperto, o rei justo do Dhamma, apoiando-se unicamente no Dhamma, honrando, respeitando e venerando o Dhamma, tendo o Dhamma como seu estandarte, sua bandeira e sua autoridade suprema, provê proteção, amparo e guarda justos em relação à ação verbal, dizendo: ‘Tal ação verbal deve ser cultivada; tal ação verbal não deve ser cultivada’... e em relação à ação mental, dizendo: ‘Tal ação mental deve ser cultivada; tal ação mental não deve ser cultivada’.”

---

‘‘ส [Pg.109] โข โส, ภิกฺขุ, ตถาคโต อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ธมฺมิโก ธมฺมราชา ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหิตฺวา กายกมฺมสฺมึ, ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหิตฺวา วจีกมฺมสฺมึ, ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหิตฺวา มโนกมฺมสฺมึ, ธมฺเมเนว อนุตฺตรํ ธมฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. ตํ โหติ จกฺกํ อปฺปฏิวตฺติยํ สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมิ’’นฺติ. จตุตฺถํ.

“Esse Tathāgata, bhikkhu, o Arahant, o Perfeitamente Desperto, o rei justo do Dhamma, apoiando-se unicamente no Dhamma, honrando, respeitando e venerando o Dhamma, tendo o Dhamma como seu estandarte, sua bandeira e sua autoridade suprema, tendo provido tal proteção, amparo e guarda justos em relação à ação corporal, tendo provido tal proteção, amparo e guarda justos em relação à ação verbal, e tendo provido tal proteção, amparo e guarda justos em relação à ação mental, põe em movimento a insuperável Roda do Dhamma unicamente por meio do Dhamma, uma roda que não pode ser detida por nenhum asceta, brâmane, deva, Māra, Brahmā ou por qualquer pessoa no mundo.” Quarto.

---

๕. สเจตนสุตฺตํ

5. O Discurso sobre Sacetana

---

๑๕. เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเย. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

15. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Benares, no parque dos cervos em Isipatana. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus!” — “Venerável Senhor!” — responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse isto:

---

‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, ราชา อโหสิ สเจตโน นาม. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา สเจตโน รถการํ อามนฺเตสิ – ‘อิโต เม, สมฺม รถการ, ฉนฺนํ มาสานํ อจฺจเยน สงฺคาโม ภวิสฺสติ. สกฺขิสฺสสิ เม, สมฺม รถการ, นวํ จกฺกยุคํ กาตุ’นฺติ? ‘สกฺโกมิ เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, รถกาโร รญฺโญ สเจตนสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, รถกาโร ฉหิ มาเสหิ ฉารตฺตูเนหิ เอกํ จกฺกํ นิฏฺฐาเปสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา สเจตโน รถการํ อามนฺเตสิ – ‘อิโต เม, สมฺม รถการ, ฉนฺนํ ทิวสานํ อจฺจเยน สงฺคาโม ภวิสฺสติ, นิฏฺฐิตํ นวํ จกฺกยุค’นฺติ? ‘อิเมหิ โข, เทว, ฉหิ มาเสหิ ฉารตฺตูเนหิ เอกํ จกฺกํ นิฏฺฐิต’นฺติ. ‘สกฺขิสฺสสิ ปน เม, สมฺม รถการ, อิเมหิ ฉหิ ทิวเสหิ ทุติยํ จกฺกํ นิฏฺฐาเปตุ’นฺติ? ‘สกฺโกมิ เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, รถกาโร ฉหิ ทิวเสหิ ทุติยํ จกฺกํ นิฏฺฐาเปตฺวา นวํ จกฺกยุคํ อาทาย เยน ราชา สเจตโน เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ราชานํ สเจตนํ เอตทโวจ – ‘อิทํ เต, เทว, นวํ จกฺกยุคํ นิฏฺฐิต’นฺติ. ‘ยญฺจ เต อิทํ, สมฺม รถการ, จกฺกํ ฉหิ มาเสหิ นิฏฺฐิตํ ฉารตฺตูเนหิ ยญฺจ เต อิทํ จกฺกํ ฉหิ ทิวเสหิ นิฏฺฐิตํ, อิเมสํ กึ นานากรณํ? เนสาหํ กิญฺจิ นานากรณํ ปสฺสามี’ติ. ‘อตฺเถสํ, เทว, นานากรณํ. ปสฺสตุ เทโว นานากรณ’’’นฺติ.

“No passado, bhikkhus, havia um rei chamado Pacetana. Então, o rei Pacetana dirigiu-se a um fabricante de carruagens: ‘Amigo fabricante de carruagens, daqui a seis meses haverá uma batalha. Você pode fazer para mim um novo par de rodas?’ — ‘Posso, majestade’, respondeu o fabricante de carruagens. Após seis meses menos seis dias, o fabricante de carruagens havia terminado uma roda. O rei Pacetana então dirigiu-se ao fabricante de carruagens: ‘Daqui a seis dias haverá uma batalha. O novo par de rodas está pronto?’ — ‘Nestes seis meses menos seis dias, majestade, terminei uma roda.’ — ‘Mas, amigo fabricante de carruagens, você pode terminar uma segunda roda para mim nos próximos seis dias?’ — ‘Posso, majestade’, respondeu o fabricante de carruagens. Então, ao longo dos seis dias seguintes, o fabricante de carruagens terminou a segunda roda. Ele levou o novo par de rodas ao rei Pacetana e disse: ‘Este é o novo par de rodas que fiz para vós, majestade.’ — ‘Qual é a diferença, amigo fabricante de carruagens, entre a roda que levou seis meses menos seis dias para ser concluída e aquela que levou seis dias para ser concluída? Não vejo nenhuma diferença entre elas.’ — ‘Há uma diferença, majestade. Observe a diferença.’”

---

‘‘อถ [Pg.110] โข, ภิกฺขเว, รถกาโร ยํ ตํ จกฺกํ ฉหิ ทิวเสหิ นิฏฺฐิตํ ตํ ปวตฺเตสิ. ตํ ปวตฺติตํ สมานํ ยาวติกา อภิสงฺขารสฺส คติ ตาวติกํ คนฺตฺวา จิงฺคุลายิตฺวา ภูมิยํ ปปติ. ยํ ปน ตํ จกฺกํ ฉหิ มาเสหิ นิฏฺฐิตํ ฉารตฺตูเนหิ ตํ ปวตฺเตสิ. ตํ ปวตฺติตํ สมานํ ยาวติกา อภิสงฺขารสฺส คติ ตาวติกํ คนฺตฺวา อกฺขาหตํ มญฺเญ อฏฺฐาสิ.

“Então, bhikkhus, o fabricante de carruagens fez girar a roda que levou seis dias para ser concluída. Ao ser girada, ela rolou enquanto durou o impulso de sua força motriz, depois oscilou e caiu no chão. Mas a roda que levou seis meses menos seis dias para ser concluída, ele a fez girar. Ao ser girada, ela rolou enquanto durou o impulso de sua força motriz e então parou firme, como se estivesse fixada em um eixo.”

---

‘‘‘โก นุ โข, สมฺม รถการ, เหตุ โก ปจฺจโย ยมิทํ จกฺกํ ฉหิ ทิวเสหิ นิฏฺฐิตํ ตํ ปวตฺติตํ สมานํ ยาวติกา อภิสงฺขารสฺส คติ ตาวติกํ คนฺตฺวา จิงฺคุลายิตฺวา ภูมิยํ ปปติ? โก ปน, สมฺม รถการ, เหตุ โก ปจฺจโย ยมิทํ จกฺกํ ฉหิ มาเสหิ นิฏฺฐิตํ ฉารตฺตูเนหิ ตํ ปวตฺติตํ สมานํ ยาวติกา อภิสงฺขารสฺส คติ ตาวติกํ คนฺตฺวา อกฺขาหตํ มญฺเญ อฏฺฐาสี’ติ? ‘ยมิทํ, เทว, จกฺกํ ฉหิ ทิวเสหิ นิฏฺฐิตํ ตสฺส เนมิปิ สวงฺกา สโทสา สกสาวา, อราปิ สวงฺกา สโทสา สกสาวา, นาภิปิ สวงฺกา สโทสา สกสาวา. ตํ เนมิยาปิ สวงฺกตฺตา สโทสตฺตา สกสาวตฺตา, อรานมฺปิ สวงฺกตฺตา สโทสตฺตา สกสาวตฺตา, นาภิยาปิ สวงฺกตฺตา สโทสตฺตา สกสาวตฺตา ปวตฺติตํ สมานํ ยาวติกา อภิสงฺขารสฺส คติ ตาวติกํ คนฺตฺวา จิงฺคุลายิตฺวา ภูมิยํ ปปติ. ยํ ปน ตํ, เทว, จกฺกํ ฉหิ มาเสหิ นิฏฺฐิตํ ฉารตฺตูเนหิ ตสฺส เนมิปิ อวงฺกา อโทสา อกสาวา, อราปิ อวงฺกา อโทสา อกสาวา, นาภิปิ อวงฺกา อโทสา อกสาวา. ตํ เนมิยาปิ อวงฺกตฺตา อโทสตฺตา อกสาวตฺตา, อรานมฺปิ อวงฺกตฺตา อโทสตฺตา อกสาวตฺตา, นาภิยาปิ อวงฺกตฺตา อโทสตฺตา อกสาวตฺตา ปวตฺติตํ สมานํ ยาวติกา อภิสงฺขารสฺส คติ ตาวติกํ คนฺตฺวา อกฺขาหตํ มญฺเญ อฏฺฐาสี’’’ติ.

“‘Qual é a causa, amigo fabricante de carruagens, qual é a razão pela qual esta roda que levou seis dias para ser concluída, ao ser girada, rolou enquanto durou o impulso de sua força motriz, depois oscilou e caiu no chão? E qual é a causa, amigo fabricante de carruagens, qual é a razão pela qual esta roda que levou seis meses menos seis dias para ser concluída, ao ser girada, rolou enquanto durou o impulso de sua força motriz e então parou firme, como se estivesse fixada em um eixo?’ — ‘A roda que levou seis dias para ser concluída, majestade, tem o aro torto, defeituoso e imperfeito; os raios tortos, defeituosos e imperfeitos; e o cubo torto, defeituoso e imperfeito. Por essa razão, ao ser girada, ela rolou enquanto durou o impulso de sua força motriz, depois oscilou e caiu no chão. Mas a roda que levou seis meses menos seis dias para ser concluída, majestade, tem o aro sem tortuosidade, defeitos ou imperfeições; os raios sem tortuosidade, defeitos ou imperfeições; e o cubo sem tortuosidade, defeitos ou imperfeições. Por essa razão, ao ser girada, ela rolou enquanto durou o impulso de sua força motriz e então parou firme, como se estivesse fixada em um eixo.’”

---

‘‘สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อญฺโญ นูน เตน สมเยน โส รถกาโร อโหสี’ติ! น โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. อหํ เตน สมเยน โส รถกาโร อโหสึ. ตทาหํ, ภิกฺขเว, กุสโล ทารุวงฺกานํ ทารุโทสานํ ทารุกสาวานํ. เอตรหิ โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ กุสโล กายวงฺกานํ กายโทสานํ [Pg.111] กายกสาวานํ, กุสโล วจีวงฺกานํ วจีโทสานํ วจีกสาวานํ, กุสโล มโนวงฺกานํ มโนโทสานํ มโนกสาวานํ. ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา กายวงฺโก อปฺปหีโน กายโทโส กายกสาโว, วจีวงฺโก อปฺปหีโน วจีโทโส วจีกสาโว, มโนวงฺโก อปฺปหีโน มโนโทโส มโนกสาโว, เอวํ ปปติตา เต, ภิกฺขเว, อิมสฺมา ธมฺมวินยา, เสยฺยถาปิ ตํ จกฺกํ ฉหิ ทิวเสหิ นิฏฺฐิตํ.

“Pode ser, bhikkhus, que vocês pensem: ‘Naquela ocasião, o fabricante de carruagens era outra pessoa.’ Mas vocês não devem pensar dessa maneira. Naquela ocasião, eu mesmo fui o fabricante de carruagens. Naquela época, eu era hábil em reconhecer a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições da madeira. Mas agora, bhikkhus, eu sou o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, hábil em reconhecer a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições do corpo; hábil em reconhecer a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições da fala; e hábil em reconhecer a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições da mente. Qualquer bhikkhu ou bhikkhunī que não tenha abandonado a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições do corpo, da fala e da mente decaiu deste Dhamma e Disciplina, assim como aquela roda que foi concluída em seis dias.”

---

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา กายวงฺโก ปหีโน กายโทโส กายกสาโว, วจีวงฺโก ปหีโน วจีโทโส วจีกสาโว, มโนวงฺโก ปหีโน มโนโทโส มโนกสาโว, เอวํ ปติฏฺฐิตา เต, ภิกฺขเว, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย, เสยฺยถาปิ ตํ จกฺกํ ฉหิ มาเสหิ นิฏฺฐิตํ ฉารตฺตูเนหิ.

“Qualquer bhikkhu ou bhikkhunī que tenha abandonado a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições do corpo, da fala e da mente está estabelecido neste Dhamma e Disciplina, assim como aquela roda que foi concluída em seis meses menos seis dias.”

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘กายวงฺกํ ปชหิสฺสาม กายโทสํ กายกสาวํ, วจีวงฺกํ ปชหิสฺสาม วจีโทสํ วจีกสาวํ, มโนวงฺกํ ปชหิสฺสาม มโนโทสํ มโนกสาว’นฺติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ปญฺจมํ.

“Portanto, bhikkhus, vocês devem treinar-se desta maneira: ‘Abandonaremos a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições do corpo; abandonaremos a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições da fala; abandonaremos a tortuosidade, os defeitos e as imperfeições da mente.’ É assim que vocês devem treinar-se.” (Quinto)

---

๖. อปณฺณกสุตฺตํ

6. Apaṇṇakasutta (O Discurso sobre o Caminho Infalível)

---

๑๖. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อปณฺณกปฏิปทํ ปฏิปนฺโน โหติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยาย. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวาโร โหติ, โภชเน มตฺตญฺญู โหติ, ชาคริยํ อนุยุตฺโต โหติ.

16. “Bhikkhus, dotado de três qualidades, um bhikkhu está praticando o caminho infalível e estabeleceu a base correta para a destruição das impurezas mentais. Quais são as três? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu guarda as portas das faculdades sensoriais, observa a moderação na alimentação e é dedicado à vigilância.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวาโร โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ [Pg.112] มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวาโร โหติ.

“E como, bhikkhus, um bhikkhu guarda as portas das faculdades sensoriais? Aqui, bhikkhus, ao ver uma forma com o olho, o bhikkhu não se apega aos seus sinais gerais nem aos seus detalhes secundários. Visto que, se ele deixasse a faculdade do olho sem restrição, estados prejudiciais e cobiçosos de avidez e descontentamento poderiam invadi-lo, ele pratica a sua contenção; ele guarda a faculdade do olho, ele assume a contenção da faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tátil com o corpo... ao cognizar um fenômeno mental com a mente, o bhikkhu não se apega aos seus sinais gerais nem aos seus detalhes secundários. Visto que, se ele deixasse a faculdade da mente sem restrição, estados prejudiciais e cobiçosos de avidez e descontentamento poderiam invadi-lo, ele pratica a sua contenção; ele guarda a faculdade da mente, ele assume a contenção da faculdade da mente. É dessa maneira, bhikkhus, que um bhikkhu guarda as portas das faculdades sensoriais.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โภชเน มตฺตญฺญู โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส อาหารํ อาหาเรติ – ‘เนว ทวาย น มทาย น มณฺฑนาย น วิภูสนาย, ยาวเทว อิมสฺส กายสฺส ฐิติยา ยาปนาย วิหึสูปรติยา พฺรหฺมจริยานุคฺคหาย, อิติ ปุราณญฺจ เวทนํ ปฏิหงฺขามิ, นวญฺจ เวทนํ น อุปฺปาเทสฺสามิ, ยาตฺรา จ เม ภวิสฺสติ อนวชฺชตา จ ผาสุวิหาโร จา’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โภชเน มตฺตญฺญู โหติ.

“E como, bhikkhus, um bhikkhu observa a moderação na alimentação? Aqui, bhikkhus, refletindo com sabedoria, o bhikkhu consome o alimento nem para diversão, nem para embriaguez, nem para o embelezamento físico, nem para a atratividade, mas apenas para o sustento e manutenção deste corpo, para evitar o desconforto e para apoiar a vida santa, considerando: ‘Assim, eliminarei a sensação antiga de fome e não darei origem a uma nova sensação de excesso, e terei saúde, serei livre de culpa e viverei em paz.’ É dessa maneira, bhikkhus, que um bhikkhu observa a moderação na alimentação.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชาคริยํ อนุยุตฺโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทิวสํ จงฺกเมน นิสชฺชาย อาวรณีเยหิ ธมฺเมหิ จิตฺตํ ปริโสเธติ, รตฺติยา ปฐมํ ยามํ จงฺกเมน นิสชฺชาย อาวรณีเยหิ ธมฺเมหิ จิตฺตํ ปริโสเธติ, รตฺติยา มชฺฌิมํ ยามํ ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปติ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา, รตฺติยา ปจฺฉิมํ ยามํ ปจฺจุฏฺฐาย จงฺกเมน นิสชฺชาย อาวรณีเยหิ ธมฺเมหิ จิตฺตํ ปริโสเธติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชาคริยํ อนุยุตฺโต โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อปณฺณกปฏิปทํ ปฏิปนฺโน โหติ, โยนิ จสฺส อารทฺธา โหติ อาสวานํ ขยายา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“E como, bhikkhus, um bhikkhu é dedicado à vigilância? Aqui, bhikkhus, durante o dia, caminhando de um lado para o outro e sentando-se, o bhikkhu purifica sua mente dos obstáculos mentais. Na primeira vigília da noite, caminhando de um lado para o outro e sentando-se, ele purifica sua mente dos obstáculos mentais. Na vigília do meio da noite, ele se deita sobre o lado direito na postura do leão, com um pé sobre o outro, atento e plenamente consciente, mantendo na mente a intenção de despertar. Após despertar, na última vigília da noite, caminhando de um lado para o outro e sentando-se, ele purifica sua mente dos obstáculos mentais. É dessa maneira, bhikkhus, que um bhikkhu é dedicado à vigilância. Dotado destas três qualidades, bhikkhus, um bhikkhu está praticando o caminho infalível e estabeleceu a base correta para a destruição das impurezas mentais.” (Sexto)

---

๗. อตฺตพฺยาพาธสุตฺตํ

7. Attabyābādhasutta (O Discurso sobre a Própria Aflição)

---

๑๗. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? กายทุจฺจริตํ, วจีทุจฺจริตํ, มโนทุจฺจริตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ธมฺมา อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ.

17. “Bhikkhus, estas três qualidades conduzem à própria aflição, à aflição dos outros e à aflição de ambos. Quais são as três? A má conduta corporal, a má conduta verbal e a má conduta mental. Estas três qualidades, bhikkhus, conduzem à própria aflição, à aflição dos outros e à aflição de ambos.”

---

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา เนวตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, น ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ. กตเม ตโย? กายสุจริตํ, วจีสุจริตํ, มโนสุจริตํ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย [Pg.113] ธมฺมา เนวตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, น ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตนฺตี’’ติ. สตฺตมํ.

“Estas três outras qualidades não conduzem à própria aflição, nem à aflição dos outros, nem à aflição de ambos. Quais são as três? A boa conduta corporal, a boa conduta verbal e a boa conduta mental. Estas três qualidades, bhikkhus, não conduzem à própria aflição, nem à aflição dos outros, nem à aflição de ambos.” (Sétimo)

---

๘. เทวโลกสุตฺตํ

8. Devalokasutta (O Discurso sobre o Mundo dos Devas)

---

๑๘. ‘‘สเจ โว, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘เทวโลกูปปตฺติยา, อาวุโส, สมเณ โคตเม พฺรหฺมจริยํ วุสฺสถา’ติ? นนุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ปุฏฺฐา อฏฺฏีเยยฺยาถ หราเยยฺยาถ ชิคุจฺเฉยฺยาถา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ กิร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ทิพฺเพน อายุนา อฏฺฏียถ หรายถ ชิคุจฺฉถ, ทิพฺเพน วณฺเณน ทิพฺเพน สุเขน ทิพฺเพน ยเสน ทิพฺเพนาธิปเตยฺเยน อฏฺฏียถ หรายถ ชิคุจฺฉถ; ปเคว โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺเหหิ กายทุจฺจริเตน อฏฺฏียิตพฺพํ หรายิตพฺพํ ชิคุจฺฉิตพฺพํ, วจีทุจฺจริเตน… มโนทุจฺจริเตน อฏฺฏียิตพฺพํ หรายิตพฺพํ ชิคุจฺฉิตพฺพ’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

18. “Se, bhikkhus, andarilhos de outras seitas lhes perguntassem: ‘Amigos, vocês vivem a vida santa sob o asceta Gotama com o propósito de renascer no mundo dos devas?’, vocês não se sentiriam repelidos, humilhados e enojados?” — “Sim, Venerável Senhor.” — “Assim, bhikkhus, se vocês se sentem repelidos, humilhados e enojados com a perspectiva de uma vida celestial, beleza celestial, felicidade celestial, glória celestial e autoridade celestial, quanto mais então deveriam sentir-se repelidos, humilhados e enojados com a má conduta corporal, com a má conduta verbal e com a má conduta mental.” (Oitavo)

---

๙. ปฐมปาปณิกสุตฺตํ

9. Paṭhamapāpaṇikasutta (O Primeiro Discurso sobre o Comerciante)

---

๑๙. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปณิโก อภพฺโพ อนธิคตํ วา โภคํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก ปุพฺพณฺหสมยํ น สกฺกจฺจํ กมฺมนฺตํ อธิฏฺฐาติ, มชฺฌนฺหิกสมยํ น สกฺกจฺจํ กมฺมนฺตํ อธิฏฺฐาติ, สายนฺหสมยํ น สกฺกจฺจํ กมฺมนฺตํ อธิฏฺฐาติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปณิโก อภพฺโพ อนธิคตํ วา โภคํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กาตุํ.

19. “Bhikkhus, dotado de três fatores, um comerciante é incapaz de adquirir riqueza ainda não adquirida ou de aumentar a riqueza já adquirida. Quais são os três? Aqui, bhikkhus, o comerciante não se aplica diligentemente ao seu trabalho pela manhã, não se aplica diligentemente ao seu trabalho ao meio-dia, e não se aplica diligentemente ao seu trabalho à tarde. Dotado destes três fatores, um comerciante é incapaz de adquirir riqueza ainda não adquirida ou de aumentar a riqueza já adquirida.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปุพฺพณฺหสมยํ น สกฺกจฺจํ สมาธินิมิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, มชฺฌนฺหิกสมยํ น สกฺกจฺจํ สมาธินิมิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, สายนฺหสมยํ น สกฺกจฺจํ สมาธินิมิตฺตํ อธิฏฺฐาติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ.

Da mesma forma, monges, dotado de três qualidades, um monge é incapaz de alcançar um estado benéfico ainda não alcançado ou de aumentar um estado benéfico já alcançado. Quais são as três? Aqui, monges, um monge não se aplica diligentemente ao objeto de concentração pela manhã, não se aplica diligentemente ao objeto de concentração ao meio-dia e não se aplica diligentemente ao objeto de concentração à tarde. Dotado dessas três qualidades, monges, um monge é incapaz de alcançar um estado benéfico ainda não alcançado ou de aumentar um estado benéfico já alcançado.

---

‘‘ตีหิ[Pg.114], ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปณิโก ภพฺโพ อนธิคตํ วา โภคํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก ปุพฺพณฺหสมยํ สกฺกจฺจํ กมฺมนฺตํ อธิฏฺฐาติ, มชฺฌนฺหิกสมยํ…เป… สายนฺหสมยํ สกฺกจฺจํ กมฺมนฺตํ อธิฏฺฐาติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปณิโก ภพฺโพ อนธิคตํ วา โภคํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กาตุํ.

Monges, dotado de três fatores, um comerciante é capaz de adquirir riqueza ainda não adquirida e de aumentar a riqueza já adquirida. Quais são os três? Aqui, monges, um comerciante aplica-se diligentemente ao seu trabalho pela manhã, ao meio-dia... e à tarde aplica-se diligentemente ao seu trabalho. Dotado desses três fatores, monges, um comerciante é capaz de adquirir riqueza ainda não adquirida e de aumentar a riqueza já adquirida.

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปุพฺพณฺหสมยํ สกฺกจฺจํ สมาธินิมิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, มชฺฌนฺหิกสมยํ…เป… สายนฺหสมยํ สกฺกจฺจํ สมาธินิมิตฺตํ อธิฏฺฐาติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อนธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ อธิคนฺตุํ, อธิคตํ วา กุสลํ ธมฺมํ ผาตึ กาตุ’’นฺติ. นวมํ.

Da mesma forma, monges, dotado de três qualidades, um monge é capaz de alcançar um estado benéfico ainda não alcançado e de aumentar um estado benéfico já alcançado. Quais são as três? Aqui, monges, um monge aplica-se diligentemente ao objeto de concentração pela manhã, ao meio-dia... e à tarde aplica-se diligentemente ao objeto de concentração. Dotado dessas três qualidades, monges, um monge é capaz de alcançar um estado benéfico ainda não alcançado e de aumentar um estado benéfico já alcançado. O nono.

---

๑๐. ทุติยปาปณิกสุตฺตํ

10. O Segundo Discurso sobre o Comerciante

---

๒๐. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปณิโก นจิรสฺเสว มหตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ โภเคสุ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก จกฺขุมา จ โหติ วิธุโร จ นิสฺสยสมฺปนฺโน จ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก จกฺขุมา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก ปณิยํ ชานาติ – ‘อิทํ ปณิยํ เอวํ กีตํ, เอวํ วิกฺกยมานํ, เอตฺตกํ มูลํ ภวิสฺสติ, เอตฺตโก อุทโย’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปาปณิโก จกฺขุมา โหติ.

20. Monges, dotado de três fatores, um comerciante logo alcança grande e abundante riqueza. Quais são os três? Aqui, monges, um comerciante tem olhos aguçados, é diligente e tem bons apoiadores. E como, monges, um comerciante tem olhos aguçados? Aqui, monges, um comerciante conhece a sua mercadoria: 'Se esta mercadoria for comprada por este preço e vendida por aquele preço, exigirá tanto de capital e trará tanto de lucro.' É dessa forma, monges, que um comerciante tem olhos aguçados.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก วิธุโร โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก กุสโล โหติ ปณิยํ เกตุญฺจ วิกฺเกตุญฺจ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปาปณิโก วิธุโร โหติ.

E como, monges, um comerciante é diligente? Aqui, monges, um comerciante é habilidoso em comprar e vender mercadorias. É dessa forma, monges, que um comerciante é diligente.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปาปณิโก นิสฺสยสมฺปนฺโน โหติ? อิธ ภิกฺขเว, ปาปณิกํ เย เต คหปตี วา คหปติปุตฺตา วา อฑฺฒา มหทฺธนา มหาโภคา เต เอวํ ชานนฺติ – ‘อยํ โข ภวํ ปาปณิโก จกฺขุมา วิธุโร [Pg.115] จ ปฏิพโล ปุตฺตทารญฺจ โปเสตุํ, อมฺหากญฺจ กาเลน กาลํ อนุปฺปทาตุ’นฺติ. เต นํ โภเคหิ นิปตนฺติ – ‘อิโต, สมฺม ปาปณิก, โภเค กริตฺวา ปุตฺตทารญฺจ โปเสหิ, อมฺหากญฺจ กาเลน กาลํ อนุปฺปเทหี’ติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปาปณิโก นิสฺสยสมฺปนฺโน โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปณิโก นจิรสฺเสว มหตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ โภเคสุ.

E como, monges, um comerciante tem bons apoiadores? Aqui, monges, os chefes de família ou filhos de chefes de família que são ricos, de grandes posses e de grande fortuna, sabem o seguinte sobre ele: 'Este bom comerciante tem olhos aguçados, é diligente e capaz de sustentar sua esposa e filhos, e de nos pagar de tempos em tempos.' Assim, eles lhe oferecem riquezas, dizendo: 'Tome, amigo comerciante, faça negócios com estas riquezas, sustente sua esposa e filhos, e pague-nos de tempos em tempos.' É dessa forma, monges, que um comerciante tem bons apoiadores. Dotado desses três fatores, monges, um comerciante logo alcança grande e abundante riqueza.

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ นจิรสฺเสว มหตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุมา จ โหติ วิธุโร จ นิสฺสยสมฺปนฺโน จ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุมา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุมา โหติ.

Da mesma forma, monges, dotado de três qualidades, um monge logo alcança grande e abundante crescimento nas qualidades benéficas. Quais são as três? Aqui, monges, um monge tem olhos aguçados, é diligente e tem bons apoiadores. E como, monges, um monge tem olhos aguçados? Aqui, monges, um monge compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; compreende como realmente é: 'Este é o surgimento do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. É dessa forma, monges, que um monge tem olhos aguçados.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิธุโร โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิธุโร โหติ.

E como, monges, um monge é diligente? Aqui, monges, um monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e para adquirir as qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem abandonar o dever de cultivar as qualidades benéficas. É dessa forma, monges, que um monge é diligente.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิสฺสยสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ, อิมสฺส โก อตฺโถ’ติ? ตสฺส เต อายสฺมนฺโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิสฺสยสมฺปนฺโน โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ นจิรสฺเสว มหตฺตํ เวปุลฺลตฺตํ ปาปุณาติ กุสเลสุ ธมฺเมสู’’ติ. ทสมํ.

E como, monges, um monge tem bons apoiadores? Aqui, monges, de tempos em tempos, um monge aproxima-se daqueles monges que são muito instruídos, herdeiros da tradição, conhecedores do Dhamma, conhecedores do Vinaya, conhecedores dos resumos, e lhes pergunta e os questiona: 'Como é isso, venerável senhor? Qual é o significado disso?' Aqueles veneráveis, então, revelam-lhe o que não havia sido revelado, esclarecem o que era obscuro e removem suas dúvidas sobre diversos pontos de dúvida. É dessa forma, monges, que um monge tem bons apoiadores. Dotado dessas três qualidades, monges, um monge logo alcança grande e abundante crescimento nas qualidades benéficas. O décimo.

---

รถการวคฺโค ทุติโย.

O segundo capítulo: O Construtor de Carros.

---

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

A primeira seção de recitação está concluída.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O seu resumo:

---

ญาโต [Pg.116] สารณีโย ภิกฺขุ, จกฺกวตฺตี สเจตโน;

อปณฺณกตฺตา เทโว จ, ทุเว ปาปณิเกน จาติ.

O parente, o cordial, o monge, o monarca que gira a roda, Sacetana, o inequívoco, o deva, e dois sobre o comerciante.

---

๓. ปุคฺคลวคฺโค

3. Capítulo sobre as Pessoas

---

๑. สมิทฺธสุตฺตํ

1. O Discurso com Samiddha

---

๒๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา จ สมิทฺโธ อายสฺมา จ มหาโกฏฺฐิโก เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ สมิทฺธํ อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

21. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, o venerável Samiddha e o venerável Mahākoṭṭhika aproximaram-se do venerável Sāriputta e trocaram saudações com ele. Quando concluíram as saudações e a conversa cordial, sentaram-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Sāriputta disse ao venerável Samiddha:

---

‘‘ตโยเม, อาวุโส สมิทฺธ, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ กตโม เต ปุคฺคโล ขมติ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’ติ?

— Amigo Samiddha, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A testemunha corporal, aquele que alcançou a visão e aquele libertado pela fé. Estes são os três tipos de pessoas que existem no mundo. Dentre estas três pessoas, qual você considera a mais excelente e sublime?

---

‘‘ตโยเม, อาวุโส สาริปุตฺต, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ ยฺวายํ ปุคฺคโล สทฺธาวิมุตฺโต, อยํ เม ปุคฺคโล ขมติ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมสฺส, อาวุโส, ปุคฺคลสฺส สทฺธินฺทฺริยํ อธิมตฺต’’นฺติ.

— Amigo Sāriputta, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A testemunha corporal, aquele que alcançou a visão e aquele libertado pela fé. Estes são os três tipos de pessoas que existem no mundo. Dentre estas três pessoas, aquela que é libertada pela fé é a que mais me agrada, sendo a mais excelente e sublime. Por qual razão? Porque, amigo, a faculdade da fé é predominante nessa pessoa.

---

อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ มหาโกฏฺฐิกํ เอตทโวจ – ‘‘ตโยเม, อาวุโส โกฏฺฐิก, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ[Pg.117]. กตเม ตโย? กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ กตโม เต ปุคฺคโล ขมติ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’ติ?

Então, o venerável Sāriputta disse ao venerável Mahākoṭṭhita: — Amigo Koṭṭhita, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A testemunha corporal, aquele que alcançou a visão e aquele libertado pela fé. Estes são os três tipos de pessoas que existem no mundo. Dentre estas três pessoas, qual você considera a mais excelente e sublime?

---

‘‘ตโยเม, อาวุโส สาริปุตฺต, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ ยฺวายํ ปุคฺคโล กายสกฺขี, อยํ เม ปุคฺคโล ขมติ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมสฺส, อาวุโส, ปุคฺคลสฺส สมาธินฺทฺริยํ อธิมตฺต’’นฺติ.

— Amigo Sāriputta, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A testemunha corporal, aquele que alcançou a visão e aquele libertado pela fé. Estes são os três tipos de pessoas que existem no mundo. Dentre estas três pessoas, aquela que é a testemunha corporal é a que mais me agrada, sendo a mais excelente e sublime. Por qual razão? Porque, amigo, a faculdade da concentração é predominante nessa pessoa.

---

อถ โข อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ตโยเม, อาวุโส สาริปุตฺต, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ กตโม เต ปุคฺคโล ขมติ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’ติ?

Então, o venerável Mahākoṭṭhita disse ao venerável Sāriputta: — Amigo Sāriputta, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A testemunha corporal, aquele que alcançou a visão e aquele libertado pela fé. Estes são os três tipos de pessoas que existem no mundo. Dentre estas três pessoas, qual você considera a mais excelente e sublime?

---

‘‘ตโยเม, อาวุโส โกฏฺฐิก, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? กายสกฺขี, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ ยฺวายํ ปุคฺคโล ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, อยํ เม ปุคฺคโล ขมติ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมสฺส, อาวุโส, ปุคฺคลสฺส ปญฺญินฺทฺริยํ อธิมตฺต’’นฺติ.

— Amigo Koṭṭhita, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A testemunha corporal, aquele que alcançou a visão e aquele libertado pela fé. Estes são os três tipos de pessoas que existem no mundo. Dentre estas três pessoas, aquela que alcançou a visão é a que mais me agrada, sendo a mais excelente e sublime. Por qual razão? Porque, amigo, a faculdade da sabedoria é predominante nessa pessoa.

---

อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตญฺจ สมิทฺธํ อายสฺมนฺตญฺจ มหาโกฏฺฐิกํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํ. อายามาวุโส, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสฺสาม. ยถา โน ภควา พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อายสฺมา จ สมิทฺโธ อายสฺมา จ มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส [Pg.118] ปจฺจสฺโสสุํ. อถ โข อายสฺมา จ สาริปุตฺโต อายสฺมา จ สมิทฺโธ อายสฺมา จ มหาโกฏฺฐิโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ยาวตโก อโหสิ อายสฺมตา จ สมิทฺเธน อายสฺมตา จ มหาโกฏฺฐิเกน สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ.

Então, o venerável Sāriputta disse ao venerável Samiddha e ao venerável Mahākoṭṭhita: — Amigos, cada um de nós explicou de acordo com a sua própria compreensão. Venham, amigos, vamos nos aproximar do Abençoado e relatar-lhe este assunto. Conforme o Abençoado nos explicar, assim o guardaremos na mente. — Sim, amigo — responderam o venerável Samiddha e o venerável Mahākoṭṭhita ao venerável Sāriputta. Então, o venerável Sāriputta, o venerável Samiddha e o venerável Mahākoṭṭhika aproximaram-se do Abençoado, prestaram-lhe homenagem e sentaram-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Sāriputta relatou ao Abençoado toda a conversa que havia ocorrido.

---

‘‘น ขฺเวตฺถ, สาริปุตฺต, สุกรํ เอกํเสน พฺยากาตุํ – ‘อยํ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’ติ. ฐานญฺเหตํ, สาริปุตฺต, วิชฺชติ ยฺวายํ ปุคฺคโล สทฺธาวิมุตฺโต สฺวาสฺส อรหตฺตาย ปฏิปนฺโน, ยฺวายํ ปุคฺคโล กายสกฺขี สฺวาสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา, โย จายํ ปุคฺคโล ทิฏฺฐิปฺปตฺโต โสปสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา.

— Sāriputta, não é fácil declarar categoricamente sobre este assunto: 'Dentre estes três tipos de pessoas, esta é a mais excelente e sublime'. Pois é possível, Sāriputta, que a pessoa que é libertada pela fé esteja praticando para o estado de arahant, enquanto a testemunha corporal seja um que retorna uma vez ou um que não retorna, e aquele que alcançou a visão também seja um que retorna uma vez ou um que não retorna.

---

‘‘น ขฺเวตฺถ, สาริปุตฺต, สุกรํ เอกํเสน พฺยากาตุํ – ‘อยํ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’ติ. ฐานญฺเหตํ, สาริปุตฺต, วิชฺชติ ยฺวายํ ปุคฺคโล กายสกฺขี สฺวาสฺส อรหตฺตาย ปฏิปนฺโน, ยฺวายํ ปุคฺคโล สทฺธาวิมุตฺโต สฺวาสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา, โย จายํ ปุคฺคโล ทิฏฺฐิปฺปตฺโต โสปสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา.

— Sāriputta, não é fácil declarar categoricamente sobre este assunto: 'Dentre estes três tipos de pessoas, esta é a mais excelente e sublime'. Pois é possível, Sāriputta, que a pessoa que é uma testemunha corporal esteja praticando para o estado de arahant, enquanto aquele libertado pela fé seja um que retorna uma vez ou um que não retorna, e aquele que alcançou a visão também seja um que retorna uma vez ou um que não retorna.

---

‘‘น ขฺเวตฺถ, สาริปุตฺต, สุกรํ เอกํเสน พฺยากาตุํ – ‘อยํ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’ติ. ฐานญฺเหตํ, สาริปุตฺต, วิชฺชติ ยฺวายํ ปุคฺคโล ทิฏฺฐิปฺปตฺโต สฺวาสฺส อรหตฺตาย ปฏิปนฺโน, ยฺวายํ ปุคฺคโล สทฺธาวิมุตฺโต สฺวาสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา, โย จายํ ปุคฺคโล กายสกฺขี โสปสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา.

Não é fácil, Sāriputta, declarar categoricamente sobre este assunto: 'Destas três pessoas, esta é a mais excelente e sublime'. Pois é possível, Sāriputta, que a pessoa que alcançou a visão esteja praticando para o estado de arahant, enquanto a pessoa libertada pela fé seja uma vez-retornante ou não-retornante, e a pessoa que é uma testemunha corporal também seja uma vez-retornante ou não-retornante.

---

‘‘น ขฺเวตฺถ, สาริปุตฺต, สุกรํ เอกํเสน พฺยากาตุํ – ‘อยํ อิเมสํ ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อภิกฺกนฺตตโร จ ปณีตตโร จา’’’ติ. ปฐมํ.

Não é fácil, Sāriputta, declarar categoricamente sobre este assunto: 'Destas três pessoas, esta é a mais excelente e sublime'. O primeiro.

---

๒. คิลานสุตฺตํ

2. Gilānasutta

---

๒๒. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, คิลานา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ คิลาโน ลภนฺโต วา สปฺปายานิ โภชนานิ อลภนฺโต วา สปฺปายานิ โภชนานิ, ลภนฺโต วา สปฺปายานิ เภสชฺชานิ อลภนฺโต วา สปฺปายานิ เภสชฺชานิ, ลภนฺโต วา [Pg.119] ปติรูปํ อุปฏฺฐากํ อลภนฺโต วา ปติรูปํ อุปฏฺฐากํ เนว วุฏฺฐาติ ตมฺหา อาพาธา.

22. Monges, existem estes três tipos de enfermos no mundo. Quais três? Aqui, monges, um certo enfermo, quer obtenha ou não alimentos adequados, quer obtenha ou não medicamentos adequados, quer obtenha ou não um atendente apropriado, não se recupera daquela enfermidade.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ คิลาโน ลภนฺโต วา สปฺปายานิ โภชนานิ อลภนฺโต วา สปฺปายานิ โภชนานิ, ลภนฺโต วา สปฺปายานิ เภสชฺชานิ อลภนฺโต วา สปฺปายานิ เภสชฺชานิ, ลภนฺโต วา ปติรูปํ อุปฏฺฐากํ อลภนฺโต วา ปติรูปํ อุปฏฺฐากํ วุฏฺฐาติ ตมฺหา อาพาธา.

Aqui, porém, monges, um certo enfermo, quer obtenha ou não alimentos adequados, quer obtenha ou não medicamentos adequados, quer obtenha ou não um atendente apropriado, se recupera daquela enfermidade.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ คิลาโน ลภนฺโตว สปฺปายานิ โภชนานิ โน อลภนฺโต, ลภนฺโตว สปฺปายานิ เภสชฺชานิ โน อลภนฺโต, ลภนฺโตว ปติรูปํ อุปฏฺฐากํ โน อลภนฺโต วุฏฺฐาติ ตมฺหา อาพาธา.

Aqui, porém, monges, um certo enfermo se recupera daquela enfermidade somente se obtiver alimentos adequados, não se não os obtiver; somente se obtiver medicamentos adequados, não se não os obtiver; somente se obtiver um atendente apropriado, não se não o obtiver.

---

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยฺวายํ คิลาโน ลภนฺโตว สปฺปายานิ โภชนานิ โน อลภนฺโต, ลภนฺโตว สปฺปายานิ เภสชฺชานิ โน อลภนฺโต, ลภนฺโตว ปติรูปํ อุปฏฺฐากํ โน อลภนฺโต วุฏฺฐาติ ตมฺหา อาพาธา, อิมํ โข, ภิกฺขเว, คิลานํ ปฏิจฺจ คิลานภตฺตํ อนุญฺญาตํ คิลานเภสชฺชํ อนุญฺญาตํ คิลานุปฏฺฐาโก อนุญฺญาโต. อิมญฺจ ปน, ภิกฺขเว, คิลานํ ปฏิจฺจ อญฺเญปิ คิลานา อุปฏฺฐาตพฺพา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย คิลานา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ.

Dentre eles, monges, é por causa daquele enfermo que se recupera daquela enfermidade somente se obtiver alimentos adequados, não se não os obtiver; somente se obtiver medicamentos adequados, não se não os obtiver; e somente se obtiver um atendente apropriado, não se não o obtiver, que alimentos para enfermos são permitidos, medicamentos para enfermos são permitidos e atendentes de enfermos são permitidos. E é também por causa deste enfermo que os outros enfermos devem ser cuidados. Estes são os três tipos de enfermos no mundo.

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตโยเม คิลานูปมา ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ลภนฺโต วา ตถาคตํ ทสฺสนาย อลภนฺโต วา ตถาคตํ ทสฺสนาย, ลภนฺโต วา ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ สวนาย อลภนฺโต วา ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ สวนาย เนว โอกฺกมติ นิยามํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ.

Da mesma forma, monges, existem estes três tipos de pessoas semelhantes a enfermos no mundo. Quais três? Aqui, monges, uma certa pessoa, quer tenha a oportunidade de ver o Tathāgata ou não, quer tenha a oportunidade de ouvir o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata ou não, não entra no caminho correto e definitivo das qualidades benéficas.

---

‘‘อิธ, ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ลภนฺโต วา ตถาคตํ ทสฺสนาย อลภนฺโต วา ตถาคตํ ทสฺสนาย, ลภนฺโต วา ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ สวนาย อลภนฺโต วา ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ สวนาย โอกฺกมติ นิยามํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ.

Aqui, porém, monges, uma certa pessoa, quer tenha a oportunidade de ver o Tathāgata ou não, quer tenha a oportunidade de ouvir o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata ou não, entra no caminho correto e definitivo das qualidades benéficas.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ลภนฺโตว ตถาคตํ ทสฺสนาย โน อลภนฺโต, ลภนฺโตว ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ สวนาย โน อลภนฺโต โอกฺกมติ นิยามํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ.

Aqui, porém, monges, uma certa pessoa entra no caminho correto e definitivo das qualidades benéficas somente se tiver a oportunidade de ver o Tathāgata, não se não a tiver; somente se tiver a oportunidade de ouvir o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata, não se não a tiver.

---

‘‘ตตฺร[Pg.120], ภิกฺขเว, ยฺวายํ ปุคฺคโล ลภนฺโตว ตถาคตํ ทสฺสนาย โน อลภนฺโต, ลภนฺโตว ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ สวนาย โน อลภนฺโต โอกฺกมติ นิยามํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ สมฺมตฺตํ, อิมํ โข ภิกฺขเว, ปุคฺคลํ ปฏิจฺจ ธมฺมเทสนา อนุญฺญาตา. อิมญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ปุคฺคลํ ปฏิจฺจ อญฺเญสมฺปิ ธมฺโม เทเสตพฺโพ. ‘‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย คิลานูปมา ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. ทุติยํ.

Dentre eles, monges, é por causa daquela pessoa que entra no caminho correto e definitivo das qualidades benéficas somente se tiver a oportunidade de ver o Tathāgata, não se não a tiver; e somente se tiver a oportunidade de ouvir o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata, não se não a tiver, que o ensino do Dhamma é permitido. E é também por causa desta pessoa que o Dhamma deve ser ensinado aos outros. Estes são os três tipos de pessoas semelhantes a enfermos no mundo. O segundo.

---

๓. สงฺขารสุตฺตํ

3. Saṅkhārasutta

---

๒๓. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺยาพชฺฌํ กายสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ, สพฺยาพชฺฌํ วจีสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ, สพฺยาพชฺฌํ มโนสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ. โส สพฺยาพชฺฌํ กายสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา, สพฺยาพชฺฌํ วจีสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา, สพฺยาพชฺฌํ มโนสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา สพฺยาพชฺฌํ โลกํ อุปปชฺชติ. ตเมนํ สพฺยาพชฺฌํ โลกํ อุปปนฺนํ สมานํ สพฺยาพชฺฌา ผสฺสา ผุสนฺติ. โส สพฺยาพชฺเฌหิ ผสฺเสหิ ผุฏฺโฐ สมาโน สพฺยาพชฺฌํ เวทนํ เวทยติ เอกนฺตทุกฺขํ, เสยฺยถาปิ สตฺตา เนรยิกา.

23. Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? Aqui, monges, uma certa pessoa gera atividades corporais aflitivas, gera atividades verbais aflitivas, gera atividades mentais aflitivas. Tendo gerado atividades corporais aflitivas, tendo gerado atividades verbais aflitivas, tendo gerado atividades mentais aflitivas, ela renasce em um mundo aflitivo. Quando ela renasce em um mundo aflitivo, contatos aflitivos a tocam. Sendo tocada por contatos aflitivos, ela experiencia sensações aflitivas, exclusivamente dolorosas, assim como os seres dos infernos.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อพฺยาพชฺฌํ กายสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ, อพฺยาพชฺฌํ วจีสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ, อพฺยาพชฺฌํ มโนสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ. โส อพฺยาพชฺฌํ กายสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา, อพฺยาพชฺฌํ วจีสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา, อพฺยาพชฺฌํ มโนสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา อพฺยาพชฺฌํ โลกํ อุปปชฺชติ. ตเมนํ อพฺยาพชฺฌํ โลกํ อุปปนฺนํ สมานํ อพฺยาพชฺฌา ผสฺสา ผุสนฺติ. โส อพฺยาพชฺเฌหิ ผสฺเสหิ ผุฏฺโฐ สมาโน อพฺยาพชฺฌํ เวทนํ เวทยติ เอกนฺตสุขํ, เสยฺยถาปิ เทวา สุภกิณฺหา.

Aqui, porém, monges, uma certa pessoa gera atividades corporais não aflitivas, gera atividades verbais não aflitivas, gera atividades mentais não aflitivas. Tendo gerado atividades corporais não aflitivas, tendo gerado atividades verbais não aflitivas, tendo gerado atividades mentais não aflitivas, ela renasce em um mundo não aflitivo. Quando ela renasce em um mundo não aflitivo, contatos não aflitivos a tocam. Sendo tocada por contatos não aflitivos, ela experiencia sensações não aflitivas, exclusivamente prazerosas, assim como os devas de glória refulgente.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ กายสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ, สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ วจีสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ, สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ มโนสงฺขารํ อภิสงฺขโรติ. โส สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ กายสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา, สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ วจีสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา, สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ มโนสงฺขารํ อภิสงฺขริตฺวา สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ โลกํ อุปปชฺชติ. ตเมนํ สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ โลกํ [Pg.121] อุปปนฺนํ สมานํ สพฺยาพชฺฌาปิ อพฺยาพชฺฌาปิ ผสฺสา ผุสนฺติ. โส สพฺยาพชฺเฌหิปิ อพฺยาพชฺเฌหิปิ ผสฺเสหิ ผุฏฺโฐ สมาโน สพฺยาพชฺฌมฺปิ อพฺยาพชฺฌมฺปิ เวทนํ เวทยติ โวกิณฺณสุขทุกฺขํ, เสยฺยถาปิ มนุสฺสา เอกจฺเจ จ เทวา เอกจฺเจ จ วินิปาติกา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. ตติยํ.

Aqui, porém, monges, uma certa pessoa gera atividades corporais tanto aflitivas quanto não aflitivas, gera atividades verbais tanto aflitivas quanto não aflitivas, gera atividades mentais tanto aflitivas quanto não aflitivas. Tendo gerado atividades corporais tanto aflitivas quanto não aflitivas, tendo gerado atividades verbais tanto aflitivas quanto não aflitivas, tendo gerado atividades mentais tanto aflitivas quanto não aflitivas, ela renasce em um mundo tanto aflitivo quanto não aflitivo. Quando ela renasce em um mundo tanto aflitivo quanto não aflitivo, contatos tanto aflitivos quanto não aflitivos a tocam. Sendo tocada por contatos tanto aflitivos quanto não aflitivos, ela experiencia sensações tanto aflitivas quanto não aflitivas, uma mistura de prazer e dor, assim como os seres humanos, alguns devas e alguns seres nos mundos inferiores. Estes, monges, são os três tipos de pessoas no mundo. O terceiro.

---

๔. พหุการสุตฺตํ

4. Bahukārasutta

---

๒๔. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา ปุคฺคลสฺส พหุการา. กตเม ตโย? ยํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคลํ อาคมฺม ปุคฺคโล พุทฺธํ สรณํ คโต โหติ, ธมฺมํ สรณํ คโต โหติ, สงฺฆํ สรณํ คโต โหติ; อยํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อิมสฺส ปุคฺคลสฺส พหุกาโร.

24. Monges, estes três tipos de pessoas são de grande ajuda para outra pessoa. Quais três? Aquela pessoa, monges, graças a quem uma pessoa vai ao Buda como refúgio, vai ao Dhamma como refúgio, vai ao Saṅgha como refúgio; esta pessoa, monges, é de grande ajuda para aquela outra pessoa.

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยํ ปุคฺคลํ อาคมฺม ปุคฺคโล ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; อยํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อิมสฺส ปุคฺคลสฺส พหุกาโร.

Além disso, monges, aquela pessoa graças a quem uma pessoa compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'; esta pessoa, monges, é de grande ajuda para aquela outra pessoa.

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ยํ ปุคฺคลํ อาคมฺม ปุคฺคโล อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ; อยํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อิมสฺส ปุคฺคลสฺส พหุกาโร. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา ปุคฺคลสฺส พหุการา.

Além disso, monges, aquela pessoa graças a quem uma pessoa, com a destruição das impurezas mentais, realiza por si mesma com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela permanece; esta pessoa, monges, é de grande ajuda para aquela outra pessoa. Estas, monges, são as três pessoas que são de grande ajuda para outra pessoa.

---

‘‘อิเมหิ จ ปน, ภิกฺขเว, ตีหิ ปุคฺคเลหิ อิมสฺส ปุคฺคลสฺส นตฺถญฺโญ ปุคฺคโล พหุกาโรติ วทามิ. อิเมสํ ปน, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ปุคฺคลานํ อิมินา ปุคฺคเลน น สุปฺปติการํ วทามิ, ยทิทํ อภิวาทนปจฺจุฏฺฐานอญฺชลิกมฺมสามีจิกมฺมจีวรปิณฺฑปาตเสนาสน-คิลานปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานุปฺปทาเนนา’’ติ. จตุตฺถํ.

E eu digo, monges, que não há outra pessoa que seja de maior ajuda para uma pessoa do que estas três pessoas. E eu digo também, monges, que não é fácil para esta pessoa retribuir adequadamente a estas três pessoas, seja por meio de reverência, levantar-se para recebê-las, saudar com as mãos unidas, conduta respeitosa, ou oferecendo mantos, esmolas de alimentos, habitação e medicamentos e provisões para os enfermos. O quarto.

---

๕. วชิรูปมสุตฺตํ

5. Vajirūpamasutta

---

๒๕. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อรุกูปมจิตฺโต ปุคฺคโล, วิชฺชูปมจิตฺโต ปุคฺคโล, วชิรูปมจิตฺโต ปุคฺคโล. กตโม จ, ภิกฺขเว, อรุกูปมจิตฺโต ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ อุปายาสพหุโล อปฺปมฺปิ [Pg.122] วุตฺโต สมาโน อภิสชฺชติ กุปฺปติ พฺยาปชฺชติ ปติตฺถียติ โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทุฏฺฐารุโก กฏฺเฐน วา กฐลาย วา ฆฏฺฏิโต ภิยฺโยโสมตฺตาย อาสวํ เทติ ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ อุปายาสพหุโล อปฺปมฺปิ วุตฺโต สมาโน อภิสชฺชติ กุปฺปติ พฺยาปชฺชติ ปติตฺถียติ โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อรุกูปมจิตฺโต ปุคฺคโล.

25. Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? A pessoa com a mente semelhante a uma ferida aberta, a pessoa com a mente semelhante a um relâmpago e a pessoa com a mente semelhante a um diamante. E qual, monges, é a pessoa com a mente semelhante a uma ferida aberta? Aqui, monges, uma certa pessoa é propensa à raiva e facilmente irritável. Mesmo quando criticada levemente, ela perde a paciência, fica irritada, hostil e obstinada, e manifesta irritação, ódio e amargura. Assim como uma ferida infeccionada, se tocada por um pedaço de madeira ou por um caco de cerâmica, secreta ainda mais secreção; da mesma forma, monges, uma certa pessoa aqui é propensa à raiva, facilmente irritável, e mesmo quando criticada levemente, perde a paciência, fica irritada, hostil e obstinada, e manifesta irritação, ódio e amargura. Esta, monges, é chamada de pessoa com a mente semelhante a uma ferida aberta.

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, วิชฺชูปมจิตฺโต ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว, จกฺขุมา ปุริโส รตฺตนฺธการติมิสายํ วิชฺชนฺตริกาย รูปานิ ปสฺเสยฺย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วิชฺชูปมจิตฺโต ปุคฺคโล.

E qual, monges, é a pessoa com a mente semelhante a um relâmpago? Aqui, monges, uma certa pessoa compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Assim como, na densa escuridão da noite, um homem com boa visão pode ver as formas por um flash de relâmpago; da mesma forma, monges, uma certa pessoa aqui compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'... [como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento']. Esta, monges, é chamada de pessoa com a mente semelhante a um relâmpago.

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, วชิรูปมจิตฺโต ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วชิรสฺส นตฺถิ กิญฺจิ อเภชฺชํ มณิ วา ปาสาโณ วา; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อาสวานํ ขยา…เป… อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วชิรูปมจิตฺโต ปุคฺคโล. ‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’’นฺติ. ปญฺจมํ.

E qual, monges, é a pessoa com a mente semelhante a um diamante? Aqui, monges, uma certa pessoa, com a destruição das impurezas mentais, realiza por si mesma com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela permanece. Assim como não há nada que um diamante não possa cortar, seja uma gema ou uma rocha; da mesma forma, monges, uma certa pessoa aqui, com a destruição das impurezas mentais... [tendo nela entrado, nela permanece]. Esta, monges, é chamada de pessoa com a mente semelhante a um diamante. Estes, monges, são os três tipos de pessoas no mundo. O quinto.

---

๖. เสวิตพฺพสุตฺตํ

6. Sevitabbasutta

---

๒๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อตฺถิ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล [Pg.123] น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล หีโน โหติ สีเลน สมาธินา ปญฺญาย. เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ อญฺญตฺร อนุทฺทยา อญฺญตฺร อนุกมฺปา.

26. “Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? Há, monges, a pessoa com quem não se deve associar, a quem não se deve seguir nem servir. Há, monges, a pessoa com quem se deve associar, a quem se deve seguir e servir. Há, monges, a pessoa com quem se deve associar, a quem se deve seguir e servir com honra e respeito. E qual é, monges, a pessoa com quem não se deve associar, a quem não se deve seguir nem servir? Aqui, monges, certa pessoa é inferior em virtude, concentração e sabedoria. Tal pessoa, monges, não deve ser associada, seguida ou servida, exceto por compaixão e simpatia.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สทิโส โหติ สีเลน สมาธินา ปญฺญาย. เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. ตํ กิสฺส เหตุ? สีลสามญฺญคตานํ สตํ สีลกถา จ โน ภวิสฺสติ, สา จ โน ปวตฺตินี ภวิสฺสติ, สา จ โน ผาสุ ภวิสฺสติ. สมาธิสามญฺญคตานํ สตํ สมาธิกถา จ โน ภวิสฺสติ, สา จ โน ปวตฺตินี ภวิสฺสติ, สา จ โน ผาสุ ภวิสฺสติ. ปญฺญาสามญฺญคตานํ สตํ ปญฺญากถา จ โน ภวิสฺสติ, สา จ โน ปวตฺตินี ภวิสฺสติ, สา จ โน ผาสุ ภวิสฺสตีติ. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ.

“E qual é, monges, a pessoa com quem se deve associar, a quem se deve seguir e servir? Aqui, monges, certa pessoa é semelhante em virtude, concentração e sabedoria. Tal pessoa, monges, deve ser associada, seguida e servida. Por qual razão? ‘Como somos semelhantes em virtude, teremos conversas sobre a virtude, e essa conversa fluirá continuamente entre nós, e nos trará bem-estar. Como somos semelhantes em concentração, teremos conversas sobre a concentração, e essa conversa fluirá continuamente entre nós, e nos trará bem-estar. Como somos semelhantes em sabedoria, teremos conversas sobre a sabedoria, e essa conversa fluirá continuamente entre nós, e nos trará bem-estar.’ Portanto, tal pessoa deve ser associada, seguida e servida.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อธิโก โหติ สีเลน สมาธินา ปญฺญาย. เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิติ อปริปูรํ วา สีลกฺขนฺธํ ปริปูเรสฺสามิ, ปริปูรํ วา สีลกฺขนฺธํ ตตฺถ ตตฺถ ปญฺญาย อนุคฺคเหสฺสามิ; อปริปูรํ วา สมาธิกฺขนฺธํ ปริปูเรสฺสามิ, ปริปูรํ วา สมาธิกฺขนฺธํ ตตฺถ ตตฺถ ปญฺญาย อนุคฺคเหสฺสามิ; อปริปูรํ วา ปญฺญากฺขนฺธํ ปริปูเรสฺสามิ, ปริปูรํ วา ปญฺญากฺขนฺธํ ตตฺถ ตตฺถ ปญฺญาย อนุคฺคเหสฺสามีติ. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ.

“E qual é, monges, a pessoa com quem se deve associar, a quem se deve seguir e servir com honra e respeito? Aqui, monges, certa pessoa é superior em virtude, concentração e sabedoria. Tal pessoa, monges, deve ser associada, seguida e servida com honra e respeito. Por qual razão? ‘Assim, completarei o agregado da virtude que ainda não completei, ou apoiarei com sabedoria, em vários aspectos, o agregado da virtude que já completei; completarei o agregado da concentração que ainda não completei, ou apoiarei com sabedoria, em vários aspectos, o agregado da concentração que já completei; completarei o agregado da sabedoria que ainda não completei, ou apoiarei com sabedoria, em vários aspectos, o agregado da sabedoria que já completei.’ Portanto, tal pessoa deve ser associada, seguida e servida com honra e respeito. Estes, monges, são os três tipos de pessoas que existem no mundo.”

---

‘‘นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี,น จ หาเยถ กทาจิ ตุลฺยเสวี;

เสฏฺฐมุปนมํ อุเทติ ขิปฺปํ,ตสฺมา อตฺตโน อุตฺตรึ ภเชถา’’ติ. ฉฏฺฐํ;

“Aquele que se associa com um inferior decai, Aquele que se associa com um igual nunca decai; Aproximando-se de um superior, progride rapidamente, Portanto, deve-se seguir alguém superior a si mesmo.” O sexto.

---

๗. ชิคุจฺฉิตพฺพสุตฺตํ

7. Discurso sobre a Repulsa

---

๒๗. ‘‘ตโยเม[Pg.124], ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อตฺถิ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ชิคุจฺฉิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อชฺฌุเปกฺขิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ. อตฺถิ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ชิคุจฺฉิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ทุสฺสีโล โหติ ปาปธมฺโม อสุจิ สงฺกสฺสรสมาจาโร ปฏิจฺฉนฺนกมฺมนฺโต, อสฺสมโณ สมณปฏิญฺโญ, อพฺรหฺมจารี พฺรหฺมจาริปฏิญฺโญ, อนฺโตปูติ อวสฺสุโต กสมฺพุชาโต. เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ชิคุจฺฉิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ. ตํ กิสฺส เหตุ? กิญฺจาปิ, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ปุคฺคลสฺส น ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติ, อถ โข นํ ปาปโก กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ – ‘ปาปมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล ปาปสหาโย ปาปสมฺปวงฺโก’ติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อหิ คูถคโต กิญฺจาปิ น ทํสติ, อถ โข นํ มกฺเขติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, กิญฺจาปิ เอวรูปสฺส ปุคฺคลสฺส น ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติ, อถ โข นํ ปาปโก กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ – ‘ปาปมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล ปาปสหาโย ปาปสมฺปวงฺโก’ติ. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล ชิคุจฺฉิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ.

27. “Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? Há, monges, a pessoa que deve ser vista com repulsa, com quem não se deve associar, a quem não se deve seguir nem servir. Há, monges, a pessoa que deve ser tratada com equanimidade, com quem não se deve associar, a quem não se deve seguir nem servir. Há, monges, a pessoa com quem se deve associar, a quem se deve seguir e servir. E qual é, monges, a pessoa que deve ser vista com repulsa, com quem não se deve associar, a quem não se deve seguir nem servir? Aqui, monges, certa pessoa é imoral, de mau caráter, impura, de conduta suspeita, oculta em suas ações; não é um asceta, mas afirma ser um; não é celibatária, mas afirma ser uma; é podre por dentro, corrompida e depravada. Tal pessoa, monges, deve ser vista com repulsa, não se deve associar com ela, nem segui-la ou servi-la. Por qual razão? Mesmo que, monges, não se siga o exemplo de tal pessoa, ainda assim espalha-se uma má reputação sobre si: ‘Ele tem maus amigos, maus companheiros, maus camaradas.’ Assim como, monges, uma cobra que passou por fezes, embora não morda, ainda assim mancha a pessoa; da mesma forma, monges, mesmo que não se siga o exemplo de tal pessoa, ainda assim espalha-se uma má reputação sobre si: ‘Ele tem maus amigos, maus companheiros, maus camaradas.’ Portanto, tal pessoa deve ser vista com repulsa, não se deve associar com ela, nem segui-la ou servi-la.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อชฺฌุเปกฺขิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล โกธโน โหติ อุปายาสพหุโล, อปฺปมฺปิ วุตฺโต สมาโน อภิสชฺชติ กุปฺปติ พฺยาปชฺชติ ปติตฺถียติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทุฏฺฐารุโก กฏฺเฐน วา กฐลาย วา ฆฏฺฏิโต ภิยฺโยโสมตฺตาย อาสวํ เทติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว…เป… เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ตินฺทุกาลาตํ กฏฺเฐน วา กฐลาย วา ฆฏฺฏิตํ ภิยฺโยโสมตฺตาย จิจฺจิฏายติ จิฏิจิฏายติ; เอวเมวํ โข ภิกฺขเว…เป… เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, คูถกูโป กฏฺเฐน วา กฐลาย วา ฆฏฺฏิโต ภิยฺโยโสมตฺตาย ทุคฺคนฺโธ โหติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล [Pg.125] โกธโน โหติ อุปายาสพหุโล, อปฺปมฺปิ วุตฺโต สมาโน อภิสชฺชติ กุปฺปติ พฺยาปชฺชติ ปติตฺถียติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ. เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อชฺฌุเปกฺขิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ. ตํ กิสฺส เหตุ? อกฺโกเสยฺยปิ มํ ปริภาเสยฺยปิ มํ อนตฺถมฺปิ มํ กเรยฺยาติ. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล อชฺฌุเปกฺขิตพฺโพ น เสวิตพฺโพ น ภชิตพฺโพ น ปยิรุปาสิตพฺโพ.

“E qual é, monges, a pessoa que deve ser tratada com equanimidade, com quem não se deve associar, a quem não se deve seguir nem servir? Aqui, monges, certa pessoa é propensa à raiva e facilmente exasperável. Mesmo que seja criticada levemente, ela perde a paciência, fica irritada, hostil e obstinada, e manifesta irritação, ódio e amargura. Assim como, monges, uma ferida purulenta, se tocada por um pedaço de madeira ou um caco de cerâmica, secreta ainda mais pus; da mesma forma, monges... [pe]... assim como, monges, uma brasa de madeira de tinduka, se tocada por um pedaço de madeira ou um caco de cerâmica, chia e estala ainda mais; da mesma forma, monges... [pe]... assim como, monges, um poço de fezes, se tocado por um pedaço de madeira ou um caco de cerâmica, torna-se ainda mais fedorento; da mesma forma, monges, certa pessoa aqui é propensa à raiva e facilmente exasperável. Mesmo que seja criticada levemente, ela perde a paciência, fica irritada, hostil e obstinada, e manifesta irritação, ódio e amargura. Tal pessoa, monges, deve ser tratada com equanimidade, não se deve associar com ela, nem segui-la ou servi-la. Por qual razão? ‘Ela poderia me insultar, me ofender ou me causar danos.’ Portanto, tal pessoa deve ser tratada com equanimidade, não se deve associar com ela, nem segui-la ou servi-la.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สีลวา โหติ กลฺยาณธมฺโม. เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. ตํ กิสฺส เหตุ? กิญฺจาปิ, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ปุคฺคลสฺส น ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติ, อถ โข นํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ – ‘กลฺยาณมิตฺโต ปุริสปุคฺคโล กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก’ติ. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล เสวิตพฺโพ ภชิตพฺโพ ปยิรุปาสิตพฺโพ. ‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’’นฺติ.

“E qual é, monges, a pessoa com quem se deve associar, a quem se deve seguir e servir? Aqui, monges, certa pessoa é virtuosa e de bom caráter. Tal pessoa, monges, deve ser associada, seguida e servida. Por qual razão? Mesmo que, monges, não se siga o exemplo de tal pessoa, ainda assim espalha-se uma boa reputação sobre si: ‘Ele tem bons amigos, bons companheiros, bons camaradas.’ Portanto, tal pessoa deve ser associada, seguida e servida. Estes, monges, são os três tipos de pessoas que existem no mundo.”

---

‘‘นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี,น จ หาเยถ กทาจิ ตุลฺยเสวี;

เสฏฺฐมุปนมํ อุเทติ ขิปฺปํ,ตสฺมา อตฺตโน อุตฺตรึ ภเชถา’’ติ. สตฺตมํ;

“Aquele que se associa com um inferior decai, Aquele que se associa com um igual nunca decai; Aproximando-se de um superior, progride rapidamente, Portanto, deve-se seguir alguém superior a si mesmo.” O sétimo.

---

๘. คูถภาณีสุตฺตํ

8. Discurso sobre a Fala como Excremento

---

๒๘. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? คูถภาณี, ปุปฺผภาณี, มธุภาณี. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล คูถภาณี? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ. โส อชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘น [Pg.126] ปสฺสามี’ติ ; อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล คูถภาณี.

28. “Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? Aquele cuja fala é como excremento, aquele cuja fala é como flores e aquele cuja fala é como mel. E qual é, monges, a pessoa cuja fala é como excremento? Aqui, monges, se certa pessoa é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e é interrogada como testemunha desta forma: ‘Venha, bom homem, diga o que você sabe’; então, não sabendo, essa pessoa diz: ‘Eu sei’, ou sabendo, diz: ‘Não sei’; não vendo, diz: ‘Eu vejo’, ou vendo, diz: ‘Não vejo’; assim, ela mente conscientemente para seu próprio benefício, para o benefício de outrem ou por algum ganho material insignificante. Esta, monges, é chamada a pessoa cuja fala é como excremento.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปุปฺผภาณี? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สภคฺคโต วา ปริสคฺคโต วา ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ปชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห ‘ปสฺสามี’ติ; อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปุปฺผภาณี.

“E qual é, monges, a pessoa cuja fala é como flores? Aqui, monges, se certa pessoa é convocada a um conselho, a uma assembleia, à presença de seus parentes, à sua guilda ou à corte real, e é interrogada como testemunha desta forma: ‘Venha, bom homem, diga o que você sabe’; então, não sabendo, essa pessoa diz: ‘Não sei’, ou sabendo, diz: ‘Eu sei’; não vendo, diz: ‘Não vejo’, ou vendo, diz: ‘Eu vejo’; assim, ela não mente conscientemente para seu próprio benefício, para o benefício de outrem ou por algum ganho material insignificante. Esta, monges, é chamada a pessoa cuja fala é como flores.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล มธุภาณี? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ; ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล มธุภาณี. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

“E qual é, monges, a pessoa cuja fala é como mel? Aqui, monges, certa pessoa, tendo abandonado a fala áspera, abstém-se da fala áspera; ela profere palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido, amáveis, que vão ao coração, corteses, desejadas por muitos e agradáveis a muitos. Esta, monges, é chamada a pessoa cuja fala é como mel. Estes, monges, são os três tipos de pessoas que existem no mundo. O oitavo.”

---

๙. อนฺธสุตฺตํ

9. Discurso sobre o Cego

---

๒๙. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อนฺโธ, เอกจกฺขุ, ทฺวิจกฺขุ. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อนฺโธ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตถารูปํ จกฺขุ น โหติ ยถารูเปน จกฺขุนา อนธิคตํ วา โภคํ อธิคจฺเฉยฺย อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กเรยฺย ; ตถารูปมฺปิสฺส จกฺขุ น โหติ ยถารูเปน จกฺขุนา กุสลากุสเล ธมฺเม ชาเนยฺย, สาวชฺชานวชฺเช ธมฺเม ชาเนยฺย, หีนปฺปณีเต ธมฺเม ชาเนยฺย, กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาเค ธมฺเม ชาเนยฺย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อนฺโธ.

29. “Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? O cego, o que tem um só olho e o que tem dois olhos. E qual é, monges, a pessoa cega? Aqui, monges, certa pessoa carece do tipo de olho com o qual se pode adquirir riqueza ainda não adquirida e aumentar a riqueza já adquirida; e ela também carece do tipo de olho com o qual se pode conhecer as qualidades benéficas e prejudiciais, as qualidades censuráveis e irrepreensíveis, as qualidades inferiores e superiores, as qualidades escuras e brilhantes com suas contrapartes. Esta, monges, é chamada a pessoa cega.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เอกจกฺขุ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตถารูปํ จกฺขุ โหติ ยถารูเปน จกฺขุนา อนธิคตํ วา โภคํ [Pg.127] อธิคจฺเฉยฺย อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กเรยฺย; ตถารูปํ ปนสฺส จกฺขุ น โหติ ยถารูเปน จกฺขุนา กุสลากุสเล ธมฺเม ชาเนยฺย, สาวชฺชานวชฺเช ธมฺเม ชาเนยฺย, หีนปฺปณีเต ธมฺเม ชาเนยฺย, กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาเค ธมฺเม ชาเนยฺย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เอกจกฺขุ.

“E qual é, monges, a pessoa de um só olho? Aqui, monges, certa pessoa possui o tipo de olho com o qual se pode adquirir riqueza ainda não adquirida e aumentar a riqueza já adquirida; mas ela carece do tipo de olho com o qual se pode conhecer as qualidades benéficas e prejudiciais, as qualidades censuráveis e irrepreensíveis, as qualidades inferiores e superiores, as qualidades escuras e brilhantes com suas contrapartes. Esta, monges, é chamada a pessoa de um só olho.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ทฺวิจกฺขุ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตถารูปํ จกฺขุ โหติ ยถารูเปน จกฺขุนา อนธิคตํ วา โภคํ อธิคจฺเฉยฺย, อธิคตํ วา โภคํ ผาตึ กเรยฺย; ตถารูปมฺปิสฺส จกฺขุ โหติ ยถารูเปน จกฺขุนา กุสลากุสเล ธมฺเม ชาเนยฺย; สาวชฺชานวชฺเช ธมฺเม ชาเนยฺย, หีนปฺปณีเต ธมฺเม ชาเนยฺย, กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาเค ธมฺเม ชาเนยฺย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ทฺวิจกฺขุ. ‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’’นฺติ.

“E qual é, monges, a pessoa de dois olhos? Aqui, monges, certa pessoa possui o tipo de olho com o qual se pode adquirir riqueza ainda não adquirida e aumentar a riqueza já adquirida; e ela também possui o tipo de olho com o qual se pode conhecer as qualidades benéficas e prejudiciais, as qualidades censuráveis e irrepreensíveis, as qualidades inferiores e superiores, as qualidades escuras e brilhantes com suas contrapartes. Esta, monges, é chamada a pessoa de dois olhos. Estes, monges, são os três tipos de pessoas que existem no mundo.”

---

‘‘น เจว โภคา ตถารูปา, น จ ปุญฺญานิ กุพฺพติ;

อุภยตฺถ กลิคฺคาโห, อนฺธสฺส หตจกฺขุโน.

“Ele não possui tal riqueza, Nem realiza atos de mérito; O homem cego, desprovido de visão, Sofre uma perda em ambos os mundos.”

---

‘‘อถาปรายํ อกฺขาโต, เอกจกฺขุ จ ปุคฺคโล;

ธมฺมาธมฺเมน สโฐโส, โภคานิ ปริเยสติ.

Além disso, a pessoa descrita como tendo um só olho é um trapaceiro que busca riquezas por meios justos e injustos.

---

‘‘เถยฺเยน กูฏกมฺเมน, มุสาวาเทน จูภยํ;

กุสโล โหติ สงฺฆาตุํ, กามโภคี จ มานโว;

อิโต โส นิรยํ คนฺตฺวา, เอกจกฺขุ วิหญฺญติ.

Por meio de roubo, de trapaça e de mentiras, por ambos os meios, esse homem entregue aos prazeres sensoriais é hábil em acumular riquezas. Partindo daqui para o inferno, a pessoa de um só olho é atormentada.

---

‘‘ทฺวิจกฺขุ ปน อกฺขาโต, เสฏฺโฐ ปุริสปุคฺคโล;

ธมฺมลทฺเธหิ โภเคหิ, อุฏฺฐานาธิคตํ ธนํ.

Por outro lado, aquele que tem dois olhos é considerado o melhor tipo de pessoa; sua riqueza é adquirida por seu próprio esforço, com bens obtidos de forma justa.

---

‘‘ททาติ เสฏฺฐสงฺกปฺโป, อพฺยคฺคมานโส นโร;

อุเปติ ภทฺทกํ ฐานํ, ยตฺถ คนฺตฺวา น โสจติ.

Com as melhores intenções, esse homem de mente concentrada e sem distrações oferece generosamente sua riqueza. Ele alcança um estado excelente, onde, tendo ido, não sofre.

---

‘‘อนฺธญฺจ เอกจกฺขุญฺจ, อารกา ปริวชฺชเย;

ทฺวิจกฺขุํ ปน เสเวถ, เสฏฺฐํ ปุริสปุคฺคล’’นฺติ. นวมํ;

Deve-se evitar de longe o cego e a pessoa de um só olho, mas deve-se associar com aquele que tem dois olhos, o melhor tipo de pessoa.

---

๑๐. อวกุชฺชสุตฺตํ

10. Avakujja Sutta (O Discurso sobre o Invertido)

---

๓๐. ‘‘ตโยเม[Pg.128], ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อวกุชฺชปญฺโญ ปุคฺคโล, อุจฺฉงฺคปญฺโญ ปุคฺคโล, ปุถุปญฺโญ ปุคฺคโล. กตโม จ, ภิกฺขเว, อวกุชฺชปญฺโญ ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อารามํ คนฺตา โหติ อภิกฺขณํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส ภิกฺขู ธมฺมํ เทเสนฺติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ. โส ตสฺมึ อาสเน นิสินฺโน ตสฺสา กถาย เนว อาทึ มนสิ กโรติ, น มชฺฌํ มนสิ กโรติ, น ปริโยสานํ มนสิ กโรติ; วุฏฺฐิโตปิ ตมฺหา อาสนา ตสฺสา กถาย เนว อาทึ มนสิ กโรติ, น มชฺฌํ มนสิ กโรติ, น ปริโยสานํ มนสิ กโรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กุมฺโภ นิกฺกุชฺโช ตตฺร อุทกํ อาสิตฺตํ วิวฏฺฏติ, โน สณฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อารามํ คนฺตา โหติ อภิกฺขณํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส ภิกฺขู ธมฺมํ เทเสนฺติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ. โส ตสฺมึ อาสเน นิสินฺโน ตสฺสา กถาย เนว อาทึ มนสิ กโรติ, น มชฺฌํ มนสิ กโรติ, น ปริโยสานํ มนสิ กโรติ; วุฏฺฐิโตปิ ตมฺหา อาสนา ตสฺสา กถาย เนวาทึ มนสิ กโรติ, น มชฺฌํ มนสิ กโรติ, น ปริโยสานํ มนสิ กโรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อวกุชฺชปญฺโญ ปุคฺคโล.

30. Monges, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais três? A pessoa de sabedoria invertida, a pessoa de sabedoria de colo e a pessoa de sabedoria ampla. E qual, monges, é a pessoa de sabedoria invertida? Aqui, monges, certa pessoa vai frequentemente ao mosteiro para ouvir o Dhamma dos monges. Os monges lhe ensinam o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; eles revelam a vida espiritual perfeitamente completa e pura. Enquanto está sentada em seu assento, ela não presta atenção àquela exposição no início, no meio ou no fim. Depois de se levantar de seu assento, ela ainda não presta atenção àquela exposição no início, no meio ou no fim. Assim como, quando um pote está virado de cabeça para baixo, a água que nele é derramada escorre e não permanece ali; da mesma forma, monges, certa pessoa vai frequentemente ao mosteiro para ouvir o Dhamma dos monges. Os monges lhe ensinam o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; eles revelam a vida espiritual perfeitamente completa e pura. Enquanto está sentada em seu assento, ela não presta atenção àquela exposição no início, no meio ou no fim. Depois de se levantar de seu assento, ela ainda não presta atenção àquela exposição no início, no meio ou no fim. Esta, monges, é chamada de pessoa de sabedoria invertida.

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อุจฺฉงฺคปญฺโญ ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อารามํ คนฺตา โหติ อภิกฺขณํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส ภิกฺขู ธมฺมํ เทเสนฺติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ. โส ตสฺมึ อาสเน นิสินฺโน ตสฺสา กถาย อาทิมฺปิ มนสิ กโรติ, มชฺฌมฺปิ มนสิ กโรติ, ปริโยสานมฺปิ มนสิ กโรติ; วุฏฺฐิโต จ โข ตมฺหา อาสนา ตสฺสา กถาย เนวาทึ มนสิ กโรติ, น มชฺฌํ มนสิ กโรติ, น ปริโยสานํ มนสิ กโรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริสสฺส อุจฺฉงฺเค นานาขชฺชกานิ อากิณฺณานิ – ติลา ตณฺฑุลา โมทกา พทรา. โส ตมฺหา อาสนา วุฏฺฐหนฺโต สติสมฺโมสา ปกิเรยฺย[Pg.129]. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อารามํ คนฺตา โหติ อภิกฺขณํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส ภิกฺขู ธมฺมํ เทเสนฺติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ. โส ตสฺมึ อาสเน นิสินฺโน ตสฺสา กถาย อาทิมฺปิ มนสิ กโรติ, มชฺฌมฺปิ มนสิ กโรติ, ปริโยสานมฺปิ มนสิ กโรติ; วุฏฺฐิโต จ โข ตมฺหา อาสนา ตสฺสา กถาย เนว อาทึ มนสิ กโรติ, น มชฺฌํ มนสิ กโรติ, น ปริโยสานํ มนสิ กโรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุจฺฉงฺคปญฺโญ ปุคฺคโล.

E qual, monges, é a pessoa de sabedoria de colo? Aqui, monges, certa pessoa vai frequentemente ao mosteiro para ouvir o Dhamma dos monges. Os monges lhe ensinam o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; eles revelam a vida espiritual perfeitamente completa e pura. Enquanto está sentada em seu assento, ela presta atenção àquela exposição no início, no meio e no fim. Mas, depois de se levantar de seu assento, ela não presta atenção àquela exposição no início, no meio ou no fim. Assim como quando uma pessoa tem vários tipos de alimentos espalhados em seu colo — sementes de gergelim, grãos de arroz, doces e jujubas — e, ao se levantar daquele assento, por falta de atenção, ela os espalha por toda parte; da mesma forma, monges, certa pessoa vai frequentemente ao mosteiro para ouvir o Dhamma dos monges. Os monges lhe ensinam o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; eles revelam a vida espiritual perfeitamente completa e pura. Enquanto está sentada em seu assento, ela presta atenção àquela exposição no início, no meio e no fim. Mas, depois de se levantar de seu assento, ela não presta atenção àquela exposição no início, no meio ou no fim. Esta, monges, é chamada de pessoa de sabedoria de colo.

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุถุปญฺโญ ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อารามํ คนฺตา โหติ อภิกฺขณํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส ภิกฺขู ธมฺมํ เทเสนฺติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ. โส ตสฺมึ อาสเน นิสินฺโน ตสฺสา กถาย อาทิมฺปิ มนสิ กโรติ, มชฺฌมฺปิ มนสิ กโรติ, ปริโยสานมฺปิ มนสิ กโรติ; วุฏฺฐิโตปิ ตมฺหา อาสนา ตสฺสา กถาย อาทิมฺปิ มนสิ กโรติ, มชฺฌมฺปิ มนสิ กโรติ, ปริโยสานมฺปิ มนสิ กโรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กุมฺโภ อุกฺกุชฺโช ตตฺร อุทกํ อาสิตฺตํ สณฺฐาติ โน วิวฏฺฏติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อารามํ คนฺตา โหติ อภิกฺขณํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส ภิกฺขู ธมฺมํ เทเสนฺติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ. โส ตสฺมึ อาสเน นิสินฺโน ตสฺสา กถาย อาทิมฺปิ มนสิ กโรติ, มชฺฌมฺปิ มนสิ กโรติ, ปริโยสานมฺปิ มนสิ กโรติ; วุฏฺฐิโตปิ ตมฺหา อาสนา ตสฺสา กถาย อาทิมฺปิ มนสิ กโรติ, มชฺฌมฺปิ มนสิ กโรติ, ปริโยสานมฺปิ มนสิ กโรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุถุปญฺโญ ปุคฺคโล. ‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’’นฺติ.

E qual, monges, é a pessoa de sabedoria ampla? Aqui, monges, certa pessoa vai frequentemente ao mosteiro para ouvir o Dhamma dos monges. Os monges lhe ensinam o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; eles revelam a vida espiritual perfeitamente completa e pura. Enquanto está sentada em seu assento, ela presta atenção àquela exposição no início, no meio e no fim. Depois de se levantar de seu assento, ela ainda presta atenção àquela exposição no início, no meio e no fim. Assim como, quando um pote está em pé, a água que nele é derramada permanece ali e não escorre; da mesma forma, monges, certa pessoa vai frequentemente ao mosteiro para ouvir o Dhamma dos monges. Os monges lhe ensinam o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; eles revelam a vida espiritual perfeitamente completa e pura. Enquanto está sentada em seu assento, ela presta atenção àquela exposição no início, no meio e no fim. Depois de se levantar de seu assento, ela ainda presta atenção àquela exposição no início, no meio e no fim. Esta, monges, é chamada de pessoa de sabedoria ampla. Estes, monges, são os três tipos de pessoas que existem no mundo.

---

‘‘อวกุชฺชปญฺโญ ปุริโส, ทุมฺเมโธ อวิจกฺขโณ;

อภิกฺขณมฺปิ เจ โหติ, คนฺตา ภิกฺขูน สนฺติเก.

O homem de sabedoria invertida, tolo e sem discernimento, mesmo que vá frequentemente à presença dos monges,

---

‘‘อาทึ กถาย มชฺฌญฺจ, ปริโยสานญฺจ ตาทิโส;

อุคฺคเหตุํ น สกฺโกติ, ปญฺญา หิสฺส น วิชฺชติ.

tal pessoa é incapaz de compreender o início, o meio e o fim da exposição, pois lhe falta totalmente a sabedoria.

---

‘‘อุจฺฉงฺคปญฺโญ [Pg.130] ปุริโส, เสยฺโย เอเตน วุจฺจติ;

อภิกฺขณมฺปิ เจ โหติ, คนฺตา ภิกฺขูน สนฺติเก.

O homem de sabedoria de colo é considerado melhor do que aquele. Mesmo que vá frequentemente à presença dos monges,

---

‘‘อาทึ กถาย มชฺฌญฺจ, ปริโยสานญฺจ ตาทิโส;

นิสินฺโน อาสเน ตสฺมึ, อุคฺคเหตฺวาน พฺยญฺชนํ;

วุฏฺฐิโต นปฺปชานาติ, คหิตํ หิสฺส มุสฺสติ.

enquanto está sentado em seu assento, ele capta a formulação da exposição no início, no meio e no fim. Mas, após se levantar, ele não mais a compreende, e o que foi aprendido é esquecido.

---

‘‘ปุถุปญฺโญ จ ปุริโส, เสยฺโย เอเตหิ วุจฺจติ;

อภิกฺขณมฺปิ เจ โหติ, คนฺตา ภิกฺขูน สนฺติเก.

E o homem de sabedoria ampla é considerado o melhor de todos eles. Se ele também vai frequentemente à presença dos monges,

---

‘‘อาทึ กถาย มชฺฌญฺจ, ปริโยสานญฺจ ตาทิโส;

นิสินฺโน อาสเน ตสฺมึ, อุคฺคเหตฺวาน พฺยญฺชนํ.

enquanto está sentado em seu assento, ele compreende a formulação da exposição no início, no meio e no fim.

---

‘‘ธาเรติ เสฏฺฐสงฺกปฺโป, อพฺยคฺคมานโส นโร;

ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน, ทุกฺขสฺสนฺตกโร สิยา’’ติ. ทสมํ;

Esse homem de excelentes intenções, com a mente concentrada, retém o que ouve. Praticando em conformidade com o Dhamma, ele pode dar fim ao sofrimento.

---

ปุคฺคลวคฺโค ตติโย.

O terceiro capítulo sobre pessoas está concluído.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O resumo deste capítulo:

---

สมิทฺธ -คิลาน-สงฺขารา, พหุการา วชิเรน จ;

เสวิ-ชิคุจฺฉ-คูถภาณี, อนฺโธ จ อวกุชฺชตาติ.

Excelente, Enfermo, Formações, De Grande Ajuda, O Diamante, Associação, Repugnante, Aquele que Fala como Excremento, O Cego e O Invertido.

---

๔. เทวทูตวคฺโค

4. Devadūta Vagga (O Capítulo dos Mensageiros Divinos)

---

๑.สพฺรหฺมกสุตฺตํ

1. Sabrahmaka Sutta (O Discurso com Brahmā)

---

๓๑. ‘‘สพฺรหฺมกานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สปุพฺพาจริยกานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. สาหุเนยฺยานิ, ภิกฺขเว, ตานิ กุลานิ เยสํ ปุตฺตานํ มาตาปิตโร อชฺฌาคาเร ปูชิตา โหนฺติ. ‘พฺรหฺมา’ติ, ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ‘ปุพฺพาจริยา’ติ, ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ‘อาหุเนยฺยา’ติ[Pg.131], ภิกฺขเว, มาตาปิตูนํ เอตํ อธิวจนํ. ตํ กิสฺส เหตุ? พหุการา, ภิกฺขเว, มาตาปิตโร ปุตฺตานํ, อาปาทกา โปสกา, อิมสฺส โลกสฺส ทสฺเสตาโรติ.

31. Monges, aquelas famílias habitam com Brahmā quando, em casa, a mãe e o pai são reverenciados por seus filhos. Aquelas famílias habitam com os primeiros professores quando, em casa, a mãe e o pai são reverenciados por seus filhos. Aquelas famílias habitam com os dignos de oferendas quando, em casa, a mãe e o pai são reverenciados por seus filhos. 'Brahmā', monges, é uma designação para a mãe e o pai. 'Primeiros professores' é uma designação para a mãe e o pai. 'Dignos de oferendas' é uma designação para a mãe e o pai. Por qual razão? A mãe e o pai são de grande ajuda para seus filhos: eles os criam, os nutrem e lhes mostram este mundo.

---

‘‘พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร, ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร;

อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ, ปชาย อนุกมฺปกา.

A mãe e o pai são chamados de 'Brahmā' e também de 'primeiros professores'. Eles são dignos de oferendas de seus filhos, pois têm compaixão por sua descendência.

---

‘‘ตสฺมา หิ เน นมสฺเสยฺย, สกฺกเรยฺย จ ปณฺฑิโต;

อนฺเนน อถ ปาเนน, วตฺเถน สยเนน จ;

อุจฺฉาทเนน นฺหาปเนน, ปาทานํ โธวเนน จ.

Portanto, uma pessoa sábia deve reverenciá-los e prestar-lhes a devida honra, servindo-os com comida e bebida, com roupas e leito, massageando-os e banhando-os, e lavando os seus pés.

---

‘‘ตาย นํ ปาริจริยาย, มาตาปิตูสุ ปณฺฑิตา;

อิเธว นํ ปสํสนฺติ, เปจฺจ สคฺเค ปโมทตี’’ติ. ปฐมํ;

Por causa desse serviço prestado à mãe e ao pai, os sábios o elogiam neste mundo e, após a morte, ele se alegra no céu.

---

๒. อานนฺทสุตฺตํ

2. Ānanda Sutta (O Discurso com Ānanda)

---

๓๒. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ –

32. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado:

---

‘‘สิยา นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา อิมสฺมิญฺจ สวิญฺญาณเก กาเย อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ, พหิทฺธา จ สพฺพนิมิตฺเตสุ อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ; ยญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหรโต อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’’ติ? ‘‘สิยา, อานนฺท, ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา อิมสฺมิญฺจ สวิญฺญาณเก กาเย อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ, พหิทฺธา จ สพฺพนิมิตฺเตสุ อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ; ยญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหรโต อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’’ติ.

— Venerável Senhor, poderia um monge obter tal estado de concentração em que não houvesse a fabricação do 'eu' (ahaṅkāra), a fabricação do 'meu' (mamaṅkāra) e a tendência latente ao orgulho (mānānusaya) em relação a este corpo consciente; em que não houvesse a fabricação do 'eu', a fabricação do 'meu' e a tendência latente ao orgulho em relação a todos os objetos externos; e em que ele entrasse e habitasse na libertação da mente e na libertação pela sabedoria, através das quais não há mais fabricação do 'eu', fabricação do 'meu' e tendência latente ao orgulho para quem nelas entra e habita? — Ele poderia, Ānanda.

---

‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา อิมสฺมิญฺจ สวิญฺญาณเก กาเย อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ, พหิทฺธา จ สพฺพนิมิตฺเตสุ อหงฺการมมงฺการมานานุสยา [Pg.132] นาสฺสุ; ยญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหรโต อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’’ติ?

— Mas como, Venerável Senhor, poderia um monge obter tal estado de concentração em que não houvesse a fabricação do 'eu', a fabricação do 'meu' e a tendência latente ao orgulho em relação a este corpo consciente; em que não houvesse a fabricação do 'eu', a fabricação do 'meu' e a tendência latente ao orgulho em relação a todos os objetos externos; e em que ele entrasse e habitasse na libertação da mente e na libertação pela sabedoria, através das quais não há mais fabricação do 'eu', fabricação do 'meu' e tendência latente ao orgulho para quem nelas entra e habita?

---

‘‘อิธานนฺท, ภิกฺขุโน เอวํ โหติ – ‘เอตํ สนฺตํ เอตํ ปณีตํ ยทิทํ สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย วิราโค นิโรโธ นิพฺพาน’นฺติ. เอวํ โข, อานนฺท, สิยา ภิกฺขุโน ตถารูโป สมาธิปฏิลาโภ ยถา อิมสฺมิญฺจ สวิญฺญาณเก กาเย อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ, พหิทฺธา จ สพฺพนิมิตฺเตสุ อหงฺการมมงฺการมานานุสยา นาสฺสุ; ยญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหรโต อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’’ติ.

— Aqui, Ānanda, o monge pensa assim: 'Isto é pacífico, isto é sublime, a saber, a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, o desapego, a cessação, o nibbāna'. Dessa forma, Ānanda, um monge poderia obter tal estado de concentração em que não houvesse a fabricação do 'eu', a fabricação do 'meu' e a tendência latente ao orgulho em relação a este corpo consciente; em que não houvesse a fabricação do 'eu', a fabricação do 'meu' e a tendência latente ao orgulho em relação a todos os objetos externos; e em que ele entrasse e habitasse na libertação da mente e na libertação pela sabedoria, através das quais não há mais fabricação do 'eu', fabricação do 'meu' e tendência latente ao orgulho para quem nelas entra e habita.

---

‘‘อิทญฺจ ปน เมตํ, อานนฺท, สนฺธาย ภาสิตํ ปารายเน ปุณฺณกปญฺเห –

E foi com referência a isso, Ānanda, que eu disse no Pārāyana, nas 'Perguntas de Puṇṇaka':

---

‘‘สงฺขาย โลกสฺมึ ปโรปรานิ,ยสฺสิญฺชิตํ นตฺถิ กุหิญฺจิ โลเก;

สนฺโต วิธูโม อนีโฆ นิราโส,อตาริ โส ชาติชรนฺติ พฺรูมี’’ติ. ทุติยํ;

'Tendo compreendido os altos e baixos no mundo, ele não é perturbado por nada no mundo. Pacífico, sem fumaça, sem aflição, sem desejos, ele, eu digo, cruzou além do nascimento e da velhice'.

---

๓. สาริปุตฺตสุตฺตํ

3. Sāriputta Sutta (O Discurso com Sāriputta)

---

๓๓. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘สํขิตฺเตนปิ โข อหํ, สาริปุตฺต, ธมฺมํ เทเสยฺยํ; วิตฺถาเรนปิ โข อหํ, สาริปุตฺต, ธมฺมํ เทเสยฺยํ; สํขิตฺตวิตฺถาเรนปิ โข อหํ, สาริปุตฺต, ธมฺมํ เทเสยฺยํ; อญฺญาตาโร จ ทุลฺลภา’’ติ. ‘‘เอตสฺส, ภควา, กาโล, เอตสฺส, สุคต, กาโล ยํ ภควา สํขิตฺเตนปิ ธมฺมํ เทเสยฺย, วิตฺถาเรนปิ ธมฺมํ เทเสยฺย, สํขิตฺตวิตฺถาเรนปิ ธมฺมํ เทเสยฺย. ภวิสฺสนฺติ ธมฺมสฺส อญฺญาตาโร’’ติ.

33. Então, o venerável Sāriputta aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado com respeito e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Sāriputta: “Sāriputta, eu poderia ensinar o Dhamma de forma breve; Sāriputta, eu poderia ensinar o Dhamma em detalhes; Sāriputta, eu poderia ensinar o Dhamma tanto de forma breve quanto em detalhes; mas aqueles que compreendem são raros.” “Este é o momento, Abençoado, este é o momento, Bem-Aventurado, para que o Abençoado ensine o Dhamma de forma breve, ensine o Dhamma em detalhes, ensine o Dhamma tanto de forma breve quanto em detalhes. Haverá aqueles que compreenderão o Dhamma.”

---

‘‘ตสฺมาติห, สาริปุตฺต, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘อิมสฺมิญฺจ สวิญฺญาณเก กาเย อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น ภวิสฺสนฺติ, พหิทฺธา จ สพฺพนิมิตฺเตสุ อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น ภวิสฺสนฺติ, ยญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ [Pg.133] อุปสมฺปชฺช วิหรโต อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โข, สาริปุตฺต, สิกฺขิตพฺพํ.

“Portanto, Sāriputta, assim vocês devem treinar: ‘Neste corpo consciente não haverá a fabricação do eu, a fabricação do meu e a tendência latente ao orgulho; externamente, em relação a todos os sinais, não haverá a fabricação do eu, a fabricação do meu e a tendência latente ao orgulho; e entraremos e habitaremos na libertação da mente, na libertação pela sabedoria, através da qual não há mais fabricação do eu, fabricação do meu e tendência latente ao orgulho para quem nela entra e habita.’ É assim, Sāriputta, que vocês devem treinar.”

---

‘‘ยโต จ โข, สาริปุตฺต, ภิกฺขุโน อิมสฺมิญฺจ สวิญฺญาณเก กาเย อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ, พหิทฺธา จ สพฺพนิมิตฺเตสุ อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ, ยญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหรโต อหงฺการมมงฺการมานานุสยา น โหนฺติ ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ อุปสมฺปชฺช วิหรติ; อยํ วุจฺจติ, สาริปุตฺต – ‘ภิกฺขุ อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺส’. อิทญฺจ ปน เมตํ, สาริปุตฺต, สนฺธาย ภาสิตํ ปารายเน อุทยปญฺเห –

“Quando, Sāriputta, para um bhikkhu não há mais a fabricação do eu, a fabricação do meu e a tendência latente ao orgulho em relação a este corpo consciente; quando não há mais a fabricação do eu, a fabricação do meu e a tendência latente ao orgulho externamente em relação a todos os sinais; e quando ele entra e habita na libertação da mente, na libertação pela sabedoria, através da qual não há mais fabricação do eu, fabricação do meu e tendência latente ao orgulho para quem nela entra e habita; este é chamado, Sāriputta, de ‘um bhikkhu que cortou o desejo, removeu os grilhões e, pela plena penetração do orgulho, pôs fim ao sofrimento’. E foi em referência a isso, Sāriputta, que foi dito no Pārāyana, nas ‘Perguntas de Udaya’:”

---

‘‘ปหานํ กามสญฺญานํ, โทมนสฺสาน จูภยํ;

ถินสฺส จ ปนูทนํ, กุกฺกุจฺจานํ นิวารณํ.

