නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Verehrung ihm, dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.

සංයුත්තනිකායො

Die Gruppierte Sammlung (Saṃyutta Nikāya)

සගාථාවග්ගො

Das Buch mit Versen (Sagāthāvagga)

1. දෙවතාසංයුත්තං

1. Die verbundenen Reden mit Gottheiten (Devatā Saṃyutta)

1. නළවග්ගො

1. Das Schilfrohr-Kapitel (Naḷa Vagga)

1. ඔඝතරණසුත්තං

1. Die Lehrrede über das Überqueren der Flut (Oghataraṇa Sutta)

1. එවං [Pg.1] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො අඤ්ඤතරා දෙවතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘‘කථං නු ත්වං, මාරිස, ඔඝමතරී’ති? ‘අප්පතිට්ඨං ඛ්වාහං, ආවුසො, අනායූහං ඔඝමතරි’න්ති. ‘යථා කථං පන ත්වං, මාරිස, අප්පතිට්ඨං අනායූහං ඔඝමතරී’ති? ‘යදාඛ්වාහං, ආවුසො, සන්තිට්ඨාමි තදාස්සු සංසීදාමි; යදාඛ්වාහං, ආවුසො, ආයූහාමි තදාස්සු නිබ්බුය්හාමි. එවං ඛ්වාහං, ආවුසො, අප්පතිට්ඨං අනායූහං ඔඝමතරි’’’න්ති.

1. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da nun begab sich eine gewisse Gottheit von herrlicher Gestalt, als die Nacht schon weit vorangeschritten war und sie den ganzen Jeta-Hain mit ihrem Glanz erleuchtet hatte, dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem sie herangetreten war und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich zur Seite nieder. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen: „Wie hast du, Herr, die Flut überquert?“ „Ohne zu verharren, Freund, und ohne mich anzustrengen, habe ich die Flut überquert.“ „Wie aber hast du, Herr, ohne zu verharren und ohne dich anzustrengen, die Flut überquert?“ „Wann immer ich, Freund, verharrte, da versank ich; wann immer ich mich anstrengte, da wurde ich fortgeschwemmt. Auf diese Weise, Freund, habe ich ohne zu verharren und ohne mich anzustrengen, die Flut überquert.“

‘‘චිරස්සං වත පස්සාමි, බ්‍රාහ්මණං පරිනිබ්බුතං;

අප්පතිට්ඨං අනායූහං, තිණ්ණං ලොකෙ විසත්තික’’න්ති. –

„Wahrlich, nach langer Zeit sehe ich einen Brahmanen, der völlig erloschen ist; der ohne zu verharren und ohne sich anzustrengen, die Anhaftung in der Welt überquert hat.“

ඉදමවොච [Pg.2] සා දෙවතා. සමනුඤ්ඤො සත්ථා අහොසි. අථ ඛො සා දෙවතා – ‘‘සමනුඤ්ඤො මෙ සත්ථා’’ති භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Dies sprach jene Gottheit. Der Lehrer war einverstanden. Da erkannte die Gottheit: „Der Lehrer ist mit mir einverstanden“, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand genau dort.

2. නිමොක්ඛසුත්තං

2. Die Lehrrede über die Befreiung (Nimokkha Sutta)

2. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො අඤ්ඤතරා දෙවතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච –

2. Einleitung in Sāvatthī. Da nun begab sich eine gewisse Gottheit von herrlicher Gestalt, als die Nacht schon weit vorangeschritten war und sie den ganzen Jeta-Hain mit ihrem Glanz erleuchtet hatte, dorthin, wo der Erhabene verweilte; nachdem sie herangetreten war und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich zur Seite nieder. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit zum Erhabenen:

‘‘ජානාසි නො ත්වං, මාරිස, සත්තානං නිමොක්ඛං පමොක්ඛං විවෙක’’න්ති?

„Kennst du, Herr, für die Wesen die Befreiung, die Erlösung und die Abgeschiedenheit?“

‘‘ජානාමි ඛ්වාහං, ආවුසො, සත්තානං නිමොක්ඛං පමොක්ඛං විවෙක’’න්ති.

„Ich kenne, Freund, für die Wesen die Befreiung, die Erlösung und die Abgeschiedenheit.“

‘‘යථා කථං පන ත්වං, මාරිස, ජානාසි සත්තානං නිමොක්ඛං පමොක්ඛං විවෙක’’න්ති?

„Wie aber, Herr, kennst du für die Wesen die Befreiung, die Erlösung und die Abgeschiedenheit?“

‘‘නන්දීභවපරික්ඛයා, සඤ්ඤාවිඤ්ඤාණසඞ්ඛයා, වෙදනානං නිරොධා උපසමා – එවං ඛ්වාහං, ආවුසො, ජානාමි සත්තානං නිමොක්ඛං පමොක්ඛං විවෙක’’න්ති.

„Durch das Versiegen des Werdens, das im Ergötzen wurzelt, durch das Schwinden von Wahrnehmung und Bewusstsein, durch das Aufhören und zur Ruhe kommen der Empfindungen – so kenne ich, Freund, für die Wesen die Befreiung, die Erlösung und die Abgeschiedenheit.“

3. උපනීයසුත්තං

3. Die Lehrrede über das Herangeführte (Upanīya Sutta)

3. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

3. Einleitung in Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘උපනීයති ජීවිතමප්පමායු,ජරූපනීතස්ස න සන්ති තාණා;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,පුඤ්ඤානි කයිරාථ සුඛාවහානී’’ති.

„Das Leben wird herangeführt, kurz ist die Lebensspanne; für den vom Alter Herangeführten gibt es keine Zuflucht. Wenn man diese Gefahr im Tod erkennt, sollte man verdienstvolle Taten vollbringen, die Glück bringen.“

‘‘උපනීයති ජීවිතමප්පමායු,ජරූපනීතස්ස න සන්ති තාණා;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,ලොකාමිසං පජහෙ සන්තිපෙක්ඛො’’ති.

„Das Leben wird herangeführt, kurz ist die Lebensspanne; für den vom Alter Herangeführten gibt es keine Zuflucht. Wenn man diese Gefahr im Tod erkennt, sollte man den weltlichen Köder aufgeben, nach Frieden suchend.“

4. අච්චෙන්තිසුත්තං

4. Die Lehrrede über das Vergehen (Accenti Sutta)

4. සාවත්ථිනිදානං[Pg.3]. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

4. Einleitung in Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘අච්චෙන්ති කාලා තරයන්ති රත්තියො,වයොගුණා අනුපුබ්බං ජහන්ති;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,පුඤ්ඤානි කයිරාථ සුඛාවහානී’’ති.

„Die Zeiten vergehen, die Nächte eilen dahin, die Lebensstufen verlassen einen der Reihe nach. Wenn man diese Gefahr im Tod erkennt, sollte man verdienstvolle Taten vollbringen, die Glück bringen.“

‘‘අච්චෙන්ති කාලා තරයන්ති රත්තියො,වයොගුණා අනුපුබ්බං ජහන්ති;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,ලොකාමිසං පජහෙ සන්තිපෙක්ඛො’’ති.

„Die Zeiten vergehen, die Nächte eilen dahin, die Lebensstufen verlassen einen der Reihe nach. Wenn man diese Gefahr im Tod erkennt, sollte man den weltlichen Köder aufgeben, nach Frieden suchend.“

5. කතිඡින්දසුත්තං

5. Die Lehrrede über 'Wie viele soll man durchtrennen' (Katichinda Sutta)

5. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

5. Einleitung in Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘කති ඡින්දෙ කති ජහෙ, කති චුත්තරි භාවයෙ;

කති සඞ්ගාතිගො භික්ඛු, ඔඝතිණ්ණොති වුච්චතී’’ති.

„Wie viele soll man durchtrennen, wie viele aufgeben, wie viele darüber hinaus entfalten? Wie viele Bindungen muss ein Mönch überwunden haben, um als einer zu gelten, der die Flut überquert hat?“

‘‘පඤ්ච ඡින්දෙ පඤ්ච ජහෙ, පඤ්ච චුත්තරි භාවයෙ;

පඤ්ච සඞ්ගාතිගො භික්ඛු, ඔඝතිණ්ණොති වුච්චතී’’ති.

„Fünf soll man durchtrennen, fünf aufgeben, fünf darüber hinaus entfalten. Ein Mönch, der fünf Bindungen überwunden hat, wird als einer bezeichnet, der die Flut überquert hat.“

6. ජාගරසුත්තං

6. Die Lehrrede über das Wachen (Jāgara Sutta)

6. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

6. Einleitung in Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘කති ජාගරතං සුත්තා, කති සුත්තෙසු ජාගරා;

කතිභි රජමාදෙති, කතිභි පරිසුජ්ඣතී’’ති.

„Wie viele schlafen unter den Wachenden, wie viele wachen unter den Schlafenden? Durch wie viele nimmt man den Staub auf, durch wie viele wird man rein?“

‘‘පඤ්ච ජාගරතං සුත්තා, පඤ්ච සුත්තෙසු ජාගරා;

පඤ්චභි රජමාදෙති, පඤ්චභි පරිසුජ්ඣතී’’ති.

„Fünf schlafen in jenen, die wach sind; fünf sind wach in jenen, die schlafen. Durch fünf nimmt man den Staub der Befleckung auf, durch fünf wird man vollkommen rein.“

7. අප්පටිවිදිතසුත්තං

7. 7. Appaṭividita-Sutta (Die Lehrrede vom Nicht-Durchschauten)

7. සාවත්ථිනිදානං[Pg.4]. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

7. In Sāvatthī. Zu einer Seite stehend, sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘යෙසං ධම්මා අප්පටිවිදිතා, පරවාදෙසු නීයරෙ ;

සුත්තා තෙ නප්පබුජ්ඣන්ති, කාලො තෙසං පබුජ්ඣිතු’’න්ති.

„Jene, von denen die Wahrheiten nicht durchschaut sind, die in fremde Lehrmeinungen geführt werden; sie schlafen und erwachen nicht. Es ist Zeit für sie, zu erwachen.“

‘‘යෙසං ධම්මා සුප්පටිවිදිතා, පරවාදෙසු න නීයරෙ;

තෙ සම්බුද්ධා සම්මදඤ්ඤා, චරන්ති විසමෙ සම’’න්ති.

„Jene, von denen die Wahrheiten wohl durchschaut sind, die nicht in fremde Lehrmeinungen geführt werden; diese Erwachten, die mit rechtem Wissen erkannt haben, wandeln im Unebenen ebenmäßig.“

8. සුසම්මුට්ඨසුත්තං

8. 8. Susammuṭṭha-Sutta (Die Lehrrede vom Völlig-Verlorenen)

8. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

8. In Sāvatthī. Zu einer Seite stehend, sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘යෙසං ධම්මා සුසම්මුට්ඨා, පරවාදෙසු නීයරෙ;

සුත්තා තෙ නප්පබුජ්ඣන්ති, කාලො තෙසං පබුජ්ඣිතු’’න්ති.

„Jene, denen die Wahrheiten völlig verloren gegangen sind, die in fremde Lehrmeinungen geführt werden; sie schlafen und erwachen nicht. Es ist Zeit für sie, zu erwachen.“

‘‘යෙසං ධම්මා අසම්මුට්ඨා, පරවාදෙසු න නීයරෙ;

තෙ සම්බුද්ධා සම්මදඤ්ඤා, චරන්ති විසමෙ සම’’න්ති.

„Jene, denen die Wahrheiten nicht verloren gegangen sind, die nicht in fremde Lehrmeinungen geführt werden; diese Erwachten, die mit rechtem Wissen erkannt haben, wandeln im Unebenen ebenmäßig.“

9. මානකාමසුත්තං

9. 9. Mānakāma-Sutta (Die Lehrrede von der Vorliebe für Eigendünkel)

9. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

9. In Sāvatthī. Zu einer Seite stehend, sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘න මානකාමස්ස දමො ඉධත්ථි,න මොනමත්ථි අසමාහිතස්ස;

එකො අරඤ්ඤෙ විහරං පමත්තො,න මච්චුධෙය්‍යස්ස තරෙය්‍ය පාර’’න්ති.

„Für den, der nach Eigendünkel verlangt, gibt es hier keine Zähmung; für den Unkonzentrierten gibt es keine Weisheit. Wer allein im Wald lebt und unachtsam ist, kann das jenseitige Ufer des Herrschaftsbereichs des Todes nicht erreichen.“

‘‘මානං පහාය සුසමාහිතත්තො,සුචෙතසො සබ්බධි විප්පමුත්තො;

එකො අරඤ්ඤෙ විහරං අප්පමත්තො,ස මච්චුධෙය්‍යස්ස තරෙය්‍ය පාර’’න්ති.

„Nachdem man den Eigendünkel aufgegeben hat, mit gefestigtem Geist, mit reinem Sinn, überall befreit; wer allein im Wald lebt und achtsam ist, der kann das jenseitige Ufer des Herrschaftsbereichs des Todes erreichen.“

10. අරඤ්ඤසුත්තං

10. 10. Arañña-Sutta (Die Lehrrede vom Wald)

10. සාවත්ථිනිදානං[Pg.5]. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

10. In Sāvatthī. Zu einer Seite stehend, sprach jene Gottheit den Erhabenen mit einem Vers an:

‘‘අරඤ්ඤෙ විහරන්තානං, සන්තානං බ්‍රහ්මචාරිනං;

එකභත්තං භුඤ්ජමානානං, කෙන වණ්ණො පසීදතී’’ති.

„Bei jenen, die im Wald leben, friedvoll sind und den heiligen Wandel führen, die nur eine Mahlzeit am Tag zu sich nehmen – warum leuchtet ihr Aussehen so klar?“

‘‘අතීතං නානුසොචන්ති, නප්පජප්පන්ති නාගතං;

පච්චුප්පන්නෙන යාපෙන්ති, තෙන වණ්ණො පසීදති’’.

„Sie trauern nicht über Vergangenes, sie sehnen sich nicht nach Künftigem; sie erhalten sich mit dem Gegenwärtigen. Deshalb leuchtet ihr Aussehen so klar.“

‘‘අනාගතප්පජප්පාය, අතීතස්සානුසොචනා;

එතෙන බාලා සුස්සන්ති, නළොව හරිතො ලුතො’’ති.

„Durch das Sehnen nach dem Künftigen und das Trauern über das Vergangene vertrocknen die Toren wie ein grünes Schilfrohr, das abgeschnitten wurde.“

නළවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel (Naḷavagga) ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Dazu die Zusammenfassung:

ඔඝං නිමොක්ඛං උපනෙය්‍යං, අච්චෙන්ති කතිඡින්දි ච;

ජාගරං අප්පටිවිදිතා, සුසම්මුට්ඨා මානකාමිනා;

අරඤ්ඤෙ දසමො වුත්තො, වග්ගො තෙන පවුච්චති.

Flut, Erlösung, Dahinführen, Überschreiten, Wie viele schneiden, Wachen, Unverstanden, Völlig vergessen, Verlangen nach Eigendünkel und Wald als zehnte – so wird das Kapitel bezeichnet.

2. නන්දනවග්ගො

2. 2. Nandanavagga (Das Kapitel vom Nandana-Hain)

1. නන්දනසුත්තං

1. 1. Nandana-Sutta (Die Lehrrede vom Nandana-Hain)

11. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

11. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes:

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරා තාවතිංසකායිකා දෙවතා නන්දනෙ වනෙ අච්ඡරාසඞ්ඝපරිවුතා දිබ්බෙහි පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතා සමඞ්ගීභූතා පරිචාරියමානා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

„Einst, ihr Mönche, sprach eine gewisse Gottheit aus dem Gefolge der Dreiunddreißig Götter im Nandana-Hain, umgeben von Scharen von Nymphen, ausgestattet mit und versehen mit den fünf himmlischen Strängen der Sinnenlust, während sie sich vergnügte, zu jenem Zeitpunkt diesen Vers:“

‘‘න [Pg.6] තෙ සුඛං පජානන්ති, යෙ න පස්සන්ති නන්දනං;

ආවාසං නරදෙවානං, තිදසානං යසස්සින’’න්ති.

„Jene kennen kein Glück, die den Nandana-Hain nicht sehen, die Wohnstätte der Götter der Menschen, der ruhmreichen Dreiunddreißig.“

‘‘එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරා දෙවතා තං දෙවතං ගාථාය පච්චභාසි –

„Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, antwortete eine andere Gottheit jener Gottheit mit einem Vers:“

‘‘න ත්වං බාලෙ පජානාසි, යථා අරහතං වචො;

අනිච්චා සබ්බසඞ්ඛාරා, උප්පාදවයධම්මිනො;

උප්පජ්ජිත්වා නිරුජ්ඣන්ති, තෙසං වූපසමො සුඛො’’ති.

„Du Törichter, du erkennst nicht das Wort der Arahants: Vergänglich sind alle Gestaltungen, dem Entstehen und Vergehen unterworfen; entstanden, vergehen sie wieder; ihr zur Ruhe Kommen ist Glück.“

2. නන්දතිසුත්තං

2. 2. Nandati-Sutta (Die Lehrrede von der Freude)

12. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

12. In Sāvatthī. Zu einer Seite stehend, sprach jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘නන්දති පුත්තෙහි පුත්තිමා,ගොමා ගොහි තථෙව නන්දති;

උපධීහි නරස්ස නන්දනා,න හි සො නන්දති යො නිරූපධී’’ති.

„Wer Kinder hat, freut sich an den Kindern. Wer Rinder hat, freut sich ebenso an den Rindern. Die Freude eines Menschen entspringt den Bindungen (Upadhis); wer frei von Bindungen ist, freut sich nicht.“

‘‘සොචති පුත්තෙහි පුත්තිමා,ගොමා ගොහි තථෙව සොචති;

උපධීහි නරස්ස සොචනා,න හි සො සොචති යො නිරූපධී’’ති.

„Wer Kinder hat, sorgt sich um die Kinder. Wer Rinder hat, sorgt sich ebenso um die Rindern. Der Kummer eines Menschen entspringt den Bindungen (Upadhis); wer frei von Bindungen ist, sorgt sich nicht.“

3. නත්ථිපුත්තසමසුත්තං

3. Natthiputtasama Sutta (Die Rede darüber, dass nichts dem eigenen Kind gleicht)

13. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

13. In Sāvatthī. Als jene Gottheit auf einer Seite stand, sprach sie in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘නත්ථි පුත්තසමං පෙමං, නත්ථි ගොසමිතං ධනං;

නත්ථි සූරියසමා ආභා, සමුද්දපරමා සරා’’ති.

„Keine Liebe gleicht der zum eigenen Kind, kein Reichtum gleicht dem an Rindern, kein Glanz gleicht dem der Sonne, und kein Gewässer ist größer als der Ozean.“

‘‘නත්ථි අත්තසමං පෙමං, නත්ථි ධඤ්ඤසමං ධනං;

නත්ථි පඤ්ඤාසමා ආභා, වුට්ඨි වෙ පරමා සරා’’ති.

„Keine Liebe gleicht der Liebe zu sich selbst, kein Reichtum gleicht dem an Getreide, kein Glanz gleicht dem der Weisheit, und wahrlich, kein Gewässer ist größer als der Regen.“

4. ඛත්තියසුත්තං

4. Khattiya Sutta (Die Rede über den Kriegerstand)

14. ‘‘ඛත්තියො [Pg.7] ද්විපදං සෙට්ඨො, බලීබද්දො චතුප්පදං.

14. „Der Krieger ist der Vornehmste unter den Zweifüßern, der Stier der Vornehmste unter den Vierfüßern.“

කොමාරී සෙට්ඨා භරියානං, යො ච පුත්තාන පුබ්බජො’’ති.

„Die jugendliche Braut ist die Vornehmste unter den Ehefrauen, und der Erstgeborene ist der Vornehmste unter den Söhnen.“

‘‘සම්බුද්ධො ද්විපදං සෙට්ඨො, ආජානීයො චතුප්පදං;

සුස්සූසා සෙට්ඨා භරියානං, යො ච පුත්තානමස්සවො’’ති.

„Der vollkommen Erwachte ist der Höchste unter den Zweifüßern, das edle Ross (oder der edle Elefant) das Höchste unter den Vierfüßern. Die Gehorsame ist die Vornehmste unter den Ehefrauen, und jener Sohn ist der Vornehmste unter den Söhnen, der auf seine Eltern hört.“

5. සණමානසුත්තං

5. Saṇamāna Sutta (Die Rede über das Rauschen)

15. ‘‘ඨිතෙ මජ්ඣන්හිකෙ කාලෙ, සන්නිසීවෙසු පක්ඛිසු.

15. „Wenn die Mittagszeit gekommen ist und die Vögel still geworden sind,“

සණතෙව බ්‍රහාරඤ්ඤං, තං භයං පටිභාති ම’’න්ති.

„rauscht der große Wald gleichsam; dies erscheint mir furchterregend.“

‘‘ඨිතෙ මජ්ඣන්හිකෙ කාලෙ, සන්නිසීවෙසු පක්ඛිසු;

සණතෙව බ්‍රහාරඤ්ඤං, සා රති පටිභාති ම’’න්ති.

„Wenn die Mittagszeit gekommen ist und die Vögel still geworden sind, rauscht der große Wald gleichsam; dies erscheint mir als Wonne.“

6. නිද්දාතන්දීසුත්තං

6. Niddātandī Sutta (Die Rede über Schläfrigkeit und Trägheit)

16. ‘‘නිද්දා තන්දී විජම්භිතා, අරතී භත්තසම්මදො.

16. „Schläfrigkeit, Trägheit, Gliederspannen, Unlust und Benommenheit nach dem Essen —“

එතෙන නප්පකාසති, අරියමග්ගො ඉධ පාණින’’න්ති.

„dadurch wird der edle Pfad für die Wesen in dieser Welt nicht offenbar.“

‘‘නිද්දං තන්දිං විජම්භිතං, අරතිං භත්තසම්මදං;

වීරියෙන නං පණාමෙත්වා, අරියමග්ගො විසුජ්ඣතී’’ති.

„Wenn man Schläfrigkeit, Trägheit, Gliederspannen, Unlust und Benommenheit nach dem Essen durch Tatkraft vertreibt, dann wird der edle Pfad rein.“

7. දුක්කරසුත්තං

7. Dukkara Sutta (Die Rede über das Schwerzubringende)

17. ‘‘දුක්කරං දුත්තිතික්ඛඤ්ච, අබ්‍යත්තෙන ච සාමඤ්ඤං.

17. „Schwer zu vollbringen und schwer zu ertragen ist das Asketentum für einen Unverständigen.“

බහූහි තත්ථ සම්බාධා, යත්ථ බාලො විසීදතී’’ති.

„Dort gibt es viele Hindernisse, in denen ein Tor versinkt.“

‘‘කතිහං චරෙය්‍ය සාමඤ්ඤං, චිත්තං චෙ න නිවාරයෙ;

පදෙ පදෙ විසීදෙය්‍ය, සඞ්කප්පානං වසානුගො’’ති.

„Wie viele Tage könnte er als Asket leben, wenn er seinen Geist nicht zügelt? Bei jedem Schritt würde er versinken, wenn er seinen Begierden folgt.“

‘‘කුම්මොව අඞ්ගානි සකෙ කපාලෙ,සමොදහං භික්ඛු මනොවිතක්කෙ;

අනිස්සිතො අඤ්ඤමහෙඨයානො,පරිනිබ්බුතො නූපවදෙය්‍ය කඤ්චී’’ති.

„Wie eine Schildkröte ihre Glieder in ihren Panzer einzieht, so sollte der Mönch seine Gedankengänge im Geist zurückhalten; ohne Verlangen, keinen anderen verletzend, vollkommen zur Ruhe gekommen, sollte er niemanden tadeln.“

8. හිරීසුත්තං

8. Hirī Sutta (Die Rede über Schamgefühl)

18. ‘‘හිරීනිසෙධො [Pg.8] පුරිසො, කොචි ලොකස්මිං විජ්ජති.

18. „Gibt es in der Welt irgendeinen Menschen, der sich durch Schamgefühl zügeln lässt,“

යො නින්දං අපබොධති, අස්සො භද්‍රො කසාමිවා’’ති.

„der Tadel voraussieht, so wie ein edles Ross die Peitsche?“

‘‘හිරීනිසෙධා තනුයා, යෙ චරන්ති සදා සතා;

අන්තං දුක්ඛස්ස පප්පුය්‍ය, චරන්ති විසමෙ සම’’න්ති.

„Diejenigen sind selten, die sich durch Schamgefühl zügeln lassen und stets achtsam wandeln. Sie erreichen das Ende des Leidens und wandeln aufrecht inmitten der Ungleichmäßigkeit.“

9. කුටිකාසුත්තං

9. Kuṭikā Sutta (Die Rede über die Hütte)

19.

19.

‘‘කච්චි තෙ කුටිකා නත්ථි, කච්චි නත්ථි කුලාවකා;

කච්චි සන්තානකා නත්ථි, කච්චි මුත්තොසි බන්ධනා’’ති.

„Hast du denn keine Hütte? Hast du kein Nest? Hast du keine Bindungen? Bist du frei von Fesseln?“

‘‘තග්ඝ මෙ කුටිකා නත්ථි, තග්ඝ නත්ථි කුලාවකා;

තග්ඝ සන්තානකා නත්ථි, තග්ඝ මුත්තොම්හි බන්ධනා’’ති.

„Wahrlich, ich habe keine Hütte, wahrlich, ich habe kein Nest, wahrlich, ich habe keine Bindungen, wahrlich, ich bin frei von Fesseln.“

‘‘කින්තාහං කුටිකං බ්‍රූමි, කිං තෙ බ්‍රූමි කුලාවකං;

කිං තෙ සන්තානකං බ්‍රූමි, කින්තාහං බ්‍රූමි බන්ධන’’න්ති.

„Was nenne ich dir gegenüber eine Hütte? Was nenne ich dir gegenüber ein Nest? Was nenne ich dir gegenüber ein Gespinst? Was nenne ich dir gegenüber eine Fessel?“

‘‘මාතරං කුටිකං බ්‍රූසි, භරියං බ්‍රූසි කුලාවකං;

පුත්තෙ සන්තානකෙ බ්‍රූසි, තණ්හං මෙ බ්‍රූසි බන්ධන’’න්ති.

„Die Mutter nennst du eine Hütte, die Ehefrau nennst du ein Nest, die Söhne nennst du Gespinste, das Verlangen nennst du mir gegenüber die Fessel.“

‘‘සාහු තෙ කුටිකා නත්ථි, සාහු නත්ථි කුලාවකා;

සාහු සන්තානකා නත්ථි, සාහු මුත්තොසි බන්ධනා’’ති.

„Gut ist es, dass du keine Hütte hast; gut ist es, dass keine Nester da sind; gut ist es, dass keine Gespinste da sind; gut ist es, dass du von der Fessel befreit bist.“

10. සමිද්ධිසුත්තං

10. Samiddhi-Sutta – Die Lehrrede von Samiddhi

20. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති තපොදාරාමෙ. අථ ඛො ආයස්මා සමිද්ධි රත්තියා පච්චූසසමයං පච්චුට්ඨාය යෙන තපොදා තෙනුපසඞ්කමි ගත්තානි පරිසිඤ්චිතුං. තපොදෙ ගත්තානි පරිසිඤ්චිත්වා පච්චුත්තරිත්වා එකචීවරො අට්ඨාසි ගත්තානි පුබ්බාපයමානො. අථ ඛො අඤ්ඤතරා දෙවතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං තපොදං ඔභාසෙත්වා යෙන ආයස්මා සමිද්ධි තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා වෙහාසං ඨිතා ආයස්මන්තං සමිද්ධිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

20. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Tapoda-Kloster. Zu jener Zeit erhob sich der ehrwürdige Samiddhi zur Zeit der Morgendämmerung und begab sich zum Tapoda-See, um seinen Körper zu waschen. Nachdem er sich im Tapoda-See gewaschen hatte und wieder herausgestiegen war, stand er in ein einziges Gewand gehüllt da und ließ seinen Körper trocknen. Da begab sich eine gewisse Gottheit von herrlicher Gestalt am Ende der Nacht dorthin, wobei sie den gesamten Tapoda-See mit ihrem Glanz erleuchtete. Sie näherte sich dem ehrwürdigen Samiddhi, blieb in der Luft stehen und sprach den ehrwürdigen Samiddhi mit einer Strophe an:

‘‘අභුත්වා [Pg.9] භික්ඛසි භික්ඛු, න හි භුත්වාන භික්ඛසි;

භුත්වාන භික්ඛු භික්ඛස්සු, මා තං කාලො උපච්චගා’’ති.

„Ohne genossen zu haben, gehst du betteln, Mönch; wahrlich, nicht nachdem du genossen hast, gehst du betteln. Nachdem du genossen hast, Mönch, geh betteln; lass die Zeit der Jugend nicht an dir vorübergehen.“

‘‘කාලං වොහං න ජානාමි, ඡන්නො කාලො න දිස්සති;

තස්මා අභුත්වා භික්ඛාමි, මා මං කාලො උපච්චගා’’ති.

„Die Zeit des Todes kenne ich nicht; die Zeit ist verborgen, sie ist nicht ersichtlich. Daher gehe ich betteln, ohne genossen zu haben; damit die Zeit für das Wirken als Mönch nicht an mir vorübergeht.“

අථ ඛො සා දෙවතා පථවියං පතිට්ඨහිත්වා ආයස්මන්තං සමිද්ධිං එතදවොච – ‘‘දහරො ත්වං භික්ඛු, පබ්බජිතො සුසු කාළකෙසො, භද්‍රෙන යොබ්බනෙන සමන්නාගතො, පඨමෙන වයසා, අනික්කීළිතාවී කාමෙසු. භුඤ්ජ, භික්ඛු, මානුසකෙ කාමෙ; මා සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවී’’ති.

Daraufhin ließ sich jene Gottheit auf der Erde nieder und sagte zum ehrwürdigen Samiddhi: „Jung bist du, Mönch, ein frisch Ordinierter, ein Jüngling mit rabenschwarzem Haar, ausgestattet mit glücklicher Jugend, im ersten Lebensalter, ohne in den Sinnesfreuden geschwelgt zu haben. Genieße, Mönch, die menschlichen Sinnesfreuden; gib nicht das Offensichtliche auf, um dem Zeitgebundenen nachzujagen.“

‘‘න ඛ්වාහං, ආවුසො, සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවාමි. කාලිකඤ්ච ඛ්වාහං, ආවුසො, හිත්වා සන්දිට්ඨිකං අනුධාවාමි. කාලිකා හි, ආවුසො, කාමා වුත්තා භගවතා බහුදුක්ඛා බහුපායාසා; ආදීනවො එත්ථ භිය්‍යො. සන්දිට්ඨිකො අයං ධම්මො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’’ති.

„Ich gebe gewiss nicht, Freund, das Offensichtliche auf, um dem Zeitgebundenen nachzujagen. Vielmehr gebe ich das Zeitgebundene auf, um dem Offensichtlichen nachzujagen. Denn die Sinnesfreuden, Freund, wurden vom Erhabenen als zeitgebunden bezeichnet, als leidvoll und voller Verzweiflung; das Elend darin ist groß. Diese Lehre aber ist offensichtlich, zeitlos, zum Kommen-und-Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren.“

‘‘කථඤ්ච, භික්ඛු, කාලිකා කාමා වුත්තා භගවතා බහුදුක්ඛා බහුපායාසා, ආදීනවො එත්ථ භිය්‍යො? කථං සන්දිට්ඨිකො අයං ධම්මො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’’ති?

„Und wie, Mönch, wurden die Sinnesfreuden vom Erhabenen als zeitgebunden bezeichnet, als leidvoll und voller Verzweiflung, wobei das Elend darin groß ist? Und wie ist diese Lehre offensichtlich, zeitlos, zum Kommen-und-Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?“

‘‘අහං ඛො, ආවුසො, නවො අචිරපබ්බජිතො අධුනාගතො ඉමං ධම්මවිනයං. න තාහං සක්කොමි විත්ථාරෙන ආචික්ඛිතුං. අයං සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො රාජගහෙ විහරති තපොදාරාමෙ. තං භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතමත්ථං පුච්ඡ. යථා තෙ භගවා බ්‍යාකරොති තථා නං ධාරෙය්‍යාසී’’ති.

„Ich bin, Freund, neu, erst vor kurzem ordiniert, erst kürzlich zu dieser Lehre und Disziplin gekommen. Ich vermag dies nicht im Detail zu erklären. Dort drüben weilt der Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erwachte, bei Rājagaha im Tapoda-Kloster. Begib dich zu jenem Erhabenen und frage ihn nach dieser Angelegenheit. So wie der Erhabene es dir erklärt, so behalte es im Gedächtnis.“

‘‘න ඛො, භික්ඛු, සුකරො සො භගවා අම්හෙහි උපසඞ්කමිතුං, අඤ්ඤාහි මහෙසක්ඛාහි දෙවතාහි පරිවුතො. සචෙ ඛො ත්වං, භික්ඛු, තං භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතමත්ථං පුච්ඡෙය්‍යාසි, මයම්පි ආගච්ඡෙය්‍යාම ධම්මස්සවනායා’’ති. ‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො ආයස්මා සමිද්ධි තස්සා දෙවතාය පටිස්සුත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා සමිද්ධි භගවන්තං එතදවොච –

„Es ist für uns nicht leicht, Mönch, sich jenem Erhabenen zu nähern, da er von anderen mächtigen Gottheiten umgeben ist. Wenn du jedoch, Mönch, dich zu jenem Erhabenen begibst und ihn nach dieser Angelegenheit fragst, werden auch wir kommen, um die Lehre zu hören.“ – „Gut, Freund“, antwortete der ehrwürdige Samiddhi jener Gottheit, begab sich zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Samiddhi zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ඉධාහං[Pg.10], භන්තෙ, රත්තියා පච්චූසසමයං පච්චුට්ඨාය යෙන තපොදා තෙනුපසඞ්කමිං ගත්තානි පරිසිඤ්චිතුං. තපොදෙ ගත්තානි පරිසිඤ්චිත්වා පච්චුත්තරිත්වා එකචීවරො අට්ඨාසිං ගත්තානි පුබ්බාපයමානො. අථ ඛො, භන්තෙ, අඤ්ඤතරා දෙවතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං තපොදං ඔභාසෙත්වා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා වෙහාසං ඨිතා ඉමාය ගාථාය අජ්ඣභාසි –

„Hier, o Herr, erhob ich mich zur Zeit der Morgendämmerung und begab mich zum Tapoda-See, um meinen Körper zu waschen. Nachdem ich mich im Tapoda-See gewaschen hatte und wieder herausgestiegen war, stand ich in ein einziges Gewand gehüllt da und ließ meinen Körper trocknen. Da begab sich, o Herr, eine gewisse Gottheit von herrlicher Gestalt am Ende der Nacht dorthin, wobei sie den gesamten Tapoda-See mit ihrem Glanz erleuchtete. Sie näherte sich mir, blieb in der Luft stehen und sprach mich mit dieser Strophe an:“

‘‘අභුත්වා භික්ඛසි භික්ඛු, න හි භුත්වාන භික්ඛසි;

භුත්වාන භික්ඛු භික්ඛස්සු, මා තං කාලො උපච්චගා’’ති.

„‚Ohne genossen zu haben, gehst du betteln, Mönch; wahrlich, nicht nachdem du genossen hast, gehst du betteln. Nachdem du genossen hast, Mönch, geh betteln; lass die Zeit der Jugend nicht an dir vorübergehen.‘“

‘‘එවං වුත්තෙ අහං, භන්තෙ, තං දෙවතං ගාථාය පච්චභාසිං –

„Als dies gesagt wurde, o Herr, antwortete ich jener Gottheit mit einer Strophe:“

‘‘කාලං වොහං න ජානාමි, ඡන්නො කාලො න දිස්සති;

තස්මා අභුත්වා භික්ඛාමි, මා මං කාලො උපච්චගා’’ති.

„‚Die Zeit des Todes kenne ich nicht; die Zeit ist verborgen, sie ist nicht ersichtlich. Daher gehe ich betteln, ohne genossen zu haben; damit die Zeit für das Wirken als Mönch nicht an mir vorübergeht.‘“

‘‘අථ ඛො, භන්තෙ, සා දෙවතා පථවියං පතිට්ඨහිත්වා මං එතදවොච – ‘දහරො ත්වං, භික්ඛු, පබ්බජිතො සුසු කාළකෙසො, භද්‍රෙන යොබ්බනෙන සමන්නාගතො, පඨමෙන වයසා, අනික්කීළිතාවී කාමෙසු. භුඤ්ජ, භික්ඛු, මානුසකෙ කාමෙ; මා සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවී’’’ති.

„Daraufhin, o Herr, ließ sich jene Gottheit auf der Erde nieder und sagte zu mir: ‚Jung bist du, Mönch, ein frisch Ordinierter, ein Jüngling mit rabenschwarzem Haar, ausgestattet mit glücklicher Jugend, im ersten Lebensalter, ohne in den Sinnesfreuden geschwelgt zu haben. Genieße, Mönch, die menschlichen Sinnesfreuden; gib nicht das Offensichtliche auf, um dem Zeitgebundenen nachzujagen.‘“

‘‘එවං වුත්තාහං, භන්තෙ, තං දෙවතං එතදවොචං – ‘න ඛ්වාහං, ආවුසො, සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවාමි; කාලිකඤ්ච ඛ්වාහං, ආවුසො, හිත්වා සන්දිට්ඨිකං අනුධාවාමි. කාලිකා හි, ආවුසො, කාමා වුත්තා භගවතා බහුදුක්ඛා බහුපායාසා; ආදීනවො එත්ථ භිය්‍යො. සන්දිට්ඨිකො අයං ධම්මො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’’’ති.

„Als dies gesagt wurde, o Herr, sagte ich zu jener Gottheit: ‚Ich gebe gewiss nicht, Freund, das Offensichtliche auf, um dem Zeitgebundenen nachzujagen; vielmehr gebe ich das Zeitgebundene auf, um dem Offensichtlichen nachzujagen. Denn die Sinnesfreuden, Freund, wurden vom Erhabenen als zeitgebunden bezeichnet, als leidvoll und voller Verzweiflung; das Elend darin ist groß. Diese Lehre aber ist offensichtlich, zeitlos, zum Kommen-und-Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren.‘“

‘‘එවං වුත්තෙ, භන්තෙ, සා දෙවතා මං එතදවොච – ‘කථඤ්ච, භික්ඛු, කාලිකා කාමා වුත්තා භගවතා බහුදුක්ඛා බහුපායාසා; ආදීනවො එත්ථ භිය්‍යො? කථං සන්දිට්ඨිකො අයං ධම්මො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’ති? එවං වුත්තාහං, භන්තෙ, තං දෙවතං එතදවොචං – ‘අහං ඛො, ආවුසො, නවො අචිරපබ්බජිතො අධුනාගතො ඉමං ධම්මවිනයං, න තාහං සක්කොමි විත්ථාරෙන ආචික්ඛිතුං. අයං සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො රාජගහෙ විහරති තපොදාරාමෙ. තං භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතමත්ථං පුච්ඡ. යථා තෙ භගවා බ්‍යාකරොති තථා නං ධාරෙය්‍යාසී’’’ති.

„Als dies gesagt wurde, Herr, sprach jene Gottheit zu mir: ‚Wie können, o Mönch, die Sinnenfreuden vom Erhabenen als zeitgebunden bezeichnet worden sein, als voller Leid und Bedrängnis, in denen das Elend überwiegt? Wie ist diese Lehre unmittelbar sichtbar, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen individuell zu erfahren?‘ Als dies gesagt wurde, Herr, erwiderte ich jener Gottheit: ‚Freund, ich bin ein Neuling, erst vor kurzem ordiniert und erst vor kurzem zu dieser Lehre und Disziplin gekommen. Ich vermag sie nicht ausführlich zu erklären. Jener Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erwachte, weilt in Rājagaha im Tapodā-Hain. Begib dich zu jenem Erhabenen und frage ihn nach dieser Sache. Wie der Erhabene es dir erklärt, so merke es dir.‘“

‘‘එවං [Pg.11] වුත්තෙ, භන්තෙ, සා දෙවතා මං එතදවොච – ‘න ඛො, භික්ඛු, සුකරො සො භගවා අම්හෙහි උපසඞ්කමිතුං, අඤ්ඤාහි මහෙසක්ඛාහි දෙවතාහි පරිවුතො. සචෙ ඛො, ත්වං භික්ඛු, තං භගවන්තං උපසඞ්කමිත්වා එතමත්ථං පුච්ඡෙය්‍යාසි, මයම්පි ආගච්ඡෙය්‍යාම ධම්මස්සවනායා’ති. සචෙ, භන්තෙ, තස්සා දෙවතාය සච්චං වචනං, ඉධෙව සා දෙවතා අවිදූරෙ’’ති.

„Als dies gesagt wurde, Herr, sprach jene Gottheit zu mir: ‚O Mönch, es ist für uns nicht leicht, sich jenem Erhabenen zu nähern, da er von anderen mächtigen Gottheiten umgeben ist. Wenn du jedoch, o Mönch, dich zu jenem Erhabenen begibst und ihn nach dieser Sache fragst, werden auch wir kommen, um die Lehre zu hören.‘ Wenn, Herr, das Wort jener Gottheit wahr ist, so befindet sie sich gerade hier in der Nähe.“

එවං වුත්තෙ, සා දෙවතා ආයස්මන්තං සමිද්ධිං එතදවොච – ‘‘පුච්ඡ, භික්ඛු, පුච්ඡ, භික්ඛු, යමහං අනුප්පත්තා’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach jene Gottheit zum ehrwürdigen Samiddhi: „Frage, Mönch, frage, Mönch! Ich bin nun hier eingetroffen.“

අථ ඛො භගවා තං දෙවතං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da wandte sich der Erhabene mit Strophen an jene Gottheit:

‘‘අක්ඛෙය්‍යසඤ්ඤිනො සත්තා, අක්ඛෙය්‍යස්මිං පතිට්ඨිතා;

අක්ඛෙය්‍යං අපරිඤ්ඤාය, යොගමායන්ති මච්චුනො.

„Wesen, die in Begriffen wahrnehmen und im Begrifflichen verhaftet sind, kommen, da sie das Begriffliche nicht vollkommen durchschauen, unter das Joch des Todes.“

‘‘අක්ඛෙය්‍යඤ්ච පරිඤ්ඤාය, අක්ඛාතාරං න මඤ්ඤති;

තඤ්හි තස්ස න හොතීති, යෙන නං වජ්ජා න තස්ස අත්ථි;

සචෙ විජානාසි වදෙහි යක්ඛා’’ති.

„Wer aber das Begriffliche vollkommen durchschaut hat, denkt nicht mehr an einen Sprecher; denn für ihn existiert das nicht mehr, wodurch man ihn bezeichnen könnte. Wenn du dies verstehst, so sprich, o Geistwesen.“

‘‘න ඛ්වාහං, භන්තෙ, ඉමස්ස භගවතා සඞ්ඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාමි. සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා තථා භාසතු යථාහං ඉමස්ස භගවතා සඞ්ඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං ජානෙය්‍ය’’න්ති.

„Ich verstehe, Herr, den Sinn dessen, was der Erhabene kurz dargelegt hat, nicht ausführlich. Möge der Erhabene es mir so erklären, dass ich den Sinn des kurz Dargelegten ausführlich verstehen kann.“

‘‘සමො විසෙසී උද වා නිහීනො,යො මඤ්ඤතී සො විවදෙථ තෙන;

තීසු විධාසු අවිකම්පමානො,සමො විසෙසීති න තස්ස හොති;

සචෙ විජානාසි වදෙහි යක්ඛා’’ති.

„Wer sich für gleich, besser oder geringer hält, der wird deswegen in Streit geraten. Wer jedoch in den drei Arten des Dünkels unerschütterlich bleibt, für den gibt es kein ‚gleich‘ oder ‚besser‘. Wenn du dies verstehst, so sprich, o Geistwesen.“

‘‘ඉමස්සාපි ඛ්වාහං, භන්තෙ, භගවතා සඞ්ඛිත්තෙන භාසිතස්ස න විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාමි. සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා තථා භාසතු යථාහං ඉමස්ස භගවතා සඞ්ඛිත්තෙන භාසිතස්ස විත්ථාරෙන අත්ථං ජානෙය්‍ය’’න්ති.

„Auch den Sinn dessen, was der Erhabene hier kurz dargelegt hat, verstehe ich nicht ausführlich. Möge der Erhabene es mir so erklären, dass ich den Sinn des kurz Dargelegten ausführlich verstehen kann.“

‘‘පහාසි සඞ්ඛං න විමානමජ්ඣගා, අච්ඡෙච්ඡි තණ්හං ඉධ නාමරූපෙ;

තං ඡින්නගන්ථං අනිඝං නිරාසං, පරියෙසමානා නාජ්ඣගමුං;

දෙවා මනුස්සා ඉධ වා හුරං වා, සග්ගෙසු වා සබ්බනිවෙසනෙසු;

සචෙ විජානාසි වදෙහි යක්ඛා’’ති.

„Er hat die Begriffe aufgegeben und verfällt nicht dem Dünkel, er hat das Begehren nach Geist und Körper hier durchschnitten. Den, der die Fesseln gelöst hat, der leidlos und wunschlos ist, können weder Götter noch Menschen finden – weder hier noch in einer anderen Welt, weder in den Himmeln noch an allen anderen Aufenthaltsorten. Wenn du dies verstehst, so sprich, o Geistwesen.“

‘‘ඉමස්ස [Pg.12] ඛ්වාහං, භන්තෙ, භගවතා සඞ්ඛිත්තෙන භාසිතස්ස එවං විත්ථාරෙන අත්ථං ආජානාමි –

„Den Sinn dessen, was der Erhabene kurz dargelegt hat, verstehe ich ausführlich so:“

‘‘පාපං න කයිරා වචසා මනසා,කායෙන වා කිඤ්චන සබ්බලොකෙ;

කාමෙ පහාය සතිමා සම්පජානො,දුක්ඛං න සෙවෙථ අනත්ථසංහිත’’න්ති.

„Man sollte nichts Böses tun mit Worten, Gedanken oder mit dem Körper, niemals in der ganzen Welt; wer die Sinnenlust aufgegeben hat, achtsam und wissensklar ist, der sollte nicht dem Leid frönen, das keinen Nutzen bringt.“

නන්දනවග්ගො දුතියො.

Das zweite Kapitel, das Nandanavagga, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Dessen Inhaltsübersicht:

නන්දනා නන්දති චෙව, නත්ථිපුත්තසමෙන ච;

ඛත්තියො සණමානො ච, නිද්දාතන්දී ච දුක්කරං;

හිරී කුටිකා නවමො, දසමො වුත්තො සමිද්ධිනාති.

Nandanā, Nandati, Natthiputtasama, Khattiya, Saṇamāna, Niddātandī, Dukkara, Hirī als neunte und als zehnte wird Samiddhi genannt.

3. සත්තිවග්ගො

3. 3. Kapitel des Speeres (Sattivagga)

1. සත්තිසුත්තං

1. 1. Lehrrede vom Speer (Sattisutta)

21. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

21. Ursprung in Sāvatthī. Zur Seite stehend rezitierte jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සත්තියා විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

කාමරාගප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ’’ති.

„Wie einer, der von einem Speer durchbohrt wurde, oder wie einer, dessen Haupt in Flammen steht, sollte der Mönch achtsam umherwandern, um das Verlangen nach Sinnenlust aufzugeben.“

‘‘සත්තියා විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

සක්කායදිට්ඨිප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ’’ති.

„Wie einer, der von einem Speer durchbohrt wurde, oder wie einer, dessen Haupt in Flammen steht, sollte der Mönch achtsam umherwandern, um die Identitätsansicht aufzugeben.“

2. ඵුසතිසුත්තං

2. 2. Phusatisutta

22.

22.

‘‘නාඵුසන්තං ඵුසති ච, ඵුසන්තඤ්ච තතො ඵුසෙ;

තස්මා ඵුසන්තං ඵුසති, අප්පදුට්ඨපදොසින’’න්ති.

„Wer nicht berührt, den trifft es nicht; wer berührt, den mag es danach treffen. Daher trifft es jenen, der berührt, wenn er einen Unschuldigen beleidigt.“

‘‘යො [Pg.13] අප්පදුට්ඨස්ස නරස්ස දුස්සති,සුද්ධස්ස පොසස්ස අනඞ්ගණස්ස;

තමෙව බාලං පච්චෙති පාපං,සුඛුමො රජො පටිවාතංව ඛිත්තො’’ති.

„Wer einem unbescholtenen Menschen Unrecht tut, einem reinen, fleckenlosen Mann, auf diesen Toren fällt das Übel zurück, wie feiner Staub, der gegen den Wind geworfen wird.“

3. ජටාසුත්තං

3. 3. Jaṭāsutta

23.

23.

‘‘අන්තො ජටා බහි ජටා, ජටාය ජටිතා පජා;

තං තං ගොතම පුච්ඡාමි, කො ඉමං විජටයෙ ජට’’න්ති.

„Ein Gewirr im Inneren, ein Gewirr im Äußeren, die Menschheit ist in Gewirr verstrickt. Dies frage ich dich, Gotama: Wer kann dieses Gewirr entwirren?“

‘‘සීලෙ පතිට්ඨාය නරො සපඤ්ඤො, චිත්තං පඤ්ඤඤ්ච භාවයං;

ආතාපී නිපකො භික්ඛු, සො ඉමං විජටයෙ ජටං.

„Ein weiser Mensch, der in Tugend gefestigt ist, Geist und Weisheit entfaltet, ein eifriger und kluger Mönch – der kann dieses Gewirr entwirren.“

‘‘යෙසං රාගො ච දොසො ච, අවිජ්ජා ච විරාජිතා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, තෙසං විජටිතා ජටා.

„Bei jenen, deren Gier, Hass und Unwissenheit vertrieben sind, die Heiligen, deren Trübungen versiegt sind – bei ihnen ist das Gewirr entwirrt.“

‘‘යත්ථ නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣති;

පටිඝං රූපසඤ්ඤා ච, එත්ථෙසා ඡිජ්ජතෙ ජටා’’ති.

„Wo Name und Form restlos aufhören, sowie auch Widerstand und Formwahrnehmung – dort wird dieses Gewirr durchschnitten.“

4. මනොනිවාරණසුත්තං

4. 4. Manonivāraṇasutta

24. ‘‘යතො යතො මනො නිවාරයෙ,

24. „Wovon auch immer man den Geist zurückhalten sollte,“

න දුක්ඛමෙති නං තතො තතො;

ස සබ්බතො මනො නිවාරයෙ,ස සබ්බතො දුක්ඛා පමුච්චති’’.

Dieses 142Leid ereilt ihn nicht durch dieses oder jenes; er sollte den Geist vor allem Unheilsamen bewahren, dann wird er von allem Leid befreit.

‘‘න සබ්බතො මනො නිවාරයෙ,න මනො සංයතත්තමාගතං;

යතො යතො ච පාපකං,තතො තතො මනො නිවාරයෙ’’ති.

Man sollte den Geist nicht vor allem bewahren; man sollte den Geist nicht bewahren, wenn er zur Selbstbeherrschung gelangt ist. Wo auch immer aber Böses entsteht, genau davor sollte man den Geist bewahren.

5. අරහන්තසුත්තං

5. Arahanta-Sutta

25.

25.

‘‘යො හොති භික්ඛු අරහං කතාවී,ඛීණාසවො අන්තිමදෙහධාරී;

අහං වදාමීතිපි සො වදෙය්‍ය,මමං වදන්තීතිපි සො වදෙය්‍යා’’ති.

Ein Mönch, der ein Arahant ist, der seine Aufgabe vollendet hat, dessen Triebe versiegt sind und der seinen letzten Körper trägt: Würde ein solcher sagen 'Ich spreche' oder würde er sagen 'Sie sprechen zu mir'?

‘‘යො [Pg.14] හොති භික්ඛු අරහං කතාවී,ඛීණාසවො අන්තිමදෙහධාරී;

අහං වදාමීතිපි සො වදෙය්‍ය,මමං වදන්තීතිපි සො වදෙය්‍ය;

ලොකෙ සමඤ්ඤං කුසලො විදිත්වා,වොහාරමත්තෙන සො වොහරෙය්‍යා’’ති.

Ein Mönch, der ein Arahant ist, der seine Aufgabe vollendet hat, dessen Triebe versiegt sind und der seinen letzten Körper trägt: Ein solcher könnte sagen 'Ich spreche' oder er könnte sagen 'Sie sprechen zu mir'. In der Welt bewandert, kennt er die bloßen Bezeichnungen und würde sie lediglich als Ausdrucksmittel gebrauchen.

‘‘යො හොති භික්ඛු අරහං කතාවී,ඛීණාසවො අන්තිමදෙහධාරී;

මානං නු ඛො සො උපගම්ම භික්ඛු,අහං වදාමීතිපි සො වදෙය්‍ය;

මමං වදන්තීතිපි සො වදෙය්‍යා’’ති.

Ein Mönch, der ein Arahant ist, der seine Aufgabe vollendet hat, dessen Triebe versiegt sind und der seinen letzten Körper trägt: Würde ein solcher Mönch etwa aus Stolz sagen 'Ich spreche' oder 'Sie sprechen zu mir'?

‘‘පහීනමානස්ස න සන්ති ගන්ථා,විධූපිතා මානගන්ථස්ස සබ්බෙ;

ස වීතිවත්තො මඤ්ඤතං සුමෙධො,අහං වදාමීතිපි සො වදෙය්‍ය.

Für einen, der den Stolz aufgegeben hat, gibt es keine Fesseln; alle Fesseln des Stolzes sind vernichtet. Der Weise hat das Dünkelhaft-Meinen überschritten; dennoch könnte er sagen 'Ich spreche'.

‘‘මමං වදන්තීතිපි සො වදෙය්‍ය;

ලොකෙ සමඤ්ඤං කුසලො විදිත්වා;

වොහාරමත්තෙන සො වොහරෙය්‍යා’’ති.

Er könnte auch sagen 'Sie sprechen zu mir'. In der Welt bewandert, kennt er die bloßen Bezeichnungen und würde sie lediglich als Ausdrucksmittel gebrauchen.

6. පජ්ජොතසුත්තං

6. Pajjota-Sutta

26.

26.

‘‘කති ලොකස්මිං පජ්ජොතා, යෙහි ලොකො පකාසති ;

භගවන්තං පුට්ඨුමාගම්ම, කථං ජානෙමු තං මය’’න්ති.

Wie viele Lichter gibt es in der Welt, durch die die Welt erstrahlt? Wir sind hergekommen, um den Erhabenen zu fragen: Wie können wir dies wissen?

‘‘චත්තාරො ලොකෙ පජ්ජොතා, පඤ්චමෙත්ථ න විජ්ජති;

දිවා තපති ආදිච්චො, රත්තිමාභාති චන්දිමා.

Es gibt vier Lichter in der Welt, ein fünftes existiert hier nicht: Am Tage leuchtet die Sonne, in der Nacht erstrahlt der Mond.

‘‘අථ අග්ගි දිවාරත්තිං, තත්ථ තත්ථ පකාසති;

සම්බුද්ධො තපතං සෙට්ඨො, එසා ආභා අනුත්තරා’’ති.

Ferner leuchtet das Feuer bei Tag und bei Nacht an diesem oder jenem Ort; doch der vollkommen Erwachte ist das Höchste unter den Leuchtenden, dies ist der unübertreffliche Glanz.

7. සරසුත්තං

7. Sara-Sutta

27.

27.

‘‘කුතො [Pg.15] සරා නිවත්තන්ති, කත්ථ වට්ටං න වත්තති;

කත්ථ නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣතී’’ති.

Woher kehren die Ströme des Verlangens um? Wo dreht sich das Rad des Daseins nicht mehr? Wo werden Name und Form restlos vernichtet?

‘‘යත්ථ ආපො ච පථවී, තෙජො වායො න ගාධති;

අතො සරා නිවත්තන්ති, එත්ථ වට්ටං න වත්තති;

එත්ථ නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣතී’’ති.

Dort, wo weder Wasser noch Erde, weder Feuer noch Wind einen festen Grund finden: Von dort kehren die Ströme um, dort dreht sich das Rad des Daseins nicht mehr; dort werden Name und Form restlos vernichtet.

8. මහද්ධනසුත්තං

8. Mahaddhana-Sutta

28.

28.

‘‘මහද්ධනා මහාභොගා, රට්ඨවන්තොපි ඛත්තියා;

අඤ්ඤමඤ්ඤාභිගිජ්ඣන්ති, කාමෙසු අනලඞ්කතා.

Selbst Kṣatriyas, die über großen Reichtum und großen Besitz verfügen und Herr über ein Land sind, begehren gegenseitig ihren Besitz, da sie in den Sinnengenüssen keine Sättigung finden.

‘‘තෙසු උස්සුක්කජාතෙසු, භවසොතානුසාරිසු;

කෙධ තණ්හං පජහිංසු, කෙ ලොකස්මිං අනුස්සුකා’’ති.

Wer unter jenen, die in rastloser Mühe befangen sind und dem Strom des Werdens folgen, hat das gierige Verlangen aufgegeben? Wer in dieser Welt ist frei von rastloser Mühe?

‘‘හිත්වා අගාරං පබ්බජිතා, හිත්වා පුත්තං පසුං වියං;

හිත්වා රාගඤ්ච දොසඤ්ච, අවිජ්ජඤ්ච විරාජිය;

ඛීණාසවා අරහන්තො, තෙ ලොකස්මිං අනුස්සුකා’’ති.

Diejenigen, die das Hausleben aufgegeben haben und in die Hauslosigkeit gezogen sind, die das geliebte Kind und das Vieh verlassen haben, die Gier, Hass und Unwissenheit überwunden und abgelegt haben – diese Arahants, deren Triebe versiegt sind, sind in dieser Welt frei von rastloser Mühe.

9. චතුචක්කසුත්තං

9. Catucakka-Sutta

29.

29.

‘‘චතුචක්කං නවද්වාරං, පුණ්ණං ලොභෙන සංයුතං;

පඞ්කජාතං මහාවීර, කථං යාත්‍රා භවිස්සතී’’ති.

Dieser Körper mit seinen vier Rädern und neun Toren, gefüllt mit Unreinheit und verbunden mit Gier, der im Schlamm entstanden ist, o großer Held – wie wird daraus das Entrinnen möglich sein?

‘‘ඡෙත්වා නද්ධිං වරත්තඤ්ච, ඉච්ඡා ලොභඤ්ච පාපකං;

සමූලං තණ්හමබ්බුය්හ, එවං යාත්‍රා භවිස්සතී’’ති.

Nachdem man den Groll und den Strick der Fesseln, das Begehren und die üble Gier durchschnitten und das Verlangen mitsamt seiner Wurzel ausgerissen hat – so wird das Entrinnen möglich sein.

10. එණිජඞ්ඝසුත්තං

10. Eṇijaṅgha-Sutta

30.

30.

‘‘එණිජඞ්ඝං කිසං වීරං, අප්පාහාරං අලොලුපං;

සීහං වෙකචරං නාගං, කාමෙසු අනපෙක්ඛිනං;

උපසඞ්කම්ම පුච්ඡාම, කථං දුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

Wir sind herangetreten, um den Helden zu fragen, der Waden wie eine Antilope hat, der hager ist, ausdauernd, mäßig im Essen und ohne Verlangen, der wie ein Löwe oder ein Elefant einsam wandert und keine Erwartung an die Sinnengenüsse hegt: Wie wird man vom Leiden befreit?

‘‘පඤ්ච [Pg.16] කාමගුණා ලොකෙ, මනොඡට්ඨා පවෙදිතා;

එත්ථ ඡන්දං විරාජෙත්වා, එවං දුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

In der Welt wurden die fünf Arten der Sinnengenüsse verkündet, mit dem Geist als sechstem. Wenn man hierbei das Verlangen überwindet, wird man auf diese Weise vom Leiden befreit.

සත්තිවග්ගො තතියො.

Das dritte Kapitel, das Kapitel über das Messer (Satti-Vagga), ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon lautet:

සත්තියා ඵුසති චෙව, ජටා මනොනිවාරණා;

අරහන්තෙන පජ්ජොතො, සරා මහද්ධනෙන ච;

චතුචක්කෙන නවමං, එණිජඞ්ඝෙන තෙ දසාති.

Sattiyā, Phusati, Jaṭā, Manonivāraṇā, Arahanta, Pajjoto, Sarā, Mahaddhana, als neuntes Catucakka und Eṇijaṅgha – dies sind die zehn Suttas.

4. සතුල්ලපකායිකවග්ගො

4. Das Kapitel der Satullapakāyika-Götter (Satullapakāyika-Vagga)

1. සබ්භිසුත්තං

1. Sabbhi-Sutta

31. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සම්බහුලා සතුල්ලපකායිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

31. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begaben sich zahlreiche Gottheiten der Satullapakāyika-Schar in der vorgerückten Nacht, von herrlicher Gestalt, den gesamten Jeta-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem sie sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfürchtig gegrüßt hatten, stellten sie sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend, sprach eine Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සෙය්‍යො හොති න පාපියො’’ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, wird man besser, nicht schlechter.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, පඤ්ඤා ලබ්භති නාඤ්ඤතො’’ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, erlangt man Weisheit, nicht von anderen [Toren].“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සොකමජ්ඣෙ න සොචතී’’ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, trauert man nicht inmitten der Trauernden.“

අථ [Pg.17] ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, ඤාතිමජ්ඣෙ විරොචතී’’ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, erstrahlt man inmitten der Verwandten.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සත්තා ගච්ඡන්ති සුග්ගති’’න්ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, gelangen die Wesen zu einer glücklichen Wiedergeburt.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සත්තා තිට්ඨන්ති සාතත’’න්ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, verweilen die Wesen beständig [im Glück].“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කස්ස නු ඛො, භගවා, සුභාසිත’’න්ති? සබ්බාසං වො සුභාසිතං පරියායෙන, අපි ච මමපි සුණාථ –

Da sprach eine weitere Gottheit zum Erhabenen: „Wessen Wort, o Herr, ist wohlgesprochen?“ — „Euer aller Worte sind auf ihre Weise wohlgesprochen, doch hört auch das Meine:“

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammen sein, mit den Rechtschaffenen soll man Gemeinschaft pflegen; hat man die wahre Lehre der Edlen erkannt, wird man von allem Leiden befreit.“

ඉදමවොච භගවා. අත්තමනා තා දෙවතායො භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසූති.

Dies sprach der Erhabene. Die Gottheiten, erfreuten Herzens, grüßten den Erhabenen ehrfürchtig, schritten rechtsherum an ihm vorbei und verschwanden sogleich an jener Stelle.

2. මච්ඡරිසුත්තං

2. Macchari-Sutta (Über den Geiz)

32. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සම්බහුලා සතුල්ලපකායිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

32. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begaben sich zahlreiche Gottheiten der Satullapakāyika-Schar in der vorgerückten Nacht, von herrlicher Gestalt, den gesamten Jeta-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem sie sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfürchtig gegrüßt hatten, stellten sie sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend, sprach eine Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘මච්ඡෙරා ච පමාදා ච, එවං දානං න දීයති ;

පුඤ්ඤං ආකඞ්ඛමානෙන, දෙය්‍යං හොති විජානතා’’ති.

„Wegen Geiz und Unachtsamkeit gibt man keine Gabe. Wer jedoch nach Verdienst strebt und um dessen Frucht weiß, dem gebührt es zu geben.“

අථ [Pg.18] ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘යස්සෙව භීතො න දදාති මච්ඡරී, තදෙවාදදතො භයං;

ජිඝච්ඡා ච පිපාසා ච, යස්ස භායති මච්ඡරී;

තමෙව බාලං ඵුසති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි ච.

„Wovor der Geizige sich fürchtet und deshalb nicht gibt, eben diese Furcht [vor der Armut] trifft den Nichtgebenden. Hunger und Durst bedrängen eben jenen Toren, der sich davor ängstigte, sowohl in dieser Welt als auch in der nächsten.“

‘‘තස්මා විනෙය්‍ය මච්ඡෙරං, දජ්ජා දානං මලාභිභූ;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

„Darum soll man den Geiz vertreiben und, den Makel bezwingend, Gaben spenden. Die Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze für die lebenden Wesen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘තෙ මතෙසු න මීයන්ති, පන්ථානංව සහබ්බජං;

අප්පස්මිං යෙ පවෙච්ඡන්ති, එස ධම්මො සනන්තනො.

„Sie sterben nicht unter den Toten, gleich jenen, die gemeinsam auf einer Reise sind und untereinander teilen. Wer selbst von Wenigem gibt, das ist das ewige Gesetz.“

‘‘අප්පස්මෙකෙ පවෙච්ඡන්ති, බහුනෙකෙ න දිච්ඡරෙ;

අප්පස්මා දක්ඛිණා දින්නා, සහස්සෙන සමං මිතා’’ති.

„Einige geben von Wenigem, andere wollen trotz Überfluss nicht geben. Eine Gabe, die von Wenigem dargebracht wird, wiegt so viel wie tausend andere Gaben.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Da sprach eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘දුද්දදං දදමානානං, දුක්කරං කම්ම කුබ්බතං;

අසන්තො නානුකුබ්බන්ති, සතං ධම්මො දුරන්වයො.

„Das Schwerzugebende geben sie, das Schwerzutun-Seiende vollbringen sie. Die Unedlen eifern den Edlen nicht nach; die Lehre der Edlen ist schwer zu befolgen.“

‘‘තස්මා සතඤ්ච අසතං, නානා හොති ඉතො ගති;

අසන්තො නිරයං යන්ති, සන්තො සග්ගපරායනා’’ති.

„Darum ist die Bestimmung der Edlen und der Unedlen von hier aus verschieden: Die Unedlen gehen in die Hölle, die Edlen haben den Himmel als ihr Ziel.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ එතදවොච – ‘‘කස්ස නු ඛො, භගවා, සුභාසිත’’න්ති?

Da sprach eine weitere Gottheit zum Erhabenen: „Wessen Wort, o Herr, ist wohlgesprochen?“

‘‘සබ්බාසං වො සුභාසිතං පරියායෙන; අපි ච මමපි සුණාථ –

„Euer aller Worte sind auf ihre Weise wohlgesprochen; doch hört auch das Meine:“

‘‘ධම්මං චරෙ යොපි සමුඤ්ජකං චරෙ,දාරඤ්ච පොසං දදමප්පකස්මිං;

සතං සහස්සානං සහස්සයාගිනං,කලම්පි නාග්ඝන්ති තථාවිධස්ස තෙ’’ති.

„Wer die Lehre lebt, auch wenn er nur vom Mühsamen zusammenliest, wer Frau und Kind ernährt und von seinem Wenigen gibt – jene hunderttausend Opfergaben, die jeweils tausend wert sind, erreichen nicht einmal einen Bruchteil des Wertes eines solchen Menschen.“

අථ [Pg.19] ඛො අපරා දෙවතා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da wandte sich eine weitere Gottheit mit einer Strophe an den Erhabenen:

‘‘කෙනෙස යඤ්ඤො විපුලො මහග්ගතො,සමෙන දින්නස්ස න අග්ඝමෙති;

කථං සතං සහස්සානං සහස්සයාගිනං,කලම්පි නාග්ඝන්ති තථාවිධස්ස තෙ’’ති.

„Warum erreicht dieses ausgedehnte und prächtige Opfer nicht den Wert einer Gabe, die auf rechtmäßige Weise gegeben wurde? Wie kommt es, dass einhunderttausend Menschen, die tausendfache Opfer darbringen, mit ihren Myriaden von Gaben nicht einmal einen Bruchteil einer solchen [rechtmäßigen] Gabe erreichen?“

‘‘දදන්ති හෙකෙ විසමෙ නිවිට්ඨා,ඡෙත්වා වධිත්වා අථ සොචයිත්වා;

සා දක්ඛිණා අස්සුමුඛා සදණ්ඩා,සමෙන දින්නස්ස න අග්ඝමෙති.

„Manche geben Gaben, während sie im Unrecht verharren, indem sie schlagen, töten und Kummer bereiten. Eine solche Gabe, die unter Tränen und mit Gewalt dargebracht wird, erreicht nicht den Wert einer Gabe, die auf rechtmäßige Weise gegeben wurde.“

‘‘එවං සතං සහස්සානං සහස්සයාගිනං;

කලම්පි නාග්ඝන්ති තථාවිධස්ස තෙ’’ති.

„So erreichen einhunderttausend Menschen, die tausendfache Opfer darbringen, mit ihren Myriaden von Gaben nicht einmal einen Bruchteil einer solchen [rechtmäßigen] Gabe.“

3. සාධුසුත්තං

3. Sādhu-Sutta (Die Lehrrede über das Gute)

33. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො සම්බහුලා සතුල්ලපකායිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි –

33. In Sāvatthī. Da begaben sich zahlreiche Gottheiten aus der Schar der Satullapakāyikā in der fortgeschrittenen Nacht, in herrlicher Gestalt, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, stellten sie sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend rief eine Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සාධු ඛො, මාරිස, දානං;

මච්ඡෙරා ච පමාදා ච, එවං දානං න දීයති;

පුඤ්ඤං ආකඞ්ඛමානෙන, දෙය්‍යං හොති විජානතා’’ති.

„Gut ist wahrlich das Geben, o Herr; doch aus Geiz und Nachlässigkeit wird oft nicht gegeben. Wer nach Verdienst strebt und die Frucht der Gabe erkennt, sollte spenden.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි –

Dann rief eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සාධු ඛො, මාරිස, දානං;

අපි ච අප්පකස්මිම්පි සාහු දානං’’.

„Gut ist wahrlich das Geben, o Herr; doch ist das Geben auch dann gut, wenn man nur wenig besitzt.“

‘‘අප්පස්මෙකෙ පවෙච්ඡන්ති, බහුනෙකෙ න දිච්ඡරෙ;

අප්පස්මා දක්ඛිණා දින්නා, සහස්සෙන සමං මිතා’’ති.

„Manche geben von dem Wenigen, das sie haben; manche wollen trotz ihres Reichtums nicht geben. Eine Gabe, die von Wenigem gegeben wird, wird einem tausendfachen Opfer gleichgeachtet.“

අථ [Pg.20] ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි –

Dann rief eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සාධු ඛො, මාරිස, දානං;

අප්පකස්මිම්පි සාහු දානං;

අපි ච සද්ධායපි සාහු දානං’’.