“O abandono de ambos: das percepções sensoriais e do abatimento; a eliminação da preguiça, a prevenção do remorso;”

---

‘‘อุเปกฺขาสติสํสุทฺธํ, ธมฺมตกฺกปุเรชวํ;

อญฺญาวิโมกฺขํ ปพฺรูมิ, อวิชฺชาย ปเภทน’’นฺติ. ตติยํ;

“A equanimidade e a atenção plena purificadas, precedidas pela reflexão sobre o Dhamma: isto, eu digo, é a libertação pelo conhecimento final, a destruição da ignorância.” (O terceiro)

---

๔. นิทานสุตฺตํ

4. Nidānasutta

---

๓๔. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? โลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย.

34. “Monges, existem estas três causas para a origem do kamma. Quais três? A ganância é uma causa para a origem do kamma; a aversão é uma causa para a origem do kamma; a ilusão é uma causa para a origem do kamma.”

---

‘‘ยํ, ภิกฺขเว, โลภปกตํ กมฺมํ โลภชํ โลภนิทานํ โลภสมุทยํ, ยตฺถสฺส อตฺตภาโว นิพฺพตฺตติ ตตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ. ยตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ ตตฺถ ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ ปฏิสํเวเทติ, ทิฏฺเฐ วา ธมฺเม อุปปชฺช วา อปเร วา ปริยาเย.

“Qualquer kamma, monges, realizado através da ganância, nascido da ganância, causado pela ganância, originado da ganância, amadurece onde quer que o indivíduo renasça. Onde quer que esse kamma amadureça, é ali que se experiencia o seu resultado, seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente.”

---

‘‘ยํ[Pg.134], ภิกฺขเว, โทสปกตํ กมฺมํ โทสชํ โทสนิทานํ โทสสมุทยํ, ยตฺถสฺส อตฺตภาโว นิพฺพตฺตติ ตตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ. ยตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ ตตฺถ ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ ปฏิสํเวเทติ, ทิฏฺเฐ วา ธมฺเม อุปปชฺช วา อปเร วา ปริยาเย.

“Qualquer kamma, monges, realizado através da aversão, nascido da aversão, causado pela aversão, originado da aversão, amadurece onde quer que o indivíduo renasça. Onde quer que esse kamma amadureça, é ali que se experiencia o seu resultado, seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente.”

---

‘‘ยํ, ภิกฺขเว, โมหปกตํ กมฺมํ โมหชํ โมหนิทานํ โมหสมุทยํ, ยตฺถสฺส อตฺตภาโว นิพฺพตฺตติ ตตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ. ยตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ ตตฺถ ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ ปฏิสํเวเทติ, ทิฏฺเฐ วา ธมฺเม อุปปชฺช วา อปเร วา ปริยาเย.

“Qualquer kamma, monges, realizado através da ilusão, nascido da ilusão, causado pela ilusão, originado da ilusão, amadurece onde quer que o indivíduo renasça. Onde quer que esse kamma amadureça, é ali que se experiencia o seu resultado, seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente.”

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, พีชานิ อขณฺฑานิ อปูตีนิ อวาตาตปหตานิ สาราทานิ สุขสยิตานิ สุเขตฺเต สุปริกมฺมกตาย ภูมิยา นิกฺขิตฺตานิ. เทโว จ สมฺมาธารํ อนุปฺปเวจฺเฉยฺย. เอวสฺสุ ตานิ, ภิกฺขเว, พีชานิ วุทฺธึ วิรุฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺเชยฺยุํ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยํ โลภปกตํ กมฺมํ โลภชํ โลภนิทานํ โลภสมุทยํ, ยตฺถสฺส อตฺตภาโว นิพฺพตฺตติ ตตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ. ยตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ ตตฺถ ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ ปฏิสํเวเทติ, ทิฏฺเฐ วา ธมฺเม อุปปชฺช วา อปเร วา ปริยาเย.

“Suponham, monges, que sementes intactas, não estragadas, não danificadas pelo vento e pelo calor do sol, férteis, bem preservadas, fossem depositadas em solo bem preparado, em um bom campo, e recebessem chuva abundante no momento certo. Dessa forma, monges, essas sementes cresceriam, se desenvolveriam e amadureceriam. Do mesmo modo, monges, qualquer kamma realizado através da ganância, nascido da ganância, causado pela ganância, originado da ganância, amadurece onde quer que o indivíduo renasça. Onde quer que esse kamma amadureça, é ali que se experiencia o seu resultado, seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente.”

---

‘‘ยํ โทสปกตํ กมฺมํ…เป… ยํ โมหปกตํ กมฺมํ โมหชํ โมหนิทานํ โมหสมุทยํ, ยตฺถสฺส อตฺตภาโว นิพฺพตฺตติ ตตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ. ยตฺถ ตํ กมฺมํ วิปจฺจติ ตตฺถ ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ ปฏิสํเวเทติ, ทิฏฺเฐ วา ธมฺเม อุปปชฺช วา อปเร วา ปริยาเย. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย.

“Qualquer kamma realizado através da aversão... [pe]... qualquer kamma realizado através da ilusão, nascido da ilusão, causado pela ilusão, originado da ilusão, amadurece onde quer que o indivíduo renasça. Onde quer que esse kamma amadureça, é ali que se experiencia o seu resultado, seja nesta mesma vida, no próximo renascimento ou em alguma ocasião subsequente. Estas, monges, são as três causas para a origem do kamma.”

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? อโลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย.

“Monges, existem estas três outras causas para a origem do kamma. Quais três? A não ganância é uma causa para a origem do kamma; a não aversão é uma causa para a origem do kamma; a não ilusão é uma causa para a origem do kamma.”

---

‘‘ยํ, ภิกฺขเว, อโลภปกตํ กมฺมํ อโลภชํ อโลภนิทานํ อโลภสมุทยํ, โลเภ วิคเต เอวํ ตํ กมฺมํ ปหีนํ โหติ อุจฺฉินฺนมูลํ ตาลาวตฺถุกตํ อนภาวงฺกตํ อายตึ อนุปฺปาทธมฺมํ.

“Qualquer kamma, monges, realizado através da não ganância, nascido da não ganância, causado pela não ganância, originado da não ganância, é abandonado quando a ganância desaparece; ele é cortado pela raiz, tornado como um tronco de palmeira, obliterado de modo que não está mais sujeito a surgir no futuro.”

---

‘‘ยํ, ภิกฺขเว, อโทสปกตํ กมฺมํ อโทสชํ อโทสนิทานํ อโทสสมุทยํ, โทเส วิคเต เอวํ ตํ กมฺมํ ปหีนํ โหติ อุจฺฉินฺนมูลํ ตาลาวตฺถุกตํ อนภาวงฺกตํ อายตึ อนุปฺปาทธมฺมํ.

“Qualquer kamma, monges, realizado através da não aversão, nascido da não aversão, causado pela não aversão, originado da não aversão, é abandonado quando a aversão desaparece; ele é cortado pela raiz, tornado como um tronco de palmeira, obliterado de modo que não está mais sujeito a surgir no futuro.”

---

‘‘ยํ[Pg.135], ภิกฺขเว, อโมหปกตํ กมฺมํ อโมหชํ อโมหนิทานํ อโมหสมุทยํ, โมเห วิคเต เอวํ ตํ กมฺมํ ปหีนํ โหติ อุจฺฉินฺนมูลํ ตาลาวตฺถุกตํ อนภาวงฺกตํ อายตึ อนุปฺปาทธมฺมํ.

“Qualquer kamma, monges, realizado através da não ilusão, nascido da não ilusão, causado pela não ilusão, originado da não ilusão, é abandonado quando a ilusão desaparece; ele é cortado pela raiz, tornado como um tronco de palmeira, obliterado de modo que não está mais sujeito a surgir no futuro.”

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, พีชานิ อขณฺฑานิ อปูตีนิ อวาตาตปหตานิ สาราทานิ สุขสยิตานิ. ตานิ ปุริโส อคฺคินา ฑเหยฺย. อคฺคินา ฑหิตฺวา มสึ กเรยฺย. มสึ กริตฺวา มหาวาเต วา โอผุเณยฺย นทิยา วา สีฆโสตาย ปวาเหยฺย. เอวสฺสุ ตานิ, ภิกฺขเว, พีชานิ อุจฺฉินฺนมูลานิ ตาลาวตฺถุกตานิ อนภาวงฺกตานิ อายตึ อนุปฺปาทธมฺมานิ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยํ อโลภปกตํ กมฺมํ อโลภชํ อโลภนิทานํ อโลภสมุทยํ, โลเภ วิคเต เอวํ ตํ กมฺมํ ปหีนํ โหติ อุจฺฉินฺนมูลํ ตาลาวตฺถุกตํ อนภาวงฺกตํ อายตึ อนุปฺปาทธมฺมํ.

“Suponham, monges, que existam sementes intactas, não estragadas, não danificadas pelo vento e pelo calor do sol, férteis, bem preservadas. Então, um homem as queimaria no fogo, reduzindo-as a cinzas, e espalharia as cinzas em um vento forte ou as deixaria ser levadas pela correnteza rápida de um rio. Dessa forma, monges, essas sementes seriam cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, obliteradas de modo que não estariam mais sujeitas a surgir no futuro. Do mesmo modo, monges, qualquer kamma realizado através da não ganância, nascido da não ganância, causado pela não ganância, originado da não ganância, é abandonado quando a ganância desaparece; ele é cortado pela raiz, tornado como um tronco de palmeira, obliterado de modo que não está mais sujeito a surgir no futuro.”

---

‘‘ยํ อโทสปกตํ กมฺมํ…เป… ยํ อโมหปกตํ กมฺมํ อโมหชํ อโมหนิทานํ อโมหสมุทยํ, โมเห วิคเต เอวํ ตํ กมฺมํ ปหีนํ โหติ…เป… อายตึ อนุปฺปาทธมฺมํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยายา’’ติ.

“Qualquer kamma realizado através da não aversão... [pe]... qualquer kamma realizado através da não ilusão, nascido da não ilusão, causado pela não ilusão, originado da não ilusão, é abandonado quando a ilusão desaparece; ele é cortado pela raiz... [pe]... de modo que não está mais sujeito a surgir no futuro. Estas, monges, são as três causas para a origem do kamma.”

---

‘‘โลภชํ โทสชญฺเจว, โมหชญฺจาปวิทฺทสุ;

ยํ เตน ปกตํ กมฺมํ, อปฺปํ วา ยทิ วา พหุํ;

อิเธว ตํ เวทนิยํ, วตฺถุ อญฺญํ น วิชฺชติ.

“Qualquer kamma que uma pessoa ignorante tenha feito, nascido da ganância, da aversão e da ilusão, seja o que foi realizado por ela pouco ou muito, deve ser experienciado aqui mesmo; não existe outro lugar para isso.”

---

‘‘ตสฺมา โลภญฺจ โทสญฺจ, โมหชญฺจาปิ วิทฺทสุ;

วิชฺชํ อุปฺปาทยํ ภิกฺขุ, สพฺพา ทุคฺคติโย ชเห’’ติ. จตุตฺถํ;

“Portanto, uma pessoa sábia deve abandonar o que é nascido da ganância, da aversão e da ilusão. O bhikkhu, fazendo surgir o conhecimento claro, deve abandonar todos os destinos ruins.” (O quarto)

---

๕. หตฺถกสุตฺตํ

5. Hatthakasutta

---

๓๕. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา อาฬวิยํ วิหรติ โคมคฺเค สึสปาวเน ปณฺณสนฺถเร. อถ โข หตฺถโก อาฬวโก ชงฺฆาวิหารํ อนุจงฺกมมาโน อนุวิจรมาโน อทฺทส ภควนฺตํ โคมคฺเค สึสปาวเน ปณฺณสนฺถเร นิสินฺนํ. ทิสฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข หตฺถโก อาฬวโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กจฺจิ, ภนฺเต, ภควา สุขมสยิตฺถา’’ติ? ‘‘เอวํ[Pg.136], กุมาร, สุขมสยิตฺถํ. เย จ ปน โลเก สุขํ เสนฺติ, อหํ เตสํ อญฺญตโร’’ติ.

35. Assim ouvi: Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Āḷavī, em um leito de folhas espalhadas sobre uma trilha de gado em uma floresta de siṃsapā. Então, Hatthaka de Āḷavī, enquanto caminhava e passeava para se exercitar, viu o Abençoado sentado ali, na trilha de gado na floresta de siṃsapā, sobre o leito de folhas. Ao vê-lo, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado com respeito e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, Hatthaka de Āḷavī disse ao Abençoado: “Senhor, o Abençoado dormiu bem?” “Sim, príncipe, dormi bem. Eu sou um daqueles no mundo que dormem bem.”

---

‘‘สีตา, ภนฺเต, เหมนฺติกา รตฺติ, อนฺตรฏฺฐโก หิมปาตสมโย, ขรา โคกณฺฏกหตา ภูมิ, ตนุโก ปณฺณสนฺถโร, วิรฬานิ รุกฺขสฺส ปตฺตานิ, สีตานิ กาสายานิ วตฺถานิ, สีโต จ เวรมฺโภ วาโต วายติ. อถ จ ปน ภควา เอวมาห – ‘เอวํ, กุมาร, สุขมสยิตฺถํ. เย จ ปน โลเก สุขํ เสนฺติ, อหํ เตสํ อญฺญตโร’’’ติ.

“Mas, Senhor, as noites de inverno são frias. É o período de oito dias entre os meses, a época em que a neve cai. O solo pisoteado pelos cascos do gado é áspero, o leito de folhas é fino, as folhas nas árvores são escassas, os mantos cor de açafrão são frios e o vento cortante sopra gelado. No entanto, o Abençoado diz: ‘Sim, príncipe, dormi bem. Eu sou um daqueles no mundo que dormem bem.’”

---

‘‘เตน หิ, กุมาร, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ. ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, กุมาร, อิธสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา กูฏาคารํ อุลฺลิตฺตาวลิตฺตํ นิวาตํ ผุสิตคฺคฬํ ปิหิตวาตปานํ. ตตฺรสฺส ปลฺลงฺโก โคนกตฺถโต ปฏิกตฺถโต ปฏลิกตฺถโต กทลิมิคปวรปจฺจตฺถรโณ สอุตฺตรจฺฉโท อุภโต โลหิตกูปธาโน; เตลปฺปทีโป เจตฺถ ฌาเยยฺย ; จตสฺโส จ ปชาปติโย มนาปามนาเปน ปจฺจุปฏฺฐิตา อสฺสุ. ตํ กึ มญฺญสิ, กุมาร, สุขํ วา โส สเยยฺย โน วา? กถํ วา เต เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘สุขํ โส, ภนฺเต, สเยยฺย. เย จ ปน โลเก สุขํ เสนฺติ, โส เตสํ อญฺญตโร’’ติ.

“Pois bem, príncipe, eu lhe farei uma pergunta sobre este assunto. Responda como achar melhor. O que você acha, príncipe? Um chefe de família ou o filho de um chefe de família poderia ter uma casa com teto pontiagudo, rebocada por dentro e por fora, protegida de correntes de ar, com trincos fechados e janelas cerradas. Ali ele poderia ter um leito coberto com tapetes de lã de pelo longo, cobertores brancos, colchas de flores, uma excelente cobertura de pele de antílope, com um dossel acima e travesseiros vermelhos em ambas as extremidades. Uma lâmpada de óleo estaria acesa ali e suas quatro esposas o serviriam de maneiras extremamente agradáveis. O que você acha, príncipe? Ele dormiria bem ou não, ou o que você pensa sobre isso?” “Ele dormiria bem, Senhor. Ele seria um daqueles no mundo que dormem bem.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, กุมาร, อปิ นุ ตสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา อุปฺปชฺเชยฺยุํ ราคชา ปริฬาหา กายิกา วา เจตสิกา วา เยหิ โส ราคเชหิ ปริฬาเหหิ ปริฑยฺหมาโน ทุกฺขํ สเยยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ.

“O que você acha, príncipe? Poderiam surgir naquele chefe de família ou filho de chefe de família febres físicas ou mentais nascidas da cobiça, que o atormentariam de modo que ele dormiria mal?” “Sim, Senhor.”

---

‘‘เยหิ โข โส, กุมาร, คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา ราคเชหิ ปริฬาเหหิ ปริฑยฺหมาโน ทุกฺขํ สเยยฺย, โส ราโค ตถาคตสฺส ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม. ตสฺมาหํ สุขมสยิตฺถํ.

“Aquelas febres nascidas da cobiça, príncipe, pelas quais aquele chefe de família ou filho de chefe de família, sendo atormentado, dormiria mal — tal cobiça foi abandonada pelo Tathāgata, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, obliterada de modo que não está mais sujeita a surgir no futuro. Por isso, eu dormi bem.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, กุมาร, อปิ นุ ตสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา อุปฺปชฺเชยฺยุํ โทสชา ปริฬาหา…เป… โมหชา ปริฬาหา กายิกา วา เจตสิกา วา เยหิ โส โมหเชหิ ปริฬาเหหิ ปริฑยฺหมาโน ทุกฺขํ สเยยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ.

“O que você acha, príncipe? Poderiam surgir naquele chefe de família ou filho de chefe de família febres físicas ou mentais nascidas da aversão... [pe]... febres físicas ou mentais nascidas da ilusão, que o atormentariam de modo que ele dormiria mal?” “Sim, Senhor.”

---

‘‘เย [Pg.137] หิ โข โส, กุมาร, คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา โมหเชหิ ปริฬาเหหิ ปริฑยฺหมาโน ทุกฺขํ สเยยฺย, โส โมโห ตถาคตสฺส ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม. ตสฺมาหํ สุขมสยิตฺถ’’นฺติ.

“Aquelas febres nascidas da ilusão, príncipe, pelas quais aquele chefe de família ou filho de chefe de família, sendo atormentado, dormiria mal — tal ilusão foi abandonada pelo Tathāgata, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, obliterada de modo que não está mais sujeita a surgir no futuro. Por isso, eu dormi bem.”

---

‘‘สพฺพทา เว สุขํ เสติ, พฺราหฺมโณ ปรินิพฺพุโต;

โย น ลิมฺปติ กาเมสุ, สีติภูโต นิรูปธิ.

“Ele sempre dorme bem, o brâmane que alcançou o nibbāna, sereno, sem aquisições, não manchado pelos prazeres sensoriais.”

---

‘‘สพฺพา อาสตฺติโย เฉตฺวา, วิเนยฺย หทเย ทรํ;

อุปสนฺโต สุขํ เสติ, สนฺตึ ปปฺปุยฺย เจตโส’’ติ. ปญฺจมํ;

“Tendo cortado todos os apegos, tendo removido a angústia no coração, o pacificado dorme bem, tendo alcançado a paz da mente.” (O quinto)

---

๖. เทวทูตสุตฺตํ

6. Devadūtasutta

---

๓๖. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, เทวทูตานิ. กตมานิ ตีณิ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา นานาพาหาสุ คเหตฺวา ยมสฺส รญฺโญ ทสฺเสนฺติ – ‘อยํ, เทว, ปุริโส อมตฺเตยฺโย อเปตฺเตยฺโย อสามญฺโญ อพฺรหฺมญฺโญ, น กุเล เชฏฺฐาปจายี. อิมสฺส เทโว ทณฺฑํ ปเณตู’’’ติ.

36. “Monges, existem estes três mensageiros divinos. Quais três? Aqui, monges, uma pessoa pratica má conduta por meio do corpo, da fala e da mente. Tendo praticado má conduta por meio do corpo, da fala e da mente, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasce em um plano de miséria, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno. Os guardiões do inferno a agarram pelos braços e a apresentam ao Rei Yama, dizendo: ‘Este homem, majestade, não agiu corretamente com sua mãe, nem com seu pai; não agiu corretamente com os ascetas, nem com os brâmanes; e não honrou os mais velhos da família. Que vossa majestade lhe aplique a devida punição!’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา ปฐมํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชติ สมนุคาหติ สมนุภาสติ – ‘อมฺโภ, ปุริส, น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ ปฐมํ เทวทูตํ ปาตุภูต’นฺติ? โส เอวมาห – ‘นาทฺทสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Então, monges, o Rei Yama o questiona, interroga e examina sobre o primeiro mensageiro divino: ‘Bom homem, você não viu o primeiro mensageiro divino que apareceu entre os seres humanos?’ E ele responde: ‘Não, senhor, eu não vi.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ อิตฺถึ วา ปุริสํ วา อาสีติกํ วา นาวุติกํ วา วสฺสสติกํ วา ชาติยา ชิณฺณํ โคปานสิวงฺกํ โภคฺคํ ทณฺฑปรายณํ ปเวธมานํ คจฺฉนฺตํ อาตุรํ คตโยพฺพนํ ขณฺฑทนฺตํ ปลิตเกสํ วิลูนํ ขลฺลิตสิรํ วลิตํ ติลกาหตคตฺต’นฺติ? โส เอวมาห – ‘อทฺทสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Mas, bom homem, você nunca viu entre os seres humanos um homem ou uma mulher de oitenta, noventa ou cem anos de idade, envelhecido, curvado como uma viga de telhado, arqueado, apoiando-se em um cajado, caminhando trêmulo, enfermo, com a juventude perdida, dentes quebrados, cabelos grisalhos e escassos ou calvo, com a pele enrugada e o corpo cheio de manchas?’ E o homem responde: ‘Sim, senhor, eu vi.’”

---

‘‘ตเมนํ[Pg.138], ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ, ปุริส, ตสฺส เต วิญฺญุสฺส สโต มหลฺลกสฺส น เอตทโหสิ – อหมฺปิ โขมฺหิ ชราธมฺโม ชรํ อนตีโต, หนฺทาหํ กลฺยาณํ กโรมิ, กาเยน วาจาย มนสา’ติ? โส เอวมาห – ‘นาสกฺขิสฺสํ, ภนฺเต. ปมาทสฺสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Bom homem, não lhe ocorreu, sendo você uma pessoa inteligente e madura: “Eu também estou sujeito à velhice, não estou isento da velhice. Deixe-me agora praticar o bem por meio do corpo, da fala e da mente”?’. Ele responde: ‘Não pude, senhor. Fui negligente, senhor.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ, ปุริส, ปมาทตาย น กลฺยาณมกาสิ กาเยน วาจาย มนสา. ตคฺฆ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ตถา กริสฺสนฺติ ยถา ตํ ปมตฺตํ. ตํ โข ปน เต เอตํ ปาปกมฺมํ เนว มาตรา กตํ, น ปิตรา กตํ, น ภาตรา กตํ, น ภคินิยา กตํ, น มิตฺตามจฺเจหิ กตํ, น ญาติสาโลหิเตหิ กตํ, น เทวตาหิ กตํ, น สมณพฺราหฺมเณหิ กตํ; อถ โข ตยาเวตํ ปาปกมฺมํ กตํ, ตฺวญฺเญเวตสฺส วิปากํ ปฏิสํเวทิสฺสสี’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Bom homem, por negligência você não praticou o bem por meio do corpo, da fala e da mente. Certamente, bom homem, eles o tratarão de uma maneira que condiz com sua negligência. Essa sua má ação não foi feita por sua mãe ou por seu pai, nem por seu irmão ou por sua irmã, nem por seus amigos e companheiros, nem por seus parentes e familiares, nem pelas divindades, nem por ascetas e brâmanes. Em vez disso, foi você quem praticou essa má ação, e você mesmo terá que vivenciar o seu resultado.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา ปฐมํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชิตฺวา สมนุคาหิตฺวา สมนุภาสิตฺวา, ทุติยํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชติ สมนุคาหติ สมนุภาสติ – ‘อมฺโภ ปุริส, น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ ทุติยํ เทวทูตํ ปาตุภูต’นฺติ? โส เอวมาห – ‘นาทฺทสํ, ภนฺเต’ติ. ‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ อิตฺถึ วา ปุริสํ วา อาพาธิกํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ, สเก มุตฺตกรีเส ปลิปนฺนํ เสมานํ, อญฺเญหิ วุฏฺฐาปิยมานํ, อญฺเญหิ สํเวสิยมาน’นฺติ? โส เอวมาห – ‘อทฺทสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Quando o Rei Yama o questionou, interrogou e examinou sobre o primeiro mensageiro divino, ele novamente o questiona, interroga e examina sobre o segundo mensageiro divino: ‘Bom homem, você não viu o segundo mensageiro divino que apareceu entre os seres humanos?’ E ele responde: ‘Não, senhor, eu não vi.’ Então o Rei Yama lhe diz: ‘Mas, bom homem, você nunca viu entre os seres humanos um homem ou uma mulher doente, aflito, gravemente enfermo, deitado em sua própria urina e excrementos, tendo que ser levantado por alguns e deitado por outros?’ E ele responde: ‘Sim, senhor, eu vi.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, ตสฺส เต วิญฺญุสฺส สโต มหลฺลกสฺส น เอตทโหสิ – อหมฺปิ โขมฺหิ พฺยาธิธมฺโม พฺยาธึ อนตีโต, หนฺทาหํ กลฺยาณํ กโรมิ กาเยน วาจาย มนสา’ติ? โส เอวมาห – ‘นาสกฺขิสฺสํ, ภนฺเต. ปมาทสฺสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Bom homem, não lhe ocorreu, sendo você uma pessoa inteligente e madura: “Eu também estou sujeito à doença, não estou isento da doença. Deixe-me agora praticar o bem por meio do corpo, da fala e da mente”?’. Ele responde: ‘Não pude, senhor. Fui negligente, senhor.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, ปมาทตาย น กลฺยาณมกาสิ กาเยน วาจาย มนสา. ตคฺฆ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ตถา กริสฺสนฺติ ยถา ตํ ปมตฺตํ. ตํ โข ปน เต เอตํ ปาปกมฺมํ เนว มาตรา กตํ, น ปิตรา กตํ, น ภาตรา กตํ, น ภคินิยา กตํ, น มิตฺตามจฺเจหิ [Pg.139] กตํ, น ญาติสาโลหิเตหิ กตํ, น เทวตาหิ กตํ, น สมณพฺราหฺมเณหิ กตํ; อถ โข ตยาเวตํ ปาปกมฺมํ กตํ. ตฺวญฺเญเวตสฺส วิปากํ ปฏิสํเวทิสฺสสี’’’ติ.

“Then o Rei Yama lhe diz: ‘Bom homem, por negligência você não praticou o bem por meio do corpo, da fala e da mente. Certamente, bom homem, eles o tratarão de uma maneira que condiz com sua negligência. Essa sua má ação não foi feita por sua mãe ou por seu pai, nem por seu irmão ou por sua irmã, nem por seus amigos e companheiros, nem por seus parentes e familiares, nem pelas divindades, nem por ascetas e brâmanes. Em vez disso, foi você quem praticou essa má ação, e você mesmo terá que vivenciar o seu resultado.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา ทุติยํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชิตฺวา สมนุคาหิตฺวา สมนุภาสิตฺวา, ตติยํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชติ สมนุคาหติ สมนุภาสติ – ‘อมฺโภ ปุริส, น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ ตติยํ เทวทูตํ ปาตุภูต’นฺติ? โส เอวมาห – ‘นาทฺทสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Quando o Rei Yama o questionou, interrogou e examinou sobre o segundo mensageiro divino, ele novamente o questiona, interroga e examina sobre o terceiro mensageiro divino: ‘Bom homem, você não viu o terceiro mensageiro divino que apareceu entre os seres humanos?’ E ele responde: ‘Não, senhor, eu não vi.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ อิตฺถึ วา ปุริสํ วา เอกาหมตํ วา ทฺวีหมตํ วา ตีหมตํ วา อุทฺธุมาตกํ วินีลกํ วิปุพฺพกชาต’นฺติ? โส เอวมาห – ‘อทฺทสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Mas, bom homem, você nunca viu entre os seres humanos um homem ou uma mulher morto há um, dois ou três dias, o cadáver inchado, lívido e purulento?’ E ele responde: ‘Sim, senhor, eu vi.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, ตสฺส เต วิญฺญุสฺส สโต มหลฺลกสฺส น เอตทโหสิ – อหมฺปิ โขมฺหิ มรณธมฺโม มรณํ อนตีโต, หนฺทาหํ กลฺยาณํ กโรมิ กาเยน วาจาย มนสา’ติ? โส เอวมาห – ‘นาสกฺขิสฺสํ, ภนฺเต. ปมาทสฺสํ, ภนฺเต’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Bom homem, não lhe ocorreu, sendo você uma pessoa inteligente e madura: “Eu também estou sujeito à morte, não estou isento da morte. Deixe-me agora praticar o bem por meio do corpo, da fala e da mente”?’. Ele responde: ‘Não pude, senhor. Fui negligente, senhor.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา เอวมาห – ‘อมฺโภ ปุริส, ปมาทตาย น กลฺยาณมกาสิ กาเยน วาจาย มนสา. ตคฺฆ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ตถา กริสฺสนฺติ ยถา ตํ ปมตฺตํ. ตํ โข ปน เต เอตํ ปาปกมฺมํ เนว มาตรา กตํ, น ปิตรา กตํ, น ภาตรา กตํ, น ภคินิยา กตํ, น มิตฺตามจฺเจหิ กตํ, น ญาติสาโลหิเตหิ กตํ, น เทวตาหิ กตํ, น สมณพฺราหฺมเณหิ กตํ; อถ โข ตยาเวตํ ปาปกมฺมํ กตํ. ตฺวญฺเญเวตสฺส วิปากํ ปฏิสํเวทิสฺสสี’’’ติ.

“Então o Rei Yama lhe diz: ‘Bom homem, por negligência você não praticou o bem por meio do corpo, da fala e da mente. Certamente, bom homem, eles o tratarão de uma maneira que condiz com sua negligência. Essa sua má ação não foi feita por sua mãe ou por seu pai, nem por seu irmão ou por sua irmã, nem por seus amigos e companheiros, nem por seus parentes e familiares, nem pelas divindades, nem por ascetas e brâmanes. Em vez disso, foi você quem praticou essa má ação, e você mesmo terá que vivenciar o seu resultado.’”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, ยโม ราชา ตติยํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชิตฺวา สมนุคาหิตฺวา สมนุภาสิตฺวา ตุณฺหี โหติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา ปญฺจวิธพนฺธนํ นาม การณํ กโรนฺติ. ตตฺตํ อโยขิลํ หตฺเถ คเมนฺติ. ตตฺตํ อโยขิลํ ทุติยสฺมึ หตฺเถ คเมนฺติ. ตตฺตํ อโยขิลํ ปาเท คเมนฺติ. ตตฺตํ อโยขิลํ ทุติยสฺมึ ปาเท คเมนฺติ. ตตฺตํ อโยขิลํ มชฺเฌ อุรสฺมึ คเมนฺติ. โส ตตฺถ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทิยติ, น จ ตาว กาลงฺกโรติ ยาว น ตํ ปาปกมฺมํ พฺยนฺตีโหติ.

“Quando, monges, o Rei Yama o questionou, interrogou e examinou sobre o terceiro mensageiro divino, ele silencia. Então os guardiões do inferno lhe aplicam a tortura chamada de aprisionamento quíntuplo. Eles cravam uma estaca de ferro incandescente em uma mão e outra estaca de ferro incandescente na outra mão; cravam uma estaca de ferro incandescente em um pé e outra estaca de ferro incandescente no outro pé; e cravam uma estaca de ferro incandescente no meio do seu peito. Lá ele experimenta sensações dolorosas, agudas, cruéis e amargas, mas não morre enquanto aquela má ação não for esgotada.”

---

‘‘ตเมนํ[Pg.140], ภิกฺขเว, นิรยปาลา สํเวเสตฺวา กุธารีหิ ตจฺฉนฺติ. โส ตตฺถ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทิยติ, น จ ตาว กาลงฺกโรติ ยาว น ตํ ปาปกมฺมํ พฺยนฺตีโหติ.

“Em seguida, monges, os guardiões do inferno o deitam e o cortam com machados. Lá ele experimenta sensações dolorosas, agudas, cruéis e amargas, mas não morre enquanto aquela má ação não for esgotada.”

---

‘‘ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา อุทฺธํปาทํ อโธสิรํ คเหตฺวา วาสีหิ ตจฺฉนฺติ…เป… ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา รเถ โยเชตฺวา อาทิตฺตาย ภูมิยา สมฺปชฺชลิตาย สโชติภูตาย สาเรนฺติปิ ปจฺจาสาเรนฺติปิ…เป… ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา มหนฺตํ องฺคารปพฺพตํ อาทิตฺตํ สมฺปชฺชลิตํ สโชติภูตํ อาโรเปนฺติปิ โอโรเปนฺติปิ…เป… ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา อุทฺธํปาทํ อโธสิรํ คเหตฺวา ตตฺตาย โลหกุมฺภิยา ปกฺขิปนฺติ, อาทิตฺตาย สมฺปชฺชลิตาย สโชติภูตาย. โส ตตฺถ เผณุทฺเทหกํ ปจฺจมาโน สกิมฺปิ อุทฺธํ คจฺฉติ, สกิมฺปิ อโธ คจฺฉติ, สกิมฺปิ ติริยํ คจฺฉติ. โส ตตฺถ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทิยติ, น จ ตาว กาลํ กโรติ ยาว น ตํ ปาปกมฺมํ พฺยนฺตีโหติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, นิรยปาลา มหานิรเย ปกฺขิปนฺติ. โส โข ปน, ภิกฺขเว, มหานิรโย –

“Em seguida, monges, os guardiões do inferno o agarram de cabeça para baixo e o cortam com enxós... em seguida, monges, os guardiões do inferno o atrelam a uma carruagem e o arrastam para frente e para trás sobre um solo ardente, flamejante e incandescente... em seguida, monges, os guardiões do inferno o fazem subir e descer uma grande montanha de carvão ardente, flamejante e incandescente... em seguida, monges, os guardiões do inferno o agarram de cabeça para baixo e o lançam em um caldeirão de metal incandescente, ardente, flamejante e brilhante. Lá ele é cozido em meio a uma espuma fervente. E enquanto é cozido lá em meio à espuma fervente, ele é arrastado ora para cima, ora para baixo, ora para os lados. Lá ele experimenta sensações dolorosas, agudas, cruéis e amargas, mas não morre enquanto aquela má ação não for esgotada. Em seguida, monges, os guardiões do inferno o lançam no grande inferno. E quanto a esse grande inferno, monges:”

---

‘‘จตุกฺกณฺโณ จตุทฺวาโร, วิภตฺโต ภาคโส มิโต;

อโยปาการปริยนฺโต, อยสา ปฏิกุชฺชิโต.

“Tem quatro cantos e quatro portas,\ndividido em compartimentos iguais;\né cercado por muralhas de ferro\ne coberto com um teto de ferro.

---

‘‘ตสฺส อโยมยา ภูมิ, ชลิตา เตชสา ยุตา;

สมนฺตา โยชนสตํ, ผริตฺวา ติฏฺฐติ สพฺพทา’’ติ.

Seu chão também é feito de ferro,\nardente e cheio de calor;\nestendendo-se por cem yojanas ao redor,\npermanece assim para sempre.”

---

‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, ยมสฺส รญฺโญ เอตทโหสิ – ‘เย กิร, โภ, โลเก ปาปกานิ กมฺมานิ กโรนฺติ เต เอวรูปา วิวิธา กมฺมการณา กรียนฺติ. อโห วตาหํ มนุสฺสตฺตํ ลเภยฺยํ, ตถาคโต จ โลเก อุปฺปชฺเชยฺย อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ตญฺจาหํ ภควนฺตํ ปยิรุปาเสยฺยํ. โส จ เม ภควา ธมฺมํ เทเสยฺย, ตสฺส จาหํ ภควโต ธมฺมํ อาชาเนยฺย’นฺติ. ตํ โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, น อญฺญสฺส สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา สุตฺวา เอวํ วทามิ, อปิ จ โข, ภิกฺขเว, ยเทว เม สามํ ญาตํ สามํ ทิฏฺฐํ สามํ วิทิตํ ตเทวาหํ วทามี’’ติ.

“No passado, monges, o Rei Yama pensou: ‘Aqueles no mundo que praticam más ações são punidos com torturas tão diversas. Oh, se eu pudesse obter a condição humana! Que um Tathāgata, Arahant, Perfeitamente Iluminado surgisse no mundo! Que eu pudesse servir a esse Abençoado! Que o Abençoado me ensinasse o Dhamma, e que eu pudesse compreender o seu Dhamma!’ Monges, eu não estou repetindo algo que ouvi de outro asceta ou brâmane, mas sim falando sobre algo que eu mesmo conheci, vi e compreendi diretamente.”

---

‘‘โจทิตา [Pg.141] เทวทูเตหิ, เย ปมชฺชนฺติ มาณวา;

เต ทีฆรตฺตํ โสจนฺติ, หีนกายูปคา นรา.

“Advertidos pelos mensageiros divinos,\naqueles homens que permanecem negligentes\nlamentam por muito tempo,\ntendo renascido em um reino inferior.

---

‘‘เย จ โข เทวทูเตหิ, สนฺโต สปฺปุริสา อิธ;

โจทิตา นปฺปมชฺชนฺติ, อริยธมฺเม กุทาจนํ.

Mas as boas pessoas aqui que,\nquando advertidas pelos mensageiros divinos,\nnunca se tornam negligentes\nem relação ao nobre Dhamma;

---

‘‘อุปาทาเน ภยํ ทิสฺวา, ชาติมรณสมฺภเว;

อนุปาทา วิมุจฺจนฺติ, ชาติมรณสงฺขเย.

vendo o perigo no apego\ncomo a origem do nascimento e da morte,\nlibertam-se pelo não-apego\nna extinção do nascimento e da morte:

---

‘‘เต อปฺปมตฺตา สุขิโน, ทิฏฺฐธมฺมาภินิพฺพุตา;

สพฺพเวรภยาตีตา, สพฺพทุกฺขํ อุปจฺจคุ’’นฺติ. ฉฏฺฐํ;

Esses felizes, diligentes,\nestão plenamente pacificados nesta mesma vida.\nTendo superado toda inimizade e perigo,\ntranscenderam todo o sofrimento.”

---

๗. จตุมหาราชสุตฺตํ

7. O Discurso sobre os Quatro Grandes Reis

---

๓๗. ‘‘อฏฺฐมิยํ, ภิกฺขเว, ปกฺขสฺส จตุนฺนํ มหาราชานํ อมจฺจา ปาริสชฺชา อิมํ โลกํ อนุวิจรนฺติ – ‘กจฺจิ พหู มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺตี’ติ. จาตุทฺทสึ, ภิกฺขเว, ปกฺขสฺส จตุนฺนํ มหาราชานํ ปุตฺตา อิมํ โลกํ อนุวิจรนฺติ – ‘กจฺจิ พหู มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺตี’ติ. ตทหุ, ภิกฺขเว, อุโปสเถ ปนฺนรเส จตฺตาโร มหาราชาโน สามญฺเญว อิมํ โลกํ อนุวิจรนฺติ – ‘กจฺจิ พหู มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺตี’’’ติ.

37. “No oitavo dia da quinzena, monges, os ministros e membros da assembleia dos quatro grandes reis percorrem este mundo, pensando: ‘Esperamos que haja muitas pessoas que ajam corretamente com sua mãe e seu pai, ajam corretamente com ascetas e brâmanes, honrem os mais velhos da família, observem o uposatha, mantenham os dias extras de observância e pratiquem atos meritórios.’ No décimo quarto dia da quinzena, monges, os filhos dos quatro grandes reis percorrem este mundo, pensando: ‘Esperamos que haja muitas pessoas que ajam corretamente com sua mãe e seu pai, ajam corretamente com ascetas e brâmanes, honrem os mais velhos da família, observem o uposatha, mantenham os dias extras de observância e pratiquem atos meritórios.’ No décimo quinto dia, o dia do uposatha, os próprios quatro grandes reis percorrem este mundo, pensando: ‘Esperamos que haja muitas pessoas que ajam corretamente com sua mãe e seu pai, ajam corretamente com ascetas e brâmanes, honrem os mais velhos da família, observem o uposatha, mantenham os dias extras de observância e pratiquem atos meritórios.’”

---

‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อปฺปกา โหนฺติ มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, จตฺตาโร มหาราชาโน เทวานํ ตาวตึสานํ สุธมฺมาย สภาย สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อาโรเจนฺติ – ‘อปฺปกา โข, มาริสา, มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺตี’ติ. เตน โข, ภิกฺขเว[Pg.142], เทวา ตาวตึสา อนตฺตมนา โหนฺติ – ‘ทิพฺพา วต, โภ, กายา ปริหายิสฺสนฺติ, ปริปูริสฺสนฺติ อสุรกายา’’’ติ.

“Se, monges, houver poucas pessoas entre os seres humanos que ajam corretamente com sua mãe e seu pai, ajam corretamente com ascetas e brâmanes, honrem os mais velhos da família, observem o uposatha, mantenham os dias extras de observância e pratiquem atos meritórios, os quatro grandes reis relatam isso aos devas de Tāvatiṃsa quando estes se reúnem e se sentam juntos no salão de assembleia Sudhamma: ‘Senhores, há poucas pessoas entre os seres humanos que ajam corretamente com sua mãe e seu pai, ajam corretamente com ascetas e brâmanes, honrem os mais velhos da família, observem o uposatha, mantenham os dias extras de observância e pratiquem atos meritórios.’ Então, por causa disso, os devas de Tāvatiṃsa ficam descontentes, dizendo: ‘Infelizmente, as hostes celestiais diminuirão e as hostes dos asuras prosperarão!’”

---

‘‘สเจ ปน, ภิกฺขเว, พหู โหนฺติ มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, จตฺตาโร มหาราชาโน เทวานํ ตาวตึสานํ สุธมฺมาย สภาย สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อาโรเจนฺติ – ‘พหู โข, มาริสา, มนุสฺสา มนุสฺเสสุ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน อุโปสถํ อุปวสนฺติ ปฏิชาคโรนฺติ ปุญฺญานิ กโรนฺตี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, เทวา ตาวตึสา อตฺตมนา โหนฺติ – ‘ทิพฺพา วต, โภ, กายา ปริปูริสฺสนฺติ, ปริหายิสฺสนฺติ อสุรกายา’’’ติ.

“Se, monges, houver muitos seres humanos que cuidam de suas mães, cuidam de seus pais, respeitam os ascetas, respeitam os brâmanes, honram os mais velhos da família, observam o uposatha, mantêm os dias de vigília e realizam atos meritórios, então, monges, os quatro grandes reis relatam isso aos devas de Tāvatiṃsa reunidos e sentados juntos no salão de assembleia Sudhammā: ‘Caros senhores, há muitos seres humanos que cuidam de suas mães, cuidam de seus pais, respeitam os ascetas, respeitam os brâmanes, honram os mais velhos da família, observam o uposatha, mantêm os dias de vigília e realizam atos meritórios.’ Por causa disso, monges, os devas de Tāvatiṃsa ficam jubilosos, dizendo: ‘Certamente, as hostes celestiais se multiplicarão e as hostes de asuras diminuirão!’”

---

‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, สกฺโก เทวานมินฺโท เทเว ตาวตึเส อนุนยมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ –

“No passado, monges, Sakka, o governante dos devas, instruindo os devas de Tāvatiṃsa, recitou este verso naquela ocasião:”

---

‘‘จาตุทฺทสึ ปญฺจทสึ, ยา จ ปกฺขสฺส อฏฺฐมี;

ปาฏิหาริยปกฺขญฺจ, อฏฺฐงฺคสุสมาคตํ;

อุโปสถํ อุปวเสยฺย, โยปิสฺส มาทิโส นโร’’ติ.

“‘O homem que seria como eu deve observar o uposatha dotado de oito fatores no décimo quarto dia, no décimo quinto dia e no oitavo dia da quinzena, bem como durante a quinzena especial.’”

---

‘‘สา โข ปเนสา, ภิกฺขเว, สกฺเกน เทวานมินฺเทน คาถา ทุคฺคีตา น สุคีตา ทุพฺภาสิตา น สุภาสิตา. ตํ กิสฺส เหตุ? สกฺโก หิ, ภิกฺขเว, เทวานมินฺโท อวีตราโค อวีตโทโส อวีตโมโห.

“Esse verso, monges, foi mal cantado por Sakka, o governante dos devas, e não bem cantado; foi mal proferido, e não bem proferido. Por qual razão? Porque Sakka, monges, o governante dos devas, não está livre da cobiça, não está livre do ódio, não está livre da ilusão.”

---

‘‘โย จ โข โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา พฺรหฺมจริโย กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, ตสฺส โข เอตํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กลฺลํ วจนาย –

“Mas no caso de um monge que é um arahant — cujas máculas foram destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está plenamente libertado através do conhecimento final —, para tal monge, monges, é apropriado dizer:”

---

‘‘จาตุทฺทสึ ปญฺจทสึ, ยา จ ปกฺขสฺส อฏฺฐมี;

ปาฏิหาริยปกฺขญฺจ, อฏฺฐงฺคสุสมาคตํ;

อุโปสถํ อุปวเสยฺย, โยปิสฺส มาทิโส นโร’’ติ.

“‘O homem que seria como eu deve observar o uposatha dotado de oito fatores no décimo quarto dia, no décimo quinto dia e no oitavo dia da quinzena, bem como durante a quinzena especial.’”

---

‘‘ตํ [Pg.143] กิสฺส เหตุ? โส หิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วีตราโค วีตโทโส วีตโมโห’’ติ. สตฺตมํ.

“Por qual razão? Porque esse monge, monges, está livre da cobiça, livre do ódio, livre da ilusão.” (O sétimo)

---

๘. ทุติยจตุมหาราชสุตฺตํ

8. O Segundo Discurso sobre os Quatro Grandes Reis

---

๓๘. ‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, สกฺโก เทวานมินฺโท เทเว ตาวตึเส อนุนยมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ –

38. “No passado, monges, Sakka, o governante dos devas, instruindo os devas de Tāvatiṃsa, recitou este verso naquela ocasião:”

---

‘‘จาตุทฺทสึ ปญฺจทสึ, ยา จ ปกฺขสฺส อฏฺฐมี;

ปาฏิหาริยปกฺขญฺจ, อฏฺฐงฺคสุสมาคตํ;

อุโปสถํ อุปวเสยฺย, โยปิสฺส มาทิโส นโร’’ติ.

“‘O homem que seria como eu deve observar o uposatha dotado de oito fatores no décimo quarto dia, no décimo quinto dia e no oitavo dia da quinzena, bem como durante a quinzena especial.’”

---

‘‘สา โข ปเนสา, ภิกฺขเว, สกฺเกน เทวานมินฺเทน คาถา ทุคฺคีตา น สุคีตา ทุพฺภาสิตา น สุภาสิตา. ตํ กิสฺส เหตุ? สกฺโก หิ, ภิกฺขเว, เทวานมินฺโท อปริมุตฺโต ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, อปริมุตฺโต ทุกฺขสฺมาติ วทามิ.

“Esse verso, monges, foi mal cantado por Sakka, o governante dos devas, e não bem cantado; foi mal proferido, e não bem proferido. Por qual razão? Porque Sakka, monges, o governante dos devas, não está livre do nascimento, da velhice e da morte, da tristeza, da lamentação, da dor, do sofrimento mental e do desespero; ele não está livre do sofrimento, eu digo.”

---

‘‘โย จ โข โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, ตสฺส โข เอตํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน กลฺลํ วจนาย –

“Mas no caso de um monge que é um arahant — cujas máculas foram destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está plenamente libertado através do conhecimento final —, para tal monge, monges, é apropriado dizer:”

---

‘‘จาตุทฺทสึ ปญฺจทสึ, ยา จ ปกฺขสฺส อฏฺฐมี;

ปาฏิหาริยปกฺขญฺจ, อฏฺฐงฺคสุสมาคตํ;

อุโปสถํ อุปวเสยฺย, โยปิสฺส มาทิโส นโร’’ติ.

“‘O homem que seria como eu deve observar o uposatha dotado de oito fatores no décimo quarto dia, no décimo quinto dia e no oitavo dia da quinzena, bem como durante a quinzena especial.’”

---

‘‘ตํ กิสฺส เหตุ? โส หิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปริมุตฺโต ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ปริมุตฺโต ทุกฺขสฺมาติ วทามี’’ติ. อฏฺฐมํ.

“Por qual razão? Porque esse monge, monges, está livre do nascimento, da velhice e da morte, da tristeza, da lamentação, da dor, do sofrimento mental e do desespero; ele está livre do sofrimento, eu digo.” (O oitavo)

---

๙. สุขุมาลสุตฺตํ

9. O Discurso sobre a Delicadeza

---

๓๙. ‘‘สุขุมาโล อหํ, ภิกฺขเว, ปรมสุขุมาโล อจฺจนฺตสุขุมาโล. มม สุทํ, ภิกฺขเว, ปิตุ นิเวสเน โปกฺขรณิโย การิตา โหนฺติ. เอกตฺถ สุทํ, ภิกฺขเว, อุปฺปลํ วปฺปติ, เอกตฺถ ปทุมํ, เอกตฺถ ปุณฺฑรีกํ, ยาวเทว มมตฺถาย. น โข ปนสฺสาหํ, ภิกฺขเว, อกาสิกํ จนฺทนํ ธาเรมิ. กาสิกํ[Pg.144], ภิกฺขเว, สุ เม ตํ เวฐนํ โหติ, กาสิกา กญฺจุกา, กาสิกํ นิวาสนํ, กาสิโก อุตฺตราสงฺโค. รตฺตินฺทิวํ โข ปน เม สุ ตํ, ภิกฺขเว, เสตจฺฉตฺตํ ธารียติ – ‘มา นํ ผุสิ สีตํ วา อุณฺหํ วา ติณํ วา รโช วา อุสฺสาโว วา’’’ติ.

39. “Eu era delicado, monges, extremamente delicado, sumamente delicado. Na residência de meu pai, monges, foram feitos lagos de lótus apenas para o meu desfrute: em um deles cresciam lótus azuis, em outro lótus vermelhos e em um terceiro lótus brancos, apenas para o meu desfrute. Eu não usava sândalo que não fosse de Kāsi, e meu turbante, minha túnica, minha veste inferior e minha veste superior eram feitos de tecido de Kāsi. Dia e noite, monges, um guarda-sol branco era mantido sobre mim para que o frio, o calor, a poeira, a palha ou o orvalho não me tocassem.”

---

‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, ตโย ปาสาทา อเหสุํ – เอโก เหมนฺติโก, เอโก คิมฺหิโก, เอโก วสฺสิโก. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, วสฺสิเก ปาสาเท วสฺสิเก จตฺตาโร มาเส นิปฺปุริเสหิ ตูริเยหิ ปริจารยมาโน น เหฏฺฐาปาสาทํ โอโรหามิ. ยถา โข ปน, ภิกฺขเว, อญฺเญสํ นิเวสเน ทาสกมฺมกรโปริสสฺส กณาชกํ โภชนํ ทียติ พิลงฺคทุติยํ, เอวเมวสฺสุ เม, ภิกฺขเว, ปิตุ นิเวสเน ทาสกมฺมกรโปริสสฺส สาลิมํโสทโน ทียติ.

“Eu tinha três palácios, monges: um para o inverno, um para o verão e um para a estação das chuvas. Eu passava os quatro meses das chuvas no palácio da estação das chuvas, sendo entretido por musicistas, nenhuma das quais era homem, e eu não descia do palácio. Enquanto nas casas de outras pessoas os escravos, trabalhadores e servos recebiam farelo de arroz com sopa azeda como refeição, na residência de meu pai eles recebiam arroz de colina de excelente qualidade, carne e arroz cozido.”

---

‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอวรูปาย อิทฺธิยา สมนฺนาคตสฺส เอวรูเปน จ สุขุมาเลน เอตทโหสิ – ‘อสฺสุตวา โข ปุถุชฺชโน อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชรํ อนตีโต ปรํ ชิณฺณํ ทิสฺวา อฏฺฏียติ หรายติ ชิคุจฺฉติ อตฺตานํเยว อติสิตฺวา, อหมฺปิ โขมฺหิ ชราธมฺโม ชรํ อนตีโต. อหญฺเจว โข ปน ชราธมฺโม สมาโน ชรํ อนตีโต ปรํ ชิณฺณํ ทิสฺวา อฏฺฏีเยยฺยํ หราเยยฺยํ ชิคุจฺเฉยฺยํ น เมตํ อสฺส ปติรูป’นฺติ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, อิติ ปฏิสญฺจิกฺขโต โย โยพฺพเน โยพฺพนมโท โส สพฺพโส ปหียิ.

“Em meio a tal esplendor e a uma vida tão delicada, monges, ocorreu-me o seguinte pensamento: ‘Um homem comum sem instrução, embora ele próprio esteja sujeito à velhice e não esteja isento dela, sente-se repelido, humilhado e enojado ao ver outra pessoa idosa, ignorando sua própria situação. Ora, eu também estou sujeito à velhice e não estou isento dela. Sendo assim, se eu me sentisse repelido, humilhado e enojado ao ver outra pessoa idosa, isso não seria apropriado para mim.’ Quando refleti dessa maneira, monges, toda a minha embriaguez com a juventude foi completamente abandonada.”

---

‘‘อสฺสุตวา โข ปุถุชฺชโน อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธึ อนตีโต ปรํ พฺยาธิตํ ทิสฺวา อฏฺฏียติ หรายติ ชิคุจฺฉติ อตฺตานํเยว อติสิตฺวา – ‘อหมฺปิ โขมฺหิ พฺยาธิธมฺโม พฺยาธึ อนตีโต, อหญฺเจว โข ปน พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธึ อนตีโต ปรํ พฺยาธิกํ ทิสฺวา อฏฺฏีเยยฺยํ หราเยยฺยํ ชิคุจฺเฉยฺยํ, น เมตํ อสฺส ปติรูป’นฺติ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, อิติ ปฏิสญฺจิกฺขโต โย อาโรคฺเย อาโรคฺยมโท โส สพฺพโส ปหียิ.

“‘Um homem comum sem instrução, embora ele próprio esteja sujeito à doença e não esteja isento dela, sente-se repelido, humilhado e enojado ao ver outra pessoa doente, ignorando sua própria situação. Ora, eu também estou sujeito à doença e não estou isento dela. Sendo assim, se eu me sentisse repelido, humilhado e enojado ao ver outra pessoa doente, isso não seria apropriado para mim.’ Quando refleti dessa maneira, monges, toda a minha embriaguez com a saúde foi completamente abandonada.”

---

‘‘อสฺสุตวา โข ปุถุชฺชโน อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณํ อนตีโต ปรํ มตํ ทิสฺวา อฏฺฏียติ หรายติ ชิคุจฺฉติ อตฺตานํเยว อติสิตฺวา – ‘อหมฺปิ โขมฺหิ มรณธมฺโม, มรณํ อนตีโต, อหํ เจว โข ปน [Pg.145] มรณธมฺโม สมาโน มรณํ อนตีโต ปรํ มตํ ทิสฺวา อฏฺฏีเยยฺยํ หราเยยฺยํ ชิคุจฺเฉยฺยํ, น เมตํ อสฺส ปติรูป’นฺติ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, อิติ ปฏิสญฺจิกฺขโต โย ชีวิเต ชีวิตมโท โส สพฺพโส ปหียี’’ติ.

“‘Um homem comum sem instrução, embora ele próprio esteja sujeito à morte e não esteja isento dela, sente-se repelido, humilhado e enojado ao ver outra pessoa morta, ignorando sua própria situação. Ora, eu também estou sujeito à morte e não estou isento dela. Sendo assim, se eu me sentisse repelido, humilhado e enojado ao ver outra pessoa morta, isso não seria apropriado para mim.’ Quando refleti dessa maneira, monges, toda a minha embriaguez com a vida foi completamente abandonada.”

---

‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, มทา. กตเม ตโย? โยพฺพนมโท, อาโรคฺยมโท, ชีวิตมโท. โยพฺพนมทมตฺโต วา, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. อาโรคฺยมทมตฺโต วา, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน…เป… ชีวิตมทมตฺโต วา, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โส กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ.

“Existem, monges, estes três tipos de embriaguez. Quais três? A embriaguez com a juventude, a embriaguez com a saúde e a embriaguez com a vida. Embriagado com a juventude, monges, o homem comum sem instrução pratica conduta incorreta com o corpo, pratica conduta incorreta com a fala, pratica conduta incorreta com a mente. Tendo praticado conduta incorreta com o corpo, com a fala e com a mente, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno. Embriagado com a saúde, monges, o homem comum sem instrução pratica conduta incorreta com o corpo, pratica conduta incorreta com a fala, pratica conduta incorreta com a mente. Tendo praticado conduta incorreta com o corpo, com a fala e com a mente, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno. Embriagado com a vida, monges, o homem comum sem instrução pratica conduta incorreta com o corpo, pratica conduta incorreta com a fala, pratica conduta incorreta com a mente. Tendo praticado conduta incorreta com o corpo, com a fala e com a mente, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno.”

---

‘‘โยพฺพนมทมตฺโต วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตติ. อาโรคฺยมทมตฺโต วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ…เป… ชีวิตมทมตฺโต วา, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺตตี’’ติ.

“Embriagado com a juventude, monges, um monge abandona o treinamento e retorna à vida inferior. Embriagado com a saúde, monges, um monge abandona o treinamento e retorna à vida inferior. Embriagado com a vida, monges, um monge abandona o treinamento e retorna à vida inferior.”

---

‘‘พฺยาธิธมฺมา ชราธมฺมา, อโถ มรณธมฺมิโน;

ยถาธมฺมา ตถาสนฺตา, ชิคุจฺฉนฺติ ปุถุชฺชนา.

“Sujeitos à doença, sujeitos à velhice e também sujeitos à morte; sendo de tal natureza, os homens comuns sentem aversão pelos outros.”

---

‘‘อหญฺเจ ตํ ชิคุจฺเฉยฺยํ, เอวํธมฺเมสุ ปาณิสุ;

น เมตํ ปติรูปสฺส, มม เอวํ วิหาริโน.

“Se eu sentisse aversão por seres que têm tal natureza, isso não seria apropriado para mim, que vivo de tal maneira.”

---

‘‘โสหํ เอวํ วิหรนฺโต, ญตฺวา ธมฺมํ นิรูปธึ;

อาโรคฺเย โยพฺพนสฺมิญฺจ, ชีวิตสฺมิญฺจ เย มทา.

“Vivendo assim, tendo conhecido o estado livre de aquisições, superei toda embriaguez — com a saúde, com a juventude e com a vida —”

---

‘‘สพฺเพ มเท อภิโภสฺมิ, เนกฺขมฺเม ทฏฺฐุ เขมตํ;

ตสฺส เม อหุ อุสฺสาโห, นิพฺพานํ อภิปสฺสโต.

“Tendo visto a segurança na renúncia. O empenho então surgiu em mim, ao ver claramente o nibbāna.”

---

‘‘นาหํ ภพฺโพ เอตรหิ, กามานิ ปฏิเสวิตุํ;

อนิวตฺติ ภวิสฺสามิ, พฺรหฺมจริยปรายโณ’’ติ. นวมํ;

“Agora sou incapaz de desfrutar de prazeres sensuais. Tendo a vida santa como meu refúgio supremo, jamais voltarei atrás.” (O nono)

---

๑๐. อาธิปเตยฺยสุตฺตํ

10. O Discurso sobre a Supremacia

---

๔๐. ‘‘ตีณิมานิ[Pg.146], ภิกฺขเว, อาธิปเตยฺยานิ. กตมานิ ตีณิ? อตฺตาธิปเตยฺยํ, โลกาธิปเตยฺยํ, ธมฺมาธิปเตยฺยํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, อตฺตาธิปเตยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. น ปิณฺฑปาตเหตุ, น เสนาสนเหตุ, น อิติภวาภวเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อปิ จ โขมฺหิ โอติณฺโณ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต. อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถาติ. อหญฺเจว โข ปน ยาทิสเก กาเม โอหาย อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต ตาทิสเก วา กาเม ปริเยเสยฺยํ ตโต วา ปาปิฏฺฐตเร, น เมตํ ปติรูป’นฺติ. โส อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ ภวิสฺสติ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺค’นฺติ. โส อตฺตานํเยว อธิปตึ กริตฺวา อกุสลํ ปชหติ, กุสลํ ภาเวติ, สาวชฺชํ ปชหติ, อนวชฺชํ ภาเวติ, สุทฺธํ อตฺตานํ ปริหรติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อตฺตาธิปเตยฺยํ.

40. “Existem, monges, estas três supremacias. Quais três? A supremacia de si mesmo, a supremacia do mundo e a supremacia do Dhamma. E o que, monges, é a supremacia de si mesmo? Aqui, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, um monge reflete assim: ‘Não saí da vida doméstica para a vida sem lar por causa de mantos, nem por causa de esmolas de alimento, nem por causa de alojamento, nem por causa de vir a ser isto ou aquilo. Mas, em verdade, estou imerso no nascimento, na velhice e na morte; na tristeza, na lamentação, na dor, no sofrimento mental e no desespero. Estou imerso no sofrimento, afligido pelo sofrimento. Quem sabe possa ser discernido o fim de toda esta massa de sofrimento! Tendo saído da vida doméstica para a vida sem lar, não seria apropriado para mim buscar prazeres sensuais semelhantes ou piores do que aqueles que descartei.’ Ele então reflete assim: ‘O esforço será despertado em mim sem esmorecer; a atenção plena será estabelecida sem confusão; meu corpo estará tranquilo, sem agitação; minha mente estará concentrada e unificada.’ Tendo a si mesmo como supremacia, ele abandona o que é prejudicial e desenvolve o que é benéfico; abandona o que é censurável e desenvolve o que é irrepreensível; ele se mantém em pureza. Isso, monges, é chamado de supremacia de si mesmo.’”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, โลกาธิปเตยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. น ปิณฺฑปาตเหตุ, น เสนาสนเหตุ, น อิติภวาภวเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อปิ จ โขมฺหิ โอติณฺโณ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต. อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. อหญฺเจว โข ปน เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน กามวิตกฺกํ วา วิตกฺเกยฺยํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ วา วิตกฺเกยฺยํ, วิหึสาวิตกฺกํ วา วิตกฺเกยฺยํ, มหา โข ปนายํ โลกสนฺนิวาโส. มหนฺตสฺมึ โข ปน โลกสนฺนิวาเส สนฺติ สมณพฺราหฺมณา อิทฺธิมนฺโต ทิพฺพจกฺขุกา ปรจิตฺตวิทุโน. เต ทูรโตปิ ปสฺสนฺติ, อาสนฺนาปิ น ทิสฺสนฺติ, เจตสาปิ จิตฺตํ ปชานนฺติ. เตปิ มํ เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘ปสฺสถ, โภ, อิมํ กุลปุตฺตํ [Pg.147] สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต สมาโน โวกิณฺโณ วิหรติ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหี’ติ. เทวตาปิ โข สนฺติ อิทฺธิมนฺตินิโย ทิพฺพจกฺขุกา ปรจิตฺตวิทุนิโย. ตา ทูรโตปิ ปสฺสนฺติ, อาสนฺนาปิ น ทิสฺสนฺติ, เจตสาปิ จิตฺตํ ชานนฺติ. ตาปิ มํ เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘ปสฺสถ, โภ, อิมํ กุลปุตฺตํ สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต สมาโน โวกิณฺโณ วิหรติ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหี’ติ. โส อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ ภวิสฺสติ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺค’นฺติ. โส โลกํเยว อธิปตึ กริตฺวา อกุสลํ ปชหติ, กุสลํ ภาเวติ, สาวชฺชํ ปชหติ, อนวชฺชํ ภาเวติ, สุทฺธํ อตฺตานํ ปริหรติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, โลกาธิปเตยฺยํ.

“E o que, monges, é o mundo como autoridade (lokādhipateyya)? Aqui, monges, um monge que foi para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, reflete assim: ‘Eu não saí da vida doméstica para a vida sem lar por causa de um manto. Nem por causa de esmolas de alimentos, nem por causa de um alojamento, nem por causa de vir a ser isto ou aquilo (itibhavābhava). Mas sim, fui acometido pelo nascimento, pela velhice, pela morte, pelas tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; estou imerso no sofrimento, oprimido pelo sofrimento. Quem sabe um fim para toda esta massa de sofrimento possa ser discernido!’ Se eu, tendo saído da vida doméstica dessa maneira, nutrisse pensamentos sensuais (kāmavitakka), pensamentos de má vontade (byāpādavitakka) ou pensamentos de crueldade (vihiṃsāvitakka) — ora, a população do mundo é vasta. E nessa vasta população do mundo existem ascetas e brâmanes com poderes psíquicos, dotados do olho divino, que conhecem as mentes dos outros. Eles veem mesmo de longe, mas não são vistos mesmo de perto; eles conhecem a mente dos outros com a sua própria mente. Eles me conheceriam assim: ‘Vejam, senhores, este jovem de boa família: embora tenha saído da vida doméstica para a vida sem lar por fé, ele vive misturado com estados prejudiciais e imorais.’ Existem também divindades com poderes psíquicos, dotadas do olho divino, que conhecem as mentes dos outros. Elas veem mesmo de longe, mas não são vistas mesmo de perto; elas conhecem a mente dos outros com a sua própria mente. Elas também me conheceriam assim: ‘Vejam, senhores, este jovem de boa família: embora tenha saído da vida doméstica para a vida sem lar por fé, ele vive misturado com estados prejudiciais e imorais.’ Ele então reflete assim: ‘Minha energia será despertada sem esmorecer; minha atenção será estabelecida sem confusão; meu corpo estará tranquilo, sem agitação; minha mente estará concentrada e unificada.’ Tendo tomado o mundo como sua autoridade, ele abandona o que é prejudicial e desenvolve o que é benéfico; abandona o que é censurável e desenvolve o que é irrepreensível; mantém a si mesmo em pureza. Isso, monges, é chamado de o mundo como autoridade.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมาธิปเตยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. น ปิณฺฑปาตเหตุ, น เสนาสนเหตุ, น อิติภวาภวเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อปิ จ โขมฺหิ โอติณฺโณ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต. อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถาติ. สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหีติ. สนฺติ โข ปน เม สพฺรหฺมจารี ชานํ ปสฺสํ วิหรนฺติ. อหญฺเจว โข ปน เอวํ สฺวากฺขาเต ธมฺมวินเย ปพฺพชิโต สมาโน กุสีโต วิหเรยฺยํ ปมตฺโต, น เมตํ อสฺส ปติรูป’นฺติ. โส อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ ภวิสฺสติ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺค’นฺติ. โส ธมฺมํเยว อธิปตึ กริตฺวา อกุสลํ ปชหติ, กุสลํ ภาเวติ, สาวชฺชํ ปชหติ, อนวชฺชํ ภาเวติ, สุทฺธํ อตฺตานํ ปริหรติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมาธิปเตยฺยํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อาธิปเตยฺยานี’’ติ.

“E o que, monges, é o Dhamma como autoridade (dhammādhipateyya)? Aqui, monges, um monge que foi para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, reflete assim: ‘Eu não saí da vida doméstica para a vida sem lar por causa de um manto. Nem por causa de esmolas de alimentos, nem por causa de um alojamento, nem por causa de vir a ser isto ou aquilo. Mas sim, fui acometido pelo nascimento, pela velhice, pela morte, pelas tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; estou imerso no sofrimento, oprimido pelo sofrimento. Quem sabe um fim para toda esta massa de sofrimento possa ser discernido! O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado, visível aqui e agora, imediato, que convida a vir e ver, aplicável, para ser experimentado pessoalmente pelos sábios. E há companheiros meus na vida santa que vivem conhecendo e vendo. Se eu, tendo saído da vida doméstica para a vida sem lar neste Dhamma e Disciplina tão bem expostos, vivesse com preguiça e negligência, isso não seria adequado para mim.’ Ele então reflete assim: ‘Minha energia será despertada sem esmorecer; minha atenção será estabelecida sem confusão; meu corpo estará tranquilo, sem agitação; minha mente estará concentrada e unificada.’ Tendo tomado o Dhamma como sua autoridade, ele abandona o que é prejudicial e desenvolve o que é benéfico; abandona o que é censurável e desenvolve o que é irrepreensível; mantém a si mesmo em pureza. Isso, monges, é chamado de o Dhamma como autoridade. Estas, monges, são as três autoridades.”

---

‘‘นตฺถิ โลเก รโห นาม, ปาปกมฺมํ ปกุพฺพโต;

อตฺตา เต ปุริส ชานาติ, สจฺจํ วา ยทิ วา มุสา.

“Não existe no mundo um lugar secreto para quem comete uma má ação; a tua própria mente, ó homem, sabe se é verdade ou mentira.”

---

‘‘กลฺยาณํ [Pg.148] วต โภ สกฺขิ, อตฺตานํ อติมญฺญสิ;

โย สนฺตํ อตฺตนิ ปาปํ, อตฺตานํ ปริคูหสิ.

“De fato, meu caro, tu desprezas a ti mesmo, que és uma boa testemunha; tu ocultas o mal existente em ti mesmo.”

---

‘‘ปสฺสนฺติ เทวา จ ตถาคตา จ,โลกสฺมึ พาลํ วิสมํ จรนฺตํ;

ตสฺมา หิ อตฺตาธิปเตยฺยโก จ,โลกาธิโป จ นิปโก จ ฌายี.

“Os deuses e os Tathāgatas veem o tolo que age de forma injusta no mundo. Portanto, tendo a si mesmo como autoridade, e tendo o world como autoridade, o sábio meditativo,”

---

‘‘ธมฺมาธิโป จ อนุธมฺมจารี,น หียติ สจฺจปรกฺกโม มุนิ;

ปสยฺห มารํ อภิภุยฺย อนฺตกํ,โย จ ผุสี ชาติกฺขยํ ปธานวา;

โส ตาทิโส โลกวิทู สุเมโธ,สพฺเพสุ ธมฺเมสุ อตมฺมโย มุนี’’ติ. ทสมํ;

“e tendo o Dhamma como autoridade, agindo de acordo com o Dhamma, o sábio de esforço verdadeiro não decai. Tendo subjugado Mara e vencido o causador do fim (a morte), aquele que se esforça alcança o fim do nascimento. Tal sábio, conhecedor do mundo, de grande sabedoria, não se apega a coisa alguma em todos os fenômenos.” Décimo.

---

เทวทูตวคฺโค จตุตฺโถ.

“O quarto capítulo sobre os Mensageiros Divinos (Devadūtavagga) está concluído.”

---

ตสฺสุทฺทานํ –

“O sumário deste capítulo:”

---

พฺรหฺม อานนฺท สาริปุตฺโต, นิทานํ หตฺถเกน จ;

ทูตา ทุเว จ ราชาโน, สุขุมาลาธิปเตยฺเยน จาติ.

“Brahma, Ānanda, Sāriputta, Nidāna, e Hatthaka; os Mensageiros, os dois Reis, Sukhumāla e Adhipateyya.”

---

๕. จูฬวคฺโค

5. “O Pequeno Capítulo (Cūḷavagga)”

---

๑. สมฺมุขีภาวสุตฺตํ

1. “Discurso sobre a Presença (Sammukhībhāvasutta)”

---

๔๑. ‘‘ติณฺณํ, ภิกฺขเว, สมฺมุขีภาวา สทฺโธ กุลปุตฺโต พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมสํ ติณฺณํ? สทฺธาย, ภิกฺขเว, สมฺมุขีภาวา สทฺโธ กุลปุตฺโต พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. เทยฺยธมฺมสฺส, ภิกฺขเว, สมฺมุขีภาวา สทฺโธ กุลปุตฺโต พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. ทกฺขิเณยฺยานํ, ภิกฺขเว, สมฺมุขีภาวา สทฺโธ กุลปุตฺโต พหุํ ปุญฺญํ ปสวติ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ สมฺมุขีภาวา สทฺโธ กุลปุตฺโต พหุํ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. ปฐมํ.

41. “Monges, com a presença de três coisas, um jovem de boa família dotado de fé gera muito mérito. De quais três? Com a presença da fé, monges, um jovem de boa família dotado de fé gera muito mérito. Com a presença de um objeto a ser doado, monges, um jovem de boa família dotado de fé gera muito mérito. Com a presença daqueles que são dignos de oferendas, monges, um jovem de boa família dotado de fé gera muito mérito. Com a presença dessas três coisas, monges, um jovem de boa família dotado de fé gera muito mérito.” Primeiro.

---

๒. ติฐานสุตฺตํ

2. “Discurso sobre as Três Situações (Tiṭhānasutta)”

---

๔๒. ‘‘ตีหิ[Pg.149], ภิกฺขเว, ฐาเนหิ สทฺโธ ปสนฺโน เวทิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? สีลวนฺตานํ ทสฺสนกาโม โหติ, สทฺธมฺมํ โสตุกาโม โหติ, วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ฐาเนหิ สทฺโธ ปสนฺโน เวทิตพฺโพ’’.

42. “Monges, por três situações pode-se reconhecer alguém dotado de fé e confiança. Por quais três? Ele deseja ver aqueles que possuem comportamento virtuoso; deseja ouvir o verdadeiro Dhamma; e vive em casa com a mente livre da mancha da avareza, generoso, de mãos abertas, deleitando-se em renunciar, dedicado à caridade, deleitando-se em dar e compartilhar. Por essas três situações, monges, pode-se reconhecer alguém dotado de fé e confiança.”

---

‘‘ทสฺสนกาโม สีลวตํ, สทฺธมฺมํ โสตุมิจฺฉติ;

วินเย มจฺเฉรมลํ, ส เว สทฺโธติ วุจฺจตี’’ติ. ทุติยํ;

“Aquele que deseja ver os virtuosos, que quer ouvir o verdadeiro Dhamma, que removeu a mancha da avareza — esse é verdadeiramente chamado de alguém dotado de fé.” Segundo.

---

๓. อตฺถวสสุตฺตํ

3. “Discurso sobre as Vantagens (Atthavasasutta)”

---

๔๓. ‘‘ตโย, ภิกฺขเว, อตฺถวเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ปเรสํ ธมฺมํ เทเสตุํ. กตเม ตโย? โย ธมฺมํ เทเสติ โส อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฺปฏิสํเวที จ. โย ธมฺมํ สุณาติ โส อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฺปฏิสํเวที จ. โย เจว ธมฺมํ เทเสติ โย จ ธมฺมํ สุณาติ อุโภ อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน จ โหนฺติ ธมฺมปฺปฏิสํเวทิโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อตฺถวเส สมฺปสฺสมาเนน อลเมว ปเรสํ ธมฺมํ เทเสตุ’’นฺติ. ตติยํ.

43. “Monges, ao ver três vantagens, é plenamente adequado ensinar o Dhamma a outros. Quais três? Aquele que ensina o Dhamma compreende o significado e compreende o Dhamma. Aquele que ouve o Dhamma compreende o significado e compreende o Dhamma. Tanto aquele que ensina o Dhamma quanto aquele que ouve o Dhamma compreendem o significado e compreendem o Dhamma. Ao ver essas três vantagens, monges, é plenamente adequado ensinar o Dhamma a outros.” Terceiro.

---

๔. กถาปวตฺติสุตฺตํ

4. “Discurso sobre o Fluxo da Conversa (Kathāpavattisutta)”

---

๔๔. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ฐาเนหิ กถา ปวตฺตินี โหติ. กตเมหิ ตีหิ? โย ธมฺมํ เทเสติ โส อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฺปฏิสํเวที จ. โย ธมฺมํ สุณาติ โส อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฺปฏิสํเวที จ. โย เจว ธมฺมํ เทเสติ โย จ ธมฺมํ สุณาติ อุโภ อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน จ โหนฺติ ธมฺมปฺปฏิสํเวทิโน จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ฐาเนหิ กถา ปวตฺตินี โหตี’’ติ. จตุตฺถํ.

44. “Monges, em três situações a conversa flui suavemente. Em quais três? Aquele que ensina o Dhamma compreende o significado e compreende o Dhamma. Aquele que ouve o Dhamma compreende o significado e compreende o Dhamma. Tanto aquele que ensina o Dhamma quanto aquele que ouve o Dhamma compreendem o significado e compreendem o Dhamma. Nessas três situações, monges, a conversa flui suavemente.” Quarto.

---

๕. ปณฺฑิตสุตฺตํ

5. “Discurso sobre os Sábios (Paṇḍitasutta)”

---

๔๕. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, ปณฺฑิตปญฺญตฺตานิ สปฺปุริสปญฺญตฺตานิ. กตมานิ ตีณิ? ทานํ, ภิกฺขเว, ปณฺฑิตปญฺญตฺตํ สปฺปุริสปญฺญตฺตํ. ปพฺพชฺชา, ภิกฺขเว[Pg.150], ปณฺฑิตปญฺญตฺตา สปฺปุริสปญฺญตฺตา. มาตาปิตูนํ, ภิกฺขเว, อุปฏฺฐานํ ปณฺฑิตปญฺญตฺตํ สปฺปุริสปญฺญตฺตํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ปณฺฑิตปญฺญตฺตานิ สปฺปุริสปญฺญตฺตานี’’ติ.

45. “Monges, existem estas três coisas prescritas pelos sábios, prescritas pelas pessoas de bem. Quais três? A doação (dāna), monges, é prescrita pelos sábios, prescrita pelas pessoas de bem. A vida sem lar (pabbajjā), monges, é prescrita pelos sábios, prescrita pelas pessoas de bem. O cuidar de pai e mãe, monges, é prescrito pelos sábios, prescrito pelas pessoas de bem. Estas três coisas, monges, são prescritas pelos sábios, prescritas pelas pessoas de bem.”

---

‘‘สพฺภิ ทานํ อุปญฺญตฺตํ, อหึสา สํยโม ทโม;

มาตาปิตุ อุปฏฺฐานํ, สนฺตานํ พฺรหฺมจารินํ.

“As pessoas de bem prescrevem a doação, a não violência, o autocontrole e o autodomínio, bem como o cuidar de pai e mãe, para os pacíficos praticantes da vida santa.

---

‘‘สตํ เอตานิ ฐานานิ, ยานิ เสเวถ ปณฺฑิโต;

อริโย ทสฺสนสมฺปนฺโน, ส โลกํ ภชเต สิว’’นฺติ. ปญฺจมํ;

“Estas são as práticas das pessoas de bem que o sábio deve seguir. O nobre dotado de visão vai para um mundo feliz.” Quinto.

---

๖. สีลวนฺตสุตฺตํ

6. “Discurso sobre os Virtuosos (Sīlavantasutta)”

---

๔๖. ‘‘ยํ, ภิกฺขเว, สีลวนฺโต ปพฺพชิตา คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรนฺติ. ตตฺถ มนุสฺสา ตีหิ ฐาเนหิ พหุํ ปุญฺญํ ปสวนฺติ. กตเมหิ ตีหิ? กาเยน, วาจาย, มนสา. ยํ, ภิกฺขเว, สีลวนฺโต ปพฺพชิตา คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรนฺติ. ตตฺถ มนุสฺสา อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ พหุํ ปุญฺญํ ปสวนฺตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

46. “Monges, quando renunciantes virtuosos vivem na dependência de uma aldeia ou cidade, as pessoas dali geram muito mérito de três maneiras. De quais três? Por meio do corpo, da fala e da mente. Quando renunciantes virtuosos vivem na dependência de uma aldeia ou cidade, as pessoas dali geram muito mérito dessas três maneiras.” Sexto.

---

๗. สงฺขตลกฺขณสุตฺตํ

7. “Discurso sobre as Características do Condicionado (Saṅkhatalakkhaṇasutta)”

---

๔๗. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, สงฺขตสฺส สงฺขตลกฺขณานิ. กตมานิ ตีณิ? อุปฺปาโท ปญฺญายติ, วโย ปญฺญายติ, ฐิตสฺส อญฺญถตฺตํ ปญฺญายติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ สงฺขตสฺส สงฺขตลกฺขณานี’’ติ. สตฺตมํ.

47. “Monges, existem estas três características que definem o condicionado (saṅkhata). Quais três? O surgimento é discernido, o desaparecimento é discernido e a alteração enquanto permanece é discernida. Estas três, monges, são as características que definem o condicionado.” Sétimo.

---

๘. อสงฺขตลกฺขณสุตฺตํ

8. “Discurso sobre as Características do Incondicionado (Asaṅkhatalakkhaṇasutta)”

---

๔๘. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, อสงฺขตสฺส อสงฺขตลกฺขณานิ. กตมานิ ตีณิ? น อุปฺปาโท ปญฺญายติ, น วโย ปญฺญายติ, น ฐิตสฺส อญฺญถตฺตํ ปญฺญายติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อสงฺขตสฺส อสงฺขตลกฺขณานี’’ติ. อฏฺฐมํ.

48. “Monges, existem estas três características que definem o incondicionado (asaṅkhata). Quais três? Nenhum surgimento é discernido, nenhum desaparecimento é discernido e nenhuma alteração enquanto permanece é discernida. Estas três, monges, são as características que definem o incondicionado.” Oitavo.

---

๙. ปพฺพตราชสุตฺตํ

9. “Discurso sobre o Rei das Montanhas (Pabbatarājasutta)”

---

๔๙. ‘‘หิมวนฺตํ, ภิกฺขเว, ปพฺพตราชํ นิสฺสาย มหาสาลา ตีหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒนฺติ. กตมาหิ ตีหิ? สาขาปตฺตปลาเสน วฑฺฒนฺติ, ตจปปฏิกาย วฑฺฒนฺติ[Pg.151], เผคฺคุสาเรน วฑฺฒนฺติ. หิมวนฺตํ, ภิกฺขเว, ปพฺพตราชํ นิสฺสาย มหาสาลา อิมาหิ ตีหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒนฺติ.

49. “Monges, baseadas no Himalaia, o rei das montanhas, as grandes árvores sāl crescem de três maneiras. De quais três? Crescem em ramos, folhas e folhagem; crescem em casca e brotos; e crescem em alburno e cerne. Baseadas no Himalaia, o rei das montanhas, as grandes árvores sāl crescem dessas três maneiras.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สทฺธํ กุลปตึ นิสฺสาย อนฺโต ชโน ตีหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒติ. กตมาหิ ตีหิ? สทฺธาย วฑฺฒติ, สีเลน วฑฺฒติ, ปญฺญาย วฑฺฒติ. สทฺธํ, ภิกฺขเว, กุลปตึ นิสฺสาย อนฺโต ชโน อิมาหิ ตีหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒตี’’ติ.

“Da mesma forma, monges, baseado no chefe de família dotado de fé, o povo da casa cresce de três maneiras. De quais três? Cresce em fé, cresce em comportamento virtuoso e cresce em sabedoria. Baseado no chefe de família dotado de fé, monges, o povo da casa cresce dessas três maneiras.”

---

‘‘ยถาปิ ปพฺพโต เสโล, อรญฺญสฺมึ พฺรหาวเน;

ตํ รุกฺขา อุปนิสฺสาย, วฑฺฒนฺเต เต วนปฺปตี.

“Assim como as árvores que crescem na dependência de uma montanha rochosa em uma vasta floresta selvagem tornam-se grandes soberanas da floresta,”

---

‘‘ตเถว สีลสมฺปนฺนํ, สทฺธํ กุลปตึ อิธ;

อุปนิสฺสาย วฑฺฒนฺติ, ปุตฺตทารา จ พนฺธวา;

อมจฺจา ญาติสงฺฆา จ, เย จสฺส อนุชีวิโน.

“da mesma forma, na dependência de um chefe de família dotado de fé e virtude aqui neste mundo, crescem a esposa, os filhos e os parentes, os amigos, o círculo familiar e todos os que dependem dele.”

---

‘‘ตฺยาสฺส สีลวโต สีลํ, จาคํ สุจริตานิ จ;

ปสฺสมานานุกุพฺพนฺติ, อตฺตมตฺถํ วิจกฺขณา.

“Aqueles que possuem discernimento, vendo a conduta virtuosa daquele homem, sua generosidade e boas ações, imitam o seu exemplo.”

---

‘‘อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน, มคฺคํ สุคติคามินํ;

นนฺทิโน เทวโลกสฺมึ, โมทนฺติ กามกามิโน’’ติ. นวมํ;

“Tendo vivido aqui de acordo com o Dhamma, o caminho que conduz a um destino feliz, aqueles que desejam prazeres sensoriais regozijam-se, deleitando-se no mundo dos deuses.” Nono.

---

๑๐. อาตปฺปกรณียสุตฺตํ

10. “Discurso sobre o Exercício do Esforço Ardente (Ātappakaraṇīyasutta)”

---

๕๐. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ฐาเนหิ อาตปฺปํ กรณียํ. กตเมหิ ตีหิ? อนุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ อนุปฺปาทาย อาตปฺปํ กรณียํ, อนุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อุปฺปาทาย อาตปฺปํ กรณียํ, อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสนาย อาตปฺปํ กรณียํ. อิเมหิ ตีหิ, ภิกฺขเว, ฐาเนหิ อาตปฺปํ กรณียํ.

50. “Monges, em três situações o esforço ardente (ātappa) deve ser exercido. Em quais três? O esforço ardente deve ser exercido para o não surgimento de estados prejudiciais e imorais que ainda não surgiram; o esforço ardente deve ser exercido para o surgimento de estados benéficos que ainda não surgiram; e o esforço ardente deve ser exercido para suportar as sensações corporais dolorosas que surgiram, agudas, severas, pungentes, penosas, desagradáveis, que ameaçam a vida. Nessas três situações, monges, o esforço ardente deve ser exercido.”

---

‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ อนุปฺปาทาย อาตปฺปํ กโรติ, อนุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อุปฺปาทาย อาตปฺปํ กโรติ, อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสนาย อาตปฺปํ [Pg.152] กโรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาตาปี นิปโก สโต สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’ติ. ทสมํ.

“Quando, monges, um monge aplica ardor para o não surgimento de estados prejudiciais e insalubres que ainda não surgiram, aplica ardor para o surgimento de estados salutares que ainda não surgiram, e aplica ardor para suportar as sensações corporais dolorosas que surgiram — agudas, severas, pungentes, desagradáveis, indesejáveis e que ameaçam a vida —, esse, monges, é chamado de um monge ardente, prudente e atento para dar um fim completo ao sofrimento.” O décimo.

---

๑๑. มหาโจรสุตฺตํ

11. O Discurso sobre o Grande Ladrão

---

๕๑. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต มหาโจโร สนฺธิมฺปิ ฉินฺทติ, นิลฺโลปมฺปิ หรติ, เอกาคาริกมฺปิ กโรติ, ปริปนฺเถปิ ติฏฺฐติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, มหาโจโร วิสมนิสฺสิโต จ โหติ, คหนนิสฺสิโต จ โหติ, พลวนิสฺสิโต จ โหติ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, มหาโจโร วิสมนิสฺสิโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, มหาโจโร นทีวิทุคฺคํ วา นิสฺสิโต โหติ ปพฺพตวิสมํ วา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, มหาโจโร วิสมนิสฺสิโต โหติ.

51. “Dotado de três fatores, monges, um grande ladrão arromba casas, saqueia bens, assalta uma única casa e monta emboscadas nas estradas. Quais são os três? Aqui, monges, um grande ladrão apoia-se no terreno acidentado, apoia-se em esconderijos e apoia-se em pessoas poderosas. E como, monges, um grande ladrão apoia-se no terreno acidentado? Aqui, monges, um grande ladrão apoia-se em rios difíceis de cruzar ou em montanhas íngremes. É assim, monges, que um grande ladrão apoia-se no terreno acidentado.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, มหาโจโร คหนนิสฺสิโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, มหาโจโร ติณคหนํ วา นิสฺสิโต โหติ, รุกฺขคหนํ วา โรธํ วา มหาวนสณฺฑํ วา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, มหาโจโร คหนนิสฺสิโต โหติ.

“E como, monges, um grande ladrão apoia-se em esconderijos? Aqui, monges, um grande ladrão apoia-se em um matagal de capim, em um matagal de árvores, em um bosque denso ou em uma grande floresta fechada. É assim, monges, que um grande ladrão apoia-se em esconderijos.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, มหาโจโร พลวนิสฺสิโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, มหาโจโร ราชานํ วา ราชมหามตฺตานํ วา นิสฺสิโต โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘สเจ มํ โกจิ กิญฺจิ วกฺขติ, อิเม เม ราชาโน วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณิสฺสนฺตี’ติ. สเจ นํ โกจิ กิญฺจิ อาห, ตฺยาสฺส ราชาโน วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, มหาโจโร พลวนิสฺสิโต โหติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต มหาโจโร สนฺธิมฺปิ ฉินฺทติ, นิลฺโลปมฺปิ หรติ, เอกาคาริกมฺปิ กโรติ, ปริปนฺเถปิ ติฏฺฐติ.

“E como, monges, um grande ladrão apoia-se em pessoas poderosas? Aqui, monges, um grande ladrão apoia-se em reis ou ministros reais. Ele pensa: ‘Se alguém me acusar de algo, estes reis ou ministros reais intervirão e falarão em meu favor.’ Se alguém o acusa de algo, esses reis ou ministros reais de fato intervêm e falam em seu favor. É assim, monges, que um grande ladrão apoia-se em pessoas poderosas. É por estar dotado desses três fatores, monges, que um grande ladrão arromba casas, saqueia bens, assalta uma única casa e monta emboscadas nas estradas.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขุ ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ วิสมนิสฺสิโต จ โหติ คหนนิสฺสิโต จ พลวนิสฺสิโต จ.

“Do mesmo modo, monges, dotado de três qualidades, um monge mau mantém a si mesmo em um estado arruinado e corrompido, é censurável, sujeito à reprovação dos sábios e gera muito demérito. Quais são as três? Aqui, monges, um monge mau apoia-se no que é acidentado, apoia-se em esconderijos e apoia-se em pessoas poderosas.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ วิสมนิสฺสิโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ วิสเมน กายกมฺเมน สมนฺนาคโต โหติ, วิสเมน วจีกมฺเมน [Pg.153] สมนฺนาคโต โหติ, วิสเมน มโนกมฺเมน สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ วิสมนิสฺสิโต โหติ.

“E como, monges, um monge mau apoia-se no que é acidentado? Aqui, monges, um monge mau é dotado de ações corporais incorretas, ações verbais incorretas e ações mentais incorretas. É assim, monges, que um monge mau apoia-se no que é acidentado.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ คหนนิสฺสิโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, อนฺตคฺคาหิกาย ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ คหนนิสฺสิโต โหติ.

“E como, monges, um monge mau apoia-se em esconderijos? Aqui, monges, um monge mau possui visão incorreta, sendo dotado de uma visão extremista. É assim, monges, que um monge mau apoia-se em esconderijos.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ พลวนิสฺสิโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ ราชานํ วา ราชมหามตฺตานํ วา นิสฺสิโต โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘สเจ มํ โกจิ กิญฺจิ วกฺขติ, อิเม เม ราชาโน วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณิสฺสนฺตี’ติ. สเจ นํ โกจิ กิญฺจิ อาห, ตฺยาสฺส ราชาโน วา ราชมหามตฺตา วา ปริโยธาย อตฺถํ ภณนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปาปภิกฺขุ พลวนิสฺสิโต โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปาปภิกฺขุ ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. เอกาทสมํ.

“E como, monges, um monge mau apoia-se em pessoas poderosas? Aqui, monges, um monge mau apoia-se em reis ou ministros reais. Ele pensa: ‘Se alguém me acusar de algo, estes reis ou ministros reais intervirão e falarão em meu favor.’ Se alguém o acusa de algo, esses reis ou ministros reais de fato intervêm e falam em seu favor. É assim, monges, que um monge mau apoia-se em pessoas poderosas. É por estar dotado dessas três qualidades, monges, que um monge mau mantém a si mesmo em um estado arruinado e corrompido, é censurável, sujeito à reprovação dos sábios e gera muito demérito.” O décimo primeiro.

---

จูฬวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo menor está concluído.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário disso:

---

สมฺมุขี ฐานตฺถวสํ, ปวตฺติ ปณฺฑิต สีลวํ;

สงฺขตํ ปพฺพตาตปฺปํ, มหาโจเรเนกาทสาติ.

Presença, Situação, Ocorrência, Outros, O Sábio, Virtuoso, Condicionado, A Montanha, Ardor, e O Grande Ladrão — estes são os onze.

---

ปฐโม ปณฺณาสโก สมตฺโต.

O primeiro grupo de cinquenta discursos está concluído.

---

๒. ทุติยปณฺณาสกํ

2. O Segundo Grupo de Cinquenta

---

(๖) ๑. พฺราหฺมณวคฺโค

(6) 1. O Capítulo dos Brâmanes

---

๑. ปฐมทฺเวพฺราหฺมณสุตฺตํ

1. O Primeiro Discurso sobre os Dois Brâmanes

---

๕๒. อถ [Pg.154] โข ทฺเว พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุทฺธา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต พฺราหฺมณา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘มยมสฺสุ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุทฺธา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา; เต จมฺหา อกตกลฺยาณา อกตกุสลา อกตภีรุตฺตาณา. โอวทตุ โน ภวํ โคตโม, อนุสาสตุ โน ภวํ โคตโม ยํ อมฺหากํ อสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

52. Então, dois brâmanes que eram velhos, idosos, avançados em anos, que haviam percorrido o caminho da vida e chegado ao seu estágio final, com cento e vinte anos de idade, aproximaram-se do Abençoado e trocaram saudações com ele. Após concluírem as saudações e a conversa cordial, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles brâmanes disseram ao Abençoado: “Nós somos brâmanes, mestre Gotama, velhos, idosos, avançados em anos, que percorremos o caminho da vida e chegamos ao seu estágio final, com cento e vinte anos de idade; e não realizamos nada de bom, nada de salutar, nem fizemos para nós um abrigo contra o medo. Que o mestre Gotama nos exorte, que o mestre Gotama nos instrua de uma maneira que conduza ao nosso bem-estar e felicidade por muito tempo!”

---

‘‘ตคฺฆ ตุมฺเห, พฺราหฺมณา, ชิณฺณา วุทฺธา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา; เต จตฺถ อกตกลฺยาณา อกตกุสลา อกตภีรุตฺตาณา. อุปนียติ โข อยํ, พฺราหฺมณา, โลโก ชราย พฺยาธินา มรเณน. เอวํ อุปนียมาเน โข, พฺราหฺมณา, โลเก ชราย พฺยาธินา มรเณน, โย อิธ กาเยน สํยโม วาจาย สํยโม มนสา สํยโม, ตํ ตสฺส เปตสฺส ตาณญฺจ เลณญฺจ ทีปญฺจ สรณญฺจ ปรายณญฺจา’’ติ.

“Certamente, brâmanes, vós sois velhos, idosos, avançados em anos, que percorrestes o caminho da vida e chegastes ao seu estágio final, com cento e vinte anos de idade; e não realizastes nada de bom, nada de salutar, nem fizestes para vós um abrigo contra o medo. De fato, brâmanes, este mundo é arrastado pela velhice, pela doença e pela morte. Mas enquanto o mundo é assim arrastado pela velhice, pela doença e pela morte, o autocontrole do corpo, o autocontrole da fala e o autocontrole da mente nesta vida servirão, para aquele que partiu, como abrigo, proteção, ilha, refúgio e amparo.”

---

‘‘อุปนียติ ชีวิตมปฺปมายุ,ชรูปนีตสฺส น สนฺติ ตาณา;

เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน,ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานิ.

“A vida é arrastada, curto é o tempo de vida, para quem foi levado pela velhice não há abrigos. Contemplando este perigo na morte, deve-se realizar atos de mérito que trazem felicidade.

---

‘‘โยธ กาเยน สํยโม, วาจาย อุท เจตสา;

ตํ ตสฺส เปตสฺส สุขาย โหติ,ยํ ชีวมาโน ปกโรติ ปุญฺญ’’นฺติ. ปฐมํ;

“O autocontrole aqui exercido sobre o corpo, a fala e também a mente, e o mérito que se realiza enquanto vivo, conduzem à felicidade daquele que partiu.” O primeiro.

---

๒. ทุติยทฺเวพฺราหฺมณสุตฺตํ

2. O Segundo Discurso sobre os Dois Brâmanes

---

๕๓. อถ [Pg.155] โข ทฺเว พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุทฺธา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต พฺราหฺมณา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘มยมสฺสุ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา ชิณฺณา วุทฺธา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา; เต จมฺหา อกตกลฺยาณา อกตกุสลา อกตภีรุตฺตาณา. โอวทตุ โน ภวํ โคตโม, อนุสาสตุ โน ภวํ โคตโม ยํ อมฺหากํ อสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

53. Então, dois brâmanes que eram velhos, idosos, avançados em anos, que haviam percorrido o caminho da vida e chegado ao seu estágio final, com cento e vinte anos de idade, aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado e prestado homenagens ao Abençoado, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, aqueles brâmanes disseram ao Abençoado: “Nós somos brâmanes, mestre Gotama, velhos, idosos, avançados em anos, que percorremos o caminho da vida e chegamos ao seu estágio final, com cento e vinte anos de idade; e não realizamos nada de bom, nada de salutar, nem fizemos para nós um abrigo contra o medo. Que o mestre Gotama nos exorte, que o mestre Gotama nos instrua de uma maneira que conduza ao nosso bem-estar e felicidade por muito tempo!”

---

‘‘ตคฺฆ ตุมฺเห, พฺราหฺมณา, ชิณฺณา วุทฺธา มหลฺลกา อทฺธคตา วโยอนุปฺปตฺตา วีสวสฺสสติกา ชาติยา; เต จตฺถ อกตกลฺยาณา อกตกุสลา อกตภีรุตฺตาณา. อาทิตฺโต โข อยํ, พฺราหฺมณา, โลโก ชราย พฺยาธินา มรเณน. เอวํ อาทิตฺเต โข, พฺราหฺมณา, โลเก ชราย พฺยาธินา มรเณน, โย อิธ กาเยน สํยโม วาจาย สํยโม มนสา สํยโม, ตํ ตสฺส เปตสฺส ตาณญฺจ เลณญฺจ ทีปญฺจ สรณญฺจ ปรายณญฺจา’’ติ.

“Certamente, brâmanes, vós sois velhos, idosos, avançados em anos, que percorrestes o caminho da vida e chegastes ao seu estágio final, com cento e vinte anos de idade; e não realizastes nada de bom, nada de salutar, nem fizestes para vós um abrigo contra o medo. De fato, brâmanes, este mundo está em chamas com a velhice, a doença e a morte. Mas enquanto o mundo está assim em chamas com a velhice, a doença e a morte, o autocontrole do corpo, o autocontrole da fala e o autocontrole da mente nesta vida servirão, para aquele que partiu, como abrigo, proteção, ilha, refúgio e amparo.”

---

‘‘อาทิตฺตสฺมึ อคารสฺมึ, ยํ นีหรติ ภาชนํ;

ตํ ตสฺส โหติ อตฺถาย, โน จ ยํ ตตฺถ ฑยฺหติ.

“Quando uma casa está em chamas, o utensílio que se retira dela é o que será de utilidade para a pessoa, não o que ali se queima.

---

‘‘เอวํ อาทิตฺโต โข โลโก, ชราย มรเณน จ;

นีหเรเถว ทาเนน, ทินฺนํ โหติ สุนีหตํ.

“Assim, este mundo está em chamas com a velhice e a morte; deve-se retirar os bens por meio da doação: o que é doado é bem retirado.