„Gut ist wahrlich das Geben, o Herr; gut ist das Geben von Wenigem; doch ist das Geben auch mit Vertrauen gut.“

‘‘දානඤ්ච යුද්ධඤ්ච සමානමාහු,අප්පාපි සන්තා බහුකෙ ජිනන්ති;

අප්පම්පි චෙ සද්දහානො දදාති,තෙනෙව සො හොති සුඛී පරත්ථා’’ති.

„Geben und Kampf, so sagt man, sind einander gleich; selbst wenn sie nur wenige sind, besiegen die Tapferen viele. Wenn jemand voll Vertrauen auch nur ein wenig gibt, so wird er deshalb im Jenseits glücklich sein.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි –

Dann rief eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සාධු ඛො, මාරිස, දානං;

අප්පකස්මිම්පි සාහු දානං;

සද්ධායපි සාහු දානං;

අපි ච ධම්මලද්ධස්සාපි සාහු දානං’’.

„Gut ist wahrlich das Geben, o Herr; gut ist das Geben von Wenigem; gut ist das Geben mit Vertrauen; doch ist auch das Geben von rechtmäßig Erworbenem gut.“

‘‘යො ධම්මලද්ධස්ස දදාති දානං,උට්ඨානවීරියාධිගතස්ස ජන්තු;

අතික්කම්ම සො වෙතරණිං යමස්ස,දිබ්බානි ඨානානි උපෙති මච්චො’’ති.

„Wer eine Gabe von dem darbringt, was er durch rechtmäßigen Erwerb und mit Tatkraft erlangt hat, der überquert den Vetaraṇī-Fluss des Todesgottes Yama und gelangt zu himmlischen Stätten.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි –

Dann rief eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සාධු ඛො, මාරිස, දානං;

අප්පකස්මිම්පි සාහු දානං;

සද්ධායපි සාහු දානං;

ධම්මලද්ධස්සාපි සාහු දානං;

අපි ච විචෙය්‍ය දානම්පි සාහු දානං’’.

„Gut ist wahrlich das Geben, o Herr; gut ist das Geben von Wenigem; gut ist das Geben mit Vertrauen; gut ist das Geben von rechtmäßig Erworbenem; doch ist auch das Geben mit weiser Auswahl gut.“

‘‘විචෙය්‍ය දානං සුගතප්පසත්ථං,යෙ දක්ඛිණෙය්‍යා ඉධ ජීවලොකෙ;

එතෙසු දින්නානි මහප්ඵලානි,බීජානි වුත්තානි යථා සුඛෙත්තෙ’’ති.

„Das Geben mit weiser Auswahl wird vom Sugata gepriesen. Gaben, die jenen dargebracht werden, die hier in der Welt der Lebenden der Gaben würdig sind, bringen reiche Frucht, so wie Saatgut, das in ein gutes Feld gesät wurde.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි –

Dann rief eine weitere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus:

‘‘සාධු ඛො, මාරිස, දානං;

අප්පකස්මිම්පි සාහු දානං;

සද්ධායපි සාහු දානං;

ධම්මලද්ධස්සාපි සාහු දානං;

විචෙය්‍ය දානම්පි සාහු දානං;

අපි ච පාණෙසුපි සාධු සංයමො’’.

„Gut ist wahrlich das Geben, o Herr; gut ist das Geben von Wenigem; gut ist das Geben mit Vertrauen; gut ist das Geben von rechtmäßig Erworbenem; gut ist das Geben mit weiser Auswahl; doch ist auch die Selbstbeherrschung gegenüber den Lebewesen gut.“

‘‘යො [Pg.21] පාණභූතානි අහෙඨයං චරං,පරූපවාදා න කරොන්ති පාපං;

භීරුං පසංසන්ති න හි තත්ථ සූරං,භයා හි සන්තො න කරොන්ති පාප’’න්ති.

„Wer wandelt, ohne Lebewesen zu bedrängen, und aus Furcht vor Tadel kein Unheil tut – die Edlen preisen jenen, der vor dem Bösen zurückschreckt, und nicht den darin Kühnen. Wahrlich, aus Scheu vor Verfehlungen tun die Guten nichts Böses.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කස්ස නු ඛො, භගවා, සුභාසිත’’න්ති?

Daraufhin fragte eine weitere Gottheit den Erhabenen: „Wessen Wort, o Erhabener, ist wohl am besten gesprochen?“

‘‘සබ්බාසං වො සුභාසිතං පරියායෙන, අපි ච මමපි සුණාථ –

„Die Worte von euch allen sind auf ihre Weise gut gesprochen; doch hört auch meine Worte:“

‘‘සද්ධා හි දානං බහුධා පසත්ථං,දානා ච ඛො ධම්මපදංව සෙය්‍යො;

පුබ්බෙ ච හි පුබ්බතරෙ ච සන්තො,නිබ්බානමෙවජ්ඣගමුං සපඤ්ඤා’’ති.

„Wahrlich, das Geben aus Vertrauen wird auf vielfältige Weise gepriesen; doch wertvoller als das Geben ist gewiss ein Wort der Lehre. Denn in vergangenen Zeiten und noch früher gelangten die weisen Heiligen allein zum Nibbāna.“

4. නසන්තිසුත්තං

4. Na-Santi-Sutta (Die Lehrrede „Sie bestehen nicht“)

34. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සම්බහුලා සතුල්ලපකායිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

34. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begaben sich zahlreiche Gottheiten aus der Schar der Satullapakāyikā in der fortgeschrittenen Nacht, in herrlicher Gestalt, das gesamte Jetavana-Kloster erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, stellten sie sich an eine Seite nieder. Zur Seite stehend sprach eine Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘න සන්ති කාමා මනුජෙසු නිච්චා,සන්තීධ කමනීයානි යෙසු බද්ධො;

යෙසු පමත්තො අපුනාගමනං,අනාගන්තා පුරිසො මච්චුධෙය්‍යා’’ති.

„Es gibt keine beständigen Sinnenfreuden unter den Menschen; doch gibt es hier Begehrenswertes, an das man gebunden ist. Wer darin nachlässig verstrickt ist, gelangt nicht zum Ort ohne Wiederkehr, sondern vermag dem Bereich des Todes nicht zu entkommen.“

‘‘ඡන්දජං අඝං ඡන්දජං දුක්ඛං;

ඡන්දවිනයා අඝවිනයො;

අඝවිනයා දුක්ඛවිනයො’’ති.

„Das Übel ist aus dem Begehren geboren, das Leiden ist aus dem Begehren geboren. Durch die Überwindung des Begehrens wird das Übel überwunden; durch die Überwindung des Übels wird das Leiden überwunden.“

‘‘න තෙ කාමා යානි චිත්‍රානි ලොකෙ,සඞ්කප්පරාගො පුරිසස්ස කාමො;

තිට්ඨන්ති චිත්‍රානි තථෙව ලොකෙ,අථෙත්ථ ධීරා විනයන්ති ඡන්දං.

„Nicht jene bunten Dinge in der Welt sind Sinnenlust; der leidenschaftliche Entschluss ist des Menschen Sinnenlust. Die bunten Dinge bleiben in der Welt eben so bestehen, wie sie sind; doch die Weisen bezwingen ihr Verlangen danach.“

‘‘කොධං [Pg.22] ජහෙ විප්පජහෙය්‍ය මානං,සංයොජනං සබ්බමතික්කමෙය්‍ය;

තං නාමරූපස්මිමසජ්ජමානං,අකිඤ්චනං නානුපතන්ති දුක්ඛා.

Man sollte den Zorn aufgeben, man sollte den Stolz ablegen, man sollte alle Fesseln überwinden. Denjenigen, der nicht an Name-und-Form haftet und besitzlos ist, ereilt kein Leiden.

‘‘පහාසි සඞ්ඛං න විමානමජ්ඣගා,අච්ඡෙච්ඡි තණ්හං ඉධ නාමරූපෙ;

තං ඡින්නගන්ථං අනිඝං නිරාසං,පරියෙසමානා නාජ්ඣගමුං;

දෙවා මනුස්සා ඉධ වා හුරං වා,සග්ගෙසු වා සබ්බනිවෙසනෙසූ’’ති.

Er hat begriffliche Bezeichnungen (wie Verlangen, Hass und Verblendung) aufgegeben und verfällt nicht dem neunfachen Stolz; er hat das Verlangen hier in Name-und-Form abgeschnitten. Denjenigen, dessen Fesseln gelöst sind, der ohne Bedrängnis und ohne Sehnsucht ist, finden weder Götter noch Menschen, wenn sie ihn suchen – sei es hier in dieser Welt, in einer anderen Welt, in den Himmeln oder an allen anderen Aufenthaltsorten.

‘‘තං චෙ හි නාද්දක්ඛුං තථාවිමුත්තං (ඉච්චායස්මා මොඝරාජා),දෙවා මනුස්සා ඉධ වා හුරං වා;

නරුත්තමං අත්ථචරං නරානං,යෙ තං නමස්සන්ති පසංසියා තෙ’’ති.

„Wenn sie den so Befreiten weder hier noch anderswo sehen können – den Höchsten der Menschen, der für das Wohl der Menschen wirkt –, sind jene lobenswert, die diesen (Arahant) verehren?“ (so fragte der ehrwürdige Mogharāja die Gottheit).

‘‘පසංසියා තෙපි භවන්ති භික්ඛූ (මොඝරාජාති භගවා),යෙ තං නමස්සන්ති තථාවිමුත්තං;

අඤ්ඤාය ධම්මං විචිකිච්ඡං පහාය,සඞ්ගාතිගා තෙපි භවන්ති භික්ඛූ’’ති.

„Auch jene sind lobenswert, o Bhikkhu (Mogharāja)“, erwiderte der Erhabene, „die den so Befreiten verehren. Indem sie die Lehre (der vier Wahrheiten) erkannt und den Zweifel aufgegeben haben, sind auch sie Bhikkhus, welche die Bindungen überwunden haben.“

5. උජ්ඣානසඤ්ඤිසුත්තං

5. 5. Ujjhānasaññi-Lehrrede

35. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සම්බහුලා උජ්ඣානසඤ්ඤිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා වෙහාසං අට්ඨංසු. වෙහාසං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

35. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begaben sich zahlreiche Gottheiten, die zur Kritik neigten, in der tiefen Nacht mit herrlicher Ausstrahlung zum Erhabenen, wobei sie den gesamten Jeta-Hain erleuchteten. Nachdem sie sich dem Erhabenen genähert hatten, blieben sie in der Luft stehen. In der Luft stehend sprach eine Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘අඤ්ඤථා සන්තමත්තානං, අඤ්ඤථා යො පවෙදයෙ;

නිකච්ච කිතවස්සෙව, භුත්තං ථෙය්‍යෙන තස්ස තං.

„Wer sich anders darstellt, als er tatsächlich ist, (handelt) betrügerisch wie ein Vogelfänger; dessen Genuss (der Almosen) ist ein Genuss durch Diebstahl.“

‘‘යඤ්හි කයිරා තඤ්හි වදෙ, යං න කයිරා න තං වදෙ;

අකරොන්තං භාසමානානං, පරිජානන්ති පණ්ඩිතා’’ති.

„Was man tut, das soll man sagen; was man nicht tut, das soll man nicht sagen. Die Weisen durchschauen denjenigen, der nur redet, ohne zu handeln.“

‘‘න යිදං භාසිතමත්තෙන, එකන්තසවනෙන වා;

අනුක්කමිතවෙ සක්කා, යායං පටිපදා දළ්හා;

යාය ධීරා පමුච්චන්ති, ඣායිනො මාරබන්ධනා.

„Dieser feste Pfad, auf dem die Weisen befreit werden, die durch Meditation die Fesseln Māras lösen, kann nicht allein durch bloßes Reden oder durch einfaches Hören beschritten werden.“

‘‘න [Pg.23] වෙ ධීරා පකුබ්බන්ති, විදිත්වා ලොකපරියායං;

අඤ්ඤාය නිබ්බුතා ධීරා, තිණ්ණා ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

„Wahrlich, die Weisen reden nicht so (unangemessen), da sie den Lauf der Welt erkannt haben. Die Weisen, die die Wahrheit erkannt haben und erloschen sind, haben die klebrige Gier in der Welt überwunden.“ (so sprach der Erhabene).

අථ ඛො තා දෙවතායො පථවියං පතිට්ඨහිත්වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘අච්චයො නො, භන්තෙ, අච්චගමා යථාබාලං යථාමූළ්හං යථාඅකුසලං, යා මයං භගවන්තං ආසාදෙතබ්බං අමඤ්ඤිම්හා. තාසං නො, භන්තෙ, භගවා අච්චයං අච්චයතො පටිග්ගණ්හාතු ආයතිං සංවරායා’’ති. අථ ඛො භගවා සිතං පාත්වාකාසි. අථ ඛො තා දෙවතායො භිය්‍යොසොමත්තාය උජ්ඣායන්තියො වෙහාසං අබ්භුග්ගඤ්ඡුං. එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Daraufhin ließen sich jene Gottheiten auf den Boden nieder, fielen dem Erhabenen zu Füßen und sprachen: „Herr, ein Vergehen hat uns überwältigt, so wie wir töricht, verblendet und ungeschickt waren, dass wir meinten, den Erhabenen herabsetzen zu müssen. Möge der Erhabene unser Vergehen als Vergehen annehmen, damit wir uns künftig darin zügeln.“ Da ließ der Erhabene ein Lächeln erscheinen. Daraufhin stiegen jene Gottheiten, die noch heftiger Kritik übten, in die Luft empor. Eine Gottheit sprach in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘අච්චයං දෙසයන්තීනං, යො චෙ න පටිගණ්හති;

කොපන්තරො දොසගරු, ස වෙරං පටිමුඤ්චතී’’ති.

„Wenn jemand das eingestandene Vergehen derer, die es bekennen, nicht annimmt, so bindet er, innerlich zornig und dem Hass verhaftet, die Feindschaft an sich selbst.“

‘‘අච්චයො චෙ න විජ්ජෙථ, නොචිධාපගතං සියා;

වෙරානි න ච සම්මෙය්‍යුං, කෙනීධ කුසලො සියා’’ති.

„Wenn es kein Vergehen gäbe und es hier auch kein Schwinden (des Fehlers) gäbe, und wenn Feindschaften nicht zur Ruhe kämen, wodurch könnte man hier dann ein Kundiger sein?“ (sprach der Erhabene).

‘‘කස්සච්චයා න විජ්ජන්ති, කස්ස නත්ථි අපාගතං;

කො න සම්මොහමාපාදි, කො ච ධීරො සදා සතො’’ති.

„Wer hat keine Vergehen? Bei wem gibt es kein Fehlverhalten? Wer verfällt nicht der Verblendung? Und wer ist der Weise, der allezeit achtsam ist?“

‘‘තථාගතස්ස බුද්ධස්ස, සබ්බභූතානුකම්පිනො;

තස්සච්චයා න විජ්ජන්ති, තස්ස නත්ථි අපාගතං;

සො න සම්මොහමාපාදි, සොව ධීරො සදා සතො’’ති.

„Dem Tathāgata, dem Buddha, der Mitleid mit allen Wesen hat, bei ihm gibt es keine Vergehen, bei ihm gibt es kein Fehlverhalten. Er verfällt nicht der Verblendung; er allein ist der Weise, der allezeit achtsam ist.“

‘‘අච්චයං දෙසයන්තීනං, යො චෙ න පටිගණ්හති;

කොපන්තරො දොසගරු, ස වෙරං පටිමුඤ්චති;

තං වෙරං නාභිනන්දාමි, පටිග්ගණ්හාමි වොච්චය’’න්ති.

„‚Wenn jemand das eingestandene Vergehen derer, die es bekennen, nicht annimmt, so bindet er, innerlich zornig und dem Hass verhaftet, die Feindschaft an sich selbst‘ – an dieser Feindschaft finde ich kein Wohlgefallen, daher nehme ich euer Vergehen an“, sprach der Erhabene.

6. සද්ධාසුත්තං

6. 6. Saddhā-Lehrrede

36. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සම්බහුලා සතුල්ලපකායිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං [Pg.24] ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

36. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begaben sich zahlreiche Gottheiten aus der Schar der Satullapakas in der tiefen Nacht mit herrlicher Ausstrahlung zum Erhabenen, wobei sie den gesamten Jeta-Hain erleuchteten. Nachdem sie sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, stellten sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach eine jener Gottheiten in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සද්ධා දුතියා පුරිසස්ස හොති,නො චෙ අස්සද්ධියං අවතිට්ඨති;

යසො ච කිත්තී ච තත්වස්ස හොති,සග්ගඤ්ච සො ගච්ඡති සරීරං විහායා’’ති.

„Das Vertrauen ist dem Menschen ein Gefährte; wenn der Unglaube nicht in ihm verweilt, erlangt er Ruhm und Ansehen, und nach dem Ablegen des Körpers gelangt er in den Himmel.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Daraufhin sprach eine andere Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘කොධං ජහෙ විප්පජහෙය්‍ය මානං,සංයොජනං සබ්බමතික්කමෙය්‍ය;

තං නාමරූපස්මිමසජ්ජමානං,අකිඤ්චනං නානුපතන්ති සඞ්ගා’’ති.

„Man sollte den Zorn aufgeben, man sollte den Stolz ablegen, man sollte alle Fesseln überwinden. Denjenigen, der nicht an Name-und-Form haftet und besitzlos ist, ereilen keine Anhaftungen.“

‘‘පමාදමනුයුඤ්ජන්ති, බාලා දුම්මෙධිනො ජනා;

අප්පමාදඤ්ච මෙධාවී, ධනං සෙට්ඨංව රක්ඛති.

„Törichte und unverständige Menschen geben sich der Nachlässigkeit hin; der Weise hingegen hütet die Achtsamkeit wie einen kostbaren Schatz.“

‘‘මා පමාදමනුයුඤ්ජෙථ, මා කාමරති සන්ථවං;

අප්පමත්තො හි ඣායන්තො, පප්පොති පරමං සුඛ’’න්ති.

„Gebt euch nicht der Nachlässigkeit hin, pflegt keinen vertrauten Umgang mit der Sinnenlust; denn wer achtsam meditiert, erlangt das höchste Glück.“

7. සමයසුත්තං

7. 7. Samaya-Lehrrede

37. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සක්කෙසු විහරති කපිලවත්ථුස්මිං මහාවනෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සබ්බෙහෙව අරහන්තෙහි; දසහි ච ලොකධාතූහි දෙවතා යෙභුය්‍යෙන සන්නිපතිතා හොන්ති භගවන්තං දස්සනාය භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. අථ ඛො චතුන්නං සුද්ධාවාසකායිකානං දෙවතානං එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො භගවා සක්කෙසු විහරති කපිලවත්ථුස්මිං මහාවනෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සබ්බෙහෙව අරහන්තෙහි; දසහි ච ලොකධාතූහි දෙවතා යෙභුය්‍යෙන සන්නිපතිතා හොන්ති භගවන්තං දස්සනාය භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. යංනූන මයම්පි යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යාම; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො සන්තිකෙ පච්චෙකං ගාථං භාසෙය්‍යාමා’’ති.

37. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene im Land der Sakyer bei Kapilavatthu im Großen Wald zusammen mit einer großen Schar von Bhikkhus, etwa fünfhundert an der Zahl, die allesamt Arahants waren. Gottheiten aus zehn Weltsystemen waren größtenteils zusammengekommen, um den Erhabenen und die Schar der Bhikkhus zu sehen. Da kam vier Gottheiten aus den Reinen Bereichen (Suddhāvāsa) dieser Gedanke: „Der Erhabene weilt im Land der Sakyer bei Kapilavatthu im Großen Wald zusammen mit einer großen Schar von Bhikkhus, etwa fünfhundert an der Zahl, die allesamt Arahants waren, und Gottheiten aus zehn Weltsystemen sind größtenteils zusammengekommen, um den Erhabenen und die Schar der Bhikkhus zu sehen. Wie wäre es, wenn auch wir uns zum Erhabenen begäben und in seiner Gegenwart jeder eine Strophe sprechen würden?“

අථ [Pg.25] ඛො තා දෙවතා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය. එවමෙව – සුද්ධාවාසෙසු දෙවෙසු අන්තරහිතා භගවතො පුරතො පාතුරහෙසුං. අථ ඛො තා දෙවතා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da verschwanden jene Gottheiten – gleichwie ein kräftiger Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde – ebenso aus den Reichen der Suddhāvāsa-Götter und erschienen vor dem Erhabenen. Dann grüßten jene Gottheiten den Erhabenen respektvoll und stellten sich beiseite. Zur Seite stehend sprach eine Gottheit diesen Vers in Gegenwart des Erhabenen:

‘‘මහාසමයො පවනස්මිං, දෙවකායා සමාගතා;

ආගතම්හ ඉමං ධම්මසමයං, දක්ඛිතායෙ අපරාජිතසඞ්ඝ’’න්ති.

„Eine große Versammlung findet im Walde statt; Scharen von Gottheiten sind zusammengekommen. Wir sind zu dieser Versammlung der Lehre gekommen, um den unbesiegbaren Orden zu sehen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine andere Gottheit diesen Vers in Gegenwart des Erhabenen:

‘‘තත්‍ර භික්ඛවො සමාදහංසු, චිත්තමත්තනො උජුකං අකංසු ;

සාරථීව නෙත්තානි ගහෙත්වා, ඉන්ද්‍රියානි රක්ඛන්ති පණ්ඩිතා’’ති.

„Dort haben die Mönche ihren Geist gesammelt und ihn aufrecht gerichtet; wie ein Wagenlenker, der die Zügel ergreift, bewahren die Weisen ihre Sinne.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine andere Gottheit diesen Vers in Gegenwart des Erhabenen:

‘‘ඡෙත්වා ඛීලං ඡෙත්වා පලිඝං, ඉන්දඛීලං ඌහච්ච මනෙජා;

තෙ චරන්ති සුද්ධා විමලා, චක්ඛුමතා සුදන්තා සුසුනාගා’’ති.

„Nachdem sie den Pfahl durchschnitten, den Riegel zerbrochen und den Torpfosten ausgerissen haben, wandeln sie verlangensfrei; sie ziehen dahin, rein, makellos, sehend, wohlgezähmt, wie junge edle Elefanten.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Da sprach eine andere Gottheit diesen Vers in Gegenwart des Erhabenen:

‘‘යෙ කෙචි බුද්ධං සරණං ගතාසෙ, න තෙ ගමිස්සන්ති අපායභූමිං;

පහාය මානුසං දෙහං, දෙවකායං පරිපූරෙස්සන්තී’’ති.

„Wer auch immer zum Buddha Zuflucht genommen hat, wird nicht in eine leidvolle Welt hinabsteigen; nach dem Verlassen des menschlichen Körpers werden sie die Scharen der Götter füllen.“

8. සකලිකසුත්තං

8. Sakalika-Sutta

38. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති මද්දකුච්ඡිස්මිං මිගදායෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවතො පාදො සකලිකාය ඛතො හොති. භුසා සුදං භගවතො වෙදනා වත්තන්ති සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා; තා සුදං භගවා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො. අථ ඛො භගවා චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤාපෙත්වා දක්ඛිණෙන පස්සෙන සීහසෙය්‍යං කප්පෙති පාදෙ පාදං අච්චාධාය සතො සම්පජානො.

38. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Wildpark Maddakucchi. Zu jener Zeit wurde der Fuß des Erhabenen durch einen Steinsplitter verletzt. Heftige körperliche Schmerzen entstanden beim Erhabenen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich. Doch der Erhabene ertrug sie achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen. Dann breitete der Erhabene sein vierfach gefaltetes Obergewand aus und legte sich auf seine rechte Seite in der Löwenstellung nieder, wobei er einen Fuß über den anderen legte, achtsam und wissensklar.

අථ [Pg.26] ඛො සත්තසතා සතුල්ලපකායිකා දෙවතායො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං මද්දකුච්ඡිං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො එකා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘නාගො වත, භො, සමණො ගොතමො; නාගවතා ච සමුප්පන්නා සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො’’ති.

Da begaben sich siebenhundert Gottheiten der Satullapa-Schar in der tiefen Nacht mit strahlender Schönheit, den gesamten Maddakucchi-Wald erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich genähert hatten, grüßten sie den Erhabenen respektvoll und stellten sich beiseite. Zur Seite stehend rief eine Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Ein wahrer Elefantenbulle ist wahrlich der Asket Gotama! Denn wie ein Elefantenbulle erträgt er die entstandenen körperlichen Schmerzen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich – achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘සීහො වත, භො, සමණො ගොතමො; සීහවතා ච සමුප්පන්නා සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො’’ති.

Da rief eine andere Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Ein wahrer Löwe ist wahrlich der Asket Gotama! Denn wie ein Löwe erträgt er die entstandenen körperlichen Schmerzen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich – achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘ආජානීයො වත, භො, සමණො ගොතමො; ආජානීයවතා ච සමුප්පන්නා සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො’’ති.

Da rief eine andere Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Ein wahrhaft edles Ross ist wahrlich der Asket Gotama! Denn wie ein edles Ross erträgt er die entstandenen körperlichen Schmerzen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich – achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘නිසභො වත, භො, සමණො ගොතමො; නිසභවතා ච සමුප්පන්නා සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො’’ති.

Da rief eine andere Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Ein wahrer Leitstier ist wahrlich der Asket Gotama! Denn wie ein Leitstier erträgt er die entstandenen körperlichen Schmerzen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich – achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘ධොරය්හො වත, භො, සමණො ගොතමො; ධොරය්හවතා ච සමුප්පන්නා සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො’’ති.

Da rief eine andere Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Ein wahrer Lastträger ist wahrlich der Asket Gotama! Denn wie ein Lastträger erträgt er die entstandenen körperlichen Schmerzen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich – achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘දන්තො වත, භො, සමණො ගොතමො; දන්තවතා ච සමුප්පන්නා සාරීරිකා වෙදනා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො’’ති.

Da rief eine andere Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Ein wahrlich Gezähmter ist wahrlich der Asket Gotama! Denn als ein Gezähmter erträgt er die entstandenen körperlichen Schmerzen – schmerzhaft, intensiv, rauh, schneidend, unangenehm und unerfreulich – achtsam und wissensklar, ohne sich davon bedrängen zu lassen.“

අථ ඛො අපරා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘පස්ස සමාධිං සුභාවිතං චිත්තඤ්ච සුවිමුත්තං, න චාභිනතං න චාපනතං න [Pg.27] ච සසඞ්ඛාරනිග්ගය්හවාරිතගතං. යො එවරූපං පුරිසනාගං පුරිසසීහං පුරිසආජානීයං පුරිසනිසභං පුරිසධොරය්හං පුරිසදන්තං අතික්කමිතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍ය කිමඤ්ඤත්‍ර අදස්සනා’’ති.

Da rief eine andere Gottheit in Gegenwart des Erhabenen diesen feierlichen Ausspruch aus: „Sieh die wohl entfaltete Sammlung und den Geist, der vollkommen befreit ist – weder vorgeneigt noch abgewandt, und nicht durch gewaltsames Unterdrücken der Befleckungen gezügelt. Wer sollte wohl glauben, einen solchen Elefanten unter den Menschen, einen Löwen unter den Menschen, ein edles Ross unter den Menschen, einen Leitstier unter den Menschen, einen Lastträger unter den Menschen, einen Gezähmten unter den Menschen übertreffen zu können, außer aus Unwissenheit?“

‘‘පඤ්චවෙදා සතං සමං, තපස්සී බ්‍රාහ්මණා චරං;

චිත්තඤ්ච නෙසං න සම්මා විමුත්තං, හීනත්ථරූපා න පාරඞ්ගමා තෙ.

„Obgleich sie die fünf Veden kannten und hundert Jahre lang als asketische Brahmanen wandelten, war ihr Geist nicht vollkommen befreit; von niederer Natur gelangten sie nicht an das jenseitige Ufer.“

‘‘තණ්හාධිපන්නා වතසීලබද්ධා, ලූඛං තපං වස්සසතං චරන්තා;

චිත්තඤ්ච නෙසං න සම්මා විමුත්තං, හීනත්ථරූපා න පාරඞ්ගමා තෙ.

„Von Durst überwältigt und an Gelübde und Riten gebunden, pflegten sie hundert Jahre lang eine raue Kasteiung; doch ihr Geist war nicht vollkommen befreit; von niederer Natur gelangten sie nicht an das jenseitige Ufer.“

‘‘න මානකාමස්ස දමො ඉධත්ථි, න මොනමත්ථි අසමාහිතස්ස;

එකො අරඤ්ඤෙ විහරං පමත්තො, න මච්චුධෙය්‍යස්ස තරෙය්‍ය පාර’’න්ති.

„Für jemanden, der nach Ansehen strebt, gibt es hier keine Selbstzähmung; für den Unkonzentrierten gibt es kein Weistum. Wer allein im Wald weilt, aber unachtsam ist, kann das jenseitige Ufer der Welt des Todes nicht erreichen.“

‘‘මානං පහාය සුසමාහිතත්තො, සුචෙතසො සබ්බධි විප්පමුත්තො;

එකො අරඤ්ඤෙ විහරමප්පමත්තො, ස මච්චුධෙය්‍යස්ස තරෙය්‍ය පාර’’න්ති.

„Nachdem er den Stolz aufgegeben hat, wohlgesammelt in sich selbst, mit klarem Geist und in jeder Hinsicht befreit, kann jener, der allein im Wald weilt und achtsam ist, das jenseitige Ufer der Welt des Todes erreichen.“

9. පඨමපජ්ජුන්නධීතුසුත්තං

9. Erstes Pajjunna-Dhītu-Sutta

39. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. අථ ඛො කොකනදා පජ්ජුන්නස්ස ධීතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං මහාවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා කොකනදා පජ්ජුන්නස්ස ධීතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

39. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Vesālī, im Großen Wald, in der Giebelhaus-Halle. Da begab sich Kokanadā, die Tochter des Pajjunna, als die Nacht bereits vorgerückt war, in herrlicher Gestalt, den gesamten Großen Wald erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte jene Gottheit Kokanadā, die Tochter des Pajjunna, in der Gegenwart des Erhabenen diese Verse:

‘‘වෙසාලියං වනෙ විහරන්තං, අග්ගං සත්තස්ස සම්බුද්ධං;

කොකනදාහමස්මි අභිවන්දෙ, කොකනදා පජ්ජුන්නස්ස ධීතා.

„In Vesālī, im Walde weilend, den Höchsten der Wesen, den vollkommen Erwachten, verehre ich, Kokanadā; ich bin Kokanadā, die Tochter des Pajjunna.“

‘‘සුතමෙව පුරෙ ආසි, ධම්මො චක්ඛුමතානුබුද්ධො;

සාහං දානි සක්ඛි ජානාමි, මුනිනො දෙසයතො සුගතස්ස.

„Zuvor war es nur Hörensagen, dass die Lehre vom Sehenden erkannt worden sei; nun aber erkenne ich es als Augenzeugin, da der Weise, der Sugata, sie lehrt.“

‘‘යෙ කෙචි අරියං ධම්මං, විගරහන්තා චරන්ති දුම්මෙධා;

උපෙන්ති රොරුවං ඝොරං, චිරරත්තං දුක්ඛං අනුභවන්ති.

„Welche Unverständigen auch immer die edle Lehre schmähend umherwandern, sie gelangen in die schreckliche Roruva-Hölle und erfahren für lange Zeit Leid.“

‘‘යෙ ච ඛො අරියෙ ධම්මෙ, ඛන්තියා උපසමෙන උපෙතා;

පහාය මානුසං දෙහං, දෙවකාය පරිපූරෙස්සන්තී’’ති.

„Diejenigen jedoch, die in der edlen Lehre mit Geduld und innerer Ruhe ausgestattet sind, werden nach dem Ablegen des menschlichen Körpers die Scharen der Götter vervollkommnen.“

10. දුතියපජ්ජුන්නධීතුසුත්තං

10. Das zweite Sutta der Tochter des Pajjunna

40. එවං [Pg.28] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. අථ ඛො චූළකොකනදා පජ්ජුන්නස්ස ධීතා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං මහාවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා චූළකොකනදා පජ්ජුන්නස්ස ධීතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

40. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Vesālī, im Großen Wald, in der Giebelhaus-Halle. Da begab sich Cûìakokanadā, die Tochter des Pajjunna, als die Nacht bereits vorgerückt war, in herrlicher Gestalt, den gesamten Großen Wald erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte jene Gottheit Cûìakokanadā, die Tochter des Pajjunna, in der Gegenwart des Erhabenen diese Verse:

‘‘ඉධාගමා විජ්ජුපභාසවණ්ණා, කොකනදා පජ්ජුන්නස්ස ධීතා;

බුද්ධඤ්ච ධම්මඤ්ච නමස්සමානා, ගාථාචිමා අත්ථවතී අභාසි.

„Hierher kam sie, mit dem Glanz eines Blitzes, Kokanadā, die Tochter des Pajjunna; Buddha und Dhamma verehrend, rezitierte sie diese bedeutungsvollen Verse.“

‘‘බහුනාපි ඛො තං විභජෙය්‍යං, පරියායෙන තාදිසො ධම්මො;

සංඛිත්තමත්ථං ලපයිස්සාමි, යාවතා මෙ මනසා පරියත්තං.

„Man könnte diese Lehre auf vielerlei Weise auslegen, so beschaffen ist sie; ich werde jedoch den Sinn in Kürze darlegen, soweit ich ihn mit dem Geist erlernt habe.“

‘‘පාපං න කයිරා වචසා මනසා,කායෙන වා කිඤ්චන සබ්බලොකෙ;

කාමෙ පහාය සතිමා සම්පජානො,දුක්ඛං න සෙවෙථ අනත්ථසංහිත’’න්ති.

„Man sollte kein Übel tun mit Worten oder dem Geist, oder mit dem Körper, was auch immer es in der ganzen Welt sei; nachdem man die Sinneslüste aufgegeben hat, sollte man, achtsam und wissensklar, nicht dem Leiden nachgehen, das mit Unheil verbunden ist.“

සතුල්ලපකායිකවග්ගො චතුත්ථො.

Die vierte Gruppe über die Satullapakāyika-Götter.

තස්සුද්දානං –

Dazu die Inhaltsübersicht (Uddāna):

සබ්භිමච්ඡරිනා සාධු, න සන්තුජ්ඣානසඤ්ඤිනො;

සද්ධා සමයො සකලිකං, උභො පජ්ජුන්නධීතරොති.

Sabbhi, Maccharī, Sādhu, Na santi, Ujjhānasaññī, Saddhā, Samayo, Sakalika und die beiden Töchter des Pajjunna – das sind die zehn.