---

‘‘โยธ กาเยน สํยโม, วาจาย อุท เจตสา;

ตํ ตสฺส เปตสฺส สุขาย โหติ,ยํ ชีวมาโน ปกโรติ ปุญฺญ’’นฺติ. ทุติยํ;

“O autocontrole aqui exercido sobre o corpo, a fala e também a mente, e o mérito que se realiza enquanto vivo, conduzem à felicidade daquele que partiu.” O segundo.

---

๓. อญฺญตรพฺราหฺมณสุตฺตํ

3. O Discurso sobre um Certo Brâmane

---

๕๔. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมโณ [Pg.156] ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม’ติ, โภ โคตม, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, โภ โคตม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ?

54. Então, um certo brâmane aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, trocou saudações com o Abençoado... e, sentado a um lado, disse ao Abençoado: “‘O Dhamma é visível diretamente, o Dhamma é visível diretamente’, mestre Gotama, assim se diz. De que maneira, mestre Gotama, o Dhamma é visível diretamente, imediato, que convida a vir e ver, aplicável e para ser experienciado pessoalmente pelos sábios?”

---

‘‘รตฺโต โข, พฺราหฺมณ, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. ราเค ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. (รตฺโต โข…เป… กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. ราเค ปหีนา เนว กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, น วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, น มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. รตฺโต โข…เป… อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. ราเค ปหีเน อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ.) เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป….

“Brâmane, alguém dominado pela cobiça, vencido pela cobiça, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros e para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a cobiça é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento. (Alguém dominado pela cobiça... comete má conduta com o corpo, comete má conduta com a fala, comete má conduta com a mente. Quando a cobiça é abandonada, ele não comete má conduta com o corpo, nem com a fala, nem com a mente. Alguém dominado pela cobiça... não compreende o seu próprio bem como ele realmente é, não compreende o bem dos outros como ele realmente é, não compreende o bem de ambos como ele realmente é. Quando a cobiça é abandonada, ele compreende o seu próprio bem como ele realmente é, compreende o bem dos outros como ele realmente é, compreende o bem de ambos como ele realmente é.) É desta maneira também, brâmane, que o Dhamma é visível diretamente...

---

‘‘ทุฏฺโฐ โข, พฺราหฺมณ, โทเสน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โทเส ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป….

“Brâmane, alguém dominado pelo ódio, vencido pelo ódio, com a mente obcecada por ele, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros e para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando o ódio é abandonado, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento. É desta maneira também, brâmane, que o Dhamma é visível diretamente...

---

‘‘มูฬฺโห โข, พฺราหฺมณ, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โมเห ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ[Pg.157]. เอวํ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ.

“Brâmane, alguém dominado pela ilusão, vencido pela ilusão, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros e para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a ilusão é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento. É desta maneira, brâmane, que o Dhamma é visível diretamente, imediato, que convida a vir e ver, aplicável e para ser experienciado pessoalmente pelos sábios.”

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – ‘จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’ติ; เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ตติยํ.

“Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! O mestre Gotama tornou o Dhamma claro de muitas maneiras, como se estivesse endireitando o que estava virado de cabeça para baixo, revelando o que estava escondido, mostrando o caminho para quem estava perdido ou segurando uma lâmpada na escuridão para que aqueles com boa visão pudessem ver as formas. Eu agora busco refúgio no mestre Gotama, no Dhamma e no Saṅgha de monges. Que o mestre Gotama me aceite como um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O terceiro.

---

๔. ปริพฺพาชกสุตฺตํ

4. O Discurso sobre o Asceta Errante

---

๕๕. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมณปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมณปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม’ติ, โภ โคตม, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, โภ โคตม, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ?

55. Então, um certo brâmane errante aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado... sentou-se a um lado. Sentado a um lado, aquele brâmane errante disse ao Abençoado: 'Diz-se, mestre Gotama: “O Dhamma é visível diretamente, o Dhamma é visível diretamente”. De que maneira, mestre Gotama, o Dhamma é visível diretamente, imediato, convidativo ao “venha e veja”, aplicável e para ser experienciado pessoalmente pelos sábios?'

---

‘‘รตฺโต โข, พฺราหฺมณ, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. ราเค ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ.

“Brâmane, alguém tomado pela cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros ou para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a cobiça é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento.

---

‘‘รตฺโต โข, พฺราหฺมณ, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. ราเค ปหีเน เนว กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, น วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, น มนสา ทุจฺจริตํ จรติ.

“Brâmane, alguém tomado pela cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, engaja-se em má conduta por meio do corpo, da fala e da mente. Mas quando a cobiça é abandonada, ele não se engaja em má conduta por meio do corpo, da fala e da mente.

---

‘‘รตฺโต โข, พฺราหฺมณ, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. ราเค ปหีเน อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ[Pg.158], ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ…เป….

“Brâmane, alguém tomado pela cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, não compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros ou o bem de ambos. Mas quando a cobiça é abandonada, ele compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros e o bem de ambos. É dessa maneira também, brâmane, que o Dhamma é visível diretamente...”

---

‘‘ทุฏฺโฐ โข, พฺราหฺมณ, โทเสน…เป… มูฬฺโห โข, พฺราหฺมณ, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โมเห ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ.

“Brâmane, alguém cheio de ódio, dominado pelo ódio... Brâmane, alguém que está iludido, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros ou para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a ilusão é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento.

---

‘‘มูฬฺโห โข, พฺราหฺมณ, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต, กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. โมเห ปหีเน เนว กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, น วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, น มนสา ทุจฺจริตํ จรติ.

“Brâmane, alguém que está iludido, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, engaja-se em má conduta por meio do corpo, da fala e da mente. Mas quando a ilusão é abandonada, ele não se engaja em má conduta por meio do corpo, da fala e da mente.

---

‘‘มูฬฺโห โข, พฺราหฺมณ, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. โมเห ปหีเน อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิโก ธมฺโม โหติ อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’’ติ.

“Brâmane, alguém que está iludido, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, não compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros ou o bem de ambos. Mas quando a ilusão é abandonada, ele compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros e o bem de ambos. É dessa maneira, brâmane, que o Dhamma é visível diretamente, imediato, convidativo ao “venha e veja”, aplicável e para ser experienciado pessoalmente pelos sábios.”

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. จตุตฺถํ.

“Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O quarto.

---

๕. นิพฺพุตสุตฺตํ

5. O Discurso sobre o Nibbāna

---

๕๖. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘‘สนฺทิฏฺฐิกํ นิพฺพานํ สนฺทิฏฺฐิกํ นิพฺพาน’นฺติ, โภ โคตม, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, โภ โคตม, สนฺทิฏฺฐิกํ นิพฺพานํ โหติ อกาลิกํ เอหิปสฺสิกํ โอปเนยฺยิกํ ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺพํ วิญฺญูหี’’ติ?

56. Então, o brâmane Jāṇussoṇi aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, cumprimentou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Jāṇussoṇi disse ao Abençoado: 'Diz-se, mestre Gotama: “O Nibbāna é visível diretamente, o Nibbāna é visível diretamente”. De que maneira, mestre Gotama, o Nibbāna é visível diretamente, imediato, convidativo ao “venha e veja”, aplicável e para ser experienciado pessoalmente pelos sábios?'

---

‘‘รตฺโต [Pg.159] โข, พฺราหฺมณ, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. ราเค ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิกํ นิพฺพานํ โหติ.

“Brâmane, alguém tomado pela cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros ou para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a cobiça é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento. É dessa maneira também, brâmane, que o Nibbāna é visível diretamente.

---

‘‘ทุฏฺโฐ โข, พฺราหฺมณ…เป… มูฬฺโห โข, พฺราหฺมณ, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โมเห ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. เอวมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิกํ นิพฺพานํ โหติ.

“Brâmane, alguém cheio de ódio... Brâmane, alguém que está iludido, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, para a aflição dos outros ou para a aflição de ambos, e experiencia sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a ilusão é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experiencia sofrimento mental e descontentamento. É dessa maneira também, brâmane, que o Nibbāna é visível diretamente.

---

‘‘ยโต โข อยํ, พฺราหฺมณ, อนวเสสํ ราคกฺขยํ ปฏิสํเวเทติ, อนวเสสํ โทสกฺขยํ ปฏิสํเวเทติ, อนวเสสํ โมหกฺขยํ ปฏิสํเวเทติ; เอวํ โข, พฺราหฺมณ, สนฺทิฏฺฐิกํ นิพฺพานํ โหติ อกาลิกํ เอหิปสฺสิกํ โอปเนยฺยิกํ ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺพํ วิญฺญูหี’’ติ. ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ปญฺจมํ.

“Quando, brâmane, alguém experiencia a destruição completa e sem resíduos da cobiça, a destruição completa e sem resíduos do ódio e a destruição completa e sem resíduos da ilusão; é dessa maneira, brâmane, que o Nibbāna é visível diretamente, imediato, convidativo ao “venha e veja”, aplicável e para ser experienciado pessoalmente pelos sábios.” “Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O quinto.

---

๖. ปโลกสุตฺตํ

6. O Discurso sobre o Despovoamento

---

๕๗. อถ โข อญฺญตโร พฺราหฺมณมหาสาโล เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส พฺราหฺมณมหาสาโล ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สุตํ เมตํ, โภ โคตม, ปุพฺพกานํ พฺราหฺมณานํ วุทฺธานํ มหลฺลกานํ อาจริยปาจริยานํ ภาสมานานํ – ‘ปุพฺเพ สุทํ อยํ โลโก อวีจิ มญฺเญ ผุโฏ อโหสิ มนุสฺเสหิ, กุกฺกุฏสํปาติกา คามนิคมราชธานิโย’ติ. โก นุ โข, โภ โคตม, เหตุ โก ปจฺจโย เยเนตรหิ มนุสฺสานํ ขโย โหติ, ตนุตฺตํ ปญฺญายติ, คามาปิ [Pg.160] อคามา โหนฺติ, นิคมาปิ อนิคมา โหนฺติ, นคราปิ อนครา โหนฺติ, ชนปทาปิ อชนปทา โหนฺตี’’ติ?

57. Então, um certo brâmane muito rico aproximou-se do Abençoado... e, sentado a um lado, aquele brâmane muito rico disse ao Abençoado: 'Eu ouvi isso, mestre Gotama, de brâmanes do passado que eram idosos, avançados em anos, professores de professores, quando diziam: “No passado, este mundo era tão densamente povoado que se pensaria não haver espaço entre as pessoas; as aldeias, vilas e capitais eram tão próximas que os galos podiam voar entre elas”. Qual é a causa, mestre Gotama, qual é a razão pela qual, atualmente, o número de pessoas diminuiu, o despovoamento é visível, e aldeias, vilas, cidades e distritos desapareceram?'

---

‘‘เอตรหิ, พฺราหฺมณ, มนุสฺสา อธมฺมราครตฺตา วิสมโลภาภิภูตา มิจฺฉาธมฺมปเรตา. เต อธมฺมราครตฺตา วิสมโลภาภิภูตา มิจฺฉาธมฺมปเรตา ติณฺหานิ สตฺถานิ คเหตฺวา อญฺญมญฺญํ ชีวิตา โวโรเปนฺติ, เตน พหู มนุสฺสา กาลํ กโรนฺติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยเนตรหิ มนุสฺสานํ ขโย โหติ, ตนุตฺตํ ปญฺญายติ, คามาปิ อคามา โหนฺติ, นิคมาปิ อนิคมา โหนฺติ, นคราปิ อนครา โหนฺติ, ชนปทาปิ อชนปทา โหนฺติ.

“Atualmente, brâmane, as pessoas estão inflamadas por uma cobiça ilícita, dominadas por uma ganância desmedida e afligidas por ensinamentos incorretos. Como resultado, elas empunham armas afiadas e tiram a vida umas das outras; por isso, muitas pessoas morrem. Esta também é uma causa, brâmane, esta é uma razão pela qual, atualmente, o número de pessoas diminuiu, o despovoamento é visível, e aldeias, vilas, cidades e distritos desapareceram.

---

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, เอตรหิ มนุสฺสา อธมฺมราครตฺตา วิสมโลภาภิภูตา มิจฺฉาธมฺมปเรตา. เตสํ อธมฺมราครตฺตานํ วิสมโลภาภิภูตานํ มิจฺฉาธมฺมปเรตานํ เทโว น สมฺมาธารํ อนุปฺปเวจฺฉติ. เตน ทุพฺภิกฺขํ โหติ ทุสฺสสฺสํ เสตฏฺฐิกํ สลากาวุตฺตํ. เตน พหู มนุสฺสา กาลํ กโรนฺติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยเนตรหิ มนุสฺสานํ ขโย โหติ, ตนุตฺตํ ปญฺญายติ, คามาปิ อคามา โหนฺติ, นิคมาปิ อนิคมา โหนฺติ, นคราปิ อนครา โหนฺติ, ชนปทาปิ อชนปทา โหนฺติ.

“Além disso, brâmane, atualmente as pessoas estão inflamadas por uma cobiça ilícita, dominadas por uma ganância desmedida e afligidas por ensinamentos incorretos. Quando isso acontece, a chuva não cai adequadamente. Como resultado, há fome, escassez de grãos; as plantações ficam arruinadas, transformando-se em palha branca e seca. Por isso, muitas pessoas morrem. Esta também é uma causa, brâmane, esta é uma razão pela qual, atualmente, o número de pessoas diminuiu, o despovoamento é visível, e aldeias, vilas, cidades e distritos desapareceram.

---

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, เอตรหิ มนุสฺสา อธมฺมราครตฺตา วิสมโลภาภิภูตา มิจฺฉาธมฺมปเรตา. เตสํ อธมฺมราครตฺตานํ วิสมโลภาภิภูตานํ มิจฺฉาธมฺมปเรตานํ ยกฺขา วาเฬ อมนุสฺเส โอสฺสชฺชนฺติ, เตน พหู มนุสฺสา กาลํ กโรนฺติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยเนตรหิ มนุสฺสานํ ขโย โหติ, ตนุตฺตํ ปญฺญายติ, คามาปิ อคามา โหนฺติ, นิคมาปิ อนิคมา โหนฺติ, นคราปิ อนครา โหนฺติ, ชนปทาปิ อชนปทา โหนฺตี’’ติ.

“Além disso, brâmane, atualmente as pessoas estão inflamadas por uma cobiça ilícita, dominadas por uma ganância desmedida e afligidas por ensinamentos incorretos. Quando isso acontece, os yakkhas soltam espíritos selvagens e cruéis. Por isso, muitas pessoas morrem. Esta também é uma causa, brâmane, esta é uma razão pela qual, atualmente, o número de pessoas diminuiu, o despovoamento é visível, e aldeias, vilas, cidades e distritos desapareceram.”

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ฉฏฺฐํ.

“Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” O sexto.

---

๗. วจฺฉโคตฺตสุตฺตํ

7. O Discurso sobre Vacchagotta

---

๕๘. อถ [Pg.161] โข วจฺฉโคตฺโต ปริพฺพาชโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข วจฺฉโคตฺโต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สุตํ เมตํ, โภ โคตม, สมโณ โคตโม เอวมาห – ‘มยฺหเมว ทานํ ทาตพฺพํ, นาญฺเญสํ ทานํ ทาตพฺพํ; มยฺหเมว สาวกานํ ทานํ ทาตพฺพํ, นาญฺเญสํ สาวกานํ ทานํ ทาตพฺพํ; มยฺหเมว ทินฺนํ มหปฺผลํ, นาญฺเญสํ ทินฺนํ มหปฺผลํ; มยฺหเมว สาวกานํ ทินฺนํ มหปฺผลํ, นาญฺเญสํ สาวกานํ ทินฺนํ มหปฺผล’นฺติ. เย เต, โภ โคตม, เอวมาหํสุ ‘สมโณ โคตโม เอวมาห มยฺหเมว ทานํ ทาตพฺพํ, นาญฺเญสํ ทานํ ทาตพฺพํ. มยฺหเมว สาวกานํ ทานํ ทาตพฺพํ, นาญฺเญสํ สาวกานํ ทานํ ทาตพฺพํ. มยฺหเมว ทินฺนํ มหปฺผลํ, นาญฺเญสํ ทินฺนํ มหปฺผลํ. มยฺหเมว สาวกานํ ทินฺนํ มหปฺผลํ, นาญฺเญสํ สาวกานํ ทินฺนํ มหปฺผล’นฺติ. กจฺจิ เต โภโต โคตมสฺส วุตฺตวาทิโน จ ภวนฺตํ โคตมํ อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ, ธมฺมสฺส จานุธมฺมํ พฺยากโรนฺติ, น จ โกจิ สหธมฺมิโก วาทานุปาโต คารยฺหํ ฐานํ อาคจฺฉติ? อนพฺภกฺขาตุกามา หิ มยํ ภวนฺตํ โคตม’’นฺติ.

58. Então, o errante Vacchagotta aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, trocou saudações amigáveis com o Abençoado. Após concluir essa conversa cortês e memorável, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o errante Vacchagotta disse ao Abençoado: 'Eu ouvi dizer, mestre Gotama: “O asceta Gotama diz: ‘As esmolas devem ser dadas apenas a mim, não a outros; as esmolas devem ser dadas apenas aos meus discípulos, não aos discípulos de outros. Apenas o que é dado a mim é muito frutífero, não o que é dado a outros; apenas o que é dado aos meus discípulos é muito frutífero, não o que é dado aos discípulos de outros’”. Aqueles que dizem isso estão declarando o que foi dito pelo mestre Gotama e não o deturpam com o que é contrário aos fatos? Eles explicam de acordo com o Dhamma, de modo que nenhuma crítica razoável ou motivo de censura possa ser feito? Pois nós não desejamos deturpar o mestre Gotama.'

---

‘‘เย เต, วจฺฉ, เอวมาหํสุ – ‘สมโณ โคตโม เอวมาห – มยฺหเมว ทานํ ทาตพฺพํ…เป… นาญฺเญสํ สาวกานํ ทินฺนํ มหปฺผล’นฺติ น เม เต วุตฺตวาทิโน. อพฺภาจิกฺขนฺติ จ ปน มํ อสตา อภูเตน. โย โข, วจฺฉ, ปรํ ทานํ ททนฺตํ วาเรติ โส ติณฺณํ อนฺตรายกโร โหติ, ติณฺณํ ปาริปนฺถิโก. กตเมสํ ติณฺณํ? ทายกสฺส ปุญฺญนฺตรายกโร โหติ, ปฏิคฺคาหกานํ ลาภนฺตรายกโร โหติ, ปุพฺเพว โข ปนสฺส อตฺตา ขโต จ โหติ อุปหโต จ. โย โข, วจฺฉ, ปรํ ทานํ ททนฺตํ วาเรติ โส อิเมสํ ติณฺณํ อนฺตรายกโร โหติ, ติณฺณํ ปาริปนฺถิโก.

“Vaccha, aqueles que dizem: ‘O asceta Gotama diz: “As esmolas devem ser dadas apenas a mim... não o que é dado aos discípulos de outros é muito frutífero”’, não estão declarando o que foi dito por mim, mas me deturpam com o que é falso e contrário aos fatos. Aquele que impede outro de dar esmolas cria um obstáculo e um impedimento para três pessoas. Quais três? Ele cria um obstáculo para o doador adquirir mérito, cria um obstáculo para os receptores obterem a dádiva, e, antes disso, ele já feriu e prejudicou a si mesmo. Aquele que impede outro de dar esmolas cria um obstáculo e um impedimento para essas três pessoas.

---

‘‘อหํ โข ปน, วจฺฉ, เอวํ วทามิ – เย หิ เต จนฺทนิกาย วา โอลิคลฺเล วา ปาณา, ตตฺรปิ โย ถาลิโธวนํ วา สราวโธวนํ วา ฉฑฺเฑติ – เย [Pg.162] ตตฺถ ปาณา เต เตน ยาเปนฺตูติ, ตโต นิทานมฺปาหํ, วจฺฉ, ปุญฺญสฺส อาคมํ วทามิ. โก ปน วาโท มนุสฺสภูเต! อปิ จาหํ, วจฺฉ, สีลวโต ทินฺนํ มหปฺผลํ วทามิ, โน ตถา ทุสฺสีลสฺส, โส จ โหติ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน ปญฺจงฺคสมนฺนาคโต.

“Mas eu, Vaccha, digo o seguinte: mesmo se alguém jogar a água de lavagem de pratos ou de tigelas em uma fossa ou poço de esgoto com o pensamento: ‘Que os seres vivos que aqui estão se sustentem com isso!’, eu digo que, por essa razão, há a geração de mérito. Quanto mais, então, quando se dá a seres humanos! No entanto, Vaccha, eu digo que o que é dado a alguém de conduta virtuosa é mais frutífero do que o que é dado a uma pessoa imoral. E aquele que é virtuoso abandonou cinco fatores e possui cinco fatores.

---

‘‘กตมานิ ปญฺจงฺคานิ ปหีนานิ โหนฺติ? กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. อิมานิ ปญฺจงฺคานิ วิปฺปหีนานิ โหนฺติ.

Quais são os cinco fatores que foram abandonados? O desejo sensual foi abandonado, a má vontade foi abandonada, a preguiça e a sonolência foram abandonadas, a agitação e o remorso foram abandonados, e a dúvida foi abandonada. Esses são os cinco fatores que foram abandonados.

---

‘‘กตเมหิ ปญฺจหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ? อเสกฺเขน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสกฺเขน สมาธิกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสกฺเขน ปญฺญากฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสกฺเขน วิมุตฺติกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ, อเสกฺเขน วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ; อิเมหิ ปญฺจหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต โหติ. อิติ ปญฺจงฺควิปฺปหีเน ปญฺจงฺคสมนฺนาคเต ทินฺนํ มหปฺผลนฺติ วทามี’’ติ.

E de quais cinco fatores ele é dotado? Ele é dotado do agregado da virtude de um além-do-treinamento, do agregado da concentração de um além-do-treinamento, do agregado da sabedoria de um além-do-treinamento, do agregado da libertação de um além-do-treinamento, e do agregado do conhecimento e visão da libertação de um além-do-treinamento; ele é dotado desses cinco fatores. Assim, eu digo que o que é doado àquele que abandonou os cinco fatores e é dotado dos cinco fatores é de grande fruto.

---

‘‘อิติ กณฺหาสุ เสตาสุ, โรหิณีสุ หรีสุ วา;

กมฺมาสาสุ สรูปาสุ, โคสุ ปาเรวตาสุ วา.

Assim, entre as vacas de qualquer tipo, sejam pretas, brancas, vermelhas ou amareladas, malhadas, de cor uniforme ou cinzentas como pombos,

---

‘‘ยาสุ กาสุจิ เอตาสุ, ทนฺโต ชายติ ปุงฺคโว;

โธรยฺโห พลสมฺปนฺโน, กลฺยาณชวนิกฺกโม;

ตเมว ภาเร ยุญฺชนฺติ, นาสฺส วณฺณํ ปริกฺขเร.

se entre elas nasce um touro domado, capaz de carregar o fardo, dotado de força e de passo rápido e firme, é a ele que atrelam a carga; não examinam a sua cor.

---

‘‘เอวเมวํ มนุสฺเสสุ, ยสฺมึ กสฺมิญฺจิ ชาติเย;

ขตฺติเย พฺราหฺมเณ เวสฺเส, สุทฺเท จณฺฑาลปุกฺกุเส.

Do mesmo modo, entre os seres humanos, em qualquer classe que nasçam — sejam nobres, brâmanes, comerciantes, servos, párias ou varredores —

---

‘‘ยาสุ กาสุจิ เอตาสุ, ทนฺโต ชายติ สุพฺพโต;

ธมฺมฏฺโฐ สีลสมฺปนฺโน, สจฺจวาที หิรีมโน.

se entre eles nasce alguém domado, de boa conduta, estabelecido no Dhamma, perfeito na virtude, que fala a verdade e possui vergonha moral;

---

‘‘ปหีนชาติมรโณ, พฺรหฺมจริยสฺส เกวลี;

ปนฺนภาโร วิสํยุตฺโต, กตกิจฺโจ อนาสโว.

aquele que abandonou o nascimento e a morte, consumado na vida santa, que depôs o fardo, desapegado, que realizou a sua tarefa, livre das máculas;

---

‘‘ปารคู สพฺพธมฺมานํ, อนุปาทาย นิพฺพุโต;

ตสฺมึเยว วิรเช เขตฺเต, วิปุลา โหติ ทกฺขิณา.

que foi além de todas as coisas e, pelo não-apego, alcançou o Nibbāna: uma oferenda é verdadeiramente vasta quando plantada nesse campo livre de poeira.

---

‘‘พาลา [Pg.163] จ อวิชานนฺตา, ทุมฺเมธา อสฺสุตาวิโน;

พหิทฺธา เทนฺติ ทานานิ, น หิ สนฺเต อุปาสเร.

Os tolos, desprovidos de entendimento, de mente fraca e pouco instruídos, dão suas esmolas fora e não se aproximam dos pacificados.

---

‘‘เย จ สนฺเต อุปาสนฺติ, สปฺปญฺเญ ธีรสมฺมเต;

สทฺธา จ เนสํ สุคเต, มูลชาตา ปติฏฺฐิตา.

Mas aqueles que se aproximam dos pacificados, dos sábios estimados como prudentes, e cuja fé no Bem-Aventurado está profundamente enraizada e bem estabelecida,

---

‘‘เทวโลกญฺจ เต ยนฺติ, กุเล วา อิธ ชายเร;

อนุปุพฺเพน นิพฺพานํ, อธิคจฺฉนฺติ ปณฺฑิตา’’ติ. สตฺตมํ;

eles vão para o mundo dos devas ou nascem aqui em uma família nobre. Avançando passo a passo, esses sábios alcançam o Nibbāna.

---

๘. ติกณฺณสุตฺตํ

8. Tikaṇṇa Sutta

---

๕๙. อถ โข ติกณฺโณ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ติกณฺโณ พฺราหฺมโณ ภควโต สมฺมุขา เตวิชฺชานํ สุทํ พฺราหฺมณานํ วณฺณํ ภาสติ – ‘‘เอวมฺปิ เตวิชฺชา พฺราหฺมณา, อิติปิ เตวิชฺชา พฺราหฺมณา’’ติ.

59. Então, o brâmane Tikaṇṇa aproximou-se do Bem-Aventurado e cumprimentou-o... Sentando-se a um lado, o brâmane Tikaṇṇa, na presença do Bem-Aventurado, elogiou os brâmanes que dominavam o tríplice conhecimento: 'Assim são os brâmanes detentores do tríplice conhecimento; desse modo são os brâmanes detentores do tríplice conhecimento.'

---

‘‘ยถา กถํ ปน, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณา พฺราหฺมณํ เตวิชฺชํ ปญฺญาเปนฺตี’’ติ? ‘‘อิธ, โภ โคตม, พฺราหฺมโณ อุภโต สุชาโต โหติ มาติโต จ ปิติโต จ, สํสุทฺธคหณิโก ยาว สตฺตมา ปิตามหยุคา, อกฺขิตฺโต อนุปกฺกุฏฺโฐ ชาติวาเทน, อชฺฌายโก, มนฺตธโร, ติณฺณํ เวทานํ ปารคู สนิฆณฺฑุเกฏุภานํ สากฺขรปฺปเภทานํ อิติหาสปญฺจมานํ, ปทโก, เวยฺยากรโณ, โลกายตมหาปุริสลกฺขเณสุ อนวโยติ. เอวํ โข, โภ โคตม, พฺราหฺมณา เตวิชฺชํ ปญฺญาเปนฺตี’’ติ.

Mas de que maneira, brâmane, os brâmanes descrevem um brâmane que é detentor do tríplice conhecimento? Aqui, mestre Gotama, um brâmane é bem-nascido tanto do lado materno quanto do paterno, de linhagem pura, irrepreensível e impecável quanto ao nascimento até a sétima geração de ancestrais. Ele é um recitador e preservador dos hinos, mestre dos três Vedas com seus vocabulários, rituais, fonologia, etimologia e as histórias como quinta disciplina; perito em filologia e gramática, ele é plenamente versado na filosofia natural e nas marcas de um grande homem. É dessa maneira, mestre Gotama, que os brâmanes descrevem um brâmane detentor do tríplice conhecimento.

---

‘‘อญฺญถา โข, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณา พฺราหฺมณํ เตวิชฺชํ ปญฺญเปนฺติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหติ? สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหตี’’ติ. ‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ติกณฺโณ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

Brâmane, um detentor do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre é muito diferente de um brâmane detentor do tríplice conhecimento conforme os brâmanes o descrevem. Mas de que maneira, mestre Gotama, alguém é detentor do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre? Seria bom se o mestre Gotama me ensinasse o Dhamma de tal modo que ficasse claro como se é um detentor do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre. Sendo assim, brâmane, ouça e preste muita atenção. Eu falarei. Sim, senhor, respondeu o brâmane Tikaṇṇa ao Bem-Aventurado. O Bem-Aventurado disse o seguinte:

---

‘‘อิธ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปีติยา [Pg.164] จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

Aqui, brâmane, afastado dos prazeres sensuais, afastado das qualidades mentais prejudiciais, um bhikkhu entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, ele entra e permanece no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Com o desvanecimento também do êxtase, ele permanece equânime, pleno de atenção plena e clara compreensão, e experiencia a felicidade com o corpo; ele entra e permanece no terceiro jhāna, do qual os nobres declaram: 'Ele é equânime, atento e vive feliz'. Com o abandono da felicidade e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e do desalento, ele entra e permanece no quarto jhāna, que não é doloroso nem prazeroso, e que possui a purificação da atenção plena pela equanimidade.

---

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตารีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ, อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ. ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อยมสฺส ปฐมา วิชฺชา อธิคตา โหติ; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

Com a mente assim concentrada, purificada, límpida, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento da recordação de existências passadas. Ele recorda suas múltiplas existências passadas, a saber: um nascimento, dois nascimentos, três nascimentos, quatro nascimentos, cinco nascimentos, dez nascimentos, vinte nascimentos, trinta nascimentos, quarenta nascimentos, cinquenta nascimentos, cem nascimentos, mil nascimentos, cem mil nascimentos, muitos éons de dissolução do mundo, muitos éons de evolução do mundo, muitos éons de dissolução e evolução do mundo, assim: 'Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era o meu alimento, tal a minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; falecendo dali, renasci em outro lugar, e lá também tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era o meu alimento, tal a minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; falecendo dali, renasci aqui'. Assim, ele recorda suas múltiplas existências passadas com seus aspectos e detalhes. Este é o primeiro conhecimento verdadeiro alcançado por ele. A ignorância é dissipada, o conhecimento verdadeiro surge; a escuridão é dissipada, a luz surge, como ocorre com quem vive vigilante, ardente e resoluto.

---

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา…เป… มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา, วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา, มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา [Pg.165] อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อยมสฺส ทุติยา วิชฺชา อธิคตา โหติ; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

Com a mente assim concentrada, purificada, límpida, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento do falecimento e renascimento dos seres. Com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres agem de acordo com o seu kamma: 'Estes seres que praticaram má conduta por meio do corpo, da fala e da mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e agiram sob a influência de visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres que praticaram boa conduta por meio do corpo, da fala e da mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e agiram sob a influência de visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um bom destino, no mundo celestial'. Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres agem de acordo com o seu kamma. Este é o segundo conhecimento verdadeiro alcançado por ele. A ignorância é dissipada, o conhecimento verdadeiro surge; a escuridão é dissipada, a luz surge, como ocorre com quem vive vigilante, ardente e resoluto.

---

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. ตสฺส เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ; วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. อยมสฺส ตติยา วิชฺชา อธิคตา โหติ; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต’’ติ.

Com a mente assim concentrada, purificada, límpida, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento da destruction das máculas. Ele compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Ele compreende como realmente é: 'Estas são as máculas'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a origem das máculas'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a cessação das máculas'; ele compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação das máculas'. Quando ele sabe e vê dessa maneira, sua mente se liberta da mácula do desejo sensual, da mácula da existência e da mácula da ignorância. Quando ela está libertada, surge o conhecimento: 'Está libertada'. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência'. Este é o terceiro conhecimento verdadeiro alcançado por ele. A ignorância é dissipada, o conhecimento verdadeiro surge; a escuridão é dissipada, a luz surge, como ocorre com quem vive vigilante, ardente e resoluto.

---

‘‘อนุจฺจาวจสีลสฺส, นิปกสฺส จ ฌายิโน;

จิตฺตํ ยสฺส วสีภูตํ, เอกคฺคํ สุสมาหิตํ.

Aquele cuja virtude não vacila, que é atento e meditativo, cuja mente foi dominada, unificada e bem concentrada;

---

‘‘ตํ เว ตโมนุทํ ธีรํ, เตวิชฺชํ มจฺจุหายินํ;

หิตํ เทวมนุสฺสานํ, อาหุ สพฺพปฺปหายินํ.

a esse sábio, dissipador da escuridão, detentor do tríplice conhecimento, vencedor da morte, chamam de abandonador de tudo, benfeitor de devas e humanos;

---

‘‘ตีหิ วิชฺชาหิ สมฺปนฺนํ, อสมฺมูฬฺหวิหารินํ;

พุทฺธํ อนฺติมเทหินํ, ตํ นมสฺสนฺติ โคตมํ.

dotado dos três conhecimentos, que vive sem ilusão, eles prestam homenagem a ele, o Buda Gotama, que carrega seu último corpo.

---

‘‘ปุพฺเพนิวาสํ [Pg.166] โย เวที, สคฺคาปายญฺจ ปสฺสติ;

อโถ ชาติกฺขยํ ปตฺโต, อภิญฺญาโวสิโต มุนิ.

Aquele que conhece suas existências passadas, que vê o céu e os estados de privação, e alcançou a destruição do nascimento, é um sábio consumado no conhecimento direto.

---

‘‘เอตาหิ ตีหิ วิชฺชาหิ, เตวิชฺโช โหติ พฺราหฺมโณ;

ตมหํ วทามิ เตวิชฺชํ, นาญฺญํ ลปิตลาปน’’นฺติ.

Por meio desses três tipos de conhecimento, alguém é um brâmane detentor do tríplice conhecimento. A esse eu chamo de mestre do tríplice conhecimento, e não àquele que apenas repete palavras alheias.

---

‘‘เอวํ โข, พฺราหฺมณ, อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหตี’’ติ. ‘‘อญฺญถา, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ เตวิชฺโช, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหติ. อิมสฺส จ ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย เตวิชฺชสฺส พฺราหฺมณานํ เตวิชฺโช กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ’’.

É dessa maneira, brâmane, que alguém é um detentor do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre. Mestre Gotama, o detentor do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre é muito diferente do detentor do tríplice conhecimento segundo os brâmanes. E o detentor do tríplice conhecimento segundo os brâmanes não vale uma décima sexta parte do detentor do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre.

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida. O oitavo.

---

๙. ชาณุสฺโสณิสุตฺตํ

9. Jāṇussoṇi Sutta

---

๖๐. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ…เป… เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ยสฺสสฺสุ, โภ โคตม, ยญฺโญ วา สทฺธํ วา ถาลิปาโก วา เทยฺยธมฺมํ วา, เตวิชฺเชสุ พฺราหฺมเณสุ ทานํ ทเทยฺยา’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณา เตวิชฺชํ ปญฺญเปนฺตี’’ติ? ‘‘อิธ โข, โภ โคตม, พฺราหฺมโณ อุภโต สุชาโต โหติ มาติโต จ ปิติโต จ สํสุทฺธคหณิโก ยาว สตฺตมา ปิตามหยุคา อกฺขิตฺโต อนุปกฺกุฏฺโฐ ชาติวาเทน, อชฺฌายโก มนฺตธโร, ติณฺณํ เวทานํ ปารคู สนิฆณฺฑุเกฏุภานํ สากฺขรปฺปเภทานํ อิติหาสปญฺจมานํ, ปทโก, เวยฺยากรโณ, โลกายตมหาปุริสลกฺขเณสุ อนวโยติ. เอวํ โข, โภ โคตม, พฺราหฺมณา เตวิชฺชํ ปญฺญเปนฺตี’’ติ.

60. Então, o brâmane Jāṇussoṇi aproximou-se do Bem-Aventurado... Sentando-se a um lado, o brâmane Jāṇussoṇi disse ao Bem-Aventurado: 'Mestre Gotama, quem quer que tenha um sacrifício, uma refeição memorial, uma oferenda de alimento ou algo a ser doado, deve dar a doação aos brâmanes que são detentores do tríplice conhecimento.' 'Mas de que maneira, brâmane, os brâmanes descrevem um brâmane detentor do tríplice conhecimento?' 'Aqui, mestre Gotama, um brâmane é bem-nascido tanto do lado materno quanto do paterno, de linhagem pura até a sétima geração de ancestrais, irrepreensível e impecável quanto ao nascimento. Ele é um recitador e preservador dos hinos, mestre dos três Vedas com seus vocabulários, rituais, fonologia, etimologia e as histórias como quinta disciplina; perito em filologia e gramática, ele é plenamente versado na filosofia natural e nas marcas de um grande homem. É dessa maneira, mestre Gotama, que os brâmanes descrevem um detentor do tríplice conhecimento.'

---

‘‘อญฺญถา โข, พฺราหฺมณ, พฺราหฺมณา พฺราหฺมณํ เตวิชฺชํ ปญฺญเปนฺติ, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหตี’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหติ? สาธุ เม ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหตี’’ติ. ‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี’’ติ[Pg.167]. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

“Brâmane, aquele que os brâmanes declaram ser um mestre do tríplice conhecimento é bem diferente daquele que é um mestre do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre.” “Mas de que maneira, mestre Gotama, alguém é um mestre do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre? Seria bom se o mestre Gotama me ensinasse o Dhamma de tal forma que ficasse claro como alguém é um mestre do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre.” “Sendo assim, brâmane, ouça e preste muita atenção; eu falarei.” “Sim, senhor”, respondeu o brâmane Jāṇussoṇi ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

“Aqui, brâmane, o bhikkhu, afastado dos prazeres sensoriais… [como antes, até:] … entra e permanece no quarto jhana.

---

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อยมสฺส ปฐมา วิชฺชา อธิคตา โหติ; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

“Com o seu coração assim concentrado, purificado, brilhante, livre de máculas, livre de imperfeições, maleável, adaptável, firme e imperturbável, ele direciona a mente para o conhecimento da recordação de existências passadas. Ele recorda suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas… [como antes, até:] … assim, com seus detalhes e particularidades, ele recorda suas muitas existências passadas. Este é o primeiro conhecimento alcançado por ele. A ignorância foi dissipada, o verdadeiro conhecimento surgiu; a escuridão foi dissipada, a luz surgiu, assim como ocorre com quem permanece diligente, ardente e resoluto.

---

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อยมสฺส ทุติยา วิชฺชา อธิคตา โหติ; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

“Com o seu coração assim concentrado, purificado, brilhante, livre de máculas, livre de imperfeições, maleável, adaptável, firme e imperturbável, ele direciona a mente para o conhecimento do falecimento e do renascimento dos seres. Com o olho divino, purificado e que supera a visão humana… [como antes, até:] … ele compreende como os seres passam de acordo com suas ações. Este é o segundo conhecimento alcançado por ele. A ignorância foi dissipada, o verdadeiro conhecimento surgiu; a escuridão foi dissipada, a luz surgiu, assim como ocorre com quem permanece diligente, ardente e resoluto.

---

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. ตสฺส เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ; วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. อยมสฺส ตติยา วิชฺชา อธิคตา โหติ; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต[Pg.168], อาโลโก อุปฺปนฺโน ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต’’ติ.

“Com o seu coração assim concentrado, purificado, brilhante, livre de máculas, livre de imperfeições, maleável, adaptável, firme e imperturbável, ele direciona a mente para o conhecimento da destruição das impurezas. Ele compreende como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’… [como antes, até:] … ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’; ele compreende como realmente é: ‘Estas são as impurezas’… [como antes, até:] … ‘Este é o caminho que conduz à cessação das impurezas’. Quando ele conhece e vê dessa maneira, sua mente é libertada da impureza do desejo sensual, da impureza da existência e da impureza da ignorância. Naquele que é libertado, surge o conhecimento: ‘Está libertado’. Ele compreende: ‘O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais nada a vir para este estado de existência’. Este é o terceiro conhecimento alcançado por ele. A ignorância foi dissipada, o verdadeiro conhecimento surgiu; a escuridão foi dissipada, a luz surgiu, assim como ocorre com quem permanece diligente, ardente e resoluto.”

---

‘‘โย สีลพฺพตสมฺปนฺโน, ปหิตตฺโต สมาหิโต;

จิตฺตํ ยสฺส วสีภูตํ, เอกคฺคํ สุสมาหิตํ.

“Aquele que é consumado em virtude e observâncias, resoluto e composto, cuja mente foi dominada, unificada e bem concentrada;

---

‘‘ปุพฺเพนิวาสํ โย เวที, สคฺคาปายญฺจ ปสฺสติ;

อโถ ชาติกฺขยํ ปตฺโต, อภิญฺญาโวสิโต มุนิ.

“aquele que conhece suas moradas passadas, que vê o céu e o plano de miséria, e alcançou a destruição do nascimento, é um sábio consumado no conhecimento direto.

---

‘‘เอตาหิ ตีหิ วิชฺชาหิ, เตวิชฺโช โหติ พฺราหฺมโณ;

ตมหํ วทามิ เตวิชฺชํ, นาญฺญํ ลปิตลาปน’’นฺติ.

“Através destes três tipos de conhecimento, ele é um brâmane do tríplice conhecimento. A ele eu chamo de mestre do tríplice conhecimento, e não àquele que apenas repete o que os outros dizem.”

---

‘‘เอวํ โข, พฺราหฺมณ, อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหตี’’ติ. ‘‘อญฺญถา, โภ โคตม, พฺราหฺมณานํ เตวิชฺโช, อญฺญถา จ ปน อริยสฺส วินเย เตวิชฺโช โหติ. อิมสฺส จ, โภ โคตม, อริยสฺส วินเย เตวิชฺชสฺส พฺราหฺมณานํ เตวิชฺโช กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ’’.

“É desta maneira, brâmane, que alguém é um mestre do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre.” “O mestre do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre, mestre Gotama, é bem diferente do mestre do tríplice conhecimento de acordo com os brâmanes. E o mestre do tríplice conhecimento de acordo com os brâmanes não vale uma décima sexta parte de um mestre do tríplice conhecimento na disciplina do Nobre.”

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. นวมํ.

“Excelente, mestre Gotama!… Que o mestre Gotama me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida.” Nono.

---

๑๐. สงฺคารวสุตฺตํ

10. Saṅgārava Sutta

---

๖๑. อถ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มยมสฺสุ, โภ โคตม, พฺราหฺมณา นาม. ยญฺญํ ยชามปิ ยชาเปมปิ. ตตฺร, โภ โคตม, โย เจว ยชติ โย จ ยชาเปติ สพฺเพ เต อเนกสารีริกํ ปุญฺญปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺนา โหนฺติ, ยทิทํ ยญฺญาธิกรณํ. โย ปนายํ, โภ โคตม, ยสฺส วา ตสฺส วา กุลา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต เอกมตฺตานํ ทเมติ, เอกมตฺตานํ สเมติ, เอกมตฺตานํ ปรินิพฺพาเปติ, เอวมสฺสายํ เอกสารีริกํ ปุญฺญปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน โหติ, ยทิทํ ปพฺพชฺชาธิกรณ’’นฺติ.

61. Então, o brâmane Saṅgārava aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluir uma conversa amigável e memorável, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Saṅgārava disse ao Abençoado: “Mestre Gotama, nós, brâmanes, realizamos sacrifícios e instruímos outros a oferecerem sacrifícios. Ora, tanto aquele que realiza o sacrifício por si mesmo quanto aquele que instrui outros a realizarem sacrifícios engajam-se em uma prática meritória que se estende a muitas pessoas, isto é, uma prática baseada no sacrifício. Mas aquele que deixa sua família e parte da vida doméstica para a vida sem lar doma apenas a si mesmo, acalma apenas a si mesmo e conduz ao nibbāna apenas a si mesmo. Nesse caso, ele engaja-se em uma prática meritória que se estende a apenas uma pessoa, isto é, uma prática baseada na renúncia.”

---

‘‘เตน หิ, พฺราหฺมณ, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ. ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, อิธ ตถาคโต โลเก [Pg.169] อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส เอวมาห – ‘เอถายํ มคฺโค อยํ ปฏิปทา ยถาปฏิปนฺโน อหํ อนุตฺตรํ พฺรหฺมจริโยคธํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทมิ; เอถ, ตุมฺเหปิ ตถา ปฏิปชฺชถ, ยถาปฏิปนฺนา ตุมฺเหปิ อนุตฺตรํ พฺรหฺมจริโยคธํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสถา’ติ. อิติ อยญฺเจว สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ, ปเร จ ตถตฺถาย ปฏิปชฺชนฺติ, ตานิ โข ปน โหนฺติ อเนกานิปิ สตานิ อเนกานิปิ สหสฺสานิ อเนกานิปิ สตสหสฺสานิ.

“Sendo assim, brâmane, eu lhe farei uma pergunta sobre este assunto. Responda como achar melhor. O que você acha, brâmane? Aqui, um Tathāgata surge no mundo, um arahant, perfeitamente desperto, consumado em verdadeiro conhecimento e conduta, bem-aventurado, conhecedor do mundo, guia insuperável de pessoas a serem domadas, mestre de devas e seres humanos, um Desperto, o Abençoado. Ele diz o seguinte: ‘Venham, este é o caminho, esta é a prática. Praticando de acordo com ela, eu mesmo realizei por meio do conhecimento direto o insuperável fundamento da vida espiritual e o dou a conhecer aos outros. Venham, vocês também pratiquem assim. Praticando de acordo com ela, vocês também realizarão por si mesmos, com conhecimento direto, o insuperável fundamento da vida espiritual e nela habitarão.’ Assim, o mestre ensina este Dhamma e outros praticam de acordo com ele. Há muitas centenas, muitos milhares, muitas centenas de milhares que agem assim.

---

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, พฺราหฺมณ, อิจฺจายํ เอวํ สนฺเต เอกสารีริกา วา ปุญฺญปฺปฏิปทา โหติ อเนกสารีริกา วา, ยทิทํ ปพฺพชฺชาธิกรณ’’นฺติ? ‘‘อิจฺจายมฺปิ, โภ โคตม, เอวํ สนฺเต อเนกสารีริกา ปุญฺญปฺปฏิปทา โหติ, ยทิทํ ปพฺพชฺชาธิกรณ’’นฺติ.

“O que você acha, brâmane? Sendo este o caso, essa prática de renúncia é uma prática meritória que se estende a uma única pessoa ou a muitas pessoas?” “Sendo este o caso, mestre Gotama, esta é uma prática meritória que se estende a muitas pessoas, isto é, uma prática baseada na renúncia.”

---

เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อานนฺโท สงฺคารวํ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘อิมาสํ เต, พฺราหฺมณ, ทฺวินฺนํ ปฏิปทานํ กตมา ปฏิปทา ขมติ อปฺปตฺถตรา จ อปฺปสมารมฺภตรา จ มหปฺผลตรา จ มหานิสํสตรา จา’’ติ? เอวํ วุตฺเต สงฺคารโว พฺราหฺมโณ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ ภวํ โคตโม ภวํ จานนฺโท. เอเต เม ปุชฺชา, เอเต เม ปาสํสา’’ติ.

Quando isso foi dito, o venerável Ānanda disse ao brâmane Saṅgārava: “Dessas duas práticas, brâmane, qual lhe agrada mais como sendo mais simples, exigindo menos esforço, e sendo mais frutífera e benéfica?” Diante disso, o brâmane Saṅgārava disse ao venerável Ānanda: “Eu considero o mestre Gotama e o mestre Ānanda dignos de veneração e louvor.”

---

ทุติยมฺปิ โข อายสฺมา อานนฺโท สงฺคารวํ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘น โข ตฺยาหํ, พฺราหฺมณ, เอวํ ปุจฺฉามิ – ‘เก วา เต ปุชฺชา เก วา เต ปาสํสา’ติ? เอวํ โข ตฺยาหํ, พฺราหฺมณ, ปุจฺฉามิ – ‘อิมาสํ เต, พฺราหฺมณ, ทฺวินฺนํ ปฏิปทานํ กตมา ปฏิปทา ขมติ อปฺปตฺถตรา จ อปฺปสมารมฺภตรา จ มหปฺผลตรา จ มหานิสํสตรา จา’’’ติ? ทุติยมฺปิ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ ภวํ โคตโม ภวํ จานนฺโท. เอเต เม ปุชฺชา, เอเต เม ปาสํสา’’ติ.

Pela segunda vez, o venerável Ānanda disse ao brâmane: “Brâmane, eu não estou lhe perguntando quem você considera digno de veneração e louvor. Eu estou lhe perguntando qual dessas duas práticas lhe agrada mais como sendo mais simples, exigindo menos esforço, e também sendo mais frutífera e benéfica?” Mas, pela segunda vez, o brâmane Saṅgārava respondeu: “Eu considero o mestre Gotama e o mestre Ānanda dignos de veneração e louvor.”

---

ตติยมฺปิ โข อายสฺมา อานนฺโท สงฺคารวํ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘น โข ตฺยาหํ, พฺราหฺมณ, เอวํ ปุจฺฉามิ – ‘เก วา เต ปุชฺชา เก วา เต ปาสํสา’ติ? เอวํ โข ตฺยาหํ, พฺราหฺมณ, ปุจฺฉามิ – ‘อิมาสํ เต, พฺราหฺมณ, ทฺวินฺนํ ปฏิปทานํ กตมา ปฏิปทา ขมติ อปฺปตฺถตรา จ อปฺปสมารมฺภตรา จ มหปฺผลตรา [Pg.170] จ มหานิสํสตรา จา’’’ติ? ตติยมฺปิ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ ภวํ โคตโม ภวํ จานนฺโท. เอเต เม ปุชฺชา, เอเต เม ปาสํสา’’ติ.

Pela terceira vez, o venerável Ānanda disse ao brâmane: “Brâmane, eu não estou lhe perguntando quem você considera digno de veneração e louvor. Eu estou lhe perguntando qual dessas duas práticas lhe agrada mais como sendo mais simples, exigindo menos esforço, e também sendo mais frutífera e benéfica?” Mas, pela terceira vez, o brâmane Saṅgārava respondeu: “Eu considero o mestre Gotama e o mestre Ānanda dignos de veneração e louvor.”

---

อถ โข ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘ยาว ตติยมฺปิ โข สงฺคารโว พฺราหฺมโณ อานนฺเทน สหธมฺมิกํ ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สํสาเทติ โน วิสฺสชฺเชติ. ยํนูนาหํ ปริโมเจยฺย’’นฺติ. อถ โข ภควา สงฺคารวํ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘กา นฺวชฺช, พฺราหฺมณ, ราชนฺเตปุเร ราชปุริสานํ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อนฺตรากถา อุทปาที’’ติ? ‘‘อยํ ขฺวชฺช, โภ โคตม, ราชนฺเตปุเร ราชปุริสานํ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อนฺตรากถา อุทปาทิ – ‘ปุพฺเพ สุทํ อปฺปตรา เจว ภิกฺขู อเหสุํ พหุตรา จ อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ทสฺเสสุํ; เอตรหิ ปน พหุตรา เจว ภิกฺขู อปฺปตรา จ อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ทสฺเสนฺตี’ติ. อยํ ขฺวชฺช, โภ โคตม, ราชนฺเตปุเร ราชปุริสานํ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อนฺตรากถา อุทปาที’’ติ.

Então, o Abençoado pensou: “Mesmo pela terceira vez, o brâmane Saṅgārava, ao ser questionado por Ānanda com uma pergunta legítima, hesita e não responde. Deixe-me libertá-lo disso.” Então, o Abençoado disse ao brâmane Saṅgārava: “Que conversa, brâmane, surgiu hoje entre a comitiva do rei quando eles se reuniram e estavam sentados no palácio real?” “A conversa foi esta, mestre Gotama: ‘Antigamente havia menos bhikkhus, mas mais deles exibiam milagres sobre-humanos de poder psíquico. Mas agora há mais bhikkhus, mas menos deles exibem milagres sobre-humanos de poder psíquico.’ Esta foi a conversa que surgiu hoje entre a comitiva do rei.”

---

‘‘ตีณิ โข อิมานิ, พฺราหฺมณ, ปาฏิหาริยานิ. กตมานิ ตีณิ? อิทฺธิปาฏิหาริยํ, อาเทสนาปาฏิหาริยํ, อนุสาสนีปาฏิหาริยํ. กตมญฺจ, พฺราหฺมณ, อิทฺธิปาฏิหาริยํ? อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – ‘เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ, ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปริมสติ ปริมชฺชติ, ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ’. อิทํ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, อิทฺธิปาฏิหาริยํ.

“Existem, brâmane, estes três tipos de milagres. Quais são os três? O milagre do poder psíquico, o milagre da leitura da mente e o milagre da instrução. E o que é, brâmane, o milagre do poder psíquico? Aqui, brâmane, alguém experimenta vários tipos de poderes psíquicos: tendo sido um, torna-se muitos; tendo sido muitos, torna-se um; ele aparece e desaparece; ele passa sem impedimentos através de uma parede, de uma muralha, de uma montanha, como se fosse através do espaço; ele mergulha para dentro e para fora da terra como se fosse água; ele caminha sobre a água sem afundar como se fosse terra firme; sentado de pernas cruzadas, ele viaja pelo espaço como um pássaro alado; com a mão ele toca e acaricia a lua e o sol, tão poderosos e majestosos; ele exerce domínio com o corpo até o mundo de Brahmā. Isso, brâmane, é chamado de milagre do poder psíquico.

---

‘‘กตมญฺจ, พฺราหฺมณ, อาเทสนาปาฏิหาริยํ? อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ นิมิตฺเตน อาทิสติ – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา.

“E o que é, brâmane, o milagre da leitura da mente? Aqui, brâmane, alguém, por meio de algum sinal, revela: ‘Sua mente está assim, tal é o que você está pensando, seu pensamento está em tal estado.’ E mesmo que ele faça muitas revelações, elas são exatamente assim e não de outra forma.

---

‘‘อิธ [Pg.171] ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ, อปิ จ โข มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา.

“Além disso, brâmane, alguém não revela o estado mental com base em um sinal, mas ouve o som de seres humanos, não-humanos ou divindades e então revela: ‘Sua mente está assim, tal é o que você está pensando, seu pensamento está em tal estado.’ E mesmo que ele faça muitas revelações, elas são exatamente assim e não de outra forma.

---

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ นปิ มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ, อปิ จ โข วิตกฺกยโต วิจารยโต วิตกฺกวิปฺผารสทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา.

“Além disso, brâmane, alguém não revela o estado mental com base em um sinal, nem por ouvir o som de seres humanos, não-humanos ou divindades, mas ouve o som da difusão do pensamento enquanto alguém está pensando e ponderando, e então revela: ‘Sua mente está assim, tal é o que você está pensando, seu pensamento está em tal estado.’ E mesmo que ele faça muitas revelações, elas são exatamente assim e não de outra forma.”

---

‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ, นปิ มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ, นปิ วิตกฺกยโต วิจารยโต วิตกฺกวิปฺผารสทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ, อปิ จ โข อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธึ สมาปนฺนสฺส เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – ‘ยถา อิมสฺส โภโต มโนสงฺขารา ปณิหิตา อิมสฺส จิตฺตสฺส อนนฺตรา อมุํ นาม วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสตี’ติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อิทํ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, อาเทสนาปาฏิหาริยํ.

"Mas aqui, brâmane, uma pessoa não revela o estado mental por meio de um sinal, nem por ouvir a voz de humanos, não-humanos ou divindades, nem por ouvir o som da difusão do pensamento de alguém que está pensando e examinando. Em vez disso, abrangendo com a sua própria mente a mente de quem alcançou uma concentração sem pensamento e sem exame, ela compreende: 'De acordo com a maneira como as formações mentais deste venerável estão dispostas, imediatamente após este pensamento ele pensará tal pensamento'. E mesmo que ela revele muito, as coisas acontecem exatamente daquela maneira, e não de outra. Isso, brâmane, é chamado de o prodígio da leitura mental."

---

‘‘กตมญฺจ, พฺราหฺมณ, อนุสาสนีปาฏิหาริยํ? อิธ, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ เอวมนุสาสติ – ‘เอวํ วิตกฺเกถ, มา เอวํ วิตกฺกยิตฺถ; เอวํ มนสิ กโรถ, มา เอวํ มนสากตฺถ; อิทํ ปชหถ, อิทํ อุปสมฺปชฺช วิหรถา’ติ. อิทํ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, อนุสาสนีปาฏิหาริยํ. อิมานิ โข, พฺราหฺมณ, ตีณิ ปาฏิหาริยานิ. อิเมสํ เต, พฺราหฺมณ, ติณฺณํ ปาฏิหาริยานํ กตมํ ปาฏิหาริยํ ขมติ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจา’’ติ?

"E qual é, brâmane, o prodígio da instrução? Aqui, brâmane, alguém instrui assim: 'Pensem desta maneira, não pensem daquela maneira! Deem atenção a isto, não deem atenção àquilo! Abandonem isto, entrem e permaneçam naquilo!'. Isso, brâmane, é chamado de o prodígio da instrução. Estes, brâmane, são os três tipos de prodígios. Desses três prodígios, brâmane, qual lhe agrada como o mais excelente e sublime?"

---

‘‘ตตฺร, โภ โคตม, ยทิทํ ปาฏิหาริยํ อิเธกจฺโจ อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ…เป… ยาว พฺราหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ, อิทํ, โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ โยว นํ กโรติ โสว นํ ปฏิสํเวเทติ, โยว นํ กโรติ ตสฺเสว ตํ โหติ. อิทํ เม, โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ มายาสหธมฺมรูปํ วิย ขายติ.

"Entre estes, mestre Gotama, quanto àquele prodígio em que alguém experimenta os vários tipos de poderes psíquicos... exercendo controle com o corpo até mesmo sobre o mundo de Brahma; este prodígio, mestre Gotama, apenas quem o realiza o experimenta, e ocorre apenas para quem o realiza. Este prodígio, mestre Gotama, parece-me como um truque de mágica."

---

‘‘ยมฺปิทํ[Pg.172], โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ อิเธกจฺโจ นิมิตฺเตน อาทิสติ – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ, โส พหุํ เจปิ อาทิสติ ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อิธ ปน, โภ โคตม, เอกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ, อปิ จ โข มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ…เป… นปิ มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ, อปิ จ โข วิตกฺกยโต วิจารยโต วิตกฺกวิปฺผารสทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ…เป… นปิ วิตกฺกยโต วิจารยโต วิตกฺกวิปฺผารสทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ, อปิ จ โข อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธึ สมาปนฺนสฺส เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – ‘ยถา อิมสฺส โภโต มโนสงฺขารา ปณิหิตา อิมสฺส จิตฺตสฺส อนนฺตรา อมฺหํ นาม วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสตี’ติ, โส พหุํ เจปิ อาทิสติ ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อิทมฺปิ, โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ โยว นํ กโรติ โสว นํ ปฏิสํเวเทติ, โยว นํ กโรติ ตสฺเสว ตํ โหติ. อิทมฺปิ เม, โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ มายาสหธมฺมรูปํ วิย ขายติ.

"E também quanto a este prodígio, mestre Gotama, em que alguém revela o estado mental por meio de um sinal: 'Assim está a sua mente, deste modo está a sua mente, de tal maneira está o seu pensamento', e mesmo que revele muito, as coisas acontecem exatamente daquela maneira, e não de outra. Mas aqui, mestre Gotama, uma pessoa não revela por meio de um sinal, mas sim por ouvir a voz de humanos, não-humanos ou divindades... ou não por ouvir a voz de humanos, não-humanos ou divindades, mas sim por ouvir o som da difusão do pensamento de alguém que está pensando e examinando... ou não por ouvir o som da difusão do pensamento de alguém que está pensando e examinando, mas sim, abrangendo com a sua própria mente a mente de quem alcançou uma concentração sem pensamento e sem exame, ela compreende: 'De acordo com a maneira como as formações mentais deste venerável estão dispostas, imediatamente após este pensamento ele pensará tal pensamento', e mesmo que ela revele muito, as coisas acontecem exatamente daquela maneira, e não de outra. Este prodígio também, mestre Gotama, apenas quem o realiza o experimenta, e ocorre apenas para quem o realiza. Este prodígio também, mestre Gotama, parece-me como um truque de mágica."

---

‘‘ยญฺจ โข อิทํ, โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ อิเธกจฺโจ เอวํ อนุสาสติ – ‘เอวํ วิตกฺเกถ, มา เอวํ วิตกฺกยิตฺถ; เอวํ มนสิ กโรถ, มา เอวํ มนสากตฺถ; อิทํ ปชหถ, อิทํ อุปสมฺปชฺช วิหรถา’ติ. อิทเมว, โภ โคตม, ปาฏิหาริยํ ขมติ อิเมสํ ติณฺณํ ปาฏิหาริยานํ อภิกฺกนฺตตรญฺจ ปณีตตรญฺจ.

"Mas quanto a este prodígio, mestre Gotama, em que alguém instrui assim: 'Pensem desta maneira, não pensem daquela maneira! Deem atenção a isto, não deem atenção àquilo! Abandonem isto, entrem e permaneçam naquilo!'; este prodígio em particular, mestre Gotama, me agrada como o mais excelente e sublime desses três prodígios."

---

‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ยาวสุภาสิตมิทํ โภตา โคตเมน อิเมหิ จ มยํ ตีหิ ปาฏิหาริเยหิ สมนฺนาคตํ ภวนฺตํ โคตมํ ธาเรม. ภวญฺหิ โคตโม อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ…เป… ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ, ภวญฺหิ โคตโม อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธึ สมาปนฺนสฺส เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – ‘ยถา อิมสฺส โภโต มโนสงฺขารา ปณิหิตา อิมสฺส จิตฺตสฺส อนนฺตรา อมุํ นาม วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสตี’ติ. ภวญฺหิ โคตโม เอวมนุสาสติ – ‘เอวํ วิตกฺเกถ, มา เอวํ วิตกฺกยิตฺถ; เอวํ มนสิ กโรถ, มา เอวํ มนสากตฺถ; อิทํ ปชหถ, อิทํ อุปสมฺปชฺช วิหรถา’’’ติ.

"Maravilhoso, mestre Gotama! Extraordinário, mestre Gotama! Quão bem isso foi dito pelo mestre Gotama! E nós reconhecemos o mestre Gotama como alguém dotado desses três prodígios. Pois o mestre Gotama experimenta os vários tipos de poderes psíquicos... exercendo controle com o corpo até mesmo sobre o mundo de Brahma. O mestre Gotama abrange com a sua própria mente a mente de quem alcançou uma concentração sem pensamento e sem exame, compreendendo: 'De acordo com a maneira como as formações mentais deste venerável estão dispostas, imediatamente após este pensamento ele pensará tal pensamento'. E o mestre Gotama instrui assim: 'Pensem desta maneira, não pensem daquela maneira! Deem atenção a isto, não deem atenção àquilo! Abandonem isto, entrem e permaneçam naquilo!'."

---

‘‘อทฺธา [Pg.173] โข ตฺยาหํ, พฺราหฺมณ, อาสชฺช อุปนีย วาจา ภาสิตา; อปิ จ ตฺยาหํ พฺยากริสฺสามิ. อหญฺหิ, พฺราหฺมณ, อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภมิ…เป… ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตมิ. อหญฺหิ, พฺราหฺมณ, อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธึ สมาปนฺนสฺส เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ‘ยถา อิมสฺส โภโต มโนสงฺขารา ปณิหิตา, อิมสฺส จิตฺตสฺส อนนฺตรา อมุํ นาม วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสตี’ติ. อหญฺหิ, พฺราหฺมณ, เอวมนุสาสามิ – ‘เอวํ วิตกฺเกถ, มา เอวํ วิตกฺกยิตฺถ; เอวํ มนสิ กโรถ, มา เอวํ มนสากตฺถ; อิทํ ปชหถ, อิทํ อุปสมฺปชฺช วิหรถา’’’ติ.

"Certamente, brâmane, as suas palavras são provocativas e invasivas; no entanto, eu lhe responderei. Eu de fato experimento os vários tipos de poderes psíquicos... exercendo controle com o corpo até mesmo sobre o mundo de Brahma. Eu de fato abranjo com a minha própria mente a mente de quem alcançou uma concentração sem pensamento e sem exame, compreendendo: 'De acordo com a maneira como as formações mentais deste venerável estão dispostas, imediatamente após este pensamento ele pensará tal pensamento'. E eu de fato instruo assim: 'Pensem desta maneira, não pensem daquela maneira! Deem atenção a isto, não deem atenção àquilo! Abandonem isto, entrem e permaneçam naquilo!'."

---

‘‘อตฺถิ ปน, โภ โคตม, อญฺโญ เอกภิกฺขุปิ โย อิเมหิ ตีหิ ปาฏิหาริเยหิ สมนฺนาคโต, อญฺญตฺร โภตา โคตเมนา’’ติ? ‘‘น โข, พฺราหฺมณ, เอกํเยว สตํ น ทฺเว สตานิ น ตีณิ สตานิ น จตฺตาริ สตานิ น ปญฺจ สตานิ, อถ โข ภิยฺโยว, เย ภิกฺขู อิเมหิ ตีหิ ปาฏิหาริเยหิ สมนฺนาคตา’’ติ. ‘‘กหํ ปน, โภ โคตม, เอตรหิ เต ภิกฺขู วิหรนฺตี’’ติ? ‘‘อิมสฺมึเยว โข, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุสงฺเฆ’’ติ.

"Mas, mestre Gotama, existe algum outro bhikkhu, além do mestre Gotama, que seja dotado desses três prodígios?" "Não apenas cem, brâmane, nem duzentos, nem trezentos, nem quatrocentos, nem quinhentos, mas sim muito mais são os bhikkhus que são dotados desses três prodígios." "Mas onde, mestre Gotama, esses bhikkhus estão residindo atualmente?" "Nesta mesma comunidade de bhikkhus, brâmane."

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – ‘จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’ติ, เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉามิ, ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทสมํ.

"Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! Assim como se, mestre Gotama, alguém colocasse de pé o que estava tombado, ou revelasse o que estava escondido, ou mostrasse o caminho para quem estava perdido, ou segurasse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles com boa visão pudessem ver as formas; da mesma forma o Dhamma foi esclarecido de muitas maneiras pelo mestre Gotama. Eu busco refúgio no mestre Gotama, no Dhamma e na comunidade de bhikkhus. Que o mestre Gotama me aceite como um seguidor leigo que buscou refúgio a partir de hoje e por toda a vida." Décimo.

---

พฺราหฺมณวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo: Sobre os Brâmanes.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O seu resumo:

---

ทฺเว พฺราหฺมณา จญฺญตโร, ปริพฺพาชเกน นิพฺพุตํ;

ปโลกวจฺโฉ ติกณฺโณ, โสณิ สงฺคารเวน จาติ.

Dois brâmanes, e outro, com o andarilho, extinguido; dissolução, Vaccha, Tikaṇṇa, Soṇi, e com Saṅgārava.

---

(๗) ๒. มหาวคฺโค

(7) 2. O Grande Capítulo

---

๑. ติตฺถายตนาทิสุตฺตํ

1. O Discurso sobre as Doutrinas Sectárias

---

๖๒. ‘‘ตีณิมานิ[Pg.174], ภิกฺขเว, ติตฺถายตนานิ ยานิ ปณฺฑิเตหิ สมนุยุญฺชิยมานานิ สมนุคาหิยมานานิ สมนุภาสิยมานานิ ปรมฺปิ คนฺตฺวา อกิริยาย สณฺฐหนฺติ. กตมานิ ตีณิ? สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ ปุพฺเพกตเหตู’ติ. สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ อิสฺสรนิมฺมานเหตู’ติ. สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ อเหตุอปฺปจฺจยา’’’ติ.

62. "Monjes, existem estas três doutrinas sectárias que, quando questionadas, interrogadas e examinadas pelos sábios, e levadas às suas últimas consequências, resultam na inação. Quais são as três? (1) Há, monjes, alguns ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão: 'Qualquer coisa que esta pessoa experimente — seja prazer, dor ou nem-dor-nem-prazer — tudo isso é causado pelo que foi feito no passado'. (2) Há outros ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão: 'Qualquer coisa que esta pessoa experimente — seja prazer, dor ou nem-dor-nem-prazer — tudo isso é causado pela atividade criadora de Deus'. (3) E há ainda outros ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão: 'Qualquer coisa que esta pessoa experimente — seja prazer, dor ou nem-dor-nem-prazer — tudo isso ocorre sem causa nem condição'."

---

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ ปุพฺเพกตเหตู’ติ, ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ ปุพฺเพกตเหตู’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา ‘อามา’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘เตนหายสฺมนฺโต ปาณาติปาติโน ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, อทินฺนาทายิโน ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, อพฺรหฺมจาริโน ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, มุสาวาทิโน ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, ปิสุณวาจา ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, ผรุสวาจา ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, สมฺผปฺปลาปิโน ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, อภิชฺฌาลุโน ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, พฺยาปนฺนจิตฺตา ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกา ภวิสฺสนฺติ ปุพฺเพกตเหตุ’’’.

"A respeito disso, monjes, aproximei-me daqueles ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão: 'Qualquer coisa que esta pessoa experimente — seja prazer, dor ou nem-dor-nem-prazer — tudo isso é causado por ações passadas', e lhes disse: 'É verdade que os senhores veneráveis defendem tal doutrina e visão?'. Quando lhes pergunto isso, eles confirmam. Então eu lhes digo: 'Sendo assim, os senhores seriam destruidores de vidas devido a ações passadas, seriam tomadores do que não foi dado devido a ações passadas, seriam praticantes de conduta sexual imprópria devido a ações passadas, seriam mentirosos devido a ações passadas, seriam propagadores de calúnias devido a ações passadas, seriam faladores de palavras ásperas devido a ações passadas, seriam tagarelas devido a ações passadas, seriam cobiçosos devido a ações passadas, seriam mal-intencionados devido a ações passadas, seriam detentores de visões incorretas devido a ações passadas'."

---

‘‘ปุพฺเพกตํ โข ปน, ภิกฺขเว, สารโต ปจฺจาคจฺฉตํ น โหติ ฉนฺโท วา วายาโม วา อิทํ วา กรณียํ อิทํ วา อกรณียนฺติ. อิติ กรณียากรณีเย โข ปน สจฺจโต เถตโต อนุปลพฺภิยมาเน มุฏฺฐสฺสตีนํ อนารกฺขานํ วิหรตํ น โหติ ปจฺจตฺตํ สหธมฺมิโก สมณวาโท[Pg.175]. อยํ โข เม, ภิกฺขเว, เตสุ สมณพฺราหฺมเณสุ เอวํวาทีสุ เอวํทิฏฺฐีสุ ปฐโม สหธมฺมิโก นิคฺคโห โหติ.

"Para aqueles que recorrem às ações passadas como a verdade essencial, monjes, não há desejo nem esforço para fazer o que deve ser feito e evitar o que não deve ser feito. Assim, não sendo o que deve ser feito e o que não deve ser feito apreendido como verdadeiro e válido, para aqueles que vivem com a mente confusa e sem autoproteção, não há, para si mesmos, uma legítima declaração de ser um asceta. Esta, monjes, foi a minha primeira refutação legítima contra aqueles ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão."

---

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ อิสฺสรนิมฺมานเหตู’ติ, ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต เอวํวาทิโน เอวทิฏฺฐิโน – ยํ กิญฺจายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ อิสฺสรนิมฺมานเหตู’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา ‘อามา’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘เตนหายสฺมนฺโต ปาณาติปาติโน ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, อทินฺนาทายิโน ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, อพฺรหฺมจาริโน ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, มุสาวาทิโน ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, ปิสุณวาจา ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, ผรุสวาจา ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, สมฺผปฺปลาปิโน ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, อภิชฺฌาลุโน ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, พฺยาปนฺนจิตฺตา ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกา ภวิสฺสนฺติ อิสฺสรนิมฺมานเหตุ’’’.

"A respeito disso, monjes, aproximei-me daqueles ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão: 'Qualquer coisa que esta pessoa experimente — seja prazer, dor ou nem-dor-nem-prazer — tudo isso é causado pela atividade criadora de Deus', e lhes disse: 'É verdade que os senhores veneráveis defendem tal doutrina e visão?'. Quando lhes pergunto isso, eles confirmam. Então eu lhes digo: 'Sendo assim, os senhores seriam destruidores de vidas devido à atividade criadora de Deus, seriam tomadores do que não foi dado devido à atividade criadora de Deus, seriam praticantes de conduta sexual imprópria devido à atividade criadora de Deus, seriam mentirosos devido à atividade criadora de Deus, seriam propagadores de calúnias devido à atividade criadora de Deus, seriam faladores de palavras ásperas devido à atividade criadora de Deus, seriam tagarelas devido à atividade criadora de Deus, seriam cobiçosos devido à atividade criadora de Deus, seriam mal-intencionados devido à atividade criadora de Deus, seriam detentores de visões incorretas devido à atividade criadora de Deus'."

---

‘‘อิสฺสรนิมฺมานํ โข ปน, ภิกฺขเว, สารโต ปจฺจาคจฺฉตํ น โหติ ฉนฺโท วา วายาโม วา อิทํ วา กรณียํ อิทํ วา อกรณียนฺติ. อิติ กรณียากรณีเย โข ปน สจฺจโต เถตโต อนุปลพฺภิยมาเน มุฏฺฐสฺสตีนํ อนารกฺขานํ วิหรตํ น โหติ ปจฺจตฺตํ สหธมฺมิโก สมณวาโท. อยํ โข เม, ภิกฺขเว, เตสุ สมณพฺราหฺมเณสุ เอวํวาทีสุ เอวํทิฏฺฐีสุ ทุติโย สหธมฺมิโก นิคฺคโห โหติ.

"Para aqueles que recorrem à atividade criadora de Deus como a verdade essencial, monjes, não há desejo nem esforço para fazer o que deve ser feito e evitar o que não deve ser feito. Assim, não sendo o que deve ser feito e o que não deve ser feito apreendido como verdadeiro e válido, para aqueles que vivem com a mente confusa e sem autoproteção, não há, para si mesmos, uma legítima declaração de ser um asceta. Esta, monjes, foi a minha segunda refutação legítima contra aqueles ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão."

---

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยํ กึ จายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ อเหตุอปฺปจฺจยา’ติ, ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ยํ กึ จายํ ปุริสปุคฺคโล ปฏิสํเวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา สพฺพํ ตํ อเหตุอปฺปจฺจยา’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา ‘อามา’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘เตนหายสฺมนฺโต ปาณาติปาติโน ภวิสฺสนฺติ อเหตุอปฺปจฺจยา…เป… มิจฺฉาทิฏฺฐิกา ภวิสฺสนฺติ อเหตุอปฺปจฺจยา’’’.

A respeito disso, monges, aproximei-me daqueles ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão: 'Qualquer coisa que esta pessoa experiencie — seja prazer, dor ou nem-dor-nem-prazer —, tudo isso ocorre sem causa ou condição', e lhes disse: 'É verdade, veneráveis senhores, que vós defendeis tal doutrina e visão?' Quando assim questionados por mim, eles confirmaram: 'Sim'. Então eu lhes disse: 'Sendo assim, veneráveis senhores, é sem causa ou condição que alguém destrói a vida... e adota uma visão incorreta'.

---

‘‘อเหตุอปฺปจฺจยํ [Pg.176] โข ปน, ภิกฺขเว, สารโต ปจฺจาคจฺฉตํ น โหติ ฉนฺโท วา วายาโม วา อิทํ วา กรณียํ อิทํ วา อกรณียนฺติ. อิติ กรณียากรณีเย โข ปน สจฺจโต เถตโต อนุปลพฺภิยมาเน มุฏฺฐสฺสตีนํ อนารกฺขานํ วิหรตํ น โหติ ปจฺจตฺตํ สหธมฺมิโก สมณวาโท. อยํ โข เม, ภิกฺขเว, เตสุ สมณพฺราหฺมเณสุ เอวํวาทีสุ เอวํทิฏฺฐีสุ ตติโย สหธมฺมิโก นิคฺคโห โหติ.

Contudo, monges, para aqueles que se apegam à ausência de causa e condição como a verdade essencial, não há desejo nem esforço para fazer o que deve ser feito ou para evitar o que não deve ser feito. Assim, quando o que deve e o que não deve ser feito não são apreendidos como verdadeiros e válidos, para aqueles que vivem com a mente confusa e desprotegida, não pode haver uma legítima designação pessoal de 'asceta'. Esta, monges, foi a minha terceira refutação legítima daqueles ascetas e brâmanes que defendem tal doutrina e visão.

---

‘‘อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ติตฺถายตนานิ ยานิ ปณฺฑิเตหิ สมนุยุญฺชิยมานานิ สมนุคาหิยมานานิ สมนุภาสิยมานานิ ปรมฺปิ คนฺตฺวา อกิริยาย สณฺฐหนฺติ.

Estes, monges, são os três pontos de vista sectários que, quando questionados, examinados e contestados pelos sábios, e levados às suas últimas consequências, resultam na inação.

---

‘‘อยํ โข ปน, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหิ. กตโม จ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหิ? อิมา ฉ ธาตุโยติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหิ. อิมานิ ฉ ผสฺสายตนานีติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหิ. อิเม อฏฺฐารส มโนปวิจาราติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหิ. อิมานิ จตฺตาริ อริยสจฺจานีติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหิ.

Mas este Dhamma ensinado por mim, monges, é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes. E qual é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes? 'Estes são os seis elementos': este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável... incensurável por sábios ascetas e brâmanes. 'Estas são as seis bases para o contato'... 'Estes são os dezoito exames mentais'... 'Estas são as quatro nobres verdades': este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes.

---

‘‘อิมา ฉ ธาตุโยติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉยิมา, ภิกฺขเว, ธาตุโย – ปถวีธาตุ, อาโปธาตุ, เตโชธาตุ, วาโยธาตุ, อากาสธาตุ, วิญฺญาณธาตุ. อิมา ฉ ธาตุโยติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

'Estes são os seis elementos: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes.' Assim foi dito. E por qual razão isso foi dito? Existem estes seis elementos, monges: o elemento terra, o elemento água, o elemento fogo, o elemento ar, o elemento espaço e o elemento consciência. Quando foi dito: 'Estes são os seis elementos: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável... incensurável por sábios ascetas e brâmanes', foi por essa razão que isso foi dito.

---

‘‘อิมานิ [Pg.177] ฉ ผสฺสายตนานีติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, ผสฺสายตนานิ – จกฺขุ ผสฺสายตนํ, โสตํ ผสฺสายตนํ, ฆานํ ผสฺสายตนํ, ชิวฺหา ผสฺสายตนํ, กาโย ผสฺสายตนํ, มโน ผสฺสายตนํ. อิมานิ ฉ ผสฺสายตนานีติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

'Estas são as seis bases para o contato: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes.' Assim foi dito. E por qual razão isso foi dito? Existem estas seis bases para o contato, monges: o olho como base para o contato, o ouvido como base para o contato, o nariz como base para o contato, a língua como base para o contato, o corpo como base para o contato e a mente como base para o contato. Quando foi dito: 'Estas são as seis bases para o contato: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável... incensurável por sábios ascetas e brâmanes', foi por essa razão que isso foi dito.

---

‘‘อิเม อฏฺฐารส มโนปวิจาราติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา โสมนสฺสฏฺฐานิยํ รูปํ อุปวิจรติ โทมนสฺสฏฺฐานิยํ รูปํ อุปวิจรติ อุเปกฺขาฏฺฐานิยํ รูปํ อุปวิจรติ, โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย โสมนสฺสฏฺฐานิยํ ธมฺมํ อุปวิจรติ โทมนสฺสฏฺฐานิยํ ธมฺมํ อุปวิจรติ อุเปกฺขาฏฺฐานิยํ ธมฺมํ อุปวิจรติ. อิเม อฏฺฐารส มโนปวิจาราติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

'Estes são os dezoito exames mentais: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes.' Assim foi dito. E por qual razão isso foi dito? Tendo visto uma forma com o olho, examina-se uma forma que é base para a alegria, examina-se uma forma que é base para o descontentamento, examina-se uma forma que é base para a equanimidade. Tendo ouvido um som com o ouvido... Tendo cheirado um odor com o nariz... Tendo saboreado um sabor com a língua... Tendo sentido um objeto tátil com o corpo... Tendo cognitivamente conhecido um fenômeno mental com a mente, examina-se um fenômeno mental que é base para a alegria, examina-se um fenômeno mental que é base para o descontentamento, examina-se um fenômeno mental que é base para a equanimidade. Quando foi dito: 'Estes são os dezoito exames mentais: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável... incensurável por sábios ascetas e brâmanes', foi por essa razão que isso foi dito.

---

‘‘อิมานิ จตฺตาริ อริยสจฺจานีติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ. กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ? ฉนฺนํ, ภิกฺขเว, ธาตูนํ อุปาทาย คพฺภสฺสาวกฺกนฺติ โหติ; โอกฺกนฺติยา สติ นามรูปํ, นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ, สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา. เวทิยมานสฺส โข ปนาหํ, ภิกฺขเว, อิทํ ทุกฺขนฺติ ปญฺญเปมิ, อยํ ทุกฺขสมุทโยติ ปญฺญเปมิ, อยํ ทุกฺขนิโรโธติ ปญฺญเปมิ, อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ ปญฺญเปมิ.

'Estas são as quatro nobres verdades: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes.' Assim foi dito. E por qual razão isso foi dito? Em dependência dos seis elementos, ocorre a concepção do embrião; havendo a concepção, há nome-e-forma; com nome-e-forma como condição, há as seis bases dos sentidos; com as seis bases dos sentidos como condição, há o contato; com o contato como condição, há a sensação. E para aquele que sente, monges, eu proclamo: 'Isto é o sofrimento', 'Esta é a origem do sofrimento', 'Esta é a cessação do sofrimento' e 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'.

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ อริยสจฺจํ? ชาติปิ ทุกฺขา, ชราปิ ทุกฺขา, ( ) มรณมฺปิ ทุกฺขํ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาปิ ทุกฺขา, (อปฺปิเยหิ [Pg.178] สมฺปโยโค ทุกฺโข, ปิเยหิ วิปฺปโยโค ทุกฺโข,) ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ. สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ อริยสจฺจํ.

E o que, monges, é a nobre verdade do sofrimento? O nascimento é sofrimento, a velhice é sofrimento, a morte é sofrimento; a tristeza, a lamentação, a dor, o descontentamento e a angústia são sofrimento; não obter o que se deseja é sofrimento; em resumo, os cinco agregados sujeitos ao apego são sofrimento. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade do sofrimento.

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสมุทยํ อริยสจฺจํ? อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา, สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณํ, วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ, นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ, สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา, ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ, อุปาทานปจฺจยา ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสมุทยํ อริยสจฺจํ.

E o que, monges, é a nobre verdade da origem do sofrimento? Com a ignorância como condição, surgem as formações volitivas; com as formações volitivas como condição, a consciência; com a consciência como condição, o nome-e-forma; com o nome-e-forma como condição, as seis bases dos sentidos; com as seis bases dos sentidos como condição, o contato; com o contato como condição, a sensação; com a sensação como condição, o desejo; com o desejo como condição, o apego; com o apego como condição, a existência; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, surgem a velhice e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o descontentamento e a angústia. Assim ocorre a origem de toda esta massa de sofrimento. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade da origem do sofrimento.

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธํ อริยสจฺจํ? อวิชฺชาย ตฺเวว อเสสวิราคนิโรธา สงฺขารนิโรโธ, สงฺขารนิโรธา วิญฺญาณนิโรโธ, วิญฺญาณนิโรธา นามรูปนิโรโธ, นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ, สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ, ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ, เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ, ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ, อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธํ อริยสจฺจํ.

E o que, monges, é a nobre verdade da cessação do sofrimento? Com o desvanecimento completo e a cessação da ignorância, cessam as formações volitivas; com a cessação das formações volitivas, cessa a consciência; com a cessação da consciência, cessa o nome-e-forma; com a cessação do nome-e-forma, cessam as seis bases dos sentidos; com a cessação das seis bases dos sentidos, cessa o contato; com a cessação do contato, cessa a sensação; com a cessação da sensação, cessa o desejo; com a cessação do desejo, cessa o apego; com a cessação do apego, cessa a existência; com a cessação da existência, cessa o nascimento; com a cessação do nascimento, cessam a velhice e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o descontentamento e a angústia. Assim ocorre a cessação de toda esta massa de sofrimento. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade da cessação do sofrimento.

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา อริยสจฺจํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา อริยสจฺจํ. ‘อิมานิ จตฺตาริ อริยสจฺจานี’ติ, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม เทสิโต อนิคฺคหิโต อสํกิลิฏฺโฐ อนุปวชฺโช อปฺปฏิกุฏฺโฐ สมเณหิ พฺราหฺมเณหิ วิญฺญูหีติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ. ปฐมํ.

E o que, monges, é a nobre verdade do caminho que conduz à cessação do sofrimento? É justamente este nobre caminho óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, fala correta, ação correta, meio de vida correto, effort correto, atenção plena correta e concentração correta. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade do caminho que conduz à cessação do sofrimento. Quando foi dito: 'Estas são as quatro nobres verdades: este, monges, é o Dhamma ensinado por mim que é irrefutável, imaculado, irrepreensível e incensurável por sábios ascetas e brâmanes', foi por essa razão que isso foi dito. Primeiro.

---

๖๓. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, อมาตาปุตฺติกานิ ภยานีติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ. กตมานิ ตีณิ? โหติ โส, ภิกฺขเว, สมโย ยํ [Pg.179] มหาอคฺคิฑาโห วุฏฺฐาติ. มหาอคฺคิฑาเห โข ปน, ภิกฺขเว, วุฏฺฐิเต เตน คามาปิ ฑยฺหนฺติ นิคมาปิ ฑยฺหนฺติ นคราปิ ฑยฺหนฺติ. คาเมสุปิ ฑยฺหมาเนสุ นิคเมสุปิ ฑยฺหมาเนสุ นคเรสุปิ ฑยฺหมาเนสุ ตตฺถ มาตาปิ ปุตฺตํ นปฺปฏิลภติ, ปุตฺโตปิ มาตรํ นปฺปฏิลภติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ปฐมํ อมาตาปุตฺติกํ ภยนฺติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ.

63. Monges, o homem comum sem instrução fala de três perigos que separam mãe e filho. Quais três? Há um momento, monges, em que surge um grande incêndio. Quando surge um grande incêndio, ele queima vilas, povoados e cidades. Enquanto vilas, povoados e cidades estão queimando, a mãe não encontra seu filho e o filho não encontra sua mãe. Este, monges, é o primeiro perigo que separa mãe e filho de que fala o homem comum sem instrução.

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โหติ โส สมโย ยํ มหาเมโฆ วุฏฺฐาติ. มหาเมเฆ โข ปน, ภิกฺขเว, วุฏฺฐิเต มหาอุทกวาหโก สญฺชายติ. มหาอุทกวาหเก โข ปน, ภิกฺขเว, สญฺชายนฺเต เตน คามาปิ วุยฺหนฺติ นิคมาปิ วุยฺหนฺติ นคราปิ วุยฺหนฺติ. คาเมสุปิ วุยฺหมาเนสุ นิคเมสุปิ วุยฺหมาเนสุ นคเรสุปิ วุยฺหมาเนสุ ตตฺถ มาตาปิ ปุตฺตํ นปฺปฏิลภติ, ปุตฺโตปิ มาตรํ นปฺปฏิลภติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ทุติยํ อมาตาปุตฺติกํ ภยนฺติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ.

Além disso, monges, há um momento em que surge uma grande nuvem de chuva. Quando surge uma grande nuvem de chuva, ocorre uma grande inundação. Quando ocorre uma grande inundação, vilas, povoados e cidades são arrastados pelas águas. Enquanto vilas, povoados e cidades estão sendo arrastados, a mãe não encontra seu filho e o filho não encontra sua mãe. Este, monges, é o segundo perigo que separa mãe e filho de que fala o homem comum sem instrução.

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โหติ โส สมโย ยํ ภยํ โหติ อฏวิสงฺโกโป, จกฺกสมารุฬฺหา ชานปทา ปริยายนฺติ. ภเย โข ปน, ภิกฺขเว, สติ อฏวิสงฺโกเป จกฺกสมารุฬฺเหสุ ชานปเทสุ ปริยายนฺเตสุ ตตฺถ มาตาปิ ปุตฺตํ นปฺปฏิลภติ, ปุตฺโตปิ มาตรํ นปฺปฏิลภติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ตติยํ อมาตาปุตฺติกํ ภยนฺติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อมาตาปุตฺติกานิ ภยานีติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ.

Além disso, monges, há um momento em que surge o perigo de saques e desordem no campo, e os habitantes do interior fogem em todas as direções montados em seus veículos. Quando há perigo de saques e desordem no campo, e os habitantes do interior fogem em todas as direções montados em seus veículos, a mãe não encontra seu filho e o filho não encontra sua mãe. Este, monges, é o terceiro perigo que separa mãe e filho de que fala o homem comum sem instrução. Estes, monges, são os três perigos que separam mãe e filho de que fala o homem comum sem instrução.

---

‘‘ตานิ โข ปนิมานิ, ภิกฺขเว, ตีณิ สมาตาปุตฺติกานิเยว ภยานิ อมาตาปุตฺติกานิ ภยานีติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ. กตมานิ ตีณิ? โหติ โส, ภิกฺขเว, สมโย ยํ มหาอคฺคิฑาโห วุฏฺฐาติ. มหาอคฺคิฑาเห โข ปน, ภิกฺขเว, วุฏฺฐิเต เตน คามาปิ ฑยฺหนฺติ นิคมาปิ ฑยฺหนฺติ นคราปิ ฑยฺหนฺติ. คาเมสุปิ ฑยฺหมาเนสุ นิคเมสุปิ ฑยฺหมาเนสุ นคเรสุปิ ฑยฺหมาเนสุ โหติ โส สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ มาตาปิ ปุตฺตํ ปฏิลภติ, ปุตฺโตปิ มาตรํ ปฏิลภติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ปฐมํ สมาตาปุตฺติกํเยว ภยํ อมาตาปุตฺติกํ ภยนฺติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ.

No entanto, monges, estes são três perigos em que a mãe e o filho de fato se reencontram, mas que o homem comum sem instrução descreve como perigos que os separam. Quais três? Há um momento, monges, em que surge um grande incêndio. Quando surge um grande incêndio, ele queima vilas, povoados e cidades. Enquanto vilas, povoados e cidades estão queimando, há ocasiões em que, às vezes, a mãe encontra seu filho e o filho encontra sua mãe. Este, monges, é o primeiro perigo em que a mãe e o filho se reencontram, mas que o homem comum sem instrução descreve como um perigo que os separa.

---

‘‘ปุน [Pg.180] จปรํ, ภิกฺขเว, โหติ โส สมโย ยํ มหาเมโฆ วุฏฺฐาติ. มหาเมเฆ โข ปน, ภิกฺขเว, วุฏฺฐิเต มหาอุทกวาหโก สญฺชายติ. มหาอุทกวาหเก โข ปน, ภิกฺขเว, สญฺชาเต เตน คามาปิ วุยฺหนฺติ นิคมาปิ วุยฺหนฺติ นคราปิ วุยฺหนฺติ. คาเมสุปิ วุยฺหมาเนสุ นิคเมสุปิ วุยฺหมาเนสุ นคเรสุปิ วุยฺหมาเนสุ โหติ โส สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ มาตาปิ ปุตฺตํ ปฏิลภติ, ปุตฺโตปิ มาตรํ ปฏิลภติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ทุติยํ สมาตาปุตฺติกํเยว ภยํ อมาตาปุตฺติกํ ภยนฺติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ.

Além disso, monges, há um momento em que surge uma grande nuvem de chuva. Quando a grande nuvem de chuva surge, ocorre uma grande inundação. Quando ocorre uma grande inundação, vilas, povoados e cidades são arrastados. Enquanto vilas, povoados e cidades estão sendo arrastados, há momentos em que, ocasionalmente, a mãe reencontra o filho e o filho reencontra a mãe. Este, monges, é o segundo perigo em que mãe e filho se reconectam, o qual o homem comum sem instrução chama de 'perigo que separa mãe e filho'.

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, โหติ โส สมโย ยํ ภยํ โหติ อฏวิสงฺโกโป, จกฺกสมารุฬฺหา ชานปทา ปริยายนฺติ. ภเย โข ปน, ภิกฺขเว, สติ อฏวิสงฺโกเป จกฺกสมารุฬฺเหสุ ชานปเทสุ ปริยายนฺเตสุ โหติ โส สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ มาตาปิ ปุตฺตํ ปฏิลภติ, ปุตฺโตปิ มาตรํ ปฏิลภติ. อิทํ, ภิกฺขเว, ตติยํ สมาตาปุตฺติกํเยว ภยํ อมาตาปุตฺติกํ ภยนฺติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ. ‘‘อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ สมาตาปุตฺติกานิเยว ภยานิ อมาตาปุตฺติกานิ ภยานีติ อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน ภาสติ’’.

Além disso, monges, há um momento em que há o perigo de uma revolta na floresta, e os habitantes do campo fogem em todas as direções montados em seus veículos. Quando há o perigo de uma revolta na floresta e os habitantes do campo fogem em todas as direções montados em seus veículos, há momentos em que, ocasionalmente, a mãe reencontra o filho e o filho reencontra a mãe. Este, monges, é o terceiro perigo em que mãe e filho se reconectam, o qual o homem comum sem instrução chama de 'perigo que separa mãe e filho'. Esses, monges, são os três perigos em que mãe e filho se reconectam, os quais o homem comum sem instrução chama de 'perigos que separam mãe e filho'.

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, อมาตาปุตฺติกานิ ภยานิ. กตมานิ ตีณิ? ชราภยํ, พฺยาธิภยํ, มรณภยนฺติ. น, ภิกฺขเว, มาตา ปุตฺตํ ชีรมานํ เอวํ ลภติ – ‘อหํ ชีรามิ, มา เม ปุตฺโต ชีรี’ติ; ปุตฺโต วา ปน มาตรํ ชีรมานํ น เอวํ ลภติ – ‘อหํ ชีรามิ, มา เม มาตา ชีรี’’’ติ.

Existem, monges, estes três perigos que realmente separam mãe e filho. Quais são os três? O perigo da velhice, o perigo da doença e o perigo da morte. Monges, quando o filho está envelhecendo, a mãe não consegue obter o seu desejo: 'Que eu envelheça, mas que meu filho não envelheça!'; e quando a mãe está envelhecendo, o filho não consegue obter o seu desejo: 'Que eu envelheça, mas que minha mãe não envelheça!'

---

‘‘น, ภิกฺขเว, มาตา ปุตฺตํ พฺยาธิยมานํ เอวํ ลภติ – ‘อหํ พฺยาธิยามิ, มา เม ปุตฺโต พฺยาธิยี’ติ; ปุตฺโต วา ปน มาตรํ พฺยาธิยมานํ น เอวํ ลภติ – ‘อหํ พฺยาธิยามิ, มา เม มาตา พฺยาธิยี’’’ติ.

Monges, quando o filho está doente, a mãe não consegue obter o seu desejo: 'Que eu adoeça, mas que meu filho não adoeça!'; e quando a mãe está doente, o filho não consegue obter o seu desejo: 'Que eu adoeça, mas que minha mãe não adoeça!'

---

‘‘น, ภิกฺขเว, มาตา ปุตฺตํ มียมานํ เอวํ ลภติ – ‘อหํ มียามิ, มา เม ปุตฺโต มียี’ติ; ปุตฺโต วา ปน มาตรํ มียมานํ น เอวํ ลภติ – ‘อหํ มียามิ, มา เม มาตา มียี’ติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อมาตาปุตฺติกานิ ภยานี’’ติ.

Monges, quando o filho está morrendo, a mãe não consegue obter o seu desejo: 'Que eu morra, mas que meu filho não morra!'; e quando a mãe está morrendo, o filho não consegue obter o seu desejo: 'Que eu morra, mas que minha mãe não morra!'. Estes, monges, são os três perigos que realmente separam mãe e filho.

---

‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, มคฺโค อตฺถิ ปฏิปทา อิเมสญฺจ ติณฺณํ สมาตาปุตฺติกานํ ภยานํ อิเมสญฺจ ติณฺณํ อมาตาปุตฺติกานํ ภยานํ ปหานาย สมติกฺกมาย สํวตฺตติ. กตโม จ, ภิกฺขเว, มคฺโค กตมา จ ปฏิปทา [Pg.181] อิเมสญฺจ ติณฺณํ สมาตาปุตฺติกานํ ภยานํ อิเมสญฺจ ติณฺณํ อมาตาปุตฺติกานํ ภยานํ ปหานาย สมติกฺกมาย สํวตฺตติ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ. อยํ โข, ภิกฺขเว, มคฺโค อยํ ปฏิปทา อิเมสญฺจ ติณฺณํ สมาตาปุตฺติกานํ ภยานํ อิเมสญฺจ ติณฺณํ อมาตาปุตฺติกานํ ภยานํ ปหานาย สมติกฺกมาย สํวตฺตตี’’ติ. ทุติยํ.

Existe, monges, um caminho, existe uma prática que conduz ao abandono e à superação tanto desses três perigos em que mãe e filho se reconectam quanto desses três perigos que separam mãe e filho. E qual é o caminho, qual é a prática que conduz ao abandono e à superação tanto desses três perigos em que mãe e filho se reconectam quanto desses três perigos que separam mãe e filho? É justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, fala correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta. Este, monges, é o caminho, esta é a prática que conduz ao abandono e à superação tanto desses três perigos em que mãe e filho se reconectam quanto desses três perigos que separam mãe e filho.

---

๓. เวนาคปุรสุตฺตํ

3. O Discurso em Venāgapura

---

๖๔. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน เวนาคปุรํ นาม โกสลานํ พฺราหฺมณคาโม ตทวสริ. อสฺโสสุํ โข เวนาคปุริกา พฺราหฺมณคหปติกา – ‘‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต เวนาคปุรํ อนุปฺปตฺโต. ตํ โข ปน ภวนฺตํ โคตมํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ, เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. สาธุ โข ปน ตถารูปานํ อรหตํ ทสฺสนํ โหตี’’ติ.

64. Em certa ocasião, o Abençoado estava viajando pelas terras de Kosala junto com uma grande comunidade de monges, quando chegou a uma aldeia de brâmanes de Kosala chamada Venāgapura. Os chefes de família brâmanes de Venāgapura ouviram: 'Diz-se que o asceta Gotama, filho dos Sakyas, que partiu da família dos Sakyas para a vida sem lar, chegou a Venāgapura. E uma excelente reputação sobre o mestre Gotama espalhou-se da seguinte forma: "Esse Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, dotado de verdadeira sabedoria e conduta, bem-aventurado, conhecedor do mundo, guia insuperável para treinar aqueles que são domáveis, mestre de devas e humanos, o desperto, o Abençoado". Tendo compreendido por seu próprio conhecimento direto este mundo com seus devas, Māras e Brahmās, esta geração com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, ele o torna conhecido aos outros. Ele ensina o Dhamma que é excelente no início, excelente no meio e excelente no fim, com o significado e a formulação corretos; ele revela uma vida espiritual perfeitamente completa e pura. É maravilhoso ver tais arahants.'