5. ආදිත්තවග්ගො

5. Das Kapitel über das Brennen (Äditta-Vagga)

1. ආදිත්තසුත්තං

1. Das Sutta über das Brennen (Äditta-Sutta)

41. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො අඤ්ඤතරා දෙවතා අභික්කන්තාය [Pg.29] රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

41. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiñðika. Da begab sich eine gewisse Gottheit, als die Nacht bereits vorgerückt war, in herrlicher Gestalt, den gesamten Jeta-Hain erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte jene Gottheit in der Gegenwart des Erhabenen diese Verse:

‘‘ආදිත්තස්මිං අගාරස්මිං, යං නීහරති භාජනං;

තං තස්ස හොති අත්ථාය, නො ච යං තත්ථ ඩය්හති.

„Wenn ein Haus in Flammen steht, ist das Gefäß, das man herausträgt, zu jemandes Nutzen; nicht aber das, was darin verbrennt.“

‘‘එවං ආදිත්තකො ලොකො, ජරාය මරණෙන ච;

නීහරෙථෙව දානෙන, දින්නං හොති සුනීහතං.

„Ebenso steht die Welt in Flammen durch Alter und Tod; man sollte seinen Besitz durch Geben heraustragen, denn das Gegebene ist wohl geborgen.“

‘‘දින්නං සුඛඵලං හොති, නාදින්නං හොති තං තථා;

චොරා හරන්ති රාජානො, අග්ගි ඩහති නස්සති.

„Das Gegebene bringt Glück als Frucht; das Ungegebene bewirkt dies nicht; Diebe und Könige nehmen es weg, Feuer verbrennt es und es vergeht.“

‘‘අථ අන්තෙන ජහති, සරීරං සපරිග්ගහං;

එතදඤ්ඤාය මෙධාවී, භුඤ්ජෙථ ච දදෙථ ච;

දත්වා ච භුත්වා ච යථානුභාවං;

අනින්දිතො සග්ගමුපෙති ඨාන’’න්ති.

„Schließlich verlässt man beim Ende den Körper samt allem Besitz; dies erkennend, sollte der Weise genießen und geben; nach dem Geben und Genießen, entsprechend dem eigenen Vermögen, gelangt er tadellos zur himmlischen Stätte.“

2. කිංදදසුත්තං

2. Das Sutta „Was gebend?“ (Kiṁdada-Sutta)

42.

42.

‘‘කිංදදො බලදො හොති, කිංදදො හොති වණ්ණදො;

කිංදදො සුඛදො හොති, කිංදදො හොති චක්ඛුදො;

කො ච සබ්බදදො හොති, තං මෙ අක්ඛාහි පුච්ඡිතො’’ති.

„Was gebend gibt man Kraft? Was gebend gibt man Schönheit? Was gebend gibt man Glück? Was gebend gibt man Sehkraft? Und wer gibt alles? Dies erkläre mir auf meine Frage.“

‘‘අන්නදො බලදො හොති, වත්ථදො හොති වණ්ණදො;

යානදො සුඛදො හොති, දීපදො හොති චක්ඛුදො.

„Speise gebend gibt man Kraft; Kleidung gebend gibt man Schönheit; ein Fahrzeug gebend gibt man Glück; eine Leuchte gebend gibt man Sehkraft.“

‘‘සො ච සබ්බදදො හොති, යො දදාති උපස්සයං;

අමතං දදො ච සො හොති, යො ධම්මමනුසාසතී’’ති.

„Derjenige gibt alles, der eine Unterkunft gewährt; derjenige aber gibt das Unsterbliche, der die Lehre unterweist.“

3. අන්නසුත්තං

3. Das Sutta über die Speise (Anna-Sutta)

43.

43.

‘‘අන්නමෙවාභිනන්දන්ති, උභයෙ දෙවමානුසා;

අථ කො නාම සො යක්ඛො, යං අන්නං නාභිනන්දතී’’ති.

„Sowohl Götter als auch Menschen erfreuen sich an der Speise; wer ist nun jenes Geistwesen, das sich nicht an Speise erfreut?“

‘‘යෙ [Pg.30] නං දදන්ති සද්ධාය, විප්පසන්නෙන චෙතසා;

තමෙව අන්නං භජති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි ච.

„Diejenigen, die sie mit Vertrauen und reinem Herzen geben, denen folgt eben jene Speise in dieser Welt und in der nächsten.“

‘‘තස්මා විනෙය්‍ය මච්ඡෙරං, දජ්ජා දානං මලාභිභූ;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

„Darum sollte man den Geiz vertreiben und, den Makel des Geizes besiegend, Gaben spenden; Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze für die Lebewesen.“

4. එකමූලසුත්තං

4. Das Sutta über die eine Wurzel (Ekamûla-Sutta)

44.

44.

‘‘එකමූලං ද්විරාවට්ටං, තිමලං පඤ්චපත්ථරං;

සමුද්දං ද්වාදසාවට්ටං, පාතාලං අතරී ඉසී’’ති.

„Der Seher hat den Ozean überquert, der eine Wurzel, zwei Wirbel, drei Makel, fünf Ausbreitungen und zwölf Strudel hat und bodenlos ist.“

5. අනොමසුත්තං

5. Anoma-Sutta

45.

45.

‘‘අනොමනාමං නිපුණත්ථදස්සිං, පඤ්ඤාදදං කාමාලයෙ අසත්තං;

තං පස්සථ සබ්බවිදුං සුමෙධං, අරියෙ පථෙ කමමානං මහෙසි’’න්ති.

„Seht jenen Erhabenen (Mahesi), der einen makellosen Namen hat, der die feinsinnige Wahrheit schaut, der Weisheit schenkt und an der Stätte der Sinneslüste nicht haftet; seht ihn, den Allwissenden, den Hochweisen, der auf dem Pfad der Edlen wandelt.“

6. අච්ඡරාසුත්තං

6. Accharā-Sutta

46.

46.

‘‘අච්ඡරාගණසඞ්ඝුට්ඨං, පිසාචගණසෙවිතං;

වනන්තං මොහනං නාම, කථං යාත්‍රා භවිස්සතී’’ති.

„Widerhallend vom Gesang der Scharen von Nymphen, besucht von Scharen von Geistern – wie soll man aus diesem Waldstück namens Mohana (Bezauberung) entkommen?“

‘‘උජුකො නාම සො මග්ගො, අභයා නාම සා දිසා;

රථො අකූජනො නාම, ධම්මචක්කෙහි සංයුතො.

„‚Geradeaus‘ wird jener Weg genannt, ‚gefahrlos‘ jene Richtung. Der Wagen wird ‚geräuschlos‘ genannt, ausgestattet mit den Rädern des Dhamma.“

‘‘හිරී තස්ස අපාලම්බො, සත්‍යස්ස පරිවාරණං;

ධම්මාහං සාරථිං බ්‍රූමි, සම්මාදිට්ඨිපුරෙජවං.

„Die Scham ist seine Lehne, die Achtsamkeit ist sein Schutzgewand. Den Dhamma nenne ich den Wagenlenker, mit der rechten Einsicht als Vorläufer.“

‘‘යස්ස එතාදිසං යානං, ඉත්ථියා පුරිසස්ස වා;

ස වෙ එතෙන යානෙන, නිබ්බානස්සෙව සන්තිකෙ’’ති.

„Wer solch ein Fahrzeug besitzt, ob Frau oder Mann, der gelangt wahrlich mit diesem Fahrzeug bis in die Nähe des Nibbāna.“

7. වනරොපසුත්තං

7. Vanaropa-Sutta

47.

47.

‘‘කෙසං දිවා ච රත්තො ච, සදා පුඤ්ඤං පවඩ්ඪති;

ධම්මට්ඨා සීලසම්පන්නා, කෙ ජනා සග්ගගාමිනො’’ති.

„Bei wem wächst das Verdienst bei Tag und bei Nacht beständig an? Wer steht fest im Dhamma, ist vollkommen in der Tugend? Welche Menschen gehen in den Himmel?“

‘‘ආරාමරොපා වනරොපා, යෙ ජනා සෙතුකාරකා;

පපඤ්ච උදපානඤ්ච, යෙ දදන්ති උපස්සයං.

„Jene Menschen, die Parks anlegen, Haine pflanzen, Brücken bauen, die Trinkstellen, Brunnen und Unterkünfte schenken.“

‘‘තෙසං [Pg.31] දිවා ච රත්තො ච, සදා පුඤ්ඤං පවඩ්ඪති;

ධම්මට්ඨා සීලසම්පන්නා, තෙ ජනා සග්ගගාමිනො’’ති.

„Bei ihnen wächst das Verdienst bei Tag und bei Nacht beständig an. Sie stehen fest im Dhamma, sind vollkommen in der Tugend; diese Menschen gehen in den Himmel.“

8. ජෙතවනසුත්තං

8. Jetavana-Sutta

48.

48.

‘‘ඉදඤ්හි තං ජෙතවනං, ඉසිසඞ්ඝනිසෙවිතං;

ආවුත්ථං ධම්මරාජෙන, පීතිසඤ්ජනනං මම.

„Dies ist wahrlich jener Jetavana-Hain, der von der Schar der Seher besucht wird, bewohnt vom König des Dhamma; er erzeugt in mir Entzücken.“

‘‘කම්මං විජ්ජා ච ධම්මො ච, සීලං ජීවිතමුත්තමං;

එතෙන මච්චා සුජ්ඣන්ති, න ගොත්තෙන ධනෙන වා.

„Handeln (Kamma), Wissen (Vijjā), Dhamma, Tugend und das höchste Leben – dadurch werden die Sterblichen gereinigt, nicht durch Abstammung oder Reichtum.“

‘‘තස්මා හි පණ්ඩිතො පොසො, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො;

යොනිසො විචිනෙ ධම්මං, එවං තත්ථ විසුජ්ඣති.

„Deshalb sollte ein weiser Mensch, sein eigenes Wohl sehend, den Dhamma gründlich untersuchen; so wird er darin rein.“

‘‘සාරිපුත්තොව පඤ්ඤාය, සීලෙන උපසමෙන ච;

යොපි පාරඞ්ගතො භික්ඛු, එතාවපරමො සියා’’ති.

„Sāriputta allein ist der Höchste an Weisheit, Tugend und Beruhigung. Auch jeder Mönch, der das jenseitige Ufer erreicht hat, könnte höchstens ihm gleichgestellt sein.“

9. මච්ඡරිසුත්තං

9. Macchari-Sutta

49.

49.

‘‘යෙධ මච්ඡරිනො ලොකෙ, කදරියා පරිභාසකා;

අඤ්ඤෙසං දදමානානං, අන්තරායකරා නරා.

„Diejenigen hier in der Welt, die geizig, knauserig und Lästerer sind, die jenen Hindernisse bereiten, die anderen geben.“

‘‘කීදිසො තෙසං විපාකො, සම්පරායො ච කීදිසො;

භගවන්තං පුට්ඨුමාගම්ම, කථං ජානෙමු තං මය’’න්ති.

„Was ist die Frucht für sie, und wie ist ihr zukünftiges Leben? Wir sind gekommen, um den Erhabenen zu fragen: Wie können wir das wissen?“

‘‘යෙධ මච්ඡරිනො ලොකෙ, කදරියා පරිභාසකා;

අඤ්ඤෙසං දදමානානං, අන්තරායකරා නරා.

„Diejenigen hier in der Welt, die geizig, knauserig und Lästerer sind, die jenen Hindernisse bereiten, die anderen geben,“

‘‘නිරයං තිරච්ඡානයොනිං, යමලොකං උපපජ්ජරෙ;

සචෙ එන්ති මනුස්සත්තං, දලිද්දෙ ජායරෙ කුලෙ.

„gelangen in die Hölle, in den Schoß der Tiere oder in die Welt des Yama. Wenn sie zum Menschentum gelangen, werden sie in einer armen Familie geboren.“

‘‘චොළං පිණ්ඩො රතී ඛිඩ්ඩා, යත්ථ කිච්ඡෙන ලබ්භති;

පරතො ආසීසරෙ බාලා, තම්පි තෙසං න ලබ්භති;

දිට්ඨෙ ධම්මෙස විපාකො, සම්පරායෙ ච දුග්ගතී’’ති.

„Wo Kleidung, Nahrung, Vergnügen und Spiel nur mit Mühe erlangt werden. Die Toren hoffen auf andere, doch selbst das erhalten sie nicht. Dies ist die Frucht in diesem Leben, und im nächsten Leben ist es eine unglückliche Bestimmung.“

‘‘ඉතිහෙතං විජානාම, අඤ්ඤං පුච්ඡාම ගොතම;

යෙධ ලද්ධා මනුස්සත්තං, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරා.

„Dies verstehen wir nun; wir fragen nach etwas anderem, Gotama: Diejenigen hier, die das Menschentum erlangt haben, freigebig und frei von Geiz sind,“

‘‘බුද්ධෙ [Pg.32] පසන්නා ධම්මෙ ච, සඞ්ඝෙ ච තිබ්බගාරවා;

කීදිසො තෙසං විපාකො, සම්පරායො ච කීදිසො;

භගවන්තං පුට්ඨුමාගම්ම, කථං ජානෙමු තං මය’’න්ති.

„die Vertrauen in den Buddha, den Dhamma und den Saṅgha haben und tiefe Verehrung besitzen: Was ist die Frucht für sie, und wie ist ihr zukünftiges Leben? Wir sind gekommen, um den Erhabenen zu fragen: Wie können wir das wissen?“

‘‘යෙධ ලද්ධා මනුස්සත්තං, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරා;

බුද්ධෙ පසන්නා ධම්මෙ ච, සඞ්ඝෙ ච තිබ්බගාරවා;

එතෙ සග්ගා පකාසන්ති, යත්ථ තෙ උපපජ්ජරෙ.

„Diejenigen hier, die das Menschentum erlangt haben, freigebig und frei von Geiz sind, die Vertrauen in den Buddha, den Dhamma und den Saṅgha haben und tiefe Verehrung besitzen – sie leuchten in den Himmelswelten, wo sie wiedergeboren werden.“

‘‘සචෙ එන්ති මනුස්සත්තං, අඩ්ඪෙ ආජායරෙ කුලෙ;

චොළං පිණ්ඩො රතී ඛිඩ්ඩා, යත්ථාකිච්ඡෙන ලබ්භති.

„Wenn sie zum Menschentum gelangen, werden sie in einer reichen Familie geboren, wo Kleidung, Nahrung, Vergnügen und Spiel mühelos erlangt werden.“

‘‘පරසම්භතෙසු භොගෙසු, වසවත්තීව මොදරෙ;

දිට්ඨෙ ධම්මෙස විපාකො, සම්පරායෙ ච සුග්ගතී’’ති.

„Über Reichtümer, die von anderen angesammelt wurden, erfreuen sie sich wie Herrscher. Dies ist die Frucht in diesem Leben, und im nächsten Leben ist es eine glückliche Bestimmung.“

10. ඝටීකාරසුත්තං

10. Ghaṭīkāra-Sutta

50.

50.

‘‘අවිහං උපපන්නාසෙ, විමුත්තා සත්ත භික්ඛවො;

රාගදොසපරික්ඛීණා, තිණ්ණා ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

„Wer sind die sieben Mönche, die in die Aviha-Welt gelangt sind, befreit, Gier und Hass versiegt, die das Verlangen in der Welt überwunden haben?“

‘‘කෙ ච තෙ අතරුං පඞ්කං, මච්චුධෙය්‍යං සුදුත්තරං;

කෙ හිත්වා මානුසං දෙහං, දිබ්බයොගං උපච්චගු’’න්ති.

„Und wer hat den Sumpf überquert, den Bereich des Todes, der so schwer zu überqueren ist? Wer hat den menschlichen Körper verlassen und die göttliche Bindung überwunden?“

‘‘උපකො පලගණ්ඩො ච, පුක්කුසාති ච තෙ තයො;

භද්දියො ඛණ්ඩදෙවො ච, බාහුරග්ගි ච සිඞ්ගියො ;

තෙ හිත්වා මානුසං දෙහං, දිබ්බයොගං උපච්චගු’’න්ති.

„Upaka, Palagaṇḍa und Pukkusāti, diese drei; Bhaddiya, Khaṇḍadeva, Bāhuraggi und Siṅgiya – sie ließen den menschlichen Körper zurück und überwanden die himmlischen Fesseln (stiegen in die Götterwelt auf).“

‘‘කුසලී භාසසී තෙසං, මාරපාසප්පහායිනං;

කස්ස තෙ ධම්මමඤ්ඤාය, අච්ඡිදුං භවබන්ධන’’න්ති.

„Du sprichst vom Heil jener, die die Schlingen des Māra hinter sich gelassen haben. Wessen Lehre haben sie erkannt, um die Fesseln des Werdens zu durchschneiden?“ (sprach der Erhabene).

‘‘න අඤ්ඤත්‍ර භගවතා, නාඤ්ඤත්‍ර තව සාසනා;

යස්ස තෙ ධම්මමඤ්ඤාය, අච්ඡිදුං භවබන්ධනං.

„Nicht ohne den Erhabenen, nicht ohne Deine Lehre geschah dies. Es ist Deine Lehre, die sie erkannt haben, um die Fesseln des Werdens zu durchschneiden.“

‘‘යත්ථ නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣති;

තං තෙ ධම්මං ඉධඤ්ඤාය, අච්ඡිදුං භවබන්ධන’’න්ති.

„Wo Name und Form restlos aufhören: Indem sie diese Lehre hier erkannt haben, durchschnitten sie die Fesseln des Werdens.“ (sprach die Gottheit).

‘‘ගම්භීරං භාසසී වාචං, දුබ්බිජානං සුදුබ්බුධං;

කස්ස ත්වං ධම්මමඤ්ඤාය, වාචං භාසසි ඊදිස’’න්ති.

„Tiefgründige Worte sprichst du, schwer zu begreifen, höchst schwer zu verstehen. Wessen Lehre hast du erkannt, dass du solche Worte sprichst?“ (fragte der Erhabene).

‘‘කුම්භකාරො [Pg.33] පුරෙ ආසිං, වෙකළිඞ්ගෙ ඝටීකරො;

මාතාපෙත්තිභරො ආසිං, කස්සපස්ස උපාසකො.

„Einst war ich ein Töpfer in Vekaḷiṅga, namens Ghaṭīkāra. Ich war ein Versorger meiner Eltern und ein Laienanhänger des Kassapa-Buddha.“

‘‘විරතො මෙථුනා ධම්මා, බ්‍රහ්මචාරී නිරාමිසො;

අහුවා තෙ සගාමෙය්‍යො, අහුවා තෙ පුරෙ සඛා.

„Vom geschlechtlichen Umgang hielt ich mich fern, lebte zölibatär und frei von weltlichen Genüssen. Ich wohnte im selben Dorf wie Du; ich war früher Dein Freund.“

‘‘සොහමෙතෙ පජානාමි, විමුත්තෙ සත්ත භික්ඛවො;

රාගදොසපරික්ඛීණෙ, තිණ්ණෙ ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

„So kenne ich diese sieben befreiten Mönche, deren Gier und Hass versiegt sind und die das Verlangen in der Welt überwunden haben.“ (sagte er).

‘‘එවමෙතං තදා ආසි, යථා භාසසි භග්ගව;

කුම්භකාරො පුරෙ ආසි, වෙකළිඞ්ගෙ ඝටීකරො;

මාතාපෙත්තිභරො ආසි, කස්සපස්ස උපාසකො.

„Genauso war es damals, wie du sagst, Bhaggava: Einst warst du ein Töpfer in Vekaḷiṅga, namens Ghaṭīkāra. Du warst ein Versorger deiner Eltern und ein Laienanhänger des Kassapa-Buddha.“

‘‘විරතො මෙථුනා ධම්මා, බ්‍රහ්මචාරී නිරාමිසො;

අහුවා මෙ සගාමෙය්‍යො, අහුවා මෙ පුරෙ සඛා’’ති.

„Vom geschlechtlichen Umgang hieltest du dich fern, lebtest zölibatär und frei von weltlichen Genüssen. Du wohntest im selben Dorf wie Ich; du warst früher Mein Freund.“

‘‘එවමෙතං පුරාණානං, සහායානං අහු සඞ්ගමො;

උභින්නං භාවිතත්තානං, සරීරන්තිමධාරින’’න්ති.

„So kam es zur Begegnung dieser alten Gefährten, beider mit entfalteter Selbstdisziplin, die nun ihren letzten Körper tragen.“ (sprach der Erhabene).

ආදිත්තවග්ගො පඤ්චමො.

Das fünfte Kapitel: Ādittavagga.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung (Uddāna) davon ist:

ආදිත්තං කිංදදං අන්නං, එකමූලඅනොමියං;

අච්ඡරාවනරොපජෙතං, මච්ඡරෙන ඝටීකරොති.

Āditta, Kiṃdada, Anna, Ekamūla, Anomiya, Accharā, Vanaropa, Jeta, Macchara und Ghaṭīkāra – das sind die zehn Suttas.

6. ජරාවග්ගො

6. 6. Jarāvagga (Kapitel über das Alter)

1. ජරාසුත්තං

1. 1. Jarāsutta

51.

51.

‘‘කිංසු යාව ජරා සාධු, කිංසු සාධු පතිට්ඨිතං;

කිංසු නරානං රතනං, කිංසු චොරෙහි දූහර’’න්ති.

„Was ist gut bis ins hohe Alter? Was ist gut, wenn es fest begründet ist? Was ist der Schatz der Menschen? Was können Diebe nur schwer wegbringen?“ (fragte die Gottheit).

‘‘සීලං යාව ජරා සාධු, සද්ධා සාධු පතිට්ඨිතා;

පඤ්ඤා නරානං රතනං, පුඤ්ඤං චොරෙහි දූහර’’න්ති.

„Die Tugend ist gut bis ins hohe Alter. Der Glaube ist gut, wenn er fest begründet ist. Weisheit ist der Schatz der Menschen. Verdienst ist das, was Diebe nur schwer wegbringen können.“ (antwortete der Erhabene).

2. අජරසාසුත්තං

2. 2. Ajarasāsutta

52.

52.

‘‘කිංසු [Pg.34] අජරසා සාධු, කිංසු සාධු අධිට්ඨිතං;

කිංසු නරානං රතනං, කිංසු චොරෙහ්‍යහාරිය’’න්ති.

„Was ist gut, weil es nicht altert? Was ist gut, wenn es fest entschlossen ist? Was ist der Schatz der Menschen? Was können Diebe nicht rauben?“ (fragte die Gottheit).

‘‘සීලං අජරසා සාධු, සද්ධා සාධු අධිට්ඨිතා;

පඤ්ඤා නරානං රතනං, පුඤ්ඤං චොරෙහ්‍යහාරිය’’න්ති.

„Die Tugend ist gut, weil sie nicht altert. Der Glaube ist gut, wenn er fest entschlossen ist. Weisheit ist der Schatz der Menschen. Verdienst ist das, was Diebe nicht rauben können.“ (antwortete der Erhabene).

3. මිත්තසුත්තං

3. 3. Mittasutta

53.

53.

‘‘කිංසු පවසතො මිත්තං, කිංසු මිත්තං සකෙ ඝරෙ;

කිං මිත්තං අත්ථජාතස්ස, කිං මිත්තං සම්පරායික’’න්ති.

„Wer ist der Freund des Reisenden? Wer ist der Freund im eigenen Heim? Wer ist der Freund im Bedarfsfall? Wer ist der Freund für das Jenseits?“ (fragte die Gottheit).

‘‘සත්ථො පවසතො මිත්තං, මාතා මිත්තං සකෙ ඝරෙ;

සහායො අත්ථජාතස්ස, හොති මිත්තං පුනප්පුනං;

සයංකතානි පුඤ්ඤානි, තං මිත්තං සම්පරායික’’න්ති.

„Die Reisegesellschaft ist der Freund des Reisenden. Die Mutter ist der Freund im eigenen Heim. Ein Gefährte ist dem Hilfsbedürftigen immer wieder ein Freund. Die selbst vollbrachten Verdienste sind der Freund für das Jenseits.“ (antwortete der Erhabene).

4. වත්ථුසුත්තං

4. 4. Vatthusutta

54.

54.

‘‘කිංසු වත්ථු මනුස්සානං, කිංසූධ පරමො සඛා;

කිංසු භූතා උපජීවන්ති, යෙ පාණා පථවිස්සිතා’’ති.

„Was ist die Grundlage der Menschen? Wer ist hier der höchste Freund? Wovon leben die Wesen, jene Geschöpfe, die auf der Erde weilen?“ (fragte die Gottheit).

‘‘පුත්තා වත්ථු මනුස්සානං, භරියා ච පරමො සඛා;

වුට්ඨිං භූතා උපජීවන්ති, යෙ පාණා පථවිස්සිතා’’ති.

„Kinder sind die Grundlage der Menschen. Die Ehefrau ist der höchste Freund. Vom Regen leben die Wesen, jene Geschöpfe, die auf der Erde weilen.“ (antwortete der Erhabene).

5. පඨමජනසුත්තං

5. 5. Paṭhamajanasutta

55.

55.

‘‘කිංසු ජනෙති පුරිසං, කිංසු තස්ස විධාවති;

කිංසු සංසාරමාපාදි, කිංසු තස්ස මහබ්භය’’න්ති.

„Was bringt den Menschen hervor? Was von ihm eilt hin und her? Was gerät in den Kreislauf der Wiedergeburten? Was ist seine große Gefahr?“ (fragte die Gottheit).

‘‘තණ්හා ජනෙති පුරිසං, චිත්තමස්ස විධාවති;

සත්තො සංසාරමාපාදි, දුක්ඛමස්ස මහබ්භය’’න්ති.

„Das Begehren bringt den Menschen hervor. Sein Geist eilt hin und her. Das Wesen gerät in den Kreislauf der Wiedergeburten. Das Leiden ist seine große Gefahr.“ (antwortete der Erhabene).

6. දුතියජනසුත්තං

6. Das zweite Sutta über das Erzeugen (Dutiyajanasutta)

56.

56.

‘‘කිංසු [Pg.35] ජනෙති පුරිසං, කිංසු තස්ස විධාවති;

කිංසු සංසාරමාපාදි, කිස්මා න පරිමුච්චතී’’ති.

„Was erzeugt den Menschen? Was von ihm eilt umher? Was gerät in den Daseinskreislauf? Wovon wird er nicht befreit?“

‘‘තණ්හා ජනෙති පුරිසං, චිත්තමස්ස විධාවති;

සත්තො සංසාරමාපාදි, දුක්ඛා න පරිමුච්චතී’’ති.

„Das Begehren erzeugt den Menschen; sein Geist eilt umher; das Wesen gerät in den Daseinskreislauf; vom Leiden wird es nicht befreit.“

7. තතියජනසුත්තං

7. Das dritte Sutta über das Erzeugen (Tatiyajanasutta)

57.

57.

‘‘කිංසු ජනෙති පුරිසං, කිංසු තස්ස විධාවති;

කිංසු සංසාරමාපාදි, කිංසු තස්ස පරායන’’න්ති.

„Was erzeugt den Menschen? Was von ihm eilt umher? Was gerät in den Daseinskreislauf? Was ist seine Zuflucht?“

‘‘තණ්හා ජනෙති පුරිසං, චිත්තමස්ස විධාවති;

සත්තො සංසාරමාපාදි, කම්මං තස්ස පරායන’’න්ති.

„Das Begehren erzeugt den Menschen; sein Geist eilt umher; das Wesen gerät in den Daseinskreislauf; das Kamma ist seine Zuflucht.“

8. උප්පථසුත්තං

8. Das Sutta über den Irrweg (Uppathasutta)

58.

58.

‘‘කිංසු උප්පථො අක්ඛාතො, කිංසු රත්තින්දිවක්ඛයො;

කිං මලං බ්‍රහ්මචරියස්ස, කිං සිනානමනොදක’’න්ති.

„Was wird als Irrweg bezeichnet? Was schwindet bei Tag und Nacht? Was ist der Schmutz des heiligen Wandels? Was ist die Reinigung ohne Wasser?“

‘‘රාගො උප්පථො අක්ඛාතො, වයො රත්තින්දිවක්ඛයො;

ඉත්ථී මලං බ්‍රහ්මචරියස්ස, එත්ථායං සජ්ජතෙ පජා;

තපො ච බ්‍රහ්මචරියඤ්ච, තං සිනානමනොදක’’න්ති.

„Leidenschaft wird als Irrweg bezeichnet; das Lebensalter schwindet bei Tag und Nacht; die Frau ist der Schmutz des heiligen Wandels, an ihr hängt diese Schöpfung; Askese und heiliger Wandel, das ist die Reinigung ohne Wasser.“

9. දුතියසුත්තං

9. Das zweite Sutta (Dutiyasutta)

59.

59.

‘‘කිංසු දුතියා පුරිසස්ස හොති, කිංසු චෙනං පසාසති;

කිස්ස චාභිරතො මච්චො, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

„Was ist die Gefährtin des Menschen? Was weist ihn an? Woran findet das sterbliche Wesen Gefallen, dass es von allem Leiden befreit wird?“

‘‘සද්ධා දුතියා පුරිසස්ස හොති, පඤ්ඤා චෙනං පසාසති;

නිබ්බානාභිරතො මච්චො, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

„Das Vertrauen ist die Gefährtin des Menschen; die Weisheit weist ihn an; am Nibbāna findet das sterbliche Wesen Gefallen und wird von allem Leiden befreit.“

10. කවිසුත්තං

10. Das Sutta über die Dichter (Kavisutta)

60.

60.

‘‘කිංසු නිදානං ගාථානං, කිංසු තාසං වියඤ්ජනං;

කිංසු සන්නිස්සිතා ගාථා, කිංසු ගාථානමාසයො’’ති.

„Was ist der Ursprung der Verse? Was ist ihr Ausdruck? Worauf stützen sich Verse? Was ist die Heimstatt der Verse?“

‘‘ඡන්දො [Pg.36] නිදානං ගාථානං, අක්ඛරා තාසං වියඤ්ජනං;

නාමසන්නිස්සිතා ගාථා, කවි ගාථානමාසයො’’ති.

„Das Metrum ist der Ursprung der Verse; die Buchstaben sind ihr Ausdruck; Verse stützen sich auf Namen; der Dichter ist die Heimstatt der Verse.“

ජරාවග්ගො ඡට්ඨො.

Das sechste Kapitel, das Kapitel über das Alter (Jarāvaggo), ist beendet.

තස්සුද්දානං –

Dazu die Zusammenfassung:

ජරා අජරසා මිත්තං, වත්ථු තීණි ජනානි ච;

උප්පථො ච දුතියො ච, කවිනා පූරිතො වග්ගොති.

Das Alter, das Unalternde, der Freund, die Sache, drei über das Erzeugen, der Irrweg, das Zweite und zusammen mit dem Dichter ist das Kapitel gefüllt.

7. අද්ධවග්ගො

7. Kapitel über den Verlauf (Addhavaggo)

1. නාමසුත්තං

1. Sutta über den Namen (Nāmasutta)

61.

61.

‘‘කිංසු සබ්බං අද්ධභවි, කිස්මා භිය්‍යො න විජ්ජති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, සබ්බෙව වසමන්වගූ’’ති.

„Was hat alles unterworfen? Was übertrifft nichts? Welchem einen Gesetz sind alle untertan?“

‘‘නාමං සබ්බං අද්ධභවි, නාමා භිය්‍යො න විජ්ජති;

නාමස්ස එකධම්මස්ස, සබ්බෙව වසමන්වගූ’’ති.

„Der Name hat alles unterworfen; den Namen übertrifft nichts; dem einen Gesetz, dem Namen, sind alle untertan.“

2. චිත්තසුත්තං

2. Sutta über den Geist (Cittasutta)

62.

62.

‘‘කෙනස්සු නීයති ලොකො, කෙනස්සු පරිකස්සති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, සබ්බෙව වසමන්වගූ’’ති.

„Wodurch wird die Welt geführt? Wodurch wird sie umhergezerrt? Welchem einen Gesetz sind alle untertan?“

‘‘චිත්තෙන නීයති ලොකො, චිත්තෙන පරිකස්සති;

චිත්තස්ස එකධම්මස්ස, සබ්බෙව වසමන්වගූ’’ති.

„Durch den Geist wird die Welt geführt; durch den Geist wird sie umhergezerrt; dem einen Gesetz, dem Geist, sind alle untertan.“

3. තණ්හාසුත්තං

3. Sutta über das Begehren (Taṇhāsutta)

63.

63.

‘‘කෙනස්සු නීයති ලොකො, කෙනස්සු පරිකස්සති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, සබ්බෙව වසමන්වගූ’’ති.

„Wodurch wird die Welt geführt? Wodurch wird sie umhergezerrt? Welchem einen Gesetz sind alle untertan?“

‘‘තණ්හාය නීයති ලොකො, තණ්හාය පරිකස්සති;

තණ්හාය එකධම්මස්ස, සබ්බෙව වසමන්වගූ’’ති.

„Durch das Begehren wird die Welt geführt; durch das Begehren wird sie umhergezerrt; dem einen Gesetz, dem Begehren, sind alle untertan.“

4. සංයොජනසුත්තං

4. Sutta über die Fessel (Saṃyojanasutta)

64.

64.

‘‘කිංසු [Pg.37] සංයොජනො ලොකො, කිංසු තස්ස විචාරණං;

කිස්සස්සු විප්පහානෙන, නිබ්බානං ඉති වුච්චතී’’ති.

„Was fesselt die Welt? Was sind ihre Wanderungen? Durch das Aufgeben wovon wird es Nibbāna genannt?“

‘‘නන්දීසංයොජනො ලොකො, විතක්කස්ස විචාරණං;

තණ්හාය විප්පහානෙන, නිබ්බානං ඉති වුච්චතී’’ති.

Durch Ergötzen ist die Welt gefesselt, das Denken ist ihr Umherschweifen; durch das Aufgeben von Begehren wird es 'Nibbāna' genannt.

5. බන්ධනසුත්තං

5. Bandhana-Sutta

65.

65.

‘‘කිංසු සම්බන්ධනො ලොකො, කිංසු තස්ස විචාරණං;

කිස්සස්සු විප්පහානෙන, සබ්බං ඡින්දති බන්ධන’’න්ති.

Wodurch ist die Welt verbunden, was ist ihr Umherschweifen? Durch das Aufgeben wovon durchtrennt man jede Fessel?

‘‘නන්දීසම්බන්ධනො ලොකො, විතක්කස්ස විචාරණං;

තණ්හාය විප්පහානෙන, සබ්බං ඡින්දති බන්ධන’’න්ති.

Durch Ergötzen ist die Welt verbunden, das Denken ist ihr Umherschweifen; durch das Aufgeben von Begehren durchtrennt man jede Fessel.

6. අත්තහතසුත්තං

6. Attahata-Sutta

66.

66.

‘‘කෙනස්සුබ්භාහතො ලොකො, කෙනස්සු පරිවාරිතො;

කෙන සල්ලෙන ඔතිණ්ණො, කිස්ස ධූපායිතො සදා’’ති.

Wodurch ist die Welt geschlagen, wodurch ist sie umringt? Von welchem Pfeil ist sie getroffen, wodurch raucht sie beständig?

‘‘මච්චුනාබ්භාහතො ලොකො, ජරාය පරිවාරිතො;

තණ්හාසල්ලෙන ඔතිණ්ණො, ඉච්ඡාධූපායිතො සදා’’ති.

Vom Tod ist die Welt geschlagen, vom Altern ist sie umringt; vom Pfeil des Begehrens ist sie getroffen, durch Wünsche raucht sie beständig.