---

อถ โข เวนาคปุริกา พฺราหฺมณคหปติกา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข เวนาคปุริโก วจฺฉโคตฺโต พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

Então, os chefes de família brâmanes de Venāgapura aproximaram-se do Abençoado. Ao se aproximarem, alguns prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns trocaram saudações amigáveis com ele e, após concluírem as palavras de cortesia e estima, sentaram-se a um lado; alguns saudaram-no respeitosamente com as mãos unidas em reverência e sentaram-se a um lado; alguns anunciaram seus nomes e clãs e sentaram-se a um lado; some permaneceram em silêncio e sentaram-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Vacchagotta de Venāgapura disse ao Abençoado:

---

‘‘อจฺฉริยํ[Pg.182], โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ยาวญฺจิทํ โภโต โคตมสฺส วิปฺปสนฺนานิ อินฺทฺริยานิ, ปริสุทฺโธ ฉวิวณฺโณ ปริโยทาโต. เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, สารทํ พทรปณฺฑุํ ปริสุทฺธํ โหติ ปริโยทาตํ; เอวเมวํ โภโต โคตมสฺส วิปฺปสนฺนานิ อินฺทฺริยานิ ปริสุทฺโธ ฉวิวณฺโณ ปริโยทาโต. เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, ตาลปกฺกํ สมฺปติ พนฺธนา ปมุตฺตํ ปริสุทฺธํ โหติ ปริโยทาตํ; เอวเมวํ โภโต โคตมสฺส วิปฺปสนฺนานิ อินฺทฺริยานิ ปริสุทฺโธ ฉวิวณฺโณ ปริโยทาโต. เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, เนกฺขํ ชมฺโพนทํ ทกฺขกมฺมารปุตฺตสุปริกมฺมกตํ อุกฺกามุเข สุกุสลสมฺปหฏฺฐํ ปณฺฑุกมฺพเล นิกฺขิตฺตํ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ; เอวเมวํ โภโต โคตมสฺส วิปฺปสนฺนานิ อินฺทฺริยานิ ปริสุทฺโธ ฉวิวณฺโณ ปริโยทาโต. ยานิ ตานิ, โภ โคตม, อุจฺจาสยนมหาสยนานิ, เสยฺยถิทํ – อาสนฺทิ ปลฺลงฺโก โคนโก จิตฺตโก ปฏิกา ปฏลิกา ตูลิกา วิกติกา อุทฺทโลมี เอกนฺตโลมี กฏฺฏิสฺสํ โกเสยฺยํ กุตฺตกํ หตฺถตฺถรํ อสฺสตฺถรํ รถตฺถรํ อชินปฺปเวณี กทลิมิคปวรปจฺจตฺถรณํ สอุตฺตรจฺฉทํ อุภโตโลหิตกูปธานํ, เอวรูปานํ นูน ภวํ โคตโม อุจฺจาสยนมหาสยนานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ.

É surpreendente, mestre Gotama, é maravilhoso, mestre Gotama! Como as faculdades do mestre Gotama são serenas, e a cor de sua pele é pura e radiante! Assim como um fruto amarelo de jujuba no outono é puro e radiante, da mesma forma as faculdades do mestre Gotama são serenas, e a cor de sua pele é pura e radiante. Assim como um fruto de palmeira maduro que acaba de se desprender do talo é puro e radiante, da mesma forma as faculdades do mestre Gotama são serenas, e a cor de sua pele é pura e radiante. Assim como um ornamento de ouro puríssimo, bem trabalhado por um ourives habilidoso e muito bem purificado no forno, colocado sobre um brocado vermelho, brilha, resplandece e irradia, da mesma forma as faculdades do mestre Gotama são serenas, e a cor de sua pele é pura e radiante. Quaisquer que sejam os tipos de leitos elevados e luxuosos que existam — a saber: um sofá, um divã, uma colcha de pelos longos, uma colcha multicolorida, uma colcha branca, uma colcha de lã com desenhos florais, um acolchoado de algodão, uma colcha de lã ornamentada com figuras de animais, uma colcha de lã com franjas duplas, uma colcha de lã com franja simples, um lençol de seda cravejado de gemas, um lençol feito de fios de seda e cravejado de gemas, um tapete de dançarina, um tapete de elefante, um tapete de cavalo, um tapete de carruagem, um tapete de pele de antílope, uma cobertura feita de pele de cervo-kadali, um leito com dossel acima e travesseiros vermelhos em ambas as extremidades — o mestre Gotama certamente os obtém conforme deseja, sem dificuldade ou esforço.

---

‘‘ยานิ โข ปน ตานิ, พฺราหฺมณ, อุจฺจาสยนมหาสยนานิ, เสยฺยถิทํ – อาสนฺทิ ปลฺลงฺโก โคนโก จิตฺตโก ปฏิกา ปฏลิกา ตูลิกา วิกติกา อุทฺทโลมี เอกนฺตโลมี กฏฺฏิสฺสํ โกเสยฺยํ กุตฺตกํ หตฺถตฺถรํ อสฺสตฺถรํ รถตฺถรํ อชินปฺปเวณี กทลิมิคปวรปจฺจตฺถรณํ สอุตฺตรจฺฉทํ อุภโตโลหิตกูปธานํ. ทุลฺลภานิ ตานิ ปพฺพชิตานํ ลทฺธา จ ปน น กปฺปนฺติ.

Brâmane, esses tipos de leitos elevados e luxuosos — a saber: um sofá, um divã, uma colcha de pelos longos, uma colcha multicolorida, uma colcha branca, uma colcha de lã com desenhos florais, um acolchoado de algodão, uma colcha de lã ornamentada com figuras de animais, uma colcha de lã com franjas duplas, uma colcha de lã com franja simples, um lençol de seda cravejado de gemas, um lençol feito de fios de seda e cravejado de gemas, um tapete de dançarina, um tapete de elefante, um tapete de cavalo, um tapete de carruagem, um tapete de pele de antílope, uma cobertura feita de pele de cervo-kadali, um leito com dossel acima e travesseiros vermelhos em ambas as extremidades — são raramente obtidos por aqueles que partiram para a vida sem lar e, se forem obtidos, não lhes são permitidos.

---

‘‘ตีณิ โข, อิมานิ, พฺราหฺมณ, อุจฺจาสยนมหาสยนานิ, เยสาหํ เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี. กตมานิ ตีณิ? ทิพฺพํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, พฺรหฺมํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, อริยํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ. อิมานิ โข, พฺราหฺมณ, ตีณิ อุจฺจาสยนมหาสยนานิ, เยสาหํ เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ.

Mas, brâmane, existem três tipos de leitos elevados e luxuosos que atualmente obtenho conforme desejo, sem dificuldade ou esforço. Quais são os três? O leito elevado e luxuoso celestial, o leito elevado e luxuoso divino e o leito elevado e luxuoso nobre. Estes são os três tipos de leitos elevados e luxuosos que atualmente obtenho conforme desejo, sem dificuldade ou esforço.

---

‘‘กตมํ [Pg.183] ปน ตํ, โภ โคตม, ทิพฺพํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, ยสฺส ภวํ โคตโม เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ? ‘‘อิธาหํ, พฺราหฺมณ, ยํ คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรามิ, โส ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย ตเมว คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย ปวิสามิ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต วนนฺตญฺเญว ปวิสามิ. โส ยเทว ตตฺถ โหนฺติ ติณานิ วา ปณฺณานิ วา ตานิ เอกชฺฌํ สงฺฆริตฺวา นิสีทามิ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรามิ; วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรามิ; ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรามิ สโต จ สมฺปชาโน สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทมิ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรามิ; สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรามิ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต จงฺกมามิ, ทิพฺโพ เม เอโส ตสฺมึ สมเย จงฺกโม โหติ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต ติฏฺฐามิ, ทิพฺพํ เม เอตํ ตสฺมึ สมเย ฐานํ โหติ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต นิสีทามิ, ทิพฺพํ เม เอตํ ตสฺมึ สมเย อาสนํ โหติ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต เสยฺยํ กปฺเปมิ, ทิพฺพํ เม เอตํ ตสฺมึ สมเย อุจฺจาสยนมหาสยนํ โหติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, ทิพฺพํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, ยสฺสาหํ เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ.

Mas, mestre Gotama, qual é o leito elevado e luxuoso celestial que atualmente o senhor obtém conforme deseja, sem dificuldade ou esforço? — Aqui, brâmane, quando resido na dependência de uma aldeia ou povoado, pela manhã eu me visto, tomo a tigela e o manto, e entro nessa aldeia ou povoado para esmolas. Após a refeição, ao retornar da ronda de esmolas, entro em um bosque. Reúno um monte de capim ou folhas que encontro ali e me sento. Tendo cruzado as pernas e erguido o corpo ereto, estabeleço a atenção plena à minha frente. Então, afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, entro e permaneço no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, entro e permaneço no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Com o desvanecimento também do êxtase, permaneço equânime, atento e plenamente consciente, e experimento a felicidade com o corpo; entro e permaneço no terceiro jhāna, do qual os nobres declaram: 'Ele é equânime, atento, alguém que vive feliz'. Com o abandono da felicidade e da dor, e com o desaparecimento prévio da alegria e do desalento, entro e permaneço no quarto jhāna, que não é doloroso nem agradável, e que possui a purificação da atenção plena pela equanimidade. Então, brâmane, quando estou em tal estado, se eu caminhar de um lado para o outro, nessa ocasião meu caminhar é celestial. Se eu estiver de pé, nessa ocasião meu estar de pé é celestial. Se eu estiver sentado, nessa ocasião meu estar sentado é celestial. Se eu me deitar, nessa ocasião este é o meu leito elevado e luxuoso celestial. Este é o leito elevado e luxuoso celestial que atualmente obtenho conforme desejo, sem dificuldade ou esforço.

---

‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! โก จญฺโญ เอวรูปสฺส ทิพฺพสฺส อุจฺจาสยนมหาสยนสฺส นิกามลาภี ภวิสฺสติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อญฺญตฺร โภตา โคตเมน!

É surpreendente, mestre Gotama, é maravilhoso, mestre Gotama! Quem mais, exceto o mestre Gotama, poderia obter conforme deseja, sem dificuldade ou esforço, tal leito elevado e luxuoso celestial?

---

‘‘กตมํ ปน ตํ, โภ โคตม, พฺรหฺมํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, ยสฺส ภวํ โคตโม เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ? ‘‘อิธาหํ, พฺราหฺมณ, ยํ คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรามิ, โส ปุพฺพณฺหสมยํ [Pg.184] นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย ตเมว คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย ปวิสามิ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต วนนฺตญฺเญว ปวิสามิ. โส ยเทว ตตฺถ โหนฺติ ติณานิ วา ปณฺณานิ วา ตานิ เอกชฺฌํ สงฺฆริตฺวา นิสีทามิ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรามิ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ, อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเฌน ผริตฺวา วิหรามิ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรามิ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ, อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเฌน ผริตฺวา วิหรามิ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต จงฺกมามิ, พฺรหฺมา เม เอโส ตสฺมึ สมเย จงฺกโม โหติ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต ติฏฺฐามิ…เป… นิสีทามิ…เป… เสยฺยํ กปฺเปมิ, พฺรหฺมํ เม เอตํ ตสฺมึ สมเย อุจฺจาสยนมหาสยนํ โหติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, พฺรหฺมํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, ยสฺสาหํ เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ.

"Mas qual é, mestre Gotama, esse leito elevado e luxuoso divino que atualmente o senhor obtém à vontade, sem dificuldade e sem esforço?" "Aqui, brâmane, quando estou residindo na dependência de uma aldeia ou cidade, pela manhã eu me visto, tomo a minha tigela e o manto, e entro nessa aldeia ou cidade para esmolas. Após a refeição, ao retornar da coleta de esmolas, entro em uma floresta. Reúno o capim ou as folhas que encontro ali em uma pilha e me sento. Tendo cruzado as pernas e erguido o corpo ereto, estabeleço a atenção plena à minha frente. Então, permaneço preenchendo uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda direção, a terceira direção e a quarta direção. Assim, acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e para todos como a mim mesmo, permaneço preenchendo o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, vasta, sublime, imensurável, sem hostilidade, sem má vontade. Permaneço preenchendo uma direção com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também a segunda direção, a terceira direção e a quarta direção. Assim, acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e para todos como a mim mesmo, permaneço preenchendo o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, vasta, sublime, imensurável, sem hostilidade, sem má vontade. Então, brâmane, quando estou em tal estado, se eu caminhar de um lado para o outro, nessa ocasião o meu caminhar é divino. Se eu estiver de pé, nessa ocasião o meu estar de pé é divino. Se eu estiver sentado, nessa ocasião o meu sentar é divino. Se eu me deitar, nessa ocasião este é o meu leito elevado e luxuoso divino. Este, brâmane, é aquele leito elevado e luxuoso divino que atualmente obtenho à vontade, sem dificuldade e sem esforço."

---

‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! โก จญฺโญ เอวรูปสฺส พฺรหฺมสฺส อุจฺจาสยนมหาสยนสฺส นิกามลาภี ภวิสฺสติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อญฺญตฺร โภตา โคตเมน!

"É surpreendente, mestre Gotama, é maravilhoso, mestre Gotama! Quem mais, exceto o mestre Gotama, obteria à vontade, sem dificuldade e sem esforço, tal leito elevado e luxuoso divino?"

---

‘‘กตมํ ปน ตํ, โภ โคตม, อริยํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, ยสฺส ภวํ โคตโม เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ? ‘‘อิธาหํ, พฺราหฺมณ, ยํ คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรามิ, โส ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย ตเมว คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย ปวิสามิ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต วนนฺตญฺเญว ปวิสามิ. โส ยเทว ตตฺถ โหนฺติ ติณานิ วา ปณฺณานิ วา ตานิ เอกชฺฌํ สงฺฆริตฺวา นิสีทามิ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส เอวํ ชานามิ – ‘ราโค เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม; โทโส เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล [Pg.185] ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม; โมโห เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต จงฺกมามิ, อริโย เม เอโส ตสฺมึ สมเย จงฺกโม โหติ. โส เจ อหํ, พฺราหฺมณ, เอวํภูโต ติฏฺฐามิ…เป… นิสีทามิ…เป… เสยฺยํ กปฺเปมิ, อริยํ เม เอตํ ตสฺมึ สมเย อุจฺจาสยนมหาสยนํ โหติ. อิทํ โข, พฺราหฺมณ, อริยํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ, ยสฺสาหํ เอตรหิ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’’ติ.

"Mas qual é, mestre Gotama, esse leito elevado e luxuoso nobre que atualmente o senhor obtém à vontade, sem dificuldade e sem esforço?" "Aqui, brâmane, quando estou residindo na dependência de uma aldeia ou cidade, pela manhã eu me visto, tomo a minha tigela e o manto, e entro nessa aldeia ou cidade para esmolas. Após a refeição, ao retornar da coleta de esmolas, entro em uma floresta. Reúno o capim ou as folhas que encontro ali em uma pilha e me sento. Tendo cruzado as pernas e erguido o corpo ereto, estabeleço a atenção plena à minha frente. Então, compreendo assim: 'A cobiça em mim foi abandonada, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, eliminada de modo a não mais estar sujeita a surgir no futuro; a aversão em mim foi abandonada, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, eliminada de modo a não mais estar sujeita a surgir no futuro; a ilusão em mim foi abandonada, cortada pela raiz, tornada como um tronco de palmeira, eliminada de modo a não mais estar sujeita a surgir no futuro'. Então, brâmane, quando estou em tal estado, se eu caminhar de um lado para o outro, nessa ocasião o meu caminhar é nobre. Se eu estiver de pé, nessa ocasião o meu estar de pé é nobre. Se eu estiver sentado, nessa ocasião o meu sentar é nobre. Se eu me deitar, nessa ocasião este é o meu leito elevado e luxuoso nobre. Este, brâmane, é aquele leito elevado e luxuoso nobre que atualmente obtenho à vontade, sem dificuldade e sem esforço."

---

‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! โก จญฺโญ เอวรูปสฺส อริยสฺส อุจฺจาสยนมหาสยนสฺส นิกามลามี ภวิสฺสติ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี, อญฺญตฺร โภตา โคตเมน!

"É surpreendente, mestre Gotama, é maravilhoso, mestre Gotama! Quem mais, exceto o mestre Gotama, obteria à vontade, sem dificuldade e sem esfoço, tal leito elevado e luxuoso nobre?"

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – ‘จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’ติ; เอวเมวํ โข โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอเต มยํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉาม ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสเก โน ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปเต สรณํ คเต’’ติ. ตติยํ.

"Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! É como se, mestre Gotama, alguém endireitasse o que estava virado de cabeça para baixo, revelasse o que estava escondido, mostrasse o caminho para quem estava perdido ou segurasse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles com boa visão pudessem ver as formas; da mesma forma, o mestre Gotama tornou o Dhamma claro de muitas maneiras. Nós nos refugiamos no mestre Gotama, no Dhamma e no Sangha de bhikkhus. Que o mestre Gotama nos aceite como seguidores leigos que tomaram refúgio a partir de hoje e por toda a vida." Terceiro.

---

๔. สรภสุตฺตํ

4. Sarabha Sutta

---

๖๕. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน สรโภ นาม ปริพฺพาชโก อจิรปกฺกนฺโต โหติ อิมสฺมา ธมฺมวินยา. โส ราชคเห ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘‘อญฺญาโต มยา สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม. อญฺญาย จ ปนาหํ สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺมํ เอวาหํ ตสฺมา ธมฺมวินยา อปกฺกนฺโต’’ติ. อถ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย ราชคหํ ปิณฺฑาย ปวิสึสุ. อสฺโสสุํ โข เต ภิกฺขู สรภสฺส ปริพฺพาชกสฺส ราชคเห ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสมานสฺส [Pg.186] – ‘‘อญฺญาโต มยา สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม. อญฺญาย จ ปนาหํ สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺมํ เอวาหํ ตสฺมา ธมฺมวินยา อปกฺกนฺโต’’ติ.

65. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Rajagaha, no Monte Pico dos Abutres. Naquela ocasião, um andarilho chamado Sarabha havia recentemente abandonado este Dhamma e Disciplina. Ele andava dizendo a uma assembleia em Rajagaha: "Eu compreendi o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas. Depois de compreender o Dhamma deles, abandonei aquele Dhamma e Disciplina". Então, certa manhã, vários bhikkhus se vestiram, tomaram suas tigelas e mantos e entraram em Rajagaha para esmolas. Aqueles bhikkhus ouviram o andarilho Sarabha proferindo tais palavras a uma assembleia em Rajagaha: "Eu compreendi o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas. Depois de compreender o Dhamma deles, abandonei aquele Dhamma e Disciplina".

---

อถ โข เต ภิกฺขู ราชคเห ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘สรโภ นาม, ภนฺเต, ปริพฺพาชโก อจิรปกฺกนฺโต อิมสฺมา ธมฺมวินยา. โส ราชคเห ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘อญฺญาโต มยา สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม. อญฺญาย จ ปนาหํ สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺมํ เอวาหํ ตสฺมา ธมฺมวินยา อปกฺกนฺโต’ติ. สาธุ ภนฺเต, ภควา เยน สิปฺปินิกาตีรํ ปริพฺพาชการาโม เยน สรโภ ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. อธิวาเสสิ ภควา ตุณฺหีภาเวน.

Então, tendo coletado esmolas em Rajagaha, após a refeição, ao retornarem da coleta de esmolas, aqueles bhikkhus aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudaram o Abençoado com respeito e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os bhikkhus disseram ao Abençoado: "Senhor, o andarilho chamado Sarabha recentemente abandonou este Dhamma e Disciplina. Ele anda dizendo a uma assembleia em Rajagaha: 'Eu compreendi o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas. Depois de compreender o Dhamma deles, abandonei aquele Dhamma e Disciplina'. Seria bom, Senhor, se o Abençoado fosse ao parque dos andarilhos na margem do rio Sappinika, onde está o andarilho Sarabha, por compaixão". O Abençoado consentiu em silêncio.

---

อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน สิปฺปินิกาตีรํ ปริพฺพาชการาโม เยน สรโภ ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา สรภํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – ‘‘สจฺจํ กิร ตฺวํ, สรภ, เอวํ วเทสิ – ‘อญฺญาโต มยา สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม. อญฺญาย จ ปนาหํ สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺมํ เอวาหํ ตสฺมา ธมฺมวินยา อปกฺกนฺโต’’’ติ? เอวํ วุตฺเต สรโภ ปริพฺพาชโก ตุณฺหี อโหสิ.

Então, no final da tarde, o Abençoado levantou-se de sua reclusão e foi ao parque dos andarilhos na margem do rio Sappinika, onde estava o andarilho Sarabha. Tendo se aproximado, sentou-se no assento preparado. Sentado, o Abençoado disse ao andarilho Sarabha: "É verdade, Sarabha, que você tem dito: 'Eu compreendi o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas. Depois de compreender o Dhamma deles, abandonei aquele Dhamma e Disciplina'?" Quando isso foi dito, o andarilho Sarabha permaneceu em silêncio.

---

ทุติยมฺปิ โข, ภควา สรภํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – ‘‘วเทหิ, สรภ, กินฺติ เต อญฺญาโต สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม? สเจ เต อปริปูรํ ภวิสฺสติ, อหํ ปริปูเรสฺสามิ. สเจ ปน เต ปริปูรํ ภวิสฺสติ, อหํ อนุโมทิสฺสามี’’ติ. ทุติยมฺปิ โข สรโภ ปริพฺพาชโก ตุณฺหี อโหสิ.

Pela segunda vez, o Abençoado disse ao andarilho Sarabha: "Fale, Sarabha, como você compreendeu o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas? Se para você estiver incompleto, eu o completarei. Mas se para você estiver completo, eu me alegrarei". Pela segunda vez, o andarilho Sarabha permaneceu em silêncio.

---

ตติยมฺปิ โข ภควา สรภํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – (‘‘โย โข สรภ ปญฺญายติ สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม) ‘‘วเทหิ, สรภ, กินฺติ เต อญฺญาโต สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม? สเจ เต อปริปูรํ [Pg.187] ภวิสฺสติ, อหํ ปริปูเรสฺสามิ. สเจ ปน เต ปริปูรํ ภวิสฺสติ, อหํ อนุโมทิสฺสามี’’ติ. ตติยมฺปิ โข สรโภ ปริพฺพาชโก ตุณฺหี อโหสิ.

Pela terceira vez, o Abençoado disse ao andarilho Sarabha: "Fale, Sarabha, como você compreendeu o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas? Se para você estiver incompleto, eu o completarei. Mas se para você estiver completo, eu me alegrarei". Pela terceira vez, o andarilho Sarabha permaneceu em silêncio.

---

อถ โข เต ปริพฺพาชกา สรภํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจุํ – ‘‘ยเทว โข ตฺวํ, อาวุโส สรภ, สมณํ โคตมํ ยาเจยฺยาสิ ตเทว เต สมโณ โคตโม ปวาเรติ. วเทหาวุโส สรภ, กินฺติ เต อญฺญาโต สมณานํ สกฺยปุตฺติกานํ ธมฺโม? สเจ เต อปริปูรํ ภวิสฺสติ, สมโณ โคตโม ปริปูเรสฺสติ. สเจ ปน เต ปริปูรํ ภวิสฺสติ, สมโณ โคตโม อนุโมทิสฺสตี’’ติ. เอวํ วุตฺเต สรโภ ปริพฺพาชโก ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิ.

Então, aqueles andarilhos disseram ao andarilho Sarabha: "O que quer que você peça ao asceta Gotama, amigo Sarabha, o asceta Gotama se oferece a responder. Fale, amigo Sarabha! Como você compreendeu o Dhamma dos ascetas que seguem o filho dos Sakyas? Se para você estiver incompleto, o asceta Gotama o completará. Mas se para você estiver completo, ele se alegrará". Quando isso foi dito, o andarilho Sarabha sentou-se silencioso, desconcertado, de ombros caídos, de cabeça baixa, melancólico e sem palavras.

---

อถ โข ภควา สรภํ ปริพฺพาชกํ ตุณฺหีภูตํ มงฺกุภูตํ ปตฺตกฺขนฺธํ อโธมุขํ ปชฺฌายนฺตํ อปฺปฏิภานํ วิทิตฺวา เต ปริพฺพาชเก เอตทโวจ –

Então, o Abençoado, percebendo que o andarilho Sarabha estava silencioso, desconcertado, de ombros caídos, de cabeça baixa, melancólico e sem palavras, disse àqueles andarilhos:

---

‘‘โย โข มํ, ปริพฺพาชกา, เอวํ วเทยฺย – ‘สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส เต ปฏิชานโต อิเม ธมฺมา อนภิสมฺพุทฺธา’ติ, ตมหํ ตตฺถ สาธุกํ สมนุยุญฺเชยฺยํ สมนุคาเหยฺยํ สมนุภาเสยฺยํ. โส วต มยา สาธุกํ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อฏฺฐานเมตํ อนวกาโส ยํ โส ติณฺณํ ฐานานํ นาญฺญตรํ ฐานํ นิคจฺเฉยฺย, อญฺเญน วา อญฺญํ ปฏิจริสฺสติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมสฺสติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกริสฺสติ, ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิสฺสติ, เสยฺยถาปิ สรโภ ปริพฺพาชโก.

"Andarilhos, se alguém dissesse a meu respeito: 'Embora você afirme ser perfeitamente iluminado, você não está plenamente iluminado sobre estas coisas', eu o questionaria de perto sobre esse assunto, o interrogaria e o sabatinaria. Quando ele estivesse sendo questionado de perto por mim, interrogado e sabatinado, é impossível e inconcebível que ele não incorresse em uma de três consequências: ou responderia de forma evasiva, desviando a discussão para um assunto irrelevante; ou demonstraria raiva, aversão e ressentimento; ou se sentaria silencioso, desconcertado, de ombros caídos, de cabeça baixa, melancólico e sem palavras, exatamente como o andarilho Sarabha.

---

‘‘โย โข มํ, ปริพฺพาชกา, เอวํ วเทยฺย – ‘ขีณาสวสฺส เต ปฏิชานโต อิเม อาสวา อปริกฺขีณา’ติ, ตมหํ ตตฺถ สาธุกํ สมนุยุญฺเชยฺยํ สมนุคาเหยฺยํ สมนุภาเสยฺยํ. โส วต มยา สาธุกํ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อฏฺฐานเมตํ อนวกาโส ยํ โส ติณฺณํ ฐานานํ นาญฺญตรํ ฐานํ นิคจฺเฉยฺย, อญฺเญน วา อญฺญํ ปฏิจริสฺสติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมสฺสติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ [Pg.188] ปาตุกริสฺสติ, ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิสฺสติ, เสยฺยถาปิ สรโภ ปริพฺพาชโก.

"Se, andarilhos, alguém dissesse a meu respeito: 'Embora você afirme ser alguém cujas máculas foram destruídas, você não destruiu totalmente estas máculas', eu o questionaria de perto sobre esse assunto, o interrogaria e o sabatinaria. Quando ele estivesse sendo questionado de perto por mim, interrogado e sabatinado, é impossível e inconcebível que ele não incorresse em uma de três consequências: ou responderia de forma evasiva, desviando a discussão para um assunto irrelevante; ou demonstraria raiva, aversão e ressentimento; ou se sentaria silencioso, desconcertado, de ombros caídos, de cabeça baixa, melancólico e sem palavras, exatamente como o andarilho Sarabha."

---

‘‘โย โข มํ, ปริพฺพาชกา, เอวํ วเทยฺย – ‘ยสฺส โข ปน เต อตฺถาย ธมฺโม เทสิโต, โส น นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ, ตมหํ ตตฺถ สาธุกํ สมนุยุญฺเชยฺยํ สมนุคาเหยฺยํ สมนุภาเสยฺยํ. โส วต มยา สาธุกํ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน อฏฺฐานเมตํ อนวกาโส ยํ โส ติณฺณํ ฐานานํ นาญฺญตรํ ฐานํ นิคจฺเฉยฺย, อญฺเญน วา อญฺญํ ปฏิจริสฺสติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมสฺสติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกริสฺสติ, ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิสฺสติ, เสยฺยถาปิ สรโภ ปริพฺพาชโก’’ติ. อถ โข ภควา สิปฺปินิกาตีเร ปริพฺพาชการาเม ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา เวหาสํ ปกฺกามิ.

“Se, andarilhos, alguém disser de mim: ‘O Dhamma que ensinas não conduz aquele que o pratica à completa destruição do sofrimento, o objetivo para o qual o ensinas’, eu o questionaria minuciosamente sobre esse assunto, o interrogaria e o examinaria detalhadamente. Quando ele fosse minuciosamente questionado, interrogado e examinado por mim, é impossível e inacreditável que ele não incorresse em uma de três situações: ou responderia de forma evasiva, desviando a conversa para um assunto irrelevante; ou demonstraria raiva, hostilidade e ressentimento; ou se sentaria silencioso, desconcertado, de ombros caídos, de cabeça baixa, pensativo e sem palavras, exatamente como o andarilho Sarabha.’ Então, o Abençoado, tendo rugido o seu rugido de leão três vezes no parque dos andarilhos, às margens do rio Sappinikā, elevou-se no ar e partiu.

---

อถ โข เต ปริพฺพาชกา อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต สรภํ ปริพฺพาชกํ สมนฺตโต วาจายสนฺนิโตทเกน สญฺชมฺภริมกํสุ – ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส สรภ, พฺรหารญฺเญ ชรสิงฺคาโล ‘สีหนาทํ นทิสฺสามี’ติ สิงฺคาลกํเยว นทติ, เภรณฺฑกํเยว นทติ ; เอวเมวํ โข ตฺวํ, อาวุโส สรภ, อญฺญตฺเรว สมเณน โคตเมน ‘สีหนาทํ นทิสฺสามี’ติ สิงฺคาลกํเยว นทสิ เภรณฺฑกํเยว นทสิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส สรภ, อมฺพุกสญฺจรี ‘ปุริสกรวิตํ รวิสฺสามี’ติ อมฺพุกสญฺจริรวิตํเยว รวติ; เอวเมวํ โข ตฺวํ, อาวุโส สรภ, อญฺญตฺเรว สมเณน โคตเมน ‘ปุริสกรวิตํ รวิสฺสามี’ติ, อมฺพุกสญฺจริรวิตํเยว รวสิ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส สรภ, อุสโภ สุญฺญาย โคสาลาย คมฺภีรํ นทิตพฺพํ มญฺญติ; เอวเมวํ โข ตฺวํ, อาวุโส สรภ, อญฺญตฺเรว สมเณน โคตเมน คมฺภีรํ นทิตพฺพํ มญฺญสี’’ติ. อถ โข เต ปริพฺพาชกา สรภํ ปริพฺพาชกํ [Pg.189] สมนฺตโต วาจายสนฺนิโตทเกน สญฺชมฺภริมกํสูติ. จตุตฺถํ.

Então, logo após a partida do Abençoado, aqueles andarilhos atormentaram o andarilho Sarabha por todos os lados com o aguilhão de suas palavras: “Assim como, amigo Sarabha, um velho chacal em uma grande floresta pode pensar: ‘Rugirei o rugido de um leão’, mas apenas uiva e gane como um chacal; da mesma forma, amigo Sarabha, na ausência do asceta Gotama, alegando: ‘Rugirei o rugido de um leão’, tu apenas uivas e ganes como um chacal. Assim como, amigo Sarabha, uma jovem galinha pode pensar: ‘Cantarei como um galo’, mas apenas cacareja como uma galinha; da mesma forma, amigo Sarabha, na ausência do asceta Gotama, alegando: ‘Cantarei como um galo’, tu apenas cacarejas como uma galinha. Assim como, amigo Sarabha, um touro pode pensar em mugir profundamente em um curral vazio; da mesma forma, amigo Sarabha, na ausência do asceta Gotama, pensaste que podias mugir profundamente.” Dessa maneira, aqueles andarilhos atormentaram o andarilho Sarabha por todos os lados com o aguilhão de suas palavras. (O quarto)

---

๕. เกสมุตฺติสุตฺตํ

5. Kesamutti Sutta

---

๖๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน เกสมุตฺตํ นาม กาลามานํ นิคโม ตทวสริ. อสฺโสสุํ โข เกสมุตฺติยา กาลามา – ‘‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต เกสมุตฺตํ อนุปฺปตฺโต. ตํ โข ปน ภวนฺตํ โคตมํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘อิติปิ โส ภควา…เป… สาธุ โข ปน ตถารูปานํ อรหตํ ทสฺสนํ โหตี’’’ติ.

66. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava viajando pelo país de Kosala com uma grande comunidade de monges quando chegou a Kesamutta, uma cidade dos Kālāmas. Os Kālāmas de Kesamutta ouviram dizer: “O asceta Gotama, filho dos Sakyas, que partiu da família dos Sakyas para a vida sem lar, chegou a Kesamutta. E uma excelente reputação sobre o mestre Gotama espalhou-se desta maneira: ‘Aquele Abençoado é um arahant, perfeitamente desperto... e é bom ver tais arahants’.”

---

อถ โข เกสมุตฺติยา กาลามา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต เกสมุตฺติยา กาลามา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ –

Então, os Kālāmas de Kesamutta aproximaram-se do Abençoado. Ao se aproximarem, alguns prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns trocaram saudações amigáveis com o Abençoado e, após concluírem essa conversa cortês e memorável, sentaram-se a um lado; alguns estenderam as mãos em reverência com as palmas unidas em direção ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns anunciaram seus nomes e clãs e sentaram-se a um lado; alguns permaneceram em silêncio e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os Kālāmas de Kesamutta disseram ao Abençoado:

---

‘‘สนฺติ, ภนฺเต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เกสมุตฺตํ อาคจฺฉนฺติ. เต สกํเยว วาทํ ทีเปนฺติ โชเตนฺติ, ปรปฺปวาทํ ปน ขุํเสนฺติ วมฺเภนฺติ ปริภวนฺติ โอมกฺขึ กโรนฺติ. อปเรปิ, ภนฺเต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เกสมุตฺตํ อาคจฺฉนฺติ. เตปิ สกํเยว วาทํ ทีเปนฺติ โชเตนฺติ, ปรปฺปวาทํ ปน ขุํเสนฺติ วมฺเภนฺติ ปริภวนฺติ โอมกฺขึ กโรนฺติ. เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ โหเตว กงฺขา โหติ วิจิกิจฺฉา – ‘โก สุ นาม อิเมสํ ภวตํ สมณพฺราหฺมณานํ สจฺจํ อาห, โก มุสา’’’ติ? ‘‘อลญฺหิ โว, กาลามา, กงฺขิตุํ อลํ วิจิกิจฺฉิตุํ. กงฺขนีเยว ปน โว ฐาเน วิจิกิจฺฉา อุปฺปนฺนา’’.

“Senhor, há alguns ascetas e brâmanes que vêm a Kesamutta. Eles expõem e glorificam apenas as suas próprias doutrinas, mas depreciam, condenam, desdenham e rejeitam as doutrinas dos outros. E outros ascetas e brâmanes também vêm a Kesamutta, e eles também expõem e glorificam apenas as suas próprias doutrinas, mas depreciam, condenam, desdenham e rejeitam as doutrinas dos outros. Diante disso, Senhor, nós ficamos perplexos e em dúvida: ‘Qual desses bons ascetas e brâmanes fala a verdade e quem fala a mentira?’” “É perfeitamente natural que estejais perplexos, Kālāmas, e é natural que estejais em dúvida. A dúvida surgiu em vós sobre um assunto que é de fato duvidoso.

---

‘‘เอถ ตุมฺเห, กาลามา, มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน[Pg.190], มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, กาลามา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – ‘อิเม ธมฺมา อกุสลา, อิเม ธมฺมา สาวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุครหิตา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺตี’’’ติ, อถ ตุมฺเห, กาลามา, ปชเหยฺยาถ.

Vinde, Kālāmas, não vos guieis por relatos orais, nem por linhagens de ensinamentos, nem por boatos, nem pela autoridade de escrituras, nem por raciocínio lógico, nem por inferência, nem por ponderação de aparências, nem pela aceitação de uma visão após refletir sobre ela, nem pela aparente competência do orador, nem por pensar: ‘O asceta é o nosso mestre’. Mas quando, Kālāmas, souberdes por vós mesmos: ‘Estas coisas são prejudiciais; estas coisas são censuráveis; estas coisas são criticadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao dano e ao sofrimento’, então deveis abandoná-las.

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, โลโภ ปุริสสฺส อชฺฌตฺตํ อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ หิตาย วา อหิตาย วา’’ติ?

“O que pensais, Kālāmas? Quando a ganância surge em uma pessoa, ela surge para o seu bem ou para o seu dano?”

---

‘‘อหิตาย, ภนฺเต’’.

“Para o seu dano, Senhor.”

---

‘‘ลุทฺโธ ปนายํ, กาลามา, ปุริสปุคฺคโล โลเภน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ปาณมฺปิ หนติ, อทินฺนมฺปิ อาทิยติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉติ, มุสาปิ ภณติ, ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

“Kālāmas, uma pessoa gananciosa, dominada pela ganância, com a mente obcecada por ela, destrói a vida, toma o que não lhe é dado, comete adultério, fala mentiras e incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso lhe trará dano e sofrimento por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, โทโส ปุริสสฺส อชฺฌตฺตํ อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ หิตาย วา อหิตาย วา’’ติ?

“O que pensais, Kālāmas? Quando a aversão surge em uma pessoa, ela surge para o seu bem ou para o seu dano?”

---

‘‘อหิตาย, ภนฺเต’’.

“Para o seu dano, Senhor.”

---

‘‘ทุฏฺโฐ ปนายํ, กาลามา, ปุริสปุคฺคโล โทเสน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ปาณมฺปิ หนติ, อทินฺนมฺปิ อาทิยติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉติ, มุสาปิ ภณติ, ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

“Kālāmas, uma pessoa cheia de ódio, dominada pela aversão, com a mente obcecada por ela, destrói a vida, toma o que não lhe é dado, comete adultério, fala mentiras e incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso lhe trará dano e sofrimento por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, โมโห ปุริสสฺส อชฺฌตฺตํ อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ หิตาย วา อหิตาย วา’’ติ?

“O que pensais, Kālāmas? Quando a ilusão surge em uma pessoa, ela surge para o seu bem ou para o seu dano?”

---

‘‘อหิตาย, ภนฺเต’’.

“Para o seu dano, Senhor.”

---

‘‘มูฬฺโห ปนายํ, กาลามา, ปุริสปุคฺคโล โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ปาณมฺปิ หนติ, อทินฺนมฺปิ อาทิยติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉติ, มุสาปิ ภณติ, ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

“Kālāmas, uma pessoa iludida, dominada pela ilusão, com a mente obcecada por ela, destrói a vida, toma o que não lhe é dado, comete adultério, fala mentiras e incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso lhe trará dano e sofrimento por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, อิเม ธมฺมา กุสลา วา อกุสลา วา’’ติ?

“O que pensais, Kālāmas? Essas coisas são benéficas ou prejudiciais?”

---

‘‘อกุสลา, ภนฺเต’’.

“Prejudiciais, Senhor.”

---

‘‘สาวชฺชา วา อนวชฺชา วา’’ติ?

“Censuráveis ou irrepreensíveis?”

---

‘‘สาวชฺชา, ภนฺเต’’.

“Censuráveis, Senhor.”

---

‘‘วิญฺญุครหิตา วา วิญฺญุปฺปสตฺถา วา’’ติ?

“Criticadas ou elogiadas pelos sábios?”

---

‘‘วิญฺญุครหิตา, ภนฺเต’’.

“Criticadas pelos sábios, Senhor.”

---

‘‘สมตฺตา สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ, โน วา? กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ[Pg.191]?

“Quando adotadas e praticadas, elas conduzem ao dano e ao sofrimento, ou não? Qual é a vossa opinião sobre isso?”

---

‘‘สมตฺตา, ภนฺเต, สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺตีติ. เอวํ โน เอตฺถ โหตี’’ติ.

“Quando adotadas e praticadas, Senhor, essas coisas conduzem ao dano e ao sofrimento. Essa é a nossa opinião sobre isso.”

---

‘‘อิติ โข, กาลามา, ยํ ตํ อโวจุมฺหา – ‘เอถ ตุมฺเห, กาลามา! มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห กาลามา อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – ‘อิเม ธมฺมา อกุสลา, อิเม ธมฺมา สาวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุครหิตา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺตีติ, อถ ตุมฺเห, กาลามา, ปชเหยฺยาถา’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“Assim, Kālāmas, quando dissemos: ‘Vinde, Kālāmas, não vos guieis por relatos orais, nem por linhagens de ensinamentos, nem por boatos, nem pela autoridade de escrituras, nem por raciocínio lógico, nem por inferência, nem por ponderação de aparências, nem pela aceitação de uma visão após refletir sobre ela, nem pela aparente competência do orador, nem por pensar: “O asceta é o nosso mestre”. Mas quando, Kālāmas, souberdes por vós mesmos: “Estas coisas são prejudiciais; estas coisas são censuráveis; estas coisas são criticadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao dano e ao sofrimento”, então deveis abandoná-las’, foi por causa disso que isso foi dito.”

---

‘‘เอถ ตุมฺเห, กาลามา, มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, กาลามา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – ‘อิเม ธมฺมา กุสลา, อิเม ธมฺมา อนวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุปฺปสตฺถา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺตี’ติ, อถ ตุมฺเห, กาลามา, อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยาถ.

“Vinde, Kālāmas, não vos guieis por relatos orais, nem por linhagens de ensinamentos, nem por boatos, nem pela autoridade de escrituras, nem por raciocínio lógico, nem por inferência, nem por ponderação de aparências, nem pela aceitação de uma visão após refletir sobre ela, nem pela aparente competência do orador, nem por pensar: ‘O asceta é o nosso mestre’. Mas quando, Kālāmas, souberdes por vós mesmos: ‘Estas coisas são benéficas; estas coisas são irrepreensíveis; estas coisas são elogiadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao bem-estar e à felicidade’, então deveis viver de acordo com elas.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, อโลโภ ปุริสสฺส อชฺฌตฺตํ อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ หิตาย วา อหิตาย วา’’ติ?

“O que pensais, Kālāmas? Quando a não ganância surge em uma pessoa, ela surge para o seu bem ou para o seu dano?”

---

‘‘หิตาย, ภนฺเต’’.

“Para o seu bem, Senhor.”

---

‘‘อลุทฺโธ ปนายํ, กาลามา, ปุริสปุคฺคโล โลเภน อนภิภูโต อปริยาทินฺนจิตฺโต เนว ปาณํ หนติ, น อทินฺนํ อาทิยติ, น ปรทารํ คจฺฉติ, น มุสา ภณติ, น ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

“Kālāmas, uma pessoa livre de ganância, não dominada pela ganância, com a mente livre de obsessão por ela, não destrói a vida, não toma o que não lhe é dado, não comete adultério, não fala mentiras e não incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso lhe trará bem-estar e felicidade por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, อโทโส ปุริสสฺส อชฺฌตฺตํ อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ…เป… อโมโห ปุริสสฺส อชฺฌตฺตํ อุปฺปชฺชมาโน อุปฺปชฺชติ…เป… หิตาย สุขายา’’ติ.

“O que pensais, Kālāmas? Quando a não aversão surge em uma pessoa, ela surge para o seu bem ou para o seu dano? Quando a não ilusão surge em uma pessoa, ela surge para o seu bem ou para o seu dano?”

---

‘‘เอวํ ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, กาลามา, อิเม ธมฺมา กุสลา วา อกุสลา วา’’ติ?

“O que pensais, Kālāmas? Essas coisas são benéficas ou prejudiciais?”

---

‘‘กุสลา, ภนฺเต’’.

“Benéficas, Senhor.”

---

‘‘สาวชฺชา วา อนวชฺชา วา’’ติ?

“Censuráveis ou irrepreensíveis?”

---

‘‘อนวชฺชา, ภนฺเต’’.

“Irrepreensíveis, Senhor.”

---

‘‘วิญฺญุครหิตา วา วิญฺญุปฺปสตฺถา วา’’ติ?

“Criticadas ou elogiadas pelos sábios?”

---

‘‘วิญฺญุปฺปสตฺถา, ภนฺเต’’.

“Elogiadas pelos sábios, Senhor.”

---

‘‘สมตฺตา สมาทินฺนา [Pg.192] หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ โน วา? กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ?

“Quando adotadas e praticadas, elas conduzem ao bem-estar e à felicidade, ou não? Qual é a vossa opinião sobre isso?”

---

‘‘สมตฺตา, ภนฺเต, สมาทินฺนา หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. เอวํ โน เอตฺถ โหตี’’ติ.

“Quando adotadas e praticadas, Senhor, essas coisas conduzem ao bem-estar e à felicidade. Essa é a nossa opinião sobre isso.”

---

‘‘อิติ โข, กาลามา, ยํ ตํ อโวจุมฺหา – ‘เอถ ตุมฺเห, กาลามา! มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, กาลามา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – อิเม ธมฺมา กุสลา, อิเม ธมฺมา อนวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุปฺปสตฺถา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺตีติ, อถ ตุมฺเห, กาลามา, อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยาถา’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“Assim, Kālāmas, quando dissemos: ‘Vinde, Kālāmas, não vos guieis por relatos orais, nem por linhagens de ensinamentos, nem por boatos, nem pela autoridade de escrituras, nem por raciocínio lógico, nem por inferência, nem por ponderação de aparências, nem pela aceitação de uma visão após refletir sobre ela, nem pela aparente competência do orador, nem por pensar: “O asceta é o nosso mestre”. Mas quando, Kālāmas, souberdes por vós mesmos: “Estas coisas são benéficas; estas coisas são irrepreensíveis; estas coisas são elogiadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao bem-estar e à felicidade”, então deveis viver de acordo com elas’, foi por causa disso que isso foi dito.”

---

‘‘ส โข โส, กาลามา, อริยสาวโก เอวํ วิคตาภิชฺโฌ วิคตพฺยาปาโท อสมฺมูฬฺโห สมฺปชาโน ปติสฺสโต เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ, อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ, อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ.

“Então, Kālāmas, aquele nobre discípulo, que está assim livre de cobiça, livre de má vontade, sem confusão, com clara compreensão, plenamente atento, habita permeando uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda, a terceira e a quarta direção. Assim, acima, abaixo, ao redor, em todos os lugares e para todos como para si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, vasta, elevada, imensurável, sem hostilidade, sem má vontade. Ele habita permeando uma direção com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também a segunda, a terceira e a quarta direção. Assim, acima, abaixo, ao redor, em todos os lugares e para todos como para si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, vasta, elevada, imensurável, sem hostilidade, sem má vontade.”

---

‘‘ส โข โส, กาลามา, อริยสาวโก เอวํ อเวรจิตฺโต เอวํ อพฺยาปชฺฌจิตฺโต เอวํ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต เอวํ วิสุทฺธจิตฺโต. ตสฺส ทิฏฺเฐว ธมฺเม จตฺตาโร อสฺสาสา อธิคตา โหนฺติ. ‘สเจ โข ปน อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อถาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสามี’ติ, อยมสฺส ปฐโม อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“Kālāmas, aquele discípulo nobre que tem a mente assim livre de inimizade, assim livre de má vontade, assim livre de impurezas, assim pura, obtém quatro consolos nesta mesma vida. ‘Se houver um outro mundo, e se houver fruto e resultado de ações boas e más, então, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerei em um destino feliz, em um mundo celestial.’ Este é o primeiro consolo que ele obtém.

---

‘‘‘สเจ [Pg.193] โข ปน นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อถาหํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อเวรํ อพฺยาปชฺฌํ อนีฆํ สุขึ อตฺตานํ ปริหรามี’ติ, อยมสฺส ทุติโย อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“‘Se, contudo, não houver um outro mundo, e não houver fruto e resultado de ações boas e más, ainda assim, aqui mesmo, nesta vida, eu me mantenho feliz, livre de inimizade, livre de má vontade e livre de sofrimento.’ Este é o segundo consolo que ele obtém.

---

‘‘‘สเจ โข ปน กโรโต กรียติ ปาปํ, น โข ปนาหํ กสฺสจิ ปาปํ เจเตมิ. อกโรนฺตํ โข ปน มํ ปาปกมฺมํ กุโต ทุกฺขํ ผุสิสฺสตี’ติ, อยมสฺส ตติโย อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“‘Se o mal sobrevém a quem pratica o mal, então, como não tenho intenções malévolas em relação a ninguém, como o sofrimento poderia me afetar, se não pratico nenhuma ação má?’ Este é o terceiro consolo que ele obtém.

---

‘‘‘สเจ โข ปน กโรโต น กรียติ ปาปํ, อถาหํ อุภเยเนว วิสุทฺธํ อตฺตานํ สมนุปสฺสามี’ติ, อยมสฺส จตุตฺโถ อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“‘Se, contudo, o mal não sobrevém a quem pratica o mal, então, aqui mesmo, vejo a mim mesmo purificado em ambos os aspectos.’ Este é o quarto consolo que ele obtém.

---

‘‘ส โข โส, กาลามา, อริยสาวโก เอวํ อเวรจิตฺโต เอวํ อพฺยาปชฺฌจิตฺโต เอวํ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต เอวํ วิสุทฺธจิตฺโต. ตสฺส ทิฏฺเฐว ธมฺเม อิเม จตฺตาโร อสฺสาสา อธิคตา โหนฺตี’’ติ.

“Aquele discípulo nobre, Kālāmas, que tem a mente assim livre de inimizade, assim livre de má vontade, assim livre de impurezas, assim pura, obtém estes quatro consolos nesta mesma vida.”

---

‘‘เอวเมตํ, ภควา, เอวเมตํ, สุคต! ส โข โส, ภนฺเต, อริยสาวโก เอวํ อเวรจิตฺโต เอวํ อพฺยาปชฺฌจิตฺโต เอวํ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต เอวํ วิสุทฺธจิตฺโต. ตสฺส ทิฏฺเฐว ธมฺเม จตฺตาโร อสฺสาสา อธิคตา โหนฺติ. ‘สเจ โข ปน อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อถาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสามี’ติ, อยมสฺส ปฐโม อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“Assim é, Abençoado! Assim é, Sublime! Aquele discípulo nobre, Senhor, que tem a mente assim livre de inimizade, assim livre de má vontade, assim livre de impurezas, assim pura, obtém quatro consolos nesta mesma vida. ‘Se houver um outro mundo, e se houver fruto e resultado de ações boas e más, então, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerei em um destino feliz, em um mundo celestial.’ Este é o primeiro consolo que ele obtém.

---

‘‘‘สเจ โข ปน นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อถาหํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อเวรํ อพฺยาปชฺฌํ อนีฆํ สุขึ อตฺตานํ ปริหรามี’ติ, อยมสฺส ทุติโย อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“‘Se, contudo, não houver um outro mundo, e não houver fruto e resultado de ações boas e más, ainda assim, aqui mesmo, nesta vida, eu me mantenho feliz, livre de inimizade, livre de má vontade e livre de sofrimento.’ Este é o segundo consolo que ele obtém.

---

‘‘สเจ โข ปน กโรโต กรียติ ปาปํ, น โข ปนาหํ – กสฺสจิ ปาปํ เจเตมิ, อกโรนฺตํ โข ปน มํ ปาปกมฺมํ กุโต ทุกฺขํ ผุสิสฺสตี’ติ, อยมสฺส ตติโย อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“‘Se o mal sobrevém a quem pratica o mal, então, como não tenho intenções malévolas em relação a ninguém, como o sofrimento poderia me afetar, se não pratico nenhuma ação má?’ Este é o terceiro consolo que ele obtém.

---

‘‘‘สเจ [Pg.194] โข ปน กโรโต น กรียติ ปาปํ, อถาหํ อุภเยเนว วิสุทฺธํ อตฺตานํ สมนุปสฺสามี’ติ, อยมสฺส จตุตฺโถ อสฺสาโส อธิคโต โหติ.

“‘Se, contudo, o mal não sobrevém a quem pratica o mal, então, aqui mesmo, vejo a mim mesmo purificado em ambos os aspectos.’ Este é o quarto consolo que ele obtém.

---

‘‘ส โข โส, ภนฺเต, อริยสาวโก เอวํ อเวรจิตฺโต เอวํ อพฺยาปชฺฌจิตฺโต เอวํ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต เอวํ วิสุทฺธจิตฺโต. ตสฺส ทิฏฺเฐว ธมฺเม อิเม จตฺตาโร อสฺสาสา อธิคตา โหนฺติ.

“Aquele discípulo nobre, Senhor, que tem a mente assim livre de inimizade, assim livre de má vontade, assim livre de impurezas, assim pura, obtém estes quatro consolos nesta mesma vida.”

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต…เป… เอเต มยํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ สรณํ คจฺฉาม ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสเก โน, ภนฺเต, ภควา ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปเต สรณํ คเต’’ติ. ปญฺจมํ.

“Excelente, Senhor! ... Nós, Senhor, buscamos refúgio no Abençoado, no Dhamma e no Saṅgha de bhikkhus. Que o Abençoado nos considere como seguidores leigos que, a partir de hoje, buscaram refúgio por toda a vida.” O quinto [discurso].

---

๖. สาฬฺหสุตฺตํ

6. Sāḷhasutta

---

๖๗. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา นนฺทโก สาวตฺถิยํ วิหรติ ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท. อถ โข สาฬฺโห จ มิคารนตฺตา สาโณ จ เสขุนิยนตฺตา เยนายสฺมา นนฺทโก เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ นนฺทกํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข สาฬฺหํ มิคารนตฺตารํ อายสฺมา นนฺทโก เอตทโวจ –

67. Assim ouvi. Em certa ocasião, o venerável Nandaka estava residindo em Sāvatthī, no Palácio de Migāramātā, no Parque do Leste. Então, Sāḷha, neto de Migāra, e Sāṇa, neto de Sekhuniya, aproximaram-se do venerável Nandaka; tendo se aproximado, saudaram o venerável Nandaka e sentaram-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Nandaka disse a Sāḷha, neto de Migāra:

---

‘‘เอถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, สาฬฺหา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ ‘อิเม ธมฺมา อกุสลา, อิเม ธมฺมา สาวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุครหิตา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺตี’ติ, อถ ตุมฺเห สาฬฺหา ปชเหยฺยาถ.

“Vinde, Sāḷha, não vos guieis por relatos orais, nem por linhagens de ensinamentos, nem por boatos, nem por coleções de escrituras, nem por raciocínio lógico, nem por inferência, nem por ponderação de aparências, nem pela aceitação de uma visão após refleti-la, nem pela aparente competência do orador, nem por pensar: ‘O asceta é o nosso mestre.’ Mas quando vós mesmos souberdes, Sāḷha: ‘Estas coisas são prejudiciais; estas coisas são censuráveis; estas coisas são criticadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao dano e ao sofrimento’, então, Sāḷha, deveis abandoná-las.

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อตฺถิ โลโภ’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha, existe a cobiça?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘อภิชฺฌาติ โข อหํ, สาฬฺหา, เอตมตฺถํ วทามิ. ลุทฺโธ โข อยํ, สาฬฺหา, อภิชฺฌาลุ ปาณมฺปิ หนติ, อทินฺนมฺปิ อาทิยติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉติ, มุสาปิ ภณติ, ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

“Eu digo, Sāḷha, que isso significa cobiça. Uma pessoa cobiçosa, cheia de cobiça, destrói a vida, toma o que não foi dado, comete adultério, profere mentiras e incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso conduzirá ao seu dano e sofrimento por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ [Pg.195] กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อตฺถิ โทโส’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha, existe o ódio?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘พฺยาปาโทติ โข อหํ, สาฬฺหา, เอตมตฺถํ วทามิ. ทุฏฺโฐ โข อยํ, สาฬฺหา, พฺยาปนฺนจิตฺโต ปาณมฺปิ หนติ, อทินฺนมฺปิ อาทิยติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉติ, มุสาปิ ภณติ, ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

“Eu digo, Sāḷha, que isso significa má vontade. Uma pessoa cheia de ódio, com a mente dominada pela má vontade, destrói a vida, toma o que não foi dado, comete adultério, profere mentiras e incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso conduzirá ao seu dano e sofrimento por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อตฺถิ โมโห’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha, existe a ilusão?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘อวิชฺชาติ โข อหํ, สาฬฺหา, เอตมตฺถํ วทามิ. มูฬฺโห โข อยํ, สาฬฺหา, อวิชฺชาคโต ปาณมฺปิ หนติ, อทินฺนมฺปิ อาทิยติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉติ, มุสาปิ ภณติ, ปรมฺปิ ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

“Eu digo, Sāḷha, que isso significa ignorância. Uma pessoa iludida, imersa na ignorância, destrói a vida, toma o que não foi dado, comete adultério, profere mentiras e incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso conduzirá ao seu dano e sofrimento por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อิเม ธมฺมา กุสลา วา อกุสลา วา’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha? Essas coisas são benéficas ou prejudiciais?”

---

‘‘อกุสลา, ภนฺเต’’.

“Prejudiciais, Senhor.”

---

‘‘สาวชฺชา วา อนวชฺชา วา’’ติ?

“Censuráveis ou irrepreensíveis?”

---

‘‘สาวชฺชา, ภนฺเต’’.

“Censuráveis, Senhor.”

---

‘‘วิญฺญุครหิตา วา วิญฺญุปฺปสตฺถา วา’’ติ?

“Criticadas ou elogiadas pelos sábios?”

---

‘‘วิญฺญุครหิตา, ภนฺเต’’.

“Criticadas pelos sábios, Senhor.”

---

‘‘สมตฺตา สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ, โน วา? กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ?

“Quando adotadas e praticadas, elas conduzem ao dano e ao sofrimento, ou não? Como vedes isso?”

---

‘‘สมตฺตา, ภนฺเต, สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺตีติ. เอวํ โน เอตฺถ โหตี’’ติ.

“Quando adotadas e praticadas, Senhor, elas conduzem ao dano e ao sofrimento. É assim que vemos isso.”

---

‘‘อิติ โข, สาฬฺหา, ยํ ตํ อโวจุมฺหา – ‘เอถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, สาฬฺหา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – อิเม ธมฺมา อกุสลา, อิเม ธมฺมา สาวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุครหิตา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺตีติ, อถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, ปชเหยฺยาถา’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“Assim, Sāḷha, quando dissemos: ‘Vinde, Sāḷha, não vos guieis por relatos orais... Mas quando vós mesmos souberdes: “Estas coisas são prejudiciais; estas coisas são censuráveis; estas coisas são criticadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao dano e ao sofrimento”, então, Sāḷha, deveis abandoná-las’, foi por causa disso que isso foi dito.

---

‘‘เอถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, สาฬฺหา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – ‘อิเม ธมฺมา กุสลา, อิเม ธมฺมา อนวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุปฺปสตฺถา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา [Pg.196] สมาทินฺนา หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺตี’ติ, อถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยาถ.

“Vinde, Sāḷha, não vos guieis por relatos orais, nem por linhagens de ensinamentos, nem por boatos, nem por coleções de escrituras, nem por raciocínio lógico, nem por inferência, nem por ponderação de aparências, nem pela aceitação de uma visão após refleti-la, nem pela aparente competência do orador, nem por pensar: ‘O asceta é o nosso mestre.’ Mas quando vós mesmos souberdes, Sāḷha: ‘Estas coisas são benéficas; estas coisas são irrepreensíveis; estas coisas são elogiadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao bem-estar e à felicidade’, então, Sāḷha, deveis viver em conformidade com elas.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อตฺถิ อโลโภ’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha, existe a não-cobiça?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘อนภิชฺฌาติ โข อหํ, สาฬฺหา, เอตมตฺถํ วทามิ. อลุทฺโธ โข อยํ, สาฬฺหา, อนภิชฺฌาลุ เนว ปาณํ หนติ, น อทินฺนํ อาทิยติ, น ปรทารํ คจฺฉติ, น มุสา ภณติ, ปรมฺปิ น ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

“Eu digo, Sāḷha, que isso significa ausência de cobiça. Uma pessoa livre de cobiça, sem cobiça, não destrói a vida, não toma o que não foi dado, não comete adultério, não profere mentiras e não incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อตฺถิ อโทโส’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha, existe o não-ódio?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘อพฺยาปาโทติ โข อหํ, สาฬฺหา, เอตมตฺถํ วทามิ. อทุฏฺโฐ โข อยํ, สาฬฺหา, อพฺยาปนฺนจิตฺโต เนว ปาณํ หนติ, น อทินฺนํ อาทิยติ, น ปรทารํ คจฺฉติ, น มุสา ภณติ, ปรมฺปิ น ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

“Eu digo, Sāḷha, que isso significa boa vontade. Uma pessoa livre de ódio, com a mente cheia de boa vontade, não destrói a vida, não toma o que não foi dado, não comete adultério, não profere mentiras e não incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อตฺถิ อโมโห’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha, existe a não-ilusão?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘วิชฺชาติ โข อหํ, สาฬฺหา, เอตมตฺถํ วทามิ. อมูฬฺโห โข อยํ, สาฬฺหา, วิชฺชาคโต เนว ปาณํ หนติ, น อทินฺนํ อาทิยติ, น ปรทารํ คจฺฉติ, น มุสา ภณติ, ปรมฺปิ น ตถตฺตาย สมาทเปติ, ยํ ส โหติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

“Eu digo, Sāḷha, que isso significa conhecimento claro. Uma pessoa livre de ilusão, que alcançou o conhecimento claro, não destrói a vida, não toma o que não foi dado, não comete adultério, não profere mentiras e não incentiva outros a fazerem o mesmo. Isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo?”

---

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

---

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, สาฬฺหา, อิเม ธมฺมา กุสลา วา อกุสลา วา’’ติ?

“O que pensais, Sāḷha? Essas coisas são benéficas ou prejudiciais?”

---

‘‘กุสลา, ภนฺเต’’.

“Benéficas, Senhor.”

---

‘‘สาวชฺชา วา อนวชฺชา วา’’ติ?

“Censuráveis ou irrepreensíveis?”

---

‘‘อนวชฺชา, ภนฺเต’’.

“Irrepreensíveis, Senhor.”

---

‘‘วิญฺญุครหิตา วา วิญฺญุปฺปสตฺถา วา’’ติ?

“Criticadas ou elogiadas pelos sábios?”

---

‘‘วิญฺญุปฺปสตฺถา, ภนฺเต’’.

“Elogiadas pelos sábios, Senhor.”

---

‘‘สมตฺตา สมาทินฺนา หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ, โน วา? กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ?

“Quando adotadas e praticadas, elas conduzem ao bem-estar e à felicidade, ou não? Como vedes isso?”

---

‘‘สมตฺตา, ภนฺเต, สมาทินฺนา หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺตีติ. เอวํ โน เอตฺถ โหตี’’ติ.

“Quando adotadas e praticadas, Senhor, elas conduzem ao bem-estar e à felicidade. É assim que vemos isso.”

---

‘‘อิติ โข, สาฬฺหา, ยํ ตํ อโวจุมฺหา – ‘เอถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, มา อนุสฺสเวน, มา ปรมฺปราย, มา อิติกิราย, มา ปิฏกสมฺปทาเนน, มา ตกฺกเหตุ, มา นยเหตุ, มา อาการปริวิตกฺเกน, มา ทิฏฺฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา, มา ภพฺพรูปตาย, มา สมโณ โน ครูติ. ยทา ตุมฺเห, สาฬฺหา, อตฺตนาว ชาเนยฺยาถ – อิเม ธมฺมา กุสลา, อิเม ธมฺมา อนวชฺชา, อิเม ธมฺมา วิญฺญุปฺปสตฺถา, อิเม ธมฺมา สมตฺตา สมาทินฺนา [Pg.197] ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺตีติ, อถ ตุมฺเห, สาฬฺหา, อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยาถา’ติ, อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ.

“Assim, Sāḷha, quando dissemos: ‘Vinde, Sāḷha, não vos guieis por relatos orais... Mas quando vós mesmos souberdes: “Estas coisas são benéficas; estas coisas são irrepreensíveis; estas coisas são elogiadas pelos sábios; estas coisas, quando adotadas e praticadas, conduzem ao bem-estar e à felicidade por muito tempo”, então, Sāḷha, deveis viver em conformidade com elas’, foi por causa disso que isso foi dito.”

---

‘‘ส โข โส, สาฬฺหา, อริยสาวโก เอวํ วิคตาภิชฺโฌ วิคตพฺยาปาโท อสมฺมูฬฺโห สมฺปชาโน ปติสฺสโต เมตฺตาสหคเตน เจตสา…เป… กรุณา…เป… มุทิตา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ, อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘อตฺถิ อิทํ, อตฺถิ หีนํ, อตฺถิ ปณีตํ, อตฺถิ อิมสฺส สญฺญาคตสฺส อุตฺตริ นิสฺสรณ’นฺติ. ตสฺส เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ; วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ.

“Então, Sāḷha, aquele discípulo nobre, que está assim livre de cobiça, livre de má vontade, sem ilusão, plenamente consciente e sempre atento, habita preenchendo uma direção com a mente imbuída de amor-bondade... com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também a segunda, a terceira e a quarta direção. Assim, acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e a todos como a si mesmo, ele habita preenchendo o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, vasta, sublime, imensurável, livre de inimizade, livre de má vontade. Ele compreende assim: ‘Existe isto; existe o inferior; existe o superior; existe uma libertação além de tudo o que está associado à percepção.’ Quando ele sabe e vê dessa forma, sua mente se liberta do influxo do desejo sensual, do influxo da existência e do influxo da ignorância. Quando ela está libertada, surge o conhecimento: ‘Está libertada.’ Ele compreende: ‘Destruído está o nascimento, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência.’”

---

‘‘โส เอวํ ปชานาติ – ‘อหุ ปุพฺเพ โลโภ, ตทหุ อกุสลํ, โส เอตรหิ นตฺถิ, อิจฺเจตํ กุสลํ; อหุ ปุพฺเพ โทโส…เป… อหุ ปุพฺเพ โมโห, ตทหุ อกุสลํ, โส เอตรหิ นตฺถิ, อิจฺเจตํ กุสล’นฺติ. โส ทิฏฺเฐว ธมฺเม นิจฺฉาโต นิพฺพุโต สีติภูโต สุขปฺปฏิสํเวที พฺรหฺมภูเตน อตฺตนา วิหรตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“Ele compreende assim: ‘No passado, havia cobiça; aquilo era prejudicial. Agora não há mais; portanto, isso é benéfico. No passado, havia aversão... No passado, havia ilusão; aquilo era prejudicial. Agora não há mais; portanto, isso é benéfico.’ Assim, nesta mesma vida, ele vive livre de anseios, pacificado, sereno, experienciando a felicidade, com o ser tornado sublime.” O sexto.

---

๗. กถาวตฺถุสุตฺตํ

7. O Discurso sobre os Temas de Conversa

---

๖๘. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, กถาวตฺถูนิ. กตมานิ ตีณิ? อตีตํ วา, ภิกฺขเว, อทฺธานํ อารพฺภ กถํ กเถยฺย – ‘เอวํ อโหสิ อตีตมทฺธาน’นฺติ. อนาคตํ วา, ภิกฺขเว, อทฺธานํ อารพฺภ กถํ กเถยฺย – ‘เอวํ ภวิสฺสติ อนาคตมทฺธาน’นฺติ. เอตรหิ วา, ภิกฺขเว, ปจฺจุปฺปนฺนํ อทฺธานํ อารพฺภ กถํ กเถยฺย – ‘เอวํ โหติ เอตรหิ ปจฺจุปฺปนฺนมทฺธาน’’’นฺติ.

68. “Monges, existem estes três temas de conversa. Quais três? Referindo-se ao tempo passado, pode-se falar: ‘Assim foi no tempo passado’. Referindo-se ao tempo futuro, pode-se falar: ‘Assim será no tempo futuro’. Referindo-se ao tempo presente, pode-se falar: ‘Assim é agora, no tempo presente’.”

---

‘‘กถาสมฺปโยเคน, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เวทิตพฺโพ ยทิ วา กจฺโฉ ยทิ วา อกจฺโฉติ. สจายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน เอกํสพฺยากรณียํ [Pg.198] ปญฺหํ น เอกํเสน พฺยากโรติ, วิภชฺชพฺยากรณียํ ปญฺหํ น วิภชฺช พฺยากโรติ, ปฏิปุจฺฉาพฺยากรณียํ ปญฺหํ น ปฏิปุจฺฉา พฺยากโรติ, ฐปนียํ ปญฺหํ น ฐเปติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อกจฺโฉ โหติ. สเจ ปนายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน เอกํสพฺยากรณียํ ปญฺหํ เอกํเสน พฺยากโรติ, วิภชฺชพฺยากรณียํ ปญฺหํ วิภชฺช พฺยากโรติ, ปฏิปุจฺฉาพฺยากรณียํ ปญฺหํ ปฏิปุจฺฉา พฺยากโรติ, ฐปนียํ ปญฺหํ ฐเปติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล กจฺโฉ โหติ.

“Monges, é por meio do envolvimento em uma conversa que uma pessoa deve ser conhecida como adequada para conversar ou inadequada para conversar. Se, monges, ao ser questionada, esta pessoa não responde categoricamente a uma pergunta que deve ser respondida categoricamente; não responde fazendo uma distinção a uma pergunta que deve ser respondida fazendo uma distinção; não responde com uma contrapergunta a uma pergunta que deve ser respondida com uma contrapergunta; e não deixa de lado uma pergunta que deve ser deixada de lado; nesse caso, monges, essa pessoa é inadequada para conversar. Mas se, monges, ao ser questionada, esta pessoa responde categoricamente a uma pergunta que deve ser respondida categoricamente; responde fazendo uma distinção a uma pergunta que deve ser respondida fazendo uma distinção; responde com uma contrapergunta a uma pergunta que deve ser respondida com uma contrapergunta; e deixa de lado uma pergunta que deve ser deixada de lado; nesse caso, monges, essa pessoa é adequada para conversar.”

---

‘‘กถาสมฺปโยเคน, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เวทิตพฺโพ ยทิ วา กจฺโฉ ยทิ วา อกจฺโฉติ. สจายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน ฐานาฐาเน น สณฺฐาติ ปริกปฺเป น สณฺฐาติ อญฺญาตวาเท น สณฺฐาติ ปฏิปทาย น สณฺฐาติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อกจฺโฉ โหติ. สเจ ปนายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน ฐานาฐาเน สณฺฐาติ ปริกปฺเป สณฺฐาติ อญฺญาตวาเท สณฺฐาติ ปฏิปทาย สณฺฐาติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล กจฺโฉ โหติ.

“Monges, é por meio do envolvimento em uma conversa que uma pessoa deve ser conhecida como adequada para conversar ou inadequada para conversar. Se, monges, ao ser questionada, esta pessoa não se mantém firme no que é plausível e implausível; não se mantém firme em suas suposições; não se mantém firme no que é conhecido; e não se mantém firme no procedimento correto; nesse caso, monges, essa pessoa é inadequada para conversar. Mas se, monges, ao ser questionada, esta pessoa se mantém firme no que é plausível e implausível; se mantém firme em suas suposições; se mantém firme no que é conhecido; e se mantém firme no procedimento correto; nesse caso, monges, essa pessoa é adequada para conversar.”

---

‘‘กถาสมฺปโยเคน, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เวทิตพฺโพ ยทิ วา กจฺโฉ ยทิ วา อกจฺโฉติ. สจายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อกจฺโฉ โหติ. สเจ ปนายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน น อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ น พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, น โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล กจฺโฉ โหติ.

“Monges, é por meio do envolvimento em uma conversa que uma pessoa deve ser conhecida como adequada para conversar ou inadequada para conversar. Se, monges, ao ser questionada, esta pessoa responde de forma evasiva, desvia a discussão para um assunto irrelevante e demonstra raiva, aversão e ressentimento; nesse caso, monges, essa pessoa é inadequada para conversar. Mas se, monges, ao ser questionada, esta pessoa não responde de forma evasiva, não desvia a discussão para um assunto irrelevante e não demonstra raiva, aversão e ressentimento; nesse caso, monges, essa pessoa é adequada para conversar.”

---

‘‘กถาสมฺปโยเคน, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เวทิตพฺโพ ยทิ วา กจฺโฉ ยทิ วา อกจฺโฉติ. สจายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน อภิหรติ อภิมทฺทติ อนุปชคฺฆติ ขลิตํ คณฺหาติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อกจฺโฉ โหติ. สเจ ปนายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สมาโน นาภิหรติ นาภิมทฺทติ น อนุปชคฺฆติ น ขลิตํ คณฺหาติ, เอวํ สนฺตายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล กจฺโฉ โหติ.

“Monges, é por meio do envolvimento em uma conversa que uma pessoa deve ser conhecida como adequada para conversar ou inadequada para conversar. Se, monges, ao ser questionada, esta pessoa tenta subjugar o outro, esmagá-lo, ridicularizá-lo e apegar-se a pequenos erros; nesse caso, monges, essa pessoa é inadequada para conversar. Mas se, monges, ao ser questionada, esta pessoa não tenta subjugar o outro, não o esmaga, não o ridiculariza e não se apega a pequenos erros; nesse caso, monges, essa pessoa é adequada para conversar.”

---

‘‘กถาสมฺปโยเคน[Pg.199], ภิกฺขเว, ปุคฺคโล เวทิตพฺโพ ยทิ วา สอุปนิโส ยทิ วา อนุปนิโสติ. อโนหิตโสโต, ภิกฺขเว, อนุปนิโส โหติ, โอหิตโสโต สอุปนิโส โหติ. โส สอุปนิโส สมาโน อภิชานาติ เอกํ ธมฺมํ, ปริชานาติ เอกํ ธมฺมํ, ปชหติ เอกํ ธมฺมํ, สจฺฉิกโรติ เอกํ ธมฺมํ. โส อภิชานนฺโต เอกํ ธมฺมํ, ปริชานนฺโต เอกํ ธมฺมํ, ปชหนฺโต เอกํ ธมฺมํ, สจฺฉิกโรนฺโต เอกํ ธมฺมํ สมฺมาวิมุตฺตึ ผุสติ. เอตทตฺถา, ภิกฺขเว, กถา; เอตทตฺถา มนฺตนา; เอตทตฺถา อุปนิสา; เอตทตฺถํ โสตาวธานํ, ยทิทํ อนุปาทา จิตฺตสฺส วิโมกฺโขติ.

“Monges, é por meio do envolvimento em uma conversa que uma pessoa deve ser conhecida como tendo uma condição de apoio ou não tendo uma condição de apoio. Aquele que não inclina os ouvidos não tem uma condição de apoio; aquele que inclina os ouvidos tem uma condição de apoio. Tendo uma condição de apoio, ele conhece diretamente uma coisa, compreende plenamente uma coisa, abandona uma coisa e realiza uma coisa. Conhecendo diretamente uma coisa, compreendendo plenamente uma coisa, abandonando uma coisa e realizando uma coisa, ele alcança a libertação correta. É para este propósito, monges, que serve a conversa; é para este propósito que serve a discussão; é para este propósito que serve a condição de apoio; é para este propósito que serve o inclinar os ouvidos: isto é, a libertação da mente através do não apego.”

---

‘‘เย วิรุทฺธา สลฺลปนฺติ, วินิวิฏฺฐา สมุสฺสิตา;

อนริยคุณมาสชฺช, อญฺโญญฺญวิวเรสิโน.

“Aqueles que conversam com intenção hostil, obstinados em suas opiniões, cheios de orgulho, atacando as virtudes alheias de forma ignóbil, buscam falhas uns nos outros.

---

‘‘ทุพฺภาสิตํ วิกฺขลิตํ, สมฺปโมหํ ปราชยํ;

อญฺโญญฺญสฺสาภินนฺทนฺติ, ตทริโย กถนาจเร.

Eles se alegram mutuamente quando o outro fala mal, comete um erro, confunde-se ou é derrotado; o nobre jamais se engajaria em tal conversa.

---

‘‘สเจ จสฺส กถากาโม, กาลมญฺญาย ปณฺฑิโต;

ธมฺมฏฺฐปฏิสํยุตฺตา, ยา อริยจริตา กถา.

Se o sábio deseja conversar, sabendo o momento apropriado, ele deve proferir palavras conectadas com o Dhamma e com o seu significado, tal como os nobres praticam.

---

‘‘ตํ กถํ กถเย ธีโร, อวิรุทฺโธ อนุสฺสิโต;

อนุนฺนเตน มนสา, อปฬาโส อสาหโส.

O homem sábio deve falar sem hostilidade ou orgulho, com a mente serena, sem rivalidade ou agressividade.

---

‘‘อนุสูยายมาโน โส, สมฺมทญฺญาย ภาสติ;

สุภาสิตํ อนุโมเทยฺย, ทุพฺภฏฺเฐ นาปสาทเย.

Falando livre de inveja, com base no conhecimento correto, ele deve aprovar o que foi bem dito, mas não deve atacar o que foi mal expressado.

---

‘‘อุปารมฺภํ น สิกฺเขยฺย, ขลิตญฺจ น คาหเย ;

นาภิหเร นาภิมทฺเท, น วาจํ ปยุตํ ภเณ.

Ele não deve treinar em buscar falhas, nem se apegar aos erros alheios; não deve subjugar nem esmagar o outro, nem proferir palavras enganosas.

---

‘‘อญฺญาตตฺถํ ปสาทตฺถํ, สตํ เว โหติ มนฺตนา;

เอวํ โข อริยา มนฺเตนฺติ, เอสา อริยาน มนฺตนา;

เอตทญฺญาย เมธาวี, น สมุสฺเสยฺย มนฺตเย’’ติ. สตฺตมํ;

A discussão entre os virtuosos é para o propósito de conhecimento e confiança. É assim que os nobres discutem; esta é a discussão dos nobres. Compreendendo isso, o sábio não deve se envaidecer, mas sim discutir com sabedoria.” O sétimo.

---

๘. อญฺญติตฺถิยสุตฺตํ

8. O Discurso sobre Outras Seitas

---

๖๙. ‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘ตโยเม, อาวุโส, ธมฺมา. กตเม ตโย? ราโค, โทโส, โมโห [Pg.200] – อิเม โข, อาวุโส, ตโย ธมฺมา. อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ธมฺมานํ โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณ’นฺติ? เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ กินฺติ พฺยากเรยฺยาถา’’ติ? ‘‘ภควํมูลกา โน, ภนฺเต, ธมฺมา ภควํเนตฺติกา ภควํปฏิสรณา. สาธุ วต, ภนฺเต, ภควนฺตํเยว ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ. ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตน หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

69. “Monges, se andarilhos de outras seitas lhes perguntassem: ‘Amigos, existem estas três coisas. Quais três? A cobiça, a aversão e a ilusão — estas são as três coisas, amigos. Qual é, amigos, a distinção, a disparidade, a diferença entre elas?’ Se fossem questionados assim, monges, como vocês responderiam a esses andarilhos de outras seitas?” “Senhor, nossos ensinamentos têm suas raízes no Abençoado, são guiados pelo Abençoado, têm o Abençoado como refúgio. Seria excelente, Senhor, se o próprio Abençoado esclarecesse o significado dessa afirmação. Tendo ouvido do Abençoado, os monges a guardarão na memória.” “Então ouçam, monges, e prestem muita atenção. Eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘สเจ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘ตโยเม, อาวุโส, ธมฺมา. กตเม ตโย? ราโค, โทโส, โมโห – อิเม โข, อาวุโส, ตโย ธมฺมา; อิเมสํ, อาวุโส, ติณฺณํ ธมฺมานํ โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณ’นฺติ? เอวํ ปุฏฺฐา ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ เอวํ พฺยากเรยฺยาถ – ‘ราโค โข, อาวุโส, อปฺปสาวชฺโช ทนฺธวิราคี, โทโส มหาสาวชฺโช ขิปฺปวิราคี, โมโห มหาสาวชฺโช ทนฺธวิราคี’’’ ติ.

“Monges, se andarilhos de outras seitas lhes fizessem tal pergunta, vocês deveriam responder-lhes da seguinte forma: ‘A cobiça, amigos, é pouco censurável, mas lenta para desaparecer; a aversão é muito censurável, mas rápida para desaparecer; a ilusão é muito censurável e lenta para desaparecer.’”

---

‘‘‘โก ปนาวุโส, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา ราโค อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา ราโค ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตตี’ติ? ‘สุภนิมิตฺตนฺติสฺส วจนียํ. ตสฺส สุภนิมิตฺตํ อโยนิโส มนสิ กโรโต อนุปฺปนฺโน วา ราโค อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา ราโค ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตติ. อยํ โข, อาวุโส, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา ราโค อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา ราโค ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตตี’’’ติ.

“‘Mas, amigos, qual é a causa, qual é a condição para que a cobiça ainda não surgida surja, e a cobiça já surgida aumente e se expanda?’ Vocês deveriam responder: ‘Um objeto atraente. Para aquele que presta atenção inadequada a um objeto atraente, a cobiça ainda não surgida surge, e a cobiça já surgida aumenta e se expande. Esta, amigos, é a causa, esta é a condição para que a cobiça ainda não surgida surja, e a cobiça já surgida aumente e se expanda.’”

---

‘‘‘โก ปนาวุโส, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา โทโส อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา โทโส ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตตี’ติ? ‘ปฏิฆนิมิตฺตํ ติสฺส วจนียํ. ตสฺส ปฏิฆนิมิตฺตํ อโยนิโส มนสิ กโรโต อนุปฺปนฺโน วา โทโส อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา โทโส ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตติ. อยํ โข, อาวุโส, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา โทโส อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา โทโส ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตตี’’’ติ.

“‘Mas, amigos, qual é a causa, qual é a condição para que a aversão ainda não surgida surja, e a aversão já surgida aumente e se expanda?’ Vocês deveriam responder: ‘Um objeto repulsivo. Para aquele que presta atenção inadequada a um objeto repulsivo, a aversão ainda não surgida surge, e a aversão já surgida aumenta e se expande. Esta, amigos, é a causa, esta é a condição para que a aversão ainda não surgida surja, e a aversão já surgida aumenta e se expande.’”

---

‘‘‘โก ปนาวุโส, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา โมโห อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา โมโห ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตตี’ติ? ‘อโยนิโส มนสิกาโร ติสฺส วจนียํ. ตสฺส อโยนิโส มนสิ กโรโต อนุปฺปนฺโน วา โมโห อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา โมโห ภิยฺโยภาวาย [Pg.201] เวปุลฺลาย สํวตฺตติ. อยํ โข, อาวุโส, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา โมโห อุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน วา โมโห ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย สํวตฺตตี’’’ติ.

“‘Mas, amigos, qual é a causa, qual é a condição para que a ilusão ainda não surgida surja, e a ilusão já surgida aumente e se expanda?’ Vocês deveriam responder: ‘A atenção inadequada. Para aquele que presta atenção inadequada, a ilusão ainda não surgida surge, e a ilusão já surgida aumenta e se expande. Esta, amigos, é a causa, esta é a condição para que a ilusão ainda não surgida surja, e a ilusão já surgida aumenta e se expande.’”

---

‘‘‘โก ปนาวุโส, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน เจว ราโค นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ ราโค ปหียตี’ติ? ‘อสุภนิมิตฺตนฺติสฺส วจนียํ. ตสฺส อสุภนิมิตฺตํ โยนิโส มนสิ กโรโต อนุปฺปนฺโน เจว ราโค นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ ราโค ปหียติ. อยํ โข, อาวุโส, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน เจว ราโค นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ ราโค ปหียตี’’’ติ.

“‘Mas, amigos, qual é a causa, qual é a condição para que a cobiça ainda não surgida não surja, e a cobiça já surgida seja abandonada?’ Vocês deveriam responder: ‘Um objeto não atraente. Para aquele que presta atenção adequada a um objeto não atraente, a cobiça ainda não surgida não surge, e a cobiça já surgida é abandonada. Esta, amigos, é a causa, esta é a condição para que a cobiça ainda não surgida não surja, e a cobiça já surgida seja abandonada.’”

---

‘‘‘โก ปนาวุโส, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน เจว โทโส นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ โทโส ปหียตี’ติ? ‘เมตฺตา เจโตวิมุตฺตี ติสฺส วจนียํ. ตสฺส เมตฺตํ เจโตวิมุตฺตึ โยนิโส มนสิ กโรโต อนุปฺปนฺโน เจว โทโส นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ โทโส ปหียติ. อยํ โข, อาวุโส, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน เจว โทโส นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ โทโส ปหียตี’’’ติ.

“‘Mas, amigos, qual é a causa, qual é a condição para que a aversão ainda não surgida não surja, e a aversão já surgida seja abandonada?’ Vocês deveriam responder: ‘A libertação da mente através do amor-bondade. Para aquele que presta atenção adequada à libertação da mente através do amor-bondade, a aversão ainda não surgida não surge, e a aversão já surgida é abandonada. Esta, amigos, é a causa, esta é a condição para que a aversão ainda não surgida não surja, e a aversão já surgida seja abandonada.’”

---

‘‘‘โก ปนาวุโส, เหตุ โก ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน เจว โมโห นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ โมโห ปหียตี’ติ? ‘โยนิโสมนสิกาโร ติสฺส วจนียํ. ตสฺส โยนิโส มนสิ กโรโต อนุปฺปนฺโน เจว โมโห นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ โมโห ปหียติ. อยํ โข, อาวุโส, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยน อนุปฺปนฺโน วา โมโห นุปฺปชฺชติ อุปฺปนฺโน จ โมโห ปหียตี’’’ติ. อฏฺฐมํ.

“‘Mas, amigos, qual é a causa, qual é a condição para que a ilusão ainda não surgida não surja, e a ilusão já surgida seja abandonada?’ Vocês deveriam responder: ‘A atenção adequada. Para aquele que presta atenção adequada, a ilusão ainda não surgida não surge, e a ilusão já surgida é abandonada. Esta, amigos, é a causa, esta é a condição para que a ilusão ainda não surgida não surja, e a ilusão já surgida seja abandonada.’ O oitavo.

---

๙. อกุสลมูลสุตฺตํ

9. O Discurso sobre as Raízes Prejudiciais

---

๗๐. ‘‘ตีณิมานิ[Pg.202], ภิกฺขเว, อกุสลมูลานิ. กตมานิ ตีณิ? โลโภ อกุสลมูลํ, โทโส อกุสลมูลํ, โมโห อกุสลมูลํ.

70. “Monges, existem estas três raízes prejudiciais. Quais três? A cobiça como raiz prejudicial, a aversão como raiz prejudicial e a ilusão como raiz prejudicial.

---

‘‘ยทปิ, ภิกฺขเว, โลโภ ตทปิ อกุสลมูลํ ; ยทปิ ลุทฺโธ อภิสงฺขโรติ กาเยน วาจาย มนสา ตทปิ อกุสลํ ; ยทปิ ลุทฺโธ โลเภน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ ตทปิ อกุสลํ. อิติสฺสเม โลภชา โลภนิทานา โลภสมุทยา โลภปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ.

“Qualquer cobiça que ocorra, monges, é prejudicial. Qualquer ação que uma pessoa cobiçosa realize por meio do corpo, da fala e da mente também é prejudicial. Quando uma pessoa cobiçosa, dominada pela cobiça, com a mente obcecada por ela, inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — por meio de assassinato, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Eu sou poderoso, eu quero o poder’, isso também é prejudicial. Assim, originam-se nele inúmeros estados mentais ruins e prejudiciais, nascidos da cobiça, causados pela cobiça, surgidos da cobiça, condicionados pela cobiça.

---

‘‘ยทปิ, ภิกฺขเว, โทโส ตทปิ อกุสลมูลํ; ยทปิ ทุฏฺโฐ อภิสงฺขโรติ กาเยน วาจาย มนสา ตทปิ อกุสลํ; ยทปิ ทุฏฺโฐ โทเสน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ ตทปิ อกุสลํ. อิติสฺสเม โทสชา โทสนิทานา โทสสมุทยา โทสปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ.

“Qualquer aversão que ocorra, monges, é prejudicial. Qualquer ação que uma pessoa cheia de ódio realize por meio do corpo, da fala e da mente também é prejudicial. Quando uma pessoa cheia de ódio, dominada pela aversão, com a mente obcecada por ela, inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — por meio de assassinato, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Eu sou poderoso, eu quero o poder’, isso também é prejudicial. Assim, originam-se nele inúmeros estados mentais ruins e prejudiciais, nascidos da aversão, causados pela aversão, surgidos da aversão, condicionados pela aversão.”

---

‘‘ยทปิ, ภิกฺขเว, โมโห ตทปิ อกุสลมูลํ; ยทปิ มูฬฺโห อภิสงฺขโรติ กาเยน วาจาย มนสา ตทปิ อกุสลํ; ยทปิ มูฬฺโห โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ ตทปิ อกุสลํ. อิติสฺสเม โมหชา โมหนิทานา โมหสมุทยา โมหปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ. เอวรูโป จายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล วุจฺจติ อกาลวาทีติปิ, อภูตวาทีติปิ, อนตฺถวาทีติปิ, อธมฺมวาทีติปิ, อวินยวาทีติปิ.

“Monges, qualquer delusão que ocorra é uma raiz prejudicial. O que quer que uma pessoa deludida realize por meio do corpo, da fala e da mente também é prejudicial. Quando uma pessoa deludida, dominada pela delusão, com a mente obcecada por ela, inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — seja por morte, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Sou poderoso, busco o poder’, isso também é prejudicial. Assim, originam-se nela inúmeros estados prejudiciais e nocivos nascidos da delusão, causados pela delusão, surgidos da delusão, condicionados pela delusão. Tal pessoa, monges, é chamada de alguém que fala em momento impróprio, que fala falsamente, que fala o que não traz benefício, que fala o que não é o Dhamma, que fala o que não é a disciplina.”

---

‘‘กสฺมา [Pg.203] จายํ, ภิกฺขเว, เอวรูโป ปุคฺคโล วุจฺจติ อกาลวาทีติปิ, อภูตวาทีติปิ, อนตฺถวาทีติปิ, อธมฺมวาทีติปิ, อวินยวาทีติปิ? ตถาหายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ. ภูเตน โข ปน วุจฺจมาโน อวชานาติ, โน ปฏิชานาติ; อภูเตน วุจฺจมาโน น อาตปฺปํ กโรติ, ตสฺส นิพฺเพฐนาย อิติเปตํ อตจฺฉํ อิติเปตํ อภูตนฺติ. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล วุจฺจติ อกาลวาทีติปิ, อภูตวาทีติปิ, อนตฺถวาทีติปิ, อธมฺมวาทีติปิ, อวินยวาทีติปิ.

“E por que, monges, tal pessoa é chamada de alguém que fala em momento impróprio, que fala falsamente, que fala o que não traz benefício, que fala o que não é o Dhamma, que fala o que não é a disciplina? Porque essa pessoa, monges, inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — seja por morte, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Sou poderoso, busco o poder’. Quando confrontada com os fatos, ela os rejeita e não os admite; quando confrontada com inverdades, não faz esforço algum para esclarecer a questão, dizendo: ‘Por esta razão isso é incorreto, por esta razão isso é falso’. Por isso, tal pessoa é chamada de alguém que fala em momento impróprio, que fala falsamente, que fala o que não traz benefício, que fala o que não é o Dhamma, que fala o que não é a disciplina.”

---

‘‘เอวรูโป, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล โลภเชหิ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ, สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ. กายสฺส จ เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา.

“Tal pessoa, monges, dominada por estados prejudiciais e nocivos nascidos da ganância, com a mente obcecada por eles, vive em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, angústia e tormento. E com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz é de se esperar para ela.”

---

‘‘โทสเชหิ…เป… โมหเชหิ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ, สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ. กายสฺส จ เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, สาโล วา ธโว วา ผนฺทโน วา ตีหิ มาลุวาลตาหิ อุทฺธสฺโต ปริโยนทฺโธ อนยํ อาปชฺชติ, พฺยสนํ อาปชฺชติ, อนยพฺยสนํ อาปชฺชติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวรูโป ปุคฺคโล โลภเชหิ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ, สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ. กายสฺส จ เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา.

“Nascidos da aversão... [pe]... nascidos da delusão, dominada por estados prejudiciais e nocivos, com a mente obcecada por eles, vive em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, angústia e tormento. E com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz é de se esperar para ela. Assim como, monges, uma árvore sāla, uma árvore dhava ou uma árvore phandana, sufocada e envolvida por três trepadeiras māluvā, vai à ruína, ao desastre, à ruína e ao desastre; da mesma forma, monges, tal pessoa, dominada por estados prejudiciais e nocivos nascidos da ganância, com a mente obcecada por eles, vive em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, angústia e tormento. E com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz é de se esperar para ela.”

---

‘‘โทสเชหิ…เป… โมหเชหิ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม ทุกฺขํ วิหรติ สวิฆาตํ สอุปายาสํ สปริฬาหํ. กายสฺส จ เภทา ปรํ มรณา ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อกุสลมูลานีติ.

“Nascidos da aversão... [pe]... nascidos da delusão, dominada por estados prejudiciais e nocivos, com a mente obcecada por eles, vive em sofrimento nesta mesma vida, com aflição, angústia e tormento. E com a dissolução do corpo, após a morte, um destino infeliz é de se esperar para ela. Estas, monges, são as três raízes prejudiciais.”

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, กุสลมูลานิ. กตมานิ ตีณิ? อโลโภ กุสลมูลํ, อโทโส กุสลมูลํ, อโมโห กุสลมูลํ.

“Existem, monges, estas três raízes salutares. Quais três? A não-ganância é uma raiz salutar, a não-aversão é uma raiz salutar e a não-delusão é uma raiz salutar.”

---

‘‘ยทปิ[Pg.204], ภิกฺขเว, อโลโภ ตทปิ กุสลมูลํ ; ยทปิ อลุทฺโธ อภิสงฺขโรติ กาเยน วาจาย มนสา ตทปิ กุสลํ ; ยทปิ อลุทฺโธ โลเภน อนภิภูโต อปริยาทินฺนจิตฺโต น ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ ตทปิ กุสลํ. อิติสฺสเม อโลภชา อโลภนิทานา อโลภสมุทยา อโลภปจฺจยา อเนเก กุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ.

“Monges, qualquer não-ganância que ocorra é uma raiz salutar. O que quer que uma pessoa livre de ganância realize por meio do corpo, da fala e da mente também é salutar. Quando uma pessoa livre de ganância, não dominada pela ganância, com a mente livre de sua obsessão, não inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — seja por morte, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Sou poderoso, busco o poder’, isso também é salutar. Assim, originam-se nela inúmeros estados salutares nascidos da não-ganância, causados pela não-ganância, surgidos da não-ganância, condicionados pela não-ganância.”

---

‘‘ยทปิ, ภิกฺขเว, อโทโส ตทปิ กุสลมูลํ; ยทปิ อทุฏฺโฐ อภิสงฺขโรติ กาเยน วาจาย มนสา ตทปิ กุสลํ; ยทปิ อทุฏฺโฐ โทเสน อนภิภูโต อปริยาทินฺนจิตฺโต น ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ ตทปิ กุสลํ. อิติสฺสเม อโทสชา อโทสนิทานา อโทสสมุทยา อโทสปจฺจยา อเนเก กุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ.

“Monges, qualquer não-aversão que ocorra é uma raiz salutar. O que quer que uma pessoa livre de aversão realize por meio do corpo, da fala e da mente também é salutar. Quando uma pessoa livre de aversão, não dominada pela aversão, com a mente livre de sua obsessão, não inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — seja por morte, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Sou poderoso, busco o poder’, isso também é salutar. Assim, originam-se nela inúmeros estados salutares nascidos da não-aversão, causados pela não-aversão, surgidos da não-aversão, condicionados pela não-aversão.”

---

‘‘ยทปิ, ภิกฺขเว, อโมโห ตทปิ กุสลมูลํ; ยทปิ อมูฬฺโห อภิสงฺขโรติ กาเยน วาจาย มนสา ตทปิ กุสลํ; ยทปิ อมูฬฺโห โมเหน อนภิภูโต อปริยาทินฺนจิตฺโต น ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ ตทปิ กุสลํ. อิติสฺสเม อโมหชา อโมหนิทานา อโมหสมุทยา อโมหปจฺจยา อเนเก กุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ. เอวรูโป จายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล วุจฺจติ กาลวาทีติปิ, ภูตวาทีติปิ, อตฺถวาทีติปิ, ธมฺมวาทีติปิ, วินยวาทีติปิ.

“Monges, qualquer não-delusão que ocorra é uma raiz salutar. O que quer que uma pessoa livre de delusão realize por meio do corpo, da fala e da mente também é salutar. Quando uma pessoa livre de delusão, não dominada pela delusão, com a mente livre de sua obsessão, não inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — seja por morte, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Sou poderoso, busco o poder’, isso também é salutar. Assim, originam-se nela inúmeros estados salutares nascidos da não-delusão, causados pela não-delusão, surgidos da não-delusão, condicionados pela não-delusão. Tal pessoa, monges, é chamada de alguém que fala no momento apropriado, que fala em conformidade com os fatos, que fala o que traz benefício, que fala o que é o Dhamma, que fala o que é a disciplina.”

---

‘‘กสฺมา จายํ, ภิกฺขเว, เอวรูโป ปุคฺคโล วุจฺจติ กาลวาทีติปิ, ภูตวาทีติปิ, อตฺถวาทีติปิ, ธมฺมวาทีติปิ, วินยวาทีติปิ? ตถาหายํ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล น ปรสฺส อสตา ทุกฺขํ อุปฺปาทยติ วเธน วา พนฺธเนน วา ชานิยา วา ครหาย วา ปพฺพาชนาย วา พลวมฺหิ พลตฺโถ อิติปิ. ภูเตน โข ปน วุจฺจมาโน ปฏิชานาติ โน อวชานาติ; อภูเตน วุจฺจมาโน อาตปฺปํ กโรติ ตสฺส นิพฺเพฐนาย – ‘อิติเปตํ อตจฺฉํ, อิติเปตํ อภูต’นฺติ[Pg.205]. ตสฺมา เอวรูโป ปุคฺคโล วุจฺจติ กาลวาทีติปิ, อตฺถวาทีติปิ, ธมฺมวาทีติปิ, วินยวาทีติปิ.

“E por que, monges, tal pessoa é chamada de alguém que fala no momento apropriado, que fala em conformidade com os fatos, que fala o que traz benefício, que fala o que é o Dhamma, que fala o que é a disciplina? Porque essa pessoa, monges, não inflige sofrimento a outrem sob um falso pretexto — seja por morte, aprisionamento, confisco, censura ou banimento —, pensando: ‘Sou poderoso, busco o poder’. Quando confrontada com os fatos, ela os admite e não os rejeita; quando confrontada com inverdades, faz esforço para esclarecer a questão, dizendo: ‘Por esta razão isso é incorreto, por esta razão isso é falso’. Por isso, tal pessoa é chamada de alguém que fala no momento apropriado, que fala o que traz benefício, que fala o que é o Dhamma, que fala o que é a disciplina.”

---

‘‘เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส โลภชา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ. ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายติ.

“Em tal pessoa, monges, os estados prejudiciais e nocivos nascidos da ganância foram abandonados, cortados pela raiz, tornados como um tronco de palmeira, obliterados de modo que não estejam mais sujeitos a surgir no futuro. Ela vive feliz nesta mesma vida, sem aflição, angústia ou tormento. Nesta mesma vida, ela alcança o parinibbāna.”

---

‘‘โทสชา…เป… ปรินิพฺพายติ. โมหชา…เป… ปรินิพฺพายติ. เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว, สาโล วา ธโว วา ผนฺทโน วา ตีหิ มาลุวาลตาหิ อุทฺธสฺโต ปริโยนทฺโธ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย กุทฺทาล-ปิฏกํ อาทาย. โส ตํ มาลุวาลตํ มูเล ฉินฺเทยฺย, มูเล เฉตฺวา ปลิขเณยฺย, ปลิขณิตฺวา มูลานิ อุทฺธเรยฺย, อนฺตมโส อุสีรนาฬิมตฺตานิปิ. โส ตํ มาลุวาลตํ ขณฺฑาขณฺฑิกํ ฉินฺเทยฺย, ขณฺฑาขณฺฑิกํ เฉตฺวา ผาเลยฺย, ผาเลตฺวา สกลิกํ สกลิกํ กเรยฺย, สกลิกํ สกลิกํ กริตฺวา วาตาตเป วิโสเสยฺย, วาตาตเป วิโสเสตฺวา อคฺคินา ฑเหยฺย, อคฺคินา ฑหิตฺวา มสึ กเรยฺย, มสึ กริตฺวา มหาวาเต วา โอผุเณยฺย นทิยา วา สีฆโสตาย ปวาเหยฺย. เอวมสฺส ตา, ภิกฺขเว, มาลุวาลตา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, เอวรูปสฺส ปุคฺคลสฺส โลภชา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ. ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายติ.

“Nascidos da aversão... [pe]... alcança o parinibbāna. Nascidos da delusão... [pe]... alcança o parinibbāna. Suponham, monges, que uma árvore sāla, uma árvore dhava ou uma árvore phandana estivesse sufocada e envolvida por três trepadeiras māluvā. Então, viria um homem trazendo uma enxada e um cesto. Ele cortaria as trepadeiras em suas raízes, cavaria ao redor delas e arrancaria as raízes, até mesmo as fibras radiculares mais finas. Ele cortaria as trepadeiras em pedaços, fenderia os pedaços e os reduziria a lascas. Em seguida, secaria as lascas ao vento e ao sol, as queimaria no fogo, reduzindo-as a cinzas, e espalharia as cinzas em um vento forte ou as deixaria ser levadas pela correnteza rápida de um rio. Dessa forma, monges, aquelas trepadeiras māluvā seriam cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, obliteradas de modo que não estivessem mais sujeitas a surgir no futuro. Da mesma forma, monges, em tal pessoa, os estados prejudiciais e nocivos nascidos da ganância foram abandonados, cortados pela raiz, tornados como um tronco de palmeira, obliterados de modo que não estejam mais sujeitos a surgir no futuro. Ela vive feliz nesta mesma vida, sem aflição, angústia ou tormento. Nesta mesma vida, ela alcança o parinibbāna.”

---

‘‘โทสชา …เป… โมหชา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. ทิฏฺเฐว ธมฺเม สุขํ วิหรติ อวิฆาตํ อนุปายาสํ อปริฬาหํ. ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ กุสลมูลานี’’ติ. นวมํ.

“Nascidos da aversão... [pe]... nascidos da delusão, os estados prejudiciais e nocivos foram abandonados, cortados pela raiz, tornados como um tronco de palmeira, obliterados de modo que não estejam mais sujeitos a surgir no futuro. Ela vive feliz nesta mesma vida, sem aflição, angústia ou tormento. Nesta mesma vida, ela alcança o parinibbāna. Estas, monges, são as três raízes salutares.” (O Nono)

---

๑๐. อุโปสถสุตฺตํ

10.

---

๗๑. เอวํ [Pg.206] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท. อถ โข วิสาขา มิคารมาตา ตทหุโปสเถ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข วิสาขํ มิคารมาตรํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘หนฺท กุโต นุ ตฺวํ, วิสาเข, อาคจฺฉสิ ทิวา ทิวสฺสา’’ติ? ‘‘อุโปสถาหํ, ภนฺเต, อชฺช อุปวสามี’’ติ.

71. “Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no palácio de Migāramātā, no Parque do Leste. Então, Visākhā Migāramātā, no dia do uposatha, aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. O Abençoado, então, disse-lhe: “De onde você vem, Visākhā, no meio do dia?” “Hoje, Senhor, estou observando o uposatha.””

---

‘‘ตโย โขเม, วิสาเข, อุโปสถา. กตเม ตโย? โคปาลกุโปสโถ, นิคณฺฐุโปสโถ, อริยุโปสโถ. กถญฺจ, วิสาเข, โคปาลกุโปสโถ โหติ? เสยฺยถาปิ, วิสาเข, โคปาลโก สายนฺหสมเย สามิกานํ คาโว นิยฺยาเตตฺวา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อชฺช โข คาโว อมุกสฺมิญฺจ อมุกสฺมิญฺจ ปเทเส จรึสุ, อมุกสฺมิญฺจ อมุกสฺมิญฺจ ปเทเส ปานียานิ ปิวึสุ; สฺเว ทานิ คาโว อมุกสฺมิญฺจ อมุกสฺมิญฺจ ปเทเส จริสฺสนฺติ, อมุกสฺมิญฺจ อมุกสฺมิญฺจ ปเทเส ปานียานิ ปิวิสฺสนฺตี’ติ; เอวเมวํ โข, วิสาเข, อิเธกจฺโจ อุโปสถิโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อหํ ขฺวชฺช อิทญฺจิทญฺจ ขาทนียํ ขาทึ, อิทญฺจิทญฺจ โภชนียํ ภุญฺชึ; สฺเว ทานาหํ อิทญฺจิทญฺจ ขาทนียํ ขาทิสฺสามิ, อิทํ จิทญฺจ โภชนียํ ภุญฺชิสฺสามี’ติ. โส เตน อภิชฺฌาสหคเตน เจตสา ทิวสํ อตินาเมติ. เอวํ โข วิสาเข, โคปาลกุโปสโถ โหติ. เอวํ อุปวุตฺโถ โข, วิสาเข, โคปาลกุโปสโถ น มหปฺผโล โหติ น มหานิสํโส น มหาชุติโก น มหาวิปฺผาโร.

““Há, Visākhā, três tipos de uposatha. Quais três? O uposatha dos pastores de vacas, o uposatha dos Nigaṇṭhas e o uposatha dos nobres. E como, Visākhā, é observado o uposatha dos pastores de vacas? Suponha, Visākhā, que ao entardecer um pastor de vacas devolva as vacas aos seus donos e reflita assim: ‘Hoje as vacas pastaram em tal e tal lugar e beberam água em tal e tal lugar. Amanhã as vacas pastarão em tal e tal lugar e beberão água em tal e tal lugar.’ Da mesma forma, Visākhā, alguém aqui que observa o uposatha reflete assim: ‘Hoje comi este e aquele alimento; hoje fiz uma refeição deste e daquele tipo. Amanhã comerei este e aquele alimento; amanhã farei uma refeição deste e daquele tipo.’ Ele passa o dia com a mente cheia de cobiça e anseio. É dessa forma, Visākhā, que o uposatha dos pastores de vacas é observado. O uposatha dos pastores de vacas, assim observado, não é de grande fruto nem de grande benefício, nem é extraordinariamente brilhante ou de grande alcance.””

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, นิคณฺฐุโปสโถ โหติ? อตฺถิ, วิสาเข, นิคณฺฐา นาม สมณชาติกา. เต สาวกํ เอวํ สมาทเปนฺติ – ‘เอหิ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, เย ปุรตฺถิมาย ทิสาย ปาณา ปรํ โยชนสตํ เตสุ ทณฺฑํ นิกฺขิปาหิ; เย ปจฺฉิมาย ทิสาย ปาณา ปรํ โยชนสตํ เตสุ ทณฺฑํ นิกฺขิปาหิ; เย อุตฺตราย ทิสาย ปาณา ปรํ โยชนสตํ เตสุ ทณฺฑํ นิกฺขิปาหิ; เย ทกฺขิณาย ทิสาย ปาณา ปรํ โยชนสตํ เตสุ ทณฺฑํ นิกฺขิปาหี’ติ. อิติ เอกจฺจานํ ปาณานํ อนุทฺทยาย อนุกมฺปาย สมาทเปนฺติ, เอกจฺจานํ ปาณานํ นานุทฺทยาย นานุกมฺปาย สมาทเปนฺติ. เต ตทหุโปสเถ สาวกํ เอวํ สมาทเปนฺติ – ‘เอหิ ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, สพฺพเจลานิ [Pg.207] นิกฺขิปิตฺวา เอวํ วเทหิ – นาหํ กฺวจนิ กสฺสจิ กิญฺจนตสฺมึ, น จ มม กฺวจนิ กตฺถจิ กิญฺจนตตฺถี’ติ. ชานนฺติ โข ปนสฺส มาตาปิตโร – ‘อยํ อมฺหากํ ปุตฺโต’ติ; โสปิ ชานาติ – ‘อิเม มยฺหํ มาตาปิตโร’ติ. ชานาติ โข ปนสฺส ปุตฺตทาโร – ‘อยํ มยฺหํ ภตฺตา’ติ; โสปิ ชานาติ – ‘อยํ มยฺหํ ปุตฺตทาโร’ติ. ชานนฺติ โข ปนสฺส ทาสกมฺมกรโปริสา – ‘อยํ อมฺหากํ อยฺโย’ติ; โสปิ ชานาติ – ‘อิเม มยฺหํ ทาสกมฺมกรโปริสา’ติ. อิติ ยสฺมึ สมเย สจฺเจ สมาทเปตพฺพา มุสาวาเท ตสฺมึ สมเย สมาทเปนฺติ. อิทํ ตสฺส มุสาวาทสฺมึ วทามิ. โส ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน โภเค อทินฺนํเยว ปริภุญฺชติ. อิทํ ตสฺส อทินฺนาทานสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, วิสาเข, นิคณฺฐุโปสโถ โหติ. เอวํ อุปวุตฺโถ โข, วิสาเข, นิคณฺฐุโปสโถ น มหปฺผโล โหติ น มหานิสํโส น มหาชุติโก น มหาวิปฺผาโร.

E como, Visākhā, é observado o uposatha dos niganthas? Existem, Visākhā, ascetas chamados niganthas. Eles exortam seus discípulos desta maneira: 'Venha, bom homem, deponha o bastão em relação aos seres vivos que habitam além de cem yojanas na direção leste. Deponha o bastão em relação aos seres vivos que habitam além de cem yojanas na direção oeste. Deponha o bastão em relação aos seres vivos que habitam além de cem yojanas na direção norte. Deponha o bastão em relação aos seres vivos que habitam além de cem yojanas na direção sul.' Assim, eles os exortam a ter compaixão e simpatia por alguns seres vivos, mas não por outros. No dia do uposatha, eles exortam seus discípulos desta maneira: 'Venha, bom homem, despindo-se de todas as vestes, diga isto: "Eu não sou de ninguém em lugar algum, nem há nada em lugar algum que seja meu".' No entanto, seus pais sabem: 'Este é o nosso filho'; e ele sabe: 'Estes são meus pais'. Sua esposa e filhos sabem: 'Este é o meu marido'; e ele sabe: 'Esta é minha esposa e filhos'. Seus escravos, trabalhadores e servos sabem: 'Este é o nosso senhor'; e ele sabe: 'Estes são meus escravos, trabalhadores e servos'. Assim, no momento em que deveriam ser exortados à verdade, eles os exortam à falsidade. Isso, eu digo, constitui falsidade. Quando aquela noite passa, ele desfruta de bens que não lhe foram dados. Isso, eu digo, constitui tomar o que não foi dado. É dessa maneira, Visākhā, que o uposatha dos niganthas é observado. O uposatha dos niganthas observado dessa maneira não é de grande fruto, nem de grande benefício, nem de grande esplendor, nem de grande alcance.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อริยุโปสโถ โหติ? อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส, วิสาเข, จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ตสฺส ตถาคตํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ. เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ, เสยฺยถาปิ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส สีสสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como, Visākhā, é observado o uposatha dos nobres? A mente impura, Visākhā, é purificada por meio do esforço. E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda o Tathāgata assim: 'O Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, dotado de verdadeira sabedoria e conduta, bem-aventurado, conhecedor do mundo, insuperável guia de pessoas a serem treinadas, mestre de devas e seres humanos, o Iluminado, o Abençoado'. Quando o nobre discípulo recorda o Tathāgata, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas, assim como, Visākhā, uma cabeça suja é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส สีสสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? กกฺกญฺจ ปฏิจฺจ มตฺติกญฺจ ปฏิจฺจ อุทกญฺจ ปฏิจฺจ ปุริสสฺส จ ตชฺชํ วายามํ ปฏิจฺจ, เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส สีสสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. เอวเมวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como, Visākhā, purifica-se uma cabeça suja por meio do esforço? Com o auxílio de pasta de limpeza, de argila, de água e do esforço apropriado da pessoa. É dessa maneira, Visākhā, que uma cabeça suja é purificada por meio do esforço. Exatamente da mesma forma, Visākhā, a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก ตถาคตํ อนุสฺสรติ – ‘อิติปิ โส [Pg.208] ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. ตสฺส ตถาคตํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ. อยํ วุจฺจติ, วิสาเข – ‘อริยสาวโก พฺรหฺมุโปสถํ อุปวสติ, พฺรหฺมุนา สทฺธึ สํวสติ, พฺรหฺมญฺจสฺส อารพฺภ จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ’. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda o Tathāgata assim: 'O Abençoado é um arahant, perfeitamente iluminado, dotado de verdadeira sabedoria e conduta, bem-aventurado, conhecedor do mundo, insuperável guia de pessoas a serem treinadas, mestre de devas e seres humanos, o Iluminado, o Abençoado'. Quando o nobre discípulo recorda o Tathāgata, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. Este, Visākhā, é chamado de nobre discípulo que observa o uposatha de Brahmā, que habita junto com Brahmā; e é tomando Brahmā como objeto que sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. É dessa maneira, Visākhā, que a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส, วิสาเข, จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ตสฺส ธมฺมํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ, เสยฺยถาปิ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส กายสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

A mente impura, Visākhā, é purificada por meio do esforço. E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda o Dhamma assim: 'O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado, visível diretamente, imediato, que convida a vir e ver, aplicável, para ser experimentado pessoalmente pelos sábios'. Quando o nobre discípulo recorda o Dhamma, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas, assim como, Visākhā, um corpo sujo é purificado por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส กายสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? โสตฺติญฺจ ปฏิจฺจ, จุณฺณญฺจ ปฏิจฺจ, อุทกญฺจ ปฏิจฺจ, ปุริสสฺส จ ตชฺชํ วายามํ ปฏิจฺจ. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส กายสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. เอวเมวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como se purifica um corpo sujo por meio do esforço? Com o auxílio de uma escova de banho, de pó de banho, de água e do esforço apropriado da pessoa. É dessa maneira, Visākhā, que um corpo sujo é purificado por meio do esforço. Exatamente da mesma forma, Visākhā, a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก ธมฺมํ อนุสฺสรติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. ตสฺส ธมฺมํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ. อยํ วุจฺจติ, วิสาเข, ‘อริยสาวโก ธมฺมุโปสถํ อุปวสติ, ธมฺเมน สทฺธึ สํวสติ, ธมฺมญฺจสฺส อารพฺภ จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ’. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda o Dhamma assim: 'O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado, visível diretamente, imediato, que convida a vir e ver, aplicável, para ser experimentado pessoalmente pelos sábios'. Quando o nobre discípulo recorda o Dhamma, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. Este, Visākhā, é chamado de nobre discípulo que observa o uposatha do Dhamma, que habita junto com o Dhamma; e é tomando o Dhamma como objeto que sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. É dessa maneira, Visākhā, que a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส[Pg.209], วิสาเข, จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ตสฺส สงฺฆํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ, เสยฺยถาปิ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส วตฺถสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

A mente impura, Visākhā, é purificada por meio do esforço. E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda o Sangha assim: 'O Sangha dos discípulos do Abençoado pratica o bom caminho, pratica o caminho reto, pratica o caminho verdadeiro, pratica o caminho adequado; a saber, os quatro pares de homens, os oito tipos de indivíduos — este Sangha de discípulos do Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, o campo supremo de mérito para o mundo'. Quando o nobre discípulo recorda o Sangha, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas, assim como, Visākhā, uma veste suja é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส วตฺถสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อุสฺมญฺจ ปฏิจฺจ, ขารญฺจ ปฏิจฺจ, โคมยญฺจ ปฏิจฺจ, อุทกญฺจ ปฏิจฺจ, ปุริสสฺส จ ตชฺชํ วายามํ ปฏิจฺจ. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส วตฺถสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. เอวเมวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como se purifica uma veste suja por meio do esforço? Com o auxílio de calor, de lixívia, de esterco de vaca, de água e do esforço apropriado da pessoa. É dessa maneira, Visākhā, que uma veste suja é purificada por meio do esforço. Exatamente da mesma forma, Visākhā, a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก สงฺฆํ อนุสฺสรติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. ตสฺส สงฺฆํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ. อยํ วุจฺจติ, วิสาเข, ‘อริยสาวโก สงฺฆุโปสถํ อุปวสติ, สงฺเฆน สทฺธึ สํวสติ, สงฺฆญฺจสฺส อารพฺภ จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ’. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda o Sangha assim: 'O Sangha dos discípulos do Abençoado pratica o bom caminho... [pe]... o campo supremo de mérito para o mundo'. Quando o nobre discípulo recorda o Sangha, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. Este, Visākhā, é chamado de nobre discípulo que observa o uposatha do Sangha, que habita junto com o Sangha; e é tomando o Sangha como objeto que sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. É dessa maneira, Visākhā, que a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส, วิสาเข, จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ [Pg.210] อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ตสฺส สีลํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ, เสยฺยถาปิ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส อาทาสสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

A mente impura, Visākhā, é purificada por meio do esforço. E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda sua própria virtude como ininterrupta, sem fendas, sem manchas, sem máculas, libertadora, elogiada pelos sábios, não apegada, que conduz à concentração. Quando o nobre discípulo recorda sua virtude, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas, assim como, Visākhā, um espelho sujo é purificado por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส อาทาสสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? เตลญฺจ ปฏิจฺจ, ฉาริกญฺจ ปฏิจฺจ, วาลณฺฑุปกญฺจ ปฏิจฺจ, ปุริสสฺส จ ตชฺชํ วายามํ ปฏิจฺจ. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส อาทาสสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. เอวเมวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como se purifica um espelho sujo por meio do esforço? Com o auxílio de óleo, de cinzas, de um esfregão de crina e do esforço apropriado da pessoa. É dessa maneira, Visākhā, que um espelho sujo é purificado por meio do esforço. Exatamente da mesma forma, Visākhā, a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก อตฺตโน สีลานิ อนุสฺสรติ อขณฺฑานิ…เป… สมาธิสํวตฺตนิกานิ. ตสฺส สีลํ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ. อยํ วุจฺจติ, วิสาเข, ‘อริยสาวโก สีลุโปสถํ อุปวสติ, สีเลน สทฺธึ สํวสติ, สีลญฺจสฺส อารพฺภ จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ’. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

E como a mente impura é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, um nobre discípulo recorda sua própria virtude como ininterrupta... [pe]... que conduz à concentração. Quando o nobre discípulo recorda sua virtude, sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. Este, Visākhā, é chamado de nobre discípulo que observa o uposatha da virtude, que habita junto com a virtude; e é tomando a virtude como objeto que sua mente se torna serena, o júbilo surge, e as máculas da mente são eliminadas. É dessa maneira, Visākhā, que a mente impura é purificada por meio do esforço.

---

‘‘อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส, วิสาเข, จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ วิสาเข, อริยสาวโก เทวตา อนุสฺสรติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา ตาวตึสา, สนฺติ เทวา ยามา, สนฺติ เทวา ตุสิตา, สนฺติ เทวา นิมฺมานรติโน, สนฺติ เทวา ปรนิมฺมิตวสวตฺติโน, สนฺติ เทวา พฺรหฺมกายิกา, สนฺติ เทวา ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปํ สีลํ สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สุเตน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปํ สุตํ สํวิชฺชติ. ยถารูเปน จาเคน สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูโป จาโค สํวิชฺชติ. ยถารูปาย ปญฺญาย [Pg.211] สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’ติ. ตสฺส อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ, เสยฺยถาปิ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส ชาตรูปสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

"A mente maculada, Visākhā, é purificada por meio do esforço. E como, Visākhā, a mente maculada é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, o nobre discípulo recorda as divindades assim: 'Existem os devas dos Quatro Grandes Reis, existem os devas de Tāvatiṃsa, existem os devas de Yāma, existem os devas de Tusita, existem os devas que se deleitam na criação, existem os devas que controlam o que é criado por outros, existem os devas da comitiva de Brahmā, existem devas ainda superiores a estes. Aquelas divindades eram dotadas de tal fé que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal fé. Aquelas divindades eram dotadas de tal conduta virtuosa que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal conduta virtuosa. Aquelas divindades eram dotadas de tal instrução que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal instrução. Aquelas divindades eram dotadas de tal generosidade que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal generosidade. Aquelas divindades eram dotadas de tal sabedoria que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal sabedoria'. À medida que ele recorda a fé, a conduta virtuosa, a instrução, a generosidade e a sabedoria em si mesmo e naquelas divindades, sua mente torna-se serena, o regozijo surge e as máculas da mente são abandonadas, assim como, Visākhā, o ouro impuro é purificado por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส ชาตรูปสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อุกฺกญฺจ ปฏิจฺจ, โลณญฺจ ปฏิจฺจ, เครุกญฺจ ปฏิจฺจ, นาฬิกสณฺฑาสญฺจ ปฏิจฺจ, ปุริสสฺส จ ตชฺชํ วายามํ ปฏิจฺจ. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส ชาตรูปสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ. เอวเมวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

"E como, Visākhā, o ouro impuro é purificado por meio do esforço? Dependendo de um forno, de sal, de ocre vermelho, de um tubo de sopro e de uma tenaz, e do esforço correspondente de uma pessoa. É dessa maneira, Visākhā, que o ouro impuro é purificado por meio do esforço. Exatamente da mesma forma, Visākhā, a mente maculada é purificada por meio do esforço.

---

‘‘กถญฺจ, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ? อิธ, วิสาเข, อริยสาวโก เทวตา อนุสฺสรติ – ‘สนฺติ เทวา จาตุมหาราชิกา, สนฺติ เทวา ตาวตึสา…เป… สนฺติ เทวา ตตุตฺตริ. ยถารูปาย สทฺธาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา สทฺธา สํวิชฺชติ. ยถารูเปน สีเลน…เป… สุเตน…เป… จาเคน…เป… ปญฺญาย สมนฺนาคตา ตา เทวตา อิโต จุตา ตตฺถุปปนฺนา, มยฺหมฺปิ ตถารูปา ปญฺญา สํวิชฺชตี’ติ. ตสฺส อตฺตโน จ ตาสญฺจ เทวตานํ สทฺธญฺจ สีลญฺจ สุตญฺจ จาคญฺจ ปญฺญญฺจ อนุสฺสรโต จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ. อยํ วุจฺจติ, วิสาเข, ‘อริยสาวโก เทวตุโปสถํ อุปวสติ, เทวตาหิ สทฺธึ สํวสติ, เทวตา อารพฺภ จิตฺตํ ปสีทติ, ปาโมชฺชํ อุปฺปชฺชติ, เย จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา เต ปหียนฺติ’. เอวํ โข, วิสาเข, อุปกฺกิลิฏฺฐสฺส จิตฺตสฺส อุปกฺกเมน ปริโยทปนา โหติ.

"E como, Visākhā, a mente maculada é purificada por meio do esforço? Aqui, Visākhā, o nobre discípulo recorda as divindades assim: 'Existem os devas dos Quatro Grandes Reis, existem os devas de Tāvatiṃsa... existem devas ainda superiores a estes. Aquelas divindades eram dotadas de tal fé que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal fé. Aquelas divindades eram dotadas de tal conduta virtuosa... instrução... generosidade... sabedoria que, ao falecerem deste mundo, renasceram lá; em mim também se encontra tal sabedoria'. À medida que ele recorda a fé, a conduta virtuosa, a instrução, a generosidade e a sabedoria em si mesmo e naquelas divindades, sua mente torna-se serena, o regozijo surge e as máculas da mente são abandonadas. Este é chamado, Visākhā, de 'um nobre discípulo que observa o uposatha das divindades, que habita junto com as divindades, e é ao considerar as divindades que sua mente torna-se serena, o regozijo surge e as máculas da mente são abandonadas'. É dessa maneira, Visākhā, que a mente maculada é purificada por meio do esforço.

---

‘‘ส โข โส, วิสาเข, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ยาวชีวํ อรหนฺโต ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา นิหิตทณฺฑา นิหิตสตฺถา ลชฺชี ทยาปนฺนา สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรนฺติ; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี [Pg.212] วิหรามิ. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"Aquele nobre discípulo, Visākhā, reflete assim: 'Por toda a vida, os arahants abandonam e abstêm-se de destruir a vida; tendo deposto o bastão e a arma, conscienciosos e compassivos, eles habitam cheios de benevolência para com todos os seres vivos. Hoje, por esta noite e este dia, eu também abandonarei e me absterei de destruir a vida; tendo deposto o bastão e a arma, consciencioso e compassivo, eu também habitarei cheio de benevolência para com todos os seres vivos. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา ทินฺนาทายี ทินฺนปาฏิกงฺขี, อเถเนน สุจิภูเตน อตฺตนา วิหรนฺติ; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต ทินฺนาทายี ทินฺนปาฏิกงฺขี, อเถเนน สุจิภูเตน อตฺตนา วิหรามิ. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"'Por toda a vida, os arahants abandonam e abstêm-se de tomar o que não é dado; eles tomam apenas o que é dado, esperam apenas o que é dado e habitam com o ser honesto e puro, livre de roubo. Hoje, por esta noite e este dia, eu também abandonarei e me absterei de tomar o que não é dado; tomarei apenas o que é dado, esperarei apenas o que é dado e habitarei com o ser honesto e puro, livre de roubo. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต อพฺรหฺมจริยํ ปหาย พฺรหฺมจารี อาราจารี วิรตา เมถุนา คามธมฺมา; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ อพฺรหฺมจริยํ ปหาย พฺรหฺมจารี อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"'Por toda a vida, os arahants abandonam a conduta não celibatária e vivem de forma celibatária, vivendo afastados, abstendo-se do ato sexual, a prática comum das pessoas da aldeia. Hoje, por esta noite e este dia, eu também abandonarei a conduta não celibatária e viverei de forma celibatária, vivendo afastado, abstendo-me do ato sexual, a prática comum das pessoas da aldeia. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรตา สจฺจวาที สจฺจสนฺธา เถตา ปจฺจยิกา อวิสํวาทกา โลกสฺส; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต สจฺจวาที สจฺจสนฺโธ เถโต ปจฺจยิโก อวิสํวาทโก โลกสฺส. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"'Por toda a vida, os arahants abandonam e abstêm-se da fala falsa; eles falam a verdade, são consistentes na verdade, firmes, confiáveis, sem enganar o mundo. Hoje, por esta noite e este dia, eu também abandonarei e me absterei da fala falsa; falarei a verdade, serei consistente na verdade, firme, confiável, sem enganar o mundo. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานํ ปหาย สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรตา; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานํ ปหาย สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"'Por toda a vida, os arahants abandonam e abstêm-se de bebidas fermentadas e destiladas que causam a negligência. Hoje, por esta noite e este dia, eu também abandonarei e me absterei de bebidas fermentadas e destiladas que causam a negligência. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต เอกภตฺติกา รตฺตูปรตา วิรตา วิกาลโภชนา; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ เอกภตฺติโก รตฺตูปรโต วิรโต วิกาลโภชนา. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"'Por toda a vida, os arahants fazem apenas uma refeição ao dia, abstendo-se de comer à noite e de comer em horários impróprios. Hoje, por esta noite e este dia, eu também farei apenas uma refeição ao dia, abstendo-me de comer à noite e de comer em horários impróprios. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนมาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรตา; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนมาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรโต[Pg.213]. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสติ.

"'Por toda a vida, os arahants abstêm-se de dança, canto, música instrumental e espetáculos inadequados, e do uso de guirlandas, perfumes e unguentos para adornar e embelezar o corpo. Hoje, por esta noite e este dia, eu também me absterei de dança, canto, música instrumental e espetáculos inadequados, e do uso de guirlandas, perfumes e unguentos para adornar e embelezar o corpo. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado.

---

‘‘ยาวชีวํ อรหนฺโต อุจฺจาสยนมหาสยนํ ปหาย อุจฺจาสยนมหาสยนา ปฏิวิรตา นีจเสยฺยํ กปฺเปนฺติ มญฺจเก วา ติณสนฺถารเก วา; อหมฺปชฺช อิมญฺจ รตฺตึ อิมญฺจ ทิวสํ อุจฺจาสยนมหาสยนํ ปหาย อุจฺจาสยนมหาสยนา ปฏิวิรโต นีจเสยฺยํ กปฺเปมิ มญฺจเก วา ติณสนฺถารเก วา. อิมินาปิ องฺเคน อรหตํ อนุกโรมิ, อุโปสโถ จ เม อุปวุตฺโถ ภวิสฺสตี’’ติ.

"'Por toda a vida, os arahants abandonam e abstêm-se do uso de leitos altos e luxuosos; eles deitam-se em leitos baixos, seja em uma cama simples ou em uma esteira de capim. Hoje, por esta noite e este dia, eu também abandonarei e me absterei do uso de leitos altos e luxuosos; deitar-me-ei em um leito baixo, seja em uma cama simples ou em uma esteira de capim. Também por este fator imitarei os arahants, e o uposatha será por mim observado'."

---

‘‘เอวํ โข, วิสาเข, อริยุโปสโถ โหติ. เอวํ อุปวุตฺโถ โข, วิสาเข, อริยุโปสโถ มหปฺผโล โหติ มหานิสํโส มหาชุติโก มหาวิปฺผาโร’’.

"É dessa maneira, Visākhā, que se observa o uposatha dos nobres. Quando o uposatha dos nobres é observado dessa maneira, ele é de grande fruto, de grande benefício, de grande esplendor e de grande alcance."

---

‘‘กีวมหปฺผโล โหติ กีวมหานิสํโส กีวมหาชุติโก กีวมหาวิปฺผาโร’’? ‘‘เสยฺยถาปิ, วิสาเข, โย อิเมสํ โสฬสนฺนํ มหาชนปทานํ ปหูตรตฺตรตนานํ อิสฺสริยาธิปจฺจํ รชฺชํ กาเรยฺย, เสยฺยถิทํ – องฺคานํ, มคธานํ, กาสีนํ, โกสลานํ, วชฺชีนํ, มลฺลานํ, เจตีนํ, วงฺคานํ, กุรูนํ, ปญฺจาลานํ, มจฺฉานํ, สูรเสนานํ, อสฺสกานํ, อวนฺตีนํ, คนฺธารานํ, กมฺโพชานํ, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตสฺส อุโปสถสฺส เอตํ กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ. ตํ กิสฺส เหตุ? กปณํ, วิสาเข, มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธาย’’.

"Até que ponto ele é de grande fruto, de grande benefício, de grande esplendor e de grande alcance? Suponha, Visākhā, que alguém exercesse soberania e reinado sobre estes dezesseis grandes reinos repletos de abundantes e preciosas joias, a saber: os de Anga, Magadha, Kāsi, Kosala, Vajji, Malla, Ceti, Vaṅga, Kuru, Pañcāla, Maccha, Sūrasena, Assaka, Avanti, Gandhāra e Kamboja; isso não valeria sequer uma décima sexta parte de um uposatha observado com esses oito fatores. Por qual razão? Porque o reinado humano é insignificante, Visākhā, quando comparado à felicidade celestial."

---

‘‘ยานิ, วิสาเข, มานุสกานิ ปญฺญาส วสฺสานิ, จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ เอโส เอโก รตฺตินฺทิโว. ตาย รตฺติยา ตึสรตฺติโย มาโส. เตน มาเสน ทฺวาทสมาสิโย สํวจฺฉโร. เตน สํวจฺฉเรน ทิพฺพานิ ปญฺจ วสฺสสตานิ จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ. ฐานํ โข ปเนตํ, วิสาเข, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ อิตฺถี วา ปุริโส วา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. อิทํ โข ปเนตํ, วิสาเข, สนฺธาย ภาสิตํ – ‘กปณํ มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธาย’’’.

"Cinquenta anos humanos, Visākhā, equivalem a uma única noite e dia para os devas dos Quatro Grandes Reis. Trinta dessas noites e dias formam um mês, e doze desses meses formam um ano. Por essa contagem de anos, a expectativa de vida dos devas dos Quatro Grandes Reis é de quinhentos anos celestiais. É perfeitamente possível, Visākhā, que uma mulher ou homem aqui, tendo observado o uposatha dotado desses oito fatores, com a dissolução do corpo, após a morte, renasça em companhia dos devas dos Quatro Grandes Reis. Foi com referência a isso, Visākhā, que foi dito: 'O reinado humano é insignificante quando comparado à felicidade celestial'."

---

‘‘ยํ[Pg.214], วิสาเข, มานุสกํ วสฺสสตํ, ตาวตึสานํ เทวานํ เอโส เอโก รตฺตินฺทิโว. ตาย รตฺติยา ตึสรตฺติโย มาโส. เตน มาเสน ทฺวาทสมาสิโย สํวจฺฉโร. เตน สํวจฺฉเรน ทิพฺพํ วสฺสสหสฺสํ ตาวตึสานํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ. ฐานํ โข ปเนตํ, วิสาเข, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ อิตฺถี วา ปุริโส วา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ตาวตึสานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. อิทํ โข ปเนตํ, วิสาเข, สนฺธาย ภาสิตํ – ‘กปณํ มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธาย’’’.

"Cem anos humanos, Visākhā, equivalem a uma única noite e dia para os devas de Tāvatiṃsa. Trinta dessas noites e dias formam um mês, e doze desses meses formam um ano. Por essa contagem of anos, a expectativa de vida dos devas de Tāvatiṃsa é de mil anos celestiais. É perfeitamente possível, Visākhā, que uma mulher ou homem aqui, tendo observado o uposatha dotado desses oito fatores, com a dissolução do corpo, após a morte, renasça em companhia dos devas de Tāvatiṃsa. Foi com referência a isso, Visākhā, que foi dito: 'O reinado humano é insignificante quando comparado à felicidade celestial'."

---

‘‘ยานิ, วิสาเข, มานุสกานิ ทฺเว วสฺสสตานิ, ยามานํ เทวานํ เอโส เอโก รตฺตินฺทิโว. ตาย รตฺติยา ตึสรตฺติโย มาโส. เตน มาเสน ทฺวาทสมาสิโย สํวจฺฉโร. เตน สํวจฺฉเรน ทิพฺพานิ ทฺเว วสฺสสหสฺสานิ ยามานํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ. ฐานํ โข ปเนตํ, วิสาเข, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ อิตฺถี วา ปุริโส วา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ยามานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. อิทํ โข ปเนตํ, วิสาเข, สนฺธาย ภาสิตํ – ‘กปณํ มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธาย’’’.

"Duzentos anos humanos, Visākhā, equivalem a uma única noite e dia para os devas de Yāma. Trinta dessas noites e dias formam um mês, e doze desses meses formam um ano. Por essa contagem de anos, a expectativa de vida dos devas de Yāma é de dois mil anos celestiais. É perfeitamente possível, Visākhā, que uma mulher ou homem aqui, tendo observado o uposatha dotado desses oito fatores, com a dissolução do corpo, após a morte, renasça em companhia dos devas de Yāma. Foi com referência a isso, Visākhā, que foi dito: 'O reinado humano é insignificante quando comparado à felicidade celestial'."

---

‘‘ยานิ, วิสาเข, มานุสกานิ จตฺตาริ วสฺสสตานิ, ตุสิตานํ เทวานํ เอโส เอโก รตฺตินฺทิโว. ตาย รตฺติยา ตึสรตฺติโย มาโส. เตน มาเสน ทฺวาทสมาสิโย สํวจฺฉโร. เตน สํวจฺฉเรน ทิพฺพานิ จตฺตาริ วสฺสสหสฺสานิ ตุสิตานํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ. ฐานํ โข ปเนตํ, วิสาเข, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ อิตฺถี วา ปุริโส วา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ตุสิตานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. อิทํ โข ปเนตํ, วิสาเข, สนฺธาย ภาสิตํ – ‘กปณํ มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธาย’’’.

"Quatrocentos anos humanos, Visākhā, equivalem a uma única noite e dia para os devas de Tusita. Trinta dessas noites e dias formam um mês, e doze desses meses formam um ano. Por essa contagem de anos, a expectativa de vida dos devas de Tusita é de quatro mil anos celestiais. É perfeitamente possível, Visākhā, que uma mulher ou homem aqui, tendo observado o uposatha dotado desses oito fatores, com a dissolução do corpo, após a morte, renasça em companhia dos devas de Tusita. Foi com referência a isso, Visākhā, que foi dito: 'O reinado humano é insignificante quando comparado à felicidade celestial'."

---

‘‘ยานิ, วิสาเข, มานุสกานิ อฏฺฐ วสฺสสตานิ, นิมฺมานรตีนํ เทวานํ เอโส เอโก รตฺตินฺทิโว. ตาย รตฺติยา ตึสรตฺติโย มาโส. เตน มาเสน ทฺวาทสมาสิโย สํวจฺฉโร. เตน สํวจฺฉเรน ทิพฺพานิ อฏฺฐ วสฺสสหสฺสานิ นิมฺมานรตีนํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ. ฐานํ โข ปเนตํ, วิสาเข, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ อิตฺถี วา ปุริโส วา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา นิมฺมานรตีนํ เทวานํ สหพฺยตํ [Pg.215] อุปปชฺเชยฺย. อิทํ โข ปเนตํ, วิสาเข, สนฺธาย ภาสิตํ – ‘กปณํ มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธาย’’’.

“Visākhā, o que são oitocentos anos humanos equivalem a um único dia e noite para os devas que se deleitam na criação (Nimmānaratī). Trinta dessas noites constituem um mês, e doze desses meses constituem um ano. Por essa contagem de anos, a expectativa de vida dos devas que se deleitam na criação é de oito mil anos celestiais. É perfeitamente possível, Visākhā, que uma mulher ou um homem aqui, tendo observado o uposatha composto por estes oito fatores, com a dissolução do corpo, após a morte, renasça em companhia dos devas que se deleitam na criação. Foi com referência a isso, Visākhā, que foi dito: ‘O reinado humano é insignificante em comparação com a felicidade celestial’.”

---

‘‘ยานิ, วิสาเข, มานุสกานิ โสฬส วสฺสสตานิ, ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ เอโส เอโก รตฺตินฺทิโว. ตาย รตฺติยา ตึสรตฺติโย มาโส. เตน มาเสน ทฺวาทสมาสิโย สํวจฺฉโร. เตน สํวจฺฉเรน ทิพฺพานิ โสฬส วสฺสสหสฺสานิ ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ. ฐานํ โข ปเนตํ, วิสาเข, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ อิตฺถี วา ปุริโส วา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. อิทํ โข ปเนตํ, วิสาเข, สนฺธาย ภาสิตํ – ‘กปณํ มานุสกํ รชฺชํ ทิพฺพํ สุขํ อุปนิธายา’’’ติ.

“Visākhā, o que são mil e seiscentos anos humanos equivalem a um único dia e noite para os devas que controlam as criações alheias (Paranimmitavasavattī). Trinta dessas noites constituem um mês, e doze desses meses constituem um ano. Por essa contagem de anos, a expectativa de vida dos devas que controlam as criações alheias é de dezesseis mil anos celestiais. É perfeitamente possível, Visākhā, que uma mulher ou um homem aqui, tendo observado o uposatha composto por estes oito fatores, com a dissolução do corpo, após a morte, renasça em companhia dos devas que controlam as criações alheias. Foi com referência a isso, Visākhā, que foi dito: ‘O reinado humano é insignificante em comparação com a felicidade celestial’.”

---

‘‘ปาณํ น หญฺเญ น จทินฺนมาทิเย,มุสา น ภาเส น จ มชฺชโป สิยา;

อพฺรหฺมจริยา วิรเมยฺย เมถุนา,รตฺตึ น ภุญฺเชยฺย วิกาลโภชนํ.

“Não se deve tirar a vida de seres vivos, nem tomar o que não foi dado; não se deve proferir falsidades, nem ser um bebedor de intoxicantes; deve-se abster da conduta não casta, da atividade sexual; não se deve comer à noite, no horário impróprio.”

---

‘‘มาลํ น ธาเร น จ คนฺธมาจเร,มญฺเจ ฉมายํ ว สเยถ สนฺถเต;

เอตญฺหิ อฏฺฐงฺคิกมาหุโปสถํ,พุทฺเธน ทุกฺขนฺตคุนา ปกาสิตํ.

“Não se deve usar guirlandas nem aplicar perfumes; deve-se dormir em um leito baixo ou sobre uma esteira estendida no chão. Este é o uposatha de oito fatores, assim proclamado pelo Buda, que alcançou o fim do sofrimento.”

---

‘‘จนฺโท จ สูริโย จ อุโภ สุทสฺสนา,โอภาสยํ อนุปริยนฺติ ยาวตา;

ตโมนุทา เต ปน อนฺตลิกฺขคา,นเภ ปภาสนฺติ ทิสาวิโรจนา.

“A lua e o sol, ambos belos de se ver, movem-se iluminando tudo até onde alcançam; dissipadores da escuridão, viajando pelo firmamento, eles brilham no céu, iluminando todas as direções.”

---

‘‘เอตสฺมึ ยํ วิชฺชติ อนฺตเร ธนํ,มุตฺตา มณิ เวฬุริยญฺจ ภทฺทกํ;

สิงฺคี สุวณฺณํ อถ วาปิ กญฺจนํ,ยํ ชาตรูปํ หฏกนฺติ วุจฺจติ.

“Qualquer riqueza que exista neste domínio — pérolas, gemas e o excelente berilo, ouro de chifre ou ouro de montanha, e o ouro natural chamado haṭaka —”

---

‘‘อฏฺฐงฺคุเปตสฺส [Pg.216] อุโปสถสฺส,กลมฺปิ เต นานุภวนฺติ โสฬสึ;

จนฺทปฺปภา ตารคณา จ สพฺเพ.‘‘ตสฺมา หิ นารี จ นโร จ สีลวา,อฏฺฐงฺคุเปตํ อุปวสฺสุโปสถํ;

ปุญฺญานิ กตฺวาน สุขุทฺรยานิ,อนินฺทิตา สคฺคมุเปนฺติ ฐาน’’นฺติ. ทสมํ;

“tudo isso não vale sequer uma décima sexta parte de um uposatha dotado de oito fatores, assim como toda a multidão de estrelas não se compara ao brilho da lua. Portanto, a mulher e o homem virtuosos, tendo observado o uposatha dotado de oito fatores e realizado méritos que produzem felicidade, partem livres de censura para o reino celestial.”

---

มหาวคฺโค สตฺตโม.

O Grande Capítulo, o sétimo.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário disso é:

---

ติตฺถภยญฺจ เวนาโค, สรโภ เกสมุตฺติยา;

สาฬฺโห จาปิ กถาวตฺถุ, ติตฺถิยมูลุโปสโถติ.

Os pontos de travessia, o perigo, Venāga, Sarabha, Kesamutti, Sāḷha, os temas de conversa, os sectários, as raízes e o Uposatha.

---

(๘) ๓. อานนฺทวคฺโค

(8) 3. O Capítulo sobre Ānanda

---

๑. ฉนฺนสุตฺตํ

1. O Discurso sobre Channa

---

๗๒. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ฉนฺโน ปริพฺพาชโก เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ฉนฺโน ปริพฺพาชโก อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘ตุมฺเหปิ, อาวุโส อานนฺท, ราคสฺส ปหานํ ปญฺญาเปถ, โทสสฺส ปหานํ ปญฺญาเปถ, โมหสฺส ปหานํ ปญฺญาเปถาติ. มยํ โข, อาวุโส, ราคสฺส ปหานํ ปญฺญาเปม, โทสสฺส ปหานํ ปญฺญาเปม, โมหสฺส ปหานํ ปญฺญเปมา’’ติ.

72. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no parque de Anāthapiṇḍika. Então, o andarilho Channa aproximou-se do Venerável Ānanda e trocou saudações com ele. Quando concluíram as saudações e a conversa cordial, ele se sentou a um lado. Sentado a um lado, o andarilho Channa disse ao Venerável Ānanda: ‘Amigo Ānanda, vocês também prescrevem o abandono da cobiça, o abandono do ódio e o abandono da ilusão?’ ‘Nós prescrevemos, amigo, o abandono da cobiça, o abandono do ódio e o abandono da ilusão.’

---

‘‘กึ ปน ตุมฺเห, อาวุโส, ราเค อาทีนวํ ทิสฺวา ราคสฺส ปหานํ ปญฺญาเปถ, กึ โทเส อาทีนวํ ทิสฺวา โทสสฺส ปหานํ ปญฺญาเปถ, กึ โมเห อาทีนวํ ทิสฺวา โมหสฺส ปหานํ ปญฺญาเปถา’’ติ?

‘Mas qual é o perigo, amigo, que vocês viram na cobiça para prescreverem o seu abandono? Qual é o perigo que viram no ódio para prescreverem o seu abandono? Qual é o perigo que viram na ilusão para prescreverem o seu abandono?’

---

‘‘รตฺโต [Pg.217] โข, อาวุโส, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; ราเค ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. รตฺโต โข, อาวุโส, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ; ราเค ปหีเน เนว กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, น วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, น มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. รตฺโต โข, อาวุโส, ราเคน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ; ราเค ปหีเน อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ. ราโค โข, อาวุโส, อนฺธกรโณ อจกฺขุกรโณ อญฺญาณกรโณ ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก.

‘Amigo, aquele que está sob a influência da cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, planeja para a aflição dos outros e planeja para a aflição de ambos, e experimenta sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a cobiça é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experimenta sofrimento mental e descontentamento. Amigo, aquele que está sob a influência da cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, engaja-se em má conduta de corpo, de linguagem e de mente. Mas quando a cobiça é abandonada, ele não se engaja em má conduta de corpo, de linguagem e de mente. Amigo, aquele que está sob a influência da cobiça, dominado pela cobiça, com a mente obcecada por ela, não compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros e o bem de ambos. Mas quando a cobiça é abandonada, ele compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros e o bem de ambos. A cobiça, amigo, causa cegueira, priva da visão, impede o conhecimento, obstrui a sabedoria, alia-se à aflição e não conduz ao nibbāna.’

---

‘‘ทุฏฺโฐ โข, อาวุโส, โทเสน…เป… มูฬฺโห โข, อาวุโส, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, เจตสิกมฺปิ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; โมเห ปหีเน เนวตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น เจตสิกํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. มูฬฺโห โข, อาวุโส, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรติ; โมเห ปหีเน เนว กาเยน ทุจฺจริตํ จรติ, น วาจาย ทุจฺจริตํ จรติ, น มนสา ทุจฺจริตํ จรติ. มูฬฺโห โข, อาวุโส, โมเหน อภิภูโต ปริยาทินฺนจิตฺโต อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ; โมเห ปหีเน อตฺตตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, ปรตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ, อุภยตฺถมฺปิ ยถาภูตํ ปชานาติ. โมโห โข, อาวุโส, อนฺธกรโณ อจกฺขุกรโณ อญฺญาณกรโณ ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก. อิทํ โข มยํ, อาวุโส, ราเค อาทีนวํ ทิสฺวา ราคสฺส ปหานํ [Pg.218] ปญฺญาเปม. อิทํ โทเส อาทีนวํ ทิสฺวา โทสสฺส ปหานํ ปญฺญาเปม. อิทํ โมเห อาทีนวํ ทิสฺวา โมหสฺส ปหานํ ปญฺญาเปมา’’ติ.

‘Amigo, aquele que está sob a influência do ódio, dominado pelo ódio... [pe]... Amigo, aquele que está sob a influência da ilusão, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, planeja para a sua própria aflição, planeja para a aflição dos outros e planeja para a aflição de ambos, e experimenta sofrimento mental e descontentamento. Mas quando a ilusão é abandonada, ele não planeja para a sua própria aflição, nem para a aflição dos outros, nem para a aflição de ambos, e não experimenta sofrimento mental e descontentamento. Amigo, aquele que está sob a influência da ilusão, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, engaja-se em má conduta de corpo, de linguagem e de mente. Mas quando a ilusão é abandonada, ele não se engaja em má conduta de corpo, de linguagem e de mente. Amigo, aquele que está sob a influência da ilusão, dominado pela ilusão, com a mente obcecada por ela, não compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros e o bem de ambos. Mas quando a ilusão é abandonada, ele compreende como realmente é o seu próprio bem, o bem dos outros e o bem de ambos. A ilusão, amigo, causa cegueira, priva da visão, impede o conhecimento, obstrui a sabedoria, alia-se à aflição e não conduz ao nibbāna. É tendo visto este perigo na cobiça, amigo, que prescrevemos o seu abandono. É tendo visto este perigo no ódio que prescrevemos o seu abandono. É tendo visto este perigo na ilusão que prescrevemos o seu abandono.’

---

‘‘อตฺถิ ปนาวุโส, มคฺโค อตฺถิ ปฏิปทา เอตสฺส ราคสฺส โทสสฺส โมหสฺส ปหานายา’’ติ? ‘‘อตฺถาวุโส, มคฺโค อตฺถิ ปฏิปทา เอตสฺส ราคสฺส โทสสฺส โมหสฺส ปหานายา’’ติ. ‘‘กตโม ปนาวุโส, มคฺโค กตมา ปฏิปทา เอตสฺส ราคสฺส โทสสฺส โมหสฺส ปหานายา’’ติ? ‘‘อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ. อยํ โข, อาวุโส, มคฺโค อยํ ปฏิปทา เอตสฺส ราคสฺส โทสสฺส โมหสฺส ปหานายา’’ติ. ‘‘ภทฺทโก โข, อาวุโส, มคฺโค ภทฺทิกา ปฏิปทา เอตสฺส ราคสฺส โทสสฺส โมหสฺส ปหานาย. อลญฺจ ปนาวุโส อานนฺท, อปฺปมาทายา’’ติ. ปฐมํ.

‘Mas existe, amigo, um caminho, existe uma prática para o abandono dessa cobiça, desse ódio e dessa ilusão?’ ‘Existe, amigo, um caminho, existe uma prática para o abandono dessa cobiça, desse ódio e dessa ilusão.’ ‘E qual é, amigo, o caminho, qual é a prática para o abandono dessa cobiça, desse ódio e dessa ilusão?’ ‘É justamente este nobre caminho óctuplo, a saber: visão correta... [pe]... concentração correta. Este, amigo, é o caminho, esta é a prática para o abandono dessa cobiça, desse ódio e dessa ilusão.’ ‘Excelente, amigo, é o caminho, excelente é a prática para o abandono dessa cobiça, desse ódio e dessa ilusão. É suficiente, amigo Ānanda, para se manter diligente.’ O primeiro.

---

๒. อาชีวกสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o Discípulo dos Ājīvakas

---

๗๓. เอกํ สมยํ อายสฺมา อานนฺโท โกสมฺพิยํ วิหรติ โฆสิตาราเม. อถ โข อญฺญตโร อาชีวกสาวโก คหปติ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส อาชีวกสาวโก คหปติ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ –

73. Em certa ocasião, o Venerável Ānanda estava residindo em Kosambī, no Parque de Ghosita. Então, um certo chefe de família, discípulo dos Ājīvakas, aproximou-se do Venerável Ānanda; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Venerável Ānanda e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, aquele chefe de família, discípulo dos Ājīvakas, disse ao Venerável Ānanda:

---

‘‘เกสํ โน, ภนฺเต อานนฺท, ธมฺโม สฺวากฺขาโต? เก โลเก สุปฺปฏิปนฺนา? เก โลเก สุกตา’’ติ ? ‘‘เตน หิ, คหปติ, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ, ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, คหปติ, เย ราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โทสสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โมหสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, เตสํ ธมฺโม สฺวากฺขาโต โน วา? กถํ วา เต เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘เย, ภนฺเต, ราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โทสสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โมหสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, เตสํ ธมฺโม สฺวากฺขาโต. เอวํ เม เอตฺถ โหตี’’ติ.

‘De quem, venerável Ānanda, o Dhamma é bem exposto? Quem no mundo está praticando o bom caminho? Quem no mundo é bem-sucedido?’ ‘Portanto, chefe de família, eu lhe farei uma pergunta sobre este assunto. Responda conforme julgar adequado. O que você acha, chefe de família? O Dhamma daqueles que ensinam o abandono da cobiça, o abandono do ódio e o abandono da ilusão é bem exposto ou não? Ou como você vê isso?’ ‘Venerável senhor, o Dhamma daqueles que ensinam o abandono da cobiça, o abandono do ódio e o abandono da ilusão é bem exposto. É assim que eu vejo.’

---

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, คหปติ, เย ราคสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, โทสสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, โมหสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, เต โลเก สุปฺปฏิปนฺนา [Pg.219] โน วา? กถํ วา เต เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘เย, ภนฺเต, ราคสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, โทสสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, โมหสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, เต โลเก สุปฺปฏิปนฺนา. เอวํ เม เอตฺถ โหตี’’ติ.

‘O que você acha, chefe de família? Aqueles que estão praticando para o abandono da cobiça, para o abandono do ódio e para o abandono da ilusão estão praticando o bom caminho no mundo ou não? Ou como você vê isso?’ ‘Venerável senhor, aqueles que estão praticando para o abandono da cobiça, para o abandono do ódio e para o abandono da ilusão estão praticando o bom caminho no mundo. É assim que eu vejo.’

---

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, คหปติ, เยสํ ราโค ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เยสํ โทโส ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เยสํ โมโห ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เต โลเก สุกตา โน วา? กถํ วา เต เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘เยสํ, ภนฺเต, ราโค ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เยสํ โทโส ปหีโน…เป… เยสํ โมโห ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เต โลเก สุกตา. เอวํ เม เอตฺถ โหตี’’ติ.

‘O que você acha, chefe de família? Aqueles que abandonaram a cobiça, cortando-a pela raiz, tornando-a como um tronco de palmeira, eliminando-a de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro; aqueles que abandonaram o ódio, cortando-o pela raiz, tornando-o como um tronco de palmeira, eliminando-o de modo que não esteja mais sujeito a surgir no futuro; aqueles que abandonaram a ilusão, cortando-a pela raiz, tornando-a como um tronco de palmeira, eliminando-a de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro — eles são bem-sucedidos no mundo ou não? Ou como você vê isso?’ ‘Venerável senhor, aqueles que abandonaram a cobiça, cortando-a pela raiz, tornando-a como um tronco de palmeira, eliminando-a de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro; aqueles que abandonaram o ódio... [pe]... aqueles que abandonaram a ilusão, cortando-a pela raiz, tornando-a como um tronco de palmeira, eliminando-a de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro — eles são bem-sucedidos no mundo. É assim que eu vejo.’

---

‘‘อิติ โข, คหปติ, ตยาเวตํ พฺยากตํ – ‘เย, ภนฺเต, ราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โทสสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, โมหสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสนฺติ, เตสํ ธมฺโม สฺวากฺขาโต’ติ. ตยาเวตํ พฺยากตํ – ‘เย, ภนฺเต, ราคสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, โทสสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, โมหสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา, เต โลเก สุปฺปฏิปนฺนา’ติ. ตยาเวตํ พฺยากตํ – ‘เยสํ, ภนฺเต, ราโค ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เยสํ โทโส ปหีโน…เป… เยสํ โมโห ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, เต โลเก สุกตา’’’ติ.

‘Assim, chefe de família, foi por você declarado: “Venerável senhor, o Dhamma daqueles que ensinam o abandono da cobiça, o abandono do ódio e o abandono da ilusão é bem exposto.” Foi por você declarado: “Venerável senhor, aqueles que estão praticando para o abandono da cobiça, para o abandono do ódio e o abandono da ilusão estão praticando o bom caminho no mundo.” E foi por você declarado: “Venerável senhor, aqueles que abandonaram a cobiça, cortando-a pela raiz, tornando-a como um tronco de palmeira, eliminando-a de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro; aqueles que abandonaram o ódio... [pe]... aqueles que abandonaram a ilusão, cortando-a pela raiz, tornando-a como um tronco de palmeira, eliminando-a de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro — eles são bem-sucedidos no mundo.”’

---

‘‘อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต! น เจว นาม สธมฺมุกฺกํสนา ภวิสฺสติ, น จ ปรธมฺมาปสาทนา. อายตเนว ธมฺมเทสนา, อตฺโถ จ วุตฺโต, อตฺตา จ อนุปนีโต. ตุมฺเห, ภนฺเต อานนฺท, ราคสฺส ปหานาย ธมฺมํ เทเสถ, โทสสฺส…เป… โมหสฺส ปหนาย ธมฺมํ เทเสถ. ตุมฺหากํ, ภนฺเต อานนฺท, ธมฺโม สฺวากฺขาโต. ตุมฺเห, ภนฺเต อานนฺท, ราคสฺส ปหานาย [Pg.220] ปฏิปนฺนา, โทสสฺส…เป… โมหสฺส ปหานาย ปฏิปนฺนา. ตุมฺเห, ภนฺเต, โลเก สุปฺปฏิปนฺนา. ตุมฺหากํ, ภนฺเต อานนฺท, ราโค ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม, ตุมฺหากํ โทโส ปหีโน…เป… ตุมฺหากํ โมโห ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวงฺกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม. ตุมฺเห โลเก สุกตา.

É surpreendente, venerável senhor, é extraordinário, venerável senhor! Não há exaltação da própria doutrina, nem depreciação da doutrina alheia. O Dhamma é ensinado apenas em seu próprio âmbito. O significado é exposto, e a pessoa não se coloca em destaque. Vós, venerável Ānanda, ensinais o Dhamma para o abandono da cobiça, para o abandono do ódio... para o abandono da ilusão. O vosso Dhamma, venerável Ānanda, é bem exposto. Vós, venerável Ānanda, estais praticando para o abandono da cobiça, para o abandono do ódio... para o abandono da ilusão. Vós, venerável senhor, praticais o bom caminho no mundo. Em vós, venerável Ānanda, a cobiça foi abandonada, cortada pela raiz, tornada como um toco de palmeira, eliminada de modo a não mais estar sujeita a surgir no futuro; em vós, o ódio foi abandonado... em vós, a ilusão foi abandonada, cortada pela raiz, tornada como um toco de palmeira, eliminada de modo a não mais estar sujeita a surgir no futuro. Vós sois aqueles que agiram bem no mundo.

---

‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต, อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต! เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – ‘จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’ติ; เอวเมวํ อยฺเยน อานนฺเทน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ, ภนฺเต อานนฺท, ตํ ภควนฺตํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสกํ มํ อยฺโย อานนฺโท ธาเรตุ, อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ. ทุติยํ.

Excelente, venerável senhor! Excelente, venerável senhor! É como se, venerável senhor, alguém endireitasse o que estava de cabeça para baixo, revelasse o que estava escondido, mostrasse o caminho para quem estava perdido ou acendesse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles que têm olhos pudessem ver as formas; da mesma forma, o venerável Ānanda esclareceu o Dhamma de muitas maneiras. Eu, venerável Ānanda, busco refúgio no Abençoado, no Dhamma e no Saṅgha de bhikkhus. Que o venerável Ānanda me considere um seguidor leigo que, a partir de hoje, buscou refúgio por toda a vida. O segundo.

---

๓. มหานามสกฺกสุตฺตํ

3. O Discurso sobre Mahānāma, o Sákia

---

๗๔. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. เตน โข ปน สมเยน ภควา คิลานาวุฏฺฐิโต โหติ อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. อถ โข มหานาโม สกฺโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข มหานาโม สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ทีฆรตฺตาหํ, ภนฺเต, ภควตา เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ – ‘สมาหิตสฺส ญาณํ, โน อสมาหิตสฺสา’ติ. สมาธิ นุ โข, ภนฺเต, ปุพฺเพ, ปจฺฉา ญาณํ; อุทาหุ ญาณํ ปุพฺเพ, ปจฺฉา สมาธี’’ติ? อถ โข อายสฺมโต อานนฺทสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ภควา โข คิลานวุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. อยญฺจ มหานาโม สกฺโก ภควนฺตํ อติคมฺภีรํ ปญฺหํ ปุจฺฉติ. ยํนูนาหํ มหานามํ สกฺกํ เอกมนฺตํ อปเนตฺวา ธมฺมํ เทเสยฺย’’นฺติ.

74. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava habitando entre os Sákias, em Kapilavatthu, no Parque da Figueira-da-Índia. Naquela ocasião, o Abençoado havia se recuperado recentemente de uma enfermidade. Então, Mahānāma, o Sákia, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, Mahānāma, o Sákia, disse ao Abençoado: 'Por muito tempo, venerável senhor, compreendi o Dhamma ensinado pelo Abençoado desta maneira: "O conhecimento ocorre para quem está concentrado, não para quem não está concentrado". Venerável senhor, a concentração precede o conhecimento ou o conhecimento precede a concentração?' Então, ocorreu ao venerável Ānanda: 'O Abençoado acabou de se recuperar recentemente de sua enfermidade, e este Mahānāma, o Sákia, lhe faz uma pergunta muito profunda. E se eu levasse Mahānāma, o Sákia, para um lado e lhe ensinasse o Dhamma?'

---

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท มหานามํ สกฺกํ พาหายํ คเหตฺวา เอกมนฺตํ อปเนตฺวา มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘เสขมฺปิ โข, มหานาม, สีลํ วุตฺตํ ภควตา, อเสขมฺปิ สีลํ วุตฺตํ ภควตา; เสโขปิ สมาธิ วุตฺโต ภควตา, อเสโขปิ สมาธิ วุตฺโต ภควตา; เสขาปิ ปญฺญา วุตฺตา ภควตา, อเสขาปิ ปญฺญา วุตฺตา ภควตา. กตมญฺจ, มหานาม[Pg.221], เสขํ สีลํ? อิธ, มหานาม, ภิกฺขุ สีลวา โหติ ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อิทํ วุจฺจติ, มหานาม, เสขํ สีลํ’’.

Então, o venerável Ānanda tomou Mahānāma, o Sákia, pelo braço, levou-o para um lado e lhe disse: 'Mahānāma, o Abençoado falou sobre a conduta virtuosa de um aprendiz e a conduta virtuosa de quem está além do aprendizado; sobre a concentração de um aprendiz e a concentração de quem está além do aprendizado; sobre a sabedoria de um aprendiz e a sabedoria de quem está além do aprendizado. E o que, Mahānāma, é a conduta virtuosa de um aprendiz? Aqui, Mahānāma, um bhikkhu é virtuoso, habitando restringido pela restrição do Pātimokkha... e, tendo assumido as regras de treinamento, treina nelas. Isto, Mahānāma, é chamado de conduta virtuosa de um aprendiz.'

---

‘‘กตโม จ, มหานาม, เสโข สมาธิ? อิธ, มหานาม, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม, เสโข สมาธิ.

E o que, Mahānāma, é a concentração de um aprendiz? Aqui, Mahānāma, afastado dos prazeres sensoriais... um bhikkhu entra e habita no quarto jhāna. Isto, Mahānāma, é chamado de concentração de um aprendiz.

---

‘‘กตมา จ, มหานาม, เสขา ปญฺญา? อิธ, มหานาม, ภิกฺขุ อิทํ ทุกฺขนฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อยํ วุจฺจติ, มหานาม, เสขา ปญฺญา.

E o que, Mahānāma, é a sabedoria de um aprendiz? Aqui, Mahānāma, um bhikkhu compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'... 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Isto, Mahānāma, é chamado de sabedoria de um aprendiz.

---

‘‘ส โข โส, มหานาม, อริยสาวโก เอวํ สีลสมฺปนฺโน เอวํ สมาธิสมฺปนฺโน เอวํ ปญฺญาสมฺปนฺโน อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, มหานาม, เสขมฺปิ สีลํ วุตฺตํ ภควตา, อเสขมฺปิ สีลํ วุตฺตํ ภควตา; เสโขปิ สมาธิ วุตฺโต ภควตา, อเสโขปิ สมาธิ วุตฺโต ภควตา; เสขาปิ ปญฺญา วุตฺตา ภควตา, อเสขาปิ ปญฺญา วุตฺตา ภควตา’’ติ. ตติยํ.

Quando, Mahānāma, esse nobre discípulo é assim consumado em conduta virtuosa, assim consumado em concentração e assim consumado em sabedoria, com a destruição das impurezas mentais, ele realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela habita. É desta maneira, Mahānāma, que o Abençoado falou sobre a conduta virtuosa de um aprendiz e a conduta virtuosa de quem está além do aprendizado; sobre a concentração de um aprendiz e a concentração de quem está além do aprendizado; sobre a sabedoria de um aprendiz e a sabedoria de quem está além do aprendizado. O terceiro.

---

๔. นิคณฺฐสุตฺตํ

4. O Discurso sobre o Nigaṇṭha

---

๗๕. เอกํ สมยํ อายสฺมา อานนฺโท เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. อถ โข อภโย จ ลิจฺฉวิ ปณฺฑิตกุมารโก จ ลิจฺฉวิ เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อภโย ลิจฺฉวิ อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘นิคณฺโฐ, ภนฺเต, นาฏปุตฺโต สพฺพญฺญู สพฺพทสฺสาวี อปริเสสํ ญาณทสฺสนํ ปฏิชานาติ – ‘จรโต จ เม ติฏฺฐโต จ สุตฺตสฺส จ ชาครสฺส จ สตตํ สมิตํ ญาณทสฺสนํ ปจฺจุปฏฺฐิต’นฺติ. โส ปุราณานํ กมฺมานํ ตปสา พฺยนฺตีภาวํ ปญฺญเปติ นวานํ กมฺมานํ อกรณา เสตุฆาตํ. อิติ กมฺมกฺขยา ทุกฺขกฺขโย, ทุกฺขกฺขยา เวทนากฺขโย, เวทนากฺขยา สพฺพํ ทุกฺขํ นิชฺชิณฺณํ ภวิสฺสติ – เอวเมติสฺสา สนฺทิฏฺฐิกาย นิชฺชราย [Pg.222] วิสุทฺธิยา สมติกฺกโม โหติ. อิธ, ภนฺเต, ภควา กิมาหา’’ติ?

75. Em certa ocasião, o venerável Ānanda estava habitando em Vesālī, no Grande Bosque, no Pavilhão do Teto Pontiagudo. Então, o licchavi Abhaya e o licchavi Paṇḍitakumāra aproximaram-se de onde estava o venerável Ānanda; tendo se aproximado, prestaram homenagem ao venerável Ānanda e sentaram-se a um lado. Sentado a um lado, o licchavi Abhaya disse ao venerável Ānanda: 'Venerável senhor, o nigaṇṭha Nātaputta afirma ser onisciente e tudo ver, declarando possuir um conhecimento e visão completos: "Quer eu esteja caminhando, de pé, dormindo ou acordado, o conhecimento e a visão estão constante e continuamente presentes em mim". Ele prescreve a eliminação dos kammas antigos por meio da austeridade e a destruição da ponte ao não criar novos kammas. Assim, através da destruição do kamma, há a destruição do sofrimento; através da destruição do sofrimento, há a destruição da sensação; através da destruição da sensação, todo o sofrimento será desgastado. Dessa forma, a superação do sofrimento ocorre por meio desta purificação visível diretamente, pelo desgaste. O que o Abençoado diz sobre isso, venerável senhor?'

---

‘‘ติสฺโส โข อิมา, อภย, นิชฺชรา วิสุทฺธิโย เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺมทกฺขาตา สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย. กตมา ติสฺโส? อิธ, อภย, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส นวญฺจ กมฺมํ น กโรติ, ปุราณญฺจ กมฺมํ ผุสฺส ผุสฺส พฺยนฺตีกโรติ. สนฺทิฏฺฐิกา นิชฺชรา อกาลิกา เอหิปสฺสิกา โอปเนยฺยิกา ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺพา วิญฺญูหีติ.

Abhaya, estas três purificações pelo desgaste foram devidamente expostas por aquele Abençoado que sabe e vê, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, para a purificação dos seres, para a superação da dor e do lamento, para o desaparecimento do sofrimento físico e mental, para a realização do método e para a realização do nibbāna. Quais são as três? Aqui, Abhaya, um bhikkhu é virtuoso... e, tendo assumido as regras de treinamento, treina nelas. Ele não cria nenhum kamma novo e elimina o kamma antigo ao contatá-lo repetidas vezes. Este desgaste é visível diretamente, imediato, convida a vir e ver, aplicável e para ser experimentado pessoalmente pelos sábios.

---

‘‘ส โข โส, อภย, ภิกฺขุ เอวํ สีลสมฺปนฺโน วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส นวญฺจ กมฺมํ น กโรติ, ปุราณญฺจ กมฺมํ ผุสฺส ผุสฺส พฺยนฺตีกโรติ. สนฺทิฏฺฐิกา นิชฺชรา อกาลิกา เอหิปสฺสิกา โอปเนยฺยิกา ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺพา วิญฺญูหีติ.

Esse bhikkhu, Abhaya, assim consumado em conduta virtuosa, afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, entra e habita no primeiro jhāna, que é acompanhado de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, ele entra e habita no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Com o desvanecimento do êxtase, ele habita equânime, atento e plenamente consciente, e experimenta a felicidade com o corpo, aquilo de que os nobres declaram: "Ele habita feliz, equânime e atento", entrando e habitando no terceiro jhāna. Com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, ele entra e habita no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção devido à equanimidade. Ele não cria nenhum kamma novo e elimina o kamma antigo ao contatá-lo repetidas vezes. Este desgaste é visível diretamente, imediato, convida a vir e ver, aplicável e para ser experimentado pessoalmente pelos sábios.

---

‘‘ส โข โส, อภย, ภิกฺขุ เอวํ สมาธิสมฺปนฺโน อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส นวญฺจ กมฺมํ น กโรติ, ปุราณญฺจ กมฺมํ ผุสฺส ผุสฺส พฺยนฺตีกโรติ. สนฺทิฏฺฐิกา นิชฺชรา อกาลิกา เอหิปสฺสิกา โอปเนยฺยิกา ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺพา วิญฺญูหีติ. อิมา โข, อภย, ติสฺโส นิชฺชรา วิสุทฺธิโย เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺมทกฺขาตา สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยายา’’ติ.

Esse bhikkhu, Abhaya, assim consumado em concentração, com a destruição das impurezas mentais, realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela habita. Ele não cria nenhum kamma novo e elimina o kamma antigo ao contatá-lo repetidas vezes. Este desgaste é visível diretamente, imediato, convida a vir e ver, aplicável e para ser experimentado pessoalmente pelos sábios. Estas, Abhaya, são as três purificações pelo desgaste que foram devidamente expostas por aquele Abençoado que sabe e vê, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, para a purificação dos seres, para a superação da dor e do lamento, para o desaparecimento do sofrimento físico e mental, para a realização do método e para a realização do nibbāna.

---

เอวํ วุตฺเต ปณฺฑิตกุมารโก ลิจฺฉวิ อภยํ ลิจฺฉวึ เอตทโวจ – ‘‘กึ ปน ตฺวํ, สมฺม อภย, อายสฺมโต อานนฺทสฺส สุภาสิตํ สุภาสิตโต นาพฺภนุโมทสี’’ติ? ‘‘กฺยาหํ, สมฺม ปณฺฑิตกุมารก, อายสฺมโต อานนฺทสฺส สุภาสิตํ สุภาสิตโต นาพฺภนุโมทิสฺสามิ! มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺย โย อายสฺมโต อานนฺทสฺส สุภาสิตํ สุภาสิตโต นาพฺภนุโมเทยฺยา’’ติ. จตุตฺถํ.

Quando isso foi dito, o licchavi Paṇḍitakumāra disse ao licchavi Abhaya: 'Mas por que, amigo Abhaya, você não congratula o venerável Ānanda por suas palavras tão bem ditas?' 'Como, amigo Paṇḍitakumāra, eu não haveria de congratular o venerável Ānanda por suas palavras tão bem ditas? A cabeça daquele que não congratulasse o venerável Ānanda por suas palavras tão bem ditas se partiria!' O quarto.

---

๕. นิเวสกสุตฺตํ

5. O Discurso sobre Estabelecer

---

๗๖. อถ [Pg.223] โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ภควา เอตทโวจ –

76. Então, o venerável Ānanda aproximou-se de onde estava o Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao venerável Ānanda:

---

‘‘เย, อานนฺท, อนุกมฺเปยฺยาถ เย จ โสตพฺพํ มญฺเญยฺยุํ มิตฺตา วา อมจฺจา วา ญาตี วา สาโลหิตา วา เต โว, อานนฺท, ตีสุ ฐาเนสุ สมาทเปตพฺพา นิเวเสตพฺพา ปติฏฺฐาเปตพฺพา. กตเมสุ ตีสุ? พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเท สมาทเปตพฺพา นิเวเสตพฺพา ปติฏฺฐาเปตพฺพา – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ; สตฺถา เทวมนุสฺสานํ, พุทฺโธ ภควา’ติ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเท สมาทเปตพฺพา นิเวเสตพฺพา ปติฏฺฐาเปตพฺพา – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเท สมาทเปตพฺพา นิเวเสตพฺพา ปติฏฺฐาเปตพฺพา – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’’ติ.

Ānanda, aqueles por quem tendes compaixão e que consideram que deveis ser ouvidos — sejam amigos ou companheiros, parentes ou familiares — devem ser incentivados, estabelecidos e firmados por vós em três coisas. Em quais três? Devem ser incentivados, estabelecidos e firmados na confiança inabalável no Buda, assim: 'O Abençoado é o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, consumado no verdadeiro conhecimento e conduta, o bem-aventurado, o conhecedor dos mundos, o insuperável guia para treinar os homens dóceis, o mestre de devas e seres humanos, o Iluminado, o Abençoado'; devem ser incentivados, estabelecidos e firmados na confiança inabalável no Dhamma, assim: 'O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado, visível diretamente, imediato, convida a vir e ver, aplicável e para ser experimentado pessoalmente pelos sábios'; devem ser incentivados, estabelecidos e firmados na confiança inabalável no Saṅgha, assim: 'O Saṅgha de discípulos do Abençoado pratica o bom caminho, o Saṅgha de discípulos do Abençoado pratica o caminho reto, o Saṅgha de discípulos do Abençoado pratica o caminho verdadeiro, o Saṅgha de discípulos do Abençoado pratica o caminho adequado; a saber, os quatro pares de homens, as oito pessoas nobres — este Saṅgha de discípulos do Abençoado é digno de oferendas, digno de hospitalidade, digno de dádivas, digno de reverência, o insuperável campo de mérito para o mundo'.

---

‘‘สิยา, อานนฺท, จตุนฺนํ มหาภูตานํ อญฺญถตฺตํ – ปถวีธาตุยา อาโปธาตุยา เตโชธาตุยา วาโยธาตุยา, น ตฺเวว พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตสฺส อริยสาวกสฺส สิยา อญฺญถตฺตํ ตตฺริทํ อญฺญถตฺตํ. โส วตานนฺท, พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต อริยสาวโก นิรยํ วา ติรจฺฉานโยนึ วา เปตฺติวิสยํ วา อุปปชฺชิสฺสตีติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

Poderia haver, Ānanda, alteração nos quatro grandes elementos — o elemento terra, o elemento água, o elemento fogo e o elemento ar —, mas não pode haver alteração em um nobre discípulo que possui confiança inabalável no Buda. Neste contexto, esta seria a alteração: que esse nobre discípulo que possui confiança inabalável no Buda pudesse renascer no inferno, no reino animal ou no reino dos espíritos famintos. Tal coisa é impossível.

---

‘‘สิยา, อานนฺท, จตุนฺนํ มหาภูตานํ อญฺญถตฺตํ – ปถวีธาตุยา อาโปธาตุยา เตโชธาตุยา วาโยธาตุยา, น ตฺเวว ธมฺเม…เป… น ตฺเวว สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคตสฺส อริยสาวกสฺส สิยา อญฺญถตฺตํ ตตฺริทํ อญฺญถตฺตํ. โส วตานนฺท, สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต [Pg.224] อริยสาวโก นิรยํ วา ติรจฺฉานโยนึ วา เปตฺติวิสยํ วา อุปปชฺชิสฺสตีติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

Poderia haver, Ānanda, alteração nos quatro grandes elementos — o elemento terra, o elemento água, o elemento fogo e o elemento ar —, mas não pode haver alteração em um nobre discípulo que possui confiança inabalável no Dhamma... no Saṅgha. Neste contexto, esta seria a alteração: que esse nobre discípulo que possui confiança inabalável no Saṅgha pudesse renascer no inferno, no reino animal ou no reino dos espíritos famintos. Tal coisa é impossível.

---

‘‘เย, อานนฺท, อนุกมฺเปยฺยาถ เย จ โสตพฺพํ มญฺเญยฺยุํ มิตฺตา วา อมจฺจา วา ญาตี วา สาโลหิตา วา เต โว, อานนฺท, อิเมสุ ตีสุ ฐาเนสุ สมาทเปตพฺพา นิเวเสตพฺพา ปติฏฺฐาเปตพฺพา’’ติ. ปญฺจมํ.

“Ānanda, aqueles por quem vocês têm compaixão e que acham que devem ouvi-los — sejam amigos ou companheiros, parentes ou familiares —, devem ser por vocês incentivados, estabelecidos e firmados nestas três coisas.” O quinto.

---

๖. ปฐมภวสุตฺตํ

6. Primeiro Discurso sobre a Existência

---

๗๗. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ภโว, ภโวติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ภโว โหตี’’ติ?

77. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Senhor, diz-se: ‘existência, existência’. De que maneira, Senhor, existe a existência?”

---

‘‘กามธาตุเวปกฺกญฺจ, อานนฺท, กมฺมํ นาภวิสฺส, อปิ นุ โข กามภโว ปญฺญาเยถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ โข, อานนฺท, กมฺมํ เขตฺตํ, วิญฺญาณํ พีชํ, ตณฺหา สฺเนโห. อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ หีนาย ธาตุยา วิญฺญาณํ ปติฏฺฐิตํ เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหติ. ( )

“Se, Ānanda, não houvesse kamma amadurecendo no reino sensorial, a existência no reino sensorial seria discernida?” “Não, Senhor.” “Assim, Ānanda, para os seres obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, o kamma é o campo, a consciência é a semente e o desejo é a umidade para que a consciência deles se estabeleça em um reino inferior. Desse modo, há a produção de uma nova existência no futuro.”

---

‘‘รูปธาตุเวปกฺกญฺจ, อานนฺท, กมฺมํ นาภวิสฺส, อปิ นุ โข รูปภโว ปญฺญาเยถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ โข อานนฺท, กมฺมํ เขตฺตํ, วิญฺญาณํ พีชํ, ตณฺหา สฺเนโห. อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ มชฺฌิมาย ธาตุยา วิญฺญาณํ ปติฏฺฐิตํ เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหติ. ( )

“Se, Ānanda, não houvesse kamma amadurecendo no reino da forma, a existência no reino da forma seria discernida?” “Não, Senhor.” “Assim, Ānanda, para os seres obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, o kamma é o campo, a consciência é a semente e o desejo é a umidade para que a consciência deles se estabeleça em um reino intermediário. Desse modo, há a produção de uma nova existência no futuro.”

---

‘‘อรูปธาตุเวปกฺกญฺจ, อานนฺท, กมฺมํ นาภวิสฺส, อปิ นุ โข อรูปภโว ปญฺญาเยถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ โข, อานนฺท, กมฺมํ เขตฺตํ, วิญฺญาณํ พีชํ, ตณฺหา สฺเนโห. อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ ปณีตาย ธาตุยา วิญฺญาณํ ปติฏฺฐิตํ เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหติ. เอวํ โข, อานนฺท, ภโว โหตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“Se, Ānanda, não houvesse kamma amadurecendo no reino sem forma, a existência no reino sem forma seria discernida?” “Não, Senhor.” “Assim, Ānanda, para os seres obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, o kamma é o campo, a consciência é a semente e o desejo é a umidade para que a consciência deles se estabeleça em um reino superior. Desse modo, há a produção de uma nova existência no futuro. É desse modo, Ānanda, que existe a existência.” O sexto.

---

๗. ทุติยภวสุตฺตํ

7. Segundo Discurso sobre a Existência

---

๗๘. อถ [Pg.225] โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ…เป… อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ภโว, ภโวติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ภโว โหตี’’ติ?

78. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado... [pe]... o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Senhor, diz-se: ‘existência, existência’. De que maneira, Senhor, existe a existência?”

---

‘‘กามธาตุเวปกฺกญฺจ, อานนฺท, กมฺมํ นาภวิสฺส, อปิ นุ โข กามภโว ปญฺญาเยถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ ภนฺเต’’. ‘‘อิติ โข, อานนฺท, กมฺมํ เขตฺตํ, วิญฺญาณํ พีชํ, ตณฺหา สฺเนโห. อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ หีนาย ธาตุยา เจตนา ปติฏฺฐิตา ปตฺถนา ปติฏฺฐิตา เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหติ’’.

“Se, Ānanda, não houvesse kamma amadurecendo no reino sensorial, a existência no reino sensorial seria discernida?” “Não, Senhor.” “Assim, Ānanda, para os seres obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, o kamma é o campo, a consciência é a semente e o desejo é a umidade para que a volição e a aspiração deles se estabeleçam em um reino inferior. Desse modo, há a produção de uma nova existência no futuro.”

---

‘‘รูปธาตุเวปกฺกญฺจ, อานนฺท, กมฺมํ นาภวิสฺส, อปิ นุ โข รูปภโว ปญฺญาเยถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ โข, อานนฺท, กมฺมํ เขตฺตํ, วิญฺญาณํ พีชํ, ตณฺหา สฺเนโห. อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ มชฺฌิมาย ธาตุยา เจตนา ปติฏฺฐิตา ปตฺถนา ปติฏฺฐิตา เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหติ’’.

“Se, Ānanda, não houvesse kamma amadurecendo no reino da forma, a existência no reino da forma seria discernida?” “Não, Senhor.” “Assim, Ānanda, para os seres obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, o kamma é o campo, a consciência é a semente e o desejo é a umidade para que a volição e a aspiração deles se estabeleçam em um reino intermediário. Desse modo, há a produção de uma nova existência no futuro.”

---

‘‘อรูปธาตุเวปกฺกญฺจ, อานนฺท, กมฺมํ นาภวิสฺส, อปิ นุ โข อรูปภโว ปญฺญาเยถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ โข, อานนฺท, กมฺมํ เขตฺตํ, วิญฺญาณํ พีชํ, ตณฺหา สฺเนโห. อวิชฺชานีวรณานํ สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ ปณีตาย ธาตุยา เจตนา ปติฏฺฐิตา ปตฺถนา ปติฏฺฐิตา เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหติ. เอวํ โข, อานนฺท, ภโว โหตี’’ติ. สตฺตมํ.

“Se, Ānanda, não houvesse kamma amadurecendo no reino sem forma, a existência no reino sem forma seria discernida?” “Não, Senhor.” “Assim, Ānanda, para os seres obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, o kamma é o campo, a consciência é a semente e o desejo é a umidade para que a volição e a aspiração deles se estabeleçam em um reino superior. Desse modo, há a produção de uma nova existência no futuro. É desse modo, Ānanda, que existe a existência.” O sétimo.

---

๘. สีลพฺพตสุตฺตํ

8. Discurso sobre a Conduta e os Votos

---

๗๙. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘สพฺพํ นุ โข, อานนฺท, สีลพฺพตํ ชีวิตํ พฺรหฺมจริยํ อุปฏฺฐานสารํ สผล’’นฺติ? ‘‘น ขฺเวตฺถ, ภนฺเต, เอกํเสนา’’ติ. ‘‘เตน หานนฺท, วิภชสฺสู’’ติ.

79. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Ao venerável Ānanda, que estava sentado a um lado, o Abençoado disse: “Ānanda, será que toda conduta e votos, modo de vida e vida santa, quando tomados como a essência, são frutíferos?” “Não de forma absoluta, Senhor.” “Nesse caso, Ānanda, faça a distinção.”

---

‘‘ยญฺหิสฺส, ภนฺเต, สีลพฺพตํ ชีวิตํ พฺรหฺมจริยํ อุปฏฺฐานสารํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ กุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, เอวรูปํ สีลพฺพตํ ชีวิตํ [Pg.226] พฺรหฺมจริยํ อุปฏฺฐานสารํ อผลํ. ยญฺจ ขฺวาสฺส, ภนฺเต, สีลพฺพตํ ชีวิตํ พฺรหฺมจริยํ อุปฏฺฐานสารํ เสวโต อกุสลา ธมฺมา ปริหายนฺติ, กุสลา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, เอวรูปํ สีลพฺพตํ ชีวิตํ พฺรหฺมจริยํ อุปฏฺฐานสารํ สผล’’นฺติ. อิทมโวจ อายสฺมา อานนฺโท; สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ.

“Senhor, se para quem cultiva conduta e votos, modo de vida e vida santa tomados como a essência, os estados prejudiciais aumentam e os estados benéficos diminuem, tal conduta e votos, modo de vida e vida santa tomados como a essência são infrutíferos. Mas se para quem cultiva conduta e votos, modo de vida e vida santa tomados como a essência, os estados prejudiciais diminuem e os estados benéficos aumentam, tal conduta e votos, modo de vida e vida santa tomados como a essência são frutíferos.” Isso foi o que disse o venerável Ānanda. O Mestre concordou.

---

อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ‘‘สมนุญฺโญ เม สตฺถา’’ติ, อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ. อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเต อายสฺมนฺเต อานนฺเท ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘เสโข, ภิกฺขเว, อานนฺโท; น จ ปนสฺส สุลภรูโป สมสโม ปญฺญายา’’ติ. อฏฺฐมํ.

Então, o venerável Ānanda, pensando: “O Mestre concordou comigo”, levantou-se de seu assento, saudou o Abençoado, circunambulou-o mantendo-o à sua direita e partiu. Pouco depois de o venerável Ānanda ter partido, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus, Ānanda é um aprendiz (sekha); no entanto, não é fácil encontrar alguém que seja seu igual em sabedoria.” O oitavo.

---

๙. คนฺธชาตสุตฺตํ

9. Discurso sobre as Fragrâncias

---

๘๐. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ –

80. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado:

---

‘‘ตีณิมานิ, ภนฺเต, คนฺธชาตานิ, เยสํ อนุวาตํเยว คนฺโธ คจฺฉติ, โน ปฏิวาตํ. กตมานิ ตีณิ? มูลคนฺโธ, สารคนฺโธ, ปุปฺผคนฺโธ – อิมานิ โข, ภนฺเต, ตีณิ คนฺธชาตานิ, เยสํ อนุวาตํเยว คนฺโธ คจฺฉติ, โน ปฏิวาตํ. อตฺถิ นุ โข, ภนฺเต, กิญฺจิ คนฺธชาตํ ยสฺส อนุวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, ปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, อนุวาตปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉตี’’ติ?

“Senhor, existem estas três fragrâncias cujo aroma se espalha apenas a favor do vento, e não contra o vento. Quais são as três? A fragrância das raízes, a fragrância do cerne e a fragrância das flores. Estas são, Senhor, as três fragrâncias cujo aroma se espalha apenas a favor do vento, e não contra o vento. Existe, Senhor, alguma fragrância cujo aroma se espalhe a favor do vento, contra o vento, e tanto a favor quanto contra o vento?”

---

‘‘อตฺถานนฺท, กิญฺจิ คนฺธชาตํ ยสฺส อนุวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, ปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, อนุวาตปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉตี’’ติ. ‘‘กตมญฺจ ปน, ภนฺเต, คนฺธชาตํ ยสฺส อนุวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, ปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, อนุวาตปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉตี’’ติ?

“Existe, Ānanda, uma fragrância cujo aroma se espalha a favor do vento, contra o vento, e tanto a favor quanto contra o vento.” “Mas qual é, Senhor, essa fragrância cujo aroma se espalha a favor do vento, contra o vento, e tanto a favor quanto contra o vento?”

---

‘‘อิธานนฺท, ยสฺมึ คาเม วา นิคเม วา อิตฺถี วา ปุริโส วา พุทฺธํ สรณํ คโต โหติ, ธมฺมํ สรณํ คโต โหติ, สงฺฆํ สรณํ คโต โหติ, ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ[Pg.227], สีลวา โหติ กลฺยาณธมฺโม, วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต.

“Aqui, Ānanda, em qualquer aldeia ou cidade onde uma mulher ou um homem tenha ido ao Buda como refúgio, ao Dhamma como refúgio, ao Saṅgha como refúgio; que se abstenha de destruir a vida, de tomar o que não é dado, de má conduta sexual, de mentir e de bebidas destiladas, fermentadas e outros inebriantes que causam a negligência; que seja virtuoso, de bom caráter, e que viva a vida doméstica com a mente livre da mancha da avareza, generoso, de mãos abertas, alegrando-se em desapegar-se, acessível aos que pedem, comprazendo-se em dar e compartilhar.”

---

‘‘ตสฺส ทิสาสุ สมณพฺราหฺมณา วณฺณํ ภาสนฺติ – ‘อมุกสฺมึ นาม คาเม วา นิคเม วา อิตฺถี วา ปุริโส วา พุทฺธํ สรณํ คโต โหติ, ธมฺมํ สรณํ คโต โหติ, สงฺฆํ สรณํ คโต โหติ, ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ, สีลวา โหติ กลฺยาณธมฺโม, วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’’’ติ.

“em todas as direções, os ascetas e brâmanes proclamam o seu louvor, dizendo: ‘Naquela aldeia ou cidade, tal mulher ou homem foi ao Buda como refúgio, ao Dhamma como refúgio, ao Saṅgha como refúgio; abstém-se de destruir a vida, de tomar o que não é dado, de má conduta sexual, de mentir e de bebidas destiladas, fermentadas e outros inebriantes que causam a negligência; é virtuoso, de bom caráter, e vive a vida doméstica com a mente livre da mancha da avareza, generoso, de mãos abertas, alegrando-se em desapegar-se, acessível aos que pedem, comprazendo-se em dar e compartilhar.’”

---

‘‘เทวตาปิสฺส วณฺณํ ภาสนฺติ – ‘อมุกสฺมึ นาม คาเม วา นิคเม วา อิตฺถี วา ปุริโส วา พุทฺธํ สรณํ คโต โหติ, ธมฺมํ สรณํ คโต โหติ, สงฺฆํ สรณํ คโต โหติ, ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ, สีลวา โหติ กลฺยาณธมฺโม, วิคตมลมจฺเฉเรน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ มุตฺตจาโค ปยตปาณิ โวสฺสคฺครโต ยาจโยโค ทานสํวิภาครโต’ติ. อิทํ โข ตํ, อานนฺท, คนฺธชาตํ ยสฺส อนุวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, ปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉติ, อนุวาตปฏิวาตมฺปิ คนฺโธ คจฺฉตี’’ติ.

“Até mesmo as divindades proclamam o seu louvor, dizendo: ‘Naquela aldeia ou cidade, tal mulher ou homem foi ao Buda como refúgio, ao Dhamma como refúgio, ao Saṅgha como refúgio; abstém-se de destruir a vida... [pe]... de bebidas destiladas, fermentadas e outros inebriantes que causam a negligência; é virtuoso, de bom caráter, e vive a vida doméstica com a mente livre da mancha da avareza, generoso, de mãos abertas, alegrando-se em desapegar-se, acessível aos que pedem, comprazendo-se em dar e compartilhar.’ Esta, Ānanda, é a fragrância cujo aroma se espalha a favor do vento, contra o vento, e tanto a favor quanto contra o vento.”

---

‘‘น ปุปฺผคนฺโธ ปฏิวาตเมติ,น จนฺทนํ ตครมลฺลิกา วา;

สตญฺจ คนฺโธ ปฏิวาตเมติ,สพฺพา ทิสา สปฺปุริโส ปวายตี’’ติ. นวมํ;

“O perfume das flores não vai contra o vento, nem o do sândalo, do tagara ou do jasmim; mas o perfume dos virtuosos vai contra o vento, o homem de bem exala sua fragrância em todas as direções.” O nono.

---

๑๐. จูฬนิกาสุตฺตํ

10. Discurso sobre o Pequeno Sistema de Mundos

---

๘๑. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สมฺมุขาเมตํ, ภนฺเต, ภควโต [Pg.228] สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘ภควโต, อานนฺท, สิขิสฺส อภิภู นาม สาวโก พฺรหฺมโลเก ฐิโต สหสฺสิโลกธาตุํ สเรน วิญฺญาเปสี’ติ. ภควา ปน, ภนฺเต, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ กีวตกํ ปโหติ สเรน วิญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘สาวโก โส, อานนฺท, อปฺปเมยฺยา ตถาคตา’’ติ.

81. Então, o venerável Ānanda aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Senhor, ouvi isto diretamente da boca do Abençoado, aprendi diretamente de sua presença: ‘Ānanda, o discípulo de nome Abhibhū, do Abençoado Sikhī, estando no mundo de Brahmā, fez com que sua voz fosse ouvida por um sistema de mil mundos.’ Mas o Abençoado, Senhor, o Arahant, o Perfeitamente Desperto, até onde é capaz de fazer com que sua voz seja ouvida?” “Ele era um discípulo, Ānanda. Os Tathāgatas são incomensuráveis.”

---

ทุติยมฺปิ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สมฺมุขา เมตํ, ภนฺเต, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘ภควโต, อานนฺท, สิขิสฺส อภิภู นาม สาวโก พฺรหฺมโลเก ฐิโต สหสฺสิโลกธาตุํ สเรน วิญฺญาเปสี’ติ. ภควา ปน, ภนฺเต, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ กีวตกํ ปโหติ สเรน วิญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘สาวโก โส, อานนฺท, อปฺปเมยฺยา ตถาคตา’’ติ.

Pela segunda vez, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Senhor, ouvi isto diretamente da boca do Abençoado, aprendi diretamente de sua presença: ‘Ānanda, o discípulo de nome Abhibhū, do Abençoado Sikhī, estando no mundo de Brahmā, fez com que sua voz fosse ouvida por um sistema de mil mundos.’ Mas o Abençoado, Senhor, o Arahant, o Perfeitamente Desperto, até onde é capaz de fazer com que sua voz seja ouvida?” “Ele era um discípulo, Ānanda. Os Tathāgatas são incomensuráveis.”

---

ตติยมฺปิ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สมฺมุขาเมตํ, ภนฺเต, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘ภควโต, อานนฺท, สิขิสฺส อภิภู นาม สาวโก พฺรหฺมโลเก ฐิโต สหสฺสิโลกธาตุํ สเรน วิญฺญาเปสี’ติ. ภควา ปน, ภนฺเต, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ กีวตกํ ปโหติ สเรน วิญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘สุตา เต, อานนฺท, สหสฺสี จูฬนิกา โลกธาตู’’ติ? ‘‘เอตสฺส, ภควา, กาโล; เอตสฺส, สุคต, กาโล! ยํ ภควา ภาเสยฺย. ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตนหานนฺท, สุณาหิ สาธุกํ มนสิ กโรหิ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

Pela terceira vez, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Senhor, ouvi isto diretamente da boca do Abençoado, aprendi diretamente de sua presença: ‘Ānanda, o discípulo de nome Abhibhū, do Abençoado Sikhī, estando no mundo de Brahmā, fez com que sua voz fosse ouvida por um sistema de mil mundos.’ Mas o Abençoado, Senhor, o Arahant, o Perfeitamente Desperto, até onde é capaz de fazer com que sua voz seja ouvida?” “Você já ouviu falar, Ānanda, sobre um pequeno sistema de mil mundos?” “Este é o momento para isso, Abençoado; este é o momento para isso, Bem-Aventurado! Que o Abençoado fale. Tendo ouvido do Abençoado, os bhikkhus guardarão isso na mente.” “Nesse caso, Ānanda, ouça e preste muita atenção. Eu falarei.” “Sim, Senhor”, respondeu o venerável Ānanda ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘ยาวตา, อานนฺท, จนฺทิมสูริยา ปริหรนฺติ, ทิสา ภนฺติ วิโรจนา, ตาว สหสฺสธา โลโก. ตสฺมึ สหสฺสธา โลเก สหสฺสํ จนฺทานํ, สหสฺสํ สูริยานํ, สหสฺสํ สิเนรุปพฺพตราชานํ, สหสฺสํ ชมฺพุทีปานํ, สหสฺสํ อปรโคยานานํ, สหสฺสํ อุตฺตรกุรูนํ, สหสฺสํ ปุพฺพวิเทหานํ, จตฺตาริ มหาสมุทฺทสหสฺสานิ, จตฺตาริ มหาราชสหสฺสานิ, สหสฺสํ จาตุมหาราชิกานํ, สหสฺสํ ตาวตึสานํ, สหสฺสํ ยามานํ, สหสฺสํ ตุสิตานํ, สหสฺสํ นิมฺมานรตีนํ, สหสฺสํ ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ, สหสฺสํ พฺรหฺมโลกานํ – อยํ วุจฺจตานนฺท, สหสฺสี จูฬนิกา โลกธาตุ.

“Ānanda, a extensão até onde o sol e a lua giram e iluminam as direções com seu brilho é chamada de um sistema de mil mundos. Nesse sistema de mil mundos, há mil luas, mil sóis, mil Sinerus, reis das montanhas, mil Jambudīpas, mil Aparagoyānas, mil Uttarakurus, mil Pubbavidehas e quatro mil grandes oceanos; quatro mil grandes reis, mil céus dos quatro grandes reis, mil céus Tāvatiṃsa, mil céus Yāma, mil céus Tusita, mil céus dos devas que se deleitam na criação, mil céus dos devas que controlam o que é criado por outros e mil mundos de Brahmā. Este, Ānanda, é chamado de pequeno sistema de mil mundos.”

---

‘‘ยาวตานนฺท[Pg.229], สหสฺสี จูฬนิกา โลกธาตุ ตาว สหสฺสธา โลโก. อยํ วุจฺจตานนฺท, ทฺวิสหสฺสี มชฺฌิมิกา โลกธาตุ.

“Ananda, a extensão de mil pequenos sistemas de mundos é um mundo mil vezes maior. Esse, Ananda, é chamado de sistema de mundos médio de duas mil vezes.”

---

‘‘ยาวตานนฺท, ทฺวิสหสฺสี มชฺฌิมิกา โลกธาตุ ตาว สหสฺสธา โลโก. อยํ วุจฺจตานนฺท, ติสหสฺสี มหาสหสฺสี โลกธาตุ.

“Ananda, a extensão de um sistema de mundos médio de duas mil vezes é um mundo mil vezes maior. Esse, Ananda, é chamado de grande sistema de mundos de três mil vezes.”

---

‘‘อากงฺขมาโน, อานนฺท, ตถาคโต ติสหสฺสิมหาสหสฺสิโลกธาตุํ สเรน วิญฺญาเปยฺย, ยาวตา ปน อากงฺเขยฺยา’’ติ.