7. උඩ්ඩිතසුත්තං

7. Uḍḍita-Sutta

67.

67.

‘‘කෙනස්සු උඩ්ඩිතො ලොකො, කෙනස්සු පරිවාරිතො;

කෙනස්සු පිහිතො ලොකො, කිස්මිං ලොකො පතිට්ඨිතො’’ති.

Wodurch ist die Welt verstrickt, wodurch ist sie umringt? Wodurch ist die Welt verschlossen, worauf ist die Welt gegründet?

‘‘තණ්හාය උඩ්ඩිතො ලොකො, ජරාය පරිවාරිතො;

මච්චුනා පිහිතො ලොකො, දුක්ඛෙ ලොකො පතිට්ඨිතො’’ති.

Durch Begehren ist die Welt verstrickt, vom Altern ist sie umringt; vom Tod ist die Welt verschlossen, auf Leid ist die Welt gegründet.

8. පිහිතසුත්තං

8. Pihita-Sutta

68.

68.

‘‘කෙනස්සු පිහිතො ලොකො, කිස්මිං ලොකො පතිට්ඨිතො;

කෙනස්සු උඩ්ඩිතො ලොකො, කෙනස්සු පරිවාරිතො’’ති.

Wodurch ist die Welt verschlossen, worauf ist die Welt gegründet? Wodurch ist die Welt verstrickt, wodurch ist sie umringt?

‘‘මච්චුනා [Pg.38] පිහිතො ලොකො, දුක්ඛෙ ලොකො පතිට්ඨිතො;

තණ්හාය උඩ්ඩිතො ලොකො, ජරාය පරිවාරිතො’’ති.

Vom Tod ist die Welt verschlossen, auf Leid ist die Welt gegründet; durch Begehren ist die Welt verstrickt, vom Altern ist sie umringt.

9. ඉච්ඡාසුත්තං

9. Icchā-Sutta

69.

69.

‘‘කෙනස්සු බජ්ඣතී ලොකො, කිස්ස විනයාය මුච්චති;

කිස්සස්සු විප්පහානෙන, සබ්බං ඡින්දති බන්ධන’’න්ති.

Wodurch wird die Welt gebunden, durch die Zähmung wovon wird sie befreit? Durch das Aufgeben wovon durchtrennt man jede Fessel?

‘‘ඉච්ඡාය බජ්ඣතී ලොකො, ඉච්ඡාවිනයාය මුච්චති;

ඉච්ඡාය විප්පහානෙන, සබ්බං ඡින්දති බන්ධන’’න්ති.

Durch Wünsche wird die Welt gebunden, durch die Beseitigung der Wünsche wird man befreit; durch das Aufgeben von Wünschen durchtrennt man jede Fessel.

10. ලොකසුත්තං

10. Loka-Sutta

70.

70.

‘‘කිස්මිං ලොකො සමුප්පන්නො, කිස්මිං කුබ්බති සන්ථවං;

කිස්ස ලොකො උපාදාය, කිස්මිං ලොකො විහඤ්ඤතී’’ති.

Worin ist die Welt entstanden, womit geht sie Vertraulichkeit ein? Wovon hängt die Welt ab, wodurch wird die Welt gequält?

‘‘ඡසු ලොකො සමුප්පන්නො, ඡසු කුබ්බති සන්ථවං;

ඡන්නමෙව උපාදාය, ඡසු ලොකො විහඤ්ඤතී’’ති.

In den sechs [Sinnen] ist die Welt entstanden, mit den sechs geht sie Vertraulichkeit ein; allein von den sechs hängt die Welt ab, durch die sechs wird die Welt gequält.

අද්ධවග්ගො සත්තමො.

Das siebte Kapitel: Addhavagga.

තස්සුද්දානං –

Dessen Zusammenfassung:

නාමං චිත්තඤ්ච තණ්හා ච, සංයොජනඤ්ච බන්ධනා;

අබ්භාහතුඩ්ඩිතො පිහිතො, ඉච්ඡා ලොකෙන තෙ දසාති.

Name, Geist und Begehren, Fessel und Bindungen; Geschlagen, Verstrickt, Verschlossen, Wunsch und Welt — das sind diese zehn.

8. ඡෙත්වාවග්ගො

8. Chetvā-Vagga

1. ඡෙත්වාසුත්තං

1. Chetvā-Sutta

71. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

71. Einleitung in Sāvatthī. Beiseite stehend sprach jene Gottheit den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කිංසු ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කිංසු ඡෙත්වා න සොචති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, වධං රොචෙසි ගොතමා’’ති.

Was muss man durchtrennen, um glücklich zu schlafen? Was muss man durchtrennen, um nicht zu trauern? Welcher einen Sache Vernichtung billigst du, o Gotama?

‘‘කොධං [Pg.39] ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කොධං ඡෙත්වා න සොචති;

කොධස්ස විසමූලස්ස, මධුරග්ගස්ස දෙවතෙ;

වධං අරියා පසංසන්ති, තඤ්හි ඡෙත්වා න සොචතී’’ති.

Den Zorn durchtrennt man, um glücklich zu schlafen; den Zorn durchtrennt man, um nicht zu trauern. Die Vernichtung des Zorns, der eine giftige Wurzel und eine süße Spitze hat, o Gottheit, preisen die Edlen; denn hat man diesen durchtrennt, so trauert man nicht.

2. රථසුත්තං

2. Ratha-Sutta

72.

72.

‘‘කිංසු රථස්ස පඤ්ඤාණං, කිංසු පඤ්ඤාණමග්ගිනො;

කිංසු රට්ඨස්ස පඤ්ඤාණං, කිංසු පඤ්ඤාණමිත්ථියා’’ති.

Was ist das Kennzeichen eines Wagens, was ist das Kennzeichen des Feuers? Was ist das Kennzeichen eines Landes, was ist das Kennzeichen einer Frau?

‘‘ධජො රථස්ස පඤ්ඤාණං, ධූමො පඤ්ඤාණමග්ගිනො;

රාජා රට්ඨස්ස පඤ්ඤාණං, භත්තා පඤ්ඤාණමිත්ථියා’’ති.

Das Banner ist das Kennzeichen eines Wagens, der Rauch ist das Kennzeichen des Feuers; der König ist das Kennzeichen eines Landes, der Ehemann ist das Kennzeichen einer Frau.

3. විත්තසුත්තං

3. Vittasutta (Das Lehrgedicht über den Reichtum)

73.

73.

‘‘කිංසූධ විත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං, කිංසු සුචිණ්ණො සුඛමාවහති;

කිංසු හවෙ සාදුතරං රසානං, කථංජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨ’’න්ති.

„Was ist hier der höchste Reichtum eines Menschen? Was bringt, wenn es gut geübt wird, Glück herbei? Was ist wahrlich der vorzüglichste unter den Geschmäckern? Welches Leben bezeichnen sie als das höchste?“

‘‘සද්ධීධ විත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං, ධම්මො සුචිණ්ණො සුඛමාවහති;

සච්චං හවෙ සාදුතරං රසානං, පඤ්ඤාජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨ’’න්ති.

„Vertrauen ist hier der höchste Reichtum eines Menschen; die Lehre (Dhamma), wenn sie gut geübt wird, bringt Glück herbei. Die Wahrheit ist wahrlich der vorzüglichste unter den Geschmäckern; jenes Leben, das man durch Weisheit führt, bezeichnen sie als das höchste.“

4. වුට්ඨිසුත්තං

4. Vuṭṭhisutta (Das Lehrgedicht über den Regen)

74.

74.

‘‘කිංසු උප්පතතං සෙට්ඨං, කිංසු නිපතතං වරං;

කිංසු පවජමානානං, කිංසු පවදතං වර’’න්ති.

„Was ist das Beste unter den Dingen, die aufsteigen? Was ist das Vorzüglichste unter den Dingen, die herabfallen? Wer ist der Beste unter denen, die zu Fuß gehen? Wer ist der Vorzüglichste unter denen, die sprechen?“

‘‘බීජං උප්පතතං සෙට්ඨං, වුට්ඨි නිපතතං වරා;

ගාවො පවජමානානං, පුත්තො පවදතං වරොති.

„Der Samen ist das Beste unter den Dingen, die aufsteigen; der Regen ist das Vorzüglichste unter den Dingen, die herabfallen. Das Vieh ist das Beste unter denen, die zu Fuß gehen; ein Sohn ist der Vorzüglichste unter denen, die sprechen.“

‘‘විජ්ජා උප්පතතං සෙට්ඨා, අවිජ්ජා නිපතතං වරා;

සඞ්ඝො පවජමානානං, බුද්ධො පවදතං වරො’’ති.

„Wissen (Vijjā) ist das Beste unter den Dingen, die aufsteigen; Unwissenheit (Avijjā) ist das Vorzüglichste [Bedeutendste] unter den Dingen, die herabfallen. Der Sangha ist der Vorzüglichste unter denen, die zu Fuß gehen; der Buddha ist der Vorzüglichste unter denen, die sprechen.“

5. භීතාසුත්තං

5. Bhītāsutta (Das Lehrgedicht über die Furchtsamen)

75.

75.

‘‘කිංසූධ භීතා ජනතා අනෙකා,මග්ගො චනෙකායතනප්පවුත්තො;

පුච්ඡාමි තං ගොතම භූරිපඤ්ඤ,කිස්මිං ඨිතො පරලොකං න භායෙ’’ති.

„Warum ist hier die Menge der Menschen so voller Furcht, obgleich der Weg aus vielfältigen Gründen dargelegt wurde? Ich frage dich, Gotama von weiser Erkenntnis: Worin gefestigt braucht man die andere Welt nicht zu fürchten?“

‘‘වාචං [Pg.40] මනඤ්ච පණිධාය සම්මා,කායෙන පාපානි අකුබ්බමානො;

බව්හන්නපානං ඝරමාවසන්තො,සද්ධො මුදූ සංවිභාගී වදඤ්ඤූ;

එතෙසු ධම්මෙසු ඨිතො චතූසු,ධම්මෙ ඨිතො පරලොකං න භායෙ’’ති.

„Wer Rede und Geist recht ausrichtet, mit dem Körper keine Übeltaten begeht und in einem Haus mit reichlich Speis und Trank lebt; wer vertrauensvoll, sanftmütig, großzügig und freundlich im Wort ist – wer in diesen vier Dingen gefestigt ist, wer im Dhamma gefestigt ist, braucht die andere Welt nicht zu fürchten.“

6. නජීරතිසුත්තං

6. Najīratisutta (Das Lehrgedicht über das, was nicht altert)

76.

76.

‘‘කිං ජීරති කිං න ජීරති, කිංසු උප්පථොති වුච්චති;

කිංසු ධම්මානං පරිපන්ථො, කිංසු රත්තින්දිවක්ඛයො;

කිං මලං බ්‍රහ්මචරියස්ස, කිං සිනානමනොදකං.

„Was altert und was altert nicht? Was wird ein Irrweg genannt? Was ist das Hindernis für die heilsamen Dinge? Was vergeht bei Tag und Nacht? Was ist der Schmutz des heiligen Lebens? Was ist das Bad ohne Wasser?“

‘‘කති ලොකස්මිං ඡිද්දානි, යත්ථ විත්තං න තිට්ඨති;

භගවන්තං පුට්ඨුමාගම්ම, කථං ජානෙමු තං මය’’න්ති.

„Wie viele Lecks gibt es in der Welt, durch die der Reichtum [des Verdienstes] nicht bestehen bleibt? Wir sind gekommen, um den Erhabenen zu fragen: Wie können wir dies wissen?“

‘‘රූපං ජීරති මච්චානං, නාමගොත්තං න ජීරති;

රාගො උප්පථොති වුච්චති.

„Die äußere Form (Rūpa) der Sterblichen altert, doch Name und Geschlecht altern nicht. Leidenschaft (Rāga) wird ein Irrweg genannt.“

‘‘ලොභො ධම්මානං පරිපන්ථො, වයො රත්තින්දිවක්ඛයො;

ඉත්ථී මලං බ්‍රහ්මචරියස්ස, එත්ථායං සජ්ජතෙ පජා;

තපො ච බ්‍රහ්මචරියඤ්ච, තං සිනානමනොදකං.

„Gier (Lobha) ist das Hindernis für die heilsamen Dinge; das Lebensalter vergeht bei Tag und Nacht. Die Frau ist der Schmutz des heiligen Lebens – hierin verfängt sich diese Menschheit. Selbstzucht (Tapo) und das heilige Leben (Brahmacariya) sind das Bad ohne Wasser.“

‘‘ඡ ලොකස්මිං ඡිද්දානි, යත්ථ විත්තං න තිට්ඨති;

ආලස්‍යඤ්ච පමාදො ච, අනුට්ඨානං අසංයමො;

නිද්දා තන්දී ච තෙ ඡිද්දෙ, සබ්බසො තං විවජ්ජයෙ’’ති.

„Es gibt sechs Lecks in der Welt, durch die der Reichtum nicht bestehen bleibt: Trägheit, Nachlässigkeit, mangelnde Tatkraft, Unbeherrschtheit, Schläfrigkeit und Lustlosigkeit. Diese sechs Lecks sollte man gänzlich meiden.“

7. ඉස්සරියසුත්තං

7. Issariyasutta (Das Lehrgedicht über die Herrschaft)

77.

77.

‘‘කිංසු ඉස්සරියං ලොකෙ, කිංසු භණ්ඩානමුත්තමං;

කිංසු සත්ථමලං ලොකෙ, කිංසු ලොකස්මිමබ්බුදං.

„Was ist die Herrschaft in der Welt? Was ist der höchste unter den Schätzen? Was ist der Rost des Schwertes [der Weisheit] in der Welt? Was ist die Plage in der Welt?“

‘‘කිංසු හරන්තං වාරෙන්ති, හරන්තො පන කො පියො;

කිංසු පුනප්පුනායන්තං, අභිනන්දන්ති පණ්ඩිතා’’ති.

„Wen hindert man daran, [Besitz] wegzunehmen? Doch wer ist geliebt, während er wegnimmt? Wen heißen die Weisen willkommen, wenn er immer wieder kommt?“

‘‘වසො [Pg.41] ඉස්සරියං ලොකෙ, ඉත්ථී භණ්ඩානමුත්තමං;

කොධො සත්ථමලං ලොකෙ, චොරා ලොකස්මිමබ්බුදා.

„Macht ist die Herrschaft in der Welt; die Frau ist der höchste unter den Schätzen. Zorn (Kodha) ist der Rost des Schwertes [der Weisheit] in der Welt; Diebe sind die Plage in der Welt.“

‘‘චොරං හරන්තං වාරෙන්ති, හරන්තො සමණො පියො;

සමණං පුනප්පුනායන්තං, අභිනන්දන්ති පණ්ඩිතා’’ති.

„Einen Dieb hindert man daran, [Besitz] wegzunehmen; doch ein Asket (Samaṇa), der [Gaben] entgegennimmt, ist geliebt. Einen Asketen heißen die Weisen willkommen, wenn er immer wieder kommt.“

8. කාමසුත්තං

8. Kāmasutta (Das Lehrgedicht über das Begehren)

78.

78.

‘‘කිමත්ථකාමො න දදෙ, කිං මච්චො න පරිච්චජෙ;

කිංසු මුඤ්චෙය්‍ය කල්‍යාණං, පාපිකං න ච මොචයෙ’’ති.

„Was sollte einer, der sein Wohl wünscht, nicht weggeben? Was sollte ein Sterblicher nicht aufgeben? Was für ein gütiges [Wort] sollte man äußern, und was für ein böses [Wort] sollte man nicht von sich geben?“

‘‘අත්තානං න දදෙ පොසො, අත්තානං න පරිච්චජෙ;

වාචං මුඤ්චෙය්‍ය කල්‍යාණං, පාපිකඤ්ච න මොචයෙ’’ති.

„Sich selbst sollte ein Mensch nicht [als Sklaven] weggeben; sich selbst sollte er nicht [den wilden Tieren] aufgeben. Ein gütiges Wort sollte man äußern, doch ein böses Wort sollte man nicht von sich geben.“

9. පාථෙය්‍යසුත්තං

9. Pātheyyasutta (Das Lehrgedicht über den Reiseproviant)

79.

79.

‘‘කිංසු බන්ධති පාථෙය්‍යං, කිංසු භොගානමාසයො;

කිංසු නරං පරිකස්සති, කිංසු ලොකස්මි දුජ්ජහං;

කිස්මිං බද්ධා පුථූ සත්තා, පාසෙන සකුණී යථා’’ති.

„Was schnürt den Reiseproviant? Was ist die Stätte der Genüsse? Was zerrt an einem Menschen? Was ist in der Welt schwer aufzugeben? Woran sind die vielen Wesen gebunden, wie ein Vogel in einer Schlinge?“

‘‘සද්ධා බන්ධති පාථෙය්‍යං, සිරී භොගානමාසයො;

ඉච්ඡා නරං පරිකස්සති, ඉච්ඡා ලොකස්මි දුජ්ජහා;

ඉච්ඡාබද්ධා පුථූ සත්තා, පාසෙන සකුණී යථා’’ති.

„Vertrauen (Saddhā) schnürt den Reiseproviant; Herrlichkeit (Sirī) ist die Stätte der Genüsse. Das Verlangen (Icchā) zerrt an einem Menschen; das Verlangen ist in der Welt schwer aufzugeben. Durch Verlangen sind die vielen Wesen gebunden, wie ein Vogel in einer Schlinge.“

10. පජ්ජොතසුත්තං

10. Pajjotasutta (Das Lehrgedicht über das Licht)

80.

80.

‘‘කිංසු ලොකස්මි පජ්ජොතො, කිංසු ලොකස්මි ජාගරො;

කිංසු කම්මෙ සජීවානං, කිමස්ස ඉරියාපථො.

„Was ist das Licht in der Welt? Was ist das Wachen in der Welt? Was ist der Gefährte jener, die durch ihre Arbeit leben? Was ist ihre Lebensweise?“

‘‘කිංසු අලසං අනලසඤ්ච, මාතා පුත්තංව පොසති;

කිං භූතා උපජීවන්ති, යෙ පාණා පථවිස්සිතා’’ති.

„Was nährt sowohl den Trägen als auch den Fleißigen, so wie eine Mutter ihren Sohn nährt? Von was leben die Wesen, jene Geschöpfe, die auf der Erde weilen?“

‘‘පඤ්ඤා ලොකස්මි පජ්ජොතො, සති ලොකස්මි ජාගරො;

ගාවො කම්මෙ සජීවානං, සීතස්ස ඉරියාපථො.

„Weisheit ist in der Welt das Licht, Achtsamkeit ist in der Welt der Wächter; Rinder sind Gefährten für die durch Arbeit Lebenden, der Pflug ist ihr Weg zum Lebensunterhalt.“

‘‘වුට්ඨි අලසං අනලසඤ්ච, මාතා පුත්තංව පොසති;

වුට්ඨිං භූතා උපජීවන්ති, යෙ පාණා පථවිස්සිතා’’ති.

„Der Regen nährt sowohl den Faulen als auch den Fleißigen, so wie eine Mutter ihr Kind nährt; vom Regen leben die Wesen, jene Lebewesen, die auf der Erde weilen.“

11. අරණසුත්තං

11. 11. Araṇa-Sutta

81.

81.

‘‘කෙසූධ [Pg.42] අරණා ලොකෙ, කෙසං වුසිතං න නස්සති;

කෙධ ඉච්ඡං පරිජානන්ති, කෙසං භොජිස්සියං සදා.

„Wer in dieser Welt ist ohne Konflikt? Wessen vollbrachtes heiliges Leben geht nicht verloren? Wer hier erkennt das Verlangen vollständig? Wer besitzt für immer Unabhängigkeit?

‘‘කිංසු මාතා පිතා භාතා, වන්දන්ති නං පතිට්ඨිතං;

කිංසු ඉධ ජාතිහීනං, අභිවාදෙන්ති ඛත්තියා’’ති.

Wen, der [in Tugend] gefestigt ist, verehren Mutter, Vater und Bruder? Wen, der von niederer Geburt ist, grüßen hier in dieser Welt die Adligen?“

‘‘සමණීධ අරණා ලොකෙ, සමණානං වුසිතං න නස්සති;

සමණා ඉච්ඡං පරිජානන්ති, සමණානං භොජිස්සියං සදා.

„Asketen sind hier in dieser Welt ohne Konflikt, das vollbrachte heilige Leben der Asketen geht nicht verloren; Asketen erkennen das Verlangen vollständig, den Asketen gehört für immer die Unabhängigkeit.

‘‘සමණං මාතා පිතා භාතා, වන්දන්ති නං පතිට්ඨිතං;

සමණීධ ජාතිහීනං, අභිවාදෙන්ති ඛත්තියා’’ති.

Dem Asketen erweisen Mutter, Vater und Bruder Ehrerbietung, ihm, der gefestigt ist; den Asketen, selbst wenn er von niederer Geburt ist, grüßen hier in dieser Welt die Adligen.“

ඡෙත්වාවග්ගො අට්ඨමො.

Das achte Kapitel: Das Kapitel über das Durchschneiden (Chetvā-Vagga).

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu:

ඡෙත්වා රථඤ්ච චිත්තඤ්ච, වුට්ඨි භීතා නජීරති;

ඉස්සරං කාමං පාථෙය්‍යං, පජ්ජොතො අරණෙන චාති.

Chetvā, Ratha, Citta, Vuṭṭhi, Bhītā, Najīrati, Issara, Kāma, Pātheyya, Pajjota und Araṇa.

දෙවතාසංයුත්තං සමත්තං.

Das Devatā-Saṃyutta ist abgeschlossen.

2. දෙවපුත්තසංයුත්තං

2. Devaputta-Saṃyutta (Die Verbundene Sammlung der Göttersöhne)

1. පඨමවග්ගො

1. 1. Erstes Kapitel

1. පඨමකස්සපසුත්තං

1. 1. Die erste Rede an Kassapa

82. එවං [Pg.43] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො කස්සපො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො කස්සපො දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භික්ඛුං භගවා පකාසෙසි, නො ච භික්ඛුනො අනුසාස’’න්ති. ‘‘තෙන හි කස්සප, තඤ්ඤෙවෙත්ථ පටිභාතූ’’ති.

82. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, dem Garten des Anāthapiṇḍika. Da begab sich der Göttersohn Kassapa in fortgeschrittener Nacht, von herrlicher Gestalt, den gesamten Jeta-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Kassapa zum Erhabenen: ‚Der Erhabene hat den Mönch dargelegt, aber nicht die Unterweisung für den Mönch.‘ — ‚Nun denn, Kassapa, so möge dir selbst dazu etwas einfallen.‘

‘‘සුභාසිතස්ස සික්ඛෙථ, සමණූපාසනස්ස ච;

එකාසනස්ස ච රහො, චිත්තවූපසමස්ස චා’’ති.

„‚Man übe sich in wohlgesprochener Rede und im Aufsuchen von Asketen; ebenso im alleinigen Sitzen in der Einsamkeit und in der Beruhigung des Geistes.‘“

ඉදමවොච කස්සපො දෙවපුත්තො; සමනුඤ්ඤො සත්ථා අහොසි. අථ ඛො කස්සපො දෙවපුත්තො ‘‘සමනුඤ්ඤො මෙ සත්ථා’’ති භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Dies sagte der Göttersohn Kassapa. Der Lehrer stimmte zu. Da erkannte der Göttersohn Kassapa: ‚Der Lehrer stimmt mir zu‘, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umrundete ihn rechtsläufig und verschwand genau dort.

2. දුතියකස්සපසුත්තං

2. 2. Die zweite Rede an Kassapa

83. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතො ඛො කස්සපො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

83. Ort der Handlung war Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Kassapa in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘භික්ඛු සියා ඣායී විමුත්තචිත්තො,ආකඞ්ඛෙ චෙ හදයස්සානුපත්තිං;

ලොකස්ස ඤත්වා උදයබ්බයඤ්ච,සුචෙතසො අනිස්සිතො තදානිසංසො’’ති.

„‚Ein Mönch sollte meditierend und mit befreitem Geist sein, wenn er die höchste Vollendung des Herzens anstrebt; das Entstehen und Vergehen der Welt kennend, klarsichtig, unabhängig – dann wird dies sein Segen sein.‘“

3. මාඝසුත්තං

3. 3. Māgha-Sutta

84. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො මාඝො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි[Pg.44]. එකමන්තං ඨිතො ඛො මාඝො දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

84. Ort der Handlung war Sāvatthī. Da begab sich der Göttersohn Māgha in fortgeschrittener Nacht, von herrlicher Gestalt, den gesamten Jeta-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Māgha den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කිංසු ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කිංසු ඡෙත්වා න සොචති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, වධං රොචෙසි ගොතමා’’ති.

„‚Was muss man durchschneiden, um in Frieden zu ruhen? Was muss man durchschneiden, um nicht zu kummern? Die Vernichtung welches einen Dinges befürwortet Ihr, Gotama?‘“

‘‘කොධං ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කොධං ඡෙත්වා න සොචති;

කොධස්ස විසමූලස්ස, මධුරග්ගස්ස වත්‍රභූ;

වධං අරියා පසංසන්ති, තඤ්හි ඡෙත්වා න සොචතී’’ති.

„‚Wenn man den Zorn durchschneidet, ruht man in Frieden; wenn man den Zorn durchschneidet, kummert man sich nicht. Die Vernichtung des Zorns, o Vatrabhū, der eine giftige Wurzel und eine honigsüße Spitze hat, preisen die Edlen; denn wenn man diesen durchschnitten hat, kennt man keinen Kummer.‘“

4. මාගධසුත්තං

4. 4. Māgadha-Sutta

85. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතො ඛො මාගධො දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

85. Ort der Handlung war Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Māgadha den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කති ලොකස්මිං පජ්ජොතා, යෙහි ලොකො පකාසති;

භවන්තං පුට්ඨුමාගම්ම, කථං ජානෙමු තං මය’’න්ති.

„‚Wie viele Lichter gibt es in der Welt, durch welche die Welt erstrahlt? Wir sind gekommen, um den Herrn zu fragen: Wie können wir das wissen?‘“

‘‘චත්තාරො ලොකෙ පජ්ජොතා, පඤ්චමෙත්ථ න විජ්ජති;

දිවා තපති ආදිච්චො, රත්තිමාභාති චන්දිමා.

„‚Vier Lichter gibt es in der Welt, ein fünftes findet sich hier nicht: Am Tage strahlt die Sonne, in der Nacht leuchtet der Mond.

‘‘අථ අග්ගි දිවාරත්තිං, තත්ථ තත්ථ පකාසති;

සම්බුද්ධො තපතං සෙට්ඨො, එසා ආභා අනුත්තරා’’ති.

„‚Sodann leuchtet das Feuer bei Tag und bei Nacht hier und dort; doch der vollkommen Erwachte ist der Beste unter den Strahlenden – dies ist der unvergleichliche Glanz.‘“}, {

5. දාමලිසුත්තං

5. Dāmalisutta

86. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො දාමලි දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො දාමලි දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

86. In Sāvatthī. Da begab sich der Göttersohn Dāmali in der tiefen Nacht, mit einer herrlich leuchtenden Gestalt, die den gesamten Jeta-Hain erstrahlen ließ, zum Erhabenen. Nachdem er sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrerbietig begrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Dāmali in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘කරණීයමෙතං බ්‍රාහ්මණෙන, පධානං අකිලාසුනා;

කාමානං විප්පහානෙන, න තෙනාසීසතෙ භව’’න්ති.

„Dies ist von einem Brahmanen zu tun, mit unermüdlicher Anstrengung; durch das Aufgeben der Sinnenlüste begehrt er das Dasein nicht mehr.“

‘‘නත්ථි කිච්චං බ්‍රාහ්මණස්ස (දාමලීති භගවා),කතකිච්චො හි බ්‍රාහ්මණො.

„Es gibt keine Pflicht mehr für den Brahmanen, o Dāmali, denn der Brahmane hat seine Aufgabe bereits erfüllt.“

‘‘යාව [Pg.45] න ගාධං ලභති නදීසු,ආයූහති සබ්බගත්තෙභි ජන්තු;

ගාධඤ්ච ලද්ධාන ථලෙ ඨිතො යො,නායූහතී පාරගතො හි සොව.

„Solange ein Wesen in den Flüssen keinen festen Boden findet, bemüht es sich mit all seinen Gliedern; doch wenn es den festen Boden gefunden hat und auf dem Land steht, bemüht es sich nicht mehr, denn es ist wahrlich ans andere Ufer gelangt.“

‘‘එසූපමා දාමලි බ්‍රාහ්මණස්ස,ඛීණාසවස්ස නිපකස්ස ඣායිනො;

පප්පුය්‍ය ජාතිමරණස්ස අන්තං,නායූහතී පාරගතො හි සො’’ති.

„Dies ist das Gleichnis für den Brahmanen, o Dāmali, für den, dessen Trübungen versiegt sind, der klug und meditativ ist. Nachdem er das Ende von Geburt und Tod erreicht hat, bemüht er sich nicht mehr, denn er ist wahrlich ans andere Ufer gelangt.“

6. කාමදසුත්තං

6. Das Kāmadasutta

87. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතො ඛො කාමදො දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘දුක්කරං භගවා, සුදුක්කරං භගවා’’ති.

87. In Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Kāmada zum Erhabenen: „Schwer ist es zu vollbringen, o Erhabener, überaus schwer ist es zu vollbringen, o Erhabener!“

‘‘දුක්කරං වාපි කරොන්ති (කාමදාති භගවා),සෙඛා සීලසමාහිතා;

ඨිතත්තා අනගාරියුපෙතස්ස,තුට්ඨි හොති සුඛාවහා’’ති.

„Auch das Schwierige vollbringen sie, o Kāmada – jene, die in der Übung stehen (Sekhas), gefestigt in der Tugend. Für den, der in die Hauslosigkeit eingetreten ist, bringt die Genügsamkeit Glück mit sich.“

‘‘දුල්ලභා භගවා යදිදං තුට්ඨී’’ති.

„Schwer zu erlangen, o Erhabener, ist diese Genügsamkeit.“

‘‘දුල්ලභං වාපි ලභන්ති (කාමදාති භගවා),චිත්තවූපසමෙ රතා;

යෙසං දිවා ච රත්තො ච,භාවනාය රතො මනො’’ති.

„Auch das schwer zu Erlangende gewinnen sie, o Kāmada – jene, die Freude an der Beruhigung des Geistes finden, deren Geist Tag und Nacht an der Entfaltung (Bhāvanā) Freude hat.“

‘‘දුස්සමාදහං භගවා යදිදං චිත්ත’’න්ති.

„Schwer zu konzentrieren, o Erhabener, ist dieser Geist.“

‘‘දුස්සමාදහං වාපි සමාදහන්ති (කාමදාති භගවා),ඉන්ද්‍රියූපසමෙ රතා;

තෙ ඡෙත්වා මච්චුනො ජාලං,අරියා ගච්ඡන්ති කාමදා’’ති.

„Auch den schwer zu konzentrierenden Geist konzentrieren sie, o Kāmada – jene, die Freude an der Beruhigung der Sinne finden. Nachdem sie das Netz des Todes zerrissen haben, ziehen diese Edlen davon, o Kāmada.“

‘‘දුග්ගමො [Pg.46] භගවා විසමො මග්ගො’’ති.

„Schwer begehbar, o Erhabener, ist der unebene Pfad.“

‘‘දුග්ගමෙ විසමෙ වාපි, අරියා ගච්ඡන්ති කාමද;

අනරියා විසමෙ මග්ගෙ, පපතන්ති අවංසිරා;

අරියානං සමො මග්ගො, අරියා හි විසමෙ සමා’’ති.

„Sowohl auf dem schwer begehbaren als auch auf dem unebenen Pfad gehen die Edlen, o Kāmada. Die Unedlen fallen auf dem unebenen Pfad kopfüber hinab; doch für die Edlen ist der Pfad eben, denn die Edlen sind inmitten des Unebenen eben.“

7. පඤ්චාලචණ්ඩසුත්තං

7. Das Pañcālacaṇḍasutta

88. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතො ඛො පඤ්චාලචණ්ඩො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

88. In Sāvatthī. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Pañcālacaṇḍa in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘සම්බාධෙ වත ඔකාසං, අවින්දි භූරිමෙධසො;

යො ඣානමබුජ්ඣි බුද්ධො, පටිලීනනිසභො මුනී’’ති.

„Inmitten der Beengtheit hat er wahrlich einen freien Raum gefunden, er von weiser Einsicht; der Erwachte, der die Versenkung (Jhāna) erkannte, der Weise, der als Bester den Dünkel abgelegt hat.“

‘‘සම්බාධෙ වාපි වින්දන්ති (පඤ්චාලචණ්ඩාති භගවා),ධම්මං නිබ්බානපත්තියා;

යෙ සතිං පච්චලත්ථංසු,සම්මා තෙ සුසමාහිතා’’ති.

„Auch inmitten der Beengtheit finden sie die Lehre zur Erreichung des Nibbāna, o Pañcālacaṇḍa – jene, die Achtsamkeit erlangt haben; sie sind rechtmäßig wohlkonzentriert.“

8. තායනසුත්තං

8. Das Tāyanasutta

89. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො තායනො දෙවපුත්තො පුරාණතිත්ථකරො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො තායනො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

89. In Sāvatthī. Da begab sich der Göttersohn Tāyana, ein einstiger Ordensgründer, in der tiefen Nacht, mit einer herrlich leuchtenden Gestalt, die den gesamten Jeta-Hain erstrahlen ließ, zum Erhabenen. Nachdem er sich dem Erhabenen genähert und ihn ehrerbietig begrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Tāyana in der Gegenwart des Erhabenen diese Verse:

‘‘ඡින්ද සොතං පරක්කම්ම, කාමෙ පනුද බ්‍රාහ්මණ;

නප්පහාය මුනී කාමෙ, නෙකත්තමුපපජ්ජති.

„Schneide den Strom ab, bemühe dich, vertreibe die Sinnenlüste, o Brahmane! Ohne die Sinnenlüste aufgegeben zu haben, gelangt ein Weiser nicht zur Einheitskonzentration.“

‘‘කයිරා චෙ කයිරාථෙනං, දළ්හමෙනං පරක්කමෙ;

සිථිලො හි පරිබ්බාජො, භිය්‍යො ආකිරතෙ රජං.

„Wenn man etwas tun will, so tue man es; man bemühe sich standhaft darum. Denn ein nachlässiges Wanderleben wirbelt nur noch mehr den Staub der Befleckungen auf.“

‘‘අකතං දුක්කටං සෙය්‍යො, පච්ඡා තපති දුක්කටං;

කතඤ්ච සුකතං සෙය්‍යො, යං කත්වා නානුතප්පති.

„Besser ist eine schlechte Tat ungetan, denn eine schlechte Tat brennt später. Besser ist eine gute Tat getan, die man nach der Ausführung nicht bereut.“

‘‘කුසො [Pg.47] යථා දුග්ගහිතො, හත්ථමෙවානුකන්තති;

සාමඤ්ඤං දුප්පරාමට්ඨං, නිරයායූපකඩ්ඪති.

„Wie Kusa-Gras, das falsch angefasst wird, die Hand schneidet, so zieht ein falsch gelebtes Mönchsleben einen in die Hölle hinab.“

‘‘යං කිඤ්චි සිථිලං කම්මං, සංකිලිට්ඨඤ්ච යං වතං;

සඞ්කස්සරං බ්‍රහ්මචරියං, න තං හොති මහප්ඵල’’න්ති.

„Was auch immer an Taten nachlässig vollbracht, an Gelübden befleckt und an heiligem Wandel zweifelhaft ist, das bringt keine große Frucht.“

ඉදමවොච තායනො දෙවපුත්තො; ඉදං වත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Dies sprach der Göttersohn Tāyana. Nachdem er dies gesagt hatte, begrüßte er den Erhabenen ehrerbietig, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle.

අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ඉමං, භික්ඛවෙ, රත්තිං තායනො නාම දෙවපුත්තො පුරාණතිත්ථකරො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො, භික්ඛවෙ, තායනො දෙවපුත්තො මම සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Nach dem Vergehen jener Nacht wandte sich der Erhabene an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich der Göttersohn namens Tāyana, ein einstiger Ordensgründer, in der tiefen Nacht, mit einer herrlich leuchtenden Gestalt, die den gesamten Jeta-Hain erstrahlen ließ, zu mir. Nachdem er sich mir genähert und mich ehrerbietig begrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend, ihr Mönche, sprach der Göttersohn Tāyana in meiner Gegenwart diese Verse:

‘‘ඡින්ද සොතං පරක්කම්ම, කාමෙ පනුද බ්‍රාහ්මණ;

නප්පහාය මුනී කාමෙ, නෙකත්තමුපපජ්ජති.

„Schneide den Strom ab, bemühe dich, vertreibe die Sinnenlüste, o Brahmane! Ohne die Sinnenlüste aufgegeben zu haben, gelangt ein Weiser nicht zur Einheitskonzentration.“

‘‘කයිරා චෙ කයිරාථෙනං, දළ්හමෙනං පරක්කමෙ;

සිථිලො හි පරිබ්බාජො, භිය්‍යො ආකිරතෙ රජං.

„Wenn man etwas tun will, so tue man es; man bemühe sich standhaft darum. Denn ein nachlässiges Wanderleben wirbelt nur noch mehr den Staub der Befleckungen auf.“

‘‘අකතං දුක්කටං සෙය්‍යො, පච්ඡා තපති දුක්කටං;

කතඤ්ච සුකතං සෙය්‍යො, යං කත්වා නානුතප්පති.

„Besser ist eine schlechte Tat ungetan, denn eine schlechte Tat brennt später. Besser ist eine gute Tat getan, die man nach der Ausführung nicht bereut.“

‘‘කුසො යථා දුග්ගහිතො, හත්ථමෙවානුකන්තති;

සාමඤ්ඤං දුප්පරාමට්ඨං, නිරයායූපකඩ්ඪති.

„Wie Kusa-Gras, wenn es falsch angefasst wird, die Hand zerschneidet, so zieht ein unachtsam geführtes mönchisches Leben einen direkt in die Hölle hinab.“

‘‘යං කිඤ්චි සිථිලං කම්මං, සංකිලිට්ඨඤ්ච යං වතං;

සඞ්කස්සරං බ්‍රහ්මචරියං, න තං හොති මහප්ඵල’’න්ති.

„Jede Handlung, die nachlässig ausgeführt wird, jedes Gelübde, das befleckt ist, und ein zweifelhafter heiliger Wandel bringen keine große Frucht.“

‘‘ඉදමවොච, භික්ඛවෙ, තායනො දෙවපුත්තො, ඉදං වත්වා මං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායි. උග්ගණ්හාථ, භික්ඛවෙ, තායනගාථා; පරියාපුණාථ, භික්ඛවෙ, තායනගාථා; ධාරෙථ, භික්ඛවෙ, තායනගාථා. අත්ථසංහිතා, භික්ඛවෙ, තායනගාථා ආදිබ්‍රහ්මචරියිකා’’ති.

„Dies, o Mönche, sprach der Göttersohn Tāyana. Nachdem er dies gesagt hatte, erwies er mir die Ehre, umschritt mich rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle. Lernt, o Mönche, die Verse des Tāyana; meistert, o Mönche, die Verse des Tāyana; behaltet, o Mönche, die Verse des Tāyana im Gedächtnis. Die Verse des Tāyana, o Mönche, sind mit Segen verbunden und führen zur Einleitung in den heiligen Wandel.“

9. චන්දිමසුත්තං

9. 9. Das Candima-Sutta (Über den Göttersohn des Mondes)

90. සාවත්ථිනිදානං[Pg.48]. තෙන ඛො පන සමයෙන චන්දිමා දෙවපුත්තො රාහුනා අසුරින්දෙන ගහිතො හොති. අථ ඛො චන්දිමා දෙවපුත්තො භගවන්තං අනුස්සරමානො තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

90. In Sāvatthī. Zu dieser Zeit war der Göttersohn Candima von Rāhu, dem Herrscher der Asuras, gefangen genommen worden. Da besann sich der Göttersohn Candima auf den Erhabenen und rezitierte im Augenblick seiner Gefangenschaft diesen Vers:

‘‘නමො තෙ බුද්ධ වීරත්ථු, විප්පමුත්තොසි සබ්බධි;

සම්බාධපටිපන්නොස්මි, තස්ස මෙ සරණං භවා’’ති.

„Verehrung sei dir, Buddha, du Held! Du bist von allem gänzlich befreit. In Bedrängnis bin ich geraten; sei du mir meine Zuflucht!“

අථ ඛො භගවා චන්දිමං දෙවපුත්තං ආරබ්භ රාහුං අසුරින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da sprach der Erhabene in Bezug auf den Göttersohn Candima den Asura-Herrscher Rāhu mit diesem Vers an:

‘‘තථාගතං අරහන්තං, චන්දිමා සරණං ගතො;

රාහු චන්දං පමුඤ්චස්සු, බුද්ධා ලොකානුකම්පකා’’ති.

„Zum Tathāgata, dem Heiligen, ist Candima zur Zuflucht gegangen. Rāhu, lass den Mond frei! Die Buddhas sind voller Mitgefühl für die Welt.“

අථ ඛො රාහු අසුරින්දො චන්දිමං දෙවපුත්තං මුඤ්චිත්වා තරමානරූපො යෙන වෙපචිත්ති අසුරින්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා සංවිග්ගො ලොමහට්ඨජාතො එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතං ඛො රාහුං අසුරින්දං වෙපචිත්ති අසුරින්දො ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da ließ der Asura-Herrscher Rāhu den Göttersohn Candima frei und begab sich in großer Hast dorthin, wo der Asura-Herrscher Vepacitti war. Erschüttert und mit gesträubtem Haar blieb er an einer Seite stehen. Dem beiseite stehenden Asura-Herrscher Rāhu sprach der Asura-Herrscher Vepacitti in einem Vers zu:

‘‘කිං නු සන්තරමානොව, රාහු චන්දං පමුඤ්චසි;

සංවිග්ගරූපො ආගම්ම, කිං නු භීතොව තිට්ඨසී’’ති.

„Warum nur hast du, Rāhu, in solcher Eile den Mond freigelassen? Warum bist du so erschüttert hergekommen und stehst nun da wie von Furcht ergriffen?“

‘‘සත්තධා මෙ ඵලෙ මුද්ධා, ජීවන්තො න සුඛං ලභෙ;

බුද්ධගාථාභිගීතොම්හි, නො චෙ මුඤ්චෙය්‍ය චන්දිම’’න්ති.

„In sieben Stücke würde mein Haupt zerspringen, und lebend fände ich kein Glück mehr; ich bin von den Versen des Buddha gebannt – ich musste den Mond freilassen.“

10. සූරියසුත්තං

10. 10. Das Sūriya-Sutta (Über den Göttersohn der Sonne)

91. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන සූරියො දෙවපුත්තො රාහුනා අසුරින්දෙන ගහිතො හොති. අථ ඛො සූරියො දෙවපුත්තො භගවන්තං අනුස්සරමානො තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

91. In Sāvatthī. Zu dieser Zeit war der Göttersohn Sūriya von Rāhu, dem Herrscher der Asuras, gefangen genommen worden. Da besann sich der Göttersohn Sūriya auf den Erhabenen und rezitierte im Augenblick seiner Gefangenschaft diesen Vers:

‘‘නමො තෙ බුද්ධ වීරත්ථු, විප්පමුත්තොසි සබ්බධි;

සම්බාධපටිපන්නොස්මි, තස්ස මෙ සරණං භවා’’ති.

„Verehrung sei dir, Buddha, du Held! Du bist von allem gänzlich befreit. In Bedrängnis bin ich geraten; sei du mir meine Zuflucht!“

අථ ඛො භගවා සූරියං දෙවපුත්තං ආරබ්භ රාහුං අසුරින්දං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da sprach der Erhabene in Bezug auf den Göttersohn Sūriya den Asura-Herrscher Rāhu mit diesen Versen an:

‘‘තථාගතං [Pg.49] අරහන්තං, සූරියො සරණං ගතො;

රාහු සූරියං පමුඤ්චස්සු, බුද්ධා ලොකානුකම්පකා.

„Zum Tathāgata, dem Heiligen, ist Sūriya zur Zuflucht gegangen. Rāhu, lass die Sonne frei! Die Buddhas sind voller Mitgefühl für die Welt.

‘‘යො අන්ධකාරෙ තමසි පභඞ්කරො,වෙරොචනො මණ්ඩලී උග්ගතෙජො;

මා රාහු ගිලී චරමන්තලික්ඛෙ,පජං මමං රාහු පමුඤ්ච සූරිය’’න්ති.

Er, der in der finsteren Dunkelheit das Licht bringt, der Strahlende mit der kreisrunden Gestalt und der gewaltigen Glut – verschlinge ihn nicht, Rāhu, während er den Himmel durchzieht! Rāhu, lass Sūriya frei, er ist mein Sohn!“

අථ ඛො රාහු අසුරින්දො සූරියං දෙවපුත්තං මුඤ්චිත්වා තරමානරූපො යෙන වෙපචිත්ති අසුරින්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා සංවිග්ගො ලොමහට්ඨජාතො එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතං ඛො රාහුං අසුරින්දං වෙපචිත්ති අසුරින්දො ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da ließ der Asura-Herrscher Rāhu den Göttersohn Sūriya frei und begab sich in großer Hast dorthin, wo der Asura-Herrscher Vepacitti war. Erschüttert und mit gesträubtem Haar blieb er an einer Seite stehen. Dem beiseite stehenden Asura-Herrscher Rāhu sprach der Asura-Herrscher Vepacitti in einem Vers zu:

‘‘කිං නු සන්තරමානොව, රාහු සූරියං පමුඤ්චසි;

සංවිග්ගරූපො ආගම්ම, කිං නු භීතොව තිට්ඨසී’’ති.

„Warum nur hast du, Rāhu, in solcher Eile die Sonne freigelassen? Warum bist du so erschüttert hergekommen und stehst nun da wie von Furcht ergriffen?“

‘‘සත්තධා මෙ ඵලෙ මුද්ධා, ජීවන්තො න සුඛං ලභෙ;

බුද්ධගාථාභිගීතොම්හි, නො චෙ මුඤ්චෙය්‍ය සූරිය’’න්ති.

„In sieben Stücke würde mein Haupt zerspringen, und lebend fände ich kein Glück mehr; ich bin von den Versen des Buddha gebannt – ich musste die Sonne freilassen.“

පඨමො වග්ගො.

Das erste Kapitel (Vagga) ist beendet.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu lautet:

ද්වෙ කස්සපා ච මාඝො ච, මාගධො දාමලි කාමදො;

පඤ්චාලචණ්ඩො තායනො, චන්දිමසූරියෙන තෙ දසාති.

Zwei über Kassapa, Māgha, Māgadha, Dāmali, Kāmada, Pañcālacaṇḍa, Tāyana sowie Candima und Sūriya – dies sind die zehn.

2. අනාථපිණ්ඩිකවග්ගො

2. 2. Das Anāthapiṇḍika-Kapitel

1. චන්දිමසසුත්තං

1. 1. Das Candimasa-Sutta

92. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො චන්දිමසො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි[Pg.50]. එකමන්තං ඨිතො ඛො චන්දිමසො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

92. In Sāvatthī. Da begab sich der Göttersohn Candimasa in der vorgerückten Nacht mit überirdischer Schönheit, die den gesamten Jeta-Hain erleuchtete, zum Erhabenen. Er erwies dem Erhabenen die Ehre, stellte sich an eine Seite und sprach in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘තෙ හි සොත්ථිං ගමිස්සන්ති, කච්ඡෙ වාමකසෙ මගා;

ඣානානි උපසම්පජ්ජ, එකොදි නිපකා සතා’’ති.

„Wahrlich, jene werden zum Heil gelangen, wie Wild in einem sicheren Bergtal, wenn sie die Vertiefungen vollenden, mit gefestigtem Geist, klug und achtsam.“

‘‘තෙ හි පාරං ගමිස්සන්ති, ඡෙත්වා ජාලංව අම්බුජො;

ඣානානි උපසම්පජ්ජ, අප්පමත්තා රණඤ්ජහා’’ති.

„Wahrlich, jene werden zum jenseitigen Ufer gelangen, wie ein Fisch, der das Netz zerreißt, wenn sie die Vertiefungen vollenden, unermüdlich und frei von den Befleckungen.“

2. වෙණ්ඩුසුත්තං

2. 2. Das Veṇḍu-Sutta

93. එකමන්තං ඨිතො ඛො වෙණ්ඩු දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

93. An einer Seite stehend sprach der Göttersohn Veṇḍu in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘සුඛිතාව තෙ මනුජා, සුගතං පයිරුපාසිය;

යුඤ්ජං ගොතමසාසනෙ, අප්පමත්තා නු සික්ඛරෙ’’ති.

Glücklich wahrlich sind jene Menschen, die den Sugata verehren; die sich in der Lehre Gotamas bemühen und achtsam darin üben.

‘‘යෙ මෙ පවුත්තෙ සිට්ඨිපදෙ (වෙණ්ඩූති භගවා),අනුසික්ඛන්ති ඣායිනො;

කාලෙ තෙ අප්පමජ්ජන්තා,න මච්චුවසගා සියු’’න්ති.

Jene Meditierenden, die sich in den von mir verkündeten Leitsätzen üben, werden, wenn sie zur rechten Zeit unermüdlich sind, nicht in die Gewalt des Todes geraten (o Veṇḍu, sprach der Erhabene).

3. දීඝලට්ඨිසුත්තං

3. Das Dīghalaṭṭhi-Sutta

94. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො දීඝලට්ඨි දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං වෙළුවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො දීඝලට්ඨි දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

94. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Rājagaha, im Veluvana, am Ort der Kalandaka-Fütterung. Da begab sich der Göttersohn Dīghalaṭṭhi in tiefer Nacht mit herrlicher Ausstrahlung, den ganzen Veluvana-Hain erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Dīghalaṭṭhi in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘භික්ඛු සියා ඣායී විමුත්තචිත්තො,ආකඞ්ඛෙ චෙ හදයස්සානුපත්තිං;

ලොකස්ස ඤත්වා උදයබ්බයඤ්ච,සුචෙතසො අනිස්සිතො තදානිසංසො’’ති.

Ein Mönch sollte meditierend und mit befreitem Geist sein, wenn er die Erlangung des Herzens (die Frucht der Heiligkeit) ersehnt. Wenn er das Entstehen und Vergehen der Welt erkennt, reinen Sinnes ist und ungebunden bleibt, wird er jene Frucht als Segen erfahren.

4. නන්දනසුත්තං

4. Das Nandana-Sutta

95. එකමන්තං [Pg.51] ඨිතො ඛො නන්දනො දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

95. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Nandana den Erhabenen mit einem Vers an:

‘‘පුච්ඡාමි තං ගොතම භූරිපඤ්ඤ,අනාවටං භගවතො ඤාණදස්සනං;

කථංවිධං සීලවන්තං වදන්ති,කථංවිධං පඤ්ඤවන්තං වදන්ති;

කථංවිධො දුක්ඛමතිච්ච ඉරියති,කථංවිධං දෙවතා පූජයන්තී’’ති.

Ich frage Dich, Gotama von weiter Weisheit, dessen Erkenntnis und Schauung durch nichts behindert wird: Wen bezeichnet man als einen Tugendhaften? Wen bezeichnet man als einen Weisen? Wer wandelt dahin, nachdem er das Leiden überwunden hat? Wen verehren die Gottheiten?

‘‘යො සීලවා පඤ්ඤවා භාවිතත්තො,සමාහිතො ඣානරතො සතීමා;

සබ්බස්ස සොකා විගතා පහීනා,ඛීණාසවො අන්තිමදෙහධාරී.

Wer tugendhaft ist, weise, mit entfaltetem Geist, gesammelt, in Meditation vertieft und achtsam; wer von allem Kummer befreit ist, dessen Triebe versiegt sind und der seinen letzten Körper trägt –

‘‘තථාවිධං සීලවන්තං වදන්ති,තථාවිධං පඤ්ඤවන්තං වදන්ති;

තථාවිධො දුක්ඛමතිච්ච ඉරියති,තථාවිධං දෙවතා පූජයන්තී’’ති.

Einen solchen bezeichnet man als einen Tugendhaften; einen solchen bezeichnet man als einen Weisen. Ein solcher wandelt dahin, nachdem er das Leiden überwunden hat; einen solchen verehren die Gottheiten.

5. චන්දනසුත්තං

5. Das Candana-Sutta

96. එකමන්තං ඨිතො ඛො චන්දනො දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

96. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Candana den Erhabenen mit einem Vers an:

‘‘කථංසු තරති ඔඝං, රත්තින්දිවමතන්දිතො;

අප්පතිට්ඨෙ අනාලම්බෙ, කො ගම්භීරෙ න සීදතී’’ති.

Wie überquert man die Flut, unermüdlich bei Tag und Nacht? Wer versinkt nicht in der tiefen Flut, die weder Boden noch Halt bietet?

‘‘සබ්බදා සීලසම්පන්නො, පඤ්ඤවා සුසමාහිතො;

ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො, ඔඝං තරති දුත්තරං.

Wer allezeit vollkommen in Tugend ist, weise, wohlgesammelt, mit tatkräftiger Energie und entschlossenem Geist, der überquert die schwer zu überquerende Flut.

‘‘විරතො කාමසඤ්ඤාය, රූපසංයොජනාතිගො;

නන්දීරාගපරික්ඛීණො, සො ගම්භීරෙ න සීදතී’’ති.

Wer sich von der Vorstellung des Sinnlichen abgewendet hat, die Fesseln der feinstofflichen Welt überwunden hat und in dem Lust und Verlangen erloschen sind, der versinkt nicht in der Tiefe.

6. වාසුදත්තසුත්තං

6. Das Vāsudatta-Sutta

97. එකමන්තං [Pg.52] ඨිතො ඛො වාසුදත්තො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

97. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Vāsudatta in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘සත්තියා විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

කාමරාගප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ’’ති.

Wie einer, der von einem Schwert getroffen wurde, oder als brenne sein Haupt, so sollte ein Mönch achtsam dahinziehen, um das Verlangen nach Sinneslust aufzugeben.

‘‘සත්තියා විය ඔමට්ඨො, ඩය්හමානොව මත්ථකෙ;

සක්කායදිට්ඨිප්පහානාය, සතො භික්ඛු පරිබ්බජෙ’’ති.

Wie einer, der von einem Schwert getroffen wurde, oder als brenne sein Haupt, so sollte ein Mönch achtsam dahinziehen, um den Persönlichkeitsglauben aufzugeben.

7. සුබ්‍රහ්මසුත්තං

7. Das Subrahma-Sutta

98. එකමන්තං ඨිතො ඛො සුබ්‍රහ්මා දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

98. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Subrahmā den Erhabenen mit einem Vers an:

‘‘නිච්චං උත්‍රස්තමිදං චිත්තං, නිච්චං උබ්බිග්ගමිදං මනො;

අනුප්පන්නෙසු කිච්ඡෙසු, අථො උප්පතිතෙසු ච;

සචෙ අත්ථි අනුත්‍රස්තං, තං මෙ අක්ඛාහි පුච්ඡිතො’’ති.

Stets erschrocken ist dieser Geist, stets ist dieses Herz beunruhigt wegen noch nicht eingetretener Sorgen sowie wegen bereits entstandener. Wenn es einen Zustand ohne Furcht gibt, so verkünde mir diesen auf meine Frage hin.

‘‘නාඤ්ඤත්‍ර බොජ්ඣා තපසා, නාඤ්ඤත්‍රින්ද්‍රියසංවරා;

නාඤ්ඤත්‍ර සබ්බනිස්සග්ගා, සොත්ථිං පස්සාමි පාණින’’න්ති.

Außer durch die Erleuchtungsglieder und Askese, außer durch die Zügelung der Sinne und außer durch das Loslassen von allem, sehe ich kein Heil für die Wesen.

‘‘ඉදමවොච…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායී’’ති.

Dies sprach der Erhabene ... er verschwand genau dort.

8. කකුධසුත්තං

8. Das Kakudha-Sutta

99. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාකෙතෙ විහරති අඤ්ජනවනෙ මිගදායෙ. අථ ඛො කකුධො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං අඤ්ජනවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො කකුධො දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘නන්දසි, සමණා’’ති? ‘‘කිං ලද්ධා, ආවුසො’’ති? ‘‘තෙන හි, සමණ, සොචසී’’ති? ‘‘කිං ජීයිත්ථ, ආවුසො’’ති? ‘‘තෙන හි, සමණ, නෙව නන්දසි න ච සොචසී’’ති? ‘‘එවමාවුසො’’ති.

99. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāketa, im Añjana-Wald, im Wildpark. Da begab sich der Göttersohn Kakudha in tiefer Nacht mit herrlicher Ausstrahlung, den ganzen Añjana-Wald erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Kakudha zum Erhabenen: 'Freust du dich, o Asket?' 'Was habe ich denn erlangt, Freund, dass ich mich freuen sollte?' 'Dann, o Asket, trauerst du wohl?' 'Was ist denn vergangen, Freund, dass ich trauern sollte?' 'Dann also, o Asket, freust du dich weder, noch trauerst du?' 'So ist es, Freund.'

‘‘කච්චි [Pg.53] ත්වං අනඝො භික්ඛු, කච්චි නන්දී න විජ්ජති;

කච්චි තං එකමාසීනං, අරතී නාභිකීරතී’’ති.

Bist du etwa frei von Leid, o Mönch? Gibt es für dich keine Freude? Und wenn du so alleine weilst, überkommt dich da nicht der Unmut?

‘‘අනඝො වෙ අහං යක්ඛ, අථො නන්දී න විජ්ජති;

අථො මං එකමාසීනං, අරතී නාභිකීරතී’’ති.

Frei von Leid wahrlich bin ich, o Götterwesen, und auch Freude gibt es für mich nicht. Und wenn ich so alleine weile, überkommt mich auch kein Unmut.

‘‘කථං ත්වං අනඝො භික්ඛු, කථං නන්දී න විජ්ජති;

කථං තං එකමාසීනං, අරතී නාභිකීරතී’’ති.

Wie bist du frei von Leid, o Mönch? Wie gibt es für dich keine Freude? Wie kommt es, dass dich, wenn du so alleine weilst, der Unmut nicht überkommt?

‘‘අඝජාතස්ස වෙ නන්දී, නන්දීජාතස්ස වෙ අඝං;

අනන්දී අනඝො භික්ඛු, එවං ජානාහි ආවුසො’’ති.

Wer Leid hat, dem entspringt Freude; wem Freude entspringt, der hat Leid. Der Mönch jedoch ist ohne Freude und frei von Leid – wisse dies so, o Freund.

‘‘චිරස්සං වත පස්සාමි, බ්‍රාහ්මණං පරිනිබ්බුතං;

අනන්දිං අනඝං භික්ඛුං, තිණ්ණං ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

„Wahrlich, nach langer Zeit sehe ich einen Brahmanen, der vollkommen erloschen ist; einen Mönch, der frei von Verlangen und ohne Leid ist, der die Anhaftung an die Welt überwunden hat.“

9. උත්තරසුත්තං

9. 9. Uttara-Sutta

100. රාජගහනිදානං. එකමන්තං ඨිතො ඛො උත්තරො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

100. Die Einleitung in Rājagaha. Der Deva Uttara stellte sich auf eine Seite und sprach in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘උපනීයති ජීවිතමප්පමායු,ජරූපනීතස්ස න සන්ති තාණා;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,පුඤ්ඤානි කයිරාථ සුඛාවහානී’’ති.

„Das Leben wird dahingeführt, die Lebensspanne ist kurz; für den vom Alter Gezeichneten gibt es keinen Schutz. Wer diese Gefahr im Tode sieht, sollte verdienstvolle Taten vollbringen, die Glück bewirken.“

‘‘උපනීයති ජීවිතමප්පමායු,ජරූපනීතස්ස න සන්ති තාණා;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,ලොකාමිසං පජහෙ සන්තිපෙක්ඛො’’ති.

„Das Leben wird dahingeführt, die Lebensspanne ist kurz; für den vom Alter Gezeichneten gibt es keinen Schutz. Wer diese Gefahr im Tode sieht, sollte nach Frieden strebend den Köder der Welt aufgeben.“ Dies sprach der Erhabene.

10. අනාථපිණ්ඩිකසුත්තං

10. 10. Anāthapiṇḍika-Sutta

101. එකමන්තං ඨිතො ඛො අනාථපිණ්ඩිකො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

101. Der Deva Anāthapiṇḍika stellte sich auf eine Seite und sprach in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘ඉදඤ්හි තං ජෙතවනං, ඉසිසඞ්ඝනිසෙවිතං;

ආවුත්ථං ධම්මරාජෙන, පීතිසඤ්ජනනං මම.

„Dies wahrlich ist der Jeta-Hain, besucht von der Schar der Weisen, bewohnt vom König des Dhamma; er ist mir ein Quell der Freude.“

‘‘කම්මං [Pg.54] විජ්ජා ච ධම්මො ච, සීලං ජීවිතමුත්තමං;

එතෙන මච්චා සුජ්ඣන්ති, න ගොත්තෙන ධනෙන වා.

„Durch rechtschaffene Handlung, Wissen, Tugend und den Dhamma als höchstes Leben werden die Sterblichen gereinigt, nicht durch Herkunft oder Reichtum.“

‘‘තස්මා හි පණ්ඩිතො පොසො, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො;

යොනිසො විචිනෙ ධම්මං, එවං තත්ථ විසුජ්ඣති.

„Darum soll der weise Mensch, sein eigenes Wohl erkennend, den Dhamma gründlich prüfen; so wird er darin geläutert.“

‘‘සාරිපුත්තොව පඤ්ඤාය, සීලෙන උපසමෙන ච;

යොපි පාරඞ්ගතො භික්ඛු, එතාවපරමො සියා’’ති.

„An Weisheit, Tugend und innerer Ruhe ist Sāriputta allein der Höchste; selbst ein Mönch, der das jenseitige Ufer erreicht hat, kann höchstens ihm gleichkommen.“

ඉදමවොච අනාථපිණ්ඩිකො දෙවපුත්තො. ඉදං වත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Dies sprach der Deva Anāthapiṇḍika. Nachdem er dies gesagt hatte, erwies er dem Erhabenen die Ehre, umwandelte ihn rechtsherum und verschwand sogleich an jenem Ort.

අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ඉමං, භික්ඛවෙ, රත්තිං අඤ්ඤතරො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො, භික්ඛවෙ, සො දෙවපුත්තො මම සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Nach Ablauf jener Nacht wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche, in dieser Nacht begab sich ein gewisser Deva von herrlicher Gestalt, als die Nacht schon fortgeschritten war, zum Erhabenen und erstrahlte den gesamten Jeta-Hain. Nachdem er mich begrüßt hatte, stellte er sich auf eine Seite und sprach in meiner Gegenwart diese Strophen:“

‘‘ඉදඤ්හි තං ජෙතවනං, ඉසිසඞ්ඝනිසෙවිතං;

ආවුත්ථං ධම්මරාජෙන, පීතිසඤ්ජනනං මම.

„Dies wahrlich ist der Jeta-Hain, besucht von der Schar der Weisen, bewohnt vom König des Dhamma; er ist mir ein Quell der Freude.“

‘‘කම්මං විජ්ජා ච ධම්මො ච, සීලං ජීවිතමුත්තමං;

එතෙන මච්චා සුජ්ඣන්ති, න ගොත්තෙන ධනෙන වා.

„Durch rechtschaffene Handlung, Wissen, Tugend und den Dhamma als höchstes Leben werden die Sterblichen gereinigt, nicht durch Herkunft oder Reichtum.“

‘‘තස්මා හි පණ්ඩිතො පොසො, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො;

යොනිසො විචිනෙ ධම්මං, එවං තත්ථ විසුජ්ඣති.

„Darum soll der weise Mensch, sein eigenes Wohl erkennend, den Dhamma gründlich prüfen; so wird er darin geläutert.“

‘‘සාරිපුත්තොව පඤ්ඤාය, සීලෙන උපසමෙන ච;

යොපි පාරඞ්ගතො භික්ඛු, එතාවපරමො සියා’’ති.

„An Weisheit, Tugend und innerer Ruhe ist Sāriputta allein der Höchste; selbst ein Mönch, der das jenseitige Ufer erreicht hat, kann höchstens ihm gleichkommen.“

‘‘ඉදමවොච, භික්ඛවෙ, සො දෙවපුත්තො. ඉදං වත්වා මං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායී’’ති.

„Dies, ihr Mönche, sprach jener Deva. Nachdem er dies gesagt hatte, erwies er mir die Ehre, umwandelte mich rechtsherum und verschwand sogleich an jenem Ort.“

එවං වුත්තෙ, ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘සො හි නූන, භන්තෙ, අනාථපිණ්ඩිකො දෙවපුත්තො භවිස්සති. අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති ආයස්මන්තෙ සාරිපුත්තෙ අභිප්පසන්නො අහොසී’’ති. ‘‘සාධු [Pg.55] සාධු, ආනන්ද, යාවතකං ඛො, ආනන්ද, තක්කාය පත්තබ්බං අනුප්පත්තං තං තයා. අනාථපිණ්ඩිකො හි සො, ආනන්ද, දෙවපුත්තො’’ති.

Als dies gesagt war, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, dies muss wohl der Deva Anāthapiṇḍika gewesen sein. Der Hausvater Anāthapiṇḍika war dem ehrwürdigen Sāriputta zutiefst ergeben.“ – „Gut gesagt, Ānanda! Soweit man durch bloßes Nachdenken gelangen kann, bist du gelangt. Es war in der Tat der Deva Anāthapiṇḍika, Ānanda.“

අනාථපිණ්ඩිකවග්ගො දුතියො.

Das zweite Kapitel, das Anāthapiṇḍika-Kapitel, ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung der Titel:

චන්දිමසො ච වෙණ්ඩු ච, දීඝලට්ඨි ච නන්දනො;

චන්දනො වාසුදත්තො ච, සුබ්‍රහ්මා කකුධෙන ච;

උත්තරො නවමො වුත්තො, දසමො අනාථපිණ්ඩිකොති.

Candimasa, Veṇḍu, Dīghalaṭṭhi, Nandana, Candana, Vāsudatta, Subrahmā, Kakudha, Uttara als neuntes und Anāthapiṇḍika als zehntes.

3. නානාතිත්ථියවග්ගො

3. 3. Nānātitthiya-Kapitel (Über Anhänger verschiedener Lehren)

1. සිවසුත්තං

1. 1. Siva-Sutta

102. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සිවො දෙවපුත්තො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො සිවො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

102. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthi im Jeta-Hain, dem Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begab sich der Deva Siva von herrlicher Gestalt, als die Nacht schon fortgeschritten war, zum Erhabenen und erstrahlte den gesamten Jeta-Hain. Er begrüßte den Erhabenen, stellte sich auf eine Seite und sprach in seiner Gegenwart diese Strophen:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සෙය්‍යො හොති න පාපියො.

„Nur mit den Edlen soll man verkehren, mit den Edlen soll man Umgang pflegen; wenn man den wahren Dhamma der Guten erkannt hat, wird man besser und nicht schlechter.“

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, පඤ්ඤා ලබ්භති නාඤ්ඤතො.

„Nur mit den Edlen soll man verkehren, mit den Edlen soll man Umgang pflegen; wenn man den wahren Dhamma der Guten erkannt hat, erlangt man Weisheit, die man sonst nirgends findet.“

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සොකමජ්ඣෙ න සොචති.

„Nur mit den Edlen soll man verkehren, mit den Edlen soll man Umgang pflegen; wenn man den wahren Dhamma der Guten erkannt hat, grämt man sich nicht inmitten von Trauernden.“

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, ඤාතිමජ්ඣෙ විරොචති.

„Nur mit den Edlen soll man verkehren, mit den Edlen soll man Umgang pflegen; wenn man den wahren Dhamma der Guten erkannt hat, strahlt man inmitten von Verwandten.“

‘‘සබ්භිරෙව [Pg.56] සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සත්තා ගච්ඡන්ති සුග්ගතිං.

„Nur mit den Edlen soll man verkehren, mit den Edlen soll man Umgang pflegen; wenn man den wahren Dhamma der Guten erkannt hat, gelangen die Wesen in eine glückliche Welt (suggati).“

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සත්තා තිට්ඨන්ති සාතත’’න්ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammenkommen, mit den Rechtschaffenen soll man Umgang pflegen; wenn man die wahre Lehre der Rechtschaffenen erkannt hat, verweilen die Wesen beständig im Glück.“

අථ ඛො භගවා සිවං දෙවපුත්තං ගාථාය පච්චභාසි –

Daraufhin antwortete der Erhabene dem Göttersohn Siva mit einer Strophe:

‘‘සබ්භිරෙව සමාසෙථ, සබ්භි කුබ්බෙථ සන්ථවං;

සතං සද්ධම්මමඤ්ඤාය, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

„Nur mit den Rechtschaffenen soll man zusammenkommen, mit den Rechtschaffenen soll man Umgang pflegen; wenn man die wahre Lehre der Rechtschaffenen erkannt hat, wird man von allem Leiden befreit.“

2. ඛෙමසුත්තං

2. 2. Khema-Sutta

103. එකමන්තං ඨිතො ඛො ඛෙමො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

103. Auf einer Seite stehend, sprach der Göttersohn Khema in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophen:

‘‘චරන්ති බාලා දුම්මෙධා, අමිත්තෙනෙව අත්තනා;

කරොන්තා පාපකං කම්මං, යං හොති කටුකප්ඵලං.

„Törichte Menschen von geringer Weisheit wandeln mit sich selbst als ihrem eigenen Feind; sie begehen üble Taten, die bittere Frucht tragen.“

‘‘න තං කම්මං කතං සාධු, යං කත්වා අනුතප්පති;

යස්ස අස්සුමුඛො රොදං, විපාකං පටිසෙවති.

„Jene Tat ist nicht gut getan, die man nach der Vollbringung bereut; deren Vergeltung man weinend und mit tränenüberströmtem Gesicht erfährt.“

‘‘තඤ්ච කම්මං කතං සාධු, යං කත්වා නානුතප්පති;

යස්ස පතීතො සුමනො, විපාකං පටිසෙවති.