“Se desejar, Ananda, o Tathāgata pode fazer com que sua voz seja ouvida em todo o grande sistema de mundos de três mil vezes, ou até onde ele desejar.”

---

‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, ภควา ติสหสฺสิมหาสหสฺสิโลกธาตุํ สเรน วิญฺญาเปยฺย, ยาวตา ปน อากงฺเขยฺยา’’ติ? ‘‘อิธานนฺท, ตถาคโต ติสหสฺสิมหาสหสฺสิโลกธาตุํ โอภาเสน ผเรยฺย. ยทา เต สตฺตา ตํ อาโลกํ สญฺชาเนยฺยุํ, อถ ตถาคโต โฆสํ กเรยฺย สทฺทมนุสฺสาเวยฺย. เอวํ โข, อานนฺท, ตถาคโต ติสหสฺสิมหาสหสฺสิโลกธาตุํ สเรน วิญฺญาเปยฺย, ยาวตา ปน อากงฺเขยฺยา’’ติ.

“Mas de que maneira, Senhor, o Abençoado pode fazer com que sua voz seja ouvida em todo o grande sistema de mundos de três mil vezes, ou até onde ele desejar?” “Aqui, Ananda, o Tathāgata preenche com seu resplendor o grande sistema de mundos de três mil vezes. Quando esses seres percebem essa luz, então o Tathāgata projeta sua voz e faz com que ouçam o som. É dessa maneira, Ananda, que o Tathāgata pode fazer com que sua voz seja ouvida no grande sistema de mundos de três mil vezes, ou até onde ele desejar.”

---

เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อานนฺโท (อายสฺมนฺตํ อุทายึ) เอตทโวจ – ‘‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม, ยสฺส เม สตฺถา เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว’’ติ. เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อุทายี อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘กึ ตุยฺเหตฺถ, อาวุโส อานนฺท, ยทิ เต สตฺถา เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว’’ติ? เอวํ วุตฺเต ภควา อายสฺมนฺตํ อุทายึ เอตทโวจ – ‘‘มา เหวํ, อุทายิ, มา เหวํ, อุทายิ. สเจ, อุทายิ, อานนฺโท อวีตราโค กาลํ กเรยฺย, เตน จิตฺตปฺปสาเทน สตฺตกฺขตฺตุํ เทเวสุ เทวรชฺชํ กาเรยฺย, สตฺตกฺขตฺตุํ อิมสฺมึเยว ชมฺพุทีเป มหารชฺชํ กาเรยฺย. อปิ จ, อุทายิ, อานนฺโท ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายิสฺสตี’’ติ. ทสมํ.

Quando isso foi dito, o Venerável Ananda disse ao Venerável Udayi: “Que grande ganho para mim! Que grande fortuna a minha, por ter um Mestre tão poderoso e majestoso!” Quando isso foi dito, o Venerável Udayi disse ao Venerável Ananda: “O que isso importa para você, amigo Ananda, se o seu Mestre é tão poderoso e majestoso?” Quando isso foi dito, o Abençoado disse ao Venerável Udayi: “Não diga isso, Udayi! Não diga isso, Udayi! Se, Udayi, Ananda morresse sem estar livre da cobiça, então, devido a essa confiança mental, ele exerceria a soberania celestial entre os devas por sete vezes, e a grande soberania neste mesmo Jambudipa por sete vezes. No entanto, Udayi, Ananda alcançará o parinibbana nesta mesma vida.” Décimo.

---

อานนฺทวคฺโค ตติโย.

O terceiro capítulo, sobre Ananda, está concluído.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

---

ฉนฺโน อาชีวโก สกฺโก, นิคณฺโฐ จ นิเวสโก;

ทุเว ภวา สีลพฺพตํ, คนฺธชาตญฺจ จูฬนีติ.

Channa, o asceta, o Sakya, o Nigantha e o incentivador; os dois sobre o vir a ser, o preceito e o voto, a fragrância e o pequeno sistema de mundos.

---

(๙) ๔. สมณวคฺโค

(9) 4. O Capítulo sobre os Ascetas

---

๑. สมณสุตฺตํ

1. O Discurso sobre os Ascetas

---

๘๒. ‘‘ตีณิมานิ[Pg.230], ภิกฺขเว, สมณสฺส สมณิยานิ สมณกรณียานิ. กตมานิ ตีณิ? อธิสีลสิกฺขาสมาทานํ, อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทานํ, อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทานํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ สมณสฺส สมณิยานิ สมณกรณียานิ.

82. “Monjes, existem estas três tarefas ascéticas a serem praticadas por um asceta. Quais são as três? O empreendimento do treinamento na virtude superior, o empreendimento do treinamento na mente superior e o empreendimento do treinamento na sabedoria superior. Estas, monjes, são as três tarefas ascéticas a serem praticadas por um asceta.”

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิสีลสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทาเน’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ปฐมํ.

“Portanto, monjes, assim vocês devem treinar: ‘Teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na virtude superior; teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na mente superior; teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na sabedoria superior.’ É assim que vocês devem treinar.” Primeiro.

---

๒. คทฺรภสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o Jumento

---

๘๓. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, คทฺรโภ โคคณํ ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺโธ โหติ – ‘อหมฺปิ ทมฺโม, อหมฺปิ ทมฺโม’ติ. ตสฺส น ตาทิโส วณฺโณ โหติ เสยฺยถาปิ คุนฺนํ, น ตาทิโส สโร โหติ เสยฺยถาปิ คุนฺนํ, น ตาทิสํ ปทํ โหติ เสยฺยถาปิ คุนฺนํ. โส โคคณํเยว ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺโธ โหติ – ‘อหมฺปิ ทมฺโม, อหมฺปิ ทมฺโม’’’ติ.

83. “Monjes, suponham que um jumento estivesse seguindo logo atrás de um rebanho de gado, pensando: ‘Eu também sou um boi, eu também sou um boi!’ Mas a sua aparência não seria como a do gado, a sua voz não seria como a do gado, e a sua pegada não seria como a do gado. No entanto, ele segue logo atrás do rebanho de gado, pensando: ‘Eu também sou um boi, eu também sou um boi!’”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ ภิกฺขุสงฺฆํ ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺโธ โหติ – ‘อหมฺปิ ภิกฺขุ, อหมฺปิ ภิกฺขู’ติ. ตสฺส น ตาทิโส ฉนฺโท โหติ อธิสีลสิกฺขาสมาทาเน เสยฺยถาปิ อญฺเญสํ ภิกฺขูนํ, น ตาทิโส ฉนฺโท โหติ อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทาเน เสยฺยถาปิ อญฺเญสํ ภิกฺขูนํ, น ตาทิโส ฉนฺโท โหติ อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทาเน เสยฺยถาปิ อญฺเญสํ ภิกฺขูนํ. โส ภิกฺขุสงฺฆํเยว ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺโธ โหติ – ‘อหมฺปิ ภิกฺขุ, อหมฺปิ ภิกฺขู’’’ติ.

“Da mesma forma, monjes, um certo monge pode estar seguindo logo atrás do Sangha de monges, pensando: ‘Eu também sou um monge, eu também sou um monge!’ Mas o seu desejo de empreender o treinamento na virtude superior não é como o dos outros monges; o seu desejo de empreender o treinamento na mente superior não é como o dos outros monges; o seu desejo de empreender o treinamento na sabedoria superior não é como o dos outros monges. No entanto, ele segue logo atrás do Sangha de monges, pensando: ‘Eu também sou um monge, eu também sou um monge!’”

---

‘‘ตสฺมาติห[Pg.231], ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิสีลสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทาเน’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ทุติยํ.

“Portanto, monjes, assim vocês devem treinar: ‘Teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na virtude superior; teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na mente superior; teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na sabedoria superior.’ É assim que vocês devem treinar.” Segundo.

---

๓. เขตฺตสุตฺตํ

3. O Discurso sobre o Campo

---

๘๔. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, กสฺสกสฺส คหปติสฺส ปุพฺเพ กรณียานิ. กตมานิ ตีณิ? อิธ, ภิกฺขเว, กสฺสโก คหปติ ปฏิกจฺเจว เขตฺตํ สุกฏฺฐํ กโรติ สุมติกตํ. ปฏิกจฺเจว เขตฺตํ สุกฏฺฐํ กริตฺวา สุมติกตํ กาเลน พีชานิ ปติฏฺฐาเปติ. กาเลน พีชานิ ปติฏฺฐาเปตฺวา สมเยน อุทกํ อภิเนติปิ อปเนติปิ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ กสฺสกสฺส คหปติสฺส ปุพฺเพ กรณียานิ.

84. “Monjes, existem estas três tarefas preliminares de um agricultor. Quais são as três? Aqui, monjes, o agricultor primeiro ara e gradeia completamente o campo. Depois de arar e gradear completamente o campo, ele semeia as sementes no momento apropriado. Depois de semear as sementes no momento apropriado, ele ocasionalmente irriga e drena o campo. Estas, monjes, são as três tarefas preliminares de um agricultor.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีณิมานิ ภิกฺขุสฺส ปุพฺเพ กรณียานิ. กตมานิ ตีณิ? อธิสีลสิกฺขาสมาทานํ, อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทานํ, อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทานํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ภิกฺขุสฺส ปุพฺเพ กรณียานิ.

“Da mesma forma, monjes, existem estas três tarefas preliminares de um monge. Quais são as três? O empreendimento do treinamento na virtude superior, o empreendimento do treinamento na mente superior e o empreendimento do treinamento na sabedoria superior. Estas, monjes, são as três tarefas preliminares de um monge.”

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิสีลสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทาเน’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ตติยํ.

“Portanto, monjes, assim vocês devem treinar: ‘Teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na virtude superior; teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na mente superior; teremos um desejo ardente de empreender o treinamento na sabedoria superior.’ É assim que vocês devem treinar.” Terceiro.

---

๔. วชฺชิปุตฺตสุตฺตํ

4. O Discurso sobre o Filho dos Vajji

---

๘๕. เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. อถ โข อญฺญตโร วชฺชิปุตฺตโก ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส วชฺชิปุตฺตโก ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สาธิกมิทํ, ภนฺเต, ทิยฑฺฒสิกฺขาปทสตํ อนฺวทฺธมาสํ อุทฺเทสํ อาคจฺฉติ. นาหํ[Pg.232], ภนฺเต, เอตฺถ สกฺโกมิ สิกฺขิตุ’’นฺติ. ‘‘สกฺขิสฺสสิ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตุํ – อธิสีลสิกฺขาย, อธิจิตฺตสิกฺขาย อธิปญฺญาสิกฺขายา’’ติ? ‘‘สกฺโกมหํ, ภนฺเต, ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขิตุํ – อธิสีลสิกฺขาย, อธิจิตฺตสิกฺขาย, อธิปญฺญาสิกฺขายา’’ติ. ‘‘ตสฺมาติห ตฺวํ, ภิกฺขุ, ตีสุ สิกฺขาสุ สิกฺขสฺสุ – อธิสีลสิกฺขาย, อธิจิตฺตสิกฺขาย, อธิปญฺญาสิกฺขาย’’.

85. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Vesali, no Pavilhão do Teto Pontiagudo, na Grande Floresta. Então, um certo monge do clã dos Vajji aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, aquele monge Vajji disse ao Abençoado: “Senhor, a cada quinzena, mais de cento e cinquenta regras de treinamento vêm para recitação. Eu não sou capaz de treinar nelas.” “Mas você seria capaz, monge, de treinar nos três treinamentos: o treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior?” “Disso eu sou capaz, Senhor, de treinar nos três treinamentos: o treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior.” “Portanto, monge, treine nos três treinamentos: o treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior.”

---

‘‘ยโต โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, อธิสีลมฺปิ สิกฺขิสฺสสิ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขิสฺสสิ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขิสฺสสิ, ตสฺส ตุยฺหํ ภิกฺขุ อธิสีลมฺปิ สิกฺขโต อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขโต อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขโต ราโค ปหียิสฺสติ, โทโส ปหียิสฺสติ, โมโห ปหียิสฺสติ. โส ตฺวํ ราคสฺส ปหานา โทสสฺส ปหานา โมหสฺส ปหานา ยํ อกุสลํ น ตํ กริสฺสสิ, ยํ ปาปํ น ตํ เสวิสฺสสี’’ติ.

“Quando você, monge, treinar na virtude superior, na mente superior e na sabedoria superior, à medida que treinar na virtude superior, na mente superior e na sabedoria superior, a cobiça será abandonada por você, a aversão será abandonada, a ilusão será abandonada. Com o abandono da cobiça, da aversão e da ilusão, você não fará o que é prejudicial nem recorrerá ao mal.”

---

อถ โข โส ภิกฺขุ อปเรน สมเยน อธิสีลมฺปิ สิกฺขิ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขิ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขิ. ตสฺส อธิสีลมฺปิ สิกฺขโต อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขโต อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขโต ราโค ปหียิ, โทโส ปหียิ, โมโห ปหียิ. โส ราคสฺส ปหานา โทสสฺส ปหานา โมหสฺส ปหานา ยํ อกุสลํ ตํ นากาสิ, ยํ ปาปํ ตํ น เสวีติ. จตุตฺถํ.

Então, algum tempo depois, aquele monge treinou na virtude superior, na mente superior e na sabedoria superior. À medida que ele treinava na virtude superior, na mente superior e na sabedoria superior, a cobiça foi abandonada por ele, a aversão foi abandonada, a ilusão foi abandonada. Com o abandono da cobiça, da aversão e da ilusão, ele não fez o que era prejudicial nem recorreu ao mal. Quarto.

---

๕. เสกฺขสุตฺตํ

5. O Discurso sobre o Aprendiz

---

๘๖. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

86. Então, um certo monge aproximou-se do Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, aquele monge disse ao Abençoado:

---

‘‘‘เสโข, เสโข’ติ, ภนฺเต, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, เสโข โหตี’’ติ? ‘‘สิกฺขตีติ โข, ภิกฺขุ, ตสฺมา เสโขติ วุจฺจติ. กิญฺจ สิกฺขติ? อธิสีลมฺปิ สิกฺขติ, อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขติ, อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขติ. สิกฺขตีติ โข, ภิกฺขุ, ตสฺมา เสโขติ วุจฺจตี’’ติ.

“‘Senhor, diz-se: ‘um aprendiz, um aprendiz’. De que maneira, Senhor, alguém é um aprendiz?” “Ele treina, monge, por isso é chamado de aprendiz. E no que ele treina? Ele treina na virtude superior, treina na mente superior e treina na sabedoria superior. Ele treina, monge, por isso é chamado de aprendiz.”

---

‘‘เสขสฺส สิกฺขมานสฺส, อุชุมคฺคานุสาริโน;

ขยสฺมึ ปฐมํ ญาณํ, ตโต อญฺญา อนนฺตรา.

“Para o aprendiz que está treinando, seguindo pelo caminho reto, o conhecimento da destruição surge primeiro, e imediatamente depois, o conhecimento final.”

---

‘‘ตโต อญฺญาวิมุตฺตสฺส, ญาณํ เว โหติ ตาทิโน;

อกุปฺปา เม วิมุตฺตีติ, ภวสํโยชนกฺขเย’’ติ. ปญฺจมํ;

( )

“Então, para aquele que está libertado pelo conhecimento final, um ser imperturbável, surge o conhecimento: ‘Minha libertação é inabalável’, com a destruição dos grilhões da existência.” Quinto.

---

๖. ปฐมสิกฺขาสุตฺตํ

6. O Primeiro Discurso sobre o Treinamento

---

๘๗. ‘‘สาธิกมิทํ[Pg.233], ภิกฺขเว, ทิยฑฺฒสิกฺขาปทสตํ อนฺวทฺธมาสํ อุทฺเทสํ อาคจฺฉติ, ยตฺถ อตฺตกามา กุลปุตฺตา สิกฺขนฺติ. ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สิกฺขา ยตฺเถตํ สพฺพํ สโมธานํ คจฺฉติ. กตมา ติสฺโส? อธิสีลสิกฺขา, อธิจิตฺตสิกฺขา อธิปญฺญาสิกฺขา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สิกฺขา, ยตฺเถตํ สพฺพํ สโมธานํ คจฺฉติ.

87. “Monjes, a cada quinzena, mais de cento e cinquenta regras de treinamento vêm para recitação, nas quais os filhos de boa família que desejam o próprio bem treinam. Estes três treinamentos, monjes, compreendem tudo isso. Quais são os três? O treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior. Estes são os três treinamentos, monjes, nos quais tudo isso está compreendido.”

---

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ มตฺตโส การี ปญฺญาย มตฺตโส การี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ, ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โสตาปนฺโน โหติ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ.

“Aqui, monjes, um monge é consumado na virtude, mas cultiva a concentração e a sabedoria apenas de forma moderada. Ele comete infrações em relação às regras de treinamento menores e secundárias, e delas se reabilita. Por que razão? Porque eu não declarei, monjes, que ele seja incapaz disso. Mas em relação àquelas regras de treinamento que são fundamentais para a vida espiritual, em conformidade com a vida espiritual, seu comportamento é constante e firme. Tendo empreendido as regras de treinamento, ele treina nelas. Com a destruição total de três grilhões, ele é um que entrou na corrente, não mais sujeito ao renascimento nos mundos inferiores, com destino fixo, tendo a iluminação como seu destino final.”

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ มตฺตโส การี ปญฺญาย มตฺตโส การี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี โหติ, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ.

“Mas aqui, monjes, um monge é consumado na virtude, mas cultiva a concentração e a sabedoria apenas de forma moderada. Ele comete infrações em relação às regras de treinamento menores e secundárias, e delas se reabilita. Por que razão? Porque eu não declarei, monjes, que ele seja incapaz disso. Mas em relação àquelas regras de treinamento que são fundamentais para a vida espiritual, em conformidade com a vida espiritual, seu comportamento é constante e firme. Tendo empreendido as regras de treinamento, ele treina nelas. Com a destruição total de três grilhões e com a atenuação da cobiça, da aversão e da ilusão, ele é um que retorna uma única vez, o qual, vindo a este mundo apenas mais uma vez, porá fim ao sofrimento.”

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ ปริปูรการี ปญฺญาย มตฺตโส การี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ [Pg.234] สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก โหติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา.

“Mas aqui, monjes, um monge é consumado na virtude e na concentração, mas cultiva a sabedoria apenas de forma moderada. Ele comete infrações em relação às regras de treinamento menores e secundárias, e delas se reabilita. Por que razão? Porque eu não declarei, monjes, que ele seja incapaz disso. Mas em relação àquelas regras de treinamento que são fundamentais para a vida espiritual, em conformidade com a vida espiritual, seu comportamento é constante e firme. Tendo empreendido as regras de treinamento, ele treina nelas. Com a destruição total dos cinco grilhões inferiores, ele é de nascimento espontâneo, destinado a alcançar o parinibbana lá mesmo, sem retornar daquele mundo.”

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ ปริปูรการี ปญฺญาย ปริปูรการี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é consumado na virtude, consumado na concentração e consumado na sabedoria. Ele comete transgressões em relação às regras de treinamento menores e secundárias e delas se reabilita. Por qual razão? Porque eu não disse, bhikkhus, que ele é incapaz disso. Mas, em relação às regras de treinamento que são fundamentais para a vida santa, condizentes com a vida santa, sua conduta é constante e firme. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Com a destruição dos influxos mentais, ele realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de influxos, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece.

---

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, ปเทสํ ปเทสการี อาราเธติ ปริปูรํ ปริปูรการี. อวญฺฌานิ ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สิกฺขาปทานิ วทามี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

Assim, bhikkhus, quem pratica em parte alcança o sucesso em parte; quem pratica plenamente alcança a plenitude. Estas regras de treinamento, eu digo, bhikkhus, não são estéreis. Sexto.

---

๗. ทุติยสิกฺขาสุตฺตํ

7. O Segundo Discurso sobre o Treinamento

---

๘๘. ‘‘สาธิกมิทํ, ภิกฺขเว, ทิยฑฺฒสิกฺขาปทสตํ อนฺวทฺธมาสํ อุทฺเทสํ อาคจฺฉติ ยตฺถ อตฺตกามา กุลปุตฺตา สิกฺขนฺติ. ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สิกฺขา ยตฺเถตํ สพฺพํ สโมธานํ คจฺฉติ. กตมา ติสฺโส? อธิสีลสิกฺขา, อธิจิตฺตสิกฺขา, อธิปญฺญาสิกฺขา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สิกฺขา ยตฺเถตํ สพฺพํ สโมธานํ คจฺฉติ.

88. Bhikkhus, a cada quinzena, mais de cento e cinquenta regras de treinamento vêm a recital, nas quais os filhos de boa família que desejam o próprio bem se treinam. Estes três, bhikkhus, são os treinamentos nos quais tudo isso está compreendido. Quais são os três? O treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior. Estes são, bhikkhus, os três treinamentos nos quais tudo isso está compreendido.

---

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ มตฺตโส การี ปญฺญาย มตฺตโส การี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา สตฺตกฺขตฺตุปรโม โหติ. สตฺตกฺขตฺตุปรมํ เทเว จ มนุสฺเส จ สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. โส ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โกลํโกโล โหติ, ทฺเว วา ตีณิ วา กุลานิ สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. โส ติณฺณํ [Pg.235] สํโยชนานํ ปริกฺขยา เอกพีชี โหติ, เอกํเยว มานุสกํ ภวํ นิพฺพตฺเตตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. โส ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี โหติ, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ.

Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é consumado na virtude, mas pratica a concentração apenas moderadamente e a sabedoria apenas moderadamente. Ele comete transgressões em relação às regras de treinamento menores e secundárias e delas se reabilita. Por qual razão? Porque eu não disse, bhikkhus, que ele é incapaz disso. Mas, em relação às regras de treinamento que são fundamentais para a vida santa, condizentes com a vida santa, sua conduta é constante e firme. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Com a destruição completa de três grilhões, ele é um que renasce no máximo sete vezes, o qual, após transmigrar e vagar entre devas e humanos no máximo sete vezes, põe fim ao sofrimento. Com a destruição completa de três grilhões, ele é um que vai de família em família, o qual, após transmigrar e vagar por duas ou três boas famílias, põe fim ao sofrimento. Com a destruição completa de três grilhões, ele é um de uma única semente, o qual, após renascer apenas mais uma vez na existência humana, põe fim ao sofrimento. Com a destruição completa de três grilhões e com a atenuação da cobiça, do ódio e da ilusão, ele é um que retorna uma vez, o qual, após retornar a este mundo apenas mais uma vez, põe fim ao sofrimento.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ ปริปูรการี ปญฺญาย มตฺตโส การี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อุทฺธํโสโต อกนิฏฺฐคามี. โส ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา สสงฺขารปรินิพฺพายี โหติ. โส ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อสงฺขารปรินิพฺพายี โหติ. โส ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อุปหจฺจปรินิพฺพายี โหติ. โส ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อนฺตราปรินิพฺพายี โหติ.

Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é consumado na virtude e consumado na concentração, mas pratica a sabedoria apenas moderadamente. Ele comete transgressões em relação às regras de treinamento menores e secundárias e delas se reabilita. Por qual razão? Porque eu não disse, bhikkhus, que ele é incapaz disso. Mas, em relação às regras de treinamento que são fundamentais para a vida santa, condizentes com a vida santa, sua conduta é constante e firme. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que flui corrente acima, indo em direção ao reino Akaniṭṭha. Com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna com esforço. Com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna sem esforço. Com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna após o pouso. Com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna no intervalo.

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ ปริปูรการี ปญฺญาย ปริปูรการี. โส ยานิ ตานิ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é consumado na virtude, consumado na concentração e consumado na sabedoria. Ele comete transgressões em relação às regras de treinamento menores e secundárias e delas se reabilita. Por qual razão? Porque eu não disse, bhikkhus, que ele é incapaz disso. Mas, em relação às regras de treinamento que são fundamentais para a vida santa, condizentes com a vida santa, sua conduta é constante e firme. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Com a destruição dos influxos mentais, ele realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de influxos, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece.

---

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, ปเทสํ ปเทสการี อาราเธติ, ปริปูรํ ปริปูรการี, อวญฺฌานิ ตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สิกฺขาปทานิ วทามี’’ติ. สตฺตมํ.

Assim, bhikkhus, quem pratica em parte alcança o sucesso em parte; quem pratica plenamente alcança a plenitude. Estas regras de treinamento, eu digo, bhikkhus, não são estéreis. Sétimo.

---

๘. ตติยสิกฺขาสุตฺตํ

8. O Terceiro Discurso sobre o Treinamento

---

๘๙. ‘‘สาธิกมิทํ, ภิกฺขเว, ทิยฑฺฒสิกฺขาปทสตํ อนฺวทฺธมาสํ อุทฺเทสํ อาคจฺฉติ ยตฺถ อตฺตกามา กุลปุตฺตา สิกฺขนฺติ. ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สิกฺขา [Pg.236] ยตฺเถตํ สพฺพํ สโมธานํ คจฺฉติ. กตมา ติสฺโส? อธิสีลสิกฺขา, อธิจิตฺตสิกฺขา, อธิปญฺญาสิกฺขา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สิกฺขา ยตฺเถตํ สพฺพํ สโมธานํ คจฺฉติ.

89. Bhikkhus, a cada quinzena, mais de cento e cinquenta regras de treinamento vêm a recital, nas quais os filhos de boa família que desejam o próprio bem se treinam. Estes três, bhikkhus, são os treinamentos nos quais tudo isso está compreendido. Quais são os três? O treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior. Estes são, bhikkhus, os três treinamentos nos quais tudo isso está compreendido.

---

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีเลสุ ปริปูรการี โหติ สมาธิสฺมึ ปริปูรการี ปญฺญาย ปริปูรการี. โส ยานิ ตานิ ขุทฺทานุขุทฺทกานิ สิกฺขาปทานิ ตานิ อาปชฺชติปิ วุฏฺฐาติปิ. ตํ กิสฺส เหตุ? น หิ เมตฺถ, ภิกฺขเว, อภพฺพตา วุตฺตา. ยานิ จ โข ตานิ สิกฺขาปทานิ อาทิพฺรหฺมจริยกานิ พฺรหฺมจริยสารุปฺปานิ ตตฺถ ธุวสีโล จ โหติ ฐิตสีโล จ, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. โส อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อนฺตราปรินิพฺพายี โหติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อุปหจฺจปรินิพฺพายี โหติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อสงฺขารปรินิพฺพายี โหติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา สสงฺขารปรินิพฺพายี โหติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา อุทฺธํโสโต โหติ อกนิฏฺฐคามี ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา, ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี โหติ, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา เอกพีชี โหติ, เอกํเยว มานุสกํ ภวํ นิพฺพตฺเตตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โกลํโกโล โหติ, ทฺเว วา ตีณิ วา กุลานิ สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. ตํ วา ปน อนภิสมฺภวํ อปฺปฏิวิชฺฌํ ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา สตฺตกฺขตฺตุปรโม โหติ, สตฺตกฺขตฺตุปรมํ เทเว จ มนุสฺเส จ สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ.

Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é consumado na virtude, consumado na concentração e consumado na sabedoria. Ele comete transgressões em relação às regras de treinamento menores e secundárias e delas se reabilita. Por qual razão? Porque eu não disse, bhikkhus, que ele é incapaz disso. Mas, em relação às regras de treinamento que são fundamentais para a vida santa, condizentes com a vida santa, sua conduta é constante e firme. Tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Com a destruição dos influxos mentais, ele realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de influxos, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna no intervalo. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna após o pouso. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna sem esforço. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que alcança o parinibbāna com esforço. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa dos cinco grilhões inferiores, ele é um que flui corrente acima, indo em direção ao reino Akaniṭṭha. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa de três grilhões e com a atenuação da cobiça, do ódio e da ilusão, ele é um que retorna uma vez, o qual, após retornar a este mundo apenas mais uma vez, põe fim ao sofrimento. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa de três grilhões, ele é um de uma única semente, o qual, após renascer apenas mais uma vez na existência humana, põe fim ao sofrimento. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa de três grilhões, ele é um que vai de família em família, o qual, após transmigrar e vagar por duas ou três boas famílias, põe fim ao sofrimento. Se ele não alcançar e não penetrar isso, com a destruição completa de três grilhões, ele é um que renasce no máximo sete vezes, o qual, após transmigrar e vagar entre devas e humanos no máximo sete vezes, põe fim ao sofrimento.

---

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, ปริปูรํ ปริปูรการี อาราเธติ ปเทสํ ปเทสการี. อวญฺฌานิตฺเววาหํ, ภิกฺขเว, สิกฺขาปทานิ วทามี’’ติ. อฏฺฐมํ.

Assim, bhikkhus, quem pratica plenamente alcança a plenitude; quem pratica em parte alcança o sucesso em parte. Estas regras de treinamento, eu digo, bhikkhus, não são estéreis. Oitavo.

---

๙. ปฐมสิกฺขตฺตยสุตฺตํ

9. O Primeiro Discurso sobre a Tríade de Treinamentos

---

๙๐. ‘‘ติสฺโส [Pg.237] อิมา, ภิกฺขเว, สิกฺขา. กตมา ติสฺโส? อธิสีลสิกฺขา, อธิจิตฺตสิกฺขา, อธิปญฺญาสิกฺขา.

90. Bhikkhus, existem estes três treinamentos. Quais são os três? O treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อธิสีลสิกฺขา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธิสีลสิกฺขา.

E o que é, bhikkhus, o treinamento na virtude superior? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é virtuoso... [e] tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Isso, bhikkhus, é chamado de treinamento na virtude superior.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตสิกฺขา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตสิกฺขา.

E o que é, bhikkhus, o treinamento na mente superior? Aqui, bhikkhus, afastado dos prazeres sensoriais... [e] tendo entrado no quarto jhāna, nele permanece. Isso, bhikkhus, é chamado de treinamento na mente superior.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อธิปญฺญาสิกฺขา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธิปญฺญาสิกฺขา. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สิกฺขา’’ติ. นวมํ.

E o que é, bhikkhus, o treinamento na sabedoria superior? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'... [e] compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Isso, bhikkhus, é chamado de treinamento na sabedoria superior. Estes são, bhikkhus, os três treinamentos. Nono.

---

๑๐. ทุติยสิกฺขตฺตยสุตฺตํ

10. O Segundo Discurso sobre a Tríade de Treinamentos

---

๙๑. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สิกฺขา. กตมา ติสฺโส? อธิสีลสิกฺขา, อธิจิตฺตสิกฺขา, อธิปญฺญาสิกฺขา.

91. Bhikkhus, existem estes três treinamentos. Quais são os três? O treinamento na virtude superior, o treinamento na mente superior e o treinamento na sabedoria superior.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อธิสีลสิกฺขา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธิสีลสิกฺขา.

E o que é, bhikkhus, o treinamento na virtude superior? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu é virtuoso... [e] tendo assumido as regras de treinamento, ele nelas se treina. Isso, bhikkhus, é chamado de treinamento na virtude superior.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตสิกฺขา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตสิกฺขา.

E o que é, bhikkhus, o treinamento na mente superior? Aqui, bhikkhus, afastado dos prazeres sensoriais... [e] tendo entrado no quarto jhāna, nele permanece. Isso, bhikkhus, é chamado de treinamento na mente superior.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อธิปญฺญาสิกฺขา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธิปญฺญา สิกฺขา. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สิกฺขา’’ติ.

E o que é, bhikkhus, o treinamento na sabedoria superior? Aqui, bhikkhus, com a destruição dos influxos mentais, um bhikkhu realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de influxos, a libertação pela sabedoria, e, tendo nela entrado, nela permanece. Isso, bhikkhus, é chamado de treinamento na sabedoria superior. Estes são, bhikkhus, os três treinamentos.

---

‘‘อธิสีลํ [Pg.238] อธิจิตฺตํ, อธิปญฺญญฺจ วีริยวา;

ถามวา ธิติมา ฌายี, สโต คุตฺตินฺทฺริโย จเร.

Energético, forte e resoluto, meditativo, atento, com as faculdades guardadas, deve-se praticar a virtude superior, a mente superior e a sabedoria superior.

---

‘‘ยถา ปุเร ตถา ปจฺฉา, ยถา ปจฺฉา ตถา ปุเร;

ยถา อโธ ตถา อุทฺธํ, ยถา อุทฺธํ ตถา อโธ.

Como antes, assim depois; como depois, assim antes; como abaixo, assim acima; como acima, assim abaixo.

---

‘‘ยถา ทิวา ตถา รตฺตึ, ยถา รตฺตึ ตถา ทิวา;

อภิภุยฺย ทิสา สพฺพา, อปฺปมาณสมาธินา.

Como de dia, assim à noite; como à noite, assim de dia, tendo superado todas as direções com imensurável concentração.

---

‘‘ตมาหุ เสขํ ปฏิปทํ, อโถ สํสุทฺธจาริยํ ;

ตมาหุ โลเก สมฺพุทฺธํ, ธีรํ ปฏิปทนฺตคุํ.

Chamam-no de um aprendiz no caminho, cuja conduta foi bem purificada. Chamam-no no mundo de um desperto, um sábio que alcançou o fim da prática.

---

‘‘วิญฺญาณสฺส นิโรเธน, ตณฺหากฺขยวิมุตฺติโน;

ปชฺโชตสฺเสว นิพฺพานํ, วิโมกฺโข โหติ เจตโส’’ติ. ทสมํ;

Para aquele libertado pela destruição do desejo, com a cessação da consciência, a libertação da mente é como a extinção de uma lâmpada. Décimo.

---

๑๑. สงฺกวาสุตฺตํ

11. O Discurso em Paṅkadhā

---

๙๒. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน สงฺกวา นาม โกสลานํ นิคโม ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา สงฺกวายํ วิหรติ. เตน โข ปน สมเยน กสฺสปโคตฺโต นาม ภิกฺขุ สงฺกวายํ อาวาสิโก โหติ. ตตฺร สุทํ ภควา สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ. อถ โข กสฺสปโคตฺตสฺส ภิกฺขุโน ภควติ สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสนฺเต สมาทเปนฺเต สมุตฺเตเชนฺเต สมฺปหํเสนฺเต อหุเทว อกฺขนฺติ อหุ อปฺปจฺจโย – ‘‘อธิสลฺลิขเตวายํ สมโณ’’ติ. อถ โข ภควา สงฺกวายํ ยถาภิรนฺตํ วิหริตฺวา เยน ราชคหํ เตน จาริกํ ปกฺกามิ. อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน เยน ราชคหํ ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา ราชคเห วิหรติ.

92. Em certa ocasião, o Abençoado estava viajando em caravana pelas terras dos Kosalas junto com uma grande comunidade de bhikkhus quando chegou a uma cidade dos Kosalas chamada Paṅkadhā. Lá, o Abençoado permaneceu perto de Paṅkadhā. Naquela ocasião, o bhikkhu Kassapagotta residia em Paṅkadhā. Lá, o Abençoado instruiu, encorajou, inspirou e alegrou os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento. Então, enquanto o Abençoado instruía, encorajava, inspirava e alegrava os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento, o bhikkhu Kassapagotta tornou-se impaciente e ressentido, pensando: 'Este asceta é rigoroso demais'. Então, tendo permanecido em Paṅkadhā pelo tempo que desejou, o Abençoado partiu em viagem em direção a Rājagaha. Viajando gradualmente, o Abençoado finalmente chegou a Rājagaha. Lá, em Rājagaha, o Abençoado permaneceu.

---

อถ โข กสฺสปโคตฺตสฺส ภิกฺขุโน อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต อหุเทว กุกฺกุจฺจํ อหุ วิปฺปฏิสาโร – ‘‘อลาภา วต เม, น วต เม ลาภา[Pg.239]; ทุลฺลทฺธํ วต เม, น วต เม สุลทฺธํ; ยสฺส เม ภควติ สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสนฺเต สมาทเปนฺเต สมุตฺเตเชนฺเต สมฺปหํเสนฺเต อหุเทว อกฺขนฺติ อหุ อปฺปจฺจโย – ‘อธิสลฺลิขเตวายํ สมโณ’ติ. ยํนูนาหํ เยน ภควา เตนุปสงฺกเมยฺยํ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อจฺจยํ อจฺจยโต เทเสยฺย’’นฺติ. อถ โข กสฺสปโคตฺโต ภิกฺขุ เสนาสนํ สํสาเมตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน ราชคหํ เตน ปกฺกามิ. อนุปุพฺเพน เยน ราชคหํ เยน คิชฺฌกูโฏ ปพฺพโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข กสฺสปโคตฺโต ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ –

Então, logo após a partida do Abençoado, o bhikkhu Kassapagotta foi tomado de remorso e arrependimento: 'É uma desgraça para mim, não é um ganho para mim; é uma perda para mim, não é uma conquista para mim, que quando o Abençoado estava instruindo, exortando, inspirando e alegrando os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento, eu tenha ficado impaciente e ressentido, pensando: "Este asceta é rigoroso demais". E se eu fosse até o Abençoado e, tendo me aproximado, confessasse minha transgressão como uma transgressão na presença do Abençoado?' Então, o bhikkhu Kassapagotta arrumou seus aposentos, tomou sua tigela e mantos e partiu em direção a Rājagaha. Caminhando gradualmente, ele chegou a Rājagaha, ao Monte Pico dos Abutres, onde estava o Abençoado. Ao se aproximar, prestou homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado e disse-lhe:

---

‘‘เอกมิทํ, ภนฺเต, สมยํ ภควา สงฺกวายํ วิหรติ, สงฺกวา นาม โกสลานํ นิคโม. ตตฺร, ภนฺเต, ภควา สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสสิ สมาทเปสิ สมุตฺเตเชสิ สมฺปหํเสสิ. ตสฺส มยฺหํ ภควติ สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสนฺเต สมาทเปนฺเต สมุตฺเตเชนฺเต สมฺปหํเสนฺเต อหุเทว อกฺขนฺติ อหุ อปฺปจฺจโย – ‘อธิสลฺลิขเตวายํ สมโณ’ติ. อถ โข ภควา สงฺกวายํ ยถาภิรนฺตํ วิหริตฺวา เยน ราชคหํ เตน จาริกํ ปกฺกามิ. ( ) ตสฺส มยฺหํ, ภนฺเต, อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต อหุเทว กุกฺกุจฺจํ อหุ วิปฺปฏิสาโร – อลาภา วต เม, น วต เม ลาภา; ทุลฺลทฺธํ วต เม, น วต เม สุลทฺธํ; ยสฺส เม ภควติ สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสนฺเต สมาทเปนฺเต สมุตฺเตเชนฺเต สมฺปหํเสนฺเต อหุเทว อกฺขนฺติ อหุ อปฺปจฺจโย – ‘อธิสลฺลิขเตวายํ สมโณ’ติ. ยํนูนาหํ เยน ภควา เตนุปสงฺกเมยฺยํ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อจฺจยํ อจฺจยโต เทเสยฺยนฺติ. อจฺจโย มํ, ภนฺเต, อจฺจคมา ยถาพาลํ ยถามูฬฺหํ ยถาอกุสลํ ยสฺส เม ภควติ สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสนฺเต สมาทเปนฺเต สมุตฺเตเชนฺเต สมฺปหํเสนฺเต อหุเทว อกฺขนฺติ อหุ อปฺปจฺจโย – ‘อธิสลฺลิขเตวายํ สมโณ’ติ. ตสฺส [Pg.240] เม, ภนฺเต, ภควา อจฺจยํ อจฺจยโต ปฏิคฺคณฺหาตุ, อายตึ สํวรายา’’ติ.

“Em uma ocasião, Senhor, o Abençoado residia em Saṅkavā, uma aldeia dos Kosalas. Lá, Senhor, o Abençoado instruía, exortava, inspirava e alegrava os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento. Enquanto o Abençoado instruía... e os alegrava, eu fiquei impaciente e ressentido, pensando: 'Este asceta é rigoroso demais'. Então, o Abençoado, tendo permanecido em Saṅkavā pelo tempo que desejou, partiu em viagem para Rājagaha. Pouco depois de o Abençoado ter partido, Senhor, fui tomado de remorso e arrependimento: 'É uma desgraça para mim, não é um ganho para mim; é uma perda para mim, não é uma conquista para mim, que quando o Abençoado estava instruindo... e alegrando os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento, eu tenha ficado impaciente e ressentido, pensando: "Este asceta é rigoroso demais". E se eu fosse até o Abençoado e, tendo me aproximado, confessasse minha transgressão como uma transgressão na presença do Abençoado?' Senhor, uma transgressão me superou, de forma tola, cega e inábil, pois quando o Abençoado estava instruindo, exortando, inspirando e alegrando os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento, fiquei impaciente e ressentido, pensando: 'Este asceta é rigoroso demais'. Senhor, que o Abençoado aceite minha transgressão como uma transgressão, para fins de contenção futura.”

---

‘‘ตคฺฆ ตํ, กสฺสป, อจฺจโย อจฺจคมา ยถาพาลํ ยถามูฬฺหํ ยถาอกุสลํ, ยสฺส เต มยิ สิกฺขาปทปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ภิกฺขู สนฺทสฺเสนฺเต สมาทเปนฺเต สมุตฺเตเชนฺเต สมฺปหํเสนฺเต อหุเทว อกฺขนฺติ อหุ อปฺปจฺจโย – ‘อธิสลฺลิขเตวายํ สมโณ’ติ. ยโต จ โข ตฺวํ, กสฺสป, อจฺจยํ อจฺจยโต ทิสฺวา ยถาธมฺมํ ปฏิกโรสิ, ตํ เต มยํ ปฏิคฺคณฺหาม. วุทฺธิเหสา, กสฺสป, อริยสฺส วินเย โย อจฺจยํ อจฺจยโต ทิสฺวา ยถาธมฺมํ ปฏิกโรติ, อายตึ สํวรํ อาปชฺชติ.

“Certamente, Kassapa, uma transgressão o superou, de forma tola, cega e inábil, pois quando eu estava instruindo, exortando, inspirando e alegrando os bhikkhus com uma palestra sobre o Dhamma relacionada às regras de treinamento, você ficou impaciente e ressentido, pensando: 'Este asceta é rigoroso demais'. Mas como você, Kassapa, vê sua transgressão como uma transgressão e faz as reparações devidas de acordo com o Dhamma, nós a aceitamos. Pois é um crescimento na disciplina do Nobre quando alguém vê sua transgressão como uma transgressão, faz as reparações de acordo com o Dhamma e assume a contenção futura.”

---

‘‘เถโร เจปิ, กสฺสป, ภิกฺขุ โหติ น สิกฺขากาโม น สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที, เย จญฺเญ ภิกฺขู น สิกฺขากามา เต จ น สิกฺขาย สมาทเปติ, เย จญฺเญ ภิกฺขู สิกฺขากามา เตสญฺจ น วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน, เอวรูปสฺสาหํ, กสฺสป, เถรสฺส ภิกฺขุโน น วณฺณํ ภณามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? สตฺถา หิสฺส วณฺณํ ภณตีติ อญฺเญ นํ ภิกฺขู ภเชยฺยุํ, เย นํ ภเชยฺยุํ ตฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ, ยฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายาติ. ตสฺมาหํ, กสฺสป, เอวรูปสฺส เถรสฺส ภิกฺขุโน น วณฺณํ ภณามิ.

“Kassapa, mesmo que um bhikkhu seja um ancião, se ele não deseja treinar e não elogia a adoção do treinamento; se ele não incentiva no treinamento outros bhikkhus que não desejam treinar; e se ele não elogia de forma genuína, real e oportuna aqueles bhikkhus que desejam treinar, eu não elogio tal bhikkhu ancião. Por qual razão? Porque outros bhikkhus, pensando: 'O Mestre o elogia', poderiam se associar a ele, e aqueles que se associassem a ele poderiam seguir o seu exemplo. Se seguissem o seu exemplo, isso os levaria ao malefício e ao sofrimento por muito tempo. Por isso, Kassapa, eu não elogio tal bhikkhu ancião.”

---

‘‘มชฺฌิโม เจปิ, กสฺสป, ภิกฺขุ โหติ…เป… นโว เจปิ, กสฺสป, ภิกฺขุ โหติ น สิกฺขากาโม น สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที, เย จญฺเญ ภิกฺขู น สิกฺขากามา เต จ น สิกฺขาย สมาทเปติ, เย จญฺเญ ภิกฺขู สิกฺขากามา เตสญฺจ น วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน, เอวรูปสฺสาหํ, กสฺสป, นวสฺส ภิกฺขุโน น วณฺณํ ภณามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? สตฺถา หิสฺส วณฺณํ ภณตีติ อญฺเญ นํ ภิกฺขู ภเชยฺยุํ, เย นํ ภเชยฺยุํ ตฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ, ยฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายาติ. ตสฺมาหํ, กสฺสป, เอวรูปสฺส นวสฺส ภิกฺขุโน น วณฺณํ ภณามิ.

“Kassapa, mesmo que um bhikkhu seja de meia-idade... [e assim por diante]... Kassapa, mesmo que um bhikkhu seja recém-admitido, se ele não deseja treinar e não elogia a adoção do treinamento; se ele não incentiva no treinamento outros bhikkhus que não desejam treinar; e se ele não elogia de forma genuína, real e oportuna aqueles bhikkhus que desejam treinar, eu não elogio tal bhikkhu recém-admitido. Por qual razão? Porque outros bhikkhus, pensando: 'O Mestre o elogia', poderiam se associar a ele, e aqueles que se associassem a ele poderiam seguir o seu exemplo. Se seguissem o seu exemplo, isso os levaria ao malefício e ao sofrimento por muito tempo. Por isso, Kassapa, eu não elogio tal bhikkhu recém-admitido.”

---

‘‘เถโร [Pg.241] เจปิ, กสฺสป, ภิกฺขุ โหติ สิกฺขากาโม สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที, เย จญฺเญ ภิกฺขู น สิกฺขากามา เต จ สิกฺขาย สมาทเปติ, เย จญฺเญ ภิกฺขู สิกฺขากามา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน, เอวรูปสฺสาหํ, กสฺสป, เถรสฺส ภิกฺขุโน วณฺณํ ภณามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? สตฺถา หิสฺส วณฺณํ ภณตีติ อญฺเญ นํ ภิกฺขู ภเชยฺยุํ, เย นํ ภเชยฺยุํ ตฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ, ยฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายาติ. ตสฺมาหํ, กสฺสป, เอวรูปสฺส เถรสฺส ภิกฺขุโน วณฺณํ ภณามิ.

“Kassapa, se um bhikkhu ancião deseja treinar e elogia a adoção do treinamento; se ele incentiva no treinamento outros bhikkhus que não desejam treinar; e se ele elogia de forma genuína, real e oportuna aqueles bhikkhus que desejam treinar, eu elogio tal bhikkhu ancião. Por qual razão? Porque outros bhikkhus, pensando: 'O Mestre o elogia', poderiam se associar a ele, e aqueles que se associassem a ele poderiam seguir o seu exemplo. Se seguissem o seu exemplo, isso os levaria ao benefício e à felicidade por muito tempo. Por isso, Kassapa, eu elogio tal bhikkhu ancião.”

---

‘‘มชฺฌิโม เจปิ, กสฺสป, ภิกฺขุ โหติ สิกฺขากาโม…เป… นโว เจปิ, กสฺสป, ภิกฺขุ โหติ สิกฺขากาโม สิกฺขาสมาทานสฺส วณฺณวาที, เย จญฺเญ ภิกฺขู น สิกฺขากามา เต จ สิกฺขาย สมาทเปติ, เย จญฺเญ ภิกฺขู สิกฺขากามา เตสญฺจ วณฺณํ ภณติ ภูตํ ตจฺฉํ กาเลน, เอวรูปสฺสาหํ, กสฺสป, นวสฺส ภิกฺขุโน วณฺณํ ภณามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? สตฺถา หิสฺส วณฺณํ ภณตีติ อญฺเญ นํ ภิกฺขู ภเชยฺยุํ, เย นํ ภเชยฺยุํ ตฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ, ยฺยาสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺเชยฺยุํ เตสํ ตํ อสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายาติ. ตสฺมาหํ, กสฺสป, เอวรูปสฺส นวสฺส ภิกฺขุโน วณฺณํ ภณามี’’ติ. เอกาทสมํ.

“Kassapa, se um bhikkhu de meia-idade deseja treinar... [e assim por diante]... Kassapa, se um bhikkhu recém-admitido deseja treinar e elogia a adoção do treinamento; se ele incentiva no treinamento outros bhikkhus que não desejam treinar; e se ele elogia de forma genuína, real e oportuna aqueles bhikkhus que desejam treinar, eu elogio tal bhikkhu recém-admitido. Por qual razão? Porque outros bhikkhus, pensando: 'O Mestre o elogia', poderiam se associar a ele, e aqueles que se associassem a ele poderiam seguir o seu exemplo. Se seguissem o seu exemplo, isso os levaria ao benefício e à felicidade por muito tempo. Por isso, Kassapa, eu elogio tal bhikkhu recém-admitido.” (O décimo primeiro)

---

สมณวคฺโค นวโม.

O Grupo dos Ascetas, o nono.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

Seu sumário:

---

สมโณ คทฺรโภ เขตฺตํ, วชฺชิปุตฺโต จ เสกฺขกํ;

ตโย จ สิกฺขนา วุตฺตา, ทฺเว สิกฺขา สงฺกวาย จาติ.

O asceta, o jumento, o campo, o filho dos Vajji e o aprendiz; três discursos sobre o treinamento são ditos, dois sobre o treinamento, e Saṅkavā.

---

(๑๐) ๕. โลณกปลฺลวคฺโค

(10) 5. O Grupo da Pitada de Sal

---

๑. อจฺจายิกสุตฺตํ

1. O Discurso sobre o Urgente

---

๙๓. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, กสฺสกสฺส คหปติสฺส อจฺจายิกานิ กรณียานิ. กตมานิ ตีณิ? อิธ, ภิกฺขเว, กสฺสโก คหปติ สีฆํ สีฆํ เขตฺตํ สุกฏฺฐํ กโรติ สุมติกตํ. สีฆํ สีฆํ เขตฺตํ สุกฏฺฐํ กริตฺวา [Pg.242] สุมติกตํ สีฆํ สีฆํ พีชานิ ปติฏฺฐาเปติ. สีฆํ สีฆํ พีชานิ ปติฏฺฐาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ อุทกํ อภิเนติปิ อปเนติปิ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ กสฺสกสฺส คหปติสฺส อจฺจายิกานิ กรณียานิ. ตสฺส โข ตํ, ภิกฺขเว, กสฺสกสฺส คหปติสฺส นตฺถิ สา อิทฺธิ วา อานุภาโว วา – ‘อชฺเชว เม ธญฺญานิ ชายนฺตุ, สฺเวว คพฺภีนิ โหนฺตุ, อุตฺตรสฺเวว ปจฺจนฺตู’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, โหติ โส สมโย ยํ ตสฺส กสฺสกสฺส คหปติสฺส ตานิ ธญฺญานิ อุตุปริณามีนิ ชายนฺติปิ คพฺภีนิปิ โหนฺติ ปจฺจนฺติปิ.

93. “Monjes, existem estas três tarefas urgentes de um agricultor chefe de família. Quais são as três? Aqui, monjes, um agricultor chefe de família rapidamente ara bem o campo e o nivela bem. Tendo arado e nivelado bem o campo rapidamente, ele rapidamente semeia as sementes. Tendo semeado as sementes rapidamente, ele rapidamente irriga e drena a água. Estas, monjes, são as três tarefas urgentes de um agricultor chefe de família. Esse agricultor chefe de família, monjes, não possui tal poder psíquico ou autoridade espiritual para comandar: 'Que minhas colheitas brotem hoje mesmo, que fiquem cheias amanhã, e que amadureçam depois de amanhã!' No entanto, monjes, chega o momento em que, com a mudança das estações, as colheitas daquele agricultor chefe de família brotam, ficam cheias e amadurecem.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีณิมานิ ภิกฺขุสฺส อจฺจายิกานิ กรณียานิ. กตมานิ ตีณิ? อธิสีลสิกฺขาสมาทานํ, อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทานํ, อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทานํ – อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ภิกฺขุสฺส อจฺจายิกานิ กรณียานิ. ตสฺส โข ตํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน นตฺถิ สา อิทฺธิ วา อนุภาโว วา – ‘อชฺเชว เม อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจตุ สฺเว วา อุตฺตรสฺเว วา’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, โหติ โส สมโย ยํ ตสฺส ภิกฺขุโน อธิสีลมฺปิ สิกฺขโต อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺขโต อธิปญฺญมฺปิ สิกฺขโต อนุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ.

“Da mesma forma, monjes, existem estas três tarefas urgentes de um bhikkhu. Quais são as três? A adoção do treinamento na virtude superior (adhisīla), a adoção do treinamento na mente superior (adhicitta) e a adoção do treinamento na sabedoria superior (adhipaññā) — estas, monjes, são as três tarefas urgentes de um bhikkhu. Esse bhikkhu, monjes, não possui tal poder psíquico ou autoridade espiritual para comandar: 'Que hoje mesmo minha mente seja libertada das impurezas (āsavas) pelo não-apego, ou amanhã, ou depois de amanhã!' No entanto, monjes, chega o momento em que, enquanto esse bhikkhu treina na virtude superior, treina na mente superior e treina na sabedoria superior, sua mente é libertada das impurezas pelo não-apego.”

---

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘ติพฺโพ โน ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิสีลสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิจิตฺตสิกฺขาสมาทาเน, ติพฺโพ ฉนฺโท ภวิสฺสติ อธิปญฺญาสิกฺขาสมาทาเน’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. ปฐมํ.

“Portanto, monjes, assim vocês devem treinar: 'Teremos um forte desejo pela adoção do treinamento na virtude superior, teremos um forte desejo pela adoção do treinamento na mente superior, teremos um forte desejo pela adoção do treinamento na sabedoria superior.' É assim, monjes, que vocês devem treinar.” (O primeiro)

---

๒. ปวิเวกสุตฺตํ

2. O Discurso sobre a Solitude

---

๙๔. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ปวิเวกานิ ปญฺญาเปนฺติ. กตมานิ ตีณิ? จีวรปวิเวกํ, ปิณฺฑปาตปวิเวกํ, เสนาสนปวิเวกํ.

94. “Monjes, os andarilhos de outras seitas prescrevem estes três tipos de solitude. Quais são os três? Solitude em relação aos mantos, solitude em relação à esmola de alimentos e solitude em relação às habitações.”

---

‘‘ตตฺริทํ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา จีวรปวิเวกสฺมึ ปญฺญาเปนฺติ, สาณานิปิ ธาเรนฺติ, มสาณานิปิ ธาเรนฺติ, ฉวทุสฺสานิปิ ธาเรนฺติ, ปํสุกูลานิปิ ธาเรนฺติ, ติรีฏานิปิ ธาเรนฺติ, อชินมฺปิ ธาเรนฺติ, อชินกฺขิปมฺปิ ธาเรนฺติ, กุสจีรมฺปิ ธาเรนฺติ, วากจีรมฺปิ ธาเรนฺติ, ผลกจีรมฺปิ ธาเรนฺติ, เกสกมฺพลมฺปิ ธาเรนฺติ, วาลกมฺพลมฺปิ ธาเรนฺติ, อุลูกปกฺขิกมฺปิ [Pg.243] ธาเรนฺติ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา จีวรปวิเวกสฺมึ ปญฺญาเปนฺติ.

“Quanto a isso, monjes, eis o que os andarilhos de outras seitas prescrevem como solitude em relação aos mantos: eles vestem roupas de cânhamo, roupas de tecidos mistos de cânhamo, mortalhas de cadáveres, trapos de lixão (pāṃsukūla), roupas feitas de casca de árvore, peles de antílope preto, tiras de pele de antílope preto, roupas de capim kusa, roupas de fibra de casca de árvore, roupas de lascas de madeira, mantas feitas de cabelo humano, mantas feitas de pelo de animais ou coberturas feitas de asas de coruja. Isso, monjes, é o que os andarilhos de outras seitas prescrevem como solitude em relação aos mantos.”

---

‘‘ตตฺริทํ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ปิณฺฑปาตปวิเวกสฺมึ ปญฺญาเปนฺติ. สากภกฺขาปิ โหนฺติ, สามากภกฺขาปิ โหนฺติ, นีวารภกฺขาปิ โหนฺติ, ททฺทุลภกฺขาปิ โหนฺติ, หฏภกฺขาปิ โหนฺติ, กณภกฺขาปิ โหนฺติ, อาจามภกฺขาปิ โหนฺติ, ปิญฺญากภกฺขาปิ โหนฺติ, ติณภกฺขาปิ โหนฺติ, โคมยภกฺขาปิ โหนฺติ, วนมูลผลาหารา ยาเปนฺติ ปวตฺตผลโภชี. อิทํ โข, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ปิณฺฑปาตปวิเวกสฺมึ ปญฺญาเปนฺติ.

“Quanto a isso, monjes, eis o que os andarilhos de outras seitas prescrevem como solitude em relação à esmola de alimentos: eles se alimentam de ervas verdes, painço, arroz selvagem da floresta, aparas de couro, lodo, farelo de arroz, a crosta do arroz cozido, farinha de gergelim, capim ou esterco de vaca. Eles subsistem de raízes e frutos da floresta, alimentando-se de frutos caídos espontaneamente. Isso, monjes, é o que os andarilhos de outras seitas prescrevem como solitude em relação à esmola de alimentos.”

---

‘‘ตตฺริทํ, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เสนาสนปวิเวกสฺมึ ปญฺญาเปนฺติ อรญฺญํ รุกฺขมูลํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ ภุสาคารํ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เสนาสนปวิเวกสฺมึ ปญฺญาเปนฺติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ปวิเวกานิ ปญฺญาเปนฺติ.

“Quanto a isso, monjes, eis o que os andarilhos de outras seitas prescrevem como solitude em relação às habitações: a floresta, o pé de uma árvore, um cemitério, clareiras na floresta, o ar livre, uma pilha de palha ou um celeiro de palha. Isso, monjes, é o que os andarilhos de outras seitas prescrevem como solitude em relação às habitações. Estes, monjes, são os três tipos de solitude que os andarilhos de outras seitas prescrevem.”

---

‘‘ตีณิ โข ปนิมานิ, ภิกฺขเว, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย ภิกฺขุโน ปวิเวกานิ. กตมานิ ตีณิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา จ โหติ, ทุสฺสีลฺยญฺจสฺส ปหีนํ โหติ, เตน จ วิวิตฺโต โหติ; สมฺมาทิฏฺฐิโก จ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ จสฺส ปหีนา โหติ, ตาย จ วิวิตฺโต โหติ; ขีณาสโว จ โหติ, อาสวา จสฺส ปหีนา โหนฺติ, เตหิ จ วิวิตฺโต โหติ. ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ทุสฺสีลฺยญฺจสฺส ปหีนํ โหติ, เตน จ วิวิตฺโต โหติ; สมฺมาทิฏฺฐิโก จ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ จสฺส ปหีนา โหติ, ตาย จ วิวิตฺโต โหติ; ขีณาสโว จ โหติ, อาสวา จสฺส ปหีนา โหนฺติ, เตหิ จ วิวิตฺโต โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘ภิกฺขุ อคฺคปฺปตฺโต สารปฺปตฺโต สุทฺโธ สาเร ปติฏฺฐิโต’’’.

“Monges, neste Dhamma e Disciplina, existem estes três tipos de isolamento para um monge. Quais são os três? Aqui, monges, o monge é virtuoso; a conduta imoral foi por ele abandonada e ele permanece isolado dela. Ele possui a visão correta; a visão incorreta foi por ele abandonada e ele permanece isolado dela. Ele é um cujas impurezas mentais foram destruídas; as impurezas mentais foram por ele abandonadas e ele permanece isolado delas. Quando, monges, um monge é virtuoso, a conduta imoral foi por ele abandonada e ele permanece isolado dela; possui a visão correta, a visão incorreta foi por ele abandonada e ele permanece isolado dela; é um cujas impurezas mentais foram destruídas, as impurezas mentais foram por ele abandonadas e ele permanece isolado delas, ele é então chamado de ‘um monge que alcançou o topo, alcançou o cerne, que é puro e estabelecido no cerne’.”

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กสฺสกสฺส คหปติสฺส สมฺปนฺนํ สาลิกฺเขตฺตํ. ตเมนํ กสฺสโก คหปติ สีฆํ สีฆํ ลวาเปยฺย. สีฆํ สีฆํ ลวาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ สงฺฆราเปยฺย. สีฆํ สีฆํ สงฺฆราเปตฺวา สีฆํ สีฆํ [Pg.244] อุพฺพหาเปยฺย. สีฆํ สีฆํ อุพฺพหาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ ปุญฺชํ การาเปยฺย. สีฆํ สีฆํ ปุญฺชํ การาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ มทฺทาเปยฺย. สีฆํ สีฆํ มทฺทาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ ปลาลานิ อุทฺธราเปยฺย. สีฆํ สีฆํ ปลาลานิ อุทฺธราเปตฺวา สีฆํ สีฆํ ภุสิกํ อุทฺธราเปยฺย. สีฆํ สีฆํ ภุสิกํ อุทฺธราเปตฺวา สีฆํ สีฆํ โอปุนาเปยฺย. สีฆํ สีฆํ โอปุนาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ อติหราเปยฺย. สีฆํ สีฆํ อติหราเปตฺวา สีฆํ สีฆํ โกฏฺฏาเปยฺย. สีฆํ สีฆํ โกฏฺฏาเปตฺวา สีฆํ สีฆํ ถุสานิ อุทฺธราเปยฺย. เอวมสฺสุ ตานิ, ภิกฺขเว, กสฺสกสฺส คหปติสฺส ธญฺญานิ อคฺคปฺปตฺตานิ สารปฺปตฺตานิ สุทฺธานิ สาเร ปติฏฺฐิตานิ.

“Suponham, monges, que o campo de arroz de um agricultor chefe de família tenha amadurecido. Esse agricultor chefe de família rapidamente faria ceifar o arroz. Tendo rapidamente feito ceifar, ele rapidamente o faria recolher. Tendo rapidamente feito recolher, ele rapidamente o faria transportar. Tendo rapidamente feito transportar, ele rapidamente o faria empilhar. Tendo rapidamente feito empilhar, ele rapidamente o faria debulhar. Tendo rapidamente feito debulhar, ele rapidamente faria remover a palha. Tendo rapidamente feito remover a palha, ele rapidamente faria remover o farelo. Tendo rapidamente feito remover o farelo, ele rapidamente o faria abanar. Tendo rapidamente feito abanar, ele rapidamente o faria recolher para o celeiro. Tendo rapidamente feito recolher para o celeiro, ele rapidamente o faria pilar. Tendo rapidamente feito pilar, ele rapidamente faria remover as cascas. Dessa forma, monges, os grãos daquele agricultor chefe de família alcançariam o topo, alcançariam o cerne, seriam puros e estabelecidos no cerne.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยโต ภิกฺขุ สีลวา จ โหติ, ทุสฺสีลฺยญฺจสฺส ปหีนํ โหติ, เตน จ วิวิตฺโต โหติ; สมฺมาทิฏฺฐิโก จ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ จสฺส ปหีนา โหติ, ตาย จ วิวิตฺโต โหติ; ขีณาสโว จ โหติ, อาสวา จสฺส ปหีนา โหนฺติ, เตหิ จ วิวิตฺโต โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘ภิกฺขุ อคฺคปฺปตฺโต สารปฺปตฺโต สุทฺโธ สาเร ปติฏฺฐิโต’’’ติ. ทุติยํ.

“Da mesma forma, monges, quando um monge é virtuoso, a conduta imoral foi por ele abandonada e ele permanece isolado dela; possui a visão correta, a visão incorreta foi por ele abandonada e ele permanece isolado dela; é um cujas impurezas mentais foram destruídas, as impurezas mentais foram por ele abandonadas e ele permanece isolado delas, ele é então chamado de ‘um monge que alcançou o topo, alcançou o cerne, que é puro e estabelecido no cerne’.” O segundo.

---

๓. สรทสุตฺตํ

3. Saradasutta (O Discurso sobre o Outono)

---

๙๕. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, สรทสมเย วิทฺเธ วิคตวลาหเก เทเว อาทิจฺโจ นภํ อพฺภุสฺสกฺกมาโน สพฺพํ อากาสคตํ ตมคตํ อภิวิหจฺจ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจติ จ.

95. “Assim como, monges, no outono, quando o céu está limpo e sem nuvens, o sol, subindo ao firmamento, dissipa toda a escuridão do espaço celeste enquanto brilha, resplandece e irradia,”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยโต อริยสาวกสฺส วิรชํ วีตมลํ ธมฺมจกฺขุํ อุปฺปชฺชติ, สห ทสฺสนุปฺปาทา, ภิกฺขเว, อริยสาวกสฺส ตีณิ สํโยชนานิ ปหียนฺติ – สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส.

“da mesma forma, monges, quando o olho do Dhamma, livre de poeira e sem mácula, surge no nobre discípulo, então, junto com o surgimento da visão, o nobre discípulo abandona três grilhões: a visão da identidade pessoal, a dúvida e o apego a regras e rituais.”

---

‘‘อถาปรํ ทฺวีหิ ธมฺเมหิ นิยฺยาติ อภิชฺฌาย จ พฺยาปาเทน จ. โส วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ตสฺมึ เจ, ภิกฺขเว, สมเย อริยสาวโก กาลํ กเรยฺย, นตฺถิ ตํ สํโยชนํ เยน [Pg.245] สํโยชเนน สํยุตฺโต อริยสาวโก ปุน อิมํ โลกํ อาคจฺเฉยฺยา’’ติ. ตติยํ.

“Depois disso, ele se liberta de dois estados: a cobiça e a má vontade. Afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado pelo pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Se, monges, nessa ocasião o nobre discípulo falecer, não haverá grilhão pelo qual ele, estando atado, retorne a este mundo.” O terceiro.

---

๔. ปริสาสุตฺตํ

4. Parisāsutta (O Discurso sobre as Assembleias)

---

๙๖. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ปริสา. กตมา ติสฺโส? อคฺควตี ปริสา, วคฺคา ปริสา, สมคฺคา ปริสา.

96. “Monges, existem estas três assembleias. Quais são as três? A assembleia dos mais excelentes, a assembleia dividida e a assembleia harmoniosa.”

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อคฺควตี ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ เถรา ภิกฺขู น พาหุลิกา โหนฺติ น สาถลิกา, โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา, วีริยํ อารภนฺติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย, เตสํ ปจฺฉิมา ชนตา ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติ. สาปิ โหติ น พาหุลิกา น สาถลิกา โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา, วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อคฺควตี ปริสา.

“E qual é, monges, a assembleia dos mais excelentes? Aqui, monges, na assembleia em que os monges anciãos não se tornam luxuosos e negligentes, mas abandonam o retrocesso e lideram no isolamento; eles despertam energia para alcançar o que ainda não foi alcançado, para obter o que ainda não foi obtido, para realizar o que ainda não foi realizado. A geração seguinte segue o seu exemplo. Eles também não se tornam luxuosos e negligentes, mas abandonam o retrocesso e lideram no isolamento; eles também despertam energia para alcançar o que ainda não foi alcançado, para obter o que ainda não foi obtido, para realizar o que ainda não foi realizado. Esta é chamada de assembleia dos mais excelentes.”

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, วคฺคา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วคฺคา ปริสา.

“E qual é, monges, a assembleia dividida? Aqui, monges, a assembleia na qual os monges vivem discutindo, brigando e caindo em disputas, ferindo-se uns aos outros com lanças verbais, é chamada de assembleia dividida.”

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, สมคฺคา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรนฺติ, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมคฺคา ปริสา.

“E qual é, monges, a assembleia harmoniosa? Aqui, monges, a assembleia na qual os monges vivem em concórdia, harmoniosamente, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos de afeto, é chamada de assembleia harmoniosa.”

---

‘‘ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย ภิกฺขู สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรนฺติ, พหุํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู ตสฺมึ สมเย ปุญฺญํ ปสวนฺติ. พฺรหฺมํ, ภิกฺขเว, วิหารํ ตสฺมึ สมเย ภิกฺขู วิหรนฺติ, ยทิทํ มุทิตาย เจโตวิมุตฺติยา. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ.

“Na ocasião, monges, em que os monges vivem em concórdia, harmoniosamente, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos de afeto, nessa ocasião os monges geram muitos méritos. Nessa ocasião, os monges habitam em uma morada divina, isto é, na libertação da mente através da alegria altruísta (muditā). Para quem está alegre, surge o êxtase; para quem tem a mente em êxtase, o corpo se tranquiliza; com o corpo tranquilo, sente-se felicidade; para quem está feliz, a mente se concentra.”

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปริปพฺพเต ถุลฺลผุสิตเก เทเว วสฺสนฺเต ตํ อุทกํ ยถานินฺนํ ปวตฺตมานํ ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูเรติ, ปพฺพตกนฺทรปทรสาขา ปริปูรา กุโสพฺเภ ปริปูเรนฺติ, กุโสพฺภา ปริปูรา มหาโสพฺเภ [Pg.246] ปริปูเรนฺติ, มหาโสพฺภา ปริปูรา กุนฺนทิโย ปริปูเรนฺติ, กุนฺนทิโย ปริปูรา มหานทิโย ปริปูเรนฺติ, มหานทิโย ปริปูรา สมุทฺทํ ปริปูเรนฺติ.

“Assim como, monges, quando chove em gotas grossas no topo de uma montanha, a água, fluindo encosta abaixo, preenche as fendas, ravinas e canais; estes, ao ficarem cheios, preenchem as pequenas lagoas; estas, ao ficarem cheias, preenchem os grandes lagos; estes, ao ficarem cheios, preenchem os pequenos rios; estes, ao ficarem cheios, preenchem os grandes rios; e estes, ao ficarem cheios, preenchem o grande oceano;”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขู สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรนฺติ, พหุํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู ตสฺมึ สมเย ปุญฺญํ ปสวนฺติ. พฺรหฺมํ, ภิกฺขเว, วิหารํ ตสฺมึ สมเย ภิกฺขู วิหรนฺติ, ยทิทํ มุทิตาย เจโตวิมุตฺติยา. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวทิยติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส ปริสา’’ติ. จตุตฺถํ.

“da mesma forma, monges, na ocasião em que os monges vivem em concórdia, harmoniosamente, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos de afeto, nessa ocasião os monges geram muitos méritos. Nessa ocasião, os monges habitam em uma morada divina, isto é, na libertação da mente através da alegria altruísta. Para quem está alegre, surge o êxtase; para quem tem a mente em êxtase, o corpo se tranquiliza; com o corpo tranquilo, sente-se felicidade; para quem está feliz, a mente se concentra. Estas, monges, são as três assembleias.” O quarto.

---

๕. ปฐมอาชานียสุตฺตํ

5. Paṭhamaājānīyasutta (O Primeiro Discurso sobre o Cavalo de Raça)

---

๙๗. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ พลสมฺปนฺโน จ ชวสมฺปนฺโน จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ พลสมฺปนฺโน จ ชวสมฺปนฺโน จ.

97. “Monges, dotado de três fatores, o excelente cavalo de raça de um rei é digno do rei, um tesouro do rei e considerado um símbolo da realeza. Quais são os três? Aqui, monges, o excelente cavalo de raça do rei é dotado de beleza, força e velocidade. Dotado desses três fatores, o excelente cavalo de raça do rei é... considerado um símbolo da realeza. Da mesma forma, monges, dotado de três qualidades, um monge é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo supremo de mérito para o mundo. Quais são as três? Aqui, monges, o monge é dotado de beleza, força e velocidade.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน โหติ.

“E como, monges, um monge é dotado de beleza? Aqui, monges, o monge é virtuoso; ele vive restringido pela contenção do Pātimokkha, dotado de boa conduta e locais apropriados de recurso, vendo perigo nas mínimas faltas. Tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. É dessa forma, monges, que um monge é dotado de beleza.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พลสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ [Pg.247] อุปสมฺปทาย ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พลสมฺปนฺโน โหติ.

“E como, monges, um monge é dotado de força? Aqui, monges, o monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem abandonar o fardo de cultivar qualidades benéficas. É dessa forma, monges, que um monge é dotado de força.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชวสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชวสมฺปนฺโน โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ปญฺจมํ.

“E como, monges, um monge é dotado de velocidade? Aqui, monges, o monge compreende como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’; compreende como realmente é: ‘Esta é a origem do sofrimento’; compreende como realmente é: ‘Esta é a cessação do sofrimento’; compreende como realmente é: ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. É dessa forma, monges, que um monge é dotado de velocidade. Dotado destas três qualidades, um monge é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo supremo de mérito para o mundo.” O quinto.

---

๖. ทุติยอาชานียสุตฺตํ

6. Dutiyaājānīyasutta (O Segundo Discurso sobre o Cavalo de Raça)

---

๙๘. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขยํ คจฺฉติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ พลสมฺปนฺโน จ ชวสมฺปนฺโน จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ พลสมฺปนฺโน จ ชวสมฺปนฺโน จ.

98. “Monges, dotado de três fatores, o excelente cavalo de raça de um rei é digno do rei, um tesouro do rei e considerado um símbolo da realeza. Quais são os três? Aqui, monges, o excelente cavalo de raça do rei é dotado de beleza, força e velocidade. Dotado desses três fatores, o excelente cavalo de raça do rei é... considerado um símbolo da realeza. Da mesma forma, monges, dotado de três qualidades, um monge é digno de dádivas... um campo supremo de mérito para o mundo. Quais são as três? Aqui, monges, o monge é dotado de beleza, força e velocidade.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน โหติ.

“E como, monges, um monge é dotado de beleza? Aqui, monges, o monge é virtuoso... tendo assumido as regras de treinamento, ele treina nelas. É dessa forma, monges, que um monge é dotado de beleza.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พลสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พลสมฺปนฺโน โหติ.

“E como, monges, um monge é dotado de força? Aqui, monges, o monge vive com a energia desperta para abandonar as qualidades prejudiciais e adquirir qualidades benéficas; ele é forte, firme em seu esforço, sem abandonar o fardo de cultivar qualidades benéficas. É dessa forma, monges, que um monge é dotado de força.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชวสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก โหติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี [Pg.248] อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชวสมฺปนฺโน โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

“E como, monges, um monge é dotado de velocidade? Aqui, monges, com a destruição total dos cinco grilhões inferiores, o monge é de nascimento espontâneo, destinado a alcançar o Nibbāna final ali mesmo, sem nunca mais retornar daquele mundo. É dessa forma, monges, que um monge é dotado de velocidade. Dotado destas três qualidades, um monge é digno de dádivas... um campo supremo de mérito para o mundo.” O sexto.

---

๗. ตติยอาชานียสุตฺตํ

7. Tatiyaājānīyasutta (O Terceiro Discurso sobre o Cavalo de Raça)

---

๙๙. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขยํ คจฺฉติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ พลสมฺปนฺโน จ ชวสมฺปนฺโน จ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต รญฺโญ ภทฺโร อสฺสาชานีโย ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน จ โหติ พลสมฺปนฺโน จ ชวสมฺปนฺโน จ.

99. Dotado de três qualidades, monges, o nobre corcel real é digno do rei, um tesouro real, e é considerado um verdadeiro símbolo do rei. Quais são as três? Aqui, monges, o nobre corcel real é dotado de beleza, dotado de força e dotado de velocidade. Dotado dessas três qualidades, monges, o nobre corcel real é digno do rei, um tesouro real, e é considerado um verdadeiro símbolo do rei. Da mesma forma, monges, dotado de três qualidades, um bhikkhu é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência com as mãos unidas, um campo incomparável de mérito para o mundo. Quais são as três? Aqui, monges, o bhikkhu é dotado de beleza, dotado de força e dotado de velocidade.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณฺณสมฺปนฺโน โหติ.

E como, monges, o bhikkhu é dotado de beleza? Aqui, monges, o bhikkhu é virtuoso, vive restringido pela restrição do Patimokkha, perfeito em conduta e comportamento, vendo perigo mesmo nas menores faltas. Ele treina assumindo as regras de treinamento. É assim, monges, que o bhikkhu é dotado de beleza.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พลสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พลสมฺปนฺโน โหติ.

E como, monges, o bhikkhu é dotado de força? Aqui, monges, o bhikkhu vive com a energia ativada para abandonar os estados mentais prejudiciais e para cultivar os estados mentais benéficos; ele é firme, de esforço resoluto, sem negligenciar o dever de cultivar os estados benéficos. É assim, monges, que o bhikkhu é dotado de força.

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชวสมฺปนฺโน โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ชวสมฺปนฺโน โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. สตฺตมํ.

E como, monges, o bhikkhu é dotado de velocidade? Aqui, monges, com a destruição das impurezas mentais, o bhikkhu realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria, e nelas ingressando, nelas permanece. É assim, monges, que o bhikkhu é dotado de velocidade. Dotado dessas três qualidades, monges, o bhikkhu é digno de dádivas... [pe]... um campo incomparável de mérito para o mundo. O sétimo.

---

๘. โปตฺถกสุตฺตํ

8. O Sutta do Tecido de Casca de Árvore

---

๑๐๐. ‘‘นโวปิ[Pg.249], ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุพฺพณฺโณ จ โหติ ทุกฺขสมฺผสฺโส จ อปฺปคฺโฆ จ; มชฺฌิโมปิ, ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุพฺพณฺโณ จ โหติ ทุกฺขสมฺผสฺโส จ อปฺปคฺโฆ จ; ชิณฺโณปิ, ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุพฺพณฺโณ จ โหติ ทุกฺขสมฺผสฺโส จ อปฺปคฺโฆ จ. ชิณฺณมฺปิ, ภิกฺขเว, โปตฺถกํ อุกฺขลิปริมชฺชนํ วา กโรนฺติ สงฺการกูเฏ วา นํ ฉฑฺเฑนฺติ.

100. Monges, mesmo quando novo, o tecido feito de casca de árvore é feio, áspero ao toque e de pouco valor. Quando está meio usado, o tecido feito de casca de árvore é feio, áspero ao toque e de pouco valor. Quando está velho, o tecido feito de casca de árvore ainda é feio, áspero ao toque e de pouco valor. E quando o tecido feito de casca de árvore está velho, eles o usam para limpar panelas ou o descartam em um monte de lixo.

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, นโว เจปิ ภิกฺขุ โหติ ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม. อิทมสฺส ทุพฺพณฺณตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุพฺพณฺโณ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. เย โข ปนสฺส เสวนฺติ ภชนฺติ ปยิรุปาสนฺติ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชนฺติ, เตสํ ตํ โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. อิทมสฺส ทุกฺขสมฺผสฺสตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุกฺขสมฺผสฺโส ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. เยสํ โข ปน โส ปฏิคฺคณฺหาติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ, เตสํ ตํ น มหปฺผลํ โหติ น มหานิสํสํ. อิทมสฺส อปฺปคฺฆตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, โปตฺถโก อปฺปคฺโฆ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. มชฺฌิโม เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ…เป… เถโร เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม, อิทมสฺส ทุพฺพณฺณตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุพฺพณฺโณ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. เย โข ปนสฺส เสวนฺติ ภชนฺติ ปยิรุปาสนฺติ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชนฺติ, เตสํ ตํ โหติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. อิทมสฺส ทุกฺขสมฺผสฺสตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, โปตฺถโก ทุกฺขสมฺผสฺโส ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. เยสํ โข ปน โส ปฏิคฺคณฺหาติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ, เตสํ ตํ น มหปฺผลํ โหติ น มหานิสํสํ. อิทมสฺส อปฺปคฺฆตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, โปตฺถโก อปฺปคฺโฆ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ.

Da mesma forma, monges, se um bhikkhu recém-admitido é imoral, de mau caráter, isso, eu digo, corresponde à sua feiura. Assim como aquele tecido de casca de árvore é feio, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. Para aqueles que se associam a ele, recorrem a ele, o servem e seguem seu exemplo, isso lhes trará dano e sofrimento por muito tempo. Isso, eu digo, corresponde à sua aspereza ao toque. Assim como aquele tecido de casca de árvore é áspero ao toque, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. E quando ele aceita mantos, esmolas de comida, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos, essa aceitação não traz grande fruto nem grande benefício para quem os oferece. Isso, eu digo, corresponde ao seu pouco valor. Assim como aquele tecido de casca de árvore é de pouco valor, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. Se um bhikkhu de meia-idade... [pe]... Se um bhikkhu ancião é imoral, de mau caráter, isso, eu digo, corresponde à sua feiura. Assim como aquele tecido de casca de árvore é feio, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. Para aqueles que se associam a ele, recorrem a ele, o servem e seguem seu exemplo, isso lhes trará dano e sofrimento por muito tempo. Isso, eu digo, corresponde à sua aspereza ao toque. Assim como aquele tecido de casca de árvore é áspero ao toque, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. E quando ele aceita mantos, esmolas de comida, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos, essa aceitação não traz grande fruto nem grande benefício para quem os oferece. Isso, eu digo, corresponde ao seu pouco valor. Assim como aquele tecido de casca de árvore é de pouco valor, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele.

---

‘‘เอวรูโป จายํ, ภิกฺขเว, เถโร ภิกฺขุ สงฺฆมชฺเฌ ภณติ. ตเมนํ ภิกฺขู เอวมาหํสุ – ‘กึ นุ โข ตุยฺหํ พาลสฺส อพฺยตฺตสฺส ภณิเตน, ตฺวมฺปิ นาม ภณิตพฺพํ มญฺญสี’ติ! โส กุปิโต อนตฺตมโน ตถารูปึ วาจํ นิจฺฉาเรติ [Pg.250] ยถารูปาย วาจาย สงฺโฆ ตํ อุกฺขิปติ, สงฺการกูเฏว นํ โปตฺถกํ.

Se um bhikkhu ancião desse tipo fala no meio do Sangha, os bhikkhus lhe dizem: 'De que serve a fala de um tolo incompetente como você? Você realmente acha que tem o direito de falar?' Ele então fica irado e descontente, e profere palavras tais que o Sangha o expulsa, assim como se descarta aquele tecido de casca de árvore no monte de lixo.

---

‘‘นวมฺปิ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ วณฺณวนฺตญฺเจว โหติ สุขสมฺผสฺสญฺจ มหคฺฆญฺจ; มชฺฌิมมฺปิ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ วณฺณวนฺตญฺเจว โหติ สุขสมฺผสฺสญฺจ มหคฺฆญฺจ; ชิณฺณมฺปิ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ วณฺณวนฺตญฺเจว โหติ สุขสมฺผสฺสญฺจ มหคฺฆญฺจ. ชิณฺณมฺปิ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ รตนปลิเวฐนํ วา กโรติ คนฺธกรณฺฑเก วา นํ ปกฺขิปนฺติ.

Monges, quando novo, o tecido de Kāsi é belo, agradável ao toque e de grande valor. Quando está meio usado, o tecido de Kāsi é belo, agradável ao toque e de grande valor. Mesmo quando está velho, o tecido de Kāsi é belo, agradável ao toque e de grande valor. E quando o tecido de Kāsi está velho, eles o usam para embrulhar joias ou o guardam em um cofre perfumado.

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, นโว เจปิ ภิกฺขุ โหติ สีลวา กลฺยาณธมฺโม, อิทมสฺส สุวณฺณตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ ตํ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ วณฺณวนฺตํ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. เย โข ปนสฺส เสวนฺติ ภชนฺติ ปยิรุปาสนฺติ ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชนฺติ, เตสํ ตํ โหติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. อิทมสฺส สุขสมฺผสฺสตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ ตํ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ สุขสมฺผสฺสํ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. เยสํ โข ปน โส ปฏิคฺคณฺหาติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ, เตสํ ตํ มหปฺผลํ โหติ มหานิสํสํ. อิทมสฺส มหคฺฆตาย วทามิ. เสยฺยถาปิ ตํ, ภิกฺขเว, กาสิกํ วตฺถํ มหคฺฆํ ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ. มชฺฌิโม เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ…เป… เถโร เจปิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โหติ…เป… ปุคฺคลํ วทามิ.

Da mesma forma, monges, se um bhikkhu recém-admitido é virtuoso, de bom caráter, isso, eu digo, corresponds à sua beleza. Assim como aquele tecido de Kāsi é belo, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. Para aqueles que se associam a ele, recorrem a ele, o servem e seguem seu exemplo, isso lhes trará bem-estar e felicidade por muito tempo. Isso, eu digo, corresponde à sua agradabilidade ao toque. Assim como aquele tecido de Kāsi é agradável ao toque, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. E quando ele aceita mantos, esmolas de comida, alojamento, e medicamentos e provisões para os enfermos, essa aceitação traz grande fruto e grande benefício para quem os oferece. Isso, eu digo, corresponde ao seu grande valor. Assim como aquele tecido de Kāsi é de grande valor, monges, eu digo que essa pessoa é semelhante a ele. Se um bhikkhu de meia-idade... [pe]... Se um bhikkhu ancião... [pe]... eu digo que essa pessoa é semelhante a ele.

---

‘‘เอวรูโป จายํ, ภิกฺขเว, เถโร ภิกฺขุ สงฺฆมชฺเฌ ภณติ. ตเมนํ ภิกฺขู เอวมาหํสุ – ‘อปฺปสทฺทา อายสฺมนฺโต โหถ, เถโร ภิกฺขุ ธมฺมญฺจ วินยญฺจ ภณตี’ติ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘กาสิกวตฺถูปมา ภวิสฺสาม, น โปตฺถกูปมา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ. อฏฺฐมํ.

Se um bhikkhu ancião desse tipo fala no meio do Sangha, os bhikkhus dizem: 'Por favor, veneráveis, façam silêncio. Um bhikkhu ancião está falando sobre o Dhamma e a Disciplina.' Suas palavras devem ser preservadas, assim como guardam o tecido de Kāsi em um cofre perfumado. Portanto, monges, assim vocês devem treinar a si mesmos: 'Seremos como o tecido de Kāsi, não como o tecido de casca de árvore.' É assim, monges, que vocês devem treinar a si mesmos. O oitavo.

---

๙. โลณกปลฺลสุตฺตํ

9. O Sutta do Grão de Sal

---

๑๐๑. ‘‘โย, ภิกฺขเว, เอวํ วเทยฺย – ‘ยถา ยถายํ ปุริโส กมฺมํ กโรติ ตถา ตถา ตํ ปฏิสํเวทิยตี’ติ, เอวํ สนฺตํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยวาโส น โหติ, โอกาโส น ปญฺญายติ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย[Pg.251]. โย จ โข, ภิกฺขเว, เอวํ วเทยฺย – ‘ยถา ยถา เวทนียํ อยํ ปุริโส กมฺมํ กโรติ ตถา ตถาสฺส วิปากํ ปฏิสํเวทิยตี’ติ, เอวํ สนฺตํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยวาโส โหติ, โอกาโส ปญฺญายติ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย. อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นา’ณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

101. Monges, se alguém dissesse: 'Uma pessoa experimenta o kamma exatamente da mesma maneira que o criou', nesse caso, monges, não haveria vida espiritual, nem se veria oportunidade para pôr um fim completo ao sofrimento. Mas se alguém dissesse: 'Quando uma pessoa cria um kamma a ser experimentado de uma determinada maneira, ela experimenta o seu resultado exatamente dessa maneira', nesse caso, monges, a vida espiritual é possível, e se vê a oportunidade para pôr um fim completo ao sofrimento. Aqui, monges, para certa pessoa, mesmo uma ação prejudicial insignificante que tenha sido cometida a conduz ao inferno. Mas aqui, monges, para outra pessoa, exatamente a mesma ação prejudicial insignificante é experimentada nesta mesma vida, e nem mesmo um resíduo mínimo é visto, quanto mais um abundante.

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ? อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อภาวิตกาโย โหติ อภาวิตสีโล อภาวิตจิตฺโต อภาวิตปญฺโญ ปริตฺโต อปฺปาตุโม อปฺปทุกฺขวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ.

Que tipo de pessoa comete uma ação prejudicial insignificante que a conduz ao inferno? Aqui, monges, certa pessoa não desenvolveu o corpo, não desenvolveu a virtude, não desenvolveu a mente, não desenvolveu a sabedoria; ela é limitada, de caráter insignificante, e vive em sofrimento por causa de suas pequenas faltas. É para esse tipo de pessoa, monges, que uma ação prejudicial insignificante cometida a conduz ao inferno.

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นา’ณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ภาวิตกาโย โหติ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ อปริตฺโต มหตฺโต อปฺปมาณวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

Que tipo de pessoa comete exatamente a mesma ação prejudicial insignificante e, no entanto, ela é experimentada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo mínimo, quanto mais um abundante? Aqui, monges, certa pessoa desenvolveu o corpo, desenvolveu a virtude, desenvolveu a mente, desenvolveu a sabedoria; ela é ilimitada, de caráter elevado, e vive de forma imensurável. É para esse tipo de pessoa, monges, que exatamente a mesma ação prejudicial insignificante cometida é experimentada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo mínimo, quanto mais um abundante.

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส โลณกปลฺลํ ปริตฺเต อุทกมลฺลเก ปกฺขิเปยฺย. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ ตํ ปริตฺตํ อุทกํ อมุนา โลณกปลฺเลน โลณํ อสฺส อเปยฺย’’นฺติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อทุญฺหิ, ภนฺเต, ปริตฺตํ อุทกกปลฺลเก อุทกํ, ตํ อมุนา โลณกปลฺเลน โลณํ อสฺส อเปยฺย’’นฺติ. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส โลณกปลฺลกํ คงฺคาย นทิยา ปกฺขิเปยฺย. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ สา คงฺคา นที อมุนา โลณกปลฺเลน โลณํ อสฺส อเปยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อสุ หิ, ภนฺเต, คงฺคาย นทิยา มหา อุทกกฺขนฺโธ โส อมุนา โลณกปลฺเลน โลโณ น อสฺส อเปยฺโย’’ติ.

Suponham, monges, que um homem jogasse um pedaço de sal em uma pequena tigela de água. O que vocês acham, monges? Aquele pedaço de sal tornaria aquela pequena quantidade de água salgada e imprópria para beber? — Sim, Senhor. Por qual razão? Porque a água na tigela é limitada, Senhor; por isso, aquele pedaço de sal a tornaria salgada e imprópria para beber. — Mas suponham, monges, que um homem jogasse um pedaço de sal no rio Ganges. O que vocês acham, monges? Aquele pedaço de sal tornaria o rio Ganges salgado e impróprio para beber? — Não, Senhor. Por qual razão? Porque o rio Ganges contém um imenso volume de água, Senhor; por isso, aquele pedaço de sal não o tornaria salgado e impróprio para beber.

---

‘‘เอวเมวํ [Pg.252] โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ. อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

Da mesma forma, monges, aqui para certa pessoa, mesmo uma ação prejudicial insignificante que tenha sido cometida a conduz ao inferno. Mas aqui, monges, para outra pessoa, exatamente a mesma ação prejudicial insignificante é experimentada nesta mesma vida, e nem mesmo um resíduo mínimo é visto, quanto mais um abundante.

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อภาวิตกาโย โหติ อภาวิตสีโล อภาวิตจิตฺโต อภาวิตปญฺโญ ปริตฺโต อปฺปาตุโม อปฺปทุกฺขวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ.

Que tipo de pessoa comete uma ação prejudicial insignificante que a conduz ao inferno? Aqui, monges, certa pessoa não desenvolveu o corpo, não desenvolveu a virtude, não desenvolveu a mente, não desenvolveu a sabedoria; ela é limitada, de caráter insignificante, e vive em sofrimento por causa de suas pequenas faltas. É para esse tipo de pessoa, monges, que uma ação prejudicial insignificante cometida a conduz ao inferno.

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ภาวิตกาโย โหติ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ อปริตฺโต มหตฺโต อปฺปมาณวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

Que tipo de pessoa comete exatamente a mesma ação prejudicial insignificante e, no entanto, ela é experimentada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo mínimo, quanto mais um abundante? Aqui, monges, certa pessoa desenvolveu o corpo, desenvolveu a virtude, desenvolveu a mente, desenvolveu a sabedoria; ela é ilimitada, de caráter elevado, e vive de forma imensurável. É para esse tipo de pessoa, monges, que exatamente a mesma ação prejudicial insignificante cometida é experimentada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo mínimo, quanto mais um abundante.

---

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อฑฺฒกหาปเณนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปเณนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปณสเตนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ. อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อฑฺฒกหาปเณนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปเณนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปณสเตนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ.

“Aqui, monges, certa pessoa é aprisionada por [roubar] metade de um kahāpaṇa, ou por um kahāpaṇa, ou por cem kahāpaṇas. Mas aqui, monges, outra pessoa não é aprisionada por metade de um kahāpaṇa, nem por um kahāpaṇa, nem por cem kahāpaṇas.”

---

‘‘กถํรูโป, ภิกฺขเว, อฑฺฒกหาปเณนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปเณนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปณสเตนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ทลิทฺโท โหติ อปฺปสฺสโก อปฺปโภโค. เอวรูโป, ภิกฺขเว, อฑฺฒกหาปเณนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปเณนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปณสเตนปิ พนฺธนํ นิคจฺฉติ.

“Que tipo de pessoa, monges, é aprisionada por metade de um kahāpaṇa, por um kahāpaṇa, ou por cem kahāpaṇas? Aqui, monges, certa pessoa é pobre, tem poucos bens e poucos recursos. Tal pessoa, monges, é aprisionada por metade de um kahāpaṇa, por um kahāpaṇa, ou por cem kahāpaṇas.”

---

‘‘กถํรูโป, ภิกฺขเว, อฑฺฒกหาปเณนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปเณนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปณสเตนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อฑฺโฒ โหติ มหทฺธโน มหาโภโค. เอวรูโป, ภิกฺขเว, อฑฺฒกหาปเณนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปเณนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ, กหาปณสเตนปิ น พนฺธนํ นิคจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ. ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ. อิธ[Pg.253], ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

“Que tipo de pessoa, monges, não é aprisionada por metade de um kahāpaṇa, por um kahāpaṇa, ou por cem kahāpaṇas? Aqui, monges, certa pessoa é rica, tem muitos bens e muitos recursos. Tal pessoa, monges, não é aprisionada por metade de um kahāpaṇa, por um kahāpaṇa, ou por cem kahāpaṇas. Do mesmo modo, monges, certa pessoa comete uma pequena ação má, e isso a conduz ao inferno. Mas aqui, monges, outra pessoa comete exatamente a mesma pequena ação má, e esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante.”

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ, ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อภาวิตกาโย โหติ อภาวิตสีโล อภาวิตจิตฺโต อภาวิตปญฺโญ ปริตฺโต อปฺปาตุโม อปฺปทุกฺขวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ.

“Que tipo de pessoa, monges, comete uma pequena ação má que a conduz ao inferno? Aqui, monges, certa pessoa não tem o corpo desenvolvido, não tem a virtude desenvolvida, não tem a mente desenvolvida, não tem a sabedoria desenvolvida; ela é limitada, de caráter insignificante, e vive em sofrimento por causa de uma pequena ação má. De tal pessoa, monges, quando comete exatamente a mesma pequena ação má, isso a conduz ao inferno.”

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ภาวิตกาโย โหติ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ อปริตฺโต มหตฺโต อปฺปมาณวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

“Que tipo de pessoa, monges, comete exatamente a mesma pequena ação má e, no entanto, esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante? Aqui, monges, certa pessoa tem o corpo desenvolvido, a virtude desenvolvida, a mente desenvolvida, a sabedoria desenvolvida; ela é ilimitada, de caráter grandioso, e vive de forma imensurável. De tal pessoa, monges, quando comete exatamente a mesma pequena ação má, esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante.”

---

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ภาวิตกาโย โหติ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ อปริตฺโต มหตฺโต อปฺปมาณวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, โอรพฺภิโก วา อุรพฺภฆาตโก วา อปฺเปกจฺจํ อุรพฺภํ อทินฺนํ อาทิยมานํ ปโหติ หนฺตุํ วา พนฺธิตุํ วา ชาเปตุํ วา ยถาปจฺจยํ วา กาตุํ, อปฺเปกจฺจํ อุรพฺภํ อทินฺนํ อาทิยมานํ นปฺปโหติ หนฺตุํ วา พนฺธิตุํ วา ชาเปตุํ วา ยถาปจฺจยํ วา กาตุํ.

“Aqui, monges, certa pessoa tem o corpo desenvolvido, a virtude desenvolvida, a mente desenvolvida, a sabedoria desenvolvida; ela é ilimitada, de caráter grandioso, e vive de forma imensurável. De tal pessoa, monges, quando comete exatamente a mesma pequena ação má, esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante. É como, monges, um criador de ovelhas ou um açougueiro de ovelhas que é capaz de matar, aprisionar, confiscar os bens ou punir conforme as circunstâncias certa pessoa que tomou uma ovelha não dada, mas não é capaz de matar, aprisionar, confiscar os bens ou punir conforme as circunstâncias outra pessoa que tomou uma ovelha não dada.”

---

‘‘กถํรูปํ, ภิกฺขเว, โอรพฺภิโก วา อุรพฺภฆาตโก วา อุรพฺภํ อทินฺนํ อาทิยมานํ ปโหติ หนฺตุํ วา พนฺธิตุํ วา ชาเปตุํ วา ยถาปจฺจยํ วา กาตุํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ทลิทฺโท โหติ อปฺปสฺสโก อปฺปโภโค. เอวรูปํ, ภิกฺขเว, โอรพฺภิโก วา อุรพฺภฆาตโก วา อุรพฺภํ อทินฺนํ อาทิยมานํ ปโหติ หนฺตุํ วา พนฺธิตุํ วา ชาเปตุํ วา ยถาปจฺจยํ วา กาตุํ.

“Que tipo de pessoa, monges, o criador de ovelhas ou o açougueiro de ovelhas é capaz de matar, aprisionar, confiscar os bens ou punir conforme as circunstâncias por tomar uma ovelha não dada? Aqui, monges, certa pessoa é pobre, tem poucos bens e poucos recursos. Tal pessoa, monges, o criador de ovelhas ou o açougueiro de ovelhas é capaz de matar, aprisionar, confiscar os bens ou punir conforme as circunstâncias por tomar uma ovelha não dada.”

---

‘‘กถํรูปํ, ภิกฺขเว, โอรพฺภิโก วา อุรพฺภฆาตโก วา อุรพฺภํ อทินฺนํ อาทิยมานํ นปฺปโหติ หนฺตุํ วา พนฺธิตุํ วา ชาเปตุํ วา ยถาปจฺจยํ วา กาตุํ[Pg.254]. อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อฑฺโฒ โหติ มหทฺธโน มหาโภโค ราชา วา ราชมหามตฺโต วา. เอวรูปํ, ภิกฺขเว, โอรพฺภิโก วา อุรพฺภฆาตโก วา อุรพฺภํ อทินฺนํ อาทิยมานํ นปฺปโหติ หนฺตุํ วา พนฺธิตุํ วา ชาเปตุํ วา ยถาปจฺจยํ วา กาตุํ. อญฺญทตฺถุ ปญฺชลิโกว นํ ยาจติ – ‘เทหิ เม, มาริส, อุรพฺภํ วา อุรพฺภธนํ วา’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺจสฺส ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

“Que tipo de pessoa, monges, o criador de ovelhas ou o açougueiro de ovelhas não é capaz de matar, aprisionar, confiscar os bens ou punir conforme as circunstâncias por tomar uma ovelha não dada? Aqui, monges, certa pessoa é rica, tem muitos bens e muitos recursos, ou é um rei ou um ministro real. Tal pessoa, monges, o criador de ovelhas ou o açougueiro de ovelhas não é capaz de matar, aprisionar, confiscar os bens ou punir conforme as circunstâncias por tomar uma ovelha não dada. Pelo contrário, de mãos unidas, ele lhe implora: ‘Senhor, por favor, devolva-me a ovelha ou pague-me o valor da ovelha.’ Do mesmo modo, monges, certa pessoa comete uma pequena ação má, e isso a conduz ao inferno. Mas aqui, monges, outra pessoa comete exatamente a mesma pequena ação má, e esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante.”

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อภาวิตกาโย โหติ อภาวิตสีโล อภาวิตจิตฺโต อภาวิตปญฺโญ ปริตฺโต อปฺปาตุโม อปฺปทุกฺขวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส อปฺปมตฺตกมฺปิ ปาปกมฺมํ กตํ ตเมนํ นิรยํ อุปเนติ.

“Que tipo de pessoa, monges, comete uma pequena ação má que a conduz ao inferno? Aqui, monges, certa pessoa não tem o corpo desenvolvido, não tem a virtude desenvolvida, não tem a mente desenvolvida, não tem a sabedoria desenvolvida; ela é limitada, de caráter insignificante, e vive em sofrimento por causa de uma pequena ação má. De tal pessoa, monges, quando comete uma pequena ação má, isso a conduz ao inferno.”

---

‘‘กถํรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ภาวิตกาโย โหติ ภาวิตสีโล ภาวิตจิตฺโต ภาวิตปญฺโญ อปริตฺโต มหตฺโต อปฺปมาณวิหารี. เอวรูปสฺส, ภิกฺขเว, ปุคฺคลสฺส ตาทิสํเยว อปฺปมตฺตกํ ปาปกมฺมํ กตํ ทิฏฺฐธมฺมเวทนียํ โหติ, นาณุปิ ขายติ, กึ พหุเทว.

“Que tipo de pessoa, monges, comete exatamente a mesma pequena ação má e, no entanto, esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante? Aqui, monges, certa pessoa tem o corpo desenvolvido, a virtude desenvolvida, a mente desenvolvida, a sabedoria desenvolvida; ela é ilimitada, de caráter grandioso, e vive de forma imensurável. De tal pessoa, monges, quando comete exatamente a mesma pequena ação má, esta deve ser vivenciada nesta mesma vida, sem que se veja sequer um resíduo insignificante, quanto mais abundante.”

---

‘‘โย, ภิกฺขเว, เอวํ วเทยฺย – ‘ยถา ยถายํ ปุริโส กมฺมํ กโรติ ตถา ตถา ตํ ปฏิสํเวเทตี’ติ, เอวํ สนฺตํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยวาโส น โหติ, โอกาโส น ปญฺญายติ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยาย. โย จ โข, ภิกฺขเว, เอวํ วเทยฺย – ‘ยถา ยถา เวทนียํ อยํ ปุริโส กมฺมํ กโรติ ตถา ตถา ตสฺส วิปากํ ปฏิสํเวเทตี’ติ, เอวํ สนฺตํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยวาโส โหติ, โอกาโส ปญฺญายติ สมฺมา ทุกฺขสฺส อนฺตกิริยายา’’ติ. นวมํ.

“Se alguém, monges, disser: ‘Da mesma maneira exata que uma pessoa comete uma ação, ela experimenta o seu resultado’, nesse caso, monges, a vivência da vida santa não é possível, e não se vê oportunidade para pôr um fim completo ao sofrimento. Mas se alguém, monges, disser: ‘Quando uma pessoa comete uma ação que deve ser vivenciada de uma determinada maneira, ela experimenta o seu resultado precisamente dessa maneira’, nesse caso, monges, a vivência da vida santa é possível, e se vê oportunidade para pôr um fim completo ao sofrimento. Nono.”

---

๑๐. ปํสุโธวกสุตฺตํ

10. “O Discurso sobre o Lavador de Terra”

---

๑๐๒. ‘‘สนฺติ[Pg.255], ภิกฺขเว, ชาตรูปสฺส โอฬาริกา อุปกฺกิเลสา ปํสุวาลุกา สกฺขรกฐลา. ตเมนํ ปํสุโธวโก วา ปํสุโธวกนฺเตวาสี วา โทณิยํ อากิริตฺวา โธวติ สนฺโธวติ นิทฺโธวติ. ตสฺมึ ปหีเน ตสฺมึ พฺยนฺตีกเต สนฺติ ชาตรูปสฺส มชฺฌิมสหคตา อุปกฺกิเลสา สุขุมสกฺขรา ถูลวาลุกา. ตเมนํ ปํสุโธวโก วา ปํสุโธวกนฺเตวาสี วา โธวติ สนฺโธวติ นิทฺโธวติ. ตสฺมึ ปหีเน ตสฺมึ พฺยนฺตีกเต สนฺติ ชาตรูปสฺส สุขุมสหคตา อุปกฺกิเลสา สุขุมวาลุกา กาฬชลฺลิกา. ตเมนํ ปํสุโธวโก วา ปํสุโธวกนฺเตวาสี วา โธวติ สนฺโธวติ นิทฺโธวติ. ตสฺมึ ปหีเน ตสฺมึ พฺยนฺตีกเต อถาปรํ สุวณฺณสิกตาวสิสฺสนฺติ. ตเมนํ สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา ชาตรูปํ มูสายํ ปกฺขิปิตฺวา ธมติ สนฺธมติ นิทฺธมติ. ตํ โหติ ชาตรูปํ ธนฺตํ สนฺธนฺตํ นิทฺธนฺตํ อนิทฺธนฺตกสาวํ, น เจว มุทุ โหติ น จ กมฺมนิยํ, น จ ปภสฺสรํ ปภงฺคุ จ, น จ สมฺมา อุเปติ กมฺมาย. โหติ โส, ภิกฺขเว, สมโย ยํ สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา ตํ ชาตรูปํ ธมติ สนฺธมติ นิทฺธมติ. ตํ โหติ ชาตรูปํ ธนฺตํ สนฺธนฺตํ นิทฺธนฺตํ นิทฺธนฺตกสาวํ, มุทุ จ โหติ กมฺมนิยญฺจ ปภสฺสรญฺจ, น จ ปภงฺคุ, สมฺมา อุเปติ กมฺมาย. ยสฺสา ยสฺสา จ ปิลนฺธนวิกติยา อากงฺขติ – ยทิ ปฏฺฏิกาย, ยทิ กุณฺฑลาย, ยทิ คีเวยฺยเก, ยทิ สุวณฺณมาลาย – ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุโภติ.

102. “Existem, monges, impurezas grosseiras no ouro: terra, areia, cascalho e pedregulhos. O lavador de terra ou seu aprendiz coloca o ouro em uma calha e o lava, enxágua e limpa. Quando isso é removido e eliminado, ainda restam impurezas médias no ouro: cascalho fino e areia grossa. O lavador de terra ou seu aprendiz o lava, enxágua e limpa novamente. Quando isso é removido e eliminado, ainda restam impurezas sutis no ouro: areia fina e poeira preta. O lavador de terra ou seu aprendiz o lava, enxágua e limpa novamente. Quando isso é removido e eliminado, restam apenas os grãos de ouro. O ourives ou seu aprendiz coloca o ouro em um cadinho, e o sopra, derrete e funde. Mas mesmo quando isso é feito, o ouro ainda não está assentado e a escória não foi inteiramente removida. O ouro ainda não é maleável, dócil e luminoso, mas quebradiço e não perfeitamente adequado para o trabalho. Mas quando o ourives ou seu aprendiz continua a soprar, derreter e fundir o ouro, chega um momento em que o ouro se assenta e a escória é inteiramente removida, de modo que o ouro se torna maleável, dócil e luminoso, flexível e perfeitamente adequado para o trabalho. Então, qualquer tipo de ornamento que o ourives deseje fazer dele — seja uma placa de ouro, brincos, um colar ou uma guirlanda de ouro — ele pode realizar seu propósito.”

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สนฺติ อธิจิตฺตมนุยุตฺตสฺส ภิกฺขุโน โอฬาริกา อุปกฺกิเลสา กายทุจฺจริตํ วจีทุจฺจริตํ มโนทุจฺจริตํ, ตเมนํ สเจตโส ภิกฺขุ ทพฺพชาติโก ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. ตสฺมึ ปหีเน ตสฺมึ พฺยนฺตีกเต สนฺติ อธิจิตฺตมนุยุตฺตสฺส ภิกฺขุโน มชฺฌิมสหคตา อุปกฺกิเลสา กามวิตกฺโก พฺยาปาทวิตกฺโก วิหึสาวิตกฺโก, ตเมนํ สเจตโส ภิกฺขุ ทพฺพชาติโก ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. ตสฺมึ [Pg.256] ปหีเน ตสฺมึ พฺยนฺตีกเต สนฺติ อธิจิตฺตมนุยุตฺตสฺส ภิกฺขุโน สุขุมสหคตา อุปกฺกิเลสา ญาติวิตกฺโก ชนปทวิตกฺโก อนวญฺญตฺติปฏิสํยุตฺโต วิตกฺโก, ตเมนํ สเจตโส ภิกฺขุ ทพฺพชาติโก ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ. ตสฺมึ ปหีเน ตสฺมึ พฺยนฺตีกเต อถาปรํ ธมฺมวิตกฺกาวสิสฺสติ. โส โหติ สมาธิ น เจว สนฺโต น จ ปณีโต นปฺปฏิปฺปสฺสทฺธลทฺโธ น เอโกทิภาวาธิคโต สสงฺขารนิคฺคยฺหวาริตคโต โหติ. โส, ภิกฺขเว, สมโย ยํ ตํ จิตฺตํ อชฺฌตฺตํเยว สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. โส โหติ สมาธิ สนฺโต ปณีโต ปฏิปฺปสฺสทฺธิลทฺโธ เอโกทิภาวาธิคโต น สสงฺขารนิคฺคยฺหวาริตคโต. ยสฺส ยสฺส จ อภิญฺญา สจฺฉิกรณียสฺส ธมฺมสฺส จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ อภิญฺญา สจฺฉิกิริยาย ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

“Do mesmo modo, monges, para o monge dedicado à mente superior, existem impurezas grosseiras: a má conduta corporal, a má conduta verbal e a má conduta mental. O monge atento e inteligente as abandona, dissipa, elimina e extingue. Quando estas são removidas e eliminadas, restam impurezas médias no monge dedicado à mente superior: pensamentos sensuais, pensamentos de má vontade e pensamentos de crueldade. O monge atento e inteligente os abandona, dissipa, elimina e extingue. Quando estes são removidos e eliminados, restam impurezas sutis no monge dedicado à mente superior: pensamentos sobre seus parentes, pensamentos sobre seu país e pensamentos associados à reputação. O monge atento e inteligente os abandona, dissipa, elimina e extingue. Quando estes são removidos e eliminados, restam apenas pensamentos conectados com o Dhamma. Essa concentração não é pacífica nem sublime, não é obtida pela tranquilização completa, não alcançou a unificação, mas é mantida e controlada pela supressão forçada. Mas, monges, chega um momento em que sua mente se torna internamente firme, serena, unificada e concentrada. Essa concentração é pacífica e sublime, obtida pela tranquilização completa e alcançou a unificação; não é mantida e controlada pela supressão forçada. Então, havendo uma base adequada, ele é capaz de realizar por conhecimento direto qualquer estado realizável por conhecimento direto para o qual incline sua mente.”

---

‘‘โส สเจ อากงฺขติ – ‘อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภเวยฺยํ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา อสฺสํ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก อสฺสํ; อาวิภาวํ, ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺเฉยฺยํ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กเรยฺยํ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺเฉยฺยํ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กเมยฺยํ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปริมเสยฺยํ ปริมชฺเชยฺยํ; ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตยฺย’นฺติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

“Se ele desejar: ‘Que eu possa exercer os vários tipos de poderes psíquicos: tendo sido um, que eu me torne muitos; tendo sido muitos, que eu me torne um; que eu apareça e desapareça; que eu passe sem impedimento através de uma parede, de um muro, de uma montanha como se fosse através do espaço; que eu mergulhe para dentro e para fora da terra como se fosse na água; que eu caminhe sobre a água sem afundar como se fosse na terra; sentado de pernas cruzadas, que eu viaje pelo espaço como um pássaro com asas; que com a minha mão eu toque e acaricie a lua e o sol, tão poderosos e majestosos; que eu exerça domínio com o corpo até o mundo de Brahmā’, ele alcança a capacidade de realizar isso em cada caso, havendo uma base adequada.”

---

‘‘โส สเจ อากงฺขติ – ‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุเณยฺยํ ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

“Se ele desejar: ‘Que eu, com o elemento do ouvido divino, purificado e que supera o humano, ouça ambos os tipos de sons, os divinos e os humanos, tanto os que estão longe quanto os que estão perto’, ele alcança a capacidade de realizar isso em cada caso, havendo uma base adequada.”

---

‘‘โส [Pg.257] สเจ อากงฺขติ – ‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชาเนยฺยํ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วีตราคํ วา จิตฺตํ วีตราคํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สโทสํ วา จิตฺตํ สโทสํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วีตโทสํ วา จิตฺตํ วีตโทสํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สโมหํ วา จิตฺตํ สโมหํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วีตโมหํ วา จิตฺตํ วีตโมหํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ สํขิตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ วิกฺขิตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; มหคฺคตํ วา จิตฺตํ มหคฺคตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ อมหคฺคตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ สอุตฺตรํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ อนุตฺตรํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สมาหิตํ วา จิตฺตํ สมาหิตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อสมาหิตํ วา จิตฺตํ อสมาหิตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อวิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺย’นฺติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

Se ele desejar: 'Que eu compreenda a mente de outros seres e pessoas, delimitando-as com a minha própria mente. Que eu compreenda a mente com cobiça como uma mente com cobiça, e a mente sem cobiça como uma mente sem cobiça; a mente com aversão como uma mente com aversão, e a mente sem aversão como uma mente sem aversão; a mente com ilusão como uma mente com ilusão, e a mente sem ilusão como uma mente sem ilusão; a mente contraída como contraída, e a mente dispersa como dispersa; a mente grandiosa como grandiosa, e a mente não grandiosa como não grandiosa; a mente superável como superável, e a mente insuperável como insuperável; a mente concentrada como concentrada, e a mente não concentrada como não concentrada; a mente libertada como libertada, e a mente não libertada como não libertada', ele é capaz de realizar isso, havendo uma base adequada.

---

‘‘โส สเจ อากงฺขติ – ‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺยํ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโนติ, อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺย’นฺติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

Se ele desejar: 'Que eu me recorde de minhas variadas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, muitos éons de dissolução cósmica, muitos éons de evolução cósmica, muitos éons de dissolução e evolução cósmica, assim: "Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era o meu alimento, tal a minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; falecendo daquele lugar, renasci em outro lugar, e lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era o meu alimento, tal a minha experiência de prazer e dor, tal a duração da minha vida; falecendo daquele lugar, renasci aqui" — que eu possa assim recordar minhas variadas existências passadas com seus aspectos e detalhes', ele é capaz de realizar isso, havendo uma base adequada.

---

‘‘โส สเจ อากงฺขติ – ‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺเสยฺยํ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชาเนยฺยํ – อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา[Pg.258], เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนาติ, อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺเสยฺยํ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชาเนยฺย’นฺติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

Se ele desejar: 'Que eu, com o olho divino, purificado e que supera o humano, veja os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreenda como os seres procedem de acordo com o seu kamma, assim: "Estes seres que praticaram má conduta por meio do corpo, da fala e da mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e assumiram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em planos de sofrimento, em um destino ruim, no mundo inferior, no inferno; mas estes seres que praticaram boa conduta por meio do corpo, da fala e da mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e assumiram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino bom, no mundo celestial" — que eu possa assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ver os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreender como os seres procedem de acordo com o seu kamma', ele é capaz de realizar isso, havendo uma base adequada.

---

‘‘โส สเจ อากงฺขติ – ‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน’’ติ. ทสมํ.

Se ele desejar: 'Que eu, com a destruição das impurezas mentais, nesta mesma vida realize por mim mesmo, com conhecimento direto, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela ingressado, nela permaneça', ele é capaz de realizar isso, havendo uma base adequada.

---

๑๑. นิมิตฺตสุตฺตํ

11. Nimittasutta

---

๑๐๓. ‘‘อธิจิตฺตมนุยุตฺเตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ตีณิ นิมิตฺตานิ กาเลน กาลํ มนสิ กาตพฺพานิ – กาเลน กาลํ สมาธินิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ, กาเลน กาลํ ปคฺคหนิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ, กาเลน กาลํ อุเปกฺขานิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ. สเจ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ เอกนฺตํ สมาธินิมิตฺตํเยว มนสิ กเรยฺย, ฐานํ ตํ จิตฺตํ โกสชฺชาย สํวตฺเตยฺย. สเจ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ เอกนฺตํ ปคฺคหนิมิตฺตํเยว มนสิ กเรยฺย, ฐานํ ตํ จิตฺตํ อุทฺธจฺจาย สํวตฺเตยฺย. สเจ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ เอกนฺตํ อุเปกฺขานิมิตฺตํเยว มนสิ กเรยฺย, ฐานํ ตํ จิตฺตํ น สมฺมา สมาธิเยยฺย อาสวานํ ขยาย. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ กาเลน กาลํ สมาธินิมิตฺตํ มนสิ กโรติ, กาเลน กาลํ ปคฺคหนิมิตฺตํ มนสิ กโรติ, กาเลน กาลํ อุเปกฺขานิมิตฺตํ มนสิ กโรติ, ตํ โหติ จิตฺตํ มุทุญฺจ กมฺมนิยญฺจ ปภสฺสรญฺจ, น จ ปภงฺคุ, สมฺมา สมาธิยติ อาสวานํ ขยาย.

103. Monges, o monge que se dedica à mente superior deve, de tempos em tempos, dar atenção a três sinais: de tempos em tempos, deve dar atenção ao sinal da concentração; de tempos em tempos, ao sinal do esforço; de tempos em tempos, ao sinal da equanimidade. Se, monges, o monge dedicado à mente superior der atenção exclusivamente ao sinal da concentração, é possível que sua mente se incline para a preguiça. Se, monges, o monge dedicado à mente superior der atenção exclusivamente ao sinal do esforço, é possível que sua mente se incline para a agitação. Se, monges, o monge dedicado à mente superior der atenção exclusivamente ao sinal da equanimidade, é possível que sua mente não se concentre devidamente para a destruição das impurezas mentais. Mas quando, monges, o monge dedicado à mente superior, de tempos em tempos, dá atenção ao sinal da concentração, de tempos em tempos ao sinal do esforço, e de tempos em tempos ao sinal da equanimidade, essa mente torna-se maleável, dócil, luminosa e não frágil, concentrando-se devidamente para a destruição das impurezas mentais.

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา อุกฺกํ พนฺเธยฺย, อุกฺกํ พนฺธิตฺวา อุกฺกามุขํ อาลิมฺเปยฺย, อุกฺกามุขํ อาลิมฺเปตฺวา สณฺฑาเสน [Pg.259] ชาตรูปํ คเหตฺวา อุกฺกามุเข ปกฺขิเปยฺย, อุกฺกามุเข ปกฺขิปิตฺวา กาเลน กาลํ อภิธมติ, กาเลน กาลํ อุทเกน ปริปฺโผเสติ, กาเลน กาลํ อชฺฌุเปกฺขติ. สเจ, ภิกฺขเว, สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา ตํ ชาตรูปํ เอกนฺตํ อภิธเมยฺย, ฐานํ ตํ ชาตรูปํ ฑเหยฺย. สเจ, ภิกฺขเว, สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา ตํ ชาตรูปํ เอกนฺตํ อุทเกน ปริปฺโผเสยฺย, ฐานํ ตํ ชาตรูปํ นิพฺพาเปยฺย. สเจ, ภิกฺขเว, สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา ตํ ชาตรูปํ เอกนฺตํ อชฺฌุเปกฺเขยฺย, ฐานํ ตํ ชาตรูปํ น สมฺมา ปริปากํ คจฺเฉยฺย. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, สุวณฺณกาโร วา สุวณฺณการนฺเตวาสี วา ตํ ชาตรูปํ กาเลน กาลํ อภิธมติ, กาเลน กาลํ อุทเกน ปริปฺโผเสติ, กาเลน กาลํ อชฺฌุเปกฺขติ, ตํ โหติ ชาตรูปํ มุทุญฺจ กมฺมนิยญฺจ ปภสฺสรญฺจ, น จ ปภงฺคุ, สมฺมา อุเปติ กมฺมาย. ยสฺสา ยสฺสา จ ปิลนฺธนวิกติยา อากงฺขติ – ยทิ ปฏฺฏิกาย, ยทิ กุณฺฑลาย, ยทิ คีเวยฺยเก, ยทิ สุวณฺณมาลาย – ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุโภติ.

Suponham, monges, que um ourives ou seu aprendiz prepare um forno, acenda o fogo, pegue o ouro com uma tenaz e o coloque no cadinho. Então, de tempos em tempos, ele sopra sobre ele; de tempos em tempos, borrifa água sobre ele; e, de tempos em tempos, apenas observa. Se, monges, o ourives ou seu aprendiz soprasse exclusivamente sobre o ouro, é possível que o ouro simplesmente queimasse. Se ele borrifasse água exclusivamente sobre o ouro, é possível que o ouro esfriasse. Se ele apenas observasse exclusivamente, é possível que o ouro não alcançasse a consistência correta. Mas se o ourives ou seu aprendiz, de tempos em tempos, sopra sobre ele, de tempos em tempos borrifa água sobre ele, e de tempos em tempos apenas observa, o ouro torna-se maleável, dócil, luminoso e não frágil, prestando-se perfeitamente para o trabalho. Então, qualquer tipo de ornamento que o ourives deseje fazer com ele — seja uma pulseira, brincos, um colar ou uma guirlanda de ouro — ele alcança o seu propósito.

---

‘‘เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺเตน ภิกฺขุนา ตีณิ นิมิตฺตานิ กาเลน กาลํ มนสิ กาตพฺพานิ – กาเลน กาลํ สมาธินิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ, กาเลน กาลํ ปคฺคหนิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ, กาเลน กาลํ อุเปกฺขานิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ. สเจ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ เอกนฺตํ สมาธินิมิตฺตํเยว มนสิ กเรยฺย, ฐานํ ตํ จิตฺตํ โกสชฺชาย สํวตฺเตยฺย. สเจ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ เอกนฺตํ ปคฺคหนิมิตฺตํเยว มนสิ กเรยฺย, ฐานํ ตํ จิตฺตํ อุทฺธจฺจาย สํวตฺเตยฺย. สเจ, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ เอกนฺตํ อุเปกฺขานิมิตฺตํเยว มนสิ กเรยฺย, ฐานํ ตํ จิตฺตํ น สมฺมา สมาธิเยยฺย อาสวานํ ขยาย. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, อธิจิตฺตมนุยุตฺโต ภิกฺขุ กาเลน กาลํ สมาธินิมิตฺตํ มนสิ กโรติ, กาเลน กาลํ ปคฺคหนิมิตฺตํ มนสิ กโรติ, กาเลน กาลํ อุเปกฺขานิมิตฺตํ มนสิ กโรติ, ตํ โหติ จิตฺตํ มุทุญฺจ กมฺมนิยญฺจ ปภสฺสรญฺจ, น จ ปภงฺคุ, สมฺมา สมาธิยติ อาสวานํ ขยาย. ยสฺส ยสฺส จ อภิญฺญาสจฺฉิกรณียสฺส ธมฺมสฺส จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ อภิญฺญาสจฺฉิกิริยาย, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน.

Do mesmo modo, monges, o monge que se dedica à mente superior deve, de tempos em tempos, dar atenção a três sinais: de tempos em tempos, deve dar atenção ao sinal da concentração; de tempos em tempos, ao sinal do esforço; de tempos em tempos, ao sinal da equanimidade. Se, monges, o monge dedicado à mente superior der atenção exclusivamente ao sinal da concentração, é possível que sua mente se incline para a preguiça. Se, monges, o monge dedicado à mente superior der atenção exclusivamente ao sinal do esforço, é possível que sua mente se incline para a agitação. Se, monges, o monge dedicado à mente superior der atenção exclusivamente ao sinal da equanimidade, é possível que sua mente não se concentre devidamente para a destruição das impurezas mentais. Mas quando, de tempos em tempos, ele dá atenção ao sinal da concentração, de tempos em tempos ao sinal do esforço, e de tempos em tempos ao sinal da equanimidade, essa mente torna-se maleável, dócil, luminosa e não frágil, concentrando-se devidamente para a destruição das impurezas mentais. Então, havendo uma base adequada, ele é capaz de realizar qualquer estado realizável por conhecimento direto para o qual incline a sua mente.

---

‘‘โส [Pg.260] สเจ อากงฺขติ – ‘อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภเวยฺยํ…เป… (ฉ อภิญฺญา วิตฺถาเรตพฺพา) อาสวานํ ขยา…เป… สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ, ตตฺร ตตฺเรว สกฺขิภพฺพตํ ปาปุณาติ สติ สติอายตเน’’ติ. เอกาทสมํ.

Se ele desejar: 'Que eu possa exercer os vários tipos de poderes psíquicos'... [como antes, até:] ... 'Que eu, com a destruição das impurezas mentais, nesta mesma vida realize por mim mesmo, com conhecimento direto, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela ingressado, nela permaneça', ele é capaz de realizar isso, havendo uma base adequada.

---

โลณกปลฺลวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo, Loṇakapalla, está concluído.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O seu sumário:

---

อจฺจายิกํ ปวิเวกํ, สรโท ปริสา ตโย;

อาชานียา โปตฺถโก จ, โลณํ โธวติ นิมิตฺตานีติ.

Urgente, isolamento, outono, três assembleias, cavalos de raça, tecido de linho, sal, lavagem e os sinais.

---

ทุติโย ปณฺณาสโก สมตฺโต.

O segundo grupo de cinquenta discursos está concluído.

---

๓. ตติยปณฺณาสกํ

3. O Terceiro Grupo de Cinquenta

---

(๑๑) ๑. สมฺโพธวคฺโค

(11) 1. Capítulo sobre o Despertar (Sambodhavagga)

---

๑. ปุพฺเพวสมฺโพธสุตฺตํ

1. Pubbevasambodhasutta

---

๑๐๔. ‘‘ปุพฺเพว [Pg.261] เม, ภิกฺขเว, สมฺโพธา อนภิสมฺพุทฺธสฺส โพธิสตฺตสฺเสว สโต เอตทโหสิ – ‘โก นุ โข โลเก อสฺสาโท, โก อาทีนโว, กึ นิสฺสรณ’นฺติ? ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘ยํ โข โลกํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สุขํ โสมนสฺสํ, อยํ โลเก อสฺสาโท. ยํ โลโก อนิจฺโจ ทุกฺโข วิปริณามธมฺโม, อยํ โลเก อาทีนโว. โย โลเก ฉนฺทราควินโย ฉนฺทราคปฺปหานํ, อิทํ โลเก นิสฺสรณ’นฺติ. ยาวกีวญฺจาหํ, ภิกฺขเว, เอวํ โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นาพฺภญฺญาสึ, เนว ตาวาหํ, ภิกฺขเว, สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ‘อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ ปจฺจญฺญาสึ. ยโต จ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, เอวํ โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, อถาหํ, ภิกฺขเว, สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ‘อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ ปจฺจญฺญาสึ. ญาณญฺจ ปน เม ทสฺสนํ อุทปาทิ – ‘อกุปฺปา เม วิมุตฺติ, อยมนฺติมา ชาติ, นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว’’’ติ. ปฐมํ.

104. Antes do meu despertar, monges, quando eu era apenas um bodhisatta, ainda não plenamente desperto, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'Qual é a satisfação no mundo? Qual é o perigo nele? Qual é a saída dele?' Então, monges, ocorreu-me: 'O prazer e a alegria que surgem em dependência do mundo: esta é a satisfação no mundo. O fato de o mundo ser impermanente, sofrimento e sujeito à mudança: este é o perigo no mundo. A remoção e o abandono do desejo e da cobiça pelo mundo: esta é a saída do mundo.' Enquanto, monges, eu não conheci diretamente, como realmente são, a satisfação no mundo como satisfação, o perigo como perigo e a saída dele como saída, eu não declarei ter despertado para o insuperável e perfeito despertar neste mundo com seus devas, Māra e Brahmā, nesta população com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos. Mas quando conheci diretamente, como realmente são, a satisfação no mundo como satisfação, o perigo como perigo e a saída dele como saída, então declarei ter despertado para o insuperável e perfeito despertar neste mundo com seus devas, Māra e Brahmā, nesta população com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos. O conhecimento e a visão surgiram em mim: 'Inabalável é a minha libertação da mente; este é o meu último nascimento; agora não há mais nova existência'.

---

๒. ปฐมอสฺสาทสุตฺตํ

2. Primeiro discurso sobre a satisfação (Paṭhamaassādasutta)

---

๑๐๕. ‘‘โลกสฺสาหํ, ภิกฺขเว, อสฺสาทปริเยสนํ อจรึ. โย โลเก อสฺสาโท ตทชฺฌคมํ. ยาวตโก โลเก อสฺสาโท, ปญฺญาย เม โส สุทิฏฺโฐ. โลกสฺสาหํ, ภิกฺขเว, อาทีนวปริเยสนํ อจรึ[Pg.262]. โย โลเก อาทีนโว ตทชฺฌคมํ. ยาวตโก โลเก อาทีนโว, ปญฺญาย เม โส สุทิฏฺโฐ. โลกสฺสาหํ, ภิกฺขเว, นิสฺสรณปริเยสนํ อจรึ. ยํ โลเก นิสฺสรณํ ตทชฺฌคมํ. ยาวตกํ โลเก นิสฺสรณํ, ปญฺญาย เม ตํ สุทิฏฺฐํ. ยาวกีวญฺจาหํ, ภิกฺขเว, โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นาพฺภญฺญาสึ, เนว ตาวาหํ, ภิกฺขเว, สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ‘อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ ปจฺจญฺญาสึ. ยโต จ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, อถาหํ, ภิกฺขเว, สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ‘อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ ปจฺจญฺญาสึ. ญาณญฺจ ปน เม ทสฺสนํ อุทปาทิ – ‘อกุปฺปา เม วิมุตฺติ, อยมนฺติมา ชาติ, นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว’’’ติ. ทุติยํ.

105. “Bhikkhus, eu saí em busca da gratificação no mundo. Qualquer gratificação que haja no mundo, eu a encontrei. Até onde se estende a gratificação no mundo, eu a vi claramente com sabedoria. Bhikkhus, eu saí em busca do perigo no mundo. Qualquer perigo que haja no mundo, eu o encontrei. Até onde se estende o perigo no mundo, eu o vi claramente com sabedoria. Bhikkhus, eu saí em busca da libertação do mundo. Qualquer libertação que haja no mundo, eu a encontrei. Até onde se estende a libertação do mundo, eu a vi claramente com sabedoria. Enquanto, bhikkhus, eu não compreendi diretamente, como realmente são, a gratificação no mundo como gratificação, o perigo como perigo e a libertação dele como libertação, eu não declarei ter despertado para a insuperável e perfeita iluminação neste mundo com seus devas, Māra e Brahmā, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos. Mas quando, bhikkhus, eu compreendi diretamente, como realmente são, a gratificação no mundo como gratificação, o perigo como perigo e a libertação dele como libertação, então eu declarei ter despertado para a insuperável e perfeita iluminação neste mundo com seus devas, Māra e Brahmā, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos. Surgiram em mim o conhecimento e a visão: ‘Inabalável é a minha libertação da mente; este é o meu último nascimento; agora não há mais existência renovada’.” O segundo.

---

๓. ทุติยอสฺสาทสุตฺตํ

3. O Segundo Discurso sobre a Gratificação

---

๑๐๖. ‘‘โน เจทํ, ภิกฺขเว, โลเก อสฺสาโท อภวิสฺส, นยิทํ สตฺตา โลเก สารชฺเชยฺยุํ. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อตฺถิ โลเก อสฺสาโท, ตสฺมา สตฺตา โลเก สารชฺชนฺติ. โน เจทํ, ภิกฺขเว, โลเก อาทีนโว อภวิสฺส, นยิทํ สตฺตา โลเก นิพฺพินฺเทยฺยุํ. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อตฺถิ โลเก อาทีนโว, ตสฺมา สตฺตา โลเก นิพฺพินฺทนฺติ. โน เจทํ, ภิกฺขเว, โลเก นิสฺสรณํ อภวิสฺส, นยิทํ สตฺตา โลกมฺหา นิสฺสเรยฺยุํ. ยสฺมา จ โข, ภิกฺขเว, อตฺถิ โลเก นิสฺสรณํ, ตสฺมา สตฺตา โลกมฺหา นิสฺสรนฺติ. ยาวกีวญฺจ, ภิกฺขเว, สตฺตา โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นาพฺภญฺญาสุํ, เนว ตาว, ภิกฺขเว, สตฺตา สเทวกา โลกา สมารกา สพฺรหฺมกา สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย นิสฺสฏา วิสํยุตฺตา วิปฺปมุตฺตา วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรึสุ. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, สตฺตา โลกสฺส [Pg.263] อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสุํ, อถ, ภิกฺขเว, สตฺตา สเทวกา โลกา สมารกา สพฺรหฺมกา สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย นิสฺสฏา วิสํยุตฺตา วิปฺปมุตฺตา วิมริยาทีกเตน เจตสา วิหรนฺตี’’ติ. ตติยํ.

106. “Bhikkhus, se não houvesse gratificação no mundo, os seres não se apegariam a ele; mas porque há gratificação no mundo, os seres se apegam a ele. Se não houvesse perigo no mundo, os seres não se desencantariam com ele; mas porque há perigo no mundo, os seres se desencantam com ele. Se não houvesse libertação do mundo, os seres não se libertariam dele; mas porque há libertação do mundo, os seres se libertam dele. Enquanto, bhikkhus, os seres não compreenderam diretamente, como realmente são, a gratificação no mundo como gratificação, o perigo como perigo e a libertação dele como libertação, eles não se libertaram, não se desapegaram, não se soltaram deste mundo com seus devas, Māra e Brahmā, desta população com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, nem habitaram com uma mente livre de barreiras. Mas quando, bhikkhus, os seres compreenderam diretamente, como realmente são, a gratificação no mundo como gratificação, o perigo como perigo e a libertação dele como libertação, então eles se libertaram, se desapegaram, se soltaram deste mundo com seus devas, Māra e Brahmā, desta população com seus ascetas e brâmanes, seus devas e humanos, e habitaram com uma mente livre de barreiras.” O terceiro.

---

๔. สมณพฺราหฺมณสุตฺตํ

4. O Discurso sobre os Ascetas e Brâmanes

---

๑๐๗. ‘‘เย เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ, น เม เต, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา สมเณสุ วา สมณสมฺมตา พฺราหฺมเณสุ วา พฺราหฺมณสมฺมตา, น จ ปน เต อายสฺมนฺโต สามญฺญตฺถํ วา พฺรหฺมญฺญตฺถํ วา ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺติ. เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา โลกสฺส อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ ปชานนฺติ, เต โข, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา สมเณสุ วา สมณสมฺมตา พฺราหฺมเณสุ วา พฺราหฺมณสมฺมตา, เต จ ปนายสฺมนฺโต สามญฺญตฺถญฺจ พฺรหฺมญฺญตฺถญฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺตี’’ติ. จตุตฺถํ.

107. “Bhikkhus, quaisquer ascetas ou brâmanes que não compreendem, como realmente são, a gratificação no mundo como gratificação, o perigo como perigo e a libertação dele como libertação: estes eu não considero ascetas entre os ascetas, nem brâmanes entre os brâmanes; e esses veneráveis não entram e habitam, nesta mesma vida, no objetivo da vida ascética ou no objetivo da vida brâmane, realizando-o por si mesmos com conhecimento direto. Mas quaisquer ascetas ou brâmanes, bhikkhus, que compreendem, como realmente são, a gratificação no mundo como gratificação, o perigo como perigo e a libertação dele como libertação: estes eu considero ascetas entre os ascetas e brâmanes entre os brâmanes; e esses veneráveis entram e habitam, nesta mesma vida, no objetivo da vida ascética e no objetivo da vida brâmane, realizando-o por si mesmos com conhecimento direto.” O quarto.

---

๕. รุณฺณสุตฺตํ

5. O Discurso sobre o Choro

---

๑๐๘. ‘‘รุณฺณมิทํ, ภิกฺขเว, อริยสฺส วินเย ยทิทํ คีตํ. อุมฺมตฺตกมิทํ, ภิกฺขเว, อริยสฺส วินเย ยทิทํ นจฺจํ. โกมารกมิทํ, ภิกฺขเว, อริยสฺส วินเย ยทิทํ อติเวลํ ทนฺตวิทํสกหสิตํ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เสตุฆาโต คีเต, เสตุฆาโต นจฺเจ, อลํ โว ธมฺมปฺปโมทิตานํ สตํ สิตํ สิตมตฺตายา’’ติ. ปญฺจมํ.

108. “Bhikkhus, na disciplina do Nobre, o cantar é um lamento. Bhikkhus, na disciplina do Nobre, o dançar é loucura. Bhikkhus, na disciplina do Nobre, rir excessivamente mostrando os dentes é infantilidade. Portanto, bhikkhus, que haja a demolição da ponte em relação ao cantar, a demolição da ponte em relação ao dançar. Quando vocês se alegrarem no Dhamma, basta que mostrem apenas um leve sorriso.” O quinto.

---

๖. อติตฺติสุตฺตํ

6. O Discurso sobre a Insaciabilidade

---

๑๐๙. ‘‘ติณฺณํ, ภิกฺขเว, ปฏิเสวนาย นตฺถิ ติตฺติ. กตเมสํ ติณฺณํ? โสปฺปสฺส, ภิกฺขเว, ปฏิเสวนาย นตฺถิ ติตฺติ. สุราเมรยปานสฺส, ภิกฺขเว, ปฏิเสวนาย [Pg.264] นตฺถิ ติตฺติ. เมถุนธมฺมสมาปตฺติยา, ภิกฺขเว, ปฏิเสวนาย นตฺถิ ติตฺติ. อิเมสํ, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ปฏิเสวนาย นตฺถิ ติตฺตี’’ติ. ฉฏฺฐํ.

109. “Bhikkhus, não há saciedade no desfrute de três coisas. Quais são as três? Bhikkhus, não há saciedade no desfrute do sono. Bhikkhus, não há saciedade no desfrute de bebidas alcoólicas. Bhikkhus, não há saciedade no desfrute da relação sexual. Não há saciedade, bhikkhus, no desfrute dessas três coisas.” O sexto.

---

๗. อรกฺขิตสุตฺตํ

7. O Discurso sobre o Desprotegido

---

๑๑๐. อถ โข อนาถปิณฺฑิโก คหปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – ‘‘จิตฺเต, คหปติ, อรกฺขิเต กายกมฺมมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ. ตสฺส อรกฺขิตกายกมฺมนฺตสฺส อรกฺขิตวจีกมฺมนฺตสฺส อรกฺขิตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ. ตสฺส อวสฺสุตกายกมฺมนฺตสฺส อวสฺสุตวจีกมฺมนฺตสฺส อวสฺสุตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ ปูติกํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ ปูติกํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ ปูติกํ โหติ. ตสฺส ปูติกายกมฺมนฺตสฺส ปูติวจีกมฺมนฺตสฺส ปูติมโนกมฺมนฺตสฺส น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา.

110. Então, o pai de família Anāthapiṇḍika aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, ele prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao pai de família Anāthapiṇḍika: “Pai de família, quando a mente está desprotegida, as ações corporais também ficam desprotegidas, as ações verbais também ficam desprotegidas, as ações mentais também ficam desprotegidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais estão desprotegidas, as ações corporais tornam-se infiltradas, as ações verbais tornam-se infiltradas, as ações mentais tornam-se infiltradas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais tornam-se infiltradas, as ações corporais tornam-se apodrecidas, as ações verbais tornam-se apodrecidas, as ações mentais tornam-se apodrecidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais tornam-se apodrecidas, a morte não é boa, o falecimento não é bom.

---

‘‘เสยฺยถาปิ, คหปติ, กูฏาคาเร ทุจฺฉนฺเน กูฏมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ, โคปานสิโยปิ อรกฺขิตา โหนฺติ, ภิตฺติปิ อรกฺขิตา โหติ; กูฏมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ, โคปานสิโยปิ อวสฺสุตา โหนฺติ, ภิตฺติปิ อวสฺสุตา โหติ; กูฏมฺปิ ปูติกํ โหติ, โคปานสิโยปิ ปูติกา โหนฺติ, ภิตฺติปิ ปูติกา โหติ.

“Assim como, pai de família, em uma casa de teto pontiagudo mal coberta, o topo do teto fica desprotegido, as vigas ficam desprotegidas, as paredes ficam desprotegidas; o topo do teto fica infiltrado, as vigas ficam infiltradas, as paredes ficam infiltradas; o topo do teto apodrece, as vigas apodrecem, as paredes apodrecem.

---

‘‘เอวเมวํ โข, คหปติ, จิตฺเต อรกฺขิเต กายกมฺมมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อรกฺขิตํ โหติ. ตสฺส อรกฺขิตกายกมฺมนฺตสฺส อรกฺขิตวจีกมฺมนฺตสฺส อรกฺขิตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อวสฺสุตํ โหติ. ตสฺส อวสฺสุตกายกมฺมนฺตสฺส อวสฺสุตวจีกมฺมนฺตสฺส อวสฺสุตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ ปูติกํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ ปูติกํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ ปูติกํ โหติ. ตสฺส ปูติกายกมฺมนฺตสฺส ปูติวจีกมฺมนฺตสฺส ปูติมโนกมฺมนฺตสฺส น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา.

“Da mesma forma, pai de família, quando a mente está desprotegida, as ações corporais também ficam desprotegidas, as ações verbais também ficam desprotegidas, as ações mentais também ficam desprotegidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais estão desprotegidas, as ações corporais tornam-se infiltradas, as ações verbais tornam-se infiltradas, as ações mentais tornam-se infiltradas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais tornam-se infiltradas, as ações corporais tornam-se apodrecidas, as ações verbais tornam-se apodrecidas, as ações mentais tornam-se apodrecidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais tornam-se apodrecidas, a morte não é boa, o falecimento não é bom.

---

‘‘จิตฺเต[Pg.265], คหปติ, รกฺขิเต กายกมฺมมฺปิ รกฺขิตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ รกฺขิตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ รกฺขิตํ โหติ. ตสฺส รกฺขิตกายกมฺมนฺตสฺส รกฺขิตวจีกมฺมนฺตสฺส รกฺขิตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ. ตสฺส อนวสฺสุตกายกมฺมนฺตสฺส อนวสฺสุตวจีกมฺมนฺตสฺส อนวสฺสุตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ อปูติกํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อปูติกํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อปูติกํ โหติ. ตสฺส อปูติกายกมฺมนฺตสฺส อปูติวจีกมฺมนฺตสฺส อปูติมโนกมฺมนฺตสฺส ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา.

“Pai de família, quando a mente está protegida, as ações corporais também ficam protegidas, as ações verbais também ficam protegidas, as ações mentais também ficam protegidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais estão protegidas, as ações corporais não se tornam infiltradas, as ações verbais não se tornam infiltradas, as ações mentais não se tornam infiltradas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais não se tornam infiltradas, as ações corporais não se tornam apodrecidas, as ações verbais não se tornam apodrecidas, as ações mentais não se tornam apodrecidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais não se tornam apodrecidas, a morte é boa, o falecimento é bom.

---

‘‘เสยฺยถาปิ, คหปติ, กูฏาคาเร สุจฺฉนฺเน กูฏมฺปิ รกฺขิตํ โหติ, โคปานสิโยปิ รกฺขิตา โหนฺติ, ภิตฺติปิ รกฺขิตา โหติ; กูฏมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ, โคปานสิโยปิ อนวสฺสุตา โหนฺติ, ภิตฺติปิ อนวสฺสุตา โหติ; กูฏมฺปิ อปูติกํ โหติ, โคปานสิโยปิ อปูติกา โหนฺติ, ภิตฺติปิ อปูติกา โหติ.

“Assim como, pai de família, em uma casa de teto pontiagudo bem coberta, o topo do teto fica protegido, as vigas ficam protegidas, as paredes ficam protegidas; o topo do teto não fica infiltrado, as vigas não ficam infiltradas, as paredes não ficam infiltradas; o topo do teto não apodrece, as vigas não apodrecem, as paredes não apodrecem.

---

เอวเมวํ โข, คหปติ, จิตฺเต รกฺขิเต กายกมฺมมฺปิ รกฺขิตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ รกฺขิตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ รกฺขิตํ โหติ. ตสฺส รกฺขิตกายกมฺมนฺตสฺส รกฺขิตวจีกมฺมนฺตสฺส รกฺขิตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อนวสฺสุตํ โหติ. ตสฺส อนวสฺสุตกายกมฺมนฺตสฺส อนวสฺสุตวจีกมฺมนฺตสฺส อนวสฺสุตมโนกมฺมนฺตสฺส กายกมฺมมฺปิ อปูติกํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อปูติกํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อปูติกํ โหติ. ตสฺส อปูติกายกมฺมนฺตสฺส อปูติวจีกมฺมนฺตสฺส อปูติมโนกมฺมนฺตสฺส ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา’’ติ. สตฺตมํ.

“Da mesma forma, pai de família, quando a mente está protegida, as ações corporais também ficam protegidas, as ações verbais também ficam protegidas, as ações mentais também ficam protegidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais estão protegidas, as ações corporais não se tornam infiltradas, as ações verbais não se tornam infiltradas, as ações mentais não se tornam infiltradas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais não se tornam infiltradas, as ações corporais não se tornam apodrecidas, as ações verbais não se tornam apodrecidas, as ações mentais não se tornam apodrecidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais não se tornam apodrecidas, a morte é boa, o falecimento é bom.” O sétimo.

---

๘. พฺยาปนฺนสุตฺตํ

8. O Discurso sobre o Corrompido

---

๑๑๑. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อนาถปิณฺฑิกํ คหปตึ ภควา เอตทโวจ – ‘‘จิตฺเต, คหปติ, พฺยาปนฺเน กายกมฺมมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ. ตสฺส พฺยาปนฺนกายกมฺมนฺตสฺส พฺยาปนฺนวจีกมฺมนฺตสฺส พฺยาปนฺนมโนกมฺมนฺตสฺส น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา. เสยฺยถาปิ, คหปติ, กูฏาคาเร ทุจฺฉนฺเน กูฏมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ, โคปานสิโยปิ พฺยาปนฺนา โหนฺติ, ภิตฺติปิ พฺยาปนฺนา [Pg.266] โหติ; เอวเมวํ โข, คหปติ, จิตฺเต พฺยาปนฺเน กายกมฺมมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ พฺยาปนฺนํ โหติ. ตสฺส พฺยาปนฺนกายกมฺมนฺตสฺส พฺยาปนฺนวจีกมฺมนฺตสฺส พฺยาปนฺนมโนกมฺมนฺตสฺส น ภทฺทกํ มรณํ โหติ, น ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา.

111. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao pai de família Anāthapiṇḍika: “Pai de família, quando a mente está corrompida, as ações corporais também ficam corrompidas, as ações verbais também ficam corrompidas, as ações mentais também ficam corrompidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais estão corrompidas, a morte não é boa, o falecimento não é bom. Assim como, pai de família, em uma casa de teto pontiagudo mal coberta, o topo do teto fica arruinado, as vigas ficam arruinadas, as paredes ficam arruinadas; da mesma forma, pai de família, quando a mente está corrompida, as ações corporais também ficam corrompidas, as ações verbais também ficam corrompidas, as ações mentais também ficam corrompidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais estão corrompidas, a morte não é boa, o falecimento não é bom.

---

‘‘จิตฺเต, คหปติ, อพฺยาปนฺเน กายกมฺมมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ. ตสฺส อพฺยาปนฺนกายกมฺมนฺตสฺส อพฺยาปนฺนวจีกมฺมนฺตสฺส อพฺยาปนฺนมโนกมฺมนฺตสฺส ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา. เสยฺยถาปิ, คหปติ, กูฏาคาเร สุจฺฉนฺเน กูฏมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ, โคปานสิโยปิ อพฺยาปนฺนา โหนฺติ, ภิตฺติปิ อพฺยาปนฺนา โหติ; เอวเมวํ โข, คหปติ, จิตฺเต อพฺยาปนฺเน กายกมฺมมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ, วจีกมฺมมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ, มโนกมฺมมฺปิ อพฺยาปนฺนํ โหติ. ตสฺส อพฺยาปนฺนกายกมฺมนฺตสฺส…เป… อพฺยาปนฺนมโนกมฺมนฺตสฺส ภทฺทกํ มรณํ โหติ, ภทฺทิกา กาลงฺกิริยา’’ติ. อฏฺฐมํ.

“Pai de família, quando a mente não está corrompida, as ações corporais também não ficam corrompidas, as ações verbais também não ficam corrompidas, as ações mentais também não ficam corrompidas. Para aquele cujas ações corporais, verbais e mentais não estão corrompidas, a morte é boa, o falecimento é bom. Assim como, pai de família, em uma casa de teto pontiagudo bem coberta, o topo do teto não fica arruinado, as vigas não ficam arruinadas, as paredes não ficam arruinadas; da mesma forma, pai de família, quando a mente não está corrompida, as ações corporais também não ficam corrompidas, as ações verbais também não ficam corrompidas, as ações mentais também não ficam corrompidas. Para aquele cujas ações corporais... pe... e mentais não estão corrompidas, a morte é boa, o falecimento é bom.” O oitavo.

---

๙. ปฐมนิทานสุตฺตํ

9. O Primeiro Discurso sobre as Causas

---

๑๑๒. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? โลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, โมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย. ยํ, ภิกฺขเว, โลภปกตํ กมฺมํ โลภชํ โลภนิทานํ โลภสมุทยํ, ตํ กมฺมํ อกุสลํ ตํ กมฺมํ สาวชฺชํ ตํ กมฺมํ ทุกฺขวิปากํ, ตํ กมฺมํ กมฺมสมุทยาย สํวตฺตติ, น ตํ กมฺมํ กมฺมนิโรธาย สํวตฺตติ. ยํ, ภิกฺขเว, โทสปกตํ กมฺมํ โทสชํ โทสนิทานํ โทสสมุทยํ, ตํ กมฺมํ อกุสลํ ตํ กมฺมํ สาวชฺชํ ตํ กมฺมํ ทุกฺขวิปากํ, ตํ กมฺมํ กมฺมสมุทยาย สํวตฺตติ, น ตํ กมฺมํ กมฺมนิโรธาย สํวตฺตติ. ยํ, ภิกฺขเว, โมหปกตํ กมฺมํ โมหชํ โมหนิทานํ โมหสมุทยํ, ตํ กมฺมํ อกุสลํ ตํ กมฺมํ สาวชฺชํ ตํ กมฺมํ ทุกฺขวิปากํ, ตํ กมฺมํ กมฺมสมุทยาย สํวตฺตติ, น ตํ กมฺมํ กมฺมนิโรธาย สํวตฺตติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย.

112. “Monges, existem estas três causas para a origem do kamma. Quais são as três? A ganância é uma causa para a origem do kamma; a aversão é uma causa para a origem do kamma; a ilusão é uma causa para a origem do kamma. Qualquer kamma realizado pela ganância, nascido da ganância, causado pela ganância, originado da ganância, é prejudicial, censurável e resulta em sofrimento. Esse kamma conduz à origem do kamma, não conduz à cessação do kamma. Qualquer kamma realizado pela aversão, nascido da aversão, causado pela aversão, originado da aversão, é prejudicial, censurável e resulta em sofrimento. Esse kamma conduz à origem do kamma, não conduz à cessação do kamma. Qualquer kamma realizado pela ilusão, nascido da ilusão, causado pela ilusão, originado da ilusão, é prejudicial, censurável e resulta em sofrimento. Esse kamma conduz à origem do kamma, não conduz à cessação do kamma. Estas, monges, são as três causas para a origem do kamma.”

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? อโลโภ นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโทโส นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย, อโมโห นิทานํ กมฺมานํ สมุทยาย. ยํ, ภิกฺขเว, อโลภปกตํ กมฺมํ อโลภชํ อโลภนิทานํ อโลภสมุทยํ, ตํ [Pg.267] กมฺมํ กุสลํ ตํ กมฺมํ อนวชฺชํ ตํ กมฺมํ สุขวิปากํ, ตํ กมฺมํ กมฺมนิโรธาย สํวตฺตติ, น ตํ กมฺมํ กมฺมสมุทยาย สํวตฺตติ. ยํ, ภิกฺขเว, อโทสปกตํ กมฺมํ อโทสชํ อโทสนิทานํ อโทสสมุทยํ, ตํ กมฺมํ กุสลํ ตํ กมฺมํ อนวชฺชํ ตํ กมฺมํ สุขวิปากํ, ตํ กมฺมํ กมฺมนิโรธาย สํวตฺตติ, น ตํ กมฺมํ กมฺมสมุทยาย สํวตฺตติ. ยํ, ภิกฺขเว, อโมหปกตํ กมฺมํ อโมหชํ อโมหนิทานํ อโมหสมุทยํ, ตํ กมฺมํ กุสลํ ตํ กมฺมํ อนวชฺชํ ตํ กมฺมํ สุขวิปากํ, ตํ กมฺมํ กมฺมนิโรธาย สํวตฺตติ, น ตํ กมฺมํ กมฺมสมุทยาย สํวตฺตติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยายา’’ติ. นวมํ.

“Monges, existem estas três causas para a origem do kamma. Quais são as três? A não ganância é uma causa para a origem do kamma; a não aversão é uma causa para a origem do kamma; a não ilusão é uma causa para a origem do kamma. Qualquer kamma realizado pela não ganância, nascido da não ganância, causado pela não ganância, originado da não ganância, é benéfico, irrepreensível e resulta em felicidade. Esse kamma conduz à cessação do kamma, não conduz à origem do kamma. Qualquer kamma realizado pela não aversão, nascido da não aversão, causado pela não aversão, originado da não aversão, é benéfico, irrepreensível e resulta em felicidade. Esse kamma conduz à cessação do kamma, não conduz à origem do kamma. Qualquer kamma realizado pela não ilusão, nascido da não ilusão, causado pela não ilusão, originado da não ilusão, é benéfico, irrepreensível e resulta em felicidade. Esse kamma conduz à cessação do kamma, não conduz à origem do kamma. Estas, monges, são as três causas para a origem do kamma.” (Nono)

---

๑๐. ทุติยนิทานสุตฺตํ

10. O Segundo Discurso sobre as Causas

---

๑๑๓. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? อตีเต, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ; อนาคเต, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ; ปจฺจุปฺปนฺเน, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, อตีเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ? อตีเต, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ. ตสฺส อตีเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต ฉนฺโท ชายติ. ฉนฺทชาโต เตหิ ธมฺเมหิ สํยุตฺโต โหติ. เอตมหํ, ภิกฺขเว, สํโยชนํ วทามิ โย เจตโส สาราโค. เอวํ โข, ภิกฺขเว, อตีเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ.

113. “Monges, existem estas três causas para a origem do kamma. Quais são as três? O desejo surge com referência a coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça; o desejo surge com referência a coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça; o desejo surge com referência a coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça. E como, monges, o desejo surge com referência a coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça? Pensa-se e examina-se mentalmente as coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça. À medida que se faz isso, o desejo surge. Quando o desejo brota, fica-se acorrentado a essas coisas. A obsessão mental, monges, é o que chamo de grilhão. É dessa maneira que o desejo surge com referência a coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, อนาคเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ? อนาคเต, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ. ตสฺส อนาคเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต ฉนฺโท ชายติ. ฉนฺทชาโต เตหิ ธมฺเมหิ สํยุตฺโต โหติ. เอตมหํ, ภิกฺขเว, สํโยชนํ วทามิ โย เจตโส สาราโค. เอวํ โข, ภิกฺขเว, อนาคเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ.

“E como, monges, o desejo surge com referência a coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça? Pensa-se e examina-se mentalmente as coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça. À medida que se faz isso, o desejo surge. Quando o desejo brota, fica-se acorrentado a essas coisas. A obsessão mental, monges, é o que chamo de grilhão. É dessa maneira que o desejo surge com referência a coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปจฺจุปฺปนฺเน ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ? ปจฺจุปฺปนฺเน, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ เจตสา อนุวิตกฺเกติ [Pg.268] อนุวิจาเรติ. ตสฺส ปจฺจุปฺปนฺเน ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ เจตสา อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต ฉนฺโท ชายติ. ฉนฺทชาโต เตหิ ธมฺเมหิ สํยุตฺโต โหติ. เอตมหํ, ภิกฺขเว, สํโยชนํ วทามิ โย เจตโส สาราโค. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปจฺจุปฺปนฺเน ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท ชายติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย.

“E como, monges, o desejo surge com referência a coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça? Pensa-se e examina-se mentalmente as coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça. À medida que se faz isso, o desejo surge. Quando o desejo brota, fica-se acorrentado a essas coisas. A obsessão mental, monges, é o que chamo de grilhão. É dessa maneira que o desejo surge com referência a coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça. Estas, monges, são as três causas para a origem do kamma.”

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยาย. กตมานิ ตีณิ? อตีเต, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ; อนาคเต ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ; ปจฺจุปฺปนฺเน, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, อตีเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ? อตีตานํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิยานํ ธมฺมานํ อายตึ วิปากํ ปชานาติ. อายตึ วิปากํ วิทิตฺวา ตทภินิวตฺเตติ. ตทภินิวตฺเตตฺวา เจตสา อภินิวิชฺฌิตฺวา ปญฺญาย อติวิชฺฌ ปสฺสติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, อตีเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ.

“Monges, existem estas três causas para a origem do kamma. Quais são as três? O desejo não surge com referência a coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça; o desejo não surge com referência a coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça; o desejo não surge com referência a coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça. E como, monges, o desejo não surge com referência a coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça? Compreende-se o resultado futuro das coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça. Tendo compreendido o resultado futuro, afasta-se dele. Tendo se afastado dele, tendo penetrado com a mente, vê penetrando com sabedoria. É dessa maneira que o desejo não surge com referência a coisas no passado que são a base para o desejo e a cobiça.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, อนาคเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ? อนาคตานํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิยานํ ธมฺมานํ อายตึ วิปากํ ปชานาติ. อายตึ วิปากํ วิทิตฺวา ตทภินิวตฺเตติ. ตทภินิวตฺเตตฺวา เจตสา อภินิวิชฺฌิตฺวา ปญฺญาย อติวิชฺฌ ปสฺสติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, อนาคเต ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ.

“E como, monges, o desejo não surge com referência a coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça? Compreende-se o resultado futuro das coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça. Tendo compreendido o resultado futuro, afasta-se dele. Tendo se afastado dele, tendo penetrado com a mente, vê penetrando com sabedoria. É dessa maneira que o desejo não surge com referência a coisas no futuro que são a base para o desejo e a cobiça.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปจฺจุปฺปนฺเน ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ? ปจฺจุปฺปนฺนานํ, ภิกฺขเว, ฉนฺทราคฏฺฐานิยานํ ธมฺมานํ อายตึ วิปากํ ปชานาติ, อายตึ วิปากํ วิทิตฺวา ตทภินิวตฺเตติ, ตทภินิวตฺเตตฺวา เจตสา อภินิวิชฺฌิตฺวา ปญฺญาย อติวิชฺฌ ปสฺสติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปจฺจุปฺปนฺเน ฉนฺทราคฏฺฐานิเย ธมฺเม อารพฺภ ฉนฺโท น ชายติ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ นิทานานิ กมฺมานํ สมุทยายา’’ติ. ทสมํ.

“E como, monges, o desejo não surge com referência a coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça? Compreende-se o resultado futuro das coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça. Tendo compreendido o resultado futuro, afasta-se dele. Tendo se afastado dele, tendo penetrado com a mente, vê penetrando com sabedoria. É dessa maneira que o desejo não surge com referência a coisas presentes que são a base para o desejo e a cobiça. Estas, monges, são as três causas para a origem do kamma.” (Décimo)

---

สมฺโพธวคฺโค ปฐโม.

O primeiro capítulo: Despertar.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

Seu sumário:

---

ปุพฺเพว [Pg.269] ทุเว อสฺสาทา, สมโณ รุณฺณปญฺจมํ;

อติตฺติ ทฺเว จ วุตฺตานิ, นิทานานิ อปเร ทุเวติ.

Antes, dois sobre a gratificação, o asceta, o choro como o quinto; a insaciabilidade, dois discursos proferidos, e mais duas causas.

---

(๑๒) ๒. อาปายิกวคฺโค

(12) 2. O Capítulo sobre os Destinos Infelizes

---

๑. อาปายิกสุตฺตํ

1. O Discurso sobre os Destinos Infelizes

---

๑๑๔. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, อาปายิกา เนรยิกา อิทมปฺปหาย. กตเม ตโย? โย จ อพฺรหฺมจารี พฺรหฺมจาริปฏิญฺโญ, โย จ สุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ จรนฺตํ อมูลเกน อพฺรหฺมจริเยน อนุทฺธํเสติ, โย จายํ เอวํวาที เอวํทิฏฺฐิ – ‘นตฺถิ กาเมสุ โทโส’ติ, โส ตาย กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชติ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อาปายิกา เนรยิกา อิทมปฺปหายา’’ติ. ปฐมํ.

114. “Monges, existem três que, se não abandonarem esta [falha deles], estão destinados aos reinos de miséria, destinados ao inferno. Quais são os três? Aquele que, embora não seja celibatário, afirma ser celibatário; aquele que calunia um celibatário puro que leva uma vida celibatária pura com uma acusação infundada de não celibato; e aquele que sustenta tal doutrina e visão: ‘Não há falta nos prazeres sensuais’, e então cai na indulgência dos prazeres sensuais. Estes são os três que, se não abandonarem esta [falha deles], estão destinados aos reinos de miséria, destinados ao inferno.” (Primeiro)

---

๒. ทุลฺลภสุตฺตํ

2. O Discurso sobre o que é Raro

---

๑๑๕. ‘‘ติณฺณํ, ภิกฺขเว, ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมึ. กตเมสํ ติณฺณํ? ตถาคตสฺส, ภิกฺขเว, อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมึ, ตถาคตปฺปเวทิตสฺส ธมฺมวินยสฺส เทเสตา ปุคฺคโล ทุลฺลโภ โลกสฺมึ, กตญฺญู กตเวที ปุคฺคโล ทุลฺลโภ โลกสฺมึ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ติณฺณํ ปาตุภาโว ทุลฺลโภ โลกสฺมิ’’นฺติ. ทุติยํ.

115. “Monges, o surgimento de três [pessoas] é raro no mundo. De quais três? O surgimento de um Tathāgata, um Arahant, um Perfeitamente Desperto é raro no mundo; uma pessoa que ensina o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata é rara no mundo; uma pessoa grata e agradecida é rara no mundo. O surgimento destas três [pessoas] é raro no mundo.” (Segundo)

---

๓. อปฺปเมยฺยสุตฺตํ

3. O Discurso sobre o Imensurável

---

๑๑๖. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? สุปฺปเมยฺโย, ทุปฺปเมยฺโย, อปฺปเมยฺโย. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สุปฺปเมยฺโย? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อุทฺธโต โหติ อุนฺนโฬ จปโล มุขโร วิกิณฺณวาโจ มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต ปากตินฺทฺริโย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล สุปฺปเมยฺโย.

116. “Monges, existem estes três tipos de pessoas que se encontram no mundo. Quais são as três? A que é fácil de medir, a que é difícil de medir e a imensurável. E qual, monges, é a pessoa fácil de medir? Aqui, certa pessoa é inquieta, orgulhosa, vaidosa, tagarela, de conversa fútil, desatenta, sem clara compreensão, desconcentrada, com a mente dispersa e com as faculdades sensoriais descontroladas. Esta é chamada de pessoa fácil de medir.”

---

‘‘กตโม [Pg.270] จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ทุปฺปเมยฺโย? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อนุทฺธโต โหติ อนุนฺนโฬ อจปโล อมุขโร อวิกิณฺณวาโจ อุปฏฺฐิตสฺสติ สมฺปชาโน สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต สํวุตินฺทฺริโย. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล ทุปฺปเมยฺโย.

“E qual, monges, é a pessoa difícil de medir? Aqui, certa pessoa não é inquieta, nem orgulhosa ou vaidosa; não é tagarela nem de conversa fútil; tem a atenção plena estabelecida e clara compreensão, é concentrada, com a mente unificada e com as faculdades sensoriais controladas. Esta é chamada de pessoa difícil de medir.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อปฺปเมยฺโย? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ โหติ ขีณาสโว. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปุคฺคโล อปฺปเมยฺโย. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. ตติยํ.

“E qual, monges, é a pessoa imensurável? Aqui, um monge é um arahant, aquele cujas máculas foram destruídas. Esta é chamada de pessoa imensurável. Estes são os três tipos de pessoas que se encontram no mundo.” (Terceiro)

---

๔. อาเนญฺชสุตฺตํ

4. O Discurso sobre o Imperturbável

---

๑๑๗. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ตทสฺสาเทติ ตํ นิกาเมติ เตน จ วิตฺตึ อาปชฺชติ, ตตฺร ฐิโต ตทธิมุตฺโต ตพฺพหุลวิหารี อปริหีโน กาลํ กุรุมาโน อากาสานญฺจายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. อากาสานญฺจายตนูปคานํ, ภิกฺขเว, เทวานํ วีสติ กปฺปสหสฺสานิ อายุปฺปมาณํ. ตตฺถ ปุถุชฺชโน ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยาวตกํ เตสํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ ตํ สพฺพํ เขเปตฺวา นิรยมฺปิ คจฺฉติ ติรจฺฉานโยนิมฺปิ คจฺฉติ เปตฺติวิสยมฺปิ คจฺฉติ. ภควโต ปน สาวโก ตตฺถ ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยาวตกํ เตสํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ ตํ สพฺพํ เขเปตฺวา ตสฺมึเยว ภเว ปรินิพฺพายติ. อยํ โข, ภิกฺขเว, วิเสโส อยํ อธิปฺปยาโส อิทํ นานากรณํ สุตวโต อริยสาวกสฺส อสฺสุตวตา ปุถุชฺชเนน, ยทิทํ คติยา อุปปตฺติยา.

117. “Monges, existem estes três tipos de pessoas que se encontram no mundo. Quais são as três? Aqui, monges, com a completa superação das percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de impacto sensorial, com a não atenção às percepções de diversidade, percebendo que ‘o espaço é infinito’, certa pessoa entra e permanece na esfera da infinitude do espaço. Ela saboreia isso, deseja isso e encontra satisfação nisso. Se ela for firme nisso, focada nisso, frequentemente habitar nisso e sem ter decaído [desse estado] ao morrer, ela renasce em companhia dos devas da esfera da infinitude do espaço. O tempo de vida dos devas da esfera da infinitude do espaço é de vinte mil éons. O homem comum permanece lá por toda a sua vida e, tendo esgotado todo o tempo de vida daqueles devas, vai para o inferno, para o reino animal ou para o reino dos espíritos famintos. Mas o discípulo do Abençoado permanece lá por toda a sua vida e, tendo esgotado todo o tempo de vida daqueles devas, alcança o nibbāna final naquele mesmo estado de existência. Esta, monges, é a distinção, a disparidade, a diferença entre o nobre discípulo instruído e o homem comum não instruído, isto é, no que diz respeito ao destino futuro e ao renascimento.”

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ตทสฺสาเทติ ตํ นิกาเมติ เตน จ วิตฺตึ อาปชฺชติ, ตตฺร ฐิโต ตทธิมุตฺโต ตพฺพหุลวิหารี อปริหีโน กาลํ กุรุมาโน วิญฺญาณญฺจายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. วิญฺญาณญฺจายตนูปคานํ, ภิกฺขเว, เทวานํ จตฺตารีสํ กปฺปสหสฺสานิ อายุปฺปมาณํ. ตตฺถ [Pg.271] ปุถุชฺชโน ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยาวตกํ เตสํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ ตํ สพฺพํ เขเปตฺวา นิรยมฺปิ คจฺฉติ ติรจฺฉานโยนิมฺปิ คจฺฉติ เปตฺติวิสยมฺปิ คจฺฉติ. ภควโต ปน สาวโก ตตฺถ ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยาวตกํ เตสํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ ตํ สพฺพํ เขเปตฺวา ตสฺมึเยว ภเว ปรินิพฺพายติ. อยํ โข, ภิกฺขเว, วิเสโส อยํ อธิปฺปยาโส อิทํ นานากรณํ สุตวโต อริยสาวกสฺส อสฺสุตวตา ปุถุชฺชเนน, ยทิทํ คติยา อุปปตฺติยา.

Além disso, monges, aqui um certo indivíduo, transcendendo completamente a base da infinitude do espaço, percebendo: 'a consciência é infinita', entra e permanece na base da infinitude da consciência. Ele se delicia com isso, deseja isso e encontra satisfação nisso. Estabelecido nisso, focado nisso, habitando frequentemente nisso, sem ter decaído ao morrer, ele renasce em companhia dos devas da base da infinitude da consciência. O tempo de vida dos devas da base da infinitude da consciência, monges, é de quarenta mil éons. Lá, o homem comum permanece por toda a duração da vida e, tendo esgotado todo o tempo de vida daqueles devas, vai para o inferno, para o reino animal ou para o reino dos espíritos famintos. Mas o discípulo do Abençoado permanece lá por toda a duração da vida e, tendo esgotado todo o tempo de vida daqueles devas, alcança o parinibbāna naquele mesmo estado de existência. Esta, monges, é a distinção, a disparidade, a diferença entre o nobre discípulo instruído e o homem comum não instruído, isto é, no que diz respeito ao destino e ao renascimento.

---

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส ตทสฺสาเทติ ตํ นิกาเมติ เตน จ วิตฺตึ อาปชฺชติ, ตตฺร ฐิโต ตทธิมุตฺโต ตพฺพหุลวิหารี อปริหีโน กาลํ กุรุมาโน อากิญฺจญฺญายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺชติ. อากิญฺจญฺญายตนูปคานํ, ภิกฺขเว, เทวานํ สฏฺฐิ กปฺปสหสฺสานิ อายุปฺปมาณํ. ตตฺถ ปุถุชฺชโน ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยาวตกํ เตสํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ ตํ สพฺพํ เขเปตฺวา นิรยมฺปิ คจฺฉติ ติรจฺฉานโยนิมฺปิ คจฺฉติ เปตฺติวิสยมฺปิ คจฺฉติ. ภควโต ปน สาวโก ตตฺถ ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยาวตกํ เตสํ เทวานํ อายุปฺปมาณํ ตํ สพฺพํ เขเปตฺวา ตสฺมึเยว ภเว ปรินิพฺพายติ. อยํ โข, ภิกฺขเว, วิเสโส, อยํ อธิปฺปยาโส อิทํ นานากรณํ สุตวโต อริยสาวกสฺส อสฺสุตวตา ปุถุชฺชเนน, ยทิทํ คติยา อุปปตฺติยา. ‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’’นฺติ. จตุตฺถํ.

Além disso, monges, aqui um certo indivíduo, transcendendo completamente a base da infinitude da consciência, percebendo: 'não há nada', entra e permanece na base do nada. Ele se delicia com isso, deseja isso e encontra satisfação nisso. Estabelecido nisso, focado nisso, habitando frequentemente nisso, sem ter decaído ao morrer, ele renasce em companhia dos devas da base do nada. O tempo de vida dos devas da base do nada, monges, é de sessenta mil éons. Lá, o homem comum permanece por toda a duração da vida e, tendo esgotado todo o tempo de vida daqueles devas, vai para o inferno, para o reino animal ou para o reino dos espíritos famintos. Mas o discípulo do Abençoado permanece lá por toda a duração da vida e, tendo esgotado todo o tempo de vida daqueles devas, alcança o parinibbāna naquele mesmo estado de existência. Esta, monges, é a distinção, a disparidade, a diferença entre o nobre discípulo instruído e o homem comum não instruído, isto é, no que diz respeito ao destino e ao renascimento. 'Estes, monges, são os três tipos de pessoas que existem no mundo'.

---

๕. วิปตฺติสมฺปทาสุตฺตํ

5. O Discurso sobre os Fracassos e as Conquistas

---

๑๑๘. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, วิปตฺติโย. กตมา ติสฺโส? สีลวิปตฺติ, จิตฺตวิปตฺติ, ทิฏฺฐิวิปตฺติ. กตมา จ, ภิกฺขเว, สีลวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ, อทินฺนาทายี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, มุสาวาที โหติ, ปิสุณวาโจ โหติ, ผรุสวาโจ โหติ, สมฺผปฺปลาปี โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สีลวิปตฺติ.

118. Monges, existem estes três fracassos. Quais três? O fracasso na conduta virtuosa, o fracasso na mente e o fracasso na visão. E o que é o fracasso na conduta virtuosa? Aqui, monges, alguém destrói a vida, tira o que não foi dado, envolve-se em má conduta sexual, fala mentiras, fala de forma divisiva, fala asperamente e entrega-se a conversas fúteis. Isto, monges, é chamado de fracasso na conduta virtuosa.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, จิตฺตวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ พฺยาปนฺนจิตฺโต. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, จิตฺตวิปตฺติ.

E o que é o fracasso na mente? Aqui, monges, alguém é cheio de cobiça e tem uma mente de má vontade. Isto, monges, é chamado de fracasso na mente.

---

‘‘กตมา [Pg.272] จ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ, กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิวิปตฺติ. สีลวิปตฺติเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; จิตฺตวิปตฺติเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ; ทิฏฺฐิวิปตฺติเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส วิปตฺติโยติ.

E o que é o fracasso na visão? Aqui, monges, alguém tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, assim: 'Não há nada dado, nada sacrificado, nada oferecido; não há fruto ou resultado de ações boas e más; não há este mundo, nem outro mundo; não há mãe, nem pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. Isto, monges, é chamado de fracasso na visão. Devido ao fracasso na conduta virtuosa, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno; devido ao fracasso na mente, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno; devido ao fracasso na visão, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno. Estes, monges, são os três fracassos.

---

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สมฺปทา. กตมา ติสฺโส? สีลสมฺปทา, จิตฺตสมฺปทา, ทิฏฺฐิสมฺปทา. กตมา จ, ภิกฺขเว, สีลสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สีลสมฺปทา.

Monges, existem estas três conquistas. Quais três? A conquista na conduta virtuosa, a conquista na mente e a conquista na visão. E o que é a conquista na conduta virtuosa? Aqui, monges, alguém se abstém de destruir a vida, de tirar o que não foi dado, de má conduta sexual, de falar mentiras, de falar de forma divisiva, de falar asperamente e de entregar-se a conversas fúteis. Isto, monges, é chamado de conquista na conduta virtuosa.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, จิตฺตสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ อพฺยาปนฺนจิตฺโต. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, จิตฺตสมฺปทา.

E o que é a conquista na mente? Aqui, monges, alguém é livre de cobiça e tem uma mente livre de má vontade. Isto, monges, é chamado de conquista na mente.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ, อตฺถิ หุตํ, อตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อตฺถิ อยํ โลโก, อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ มาตา, อตฺถิ ปิตา, อตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, อตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปทา. สีลสมฺปทาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ; จิตฺตสมฺปทาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ[Pg.273]; ทิฏฺฐิสมฺปทาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมฺปทา’’ติ. ปญฺจมํ.

E o que é a conquista na visão? Aqui, monges, alguém tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, assim: 'Há o que é dado, sacrificado e oferecido; há fruto e resultado de ações boas e más; há este mundo e outro mundo; há mãe e pai; há seres que renascem espontaneamente; há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e prática correta que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. Isto, monges, é chamado de conquista na visão. Devido à conquista na conduta virtuosa, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um destino feliz, em um mundo celestial; devido à conquista na mente, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um destino feliz, em um mundo celestial; devido à conquista na visão, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um destino feliz, em um mundo celestial. Estas, monges, são as três conquistas.

---

๖. อปณฺณกสุตฺตํ

6. O Discurso sobre os Dados

---

๑๑๙. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, วิปตฺติโย. กตมา ติสฺโส? สีลวิปตฺติ, จิตฺตวิปตฺติ, ทิฏฺฐิวิปตฺติ. กตมา จ, ภิกฺขเว, สีลวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ…เป… สมฺผปฺปลาปี โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สีลวิปตฺติ.

119. Monges, existem estes três fracassos. Quais três? O fracasso na conduta virtuosa, o fracasso na mente e o fracasso na visão. E o que é o fracasso na conduta virtuosa? Aqui, monges, alguém destrói a vida... [pe]... entrega-se a conversas fúteis. Isto, monges, é chamado de fracasso na conduta virtuosa.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, จิตฺตวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ พฺยาปนฺนจิตฺโต. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, จิตฺตวิปตฺติ.

E o que é o fracasso na mente? Aqui, monges, alguém é cheio de cobiça e tem uma mente de má vontade. Isto, monges, é chamado de fracasso na mente.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิวิปตฺติ. สีลวิปตฺติเหตุ วา, ภิกฺขเว…เป… ทิฏฺฐิวิปตฺติเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อปณฺณโก มณิ อุทฺธํ ขิตฺโต เยน เยเนว ปติฏฺฐาติ สุปฺปติฏฺฐิตํเยว ปติฏฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สีลวิปตฺติเหตุ วา สตฺตา…เป… อุปปชฺชนฺติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส วิปตฺติโยติ.

E o que é o fracasso na visão? Aqui, monges, alguém tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, assim: 'Não há nada dado, nada sacrificado... [pe]... que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. Isto, monges, é chamado de fracasso na visão. Devido ao fracasso na conduta virtuosa, monges... [pe]... devido ao fracasso na visão, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno. Assim como um dado de seis faces, monges, quando lançado para cima, cai firmemente de qualquer lado que pouse; da mesma forma, monges, devido ao fracasso na conduta virtuosa, os seres... [pe]... renascem. Estes, monges, são os três fracassos.

---

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สมฺปทา. กตมา ติสฺโส? สีลสมฺปทา, จิตฺตสมฺปทา, ทิฏฺฐิสมฺปทา. กตมา จ, ภิกฺขเว, สีลสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สีลสมฺปทา.

Monges, existem estas três conquistas. Quais três? A conquista na conduta virtuosa, a conquista na mente e a conquista na visão. E o que é a conquista na conduta virtuosa? Aqui, monges, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... isto, monges, é chamado de conquista na conduta virtuosa.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, จิตฺตสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ อพฺยาปนฺนจิตฺโต. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, จิตฺตสมฺปทา.

E o que é a conquista na mente? Aqui, monges, alguém é livre de cobiça e tem uma mente livre de má vontade. Isto, monges, é chamado de conquista na mente.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปทา. สีลสมฺปทาเหตุ วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. จิตฺตสมฺปทาเหตุ วา…เป… ทิฏฺฐิสมฺปทาเหตุ [Pg.274] วา, ภิกฺขเว, สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อปณฺณโก มณิ อุทฺธํ ขิตฺโต เยน เยเนว ปติฏฺฐาติ สุปฺปติฏฺฐิตํเยว ปติฏฺฐาติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สีลสมฺปทาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ, จิตฺตสมฺปทาเหตุ วา สตฺตา…เป… ทิฏฺฐิสมฺปทาเหตุ วา สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมฺปทา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

E o que é a conquista na visão? Aqui, monges, alguém tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, assim: 'Há o que é dado, sacrificado... [pe]... que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. Isto, monges, é chamado de conquista na visão. Devido à conquista na conduta virtuosa, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um destino feliz, em um mundo celestial. Devido à conquista na mente... [pe]... devido à conquista na visão, monges, com a dissolução do corpo, após a morte, os seres renascem em um destino feliz, em um mundo celestial. Assim como um dado de seis faces, monges, quando lançado para cima, cai firmemente de qualquer lado que pouse; da mesma forma, monges, devido à conquista na conduta virtuosa, os seres, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, em um mundo celestial; devido à conquista na mente, os seres... [pe]... devido à conquista na visão, os seres, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, em um mundo celestial. Estas, monges, são as três conquistas.

---

๗. กมฺมนฺตสุตฺตํ

7. O Discurso sobre as Atividades

---

๑๒๐. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, วิปตฺติโย. กตมา ติสฺโส? กมฺมนฺตวิปตฺติ, อาชีววิปตฺติ, ทิฏฺฐิวิปตฺติ. กตมา จ, ภิกฺขเว, กมฺมนฺตวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ…เป… สมฺผปฺปลาปี โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กมฺมนฺตวิปตฺติ.

120. Monges, existem estes três fracassos. Quais três? O fracasso na atividade, o fracasso no meio de vida e o fracasso na visão. E o que é o fracasso na atividade? Aqui, monges, alguém destrói a vida... [pe]... entrega-se a conversas fúteis. Isto, monges, é chamado de fracasso na atividade.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อาชีววิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มิจฺฉาอาชีโว โหติ, มิจฺฉาอาชีเวน ชีวิกํ กปฺเปติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาชีววิปตฺติ.

E o que é o fracasso no meio de vida? Aqui, monges, alguém tem um meio de vida incorreto e ganha a vida através de um meio de vida incorreto. Isto, monges, é chamado de fracasso no meio de vida.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิวิปตฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิวิปตฺติ. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส วิปตฺติโยติ.

E o que é o fracasso na visão? Aqui, monges, alguém tem visão incorreta e uma perspectiva distorcida, assim: 'Não há nada dado, nada sacrificado... [pe]... que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. Isto, monges, é chamado de fracasso na visão. Estes, monges, são os três fracassos.

---

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, สมฺปทา. กตมา ติสฺโส? กมฺมนฺตสมฺปทา, อาชีวสมฺปทา, ทิฏฺฐิสมฺปทา. กตมา จ, ภิกฺขเว, กมฺมนฺตสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กมฺมนฺตสมฺปทา.

Monges, existem estas três conquistas. Quais três? A conquista na atividade, a conquista no meio de vida e a conquista na visão. E o que é a conquista na atividade? Aqui, monges, alguém se abstém de destruir a vida... [pe]... de entregar-se a conversas fúteis. Isto, monges, é chamado de conquista na atividade.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อาชีวสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สมฺมาอาชีโว โหติ, สมฺมาอาชีเวน ชีวิกํ กปฺเปติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาชีวสมฺปทา.

E o que é a conquista no meio de vida? Aqui, monges, alguém tem um meio de vida correto e ganha a vida através de um meio de vida correto. Isto, monges, é chamado de conquista no meio de vida.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ…เป… เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ [Pg.275] โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปทา. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมฺปทา’’ติ. สตฺตมํ.

E o que é a conquista na visão? Aqui, monges, alguém tem visão correta e uma perspectiva não distorcida, assim: 'Há o que é dado, sacrificado... [pe]... que, tendo realizado este mundo e o outro mundo por si mesmos através do conhecimento direto, os revelem aos outros'. Isto, monges, é chamado de conquista na visão. Estas, monges, são as três conquistas.

---

๘. ปฐมโสเจยฺยสุตฺตํ

8. O Primeiro Discurso sobre a Pureza

---

๑๒๑. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, โสเจยฺยานิ. กตมานิ ตีณิ? กายโสเจยฺยํ, วจีโสเจยฺยํ, มโนโสเจยฺยํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กายโสเจยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กายโสเจยฺยํ.

121. “Monges, existem estas três purezas. Quais três? A pureza do corpo, a pureza da fala e a pureza da mente. E o que é a pureza do corpo? Aqui, monges, uma pessoa se abstém de destruir a vida, se abstém de tomar o que não é dado e se abstém de má conduta sexual. Isto, monges, é chamado de pureza do corpo.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, วจีโสเจยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ. อิทํ วุจฺจติ ภิกฺขเว, วจีโสเจยฺยํ.

“E o que é a pureza da fala? Aqui, monges, uma pessoa se abstém de mentir, se abstém de falar de forma divisiva, se abstém de falar de forma áspera e se abstém de conversa fútil. Isto, monges, é chamado de pureza da fala.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, มโนโสเจยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ อพฺยาปนฺนจิตฺโต สมฺมาทิฏฺฐิโก. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, มโนโสเจยฺยํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ โสเจยฺยานี’’ติ. อฏฺฐมํ.

“E o que é a pureza da mente? Aqui, monges, uma pessoa é livre de cobiça, livre de má vontade e possui a visão correta. Isto, monges, é chamado de pureza da mente. Estas, monges, são as três purezas.” Oitavo.

---

๙. ทุติยโสเจยฺยสุตฺตํ

9. O Segundo Discurso sobre a Pureza

---

๑๒๒. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, โสเจยฺยานิ. กตมานิ ตีณิ? กายโสเจยฺยํ, วจีโสเจยฺยํ, มโนโสเจยฺยํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กายโสเจยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, อพฺรหฺมจริยา ปฏิวิรโต โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กายโสเจยฺยํ.

122. “Monges, existem estas três purezas. Quais três? A pureza do corpo, a pureza da fala e a pureza da mente. E o que é a pureza do corpo? Aqui, monges, um monge se abstém de destruir a vida, se abstém de tomar o que não é dado e se abstém de conduta não celibatária. Isto, monges, é chamado de pureza do corpo.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, วจีโสเจยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วจีโสเจยฺยํ.

“E o que é a pureza da fala? Aqui, monges, um monge se abstém de mentir, se abstém de falar de forma divisiva, se abstém de falar de forma áspera e se abstém de conversa fútil. Isto, monges, é chamado de pureza da fala.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, มโนโสเจยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺทํ – ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺโท’ติ ปชานาติ; อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺทํ – ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺโท’ติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส กามจฺฉนฺทสฺส [Pg.276] อุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส กามจฺฉนฺทสฺส ปหานํ โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ ปหีนสฺส กามจฺฉนฺทสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ พฺยาปาทํ – ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ พฺยาปาโท’ติ ปชานาติ; อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ พฺยาปาทํ – ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ พฺยาปาโท’ติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส พฺยาปาทสฺส อุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส พฺยาปาทสฺส ปหานํ โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ ปหีนสฺส พฺยาปาทสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ถินมิทฺธํ – ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ถินมิทฺธ’นฺติ ปชานาติ; อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ถินมิทฺธํ – ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ถินมิทฺธ’นฺติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส ถินมิทฺธสฺส อุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส ถินมิทฺธสฺส ปหานํ โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ ปหีนสฺส ถินมิทฺธสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ – ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจ’นฺติ ปชานาติ; อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ – ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจ’นฺติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส อุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส ปหานํ โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ ปหีนสฺส อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉํ – ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉา’ติ ปชานาติ; อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉํ – ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉา’ติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนาย วิจิกิจฺฉาย อุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ อุปฺปนฺนาย วิจิกิจฺฉาย ปหานํ โหติ, ตญฺจ ปชานาติ; ยถา จ ปหีนาย วิจิกิจฺฉาย อายตึ อนุปฺปาโท โหติ, ตญฺจ ปชานาติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, มโนโสเจยฺยํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ โสเจยฺยานีติ.

“E o que é a pureza da mente? Aqui, monges, quando o desejo sensual está presente em si, um monge compreende: ‘Há desejo sensual em mim’; ou quando o desejo sensual não está presente em si, ele compreende: ‘Não há desejo sensual em mim’; e ele também compreende como surge o desejo sensual ainda não surgido, como o desejo sensual surgido é abandonado e como o desejo sensual abandonado não surge novamente no futuro. Quando a má vontade está presente em si, ele compreende: ‘Há má vontade em mim’; ou quando a má vontade não está presente em si, ele compreende: ‘Não há má vontade em mim’; e ele também compreende como surge a má vontade ainda não surgida, como a má vontade surgida é abandonada e como a má vontade abandonada não surge novamente no futuro. Quando a preguiça e o torpor estão presentes em si, ele compreende: ‘Há preguiça e torpor em mim’; ou quando a preguiça e o torpor não estão presentes em si, ele compreende: ‘Não há preguiça e torpor em mim’; e ele também compreende como surgem a preguiça e o torpor ainda não surgidos, como a preguiça e o torpor surgidos são abandonados e como a preguiça e o torpor abandonados não surgem novamente no futuro. Quando a agitação e o remorso estão presentes em si, ele compreende: ‘Há agitação e remorso em mim’; ou quando a agitação e o remorso não estão presentes em si, ele compreende: ‘Não há agitação e remorso em mim’; e ele também compreende como surgem a agitação e o remorso ainda não surgidos, como a agitação e o remorso surgidos são abandonados e como a agitação e o remorso abandonados não surgem novamente no futuro. Quando a dúvida está presente em si, ele compreende: ‘Há dúvida em mim’; ou quando a dúvida não está presente em si, ele compreende: ‘Não há dúvida em mim’; e ele também compreende como surge a dúvida ainda não surgida, como a dúvida surgida é abandonada e como a dúvida abandonada não surge novamente no futuro. Isto, monges, é chamado de pureza da mente. Estas, monges, são as três purezas.”

---

‘‘กายสุจึ วจีสุจึ, เจโตสุจึ อนาสวํ;

สุจึ โสเจยฺยสมฺปนฺนํ, อาหุ นินฺหาตปาปก’’นฺติ. นวมํ;

“Puro no corpo, puro na fala, puro na mente, livre de máculas: chamam de puro, dotado de pureza, aquele que lavou o mal.” Nono.

---

๑๐. โมเนยฺยสุตฺตํ

10. Discurso sobre a Sagacidade

---

๑๒๓. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, โมเนยฺยานิ. กตมานิ ตีณิ? กายโมเนยฺยํ, วจีโมเนยฺยํ, มโนโมเนยฺยํ. กตมญฺจ, ภิกฺขเว, กายโมเนยฺยํ[Pg.277]? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, อพฺรหฺมจริยา ปฏิวิรโต โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, กายโมเนยฺยํ.

123. “Monges, existem estas três formas de sagacidade. Quais três? A sagacidade do corpo, a sagacidade da fala e a sagacidade da mente. E o que é a sagacidade do corpo? Aqui, monges, um monge se abstém de destruir a vida, se abstém de tomar o que não é dado e se abstém de conduta não celibatária. Isto, monges, é chamado de sagacidade do corpo.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, วจีโมเนยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วจีโมเนยฺยํ.

“E o que é a sagacidade da fala? Aqui, monges, um monge se abstém de mentir, se abstém de falar de forma divisiva, se abstém de falar de forma áspera e se abstém de conversa fútil. Isto, monges, é chamado de sagacidade da fala.”

---

‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, มโนโมเนยฺยํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, มโนโมเนยฺยํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ โมเนยฺยานี’’ติ.

“E o que é a sagacidade da mente? Aqui, monges, com a destruição das máculas, um monge realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de máculas, a libertação pela sabedoria, e tendo nela entrado, nela permanece. Isto, monges, é chamado de sagacidade da mente. Estas, monges, são as três formas de sagacidade.”

---

‘‘กายมุนึ วจีมุนึ, เจโตมุนึ อนาสวํ;

มุนึ โมเนยฺยสมฺปนฺนํ, อาหุ สพฺพปฺปหายิน’’นฺติ. ทสมํ;

“Um sábio no corpo, um sábio na fala, um sábio na mente, livre de máculas: chamam de sábio, dotado de sagacidade, aquele que abandonou tudo.” Décimo.

---

อาปายิกวคฺโค ทฺวาทสโม.

O Capítulo sobre o Destino de Sofrimento é o décimo segundo.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

---

อาปายิโก ทุลฺลโภ อปฺปเมยฺยํ, อาเนญฺชวิปตฺติสมฺปทา;

อปณฺณโก จ กมฺมนฺโต, ทฺเว โสเจยฺยานิ โมเนยฺยนฺติ.

Destino de sofrimento, raro, imensurável, imperturbável, fracasso e sucesso, infalível, ação, dois sobre a pureza e sagacidade.

---

(๑๓) ๓. กุสินารวคฺโค

(13) 3. O Capítulo de Kusinara

---

๑. กุสินารสุตฺตํ

1. O Discurso sobre Kusinara

---

๑๒๔. เอกํ สมยํ ภควา กุสินารายํ วิหรติ พลิหรเณ วนสณฺเฑ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

124. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Kusinara, no bosque de Baliharana. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges!” “Venerável Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse isto:

---

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตเมนํ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อุปสงฺกมิตฺวา สฺวาตนาย ภตฺเตน นิมนฺเตติ[Pg.278]. อากงฺขมาโน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิวาเสติ. โส ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน ตสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา นิเวสนํ เตนุปสงฺกมติ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทติ. ตเมนํ โส คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปติ สมฺปวาเรติ.

“Aqui, monges, um monge reside na dependência de uma certa aldeia ou cidade. Um chefe de família ou o filho de um chefe de família aproxima-se dele e o convida para a refeição do dia seguinte. Se desejar, o monge aceita. Passada a noite, pela manhã, o monge veste-se, toma sua tigela e manto, e vai à residência daquele chefe de família ou do filho do chefe de família. Ele senta-se no assento preparado, e aquele chefe de família ou o filho do chefe de família, com suas próprias mãos, o serve e o satisfaz com vários tipos de alimentos deliciosos.”

---

‘‘ตสฺส เอวํ โหติ – ‘สาธุ วต มฺยายํ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปติ สมฺปวาเรตี’ติ. เอวมฺปิสฺส โหติ – ‘อโห วต มายํ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อายติมฺปิ เอวรูเปน ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปยฺย สมฺปวาเรยฺยา’ติ! โส ตํ ปิณฺฑปาตํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺโฌสนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ. โส ตตฺถ กามวิตกฺกมฺปิ วิตกฺเกติ, พฺยาปาทวิตกฺกมฺปิ วิตกฺเกติ, วิหึสาวิตกฺกมฺปิ วิตกฺเกติ. เอวรูปสฺสาหํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ทินฺนํ น มหปฺผลนฺติ วทามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ปมตฺโต หิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิหรติ.

“Ocorre-lhe: ‘Que bom, de fato, que este chefe de família ou o filho do chefe de família, com suas próprias mãos, sirva-me e me satisfaça com vários tipos de alimentos deliciosos!’ Também lhe ocorre: ‘Oh, que no futuro também este chefe de família ou o filho do chefe de família, com suas próprias mãos, sirva-me e me satisfaça com uma variedade semelhante de alimentos deliciosos!’ Ele consome aquele alimento apegado a ele, fascinado por ele, cego por ele, sem ver o perigo nele e sem compreender a saída dele. Ele pensa pensamentos sensuais em relação a isso; pensa pensamentos de má vontade; pensa pensamentos de crueldade. O que é dado a tal monge, eu digo, não é de grande fruto. Por qual razão? Porque o monge vive de forma negligente.”

---

‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ คามํ วา นิคมํ วา อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตเมนํ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อุปสงฺกมิตฺวา สฺวาตนาย ภตฺเตน นิมนฺเตติ. อากงฺขมาโน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อธิวาเสติ. โส ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน ตสฺส คหปติสฺส วา คหปติปุตฺตสฺส วา นิเวสนํ เตนุปสงฺกมติ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทติ. ตเมนํ โส คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปติ สมฺปวาเรติ.

“Mas aqui, monges, um monge reside na dependência de uma certa aldeia ou cidade. Um chefe de família ou o filho de um chefe de família aproxima-se dele e o convida para a refeição do dia seguinte. Se desejar, o monge aceita. Passada a noite, pela manhã, o monge veste-se, toma sua tigela e manto, e vai à residência daquele chefe de família ou do filho do chefe de família. Ele senta-se no assento preparado, e aquele chefe de família ou o filho do chefe de família, com suas próprias mãos, o serve e o satisfaz com vários tipos de alimentos deliciosos.”

---

‘‘ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘สาธุ วต มฺยายํ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปติ สมฺปวาเรตี’ติ. เอวมฺปิสฺส น โหติ – ‘อโห วต มายํ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อายติมฺปิ เอวรูเปน ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปยฺย สมฺปวาเรยฺยา’ติ! โส ตํ ปิณฺฑปาตํ อคถิโต อมุจฺฉิโต อนชฺโฌสนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ. โส ตตฺถ เนกฺขมฺมวิตกฺกมฺปิ [Pg.279] วิตกฺเกติ, อพฺยาปาทวิตกฺกมฺปิ วิตกฺเกติ, อวิหึสาวิตกฺกมฺปิ วิตกฺเกติ. เอวรูปสฺสาหํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ทินฺนํ มหปฺผลนฺติ วทามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? อปฺปมตฺโต หิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิหรตี’’ติ. ปฐมํ.

“Não lhe ocorre: ‘Que bom, de fato, que este chefe de família ou o filho do chefe de família, com suas próprias mãos, sirva-me e me satisfaça com vários tipos de alimentos deliciosos!’ Também não lhe ocorre: ‘Oh, que no futuro também este chefe de família ou o filho do chefe de família, com suas próprias mãos, sirva-me e me satisfaça com uma variedade semelhante de alimentos deliciosos!’ Ele consome aquele alimento sem estar apegado a ele, sem estar fascinado por ele, sem estar cego por ele, mas vendo o perigo nele e compreendendo a saída dele. Ele pensa pensamentos de renúncia em relação a isso; pensa pensamentos de boa vontade; pensa pensamentos de não crueldade. O que é dado a tal monge, eu digo, é de grande fruto. Por qual razão? Porque o monge vive de forma vigilante.” Primeiro.

---

๒. ภณฺฑนสุตฺตํ

2. O Discurso sobre as Disputas

---

๑๒๕. ‘‘ยสฺสํ, ภิกฺขเว, ทิสายํ ภิกฺขู ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ, มนสิ กาตุมฺปิ เม เอสา, ภิกฺขเว, ทิสา น ผาสุ โหติ, ปเคว คนฺตุํ! นิฏฺฐเมตฺถ คจฺฉามิ – ‘อทฺธา เต อายสฺมนฺโต ตโย ธมฺเม ปชหึสุ, ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ. กตเม ตโย ธมฺเม ปชหึสุ? เนกฺขมฺมวิตกฺกํ, อพฺยาปาทวิตกฺกํ, อวิหึสาวิตกฺกํ – อิเม ตโย ธมฺเม ปชหึสุ. กตเม ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ? กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ – อิเม ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ’. ยสฺสํ, ภิกฺขเว, ทิสายํ ภิกฺขู ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ, มนสิ กาตุมฺปิ เม เอสา, ภิกฺขเว, ทิสา น ผาสุ โหติ, ปเคว คนฺตุํ! นิฏฺฐเมตฺถ คจฺฉามิ – ‘อทฺธา เต อายสฺมนฺโต อิเม ตโย ธมฺเม ปชหึสุ, อิเม ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ’’’.