„Doch jene Tat ist gut getan, die man nach der Vollbringung nicht bereut; deren Vergeltung man zufrieden und frohen Herzens erfährt.“

‘‘පටිකච්චෙව තං කයිරා, යං ජඤ්ඤා හිතමත්තනො;

න සාකටිකචින්තාය, මන්තා ධීරො පරක්කමෙ.

„Man sollte das schon im Voraus tun, von dem man weiß, dass es zum eigenen Wohl gereicht; ein Weiser sollte sich nicht mit dem Sinnen eines Wagenlenkers [mit gebrochener Achse] abmühen.“

‘‘යථා සාකටිකො මට්ඨං, සමං හිත්වා මහාපථං;

විසමං මග්ගමාරුය්හ, අක්ඛච්ඡින්නොව ඣායති.

„Wie ein Wagenlenker, der die glatte, ebene Hauptstraße verlässt, einen unebenen Weg einschlägt und dann mit gebrochener Achse verzweifelt grübelt;“

‘‘එවං ධම්මා අපක්කම්ම, අධම්මමනුවත්තිය;

මන්දො මච්චුමුඛං පත්තො, අක්ඛච්ඡින්නොව ඣායතී’’ති.

„ebenso grübelt der Tor, der von der Lehre abgewichen ist und dem Unrechten folgt, wenn er den Rachen des Todes erreicht hat, wie einer mit gebrochener Achse.“

3. සෙරීසුත්තං

3. 3. Serī-Sutta

104. එකමන්තං ඨිතො ඛො සෙරී දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

104. Auf einer Seite stehend, wandte sich der Göttersohn Serī mit einer Strophe an den Erhabenen:

‘‘අන්නමෙවාභිනන්දන්ති[Pg.57], උභයෙ දෙවමානුසා;

අථ කො නාම සො යක්ඛො, යං අන්නං නාභිනන්දතී’’ති.

„Sowohl Götter als auch Menschen erfreuen sich an Speise; wer aber ist jener Geist (Yakkha), der sich nicht an Speise erfreut?“

‘‘යෙ නං දදන්ති සද්ධාය, විප්පසන්නෙන චෙතසා;

තමෙව අන්නං භජති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි ච.

„Diejenigen, die sie mit Vertrauen und geklärtem Geiste geben, eben diese Speise folgt ihnen in dieser Welt und in der jenseitigen Welt.“

‘‘තස්මා විනෙය්‍ය මච්ඡෙරං, දජ්ජා දානං මලාභිභූ;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

„Darum vertreibe den Geiz und spende Gaben, den Makel bezwingend; Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze für die Lebewesen.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාවසුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා –

„Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie trefflich ist dies, Herr, vom Erhabenen gesprochen:“

‘‘යෙ නං දදන්ති සද්ධාය, විප්පසන්නෙන චෙතසා;

තමෙව අන්නං භජති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි ච.

„‚Diejenigen, die sie mit Vertrauen und geklärtem Geiste geben, eben diese Speise folgt ihnen in dieser Welt und in der jenseitigen Welt.“

‘‘තස්මා විනෙය්‍ය මච්ඡෙරං, දජ්ජා දානං මලාභිභූ;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

„Darum vertreibe den Geiz und spende Gaben, den Makel bezwingend; Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze für die Lebewesen.‘“

‘‘භූතපුබ්බාහං, භන්තෙ, සිරී නාම රාජා අහොසිං දායකො දානපති දානස්ස වණ්ණවාදී. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, චතූසු ද්වාරෙසු දානං දීයිත්ථ සමණ-බ්‍රාහ්මණ-කපණද්ධික-වනිබ්බකයාචකානං. අථ ඛො මං, භන්තෙ, ඉත්ථාගාරං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච – ‘දෙවස්ස ඛො දානං දීයති; අම්හාකං දානං න දීයති. සාධු මයම්පි දෙවං නිස්සාය දානානි දදෙය්‍යාම, පුඤ්ඤානි කරෙය්‍යාමා’ති. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘අහං ඛොස්මි දායකො දානපති දානස්ස වණ්ණවාදී. දානං දස්සාමාති වදන්තෙ කින්ති වදෙය්‍ය’න්ති? සො ඛ්වාහං, භන්තෙ, පඨමං ද්වාරං ඉත්ථාගාරස්ස අදාසිං. තත්ථ ඉත්ථාගාරස්ස දානං දීයිත්ථ; මම දානං පටික්කමි.

„In der Vergangenheit, Herr, war ich ein König namens Serī, ein Spender, ein Herr der Gaben, einer, der das Lob des Gebens verkündete. Damals, Herr, wurde an meinen vier Toren eine Gabe an Asketen, Brahmanen, Bedürftige, Wanderer, Bettler und Bittsteller gereicht. Da kamen, Herr, die Frauen des Harems zu mir und sprachen: ‚Nur vom Gebieter wird eine Gabe gegeben; von uns wird keine Gabe gegeben. Es wäre gut, wenn auch wir, gestützt auf den Gebieter, Gaben spenden und Verdienste erwerben könnten.‘ Da dachte ich mir, Herr: ‚Ich bin wahrlich ein Spender, ein Herr der Gaben, einer, der das Lob des Gebens verkündet. Was sollte ich zu denen sagen, die sagen: „Wir wollen Gaben geben“?‘ So gab ich, Herr, das erste Tor den Frauen des Harems. Dort wurde dann die Gabe der Frauen des Harems gereicht; meine eigene Gabe zog sich von dort zurück.“

‘‘අථ ඛො මං, භන්තෙ, ඛත්තියා අනුයන්තා උපසඞ්කමිත්වා එතදවොචුං – ‘දෙවස්ස ඛො දානං දීයති; ඉත්ථාගාරස්ස දානං දීයති; අම්හාකං දානං න දීයති. සාධු මයම්පි දෙවං නිස්සාය දානානි දදෙය්‍යාම, පුඤ්ඤානි කරෙය්‍යාමා’ති. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘අහං ඛොස්මි දායකො දානපති දානස්ස වණ්ණවාදී. දානං දස්සාමාති වදන්තෙ කින්ති වදෙය්‍ය’න්ති[Pg.58]? සො ඛ්වාහං, භන්තෙ, දුතියං ද්වාරං ඛත්තියානං අනුයන්තානං අදාසිං. තත්ථ ඛත්තියානං අනුයන්තානං දානං දීයිත්ථ, මම දානං පටික්කමි.

„Daraufhin, Herr, kamen die mir folgenden Adligen (Khattiyas) zu mir und sprachen: ‚Vom Gebieter wird eine Gabe gegeben; von den Frauen des Harems wird eine Gabe gegeben; von uns wird keine Gabe gegeben. Es wäre gut, wenn auch wir, gestützt auf den Gebieter, Gaben spenden und Verdienste erwerben könnten.‘ Da dachte ich mir, Herr: ‚Ich bin wahrlich ein Spender, ein Herr der Gaben, einer, der das Lob des Gebens verkündet. Was sollte ich zu denen sagen, die sagen: „Wir wollen Gaben geben“?‘ So gab ich, Herr, das zweite Tor den mir folgenden Adligen. Dort wurde dann die Gabe der Adligen gereicht; meine eigene Gabe zog sich von dort zurück.“

‘‘අථ ඛො මං, භන්තෙ, බලකායො උපසඞ්කමිත්වා එතදවොච – ‘දෙවස්ස ඛො දානං දීයති; ඉත්ථාගාරස්ස දානං දීයති; ඛත්තියානං අනුයන්තානං දානං දීයති; අම්හාකං දානං න දීයති. සාධු මයම්පි දෙවං නිස්සාය දානානි දදෙය්‍යාම, පුඤ්ඤානි කරෙය්‍යාමා’ති. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘අහං ඛොස්මි දායකො දානපති දානස්ස වණ්ණවාදී. දානං දස්සාමාති වදන්තෙ කින්ති වදෙය්‍ය’න්ති? සො ඛ්වාහං භන්තෙ, තතියං ද්වාරං බලකායස්ස අදාසිං. තත්ථ බලකායස්ස දානං දීයිත්ථ, මම දානං පටික්කමි.

„Daraufhin, Herr, kam das Heer zu mir und sprach: ‚Vom Gebieter wird eine Gabe gegeben; von den Frauen des Harems wird eine Gabe gegeben; von den Adligen wird eine Gabe gegeben; von uns wird keine Gabe gegeben. Es wäre gut, wenn auch wir, gestützt auf den Gebieter, Gaben spenden und Verdienste erwerben könnten.‘ Da dachte ich mir, Herr: ‚Ich bin wahrlich ein Spender, ein Herr der Gaben, einer, der das Lob des Gebens verkündet. Was sollte ich zu denen sagen, die sagen: „Wir wollen Gaben geben“?‘ So gab ich, Herr, das dritte Tor dem Heer. Dort wurde dann die Gabe des Heeres gereicht; meine eigene Gabe zog sich von dort zurück.“

‘‘අථ ඛො මං, භන්තෙ, බ්‍රාහ්මණගහපතිකා උපසඞ්කමිත්වා එතදවොචුං – ‘දෙවස්ස ඛො දානං දීයති; ඉත්ථාගාරස්ස දානං දීයති; ඛත්තියානං අනුයන්තානං දානං දීයති; බලකායස්ස දානං දීයති; අම්හාකං දානං න දීයති. සාධු මයම්පි දෙවං නිස්සාය දානානි දදෙය්‍යාම, පුඤ්ඤානි කරෙය්‍යාමා’ති. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘අහං ඛොස්මි දායකො දානපති දානස්ස වණ්ණවාදී. දානං දස්සාමාති වදන්තෙ කින්ති වදෙය්‍ය’න්ති? සො ඛ්වාහං, භන්තෙ, චතුත්ථං ද්වාරං බ්‍රාහ්මණගහපතිකානං අදාසිං. තත්ථ බ්‍රාහ්මණගහපතිකානං දානං දීයිත්ථ, මම දානං පටික්කමි.

„Daraufhin, Herr, kamen die Brahmanen und Hausväter zu mir und sprachen: ‚Vom Gebieter wird eine Gabe gegeben; von den Frauen des Harems wird eine Gabe gegeben; von den Adligen wird eine Gabe gegeben; vom Heer wird eine Gabe gegeben; von uns wird keine Gabe gegeben. Es wäre gut, wenn auch wir, gestützt auf den Gebieter, Gaben spenden und Verdienste erwerben könnten.‘ Da dachte ich mir, Herr: ‚Ich bin wahrlich ein Spender, ein Herr der Gaben, einer, der das Lob des Gebens verkündet. Was sollte ich zu denen sagen, die sagen: „Wir wollen Gaben geben“?‘ So gab ich, Herr, das vierte Tor den Brahmanen und Hausvätern. Dort wurde dann die Gabe der Brahmanen und Hausväter gereicht; meine eigene Gabe zog sich von dort zurück.“

‘‘අථ ඛො මං, භන්තෙ, පුරිසා උපසඞ්කමිත්වා එතදවොචුං – ‘න ඛො දානි දෙවස්ස කොචි දානං දීයතී’ති. එවං වුත්තාහං, භන්තෙ, තෙ පුරිසෙ එතදවොචං – ‘තෙන හි, භණෙ, යො බාහිරෙසු ජනපදෙසු ආයො සඤ්ජායති තතො උපඩ්ඪං අන්තෙපුරෙ පවෙසෙථ, උපඩ්ඪං තත්ථෙව දානං දෙථ සමණ-බ්‍රාහ්මණ-කපණද්ධික-වනිබ්බක-යාචකාන’න්ති. සො ඛ්වාහං, භන්තෙ, එවං දීඝරත්තං කතානං පුඤ්ඤානං එවං දීඝරත්තං කතානං කුසලානං ධම්මානං පරියන්තං නාධිගච්ඡාමි – එත්තකං පුඤ්ඤන්ති වා එත්තකො පුඤ්ඤවිපාකොති වා එත්තකං සග්ගෙ ඨාතබ්බන්ති වාති. අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාවසුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා –

"Ehrwürdiger Herr, da traten Diener an mich heran und sprachen: 'Nun wird von Eurer Majestät keine Gabe mehr dargebracht.' Daraufhin, ehrwürdiger Herr, sagte ich zu jenen Dienern: 'Wohlan, meine Herren, was in den äußeren Provinzen an Einkommen erzielt wird, davon bringt die Hälfte in den inneren Palast, und die andere Hälfte gebt genau dort als Gabe an Asketen, Brahmanen, Arme, Reisende, Bettler und Bedürftige.' So erkenne ich, ehrwürdiger Herr, keine Grenze für das Verdienst, das ich über so lange Zeit von achtzigtausend Jahren erworben habe, noch für die über so lange Zeit von achtzigtausend Jahren vollbrachten heilsamen Taten – sei es: „So viel ist das Verdienst“, oder: „So groß ist die Frucht des Verdienstes“, oder: „So lange ist im Himmel zu verweilen.“ Erstaunlich ist dies, ehrwürdiger Herr, wunderbar ist dies, ehrwürdiger Herr! Wie wohlgesprochen ist dies doch vom Erhabenen:"

‘‘යෙ නං දදන්ති සද්ධාය, විප්පසන්නෙන චෙතසා;

තමෙව අන්නං භජති, අස්මිං ලොකෙ පරම්හි ච.

"Wer mit Vertrauen und geläutertem Geist gibt, dem folgt eben diese Speise in dieser Welt und in der nächsten."

‘‘තස්මා විනෙය්‍ය මච්ඡෙරං, දජ්ජා දානං මලාභිභූ;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

"Darum vertreibe man den Geiz und spende Gaben, den Makel bezwingend. Verdienste sind in der jenseitigen Welt die Stütze der Lebewesen." – Dies hat der Erhabene wahrlich wohlgesprochen.

4. ඝටීකාරසුත්තං

4. 4. Ghaṭīkāra-Sutta

105. එකමන්තං [Pg.59] ඨිතො ඛො ඝටීකාරො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

105. An einer Seite stehend sprach der Göttersohn Ghaṭīkāra in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘අවිහං උපපන්නාසෙ, විමුත්තා සත්ත භික්ඛවො;

රාගදොසපරික්ඛීණා, තිණ්ණා ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

"In Aviha sind sie wiedererschienen, sieben befreite Mönche. Gier und Hass sind bei ihnen erschöpft; sie haben die klebrige Begierde in der Welt überwunden."

‘‘කෙ ච තෙ අතරුං පඞ්කං, මච්චුධෙය්‍යං සුදුත්තරං;

කෙ හිත්වා මානුසං දෙහං, දිබ්බයොගං උපච්චගු’’න්ති.

"Wer sind jene, die den Sumpf überquerten, den schwer überwindbaren Bereich des Todes? Wer ließ den menschlichen Körper zurück und entkam den göttlichen Fesseln?"

‘‘උපකො පලගණ්ඩො ච, පුක්කුසාති ච තෙ තයො;

භද්දියො ඛණ්ඩදෙවො ච, බාහුරග්ගි ච සඞ්ගියො ;

තෙ හිත්වා මානුසං දෙහං, දිබ්බයොගං උපච්චගු’’න්ති.

"Upaka, Palagaṇḍa und Pukkusāti – diese drei; sowie Bhaddiya, Khaṇḍadeva, Bāhuraggi und Saṅgiya. Sie ließen den menschlichen Körper zurück und entkamen den göttlichen Fesseln."

‘‘කුසලී භාසසී තෙසං, මාරපාසප්පහායිනං;

කස්ස තෙ ධම්මමඤ්ඤාය, අච්ඡිදුං භවබන්ධන’’න්ති.

"Du sprichst wohlwollend von jenen, die Māras Schlinge abgelegt haben. Wessen Lehre haben sie erkannt, um die Fesseln des Werdens zu durchschneiden?"

‘‘න අඤ්ඤත්‍ර භගවතා, නාඤ්ඤත්‍ර තව සාසනා;

යස්ස තෙ ධම්මමඤ්ඤාය, අච්ඡිදුං භවබන්ධනං.

"Von niemand anderem als dem Erhabenen, von keiner anderen als deiner Lehre. Deren Lehre haben sie erkannt und die Fesseln des Werdens durchschnitten."

‘‘යත්ථ නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣති;

තං තෙ ධම්මං ඉධඤ්ඤාය, අච්ඡිදුං භවබන්ධන’’න්ති.

"Wo Name und Form restlos aufhören, jene Lehre haben sie hier erkannt und die Fesseln des Werdens durchschnitten."

‘‘ගම්භීරං භාසසී වාචං, දුබ්බිජානං සුදුබ්බුධං;

කස්ස ත්වං ධම්මමඤ්ඤාය, වාචං භාසසි ඊදිස’’න්ති.

"Du sprichst tiefe Worte, die schwer zu verstehen und schwer zu begreifen sind. Wessen Lehre hast du erkannt, dass du solche Worte sprichst?"

‘‘කුම්භකාරො පුරෙ ආසිං, වෙකළිඞ්ගෙ ඝටීකරො;

මාතාපෙත්තිභරො ආසිං, කස්සපස්ස උපාසකො.

"Früher war ich ein Töpfer in Vekaḷiṅga, namens Ghaṭīkāra. Ich war ein Versorger meiner Mutter und meines Vaters und ein Laienanhänger von Kassapa."

‘‘විරතො මෙථුනා ධම්මා, බ්‍රහ්මචාරී නිරාමිසො;

අහුවා තෙ සගාමෙය්‍යො, අහුවා තෙ පුරෙ සඛා.

"Abgewandt von geschlechtlichem Umgang, lebte ich im Zölibat, frei von weltlichen Genüssen. Ich war dein Mitbewohner im selben Dorf, ich war früher dein Freund."

‘‘සොහමෙතෙ පජානාමි, විමුත්තෙ සත්ත භික්ඛවො;

රාගදොසපරික්ඛීණෙ, තිණ්ණෙ ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

"So kenne ich diese sieben befreiten Mönche, bei denen Gier und Hass erschöpft sind und welche die klebrige Begierde in der Welt überwunden haben."

‘‘එවමෙතං තදා ආසි, යථා භාසසි භග්ගව;

කුම්භකාරො පුරෙ ආසි, වෙකළිඞ්ගෙ ඝටීකරො.

"So war es damals, wie du sagst, Bhaggava: Du warst früher ein Töpfer in Vekaḷiṅga, namens Ghaṭīkāra."

‘‘මාතාපෙත්තිභරො [Pg.60] ආසි, කස්සපස්ස උපාසකො;

විරතො මෙථුනා ධම්මා, බ්‍රහ්මචාරී නිරාමිසො;

අහුවා මෙ සගාමෙය්‍යො, අහුවා මෙ පුරෙ සඛා’’ති.

"Du warst ein Versorger deiner Mutter und deines Vaters, ein Laienanhänger von Kassapa. Abgewandt von geschlechtlichem Umgang, lebtest du im Zölibat, frei von weltlichen Genüssen. Du warst mein Mitbewohner im selben Dorf, du warst früher mein Freund."

‘‘එවමෙතං පුරාණානං, සහායානං අහු සඞ්ගමො;

උභින්නං භාවිතත්තානං, සරීරන්තිමධාරින’’න්ති.

"So geschah die Begegnung der alten Gefährten, beider, die ihren Geist entfaltet haben und ihren letzten Körper tragen."

5. ජන්තුසුත්තං

5. 5. Jantu-Sutta

106. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං සම්බහුලා භික්ඛූ, කොසලෙසු විහරන්ති හිමවන්තපස්සෙ අරඤ්ඤකුටිකාය උද්ධතා උන්නළා චපලා මුඛරා විකිණ්ණවාචා මුට්ඨස්සතිනො අසම්පජානා අසමාහිතා විබ්භන්තචිත්තා පාකතින්ද්‍රියා.

106. So habe ich gehört: Einst weilten zahlreiche Mönche im Lande Kosala am Hang des Himavanta in einer Waldhütte; sie waren zerstreut, hochmütig, leichtfertig, großmäulig, von ungezügelter Rede, vergesslich, ohne klares Wissen, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist und unbewachten Sinnen.

අථ ඛො ජන්තු දෙවපුත්තො තදහුපොසථෙ පන්නරසෙ යෙන තෙ භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ භික්ඛූ ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da begab sich der Göttersohn Jantu am fünfzehnten Uposatha-Tag dorthin, wo jene Mönche waren. Nachdem er sich ihnen genähert hatte, sprach er jene Mönche mit Versen an:

‘‘සුඛජීවිනො පුරෙ ආසුං, භික්ඛූ ගොතමසාවකා;

අනිච්ඡා පිණ්ඩමෙසනා, අනිච්ඡා සයනාසනං;

ලොකෙ අනිච්චතං ඤත්වා, දුක්ඛස්සන්තං අකංසු තෙ.

"Glücklich lebten früher die Mönche, die Schüler des Gotama. Ohne Verlangen suchten sie ihre Almosenspeise, ohne Verlangen ihre Lagerstätte. Da sie die Vergänglichkeit in der Welt erkannten, machten sie dem Leiden ein Ende."

‘‘දුප්පොසං කත්වා අත්තානං, ගාමෙ ගාමණිකා විය;

භුත්වා භුත්වා නිපජ්ජන්ති, පරාගාරෙසු මුච්ඡිතා.

"Indem sie sich selbst schwer zu versorgen machen, wie Dorfvorsteher im Dorf, legen sie sich nach dem Essen immer wieder nieder, berauscht in den Häusern anderer."

‘‘සඞ්ඝස්ස අඤ්ජලිං කත්වා, ඉධෙකච්චෙ වදාමහං ;

අපවිද්ධා අනාථා තෙ, යථා පෙතා තථෙව තෙ.

"Die Hände ehrfurchtsvoll zum Saṅgha erhoben, sage ich hier zu einigen: Verstoßen und schutzlos sind sie, genau wie die Toten."

‘‘යෙ ඛො පමත්තා විහරන්ති, තෙ මෙ සන්ධාය භාසිතං;

යෙ අප්පමත්තා විහරන්ති, නමො තෙසං කරොමහ’’න්ති.

"Meine Worte beziehen sich auf jene, die nachlässig leben. Vor denen, die achtsam leben, verneige ich mich."

6. රොහිතස්සසුත්තං

6. 6. Rohitassa-Sutta

107. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං ඨිතො ඛො රොහිතස්සො දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘යත්ථ නු ඛො, භන්තෙ, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, සක්කා නු ඛො සො, භන්තෙ, ගමනෙන ලොකස්ස [Pg.61] අන්තො ඤාතුං වා දට්ඨුං වා පාපුණිතුං වා’’ති? ‘‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’ති.

107. In Sāvatthī. An einer Seite stehend sagte der Göttersohn Rohitassa zum Erhabenen: 'Kann man wohl, ehrwürdiger Herr, dorthin gelangen, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedererscheint? Ist es möglich, ehrwürdiger Herr, durch Reisen das Ende der Welt zu erkennen, zu sehen oder zu erreichen?' — 'Dort, Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedererscheint, behaupte ich nicht, dass man das Ende der Welt durch Reisen erkennen, sehen oder erreichen kann.'

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාවසුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’ති.

'Erstaunlich ist dies, ehrwürdiger Herr, wunderbar ist dies, ehrwürdiger Herr! Wie wohlgesprochen ist dies vom Erhabenen: „Dort, Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedererscheint, behaupte ich nicht, dass man das Ende der Welt durch Reisen erkennen, sehen oder erreichen kann.“'

‘‘භූතපුබ්බාහං, භන්තෙ, රොහිතස්සො නාම ඉසි අහොසිං භොජපුත්තො ඉද්ධිමා වෙහාසඞ්ගමො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපො ජවො අහොසි; සෙය්‍යථාපි නාම දළ්හධම්මා ධනුග්ගහො සුසික්ඛිතො කතහත්ථො කතයොග්ගො කතූපාසනො ලහුකෙන අසනෙන අප්පකසිරෙනෙව තිරියං තාලච්ඡායං අතිපාතෙය්‍ය. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපො පදවීතිහාරො අහොසි; සෙය්‍යථාපි නාම පුරත්ථිමා සමුද්දා පච්ඡිමො සමුද්දො. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එවරූපං ඉච්ඡාගතං උප්පජ්ජි – ‘අහං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං පාපුණිස්සාමී’ති. සො ඛ්වාහං, භන්තෙ, එවරූපෙන ජවෙන සමන්නාගතො එවරූපෙන ච පදවීතිහාරෙන අඤ්ඤත්‍රෙව අසිත-පීත-ඛායිත-සායිතා අඤ්ඤත්‍ර උච්චාර-පස්සාවකම්මා අඤ්ඤත්‍ර නිද්දාකිලමථපටිවිනොදනා වස්සසතායුකො වස්සසතජීවී වස්සසතං ගන්ත්වා අප්පත්වාව ලොකස්ස අන්තං අන්තරාව කාලඞ්කතො.

„In der Vergangenheit, Herr, war ich ein Seher namens Rohitassa, der Sohn eines Dorfvorstehers, mächtig und fähig, durch die Lüfte zu wandeln. Mein Tempo, Herr, war von solcher Art: Wie ein Bogenschütze mit einem starken Bogen, wohl ausgebildet, treffsicher, geübt und erfahren, mit einem leichten Pfeil ohne große Mühe den Schatten einer Palme der Länge nach durchschießen könnte. Mein Schritt, Herr, war von solcher Art: Wie die Entfernung vom östlichen Meer zum westlichen Meer. In mir, Herr, entstand der Wunsch: ‚Ich werde durch Wandern das Ende der Welt erreichen.‘ Und so, Herr, ausgestattet mit solchem Tempo und solchem Schritt, wanderte ich – abgesehen von der Zeit zum Essen, Trinken, Kauen und Schmecken, abgesehen von der Verrichtung der Notdurft, abgesehen vom Schlafen und der Erholung von der Erschöpfung – und obgleich ich eine Lebensspanne von hundert Jahren hatte und hundert Jahre lebte, starb ich unterwegs nach hundertjähriger Wanderung, ohne das Ende der Welt erreicht zu haben.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාවසුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘යත්ථ ඛො, ආවුසො, න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, නාහං තං ගමනෙන ලොකස්ස අන්තං ඤාතෙය්‍යං දට්ඨෙය්‍යං පත්තෙය්‍යන්ති වදාමී’’’ති.

„Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie gut dies doch vom Erhabenen gesagt wurde: ‚Dort, o Freund, wo man nicht geboren wird, nicht altert, nicht stirbt, nicht vergeht und nicht wiedererscheint – ich sage nicht, dass man jenes Ende der Welt durch Wandern erkennen, sehen oder erreichen kann.‘“

‘‘න ඛො පනාහං, ආවුසො, අප්පත්වා ලොකස්ස අන්තං දුක්ඛස්ස අන්තකිරියං වදාමි. අපි ච ඛ්වාහං, ආවුසො, ඉමස්මිංයෙව බ්‍යාමමත්තෙ කළෙවරෙ සසඤ්ඤිම්හි සමනකෙ ලොකඤ්ච පඤ්ඤපෙමි ලොකසමුදයඤ්ච ලොකනිරොධඤ්ච ලොකනිරොධගාමිනිඤ්ච පටිපදන්ති.

„Doch sage ich auch nicht, o Freund, dass man das Ende des Leidens herbeiführen kann, ohne das Ende der Welt erreicht zu haben. Vielmehr, o Freund, verkündige ich eben in diesem klafterhohen Körper, der mit Wahrnehmung und Geist begabt ist, die Welt, den Ursprung der Welt, das Aufhören der Welt und den zum Aufhören der Welt führenden Pfad.“

‘‘ගමනෙන න පත්තබ්බො, ලොකස්සන්තො කුදාචනං;

න ච අප්පත්වා ලොකන්තං, දුක්ඛා අත්ථි පමොචනං.

„Durch Wandern wird das Ende der Welt niemals erreicht; doch ohne das Ende der Welt zu erreichen, gibt es keine Befreiung vom Leiden.“

‘‘තස්මා [Pg.62] හවෙ ලොකවිදූ සුමෙධො,ලොකන්තගූ වුසිතබ්‍රහ්මචරියො;

ලොකස්ස අන්තං සමිතාවි ඤත්වා,නාසීසති ලොකමිමං පරඤ්චා’’ති.

„Darum wahrlich, der Weise, der die Welt kennt, das Ende der Welt erreicht hat, den heiligen Wandel vollendet hat und zur Ruhe gekommen ist; er hat das Ende der Welt erkannt und ersehnt weder diese noch die jenseitige Welt.“

7. නන්දසුත්තං

7. Nanda-Sutta

108. එකමන්තං ඨිතො ඛො නන්දො දෙවපුත්තො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

108. Der Göttersohn Nanda, der an einer Seite stand, sprach in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘අච්චෙන්ති කාලා තරයන්ති රත්තියො,වයොගුණා අනුපුබ්බං ජහන්ති;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,පුඤ්ඤානි කයිරාථ සුඛාවහානී’’ති.

„Die Zeiten vergehen, die Nächte enteilen, die Lebensstufen verlassen uns nacheinander. Wer diese Gefahr im Tod vor Augen hat, sollte verdienstvolle Taten vollbringen, die Glück herbeiführen.“

‘‘අච්චෙන්ති කාලා තරයන්ති රත්තියො,වයොගුණා අනුපුබ්බං ජහන්ති;

එතං භයං මරණෙ පෙක්ඛමානො,ලොකාමිසං පජහෙ සන්තිපෙක්ඛො’’ති.

„Die Zeiten vergehen, die Nächte enteilen, die Lebensstufen verlassen uns nacheinander. Wer diese Gefahr im Tod vor Augen hat, sollte den Köder der Welt aufgeben, nach Frieden strebend.“

8. නන්දිවිසාලසුත්තං

8. Nandivisāla-Sutta

109. එකමන්තං ඨිතො ඛො නන්දිවිසාලො දෙවපුත්තො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

109. Der Göttersohn Nandivisāla, der an einer Seite stand, wandte sich mit einem Vers an den Erhabenen:

‘‘චතුචක්කං නවද්වාරං, පුණ්ණං ලොභෙන සංයුතං;

පඞ්කජාතං මහාවීර, කථං යාත්‍රා භවිස්සතී’’ති.

„Mit vier Rädern und neun Toren versehen, angefüllt und mit Gier verbunden, im Schlamm entstanden, o großer Held – wie wird das Entkommen daraus gelingen?“

‘‘ඡෙත්වා නද්ධිං වරත්තඤ්ච, ඉච්ඡාලොභඤ්ච පාපකං;

සමූලං තණ්හමබ්බුය්හ, එවං යාත්‍රා භවිස්සතී’’ති.

„Nachdem man den Strick und den Riemen, die Begierde und die üble Gier durchschnitten hat und das Verlangen mitsamt der Wurzel ausgerissen hat, so wird das Entkommen gelingen.“

9. සුසිමසුත්තං

9. Susima-Sutta

110. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො ආයස්මන්තං ආනන්දං භගවා එතදවොච – ‘‘තුය්හම්පි නො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො රුච්චතී’’ති?

110. In Sāvatthī. Da begab sich der ehrwürdige Ānanda dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er ihn begrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem ehrwürdigen Ānanda, der dort saß, sprach der Erhabene: „Ist dir, Ānanda, Sāriputta auch lieb?“

‘‘කස්ස [Pg.63] හි නාම, භන්තෙ, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස ආයස්මා සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍ය? පණ්ඩිතො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. මහාපඤ්ඤො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. පුථුපඤ්ඤො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. හාසපඤ්ඤො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. ජවනපඤ්ඤො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. තික්ඛපඤ්ඤො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. අප්පිච්ඡො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. සන්තුට්ඨො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. පවිවිත්තො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. අසංසට්ඨො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. ආරද්ධවීරියො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. වත්තා, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. වචනක්ඛමො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. චොදකො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. පාපගරහී, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. කස්ස හි නාම, භන්තෙ, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස ආයස්මා සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍යා’’ති?

„Herr, wem, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, wäre der ehrwürdige Sāriputta nicht lieb? Weise ist der ehrwürdige Sāriputta, Herr. Von großer Weisheit, Herr, ist der ehrwürdige Sāriputta. Von umfassender Weisheit... von freudvoller Weisheit... von schneller Weisheit... von scharfer Weisheit... von durchdringender Weisheit... von wenig Verlangen... zufrieden... abgeschieden... ungesellig... voller Tatkraft... ein Lehrer... geduldig gegenüber Worten... ein Mahner... ein Tadelnder des Bösen ist der ehrwürdige Sāriputta, Herr. Wem, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, wäre der ehrwürdige Sāriputta nicht lieb?“

‘‘එවමෙතං, ආනන්ද, එවමෙතං, ආනන්ද! කස්ස හි නාම, ආනන්ද, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍ය? පණ්ඩිතො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. මහාපඤ්ඤො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. පුථුපඤ්ඤො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. හාසපඤ්ඤො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. ජවනපඤ්ඤො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. තික්ඛපඤ්ඤො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. අප්පිච්ඡො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. සන්තුට්ඨො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. පවිවිත්තො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. අසංසට්ඨො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. ආරද්ධවීරියො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. වත්තා, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. වචනක්ඛමො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. චොදකො, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. පාපගරහී, ආනන්ද, සාරිපුත්තො. කස්ස හි නාම, ආනන්ද, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍යා’’ති?

„So ist es, Ānanda, so ist es! Wem, Ānanda, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, wäre Sāriputta nicht lieb? Weise ist Sāriputta, Ānanda. Von großer Weisheit, Ānanda, ist Sāriputta. Von umfassender Weisheit... von freudvoller Weisheit... von schneller Weisheit... von scharfer Weisheit... von durchdringender Weisheit... von wenig Verlangen... zufrieden... abgeschieden... ungesellig... voller Tatkraft... ein Lehrer... geduldig gegenüber Worten... ein Mahner... ein Tadelnder des Bösen ist Sāriputta, Ānanda. Wem, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, wäre Sāriputta nicht lieb?“

අථ ඛො සුසිමො දෙවපුත්තො ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස වණ්ණෙ භඤ්ඤමානෙ මහතියා දෙවපුත්තපරිසාය පරිවුතො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො සුසිමො දෙවපුත්තො භගවන්තං එතදවොච –

Da begab sich der Göttersohn Susima, während das Lob des ehrwürdigen Sāriputta verkündet wurde, umgeben von einer großen Schar von Göttersöhnen dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem er herangetreten war und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach der Göttersohn Susima zum Erhabenen:

‘‘එවමෙතං[Pg.64], භගවා, එවමෙතං, සුගත. කස්ස හි නාම, භන්තෙ, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස ආයස්මා සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍ය? පණ්ඩිතො, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. මහාපඤ්ඤො, භන්තෙ, පුථුපඤ්ඤො, භන්තෙ, හාසපඤ්ඤො, භන්තෙ, ජවනපඤ්ඤො, භන්තෙ, තික්ඛපඤ්ඤො, භන්තෙ, නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො, භන්තෙ, අප්පිච්ඡො, භන්තෙ, සන්තුට්ඨො, භන්තෙ, පවිවිත්තො, භන්තෙ, අසංසට්ඨො, භන්තෙ, ආරද්ධවීරියො, භන්තෙ, වත්තා, භන්තෙ, වචනක්ඛමො, භන්තෙ, චොදකො, භන්තෙ, පාපගරහී, භන්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො. කස්ස හි නාම, භන්තෙ, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස ආයස්මා සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍ය?