125. “Monges, em qualquer direção em que os monges se envolvam em discussões e brigas, caindo em disputas, ferindo-se uns aos outros com palavras afiadas como lanças, não me sinto confortável sequer em direcionar minha atenção para lá, quanto mais em ir até lá. Chego a esta conclusão sobre eles: ‘Certamente, aqueles veneráveis abandonaram três coisas e cultivaram três outras coisas.’ Quais são as três coisas que abandonaram? Pensamentos de renúncia, pensamentos de boa vontade e pensamentos de não crueldade — estas são as três coisas que abandonaram. Quais são as três coisas que cultivaram? Pensamentos sensuais, pensamentos de má vontade e pensamentos de crueldade — estas são as três coisas que cultivaram. Monges, em qualquer direção em que os monges se envolvam em discussões e brigas, caindo em disputas, ferindo-se uns aos outros com palavras afiadas como lanças, não me sinto confortável sequer em direcionar minha atenção para lá, quanto mais em ir até lá. Chego a esta conclusão sobre eles: ‘Certamente, aqueles veneráveis abandonaram estas três coisas e cultivaram estas três outras coisas.’”

---

‘‘ยสฺสํ ปน, ภิกฺขเว, ทิสายํ ภิกฺขู สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรนฺติ, คนฺตุมฺปิ เม เอสา, ภิกฺขเว, ทิสา ผาสุ โหติ, ปเคว มนสิ กาตุํ! นิฏฺฐเมตฺถ คจฺฉามิ – ‘อทฺธา เต อายสฺมนฺโต ตโย ธมฺเม ปชหึสุ, ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ. กตเม ตโย ธมฺเม ปชหึสุ? กามวิตกฺกํ, พฺยาปาทวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ – อิเม ตโย ธมฺเม ปชหึสุ. กตเม ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ? เนกฺขมฺมวิตกฺกํ, อพฺยาปาทวิตกฺกํ, อวิหึสาวิตกฺกํ – อิเม ตโย ธมฺเม พหุลมกํสุ’. ยสฺสํ, ภิกฺขเว, ทิสายํ ภิกฺขู สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรนฺติ, คนฺตุมฺปิ เม เอสา, ภิกฺขเว, ทิสา ผาสุ โหติ, ปเคว มนสิ กาตุํ! นิฏฺฐเมตฺถ คจฺฉามิ – ‘อทฺธา เต อายสฺมนฺโต อิเม ตโย ธมฺเม ปชหึสุ, อิเม ตโย ธมฺเม พหุลมกํสู’’’ติ. ทุติยํ.

“Monges, em qualquer direção em que os monges vivam em concórdia, harmoniosamente, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos de afeto, sinto-me à vontade para ir até lá, quanto mais para direcionar minha atenção para lá! Chego a esta conclusão: ‘Certamente, aqueles veneráveis abandonaram três coisas e cultivaram três coisas.’ Quais são as três coisas que abandonaram? Pensamentos de sensualidade, pensamentos de má vontade e pensamentos de crueldade — estas são as três coisas que abandonaram. Quais são as três coisas que cultivaram? Pensamentos de renúncia, pensamentos de boa vontade e pensamentos de não crueldade — estas são as três coisas que cultivaram. Monges, em qualquer direção em que os monges vivam em concórdia, harmoniosamente, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos de afeto, sinto-me à vontade para ir até lá, quanto mais para direcionar minha atenção para lá! Chego a esta conclusão: ‘Certamente, aqueles veneráveis abandonaram estas três coisas e cultivaram estas três coisas.’” O segundo.

---

๓. โคตมกเจติยสุตฺตํ

3. O Discurso no Santuário de Gotamaka (Gotamakacetiyasutta)

---

๑๒๖. เอกํ [Pg.280] สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ โคตมเก เจติเย. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

126. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Vesali, no Santuário de Gotamaka. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges!” “Venerável Senhor”, responderam aqueles monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘อภิญฺญายาหํ, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสมิ, โน อนภิญฺญาย. สนิทานาหํ, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสมิ, โน อนิทานํ. สปฺปาฏิหาริยาหํ, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสมิ, โน อปฺปาฏิหาริยํ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ธมฺมํ เทสยโต โน อนภิญฺญาย, สนิทานํ ธมฺมํ เทสยโต โน อนิทานํ, สปฺปาฏิหาริยํ ธมฺมํ เทสยโต โน อปฺปาฏิหาริยํ, กรณีโย โอวาโท, กรณียา อนุสาสนี. อลญฺจ ปน โว, ภิกฺขเว, ตุฏฺฐิยา, อลํ อตฺตมนตาย, อลํ โสมนสฺสาย – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน สงฺโฆ’’’ติ.

“Monges, eu ensino o Dhamma com conhecimento direto, não sem conhecimento direto. Eu ensino o Dhamma com fundamento, não sem fundamento. Eu ensino o Dhamma que é transformador, não um que não seja transformador. Sendo assim, monges, visto que ensino o Dhamma com conhecimento direto, não sem conhecimento direto; visto que ensino o Dhamma com fundamento, não sem fundamento; visto que ensino o Dhamma que é transformador, não um que não seja transformador, minha exortação deve ser seguida, minhas instruções devem ser seguidas. E é motivo suficiente para vos alegrardes, monges, suficiente para ficardes satisfeitos, suficiente para vos regozijardes: ‘O Abençoado é perfeitamente iluminado! O Dhamma é bem exposto pelo Abençoado! O Sangha está praticando o bom caminho!’”

---

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ. อิมสฺมิญฺจ ปน เวยฺยากรณสฺมึ ภญฺญมาเน สหสฺสี โลกธาตุ อกมฺปิตฺถาติ. ตติยํ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges alegraram-se com as palavras do Abençoado. E enquanto esta exposição estava sendo proferida, o sistema de mil mundos tremeu. O terceiro.

---

๔. ภรณฺฑุกาลามสุตฺตํ

4. O Discurso sobre Bharandu Kalama (Bharaṇḍukālāmasutta)

---

๑๒๗. เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน เยน กปิลวตฺถุ ตทวสริ. อสฺโสสิ โข มหานาโม สกฺโก – ‘‘ภควา กิร กปิลวตฺถุํ อนุปฺปตฺโต’’ติ. อถ โข มหานาโม สกฺโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตํ โข มหานามํ สกฺกํ ภควา เอตทโวจ –

127. Em certa ocasião, o Abençoado estava peregrinando pelo país dos Kosalas quando chegou a Kapilavatthu. Mahanama, o Sakya, ouviu: “Diz-se que o Abençoado chegou a Kapilavatthu.” Então, Mahanama, o Sakya, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e ficou de pé a um lado. Ao ver Mahanama, o Sakya, em pé a um lado, o Abençoado lhe disse:

---

‘‘คจฺฉ, มหานาม, กปิลวตฺถุสฺมึ, ตถารูปํ อาวสถํ ชาน ยตฺถชฺช มยํ เอกรตฺตึ วิหเรยฺยามา’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข มหานาโม สกฺโก ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา กปิลวตฺถุํ ปวิสิตฺวา เกวลกปฺปํ กปิลวตฺถุํ อนฺวาหิณฺฑนฺโต นาทฺทส กปิลวตฺถุสฺมึ ตถารูปํ อาวสถํ ยตฺถชฺช ภควา เอกรตฺตึ วิหเรยฺย.

“Vá, Mahanama, e procure em Kapilavatthu uma hospedaria adequada onde possamos passar esta noite.” “Sim, Venerável Senhor”, respondeu Mahanama, o Sakya, ao Abençoado. Ele então entrou em Kapilavatthu e, percorrendo toda a cidade de Kapilavatthu, não encontrou nenhuma hospedaria adequada onde o Abençoado pudesse passar a noite.

---

อถ โข มหานาโม สกฺโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘นตฺถิ, ภนฺเต, กปิลวตฺถุสฺมึ ตถารูโป อาวสโถ [Pg.281] ยตฺถชฺช ภควา เอกรตฺตึ วิหเรยฺย. อยํ, ภนฺเต, ภรณฺฑุ กาลาโม ภควโต ปุราณสพฺรหฺมจารี. ตสฺสชฺช ภควา อสฺสเม เอกรตฺตึ วิหรตู’’ติ. ‘‘คจฺฉ, มหานาม, สนฺถรํ ปญฺญเปหี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข มหานาโม สกฺโก ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา เยน ภรณฺฑุสฺส กาลามสฺส อสฺสโม เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สนฺถรํ ปญฺญาเปตฺวา อุทกํ ฐเปตฺวา ปาทานํ โธวนาย เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สนฺถโต, ภนฺเต, สนฺถาโร, อุทกํ ฐปิตํ ปาทานํ โธวนาย. ยสฺสทานิ, ภนฺเต, ภควา กาลํ มญฺญตี’’ติ.

Então, Mahanama, o Sakya, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, disse ao Abençoado: “Não há, Venerável Senhor, em Kapilavatthu uma hospedaria adequada onde o Abençoado possa passar a noite. Mas, Venerável Senhor, Bharandu Kalama é um antigo companheiro de vida santa do Abençoado. Que o Abençoado passe esta noite em seu eremitério.” “Vá, Mahanama, e prepare um assento para mim.” “Sim, Venerável Senhor”, respondeu Mahanama, o Sakya, ao Abençoado. Então, ele foi ao eremitério de Bharandu Kalama, preparou o assento, colocou água para lavar os pés e aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, disse ao Abençoado: “O assento está preparado, Venerável Senhor, e a água para lavar os pés foi colocada. O Abençoado pode ir quando julgar oportuno.”

---

อถ โข ภควา เยน ภรณฺฑุสฺส กาลามสฺส อสฺสโม เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ปาเท ปกฺขาเลสิ. อถ โข มหานามสฺส สกฺกสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อกาโล โข อชฺช ภควนฺตํ ปยิรุปาสิตุํ. กิลนฺโต ภควา. สฺเว ทานาหํ ภควนฺตํ ปยิรุปาสิสฺสามี’’ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกามิ.

Então, o Abençoado foi ao eremitério de Bharandu Kalama; tendo chegado, sentou-se no assento preparado. Após sentar-se, o Abençoado lavou os pés. Então, ocorreu a Mahanama, o Sakya: “Hoje não é um momento oportuno para prestar reverência ao Abençoado. O Abençoado está cansado. Amanhã eu virei prestar reverência ao Abençoado.” Então, ele prestou homenagem ao Abençoado, circundou-o mantendo o lado direito em sua direção e partiu.

---

อถ โข มหานาโม สกฺโก ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข มหานามํ สกฺกํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘ตโย โขเม, มหานาม, สตฺถาโร สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? อิธ, มหานาม, เอกจฺโจ สตฺถา กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ; น รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, น เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ. อิธ ปน, มหานาม, เอกจฺโจ สตฺถา กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ; น เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ. อิธ ปน, มหานาม, เอกจฺโจ สตฺถา กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ, เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญาเปติ. อิเม โข, มหานาม, ตโย สตฺถาโร สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. ‘อิเมสํ, มหานาม, ติณฺณํ สตฺถารานํ เอกา นิฏฺฐา อุทาหุ ปุถุ นิฏฺฐา’’’ติ?

Então, ao passar daquela noite, Mahanama, o Sakya, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, sentou-se a um lado. Ao ver Mahanama, o Sakya, sentado a um lado, o Abençoado lhe disse: “Mahanama, existem estes três tipos de mestres encontrados no mundo. Quais três? Aqui, Mahanama, um mestre prescreve a plena compreensão dos prazeres sensuais, mas não das formas ou das sensações. Outro mestre prescreve a plena compreensão dos prazeres sensuais e das formas, mas não das sensações. E ainda outro mestre prescreve a plena compreensão dos prazeres sensuais, das formas e das sensações. Estes são os três tipos de mestres encontrados no mundo. Mahanama, o objetivo final desses três tipos de mestres é o mesmo ou é diferente?”

---

เอวํ วุตฺเต ภรณฺฑุ กาลาโม มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘เอกาติ, มหานาม, วเทหี’’ติ. เอวํ วุตฺเต ภควา มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘นานาติ, มหานาม, วเทหี’’ติ. ทุติยมฺปิ โข ภรณฺฑุ กาลาโม มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘เอกาติ, มหานาม, วเทหี’’ติ. ทุติยมฺปิ โข ภควา มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘นานาติ, มหานาม, วเทหี’’ติ. ตติยมฺปิ โข ภรณฺฑุ กาลาโม มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘เอกาติ, มหานาม[Pg.282], วเทหี’’ติ. ตติยมฺปิ โข ภควา มหานามํ สกฺกํ เอตทโวจ – ‘‘นานาติ, มหานาม, วเทหี’’ติ.

Quando isso foi dito, Bharandu Kalama disse a Mahanama, o Sakya: “Diga que é o mesmo, Mahanama.” Mas o Abençoado disse a Mahanama, o Sakya: “Diga que é diferente, Mahanama.” Pela segunda vez... Pela terceira vez, Bharandu Kalama disse a Mahanama, o Sakya: “Diga que é o mesmo, Mahanama.” Mas o Abençoado disse a Mahanama, o Sakya: “Diga que é diferente, Mahanama.”

---

อถ โข ภรณฺฑุ กาลามสฺส เอตทโหสิ – ‘‘มเหสกฺขสฺส วตมฺหิ มหานามสฺส สกฺกสฺส สมฺมุขา สมเณน โคตเมน ยาวตติยํ อปสาทิโต. ยํนูนาหํ กปิลวตฺถุมฺหา ปกฺกเมยฺย’’นฺติ. อถ โข ภรณฺฑุ กาลาโม กปิลวตฺถุมฺหา ปกฺกามิ. ยํ กปิลวตฺถุมฺหา ปกฺกามิ ตถา ปกฺกนฺโตว อโหสิ น ปุน ปจฺจาคจฺฉีติ. จตุตฺถํ.

Então, ocorreu a Bharandu Kalama: “O asceta Gotama me contradisse por três vezes diante do influente Mahanama, o Sakya. Seria melhor se eu partisse de Kapilavatthu.” Então, Bharandu Kalama partiu de Kapilavatthu. E ao partir de Kapilavatthu, partiu para sempre e nunca mais retornou. O quarto.

---

๕. หตฺถกสุตฺตํ

5. O Discurso sobre Hatthaka (Hatthakasutta)

---

๑๒๘. เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข หตฺถโก เทวปุตฺโต อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ เชตวนํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา – ‘‘ภควโต ปุรโต ฐสฺสามี’’ติ โอสีทติเมว สํสีทติเมว, น สกฺโกติ สณฺฐาตุํ. เสยฺยถาปิ นาม สปฺปิ วา เตลํ วา วาลุกาย อาสิตฺตํ โอสีทติเมว สํสีทติเมว, น สณฺฐาติ; เอวเมวํ หตฺถโก เทวปุตฺโต – ‘‘ภควโต ปุรโต ฐสฺสามี’’ติ โอสีทติเมว สํสีทติเมว, น สกฺโกติ สณฺฐาตุํ.

128. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Então, quando a noite já estava avançada, o jovem deva Hatthaka, iluminando todo o Bosque de Jeta com seu brilho radiante, aproximou-se do Abençoado. Tendo se aproximado, pensando: “Ficarei de pé diante do Abençoado”, ele começou a afundar e a escorregar, sendo incapaz de se manter firme. Assim como manteiga clarificada ou óleo, quando derramados sobre a areia, afundam e escorregam, sem conseguir se manter firmes, da mesma forma o jovem deva Hatthaka, pensando: “Ficarei de pé diante do Abençoado”, afundava e escorregava, sendo incapaz de se manter firme.

---

อถ โข ภควา หตฺถกํ เทวปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โอฬาริกํ, หตฺถก, อตฺตภาวํ อภินิมฺมินาหี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ, โข หตฺถโก เทวปุตฺโต ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา โอฬาริกํ อตฺตภาวํ อภินิมฺมินิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตํ โข หตฺถกํ เทวปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ –

Então, o Abençoado disse ao jovem deva Hatthaka: “Crie uma forma física densa, Hatthaka.” “Sim, Venerável Senhor”, respondeu o jovem deva Hatthaka ao Abençoado. Ele então criou uma forma física densa, prestou homenagem ao Abençoado e permaneceu em pé a um lado. Ao ver o jovem deva Hatthaka em pé a um lado, o Abençoado lhe disse:

---

‘‘เย เต, หตฺถก, ธมฺมา ปุพฺเพ มนุสฺสภูตสฺส ปวตฺติโน อเหสุํ, อปิ นุ เต เต ธมฺมา เอตรหิ ปวตฺติโน’’ติ? ‘‘เย จ เม, ภนฺเต, ธมฺมา ปุพฺเพ มนุสฺสภูตสฺส ปวตฺติโน อเหสุํ, เต จ เม ธมฺมา เอตรหิ ปวตฺติโน; เย จ เม, ภนฺเต, ธมฺมา ปุพฺเพ มนุสฺสภูตสฺส นปฺปวตฺติโน อเหสุํ, เต จ เม ธมฺมา เอตรหิ ปวตฺติโน. เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ภควา เอตรหิ อากิณฺโณ วิหรติ ภิกฺขูหิ ภิกฺขุนีหิ อุปาสเกหิ อุปาสิกาหิ ราชูหิ [Pg.283] ราชมหามตฺเตหิ ติตฺถิเยหิ ติตฺถิยสาวเกหิ; เอวเมวํ โข อหํ, ภนฺเต, อากิณฺโณ วิหรามิ เทวปุตฺเตหิ. ทูรโตปิ, ภนฺเต, เทวปุตฺตา อาคจฺฉนฺติ หตฺถกสฺส เทวปุตฺตสฺส สนฺติเก ‘ธมฺมํ โสสฺสามา’ติ. ติณฺณาหํ, ภนฺเต, ธมฺมานํ อติตฺโต อปฺปฏิวาโน กาลงฺกโต. กตเมสํ ติณฺณํ? ภควโต อหํ, ภนฺเต, ทสฺสนสฺส อติตฺโต อปฺปฏิวาโน กาลงฺกโต; สทฺธมฺมสวนสฺสาหํ, ภนฺเต, อติตฺโต อปฺปฏิวาโน กาลงฺกโต; สงฺฆสฺสาหํ, ภนฺเต, อุปฏฺฐานสฺส อติตฺโต อปฺปฏิวาโน กาลงฺกโต. อิเมสํ โข อหํ, ภนฺเต, ติณฺณํ ธมฺมานํ อติตฺโต อปฺปฏิวาโน กาลงฺกโต’’ติ.

“Hatthaka, aqueles ensinamentos que você recordava no passado, quando era um ser humano, ainda estão presentes em você agora?” “Venerável Senhor, aqueles ensinamentos que eu recordava no passado, quando era um ser humano, estão presentes em mim agora; e também aqueles ensinamentos que eu não recordava no passado, quando era um ser humano, estão presentes em mim agora. Assim como o Abençoado agora vive cercado por monges, monjas, leigos, leigas, reis, ministros reais, mestres de outras seitas e seus discípulos, da mesma forma, Venerável Senhor, eu vivo cercado por outros jovens devas. Mesmo de longe, Venerável Senhor, os devas vêm à presença do jovem deva Hatthaka pensando: ‘Ouviremos o Dhamma do jovem deva Hatthaka.’ Eu morri, Venerável Senhor, insaciável e sem me cansar de três coisas. De quais três? Eu morri insaciável e sem me cansar de ver o Abençoado; eu morri insaciável e sem me cansar de ouvir o verdadeiro Dhamma; e eu morri insaciável e sem me cansar de servir ao Sangha. Eu morri, Venerável Senhor, insaciável e sem me cansar dessas três coisas.”

---

‘‘นาหํ ภควโต ทสฺสนสฺส, ติตฺติมชฺฌคา กุทาจนํ;

สงฺฆสฺส อุปฏฺฐานสฺส, สทฺธมฺมสวนสฺส จ.

“Nunca encontrei saciedade em ver o Abençoado, em servir ao Sangha e em ouvir o verdadeiro Dhamma.”

---

‘‘อธิสีลํ สิกฺขมาโน, สทฺธมฺมสวเน รโต;

ติณฺณํ ธมฺมานํ อติตฺโต, หตฺถโก อวิหํ คโต’’ติ. ปญฺจมํ;

“Treinando na virtude superior, deleitando-se em ouvir o verdadeiro Dhamma, insaciável nessas três coisas, Hatthaka partiu para o reino de Aviha.” O quinto.

---

๖. กฏุวิยสุตฺตํ

6. O Discurso sobre a Impureza (Kaṭuviyasutta)

---

๑๒๙. เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเย. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย พาราณสึ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อทฺทสา โข ภควา โคโยคปิลกฺขสฺมึ ปิณฺฑาย จรมาโน อญฺญตรํ ภิกฺขุํ ริตฺตสฺสาทํ พาหิรสฺสาทํ มุฏฺฐสฺสตึ อสมฺปชานํ อสมาหิตํ วิพฺภนฺตจิตฺตํ ปากตินฺทฺริยํ. ทิสฺวา ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจ –

129. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Varanasi, no Parque dos Cervos, em Isipatana. Então, pela manhã, o Abençoado vestiu-se, pegou sua tigela e manto, e entrou em Varanasi para esmolar alimentos. Enquanto caminhava em busca de esmolas perto da figueira onde se atrelavam os bois, o Abençoado viu um certo monge que estava insatisfeito, buscando prazer externamente, com a mente confusa, sem clara compreensão, desconcentrado, com a mente dispersa e as faculdades sensoriais descontroladas. Ao vê-lo, dirigiu-se àquele monge:

---

‘‘มา โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, อตฺตานํ กฏุวิยมกาสิ. ตํ วต ภิกฺขุ กฏุวิยกตํ อตฺตานํ อามคนฺเธน อวสฺสุตํ มกฺขิกา นานุปติสฺสนฺติ นานฺวาสฺสวิสฺสนฺตีติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชตี’’ติ. อถ โข โส ภิกฺขุ ภควตา อิมินา โอวาเทน โอวทิโต สํเวคมาปาทิ. อถ โข ภควา พาราณสิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ –

“Monge, monge! Não te tornes impuro. É impossível, monge, que as moscas não persigam e ataquem aquele que se tornou impuro e exala o odor da podridão.” Então, tendo sido exortado pelo Abençoado com esta advertência, aquele monge foi tomado por um senso de urgência espiritual. Depois que o Abençoado caminhou por Varanasi em busca de esmolas, após sua refeição, ao retornar de sua ronda de esmolas, dirigiu-se aos monges:

---

‘‘อิธาหํ, ภิกฺขเว, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย พาราณสึ [Pg.284] ปิณฺฑาย ปาวิสึ. อทฺทสํ โข อหํ, ภิกฺขเว, โคโยคปิลกฺขสฺมึ ปิณฺฑาย จรมาโน อญฺญตรํ ภิกฺขุํ ริตฺตสฺสาทํ พาหิรสฺสาทํ มุฏฺฐสฺสตึ อสมฺปชานํ อสมาหิตํ วิพฺภนฺตจิตฺตํ ปากตินฺทฺริยํ. ทิสฺวา ตํ ภิกฺขุํ เอตทโวจํ –

“Monges, esta manhã vesti-me, peguei minha tigela e manto, e entrei em Varanasi para esmolar alimentos. Enquanto caminhava em busca de esmolas perto da figueira onde se atrelavam os bois, vi um certo monge que estava insatisfeito, buscando prazer externamente, com a mente confusa, sem clara compreensão, desconcentrado, com a mente dispersa e as faculdades sensoriais descontroladas. Ao vê-lo, dirigi-me àquele monge:”

---

‘‘‘มา โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, อตฺตานํ กฏุวิยมกาสิ. ตํ วต ภิกฺขุ กฏุวิยกตํ อตฺตานํ อามคนฺเธน อวสฺสุตํ มกฺขิกา นานุปติสฺสนฺติ นานฺวาสฺสวิสฺสนฺตีติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชตี’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, โส ภิกฺขุ มยา อิมินา โอวาเทน โอวทิโต สํเวคมาปาที’’ติ. เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข, ภนฺเต, กฏุวิยํ? โก อามคนฺโธ? กา มกฺขิกา’’ติ?

“‘Não te tornes impuro, bhikkhu! Certamente, bhikkhu, é impossível que as moscas não persigam e ataquem aquele que se tornou impuro e está impregnado por um odor fétido.’ Então, monges, aquele bhikkhu, tendo sido exortado por mim com esta instrução, foi tomado por um senso de urgência.” Quando isso foi dito, um certo bhikkhu disse ao Abençoado: “O que, Senhor, é a ‘impureza’? O que é o ‘odor fétido’? E o que são as ‘moscas’?”

---

‘‘อภิชฺฌา โข, ภิกฺขุ, กฏุวิยํ; พฺยาปาโท อามคนฺโธ; ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา มกฺขิกา. ตํ วต, ภิกฺขุ, กฏุวิยกตํ อตฺตานํ อามคนฺเธน อวสฺสุตํ มกฺขิกา นานุปติสฺสนฺติ นานฺวาสฺสวิสฺสนฺตีติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชตี’’ติ.

“A cobiça, bhikkhu, é a ‘impureza’; a má vontade é o ‘odor fétido’; os pensamentos prejudiciais e insalubres são as ‘moscas’. Certamente, bhikkhu, é impossível que as moscas não persigam e ataquem aquele que se tornou impuro e está impregnado por um odor fétido.”

---

‘‘อคุตฺตํ จกฺขุโสตสฺมึ, อินฺทฺริเยสุ อสํวุตํ;

มกฺขิกานุปติสฺสนฺติ, สงฺกปฺปา ราคนิสฺสิตา.

“Aquele que não guarda os olhos e os ouvidos, sem controle sobre as suas faculdades sensoriais, será perseguido pelas moscas: os pensamentos baseados na cobiça.”

---

‘‘กฏุวิยกโต ภิกฺขุ, อามคนฺเธ อวสฺสุโต;

อารกา โหติ นิพฺพานา, วิฆาตสฺเสว ภาควา.

“O bhikkhu que se tornou impuro, impregnado por um odor fétido, está longe do Nibbana e herda apenas a aflição.”

---

‘‘คาเม วา ยทิ วารญฺเญ, อลทฺธา สมถมตฺตโน ;

ปเรติ พาโล ทุมฺเมโธ, มกฺขิกาหิ ปุรกฺขโต.

“Seja na aldeia ou na floresta, o tolo desprovido de sabedoria, não tendo alcançado a própria tranquilidade, caminha cercado por moscas.”

---

‘‘เย จ สีเลน สมฺปนฺนา, ปญฺญายูปสเมรตา;

อุปสนฺตา สุขํ เสนฺติ, นาสยิตฺวาน มกฺขิกา’’ติ. ฉฏฺฐํ;

“Mas aqueles dotados de virtude, que se deleitam na sabedoria e na paz, pacificados, vivem felizes, tendo destruído as moscas.” (O sexto [discurso].)

---

๗. ปฐมอนุรุทฺธสุตฺตํ

7. Primeiro Discurso sobre Anuruddha

---

๑๓๐. อถ โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, ทิพฺเพน จกฺขุนา [Pg.285] วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน เยภุยฺเยน ปสฺสามิ มาตุคามํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชมานํ. กติหิ นุ โข, ภนฺเต, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชตี’’ติ?

130. Então, o venerável Anuruddha aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, saudou o Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Anuruddha disse ao Abençoado: “Aqui, Senhor, com o olho divino, purificado e que supera o humano, vejo que as mulheres, com a dissolução do corpo, após a morte, em sua maioria renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno. Com quantas qualidades dotada, Senhor, a mulher, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno?”

---

‘‘ตีหิ โข, อนุรุทฺธ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, อนุรุทฺธ, มาตุคาโม ปุพฺพณฺหสมยํ มจฺเฉรมลปริยุฏฺฐิเตน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ, มชฺฌนฺหิกสมยํ อิสฺสาปริยุฏฺฐิเตน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ, สายนฺหสมยํ กามราคปริยุฏฺฐิเตน เจตสา อคารํ อชฺฌาวสติ. อิเมหิ โข, อนุรุทฺธ, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชตี’’ติ. สตฺตมํ.

“Dotada de três qualidades, Anuruddha, a mulher, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno. Quais são as três? Aqui, Anuruddha, pela manhã, a mulher habita em casa com a mente dominada pela mácula da avareza; ao meio-dia, habita em casa com a mente dominada pela inveja; e, à noite, habita em casa com a mente dominada pela cobiça sensual. Dotada destas três qualidades, Anuruddha, a mulher, com a dissolução do corpo, após a morte, renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, no mundo inferior, no inferno.” (O sétimo [discurso].)

---

๘. ทุติยอนุรุทฺธสุตฺตํ

8. Segundo Discurso sobre Anuruddha

---

๑๓๑. อถ โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิธาหํ, อาวุโส สาริปุตฺต, ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสํ โลกํ โอโลเกมิ. อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. อถ จ ปน เม นานุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจตี’’ติ.

131. Então, o venerável Anuruddha aproximou-se do venerável Sāriputta; tendo se aproximado, cumprimentou o venerável Sāriputta de forma amigável. Após trocar palavras de cortesia e cordialidade, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Anuruddha disse ao venerável Sāriputta: “Aqui, amigo Sāriputta, com o olho divino, purificado e que supera o humano, contemplo um sistema de mil mundos. Minha energia está desperta e inabalável, minha atenção plena está estabelecida e sem confusão, meu corpo está tranquilo e sereno, minha mente está concentrada e unificada. No entanto, minha mente ainda não está libertada das impurezas mentais através do desapego.”

---

‘‘ยํ โข เต, อาวุโส อนุรุทฺธ, เอวํ โหติ – ‘อหํ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสํ โลกํ โวโลเกมี’ติ, อิทํ เต มานสฺมึ. ยมฺปิ เต, อาวุโส อนุรุทฺธ, เอวํ โหติ – ‘อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺค’นฺติ, อิทํ เต อุทฺธจฺจสฺมึ. ยมฺปิ เต, อาวุโส อนุรุทฺธ, เอวํ โหติ – ‘อถ จ ปน เม นานุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจตี’ติ, อิทํ [Pg.286] เต กุกฺกุจฺจสฺมึ. สาธุ วตายสฺมา อนุรุทฺโธ อิเม ตโย ธมฺเม ปหาย, อิเม ตโย ธมฺเม อมนสิกริตฺวา อมตาย ธาตุยา จิตฺตํ อุปสํหรตู’’ติ.

“Amigo Anuruddha, quando você pensa: ‘Com o olho divino, purificado e que supera o humano, contemplo um sistema de mil mundos’, isso é o seu orgulho. E quando você pensa: ‘Minha energia está desperta e inabalável, minha atenção plena está estabelecida e sem confusão, meu corpo está tranquilo e sereno, minha mente está concentrada e unificada’, isso é a sua agitação. E quando você pensa: ‘No entanto, minha mente ainda não está libertada das impurezas mentais através do desapego’, isso é o seu remorso. Seria excelente se o venerável Anuruddha abandonasse essas três qualidades e deixasse de lhes dar atenção. Em vez disso, direcione sua mente para o elemento imortal.”

---

อถ โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ อปเรน สมเยน อิเม ตโย ธมฺเม ปหาย, อิเม ตโย ธมฺเม อมนสิกริตฺวา อมตาย ธาตุยา จิตฺตํ อุปสํหริ. อถ โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ. ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร จ ปนายสฺมา อนุรุทฺโธ อรหตํ อโหสีติ. อฏฺฐมํ.

Então, algum tempo depois, o venerável Anuruddha abandonou essas três qualidades e, deixando de lhes dar atenção, direcionou sua mente para o elemento imortal. Então, o venerável Anuruddha, vivendo isolado, diligente, ardente e resoluto, em pouco tempo realizou por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, aquela meta suprema da vida santa pela qual os filhos de boa família corretamente abandonam a vida doméstica pela vida sem lar, e nela permaneceu. Ele compreendeu diretamente: ‘Destruído está o nascimento, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência.’ E o venerável Anuruddha tornou-se um dos arahants. (O oitavo [discurso].)

---

๙. ปฏิจฺฉนฺนสุตฺตํ

9. Discurso sobre o Oculto

---

๑๓๒. ‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, ปฏิจฺฉนฺนานิ อาวหนฺติ, โน วิวฏานิ. กตมานิ ตีณิ? มาตุคาโม, ภิกฺขเว, ปฏิจฺฉนฺโน อาวหติ, โน วิวโฏ; พฺราหฺมณานํ, ภิกฺขเว, มนฺตา ปฏิจฺฉนฺนา อาวหนฺติ, โน วิวฏา; มิจฺฉาทิฏฺฐิ, ภิกฺขเว, ปฏิจฺฉนฺนา อาวหติ, โน วิวฏา. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ ปฏิจฺฉนฺนานิ อาวหนฺติ, โน วิวฏานิ.

132. “Monjes, há estas três coisas que prosperam quando ocultas, não quando expostas. Quais são as três? As mulheres, monjes, prosperam quando ocultas, não quando expostas; os hinos dos brâmanes, monjes, prosperam quando ocultos, não quando expostos; e as visões incorretas, monjes, prosperam quando ocultas, não quando expostas. Estas são as três coisas, monjes, que prosperam quando ocultas, não quando expostas.”

---

‘‘ตีณิมานิ, ภิกฺขเว, วิวฏานิ วิโรจนฺติ, โน ปฏิจฺฉนฺนานิ. กตมานิ ตีณิ? จนฺทมณฺฑลํ, ภิกฺขเว, วิวฏํ วิโรจติ, โน ปฏิจฺฉนฺนํ; สูริยมณฺฑลํ, ภิกฺขเว, วิวฏํ วิโรจติ, โน ปฏิจฺฉนฺนํ; ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย, ภิกฺขเว, วิวโฏ วิโรจติ, โน ปฏิจฺฉนฺโน. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ตีณิ วิวฏานิ วิโรจนฺติ, โน ปฏิจฺฉนฺนานี’’ติ. นวมํ.

“Monjes, há estas três coisas que brilham quando expostas, não quando ocultas. Quais são as três? O disco lunar, monjes, brilha quando exposto, não quando oculto; o disco solar, monjes, brilha quando exposto, não quando oculto; e o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathagata brilham quando expostos, não quando ocultos. Estas são as três coisas, monjes, que brilham quando expostas, não quando ocultas.” (O nono [discurso].)

---

๑๐. เลขสุตฺตํ

10. Discurso sobre a Inscrição

---

๑๓๓. ‘‘ตโยเม, ภิกฺขเว, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม ตโย? ปาสาณเลขูปโม ปุคฺคโล, ปถวิเลขูปโม ปุคฺคโล, อุทกเลขูปโม ปุคฺคโล. กตโม จ, ภิกฺขเว, ปาสาณเลขูปโม ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อภิณฺหํ กุชฺฌติ. โส จ ขฺวสฺส โกโธ [Pg.287] ทีฆรตฺตํ อนุเสติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปาสาเณ เลขา น ขิปฺปํ ลุชฺชติ วาเตน วา อุทเกน วา, จิรฏฺฐิติกา โหติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อภิณฺหํ กุชฺฌติ. โส จ ขฺวสฺส โกโธ ทีฆรตฺตํ อนุเสติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปาสาณเลขูปโม ปุคฺคโล.

133. “Monjes, existem estes três tipos de pessoas no mundo. Quais são os três? A pessoa que é como uma inscrição gravada na pedra, a pessoa que é como uma inscrição traçada na terra e a pessoa que é como uma inscrição traçada na água. E como, monjes, é a pessoa que é como uma inscrição gravada na pedra? Aqui, monjes, uma certa pessoa frequentemente se ira, e a sua ira persiste por muito tempo. Assim como uma inscrição gravada na pedra não é rapidamente apagada pelo vento ou pela água, mas dura por muito tempo; da mesma forma, monjes, uma certa pessoa frequentemente se ira, e a sua ira persiste por muito tempo. Esta é chamada de pessoa que é como uma inscrição gravada na pedra.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปถวิเลขูปโม ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อภิณฺหํ กุชฺฌติ. โส จ ขฺวสฺส โกโธ น ทีฆรตฺตํ อนุเสติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปถวิยา เลขา ขิปฺปํ ลุชฺชติ วาเตน วา อุทเกน วา, น จิรฏฺฐิติกา โหติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อภิณฺหํ กุชฺฌติ. โส จ ขฺวสฺส โกโธ น ทีฆรตฺตํ อนุเสติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปถวิเลขูปโม ปุคฺคโล.

“E como, monjes, é a pessoa que é como uma inscrição traçada na terra? Aqui, monjes, uma certa pessoa frequentemente se ira, mas a sua ira não persiste por muito tempo. Assim como uma inscrição traçada na terra é rapidamente apagada pelo vento ou pela água, não durando por muito tempo; da mesma forma, monjes, uma certa pessoa frequentemente se ira, mas a sua ira não persiste por muito tempo. Esta é chamada de pessoa que é como uma inscrição traçada na terra.”

---

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อุทกเลขูปโม ปุคฺคโล? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อาคาฬฺเหนปิ วุจฺจมาโน ผรุเสนปิ วุจฺจมาโน อมนาเปนปิ วุจฺจมาโน สนฺธิยติเมว สํสนฺทติเมว สมฺโมทติเมว. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุทเก เลขา ขิปฺปํเยว ปฏิวิคจฺฉติ, น จิรฏฺฐิติกา โหติ; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล อาคาฬฺเหนปิ วุจฺจมาโน ผรุเสนปิ วุจฺจมาโน อมนาเปนปิ วุจฺจมาโน สนฺธิยติเมว สํสนฺทติเมว สมฺโมทติเมว. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุทกเลขูปโม ปุคฺคโล. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมิ’’นฺติ. ทสมํ.

“E como, monjes, é a pessoa que é como uma inscrição traçada na água? Aqui, monjes, uma certa pessoa, mesmo quando lhe falam de maneira ríspida, áspera e desagradável, ainda assim se reconcilia, se associa e se alegra. Assim como uma inscrição traçada na água desaparece rapidamente, não durando por muito tempo; da mesma forma, monjes, uma certa pessoa, mesmo quando lhe falam de maneira ríspida, áspera e desagradável, ainda assim se reconcilia, se associa e se alegra. Esta é chamada de pessoa que é como uma inscrição traçada na água. Estes são, monjes, os três tipos de pessoas existentes no mundo.” (O décimo [discurso].)

---

กุสินารวคฺโค เตรสโม.

O décimo terceiro capítulo, Kusināra.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

---

กุสินารภณฺฑนา เจว, โคตมภรณฺฑุหตฺถโก;

กฏุวิยํ ทฺเว อนุรุทฺธา, ปฏิจฺฉนฺนํ เลเขน เต ทสาติ.

“Kusināra, e também a disputa, Gotama, Bharaṇdu, Hatthaka, a impureza, os dois sobre Anuruddha, o oculto e a inscrição: estes são os dez.”

---

(๑๔) ๔. โยธาชีววคฺโค

(14) 4. O Capítulo do Guerreiro

---

๑. โยธาชีวสุตฺตํ

1. O Discurso sobre o Guerreiro

---

๑๓๔. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต โยธาชีโว ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. กตเมหิ ตีหิ[Pg.288]? อิธ, ภิกฺขเว, โยธาชีโว ทูเร ปาตี จ โหติ อกฺขณเวธี จ มหโต จ กายสฺส ปทาเลตา. อิเมหิ, โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต โยธาชีโว ราชารโห โหติ ราชโภคฺโค, รญฺโญ องฺคนฺเตว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺส. กตเมหิ ตีหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทูเร ปาตี จ โหติ อกฺขณเวธี จ มหโต จ กายสฺส ปทาเลตา.

134. “Monjes, dotado de três fatores, um guerreiro é digno do rei, um bem para o rei e considerado um membro da realeza. Quais são os três? Aqui, monjes, um guerreiro é capaz de atirar à distância, é um atirador certeiro e é capaz de romper um grande corpo de tropas. Dotado destes três fatores, um guerreiro é digno do rei, um bem para o rei e considerado um membro da realeza. Da mesma forma, monjes, dotado de três fatores, um bhikkhu é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverência, um campo supremo de mérito para o mundo. Quais são os três? Aqui, monjes, um bhikkhu é capaz de atirar à distância, é um atirador certeiro e é capaz de romper um grande corpo.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทูเร ปาตี โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยํ กิญฺจิ รูปํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา ยํ ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ รูปํ – ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ. ยา กาจิ เวทนา อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนา อชฺฌตฺตา วา พหิทฺธา วา โอฬาริกา วา สุขุมา วา หีนา วา ปณีตา วา ยา ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ เวทนํ – ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ. ยา กาจิ สญฺญา อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนา อชฺฌตฺตา วา พหิทฺธา วา โอฬาริกา วา สุขุมา วา หีนา วา ปณีตา วา ยา ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ สญฺญํ – ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ. เย เกจิ สงฺขารา อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนา อชฺฌตฺตา วา พหิทฺธา วา โอฬาริกา วา สุขุมา วา หีนา วา ปณีตา วา เย ทูเร สนฺติเก วา, สพฺเพ สงฺขาเร – ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ. ยํ กิญฺจิ วิญฺญาณํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา ยํ ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ วิญฺญาณํ – ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทูเร ปาตี โหติ.

“E como, monjes, um bhikkhu é capaz de atirar à distância? Aqui, monjes, qualquer tipo de forma — seja passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima —, o bhikkhu vê toda forma como ela realmente é, com sabedoria correta, desta maneira: ‘Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu.’ Qualquer tipo de sensação... Qualquer tipo de percepção... Qualquer tipo de formações mentais... Qualquer tipo de consciência — seja passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima —, o bhikkhu vê toda consciência como ela realmente é, com sabedoria correta, desta maneira: ‘Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu.’ É desta maneira, monjes, que um bhikkhu é capaz de atirar à distância.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺขณเวธี โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี [Pg.289] ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อกฺขณเวธี โหติ.

“E como, monges, um monge é um atirador certeiro? Aqui, monges, um monge compreende como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’; compreende como realmente é: ‘Esta é a origem do sofrimento’; compreende como realmente é: ‘Esta é a cessação do sofrimento’; compreende como realmente é: ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. É assim, monges, que um monge é um atirador certeiro.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มหโต กายสฺส ปทาเลตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มหนฺตํ อวิชฺชากฺขนฺธํ ปทาเลติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ มหโต กายสฺส ปทาเลตา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อาหุเนยฺโย โหติ…เป… อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’’ติ. ปฐมํ.

“E como, monges, um monge é aquele que rompe uma grande massa? Aqui, monges, um monge rompe a grande massa da ignorância. É assim, monges, que um monge é aquele que rompe uma grande massa. Dotado dessas três qualidades, monges, um monge é digno de dádivas... um campo supremo de mérito para o mundo.” Primeiro.

---

๒. ปริสาสุตฺตํ

2. Parisāsutta – O Discurso sobre as Assembleias

---

๑๓๕. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ปริสา. กตมา ติสฺโส? อุกฺกาจิตวินีตา ปริสา, ปฏิปุจฺฉาวินีตา ปริสา, ยาวตาวินีตา ปริสา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส ปริสา’’ติ. ทุติยํ.

135. “Há estas três assembleias, monges. Quais três? A assembleia treinada em discursos superficiais, a assembleia treinada em questionamentos e a assembleia treinada até os limites. Estas são as três assembleias, monges.” Segundo.

---

๓. มิตฺตสุตฺตํ

3. Mittasutta – O Discurso sobre o Amigo

---

๑๓๖. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต มิตฺโต เสวิตพฺโพ. กตเมหิ ตีหิ? ( ) ทุทฺททํ ททาติ, ทุกฺกรํ กโรติ, ทุกฺขมํ ขมติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต มิตฺโต เสวิตพฺโพ’’ติ. ตติยํ.

136. “Monges, deve-se associar com um amigo que possui três fatores. Quais três? Ele dá o que é difícil de dar, faz o que é difícil de fazer e tolera pacientemente o que é difícil de tolerar. Monges, deve-se associar com um amigo que possui esses três fatores.” Terceiro.

---

๔. อุปฺปาทาสุตฺตํ

4. Uppādāsutta – O Discurso sobre o Surgimento

---

๑๓๗. ‘‘อุปฺปาทา วา, ภิกฺขเว, ตถาคตานํ อนุปฺปาทา วา ตถาคตานํ, ฐิตาว สา ธาตุ ธมฺมฏฺฐิตตา ธมฺมนิยามตา. สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจา. ตํ ตถาคโต อภิสมฺพุชฺฌติ อภิสเมติ. อภิสมฺพุชฺฌิตฺวา อภิสเมตฺวา อาจิกฺขติ เทเสติ ปญฺญาเปติ ปฏฺฐเปติ วิวรติ วิภชติ อุตฺตานีกโรติ – ‘สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจา’ติ. อุปฺปาทา วา, ภิกฺขเว, ตถาคตานํ อนุปฺปาทา วา ตถาคตานํ ฐิตาว สา ธาตุ ธมฺมฏฺฐิตตา ธมฺมนิยามตา. สพฺเพ สงฺขารา ทุกฺขา. ตํ ตถาคโต อภิสมฺพุชฺฌติ อภิสเมติ. อภิสมฺพุชฺฌิตฺวา [Pg.290] อภิสเมตฺวา อาจิกฺขติ เทเสติ ปญฺญาเปติ ปฏฺฐเปติ วิวรติ วิภชติ อุตฺตานีกโรติ – ‘สพฺเพ สงฺขารา ทุกฺขา’ติ. อุปฺปาทา วา, ภิกฺขเว, ตถาคตานํ อนุปฺปาทา วา ตถาคตานํ ฐิตาว สา ธาตุ ธมฺมฏฺฐิตตา ธมฺมนิยามตา. สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา. ตํ ตถาคโต อภิสมฺพุชฺฌติ อภิสเมติ. อภิสมฺพุชฺฌิตฺวา อภิสเมตฺวา อาจิกฺขติ เทเสติ ปญฺญาเปติ ปฏฺฐเปติ วิวรติ วิภชติ อุตฺตานีกโรติ – ‘สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา’’’ติ. จตุตฺถํ.

137. “Quer os Tathāgatas surjam ou não, monges, permanece essa lei, essa estabilidade do Dhamma, essa ordem fixa do Dhamma: ‘Todos os fenômenos condicionados são impermanentes’. O Tathāgata desperta para isso e compreende isso plenamente; tendo despertado e compreendido plenamente, ele explica, ensina, proclama, estabelece, revela, analisa e elucida: ‘Todos os fenômenos condicionados são impermanentes’. Quer os Tathāgatas surjam ou não, monges, permanece essa lei, essa estabilidade do Dhamma, essa ordem fixa do Dhamma: ‘Todos os fenômenos condicionados são sofrimento’. O Tathāgata desperta para isso e compreende isso plenamente; tendo despertado e compreendido plenamente, ele explica, ensina, proclama, estabelece, revela, analisa e elucida: ‘Todos os fenômenos condicionados são sofrimento’. Quer os Tathāgatas surjam ou não, monges, permanece essa lei, essa estabilidade do Dhamma, essa ordem fixa do Dhamma: ‘Todos os fenômenos são não-eu’. O Tathāgata desperta para isso e compreende isso plenamente; tendo despertado e compreendido plenamente, ele explica, ensina, proclama, estabelece, revela, analisa e elucida: ‘Todos os fenômenos são não-eu’.” Quarto.

---

๕. เกสกมฺพลสุตฺตํ

5. Kesakambalasutta – O Discurso sobre a Manta de Cabelo

---

๑๓๘. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ ตนฺตาวุตานํ วตฺถานํ, เกสกมฺพโล เตสํ ปฏิกิฏฺโฐ อกฺขายติ. เกสกมฺพโล, ภิกฺขเว, สีเต สีโต, อุณฺเห อุณฺโห, ทุพฺพณฺโณ, ทุคฺคนฺโธ, ทุกฺขสมฺผสฺโส. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยานิ กานิจิ ปุถุสมณพฺราหฺมณวาทานํ มกฺขลิวาโท เตสํ ปฏิกิฏฺโฐ อกฺขายติ.

138. “Assim como, monges, de todas as vestimentas tecidas, a manta de cabelo é declarada a pior delas; a manta de cabelo, monges, é fria no tempo frio, quente no tempo quente, feia, de mau cheiro e áspera ao toque. Da mesma forma, monges, de todas as doutrinas dos diversos ascetas e brâmanes, a doutrina de Makkhali é declarada a pior delas.”

---

‘‘มกฺขลิ, ภิกฺขเว, โมฆปุริโส เอวํวาที เอวํทิฏฺฐิ – ‘นตฺถิ กมฺมํ, นตฺถิ กิริยํ, นตฺถิ วีริย’นฺติ. เยปิ เต, ภิกฺขเว, อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, เตปิ ภควนฺโต กมฺมวาทา เจว อเหสุํ กิริยวาทา จ วีริยวาทา จ. เตปิ, ภิกฺขเว, มกฺขลิ โมฆปุริโส ปฏิพาหติ – ‘นตฺถิ กมฺมํ, นตฺถิ กิริยํ, นตฺถิ วีริย’นฺติ. เยปิ เต, ภิกฺขเว, ภวิสฺสนฺติ อนาคตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, เตปิ ภควนฺโต กมฺมวาทา เจว ภวิสฺสนฺติ กิริยวาทา จ วีริยวาทา จ. เตปิ, ภิกฺขเว, มกฺขลิ โมฆปุริโส ปฏิพาหติ – ‘นตฺถิ กมฺมํ, นตฺถิ กิริยํ, นตฺถิ วีริย’นฺติ. อหมฺปิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ กมฺมวาโท เจว กิริยวาโท จ วีริยวาโท จ. มมฺปิ, ภิกฺขเว, มกฺขลิ โมฆปุริโส ปฏิพาหติ – ‘นตฺถิ กมฺมํ, นตฺถิ กิริยํ, นตฺถิ วีริย’’’นฺติ.

“Makkhali, monges, aquele homem vão, tem tal ensinamento e tal visão: ‘Não há kamma, não há ação, não há esforço’. Aqueles que foram os Arahants, os Perfeitamente Despertos no passado, esses Abençoados também ensinavam o kamma, ensinavam a ação e ensinavam o esforço. No entanto, monges, o homem vão Makkhali os contradiz, dizendo: ‘Não há kamma, não há ação, não há esforço’. Aqueles que serão os Arahants, os Perfeitamente Despertos no futuro, esses Abençoados também ensinarão o kamma, ensinarão a ação e ensinarão o esforço. No entanto, monges, o homem vão Makkhali os contradiz, dizendo: ‘Não há kamma, não há ação, não há esforço’. Eu também, monges, atualmente o Arahant, o Perfeitamente Desperto, ensino o kamma, ensino a ação e ensino o esforço. No entanto, monges, o homem vão Makkhali me contradiz, dizendo: ‘Não há kamma, não há ação, não há esforço’.”

---

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, นทีมุเข ขิปฺปํ อุฑฺเฑยฺย พหูนํ มจฺฉานํ อหิตาย ทุกฺขาย อนยาย พฺยสนาย; เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, มกฺขลิ โมฆปุริโส มนุสฺสขิปฺปํ มญฺเญ โลเก อุปฺปนฺโน พหูนํ สตฺตานํ อหิตาย ทุกฺขาย อนยาย พฺยสนายา’’ติ. ปญฺจมํ.

“Assim como, monges, se alguém colocasse uma armadilha de peixes na foz de um rio para o malefício, sofrimento, ruína e destruição de muitos peixes; da mesma forma, monges, o homem vão Makkhali surgiu no mundo como se fosse uma ‘armadilha para seres humanos’, para o malefício, sofrimento, ruína e destruição de muitos seres.” Quinto.

---

๖. สมฺปทาสุตฺตํ

6. Sampadāsutta – O Discurso sobre as Realizações

---

๑๓๙. ‘‘ติสฺโส [Pg.291] อิมา, ภิกฺขเว, สมฺปทา. กตมา ติสฺโส? สทฺธาสมฺปทา, สีลสมฺปทา, ปญฺญาสมฺปทา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส สมฺปทา’’ติ. ฉฏฺฐํ.

139. “Há estas três realizações, monges. Quais três? A realização da fé, a realização da virtude e a realização da sabedoria. Estas são as três realizações, monges.” Sexto.

---

๗. วุทฺธิสุตฺตํ

7. Vuddhisutta – O Discurso sobre o Crescimento

---

๑๔๐. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, วุทฺธิโย. กตมา ติสฺโส? สทฺธาวุทฺธิ, สีลวุทฺธิ, ปญฺญาวุทฺธิ – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส วุทฺธิโย’’ติ. สตฺตมํ.

140. “Há estes três tipos de crescimento, monges. Quais três? O crescimento na fé, o crescimento na virtude e o crescimento na sabedoria. Estes são os três tipos de crescimento, monges.” Sétimo.

---

๘. อสฺสขฬุงฺกสุตฺตํ

8. Assakhaḷuṅkasutta – O Discurso sobre os Potros Selvagens

---

๑๔๑. ‘‘ตโย จ, ภิกฺขเว, อสฺสขฬุงฺเก เทเสสฺสามิ ตโย จ ปุริสขฬุงฺเก. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

141. “Monges, ensinarei sobre três tipos de potros selvagens e três tipos de pessoas que são como potros selvagens. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ตโย อสฺสขฬุงฺกา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ; น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อสฺสขฬุงฺกา.

“E quais, monges, são os três tipos de potros selvagens? Aqui, monges, um certo potro selvagem possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas. Outro potro selvagem possui velocidade e beleza, mas não proporções corretas. E ainda outro potro selvagem possui velocidade, beleza e proporções corretas. Estes são os três tipos de potros selvagens, monges.”

---

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ตโย ปุริสขฬุงฺกา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ; น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ.

“E quais, monges, são os três tipos de pessoas que são como potros selvagens? Aqui, monges, uma certa pessoa possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas. Outra pessoa possui velocidade e beleza, mas não proporções corretas. E ainda outra pessoa possui velocidade, beleza e proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สํสาเทติ [Pg.292], โน วิสฺสชฺเชติ. อิทมสฺส น วณฺณสฺมึ วทามิ. น โข ปน ลาภี โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส น อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน.

“E como, monges, uma pessoa possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas? Aqui, monges, um monge compreende como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’... ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. Isto, eu digo, é a sua velocidade. Mas quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Vinaya, ele hesita e não responde. Isto, eu digo, é a sua falta de beleza. E ele não obtém túnicas, esmolas de comida, habitação e medicamentos e provisões para os doentes. Isto, eu digo, é a sua falta de proporções corretas. É assim, monges, que uma pessoa possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ; น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิสฺสชฺเชติ, โน สํสาเทติ. อิทมสฺส วณฺณสฺมึ วทามิ. น ปน ลาภี โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส น อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ; น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน.

“E como, monges, uma pessoa possui velocidade e beleza, mas não proporções corretas? Aqui, monges, um monge compreende como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’... ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. Isto, eu digo, é a sua velocidade. E quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Vinaya, ele responde e não hesita. Isto, eu digo, é a sua beleza. Mas ele não obtém túnicas, esmolas de comida, habitação e medicamentos e provisões para os doentes. Isto, eu digo, é a sua falta de proporções corretas. É assim, monges, que uma pessoa possui velocidade e beleza, mas não proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิสฺสชฺเชติ, โน สํสาเทติ. อิทมสฺส วณฺณสฺมึ วทามิ. ลาภี โข ปน โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุริสขฬุงฺโก ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุริสขฬุงฺกา’’ติ. อฏฺฐมํ.

“E como, monges, uma pessoa possui velocidade, beleza e proporções corretas? Aqui, monges, um monge compreende como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’... ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. Isto, eu digo, é a sua velocidade. E quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Vinaya, ele responde e não hesita. Isto, eu digo, é a sua beleza. E ele obtém túnicas, esmolas de comida, habitação e medicamentos e provisões para os doentes. Isto, eu digo, são as suas proporções corretas. É assim, monges, que uma pessoa possui velocidade, beleza e proporções corretas. Estas, monges, são as três pessoas que são como potros selvagens.” Oitavo.

---

๙. อสฺสปรสฺสสุตฺตํ

9. Assaparassasutta – O Discurso sobre os Cavalos de Raça

---

๑๔๒. ‘‘ตโย จ, ภิกฺขเว, อสฺสปรสฺเส เทเสสฺสามิ ตโย จ ปุริสปรสฺเส. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

142. “Monges, ensinarei sobre três tipos de cavalos de raça e três tipos de pessoas que são como cavalos de raça. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘กตเม [Pg.293] จ, ภิกฺขเว, ตโย อสฺสปรสฺสา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ; น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อสฺสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย อสฺสปรสฺสา.

“E quais, monges, são os três tipos de cavalos de raça? Aqui, monges, um certo cavalo de raça possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas. Outro cavalo de raça possui velocidade e beleza, mas não proporções corretas. E ainda outro cavalo de raça possui velocidade, beleza e proporções corretas. Estes são os três tipos de cavalos de raça, monges.”

---

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ตโย ปุริสปรสฺสา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ; น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน. อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ.

“E quais, monges, são os três tipos de pessoas que são como cavalos de raça? Aqui, monges, uma certa pessoa possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas. Outra pessoa possui velocidade e beleza, mas não proporções corretas. E ainda outra pessoa possui velocidade, beleza e proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก โหติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินิเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ สํสาเทติ, โน วิสฺสชฺเชติ. อิทมสฺส น วณฺณสฺมึ วทามิ. น โข ปน ลาภี โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส น อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน โหติ; น วณฺณสมฺปนฺโน, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน.

“E como, monges, uma pessoa possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas? Aqui, monges, com a destruição total dos cinco grilhões inferiores, um monge renasce espontaneamente, alcançando lá o nibbāna final, sem retornar daquele mundo. Isto, eu digo, é a sua velocidade. Mas quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Vinaya, ele hesita e não responde. Isto, eu digo, é a sua falta de beleza. E ele não obtém túnicas, esmolas de comida, habitação e medicamentos e provisões para os doentes. Isto, eu digo, é a sua falta de proporções corretas. É assim, monges, que uma pessoa possui velocidade, mas não beleza ou proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก โหติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิสฺสชฺเชติ, โน สํสาเทติ. อิทมสฺส วณฺณสฺมึ วทามิ. น โข ปน ลาภี โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส น อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ; วณฺณสมฺปนฺโน จ, น อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน.

“E como, monges, um homem excelente possui velocidade e beleza, mas não as proporções corretas? Aqui, monges, com a destruição total dos cinco grilhões inferiores, um monge renasce espontaneamente, destinado a alcançar o Nibbāna final ali, sem nunca mais retornar daquele mundo. Isto, eu digo, é a sua velocidade. E quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Abhivinaya, ele responde e não hesita. Isto, eu digo, é a sua beleza. Mas ele não obtém mantos, esmolas de alimentos, moradia e requisitos medicinais para os enfermos. Isto, eu digo, é a sua falta de proporções corretas. É assim, monges, que um homem excelente possui velocidade e beleza, mas não as proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ[Pg.294], ภิกฺขเว, ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก โหติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิสฺสชฺเชติ, โน สํสาเทติ. อิทมสฺส วณฺณสฺมึ วทามิ. ลาภี โข ปน โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ปุริสปรสฺโส ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ปุริสปรสฺสา’’ติ. นวมํ.

“E como, monges, um homem excelente possui velocidade, beleza e as proporções corretas? Aqui, monges, com a destruição total dos cinco grilhões inferiores, um monge renasce espontaneamente, destinado a alcançar o Nibbāna final ali, sem nunca mais retornar daquele mundo. Isto, eu digo, é a sua velocidade. E quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Abhivinaya, ele responde e não hesita. Isto, eu digo, é a sua beleza. E ele obtém mantos, esmolas de alimentos, moradia e requisitos medicinais para os enfermos. Isto, eu digo, são as suas proporções corretas. É assim, monges, que um homem excelente possui velocidade, beleza e as proporções corretas. Estes, monges, são os três tipos de homens excelentes.” Nono.

---

๑๐. อสฺสาชานียสุตฺตํ

10. Assājānīyasutta — O Discurso sobre os Cavalos de Raça

---

๑๔๓. ‘‘ตโย จ, ภิกฺขเว, ภทฺเร อสฺสาชานีเย เทเสสฺสามิ ตโย จ ภทฺเร ปุริสาชานีเย. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ; ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

143. “Monges, eu lhes ensinarei sobre três tipos de excelentes cavalos de raça e três tipos de excelentes pessoas de raça. Ouçam e prestem muita atenção; eu falarei.” — “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ตโย ภทฺรา อสฺสาชานียา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ภทฺโร อสฺสาชานีโย …เป… ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ภทฺรา อสฺสาชานียา.

“E quais, monges, são os três tipos de excelentes cavalos de raça? Aqui, monges, um certo excelente cavalo de raça... [pe]... possui velocidade, beleza e as proporções corretas. Estes, monges, são os três tipos de excelentes cavalos de raça.”

---

‘‘กตเม จ ภิกฺขเว, ตโย ภทฺรา ปุริสาชานียา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ภทฺโร ปุริสาชานีโย…เป… ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ.

“E quais, monges, são os três tipos de excelentes pessoas de raça? Aqui, monges, uma certa excelente pessoa de raça... [pe]... possui velocidade, beleza e as proporções corretas.”

---

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภทฺโร ปุริสาชานีโย…เป… ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมสฺส ชวสฺมึ วทามิ. อภิธมฺเม โข ปน อภิวินเย ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิสฺสชฺเชติ, โน สํสาเทติ. อิทมสฺส วณฺณสฺมึ วทามิ. ลาภี โข ปน โหติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. อิทมสฺส อาโรหปริณาหสฺมึ วทามิ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภทฺโร ปุริสาชานีโย ชวสมฺปนฺโน จ โหติ วณฺณสมฺปนฺโน [Pg.295] จ อาโรหปริณาหสมฺปนฺโน จ. อิเม โข, ภิกฺขเว, ตโย ภทฺรา ปุริสาชานียา’’ติ. ทสมํ.

“E como, monges, uma excelente pessoa de raça... possui velocidade, beleza e as proporções corretas? Aqui, monges, com a destruição das impurezas mentais, um monge realiza por si mesmo, com conhecimento direto, nesta mesma vida, a libertação da mente livre de impurezas, a libertação pela sabedoria, e tendo entrado nela, nela permanece. Isto, eu digo, é a sua velocidade. E quando lhe fazem uma pergunta sobre o Abhidhamma ou o Abhivinaya, ele responde e não hesita. Isto, eu digo, é a sua beleza. E ele obtém mantos, esmolas de alimentos, moradia e requisitos medicinais para os enfermos. Isto, eu digo, são as suas proporções corretas. É assim, monges, que uma excelente pessoa de raça possui velocidade, beleza e as proporções corretas. Estas, monges, são as três excelentes pessoas de raça.” Décimo.

---

๑๑. ปฐมโมรนิวาปสุตฺตํ

11. Paṭhamamoranivāpasutta — O Primeiro Discurso no Santuário dos Pavões

---

๑๔๔. เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ โมรนิวาเป ปริพฺพาชการาเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

144. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Rājagaha, no parque dos andarilhos, no santuário dos pavões. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges!” — “Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ โหติ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสานํ. กตเมหิ ตีหิ? อเสกฺเขน สีลกฺขนฺเธน, อเสกฺเขน สมาธิกฺขนฺเธน, อเสกฺเขน ปญฺญากฺขนฺเธน. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ โหติ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ. เอกาทสมํ.

“Monges, dotado de três qualidades, um monge alcança a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o melhor entre devas e humanos. De quais três? Do grupo de virtude moral de alguém além do treinamento, do grupo de concentração de alguém além do treinamento e do grupo de sabedoria de alguém além do treinamento. Dotado destas três qualidades, monges, um monge alcança a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o melhor entre devas e humanos.” Décimo primeiro.

---

๑๒. ทุติยโมรนิวาปสุตฺตํ

12. Dutiyamoranivāpasutta — O Segundo Discurso no Santuário dos Pavões

---

๑๔๕. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ โหติ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสานํ. กตเมหิ ตีหิ? อิทฺธิปาฏิหาริเยน, อาเทสนาปาฏิหาริเยน, อนุสาสนีปาฏิหาริเยน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ โหติ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ. ทฺวาทสมํ.

145. “Monges, dotado de três qualidades, um monge alcança a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o melhor entre devas e humanos. De quais três? Do milagre dos poderes psíquicos, do milagre da leitura da mente e do milagre da instrução. Dotado destas três qualidades, monges, um monge alcança a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o melhor entre devas e humanos.” Décimo segundo.

---

๑๓. ตติยโมรนิวาปสุตฺตํ

13. Tatiyamoranivāpasutta — O Terceiro Discurso no Santuário dos Pavões

---

๑๔๖. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ โหติ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสานํ. กตเมหิ ตีหิ? สมฺมาทิฏฺฐิยา, สมฺมาญาเณน, สมฺมาวิมุตฺติยา – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ [Pg.296] โหติ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ. เตรสมํ.

146. “Monges, dotado de três qualidades, um monge alcança a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o melhor entre devas e humanos. De quais três? Da visão correta, do conhecimento correto e da libertação correta. Dotado destas três qualidades, monges, um monge alcança a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o melhor entre devas e humanos.” Décimo terceiro.

---

โยธาชีววคฺโค จุทฺทสโม.

O décimo quarto capítulo: Yodhājīvavagga (Guerreiros).

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário disso é:

---

โยโธ ปริสมิตฺตญฺจ, อุปฺปาทา เกสกมฺพโล;

สมฺปทา วุทฺธิ ตโย, อสฺสา ตโย โมรนิวาปิโนติ.

O guerreiro, a assembleia, o amigo, o surgimento, o manto de cabelo; a realização, o crescimento, os três cavalos, e os três discursos no santuário dos pavões.

---

(๑๕) ๕. มงฺคลวคฺโค

(15) 5. Maṅgalavagga — O Capítulo sobre o Auspicioso

---

๑. อกุสลสุตฺตํ

1. Akusalasutta — O Discurso sobre o Não Saudável

---

๑๔๗. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตีหิ? อกุสเลน กายกมฺเมน, อกุสเลน วจีกมฺเมน, อกุสเลน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

147. “Monges, dotado de três qualidades, a pessoa é lançada no inferno como se fosse levada para lá. De quais três? De ação corporal não saudável, ação verbal não saudável e ação mental não saudável. Dotado destas três qualidades, monges, a pessoa é lançada no inferno como se fosse levada para lá.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตีหิ? กุสเลน กายกมฺเมน, กุสเลน วจีกมฺเมน, กุสเลน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. ปฐมํ.

“Monges, dotado de três qualidades, a pessoa é lançada no céu como se fosse levada para lá. De quais três? De ação corporal saudável, ação verbal saudável e ação mental saudável. Dotado destas três qualidades, monges, a pessoa é lançada no céu como se fosse levada para lá.” Primeiro.

---

๒. สาวชฺชสุตฺตํ

2. Sāvajjasutta — O Discurso sobre o Censurável

---

๑๔๘. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตีหิ? สาวชฺเชน กายกมฺเมน, สาวชฺเชน วจีกมฺเมน, สาวชฺเชน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

148. “Monges, dotado de três qualidades, a pessoa é lançada no inferno como se fosse levada para lá. De quais três? De ação corporal censurável, ação verbal censurável e ação mental censurável. Dotado destas três qualidades, monges, a pessoa é lançada no inferno como se fosse levada para lá.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตีหิ? อนวชฺเชน กายกมฺเมน, อนวชฺเชน วจีกมฺเมน, อนวชฺเชน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข…เป… เอวํ สคฺเค’’ติ. ทุติยํ.

“Monges, dotado de três qualidades, a pessoa é lançada no céu como se fosse levada para lá. De quais três? De ação corporal irrepreensível, ação verbal irrepreensível e ação mental irrepreensível. Dotado destas... [pe]... é lançada no céu como se fosse levada para lá.” Segundo.

---

๓. วิสมสุตฺตํ

3. Visamasutta — O Discurso sobre o Desarmonioso

---

๑๔๙. ‘‘ตีหิ[Pg.297], ภิกฺขเว…เป… วิสเมน กายกมฺเมน, วิสเมน วจีกมฺเมน, วิสเมน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข…เป… เอวํ นิรเย.

149. “Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal desarmoniosa, ação verbal desarmoniosa e ação mental desarmoniosa. Dotado destas... [pe]... é lançada no inferno como se fosse levada para lá.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ…เป… สเมน กายกมฺเมน, สเมน วจีกมฺเมน, สเมน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข…เป… เอวํ สคฺเค’’ติ. ตติยํ.

“Monges, dotado de três qualidades... [pe]... de ação corporal harmoniosa, ação verbal harmoniosa e ação mental harmoniosa. Dotado destas... [pe]... é lançada no céu como se fosse levada para lá.” Terceiro.

---

๔. อสุจิสุตฺตํ

4. Asucisutta — O Discurso sobre o Impuro

---

๑๕๐. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… อสุจินา กายกมฺเมน, อสุจินา วจีกมฺเมน, อสุจินา มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข…เป… เอวํ นิรเย.

150. “Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal impura, ação verbal impura e ação mental impura. Dotado destas... [pe]... é lançada no inferno como se fosse levada para lá.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… สุจินา กายกมฺเมน, สุจินา วจีกมฺเมน, สุจินา มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ. จตุตฺถํ.

“Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal pura, ação verbal pura e ação mental pura. Dotado destas três qualidades, monges, a pessoa é lançada no céu como se fosse levada para lá.” Quarto.

---

๕. ปฐมขตสุตฺตํ

5. Paṭhamakhatasutta — O Primeiro Discurso sobre o Mutilado

---

๑๕๑. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล อพฺยตฺโต อสปฺปุริโส ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ตีหิ? อกุสเลน กายกมฺเมน, อกุสเลน วจีกมฺเมน, อกุสเลน มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต พาโล อพฺยตฺโต อสปฺปุริโส ขตํ อุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, สาวชฺโช จ โหติ สานุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ.

151. “Monges, dotado de três qualidades, o tolo, o incompetente, a pessoa má, mantém a si mesmo em um estado mutilado e arruinado; ele é censurável e sujeito à reprovação dos sábios, e gera muito demérito. De quais três? De ação corporal não saudável, ação verbal não saudável e ação mental não saudável. Dotado destas três qualidades, monges, o tolo, o incompetente, a pessoa má, mantém a si mesmo em um estado mutilado e arruinado; ele é censurável e sujeito à reprovação dos sábios, e gera muito demérito.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต วิยตฺโต สปฺปุริโส อกฺขตํ อนุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, อนวชฺโช จ โหติ อนนุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ ปุญฺญํ ปสวติ. กตเมหิ ตีหิ? กุสเลน กายกมฺเมน, กุสเลน วจีกมฺเมน, กุสเลน มโนกมฺเมน…เป…. ปญฺจมํ.

“Monges, dotado de três qualidades, o sábio, o competente, a boa pessoa, preserva a si mesmo não mutilado e não arruinado; ele é irrepreensível e livre de reprovação dos sábios, e gera muito mérito. De quais três? De ação corporal saudável, ação verbal saudável e ação mental saudável... [pe]...” Quinto.

---

๖. ทุติยขตสุตฺตํ

6. Dutiyakhatasutta — O Segundo Discurso sobre o Mutilado

---

๑๕๒. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… สาวชฺเชน กายกมฺเมน, สาวชฺเชน วจีกมฺเมน, สาวชฺเชน มโนกมฺเมน…เป….

152. “Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal censurável, ação verbal censurável e ação mental censurável... [pe]...”

---

‘‘ตีหิ[Pg.298], ภิกฺขเว…เป… อนวชฺเชน กายกมฺเมน, อนวชฺเชน วจีกมฺเมน, อนวชฺเชน มโนกมฺเมน…เป…. ฉฏฺฐํ.

“Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal irrepreensível, ação verbal irrepreensível e ação mental irrepreensível... [pe]...” Sexto.

---

๗. ตติยขตสุตฺตํ

7. Tatiyakhatasutta — O Terceiro Discurso sobre o Mutilado

---

๑๕๓. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… วิสเมน กายกมฺเมน, วิสเมน วจีกมฺเมน, วิสเมน มโนกมฺเมน…เป….

153. “Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal desarmoniosa, ação verbal desarmoniosa e ação mental desarmoniosa... [pe]...”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… สเมน กายกมฺเมน, สเมน วจีกมฺเมน, สเมน มโนกมฺเมน…เป…. สตฺตมํ.

“Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal harmoniosa, ação verbal harmoniosa e ação mental harmoniosa... [pe]...” Sétimo.

---

๘. จตุตฺถขตสุตฺตํ

8. Catutthakhatasutta — O Quarto Discurso sobre o Mutilado

---

๑๕๔. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… อสุจินา กายกมฺเมน, อสุจินา วจีกมฺเมน, อสุจินา มโนกมฺเมน…เป….

154. “Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal impura, ação verbal impura e ação mental impura... [pe]...”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว…เป… สุจินา กายกมฺเมน, สุจินา วจีกมฺเมน, สุจินา มโนกมฺเมน – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ปณฺฑิโต วิยตฺโต สปฺปุริโส อกฺขตํ อนุปหตํ อตฺตานํ ปริหรติ, อนวชฺโช จ โหติ อนนุวชฺโช จ วิญฺญูนํ, พหุญฺจ ปุญฺญํ ปสวตี’’ติ. อฏฺฐมํ.

“Monges, dotado de três... [pe]... de ação corporal pura, ação verbal pura e ação mental pura. Dotado destas três qualidades, monges, o sábio, o competente, a boa pessoa, preserva a si mesmo não mutilado e não arruinado; ele é irrepreensível e livre de reprovação dos sábios, e gera muito mérito.” Oitavo.

---

๙. วนฺทนาสุตฺตํ

9. Vandanāsutta — O Discurso sobre a Homenagem

---

๑๕๕. ‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, วนฺทนา. กตมา ติสฺโส? กาเยน, วาจาย, มนสา – อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส วนฺทนา’’ติ. นวมํ.

155. “Monges, existem estes três tipos de homenagem. Quais três? Pelo corpo, pela fala e pela mente. Estes, monges, são os três tipos de homenagem.” Nono.

---

๑๐. ปุพฺพณฺหสุตฺตํ

10. Pubbaṇhasutta — O Discurso sobre uma Boa Manhã

---

๑๕๖. ‘‘เย, ภิกฺขเว, สตฺตา ปุพฺพณฺหสมยํ กาเยน สุจริตํ จรนฺติ, วาจาย สุจริตํ จรนฺติ, มนสา สุจริตํ จรนฺติ, สุปุพฺพณฺโห, ภิกฺขเว, เตสํ สตฺตานํ.

156. “Monges, aqueles seres que praticam a boa conduta por meio do corpo, da fala e da mente pela manhã, têm uma boa manhã.

---

‘‘เย, ภิกฺขเว, สตฺตา มชฺฌนฺหิกสมยํ กาเยน สุจริตํ จรนฺติ, วาจาย สุจริตํ จรนฺติ, มนสา สุจริตํ จรนฺติ, สุมชฺฌนฺหิโก, ภิกฺขเว, เตสํ สตฺตานํ.

“Monges, aqueles seres que praticam a boa conduta por meio do corpo, da fala e da mente à tarde, têm uma boa tarde.

---

‘‘เย[Pg.299], ภิกฺขเว, สตฺตา สายนฺหสมยํ กาเยน สุจริตํ จรนฺติ, วาจาย สุจริตํ จรนฺติ, มนสา สุจริตํ จรนฺติ, สุสายนฺโห, ภิกฺขเว, เตสํ สตฺตาน’’นฺติ.

“Monges, aqueles seres que praticam a boa conduta por meio do corpo, da fala e da mente à noite, têm uma boa noite.”

---

‘‘สุนกฺขตฺตํ สุมงฺคลํ, สุปฺปภาตํ สุหุฏฺฐิตํ ;

สุขโณ สุมุหุตฺโต จ, สุยิฏฺฐํ พฺรหฺมจาริสุ.

“Verdadeiramente propício e auspicioso,\num feliz amanhecer e um alegre despertar,\num momento precioso e uma hora abençoada\nvirão para aqueles que oferecem esmolas\naos que levam a vida espiritual.

---

‘‘ปทกฺขิณํ กายกมฺมํ, วาจากมฺมํ ปทกฺขิณํ;

ปทกฺขิณํ มโนกมฺมํ, ปณีธิ เต ปทกฺขิเณ ;

ปทกฺขิณานิ กตฺวาน, ลภนฺตตฺเถ ปทกฺขิเณ.

Ações retas de corpo e fala,\npensamentos e aspirações retas:\nquando se faz o que é reto,\nobtêm-se benefícios retos.

---

‘‘เต อตฺถลทฺธา สุขิตา, วิรุฬฺหา พุทฺธสาสเน;

อโรคา สุขิตา โหถ, สห สพฺเพหิ ญาติภี’’ติ. ทสมํ;

Aqueles felizes que obtiveram tais benefícios\ncrescem no ensinamento do Buda.\nQue você e todos os seus parentes\nsejam saudáveis e felizes!” Décimo.

---

มงฺคลวคฺโค ปญฺจโม.

O quinto capítulo: Maṅgalavagga (O Auspicioso).

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário disso é:

---

อกุสลญฺจ สาวชฺชํ, วิสมาสุจินา สห;

จตุโร ขตา วนฺทนา, ปุพฺพณฺเหน จ เต ทสาติ.

O prejudicial, o censurável, junto com o desarmonioso e o impuro; os quatro sobre o arruinado, e a reverência, e o período da manhã — esses são os dez.

---

ตติโย ปณฺณาสโก สมตฺโต.

O terceiro grupo de cinquenta está concluído.

---

(๑๖) ๖. อเจลกวคฺโค

(16) 6. Capítulo sobre os Ascetas Nus

---

๑๕๗-๑๖๓. ‘‘ติสฺโส [Pg.300] อิมา, ภิกฺขเว, ปฏิปทา. กตมา ติสฺโส? อาคาฬฺหา ปฏิปทา, นิชฺฌามา ปฏิปทา, มชฺฌิมา ปฏิปทา. กตมา จ, ภิกฺขเว, อาคาฬฺหา ปฏิปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ เอวํวาที โหติ เอวํทิฏฺฐิ – ‘นตฺถิ กาเมสุ โทโส’ติ. โส กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาคาฬฺหา ปฏิปทา.

157-163. “Monjes, existem estes três modos de prática. Quais três? O modo de prática grosseiro, o modo de prática atormentador e o modo de prática do meio. E qual, monjes, é o modo de prática grosseiro? Aqui, monjes, alguém tem tal discurso e tal visão: ‘Não há falta nos prazeres sensuais’, e assim se entrega aos prazeres sensuais. Este, monjes, é chamado o modo de prática grosseiro.

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, นิชฺฌามา ปฏิปทา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อเจลโก โหติ มุตฺตาจาโร, หตฺถาปเลขโน, น เอหิภทนฺติโก, น ติฏฺฐภทนฺติโก, นาภิหฏํ น อุทฺทิสฺสกตํ น นิมนฺตนํ สาทิยติ. โส น กุมฺภิมุขา ปฏิคฺคณฺหาติ, น กโฬปิมุขา ปฏิคฺคณฺหาติ น เอฬกมนฺตรํ น ทณฺฑมนฺตรํ น มุสลมนฺตรํ น ทฺวินฺนํ ภุญฺชมานานํ น คพฺภินิยา น ปายมานาย น ปุริสนฺตรคตาย น สงฺกิตฺตีสุ น ยตฺถ สา อุปฏฺฐิโต โหติ น ยตฺถ มกฺขิกา สณฺฑสณฺฑจารินี น มจฺฉํ น มํสํ น สุรํ น เมรยํ, น ถุโสทกํ ปิวติ. โส เอกาคาริโก วา โหติ เอกาโลปิโก, ทฺวาคาริโก วา โหติ ทฺวาโลปิโก… สตฺตาคาริโก วา โหติ สตฺตาโลปิโก; เอกิสฺสาปิ ทตฺติยา ยาเปติ, ทฺวีหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปติ… สตฺตหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปติ; เอกาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ, ทฺวาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ… สตฺตาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ – อิติ เอวรูปํ อทฺธมาสิกมฺปิ ปริยายภตฺตโภชนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ.

“E qual, monjes, é o modo de prática atormentador? Aqui, monjes, alguém anda nu, rejeitando as convenções sociais, lambendo as mãos; não vem quando solicitado, não para quando solicitado; não aceita comida trazida, nem comida preparada especialmente para ele, nem um convite para uma refeição. Ele não aceita nada diretamente de uma panela, nem de uma tigela, nem através de um limiar, nem através de um bastão, nem através de um pilão; nem de duas pessoas comendo juntas, nem de uma mulher grávida, nem de uma mulher amamentando, nem de uma mulher que está com um homem, nem de onde a comida é anunciada para distribuição, nem de onde um cão está esperando, nem de onde moscas estão zumbindo. Ele não aceita peixe nem carne; não bebe bebidas alcoólicas destiladas, nem fermentadas, nem água de farelo de arroz. Ele se limita a uma única casa na ronda de esmolas e a uma única porção de comida; ou a duas casas e duas porções... ou a sete casas e sete porções. Ele se sustenta com apenas uma pequena tigela de comida por dia, ou com duas tigelas... ou com sete tigelas. Ele come uma vez por dia, uma vez a cada dois dias... ou uma vez a cada sete dias; assim, até mesmo uma vez a cada quinzena, ele vive dedicado à prática de ingerir alimentos em intervalos determinados.”

---

โส สากภกฺโขปิ โหติ, สามากภกฺโขปิ โหติ, นีวารภกฺโขปิ โหติ, ททฺทุลภกฺโขปิ โหติ, หฏภกฺโขปิ โหติ, กณฺหภกฺโขปิ โหติ, อาจามภกฺโขปิ โหติ, ปิญฺญากภกฺโขปิ โหติ, ติณภกฺโขปิ โหติ, โคมยภกฺโขปิ โหติ, วนมูลผลาหาโร ยาเปติ ปวตฺตผลโภชี.

“Ele se alimenta de ervas, ou de painço, ou de arroz selvagem, ou de pedaços de couro, ou de lodo aquático, ou de farelo de arroz, ou de crosta de arroz queimado, ou de farinha de gergelim, ou de capim, ou de esterco de vaca. Ele se sustenta com raízes e frutos da floresta, alimentando-se de frutos caídos espontaneamente.”

---

โส สาณานิปิ ธาเรติ, มสาณานิปิ ธาเรติ, ฉวทุสฺสานิปิ ธาเรติ, ปํสุกูลานิปิ ธาเรติ, ติรีฏานิปิ ธาเรติ, อชินมฺปิ ธาเรติ, อชินกฺขิปมฺปิ ธาเรติ, กุสจีรมฺปิ ธาเรติ, วากจีรมฺปิ ธาเรติ, ผลกจีรมฺปิ ธาเรติ, เกสกมฺพลมฺปิ ธาเรติ, วาฬกมฺพลมฺปิ ธาเรติ, อุลูกปกฺขิกมฺปิ [Pg.301] ธาเรติ, เกสมสฺสุโลจโกปิ โหติ เกสมสฺสุโลจนานุโยคมนุยุตฺโต, อุพฺภฏฺฐโกปิ โหติ อาสนปฏิกฺขิตฺโต, อุกฺกุฏิโกปิ โหติ อุกฺกุฏิกปฺปธานมนุยุตฺโต, กณฺฏกาปสฺสยิโกปิ โหติ กณฺฏกาปสฺสเย เสยฺยํ กปฺเปติ, สายตติยกมฺปิ อุทโกโรหนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ – อิติ เอวรูปํ อเนกวิหิตํ กายสฺส อาตาปนปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, นิชฺฌามา ปฏิปทา.

“Ele usa vestes de cânhamo, vestes de tecidos mistos de cânhamo, vestes de mortalhas, vestes de trapos, vestes feitas de casca de árvore, peles de antílope, tiras de pele de antílope, vestes de capim kusa, vestes de fibra de casca de árvore, vestes de placas de madeira, um manto feito de cabelo humano, um manto feito de lã de animais, ou uma cobertura feita de asas de coruja. Ele arranca os cabelos e a barba, dedicado à prática de arrancar cabelos e barba. Ele permanece continuamente de pé, rejeitando assentos. Ele permanece continuamente agachado, dedicado a manter a posição agachada. Ele usa um leito de espinhos, fazendo de um leito de espinhos a sua cama. Ele vive dedicado à prática de descer à água três vezes ao dia, inclusive ao anoitecer. Assim, de diversas maneiras, ele vive dedicado à prática de atormentar e mortificar o corpo. Este, monjes, é chamado o modo de prática atormentador.”

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, มชฺฌิมา ปฏิปทา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; เวทนาสุ…เป… จิตฺเต…เป… ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, มชฺฌิมา ปฏิปทา. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส ปฏิปทา’’ติ.

“E qual, monjes, é o modo de prática do meio? Aqui, monjes, um monge vive contemplando o corpo no corpo, ardente, claramente compreensivo, atento, tendo removido a cobiça e a desolação em relação ao mundo. Ele vive contemplando as sensações nas sensações... a mente na mente... os fenômenos nos fenômenos, ardente, claramente compreensivo, atento, tendo removido a cobiça e a desolação em relação ao mundo. Este, monjes, é chamado o modo de prática do meio. Estas, monjes, são as três maneiras de prática.”

---

‘‘ติสฺโส อิมา, ภิกฺขเว, ปฏิปทา. กตมา ติสฺโส? อาคาฬฺหา ปฏิปทา, นิชฺฌามา ปฏิปทา, มชฺฌิมา ปฏิปทา. กตมา จ, ภิกฺขเว, อาคาฬฺหา ปฏิปทา…เป… อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาคาฬฺหา ปฏิปทา.

“Monjes, existem estes três modos de prática. Quais três? O modo de prática grosseiro, o modo de prática atormentador e o modo de prática do meio. E qual, monjes, é o modo de prática grosseiro?... [como antes]... Este, monjes, é chamado o modo de prática grosseiro.”

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, นิชฺฌามา ปฏิปทา…เป… อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, นิชฺฌามา ปฏิปทา.

“E qual, monjes, é o modo de prática atormentador?... [como antes]... Este, monjes, é chamado o modo de prática atormentador.”

---

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, มชฺฌิมา ปฏิปทา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ อนุปฺปาทาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ; อุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ; อนุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อุปฺปาทาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ; อุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ ฐิติยา อสมฺโมสาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ….

“E qual, monjes, é o modo de prática do meio? Aqui, monjes, um monge gera o desejo para o não surgimento de estados prejudiciais e insalubres não surgidos; ele faz um esforço, desperta a energia, aplica sua mente e se empenha. Ele gera o desejo para o abandono de estados prejudiciais e insalubres já surgidos... para o surgimento de estados benéficos e saudáveis não surgidos... para a manutenção de estados benéficos e saudáveis já surgidos, para o seu não declínio, aumento, expansão, desenvolvimento e realização plena; ele faz um esforço, desperta a energia, aplica sua mente e se empenha...”

---

‘‘ฉนฺทสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ วีริยสมาธิ…เป… จิตฺตสมาธิ…เป… วีมํสาสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ…เป….

“...ele desenvolve a base para o poder espiritual que possui concentração devido ao desejo e às atividades de empenho. Ele desenvolve a base para o poder espiritual que possui concentração devido à energia... devido à mente... ele desenvolve a base para o poder espiritual que possui concentração devido à investigação e às atividades de empenho...”

---

‘‘สทฺธินฺทฺริยํ ภาเวติ… วีริยินฺทฺริยํ ภาเวติ… สตินฺทฺริยํ ภาเวติ… สมาธินฺทฺริยํ ภาเวติ… ปญฺญินฺทฺริยํ ภาเวติ….

“...ele desenvolve a faculdade da fé... desenvolve a faculdade da energia... desenvolve a faculdade da atenção plena... desenvolve a faculdade da concentração... desenvolve a faculdade da sabedoria...”

---

‘‘สทฺธาพลํ [Pg.302] ภาเวติ… วีริยพลํ ภาเวติ… สติพลํ ภาเวติ… สมาธิพลํ ภาเวติ… ปญฺญาพลํ ภาเวติ….

“...ele desenvolve a força da fé... desenvolve a força da energia... desenvolve a força da atenção plena... desenvolve a força da concentração... desenvolve a força da sabedoria...”

---

‘‘สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ….

“...ele desenvolve o fator de iluminação da atenção plena... desenvolve o fator de iluminação da investigação dos fenômenos... desenvolve o fator de iluminação da energia... desenvolve o fator de iluminação do êxtase... desenvolve o fator de iluminação da tranquilidade... desenvolve o fator de iluminação da concentração... desenvolve o fator de iluminação da equanimidade...”

---

‘‘สมฺมาทิฏฺฐึ ภาเวติ… สมฺมาสงฺกปฺปํ ภาเวติ… สมฺมาวาจํ ภาเวติ… สมฺมากมฺมนฺตํ ภาเวติ … สมฺมาอาชีวํ ภาเวติ… สมฺมาวายามํ ภาเวติ… สมฺมาสตึ ภาเวติ… สมฺมาสมาธึ ภาเวติ…. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, มชฺฌิมา ปฏิปทา. อิมา โข, ภิกฺขเว, ติสฺโส ปฏิปทา’’ติ.

“...ele desenvolve a visão correta... desenvolve a intenção correta... desenvolve a fala correta... desenvolve a ação correta... desenvolve o meio de vida correto... desenvolve o esforço correto... desenvolve a atenção plena correta... desenvolve a concentração correta. Este, monjes, é chamado o modo de prática do meio. Estas, monjes, são as três maneiras de prática.”

---

อเจลกวคฺโค ฉฏฺโฐ.

O sexto capítulo, o Capítulo sobre os Ascetas Nus, está concluído.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo:

---

สติปฏฺฐานํ สมฺมปฺปธานํ, อิทฺธิปาทินฺทฺริเยน จ;

พลํ โพชฺฌงฺโค มคฺโค จ, ปฏิปทาย โยชเยติ.

Os estabelecimentos da atenção plena, os esforços corretos, os poderes espirituais, as faculdades, as forças, os fatores de iluminação e o caminho devem ser associados aos modos de prática.

---

(๑๗) ๗. กมฺมปถเปยฺยาลํ

(17) 7. Série de Repetições sobre os Caminhos da Ação

---

๑๖๔-๑๘๓. ‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตีหิ? อตฺตนา จ ปาณาติปาตี โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาเต สมาทเปติ, ปาณาติปาเต จ สมนุญฺโญ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

164-183. “Monjes, aquele que possui três qualidades é lançado no inferno como se tivesse sido levado para lá. Quais três? Ele mesmo destrói a vida, incentiva outros a destruir a vida e aprova a destruição da vida. Monjes, aquele que possui estas três qualidades é lançado no inferno como se tivesse sido levado para lá.”

---

‘‘ตีหิ, ภิกฺขเว, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตีหิ? อตฺตนา จ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปาณาติปาตา เวรมณิยา สมาทเปติ, ปาณาติปาตา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“Monjes, aquele que possui três qualidades é lançado no céu como se tivesse sido levado para lá. Quais três? Ele mesmo se abstém de destruir a vida, incentiva outros a se abster de destruir a vida e aprova a abstenção de destruir a vida...”

---

‘‘อตฺตนา จ อทินฺนาทายี โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทาเน สมาทเปติ, อทินฺนาทาเน จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo toma o que não é dado, incentiva outros a tomar o que não é dado e aprova o ato de tomar o que não é dado...”

---

‘‘อตฺตนา จ อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ อทินฺนาทานา เวรมณิยา สมาทเปติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se abstém de tomar o que não é dado, incentiva outros a se abster de tomar o que não é dado e aprova a abstenção de tomar o que não é dado...”

---

‘‘อตฺตนา [Pg.303] จ กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจาเร สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจาเร จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se engaja em má conduta sexual, incentiva outros a se engajar em má conduta sexual e aprova a má conduta sexual...”

---

‘‘อตฺตนา จ กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา สมาทเปติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se abstém de má conduta sexual, incentiva outros a se abster de má conduta sexual e aprova a abstenção de má conduta sexual...”

---

‘‘อตฺตนา จ มุสาวาที โหติ, ปรญฺจ มุสาวาเท สมาทเปติ, มุสาวาเท จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo fala falsamente, incentiva outros a falar falsamente e aprova a fala falsa...”

---

‘‘อตฺตนา จ มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ มุสาวาทา เวรมณิยา สมาทเปติ, มุสาวาทา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se abstém de falar falsamente, incentiva outros a se abster de falar falsamente e aprova a abstenção de falar falsamente...”

---

‘‘อตฺตนา จ ปิสุณวาโจ โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo fala de forma divisiva, incentiva outros a falar de forma divisiva e aprova a fala divisiva...”

---

‘‘อตฺตนา จ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se abstém de falar de forma divisiva, incentiva outros a se abster de falar de forma divisiva e aprova a abstenção de falar de forma divisiva...”

---

‘‘อตฺตนา จ ผรุสวาโจ โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo fala de forma áspera, incentiva outros a falar de forma áspera e aprova a fala áspera...”

---

‘‘อตฺตนา จ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา สมาทเปติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se abstém de falar de forma áspera, incentiva outros a se abster de falar de forma áspera e aprova a abstenção de falar de forma áspera...”

---

‘‘อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปี โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาเป สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาเป จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se entrega a conversas fúteis, incentiva outros a se entregar a conversas fúteis e aprova as conversas fúteis...”

---

‘‘อตฺตนา จ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, ปรญฺจ สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา สมาทเปติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณิยา จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo se abstém de conversas fúteis, incentiva outros a se abster de conversas fúteis e aprova a abstenção de conversas fúteis...”

---

‘‘อตฺตนา จ อภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อภิชฺฌาย สมาทเปติ, อภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo é cheio de cobiça, incentiva outros à cobiça e aprova a cobiça...”

---

‘‘อตฺตนา จ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ปรญฺจ อนภิชฺฌาย สมาทเปติ, อนภิชฺฌาย จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo é livre de cobiça, incentiva outros a ser livres de cobiça e aprova a ausência de cobiça...”

---

‘‘อตฺตนา [Pg.304] จ พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ พฺยาปาเท สมาทเปติ, พฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo tem má vontade, incentiva outros à má vontade e aprova a má vontade...”

---

‘‘อตฺตนา จ อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, ปรญฺจ อพฺยาปาเท สมาทเปติ, อพฺยาปาเท จ สมนุญฺโญ โหติ….

“...Ele mesmo é livre de má vontade, incentiva outros a ser livres de má vontade e aprova a ausência de má vontade...”

---

‘‘อตฺตนา จ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ มิจฺฉาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ ….

“...Ele mesmo tem visão incorreta, incentiva outros à visão incorreta e aprova a visão incorreta...”

---

‘‘อตฺตนา จ สมฺมาทิฏฺฐิโก โหติ, ปรญฺจ สมฺมาทิฏฺฐิยา สมาทเปติ, สมฺมาทิฏฺฐิยา จ สมนุญฺโญ โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ สคฺเค’’ติ.

“...Ele mesmo tem visão correta, incentiva outros à visão correta e aprova a visão correta. Monjes, aquele que possui estas três qualidades é lançado no céu como se tivesse sido levado para lá.”

---

กมฺมปถเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ.

A Série de Repetições sobre os Caminhos da Ação está concluída.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário desta série:

---

ปาณํ อทินฺนมิจฺฉา จ, มุสาวาที จ ปิสุณา;

ผรุสา สมฺผปฺปลาโป จ, อภิชฺฌา พฺยาปาททิฏฺฐิ จ;

กมฺมปเถสุ เปยฺยาลํ, ติกเกน นิโยชเยติ.

A destruição da vida, o tomar o que não é dado, a má conduta sexual, a fala falsa, a fala divisiva, a fala áspera, a conversa fútil, a cobiça, a má vontade e a visão incorreta: a série de repetições sobre os caminhos da ação deve ser associada aos tríades.

---

(๑๘) ๘. ราคเปยฺยาลํ

(18) 8. Série de Repetições sobre a Cobiça

---

๑๘๔. ‘‘ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. กตเม ตโย? สุญฺญโต สมาธิ, อนิมิตฺโต สมาธิ, อปฺปณิหิโต สมาธิ – ราคสฺส, ภิกฺขเว, อภิญฺญาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา. ( )

184. “Monjes, para o conhecimento direto da cobiça, três coisas devem ser desenvolvidas. Quais três? A concentração do vazio, a concentração sem sinais e a concentração sem desejos. Monjes, para o conhecimento direto da cobiça, estas três coisas devem ser desenvolvidas.”

---

‘‘ราคสฺส[Pg.305], ภิกฺขเว, ปริญฺญาย…เป… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

“Monjes, para a compreensão plena da cobiça... para a sua completa destruição... para o seu abandono... para a sua extinção... para o seu desaparecimento... para o seu desvanecimento... para a sua cessação... para a sua renúncia... para o seu desapego da cobiça, estas três coisas devem ser desenvolvidas.”

---

‘‘โทสสฺส… โมหสฺส… โกธสฺส… อุปนาหสฺส… มกฺขสฺส… ปลาสสฺส… อิสฺสาย… มจฺฉริยสฺส… มายาย… สาเฐยฺยสฺส… ถมฺภสฺส… สารมฺภสฺส… มานสฺส… อติมานสฺส… มทสฺส… ปมาทสฺส อภิญฺญาย… ปริญฺญาย… ปริกฺขยาย… ปหานาย… ขยาย… วยาย… วิราคาย… นิโรธาย… จาคาย… ปฏินิสฺสคฺคาย อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา’’ติ.

“Para o conhecimento direto... para a compreensão plena... para a completa destruição... para o abandono... para a extinção... para o desaparecimento... para o desvanecimento... para a cessação... para a renúncia... para o desapego da aversão... da ilusão... da raiva... da hostilidade... da depreciação... da insolência... da inveja... da avareza... do engano... da astúcia... da obstinação... da impetuosidade... do orgulho... da arrogância... da vaidade... da negligência, estas três coisas devem ser desenvolvidas.”

---

(อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.)

(Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.)

---

ราคเปยฺยาลํ นิฏฺฐิตํ.

A Série de Repetições sobre a Cobiça está concluída.

---

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário desta série:

---

ราคํ โทสญฺจ โมหญฺจ, โกธูปนาหปญฺจมํ;

มกฺขปฬาสอิสฺสา จ, มจฺฉริมายาสาเฐยฺยา.

A cobiça, a aversão, a ilusão, a raiva e, em quinto lugar, a hostilidade; a depreciação, a insolência, a inveja, a avareza, o engano, a astúcia;

---

ถมฺภสารมฺภมานญฺจ, อติมานมทสฺส จ;

ปมาทา สตฺตรส วุตฺตา, ราคเปยฺยาลนิสฺสิตา.

A obstinação, a impetuosidade, o orgulho, a arrogância, a vaidade e a negligência: estes dezessete estados foram declarados na Série de Repetições sobre a Cobiça.

---

เอเต โอปมฺมยุตฺเตน, อาปาเทน อภิญฺญาย;

ปริญฺญาย ปริกฺขยา, ปหานกฺขยพฺพเยน;

วิราคนิโรธจาคํ, ปฏินิสฺสคฺเค อิเม ทส.

Estes, associados a símiles e por meio de discernimento: conhecimento direto, plena compreensão, destruição total, abandono, destruição, declínio, desapego, cessação, renúncia e desprendimento — estes dez.

---

สุญฺญโต อนิมิตฺโต จ, อปฺปณิหิโต จ ตโย;

สมาธิมูลกา เปยฺยาเลสุปิ ววตฺถิตา จาติ.

O vazio, o sem sinais e o sem aspirações — estes três que têm a concentração como raiz também são estabelecidos nas repetições.

---

ติกนิปาตปาฬิ นิฏฺฐิตา.

O Livro dos Três está concluído.