„So ist es, Erhabener! So ist es, Sugata! Welcher Mensch, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, sollte keinen Gefallen am ehrwürdigen Sāriputta finden? Weise, Herr, ist der ehrwürdige Sāriputta. Von großer Weisheit, Herr, von umfassender Weisheit, von heiterer Weisheit, von flinker Weisheit, von scharfer Weisheit, von durchdringender Weisheit ist der ehrwürdige Sāriputta. Er hat wenige Wünsche, ist genügsam, liebt die Abgeschiedenheit, ist ungesellig, unermüdlich in seiner Tatkraft, ein Unterweiser, geduldig im Anhören von Kritik, ein Mahner und ein Verächter des Bösen. Welcher Mensch, Herr, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, sollte keinen Gefallen am ehrwürdigen Sāriputta finden?“

‘‘අහම්පි හි, භන්තෙ, යඤ්ඤදෙව දෙවපුත්තපරිසං උපසඞ්කමිං, එතදෙව බහුලං සද්දං සුණාමි – ‘පණ්ඩිතො ආයස්මා සාරිපුත්තො; මහාපඤ්ඤො ආයස්මා, පුථුපඤ්ඤො ආයස්මා, හාසපඤ්ඤො ආයස්මා, ජවනපඤ්ඤො ආයස්මා, තික්ඛපඤ්ඤො ආයස්මා, නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො ආයස්මා, අප්පිච්ඡො ආයස්මා, සන්තුට්ඨො ආයස්මා, පවිවිත්තො ආයස්මා, අසංසට්ඨො ආයස්මා, ආරද්ධවීරියො ආයස්මා, වත්තා ආයස්මා, වචනක්ඛමො ආයස්මා, චොදකො ආයස්මා, පාපගරහී ආයස්මා සාරිපුත්තො’ති. කස්ස හි නාම, භන්තෙ, අබාලස්ස අදුට්ඨස්ස අමූළ්හස්ස අවිපල්ලත්ථචිත්තස්ස ආයස්මා සාරිපුත්තො න රුච්චෙය්‍යා’’ති?

„Auch ich, Herr, höre, zu welcher Schar von Göttersöhnen ich auch immer trete, zumeist denselben Ruf: ‚Weise ist der ehrwürdige Sāriputta; von großer Weisheit, von umfassender Weisheit, von heiterer Weisheit, von flinker Weisheit, von scharfer Weisheit, von durchdringender Weisheit; er hat wenige Wünsche, ist genügsam, liebt die Abgeschiedenheit, ist ungesellig, unermüdlich in seiner Tatkraft, ein Unterweiser, geduldig im Anhören von Kritik, ein Mahner und ein Verächter des Bösen.‘ Welcher Mensch, Herr, der nicht töricht, nicht hasserfüllt, nicht verblendet und nicht verwirrten Geistes ist, sollte keinen Gefallen am ehrwürdigen Sāriputta finden?“

අථ ඛො සුසිමස්ස දෙවපුත්තස්ස දෙවපුත්තපරිසා ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස වණ්ණෙ භඤ්ඤමානෙ අත්තමනා පමුදිතා පීතිසොමනස්සජාතා උච්චාවචා වණ්ණනිභා උපදංසෙති.

Während nun das Lob des ehrwürdigen Sāriputta verkündet wurde, wurde die Schar der Göttersöhne um den Göttersohn Susima herum freudig, entzückt und von tiefem Glücksgefühl erfüllt, und sie strahlte in vielfältigem farbigem Glanz auf.

‘‘සෙය්‍යථාපි නාම මණි වෙළුරියො සුභො ජාතිමා අට්ඨංසො සුපරිකම්මකතො පණ්ඩුකම්බලෙ නික්ඛිත්තො භාසතෙ ච තපතෙ ච විරොචති ච; එවමෙවං සුසිමස්ස දෙවපුත්තස්ස දෙවපුත්තපරිසා ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස වණ්ණෙ භඤ්ඤමානෙ අත්තමනා පමුදිතා පීතිසොමනස්සජාතා උච්චාවචා වණ්ණනිභා උපදංසෙති.

Gleichwie ein schöner, edler Beryll-Edelstein, achtflächig geschliffen und meisterhaft bearbeitet, wenn er auf ein purpurrotes Tuch gelegt wird, glänzt, strahlt und leuchtet; ebenso strahlte die Schar der Göttersöhne um den Göttersohn Susima in vielfältigem farbigem Glanz auf, während das Lob des ehrwürdigen Sāriputta verkündet wurde, wobei sie freudig, entzückt und von tiefem Glücksgefühl erfüllt waren.

‘‘සෙය්‍යථාපි නාම නික්ඛං ජම්බොනදං දක්ඛකම්මාරපුත්තඋක්කාමුඛසුකුසලසම්පහට්ඨං පණ්ඩුකම්බලෙ නික්ඛිත්තං භාසතෙ ච තපතෙ ච විරොචති ච; එවමෙවං සුසිමස්ස දෙවපුත්තස්ස දෙවපුත්තපරිසා ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස වණ්ණෙ භඤ්ඤමානෙ අත්තමනා පමුදිතා පීතිසොමනස්සජාතා උච්චාවචා වණ්ණනිභා උපදංසෙති.

Gleichwie ein Schmuckstück aus Jambonada-Gold, das von einem geschickten Goldschmiedemeister in der Esse gut gereinigt und glänzend bearbeitet wurde, wenn es auf ein purpurrotes Tuch gelegt wird, glänzt, strahlt und leuchtet; ebenso strahlte die Schar der Göttersöhne um den Göttersohn Susima in vielfältigem farbigem Glanz auf, während das Lob des ehrwürdigen Sāriputta verkündet wurde, wobei sie freudig, entzückt und von tiefem Glücksgefühl erfüllt waren.

‘‘සෙය්‍යථාපි [Pg.65] නාම සරදසමයෙ විද්ධෙ විගතවලාහකෙ දෙවෙ රත්තියා පච්චූසසමයං ඔසධිතාරකා භාසතෙ ච තපතෙ ච විරොචති ච; එවමෙවං සුසිමස්ස දෙවපුත්තස්ස දෙවපුත්තපරිසා ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස වණ්ණෙ භඤ්ඤමානෙ අත්තමනා පමුදිතා පීතිසොමනස්සජාතා උච්චාවචා වණ්ණනිභා උපදංසෙති.

Gleichwie zur Zeit des Herbstes, wenn der Himmel klar und wolkenlos ist, in der Morgendämmerung der Morgenstern glänzt, strahlt und leuchtet; ebenso strahlte die Schar der Göttersöhne um den Göttersohn Susima in vielfältigem farbigem Glanz auf, während das Lob des ehrwürdigen Sāriputta verkündet wurde, wobei sie freudig, entzückt und von tiefem Glücksgefühl erfüllt waren.

‘‘සෙය්‍යථාපි නාම සරදසමයෙ විද්ධෙ විගතවලාහකෙ දෙවෙ ආදිච්චො නභං අබ්භුස්සක්කමානො සබ්බං ආකාසගතං තමගතං අභිවිහච්ච භාසතෙ ච තපතෙ ච විරොචති ච; එවමෙවං සුසිමස්ස දෙවපුත්තස්ස දෙවපුත්තපරිසා ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස වණ්ණෙ භඤ්ඤමානෙ අත්තමනා පමුදිතා පීතිසොමනස්සජාතා උච්චාවචා වණ්ණනිභා උපදංසෙති.

Gleichwie zur Zeit des Herbstes, wenn der Himmel klar und wolkenlos ist, die Sonne am Himmel emporsteigt und alle Finsternis im Luftraum vertreibt, dabei glänzt, strahlt und leuchtet; ebenso strahlte die Schar der Göttersöhne um den Göttersohn Susima in vielfältigem farbigem Glanz auf, während das Lob des ehrwürdigen Sāriputta verkündet wurde, wobei sie freudig, entzückt und von tiefem Glücksgefühl erfüllt waren.

අථ ඛො සුසිමො දෙවපුත්තො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Daraufhin rezitierte der Göttersohn Susima in Gegenwart des Erhabenen über den ehrwürdigen Sāriputta diesen Vers:

‘‘පණ්ඩිතොති සමඤ්ඤාතො, සාරිපුත්තො අකොධනො;

අප්පිච්ඡො සොරතො දන්තො, සත්ථුවණ්ණාභතො ඉසී’’ති.

„Als Weiser ist er wohlbekannt, Sāriputta, frei von Zorn; wunschlos, sanftmütig, gezähmt – ein Seher, der des Meisters Lob empfängt.“

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ආරබ්භ සුසිමං දෙවපුත්තං ගාථාය පච්චභාසි –

Daraufhin antwortete der Erhabene dem Göttersohn Susima mit einem Vers über den ehrwürdigen Sāriputta:

‘‘පණ්ඩිතොති සමඤ්ඤාතො, සාරිපුත්තො අකොධනො;

අප්පිච්ඡො සොරතො දන්තො, කාලං කඞ්ඛති සුදන්තො’’ ති.

„Als Weiser ist er wohlbekannt, Sāriputta, frei von Zorn; wunschlos, sanftmütig, wohlgezähmt – er harrt geduldig seiner Zeit.“

10. නානාතිත්ථියසාවකසුත්තං

10. Das Sutta über die Jünger verschiedener Irrlehrer

111. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො සම්බහුලා නානාතිත්ථියසාවකා දෙවපුත්තා අසමො ච සහලි ච නීකො ච ආකොටකො ච වෙගබ්භරි ච මාණවගාමියො ච අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං වෙළුවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා [Pg.66] එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතො ඛො අසමො දෙවපුත්තො පූරණං කස්සපං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

111. So habe ich es gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Hain, am Fütterungsplatz der Eichhörnchen. Zu jener Zeit begaben sich zahlreiche Göttersöhne, die Jünger verschiedener Irrlehrer waren – Asama, Sahali, Nīka, Ākoṭaka, Vegabbhari und Māṇavagāmiya – in der fortgeschrittenen Nacht, mit einer alles überstrahlenden Schönheit den gesamten Veluvana-Hain erleuchtend, dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie herangetreten waren und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, stellten sie sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte der Göttersohn Asama in Gegenwart des Erhabenen diesen Vers über Pūraṇa Kassapa:

‘‘ඉධ ඡින්දිතමාරිතෙ, හතජානීසු කස්සපො;

න පාපං සමනුපස්සති, පුඤ්ඤං වා පන අත්තනො;

ස වෙ විස්සාසමාචික්ඛි, සත්ථා අරහති මානන’’න්ති.

„Ob jemand zerstückelt oder getötet wird, ob man geschlagen wird oder Hab und Gut verliert – Kassapa sieht darin kein Übel, noch Verdienst in eigenem Tun. Er lehrte Wahrlichkeit in solchem Glauben; als Lehrer verdient er Verehrung.“

අථ ඛො සහලි දෙවපුත්තො මක්ඛලිං ගොසාලං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Dann rezitierte der Göttersohn Sahali in Gegenwart des Erhabenen diesen Vers über Makkhali Gosāla:

‘‘තපොජිගුච්ඡාය සුසංවුතත්තො,වාචං පහාය කලහං ජනෙන;

සමොසවජ්ජා විරතො සච්චවාදී,න හි නූන තාදිසං කරොති පාප’’න්ති.

„Durch asketische Selbstbeherrschung wohlgezähmt im Innern, die Streitrede mit den Menschen meidend, in Eintracht ruhend, vom Bösen abgewandt und wahrhaftig in der Rede – wahrlich, ein solcher tut gewiss nichts Böses.“

අථ ඛො නීකො දෙවපුත්තො නිගණ්ඨං නාටපුත්තං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Dann rezitierte der Göttersohn Nīka in Gegenwart des Erhabenen diesen Vers über den Nigaṇṭha Nāṭaputta:

‘‘ජෙගුච්ඡී නිපකො භික්ඛු, චාතුයාමසුසංවුතො;

දිට්ඨං සුතඤ්ච ආචික්ඛං, න හි නූන කිබ්බිසී සියා’’ති.

„Ein weiser Mönch, der das Böse verabscheut und durch die vierfache Zügelung wohlbehütet ist, berichtet über das Gesehene und Gehörte. Wahrlich, unser Lehrer, der Nigantha, würde wohl kaum Böses tun.“

අථ ඛො ආකොටකො දෙවපුත්තො නානාතිත්ථියෙ ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Dann rezitierte der Göttersohn Ākoṭaka in Gegenwart des Erhabenen diese Strophe über verschiedene sektiererische Lehrer:

‘‘පකුධකො කාතියානො නිගණ්ඨො,යෙ චාපිමෙ මක්ඛලිපූරණාසෙ;

ගණස්ස සත්ථාරො සාමඤ්ඤප්පත්තා,න හි නූන තෙ සප්පුරිසෙහි දූරෙ’’ති.

„Pakudha Kaccāyana, der Nigantha sowie Makkhali und Pūraṇa – sie sind Lehrer einer Anhängerschaft, die das Ziel des Mönchtums erreicht haben. Wahrlich, diese stehen den wahrhaft Guten nicht fern.“

අථ ඛො වෙගබ්භරි දෙවපුත්තො ආකොටකං දෙවපුත්තං ගාථාය පච්චභාසි –

Da antwortete der Göttersohn Vegabbhari dem Göttersohn Ākoṭaka mit einer Strophe:

‘‘සහාචරිතෙන ඡවො සිගාලො,න කොත්ථුකො සීහසමො කදාචි;

නග්ගො මුසාවාදී ගණස්ස සත්ථා,සඞ්කස්සරාචාරො න සතං සරික්ඛො’’ති.

„Ein elender Schakal ist allein durch sein Mitlaufen niemals einem Löwen gleich. Ein nackter Lügner, der Lehrer einer Anhängerschaft mit verdächtigem Wandel, ist den Guten nicht vergleichbar.“

අථ [Pg.67] ඛො මාරො පාපිමා බෙගබ්භරිං දෙවපුත්තං අන්වාවිසිත්වා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

Daraufhin ergriff Māra, der Böse, Besitz von dem Göttersohn Vegabbhari und rezitierte in Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘තපොජිගුච්ඡාය ආයුත්තා, පාලයං පවිවෙකියං;

රූපෙ ච යෙ නිවිට්ඨාසෙ, දෙවලොකාභිනන්දිනො;

තෙ වෙ සම්මානුසාසන්ති, පරලොකාය මාතියා’’ති.

„Jene, die sich der Askese und dem Abscheu vor dem Bösen widmen, die Abgeschiedenheit pflegen, an der Form haften und sich nach der Götterwelt sehnen – jene lehren wahrlich rechtmäßig zum Wohle der jenseitigen Welt, o Sterblicher.“

අථ ඛො භගවා, ‘මාරො අයං පාපිමා’ ඉති විදිත්වා, මාරං පාපිමන්තං ගාථාය පච්චභාසි –

Doch der Erhabene erkannte: „Dies ist Māra, der Böse“, und antwortete Māra, dem Bösen, mit einer Strophe:

‘‘යෙ කෙචි රූපා ඉධ වා හුරං වා,යෙ චන්තලික්ඛස්මිං පභාසවණ්ණා;

සබ්බෙව තෙ තෙ නමුචිප්පසත්ථා,ආමිසංව මච්ඡානං වධාය ඛිත්තා’’ති.

„Welche Formen es auch gibt, ob hier oder anderswo, und jene, die am Firmament in strahlenden Farben leuchten – sie alle werden von dir, Namuci (Māra), gepriesen; doch sie sind wie ein Köder, der zum Verderben der Wesen ausgeworfen wurde.“

අථ ඛො මාණවගාමියො දෙවපුත්තො භගවන්තං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

Dann rezitierte der Göttersohn Māṇavagāmiya in Gegenwart des Erhabenen über den Erhabenen diese Strophen:

‘‘විපුලො රාජගහීයානං, ගිරිසෙට්ඨො පවුච්චති;

සෙතො හිමවතං සෙට්ඨො, ආදිච්චො අඝගාමිනං.

„Der Vipula wird als der vorzüglichste unter den Bergen von Rājagaha bezeichnet. Der Weiße (Kailash) ist der beste unter den Himālaya-Bergen. Die Sonne ist die beste unter denen, die durch den Luftraum ziehen.“

‘‘සමුද්දො උදධිනං සෙට්ඨො, නක්ඛත්තානඤ්ච චන්දිමා ;

සදෙවකස්ස ලොකස්ස, බුද්ධො අග්ගො පවුච්චතී’’ති.

„Der Ozean ist der beste unter den Gewässern, und der Mond ist der beste unter den Gestirnen. In der Welt mit ihren Göttern wird der Buddha als der Höchste bezeichnet.“

නානාතිත්ථියවග්ගො තතියො.

Das dritte Kapitel über die verschiedenen sektiererischen Lehrer.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu:

සිවො ඛෙමො ච සෙරී ච, ඝටී ජන්තු ච රොහිතො;

නන්දො නන්දිවිසාලො ච, සුසිමො නානාතිත්ථියෙන තෙ දසාති.

Sivo, Khemo und Serī, Ghaṭī, Jantu und Rohito, Nando und Nandivisālo, Susimo und das über die verschiedenen Lehrer sind diese zehn.

දෙවපුත්තසංයුත්තං සමත්තං.

Das Verbundene mit den Göttersöhnen ist abgeschlossen.

3. කොසලසංයුත්තං

3. Kosalasaṃyutta (Das Verbundene mit Kosala)

1. පඨමවග්ගො

1. Das erste Kapitel

1. දහරසුත්තං

1. Daharasutta (Die Lehrrede über das Kleine)

112. එවං [Pg.68] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භවම්පි නො ගොතමො අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධොති පටිජානාතී’’ති? ‘‘යඤ්හි තං, මහාරාජ, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය ‘අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධො’ති, මමෙව තං සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය. අහඤ්හි, මහාරාජ, අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධො’’ති.

112. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthi, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begab sich König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen und tauschte nach der Ankunft freundliche und erinnerungswürdige Worte mit ihm aus. Nachdem er das freundliche und erinnerungswürdige Gespräch beendet hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: „Behauptet der ehrwürdige Gotama von sich selbst: ‚Ich bin zur unvergleichlichen vollkommenen Erleuchtung erwacht‘?“ — „Großkönig, wenn man von jemandem zu Recht sagen könnte, er sei zur unvergleichlichen vollkommenen Erleuchtung erwacht, so könnte man dies zu Recht von mir sagen. Denn ich, Großkönig, bin zur unvergleichlichen vollkommenen Erleuchtung erwacht.“

‘‘යෙපි තෙ, භො ගොතම, සමණබ්‍රාහ්මණා සඞ්ඝිනො ගණිනො ගණාචරියා ඤාතා යසස්සිනො තිත්ථකරා සාධුසම්මතා බහුජනස්ස, සෙය්‍යථිදං – පූරණො කස්සපො, මක්ඛලි ගොසාලො, නිගණ්ඨො නාටපුත්තො, සඤ්චයො බෙලට්ඨපුත්තො, පකුධො කච්චායනො, අජිතො කෙසකම්බලො; තෙපි මයා ‘අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධොති පටිජානාථා’ති පුට්ඨා සමානා අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධොති න පටිජානන්ති. කිං පන භවං ගොතමො දහරො චෙව ජාතියා නවො ච පබ්බජ්ජායා’’ති?

„Aber, Herr Gotama, jene Asketen und Brahmanen, die Vorsteher einer Gemeinde, Leiter einer Schar, Lehrer einer Schar sind, bekannt, berühmt, Ordensstifter und von vielen als gut angesehen – wie zum Beispiel Pūraṇa Kassapa, Makkhali Gosāla, Nigaṇṭha Nāṭaputta, Sañcaya Belaṭṭhaputta, Pakudha Kaccāyana und Ajita Kesakambalo – selbst diese haben auf die Frage, ob sie zur unvergleichlichen vollkommenen Erleuchtung erwacht seien, dies nicht behauptet. Warum aber behauptet dies der Herr Gotama, der doch sowohl an Jahren jung als auch erst seit kurzem ordiniert ist?“

‘‘චත්තාරො ඛො මෙ, මහාරාජ, දහරාති න උඤ්ඤාතබ්බා, දහරාති න පරිභොතබ්බා. කතමෙ චත්තාරො? ඛත්තියො ඛො, මහාරාජ, දහරොති න උඤ්ඤාතබ්බො, දහරොති න පරිභොතබ්බො. උරගො ඛො, මහාරාජ, දහරොති න උඤ්ඤාතබ්බො, දහරොති න පරිභොතබ්බො. අග්ගි ඛො, මහාරාජ, දහරොති න උඤ්ඤාතබ්බො, දහරොති න පරිභොතබ්බො. භික්ඛු, ඛො, මහාරාජ, දහරොති න උඤ්ඤාතබ්බො, දහරොති න පරිභොතබ්බො. ඉමෙ ඛො, මහාරාජ, චත්තාරො දහරාති න උඤ්ඤාතබ්බා, දහරාති න පරිභොතබ්බා’’ති.

„Vier Dinge, Großkönig, sollte man nicht geringachten oder verachten, nur weil sie klein oder jung sind. Welche vier? Einen Adligen (Kshatriya), Großkönig, sollte man nicht geringachten oder verachten, nur weil er jung ist. Eine Schlange, Großkönig, sollte man nicht geringachten oder verachten, nur weil sie klein ist. Ein Feuer, Großkönig, sollte man nicht geringachten oder verachten, nur weil es klein ist. Und einen Mönch, Großkönig, sollte man nicht geringachten oder verachten, nur weil er jung ist. Diese vier Dinge, Großkönig, sollte man nicht geringachten oder verachten, nur weil sie klein oder jung sind.“

ඉදමවොච [Pg.69] භගවා. ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, sprach der Lehrer weiter:

‘‘ඛත්තියං ජාතිසම්පන්නං, අභිජාතං යසස්සිනං;

දහරොති නාවජානෙය්‍ය, න නං පරිභවෙ නරො.

„Einen edelgeborenen Adligen von hohem Rang und Ruhm sollte ein Mensch nicht geringachten oder verachten, bloß weil er jung ist.“

‘‘ඨානඤ්හි සො මනුජින්දො, රජ්ජං ලද්ධාන ඛත්තියො;

සො කුද්ධො රාජදණ්ඩෙන, තස්මිං පක්කමතෙ භුසං;

තස්මා තං පරිවජ්ජෙය්‍ය, රක්ඛං ජීවිතමත්තනො.

„Denn dieser Herrscher über die Menschen, wenn er als Adliger die Herrschaft erlangt hat, kann in seinem Zorn mit königlicher Gewalt hart gegen jenen vorgehen. Deshalb sollte man ihn meiden, um sein eigenes Leben zu schützen.“

‘‘ගාමෙ වා යදි වා රඤ්ඤෙ, යත්ථ පස්සෙ භුජඞ්ගමං;

දහරොති නාවජානෙය්‍ය, න නං පරිභවෙ නරො.

„Ob im Dorf oder im Wald, wo immer man eine Schlange sieht – man sollte sie nicht geringachten oder verachten, nur weil sie klein ist.“

‘‘උච්චාවචෙහි වණ්ණෙහි, උරගො චරති තෙජසී ;

සො ආසජ්ජ ඩංසෙ බාලං, නරං නාරිඤ්ච එකදා;

තස්මා තං පරිවජ්ජෙය්‍ය, රක්ඛං ජීවිතමත්තනො.

„In verschiedenen Farben und Gestalten bewegt sich die Schlange mit ihrer feurigen Kraft. Sie könnte unvermutet einen törichten Mann oder eine Frau beißen. Deshalb sollte man sie meiden, um sein eigenes Leben zu schützen.“

‘‘පහූතභක්ඛං ජාලිනං, පාවකං කණ්හවත්තනිං;

දහරොති නාවජානෙය්‍ය, න නං පරිභවෙ නරො.

„Das lodernde Feuer mit seiner schwarzen Spur, das viel verzehrt, sollte man nicht geringachten oder verachten, bloß weil es klein ist.“

‘‘ලද්ධා හි සො උපාදානං, මහා හුත්වාන පාවකො;

සො ආසජ්ජ ඩහෙ බාලං, නරං නාරිඤ්ච එකදා;

තස්මා තං පරිවජ්ජෙය්‍ය, රක්ඛං ජීවිතමත්තනො.

„Denn wenn es Brennstoff findet, wird das Feuer groß und könnte unvermutet einen törichten Mann oder eine Frau verbrennen. Deshalb sollte man es meiden, um sein eigenes Leben zu schützen.“

‘‘වනං යදග්ගි ඩහති, පාවකො කණ්හවත්තනී;

ජායන්ති තත්ථ පාරොහා, අහොරත්තානමච්චයෙ.

„Wenn ein Feuer den Wald niederbrennt, dieses lodernde Feuer mit seiner schwarzen Spur, wachsen dort nach dem Vergehen von Tagen und Nächten wieder junge Triebe heran.“

‘‘යඤ්ච ඛො සීලසම්පන්නො, භික්ඛු ඩහති තෙජසා;

න තස්ස පුත්තා පසවො, දායාදා වින්දරෙ ධනං;

අනපච්චා අදායාදා, තාලාවත්ථූ භවන්ති තෙ.

Wenn aber ein tugendhafter Mönch durch seine Kraft (die Glut seiner Tugend) verbrennt, dann bleiben jenem weder Söhne noch Vieh, und seine Erben erlangen seinen Reichtum nicht. Ohne Nachkommen und ohne Erben werden sie wie der Stumpf einer Palme.

‘‘තස්මා හි පණ්ඩිතො පොසො, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො;

භුජඞ්ගමං පාවකඤ්ච, ඛත්තියඤ්ච යසස්සිනං;

භික්ඛුඤ්ච සීලසම්පන්නං, සම්මදෙව සමාචරෙ’’ති.

Darum sollte ein weiser Mensch, der sein eigenes Wohl erkennt, gegenüber einer Schlange, dem Feuer, einem ruhmreichen König und einem tugendhaften Mönch stets vollkommen recht handeln.

එවං වුත්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භන්තෙ, අභික්කන්තං, භන්තෙ! සෙය්‍යථාපි භන්තෙ, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය[Pg.70], පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය – ‘චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තී’ති; එවමෙවං භගවතා අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එසාහං, භන්තෙ, භගවන්තං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. උපාසකං මං, භන්තෙ, භගවා ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: "Vortrefflich, Herr, vortrefflich, Herr! Gleichwie man, Herr, Umgestürztes wieder aufrichten, Verdecktes enthüllen, einem Verirrten den Weg weisen oder in der Dunkelheit eine Öllampe herbeibringen würde, damit jene, die Augen haben, die Formen sehen können – ebenso wurde vom Erhabenen auf vielfältige Weise die Lehre verkündet. Ich nehme nun, Herr, Zuflucht zum Erhabenen, zur Lehre und zur Gemeinschaft der Mönche. Möge der Erhabene mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat."

2. පුරිසසුත්තං

2. Die Lehrrede über den Menschen (Purisa-Sutta).

113. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කති නු ඛො, භන්තෙ, පුරිසස්ස ධම්මා අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජන්ති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරායා’’ති?

113. In Sāvatthī. Da begab sich der König Pasenadi von Kosala dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem er herangetreten war und dem Erhabenen ehrfurchtsvoll gehuldigt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: "Wie viele Qualitäten, Herr, die im Inneren eines Menschen entstehen, führen zu Unheil, zu Leiden und zu unruhigem Verweilen?"

‘‘තයො ඛො, මහාරාජ, පුරිසස්ස ධම්මා අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජන්ති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. කතමෙ තයො? ලොභො ඛො, මහාරාජ, පුරිසස්ස ධම්මො අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. දොසො ඛො, මහාරාජ, පුරිසස්ස ධම්මො අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. මොහො ඛො, මහාරාජ, පුරිසස්ස ධම්මො අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. ඉමෙ ඛො, මහාරාජ, තයො පුරිසස්ස ධම්මා අජ්ඣත්තං උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජන්ති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරායා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

"Drei Qualitäten, o König, die im Inneren eines Menschen entstehen, führen zu Unheil, zu Leiden und zu unruhigem Verweilen. Welche drei? Gier, o König, ist eine Qualität, die im Inneren eines Menschen entsteht und zu Unheil, zu Leiden und zu unruhigem Verweilen führt. Hass, o König, ist eine Qualität, die im Inneren eines Menschen entsteht und zu Unheil, zu Leiden und zu unruhigem Verweilen führt. Verblendung, o König, ist eine Qualität, die im Inneren eines Menschen entsteht und zu Unheil, zu Leiden und zu unruhigem Verweilen führt. Diese drei Qualitäten, o König, führen, wenn sie im Inneren eines Menschen entstehen, zu Unheil, zu Leiden und zu unruhigem Verweilen." Dies sprach er ... (und so weiter) ...

‘‘ලොභො දොසො ච මොහො ච, පුරිසං පාපචෙතසං;

හිංසන්ති අත්තසම්භූතා, තචසාරංව සම්ඵල’’න්ති.

"Gier, Hass und auch Verblendung, die im eigenen Inneren entstehen, schädigen den Menschen von böser Gesinnung, so wie die eigene Frucht das Schilfrohr zerstört."

3. ජරාමරණසුත්තං

3. Die Lehrrede über Altern und Tod (Jarāmaraṇa-Sutta).

114. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අත්ථි නු ඛො, භන්තෙ, ජාතස්ස අඤ්ඤත්‍ර ජරාමරණා’’ති? ‘‘නත්ථි ඛො, මහාරාජ, ජාතස්ස අඤ්ඤත්‍ර ජරාමරණා. යෙපි තෙ, මහාරාජ, ඛත්තියමහාසාලා අඩ්ඪා මහද්ධනා මහාභොගා පහූතජාතරූපරජතා [Pg.71] පහූතවිත්තූපකරණා පහූතධනධඤ්ඤා, තෙසම්පි ජාතානං නත්ථි අඤ්ඤත්‍ර ජරාමරණා. යෙපි තෙ, මහාරාජ, බ්‍රාහ්මණමහාසාලා…පෙ… ගහපතිමහාසාලා අඩ්ඪා මහද්ධනා මහාභොගා පහූතජාතරූපරජතා පහූතවිත්තූපකරණා පහූතධනධඤ්ඤා, තෙසම්පි ජාතානං නත්ථි අඤ්ඤත්‍ර ජරාමරණා. යෙපි තෙ, මහාරාජ, භික්ඛූ අරහන්තො ඛීණාසවා වුසිතවන්තො කතකරණීයා ඔහිතභාරා අනුප්පත්තසදත්ථා පරික්ඛීණභවසංයොජනා සම්මදඤ්ඤාවිමුත්තා, තෙසං පායං කායො භෙදනධම්මො නික්ඛෙපනධම්මො’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

114. In Sāvatthī. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: "Gibt es wohl, Herr, für einen Geborenen etwas anderes als Altern und Tod?" – "Es gibt, o König, für einen Geborenen nichts anderes als Altern und Tod. Selbst jene kriegerischen Adelsgeschlechter, o König, die wohlhabend sind, von großem Vermögen, von großem Besitz, mit reichlich Gold und Silber, mit reichlich Gebrauchsgegenständen und Vorräten, mit reichlich Geld und Korn – auch für diese Geborenen gibt es nichts anderes als Altern und Tod. Und auch jene Brahmanengeschlechter ... (und so weiter) ... jene Hausvatergeschlechter, die wohlhabend sind, von großem Vermögen, von großem Besitz, mit reichlich Gold und Silber, mit reichlich Gebrauchsgegenständen und Vorräten, mit reichlich Geld und Korn – auch für diese Geborenen gibt es nichts anderes als Altern und Tod. Selbst für jene Mönche, o König, welche Heilige sind, deren Triebe versiegt sind, die das heilige Leben vollendet, getan haben, was zu tun war, die Last abgelegt, das eigene Ziel erreicht, die Fesseln des Werdens vernichtet haben und durch vollkommenes Wissen befreit sind – auch für diese ist dieser Körper von der Natur des Zerfalls, von der Natur des Ablegens." Dies sprach er ... (und so weiter) ...

‘‘ජීරන්ති වෙ රාජරථා සුචිත්තා,අථො සරීරම්පි ජරං උපෙති;

සතඤ්ච ධම්මො න ජරං උපෙති,සන්තො හවෙ සබ්භි පවෙදයන්තී’’ති.

"Es altern wahrlich die prächtig geschmückten Königswagen, und auch der Körper verfällt dem Alter; doch die Lehre der Rechtschaffenen verfällt nicht dem Alter – so verkünden es die Edlen wahrlich den Guten."

4. පියසුත්තං

4. Die Lehrrede über das Liebe (Piya-Sutta).

115. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘කෙසං නු ඛො පියො අත්තා, කෙසං අප්පියො අත්තා’ති? තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘යෙ ච ඛො කෙචි කායෙන දුච්චරිතං චරන්ති, වාචාය දුච්චරිතං චරන්ති, මනසා දුච්චරිතං චරන්ති; තෙසං අප්පියො අත්තා’. කිඤ්චාපි තෙ එවං වදෙය්‍යුං – ‘පියො නො අත්තා’ති, අථ ඛො තෙසං අප්පියො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? යඤ්හි අප්පියො අප්පියස්ස කරෙය්‍ය, තං තෙ අත්තනාව අත්තනො කරොන්ති; තස්මා තෙසං අප්පියො අත්තා. යෙ ච ඛො කෙචි කායෙන සුචරිතං චරන්ති, වාචාය සුචරිතං චරන්ති, මනසා සුචරිතං චරන්ති; තෙසං පියො අත්තා. කිඤ්චාපි තෙ එවං වදෙය්‍යුං – ‘අප්පියො නො අත්තා’ති; අථ ඛො තෙසං පියො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? යඤ්හි පියො පියස්ස කරෙය්‍ය, තං තෙ අත්තනාව අත්තනො කරොන්ති; තස්මා තෙසං පියො අත්තා’’ති.

115. In Sāvatthī. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: "Hier, Herr, als ich mich in der Abgeschiedenheit zurückgezogen hatte und in Meditation versunken war, entstand mir dieser Gedanke im Geiste: 'Wem ist das eigene Selbst lieb, und wem ist das eigene Selbst unlieb?' Da kam mir, Herr, folgende Erkenntnis: 'Diejenigen, die durch den Körper Schlechtes tun, durch die Rede Schlechtes tun und durch den Geist Schlechtes tun – diesen ist das eigene Selbst unlieb.' Wenn sie auch sagen mögen: 'Das eigene Selbst ist uns lieb', so ist ihnen das eigene Selbst doch unlieb. Und warum? Denn was ein Unlieber einem Unlieben antun würde, das tun jene sich selbst an; darum ist ihnen das eigene Selbst unlieb. Jene hingegen, die durch den Körper Gutes tun, durch die Rede Gutes tun und durch den Geist Gutes tun – diesen ist das eigene Selbst lieb. Wenn sie auch sagen mögen: 'Das eigene Selbst ist uns unlieb', so ist ihnen das eigene Selbst doch lieb. Und warum? Denn was ein Lieber einem Lieben antun würde, das tun jene sich selbst an; darum ist ihnen das eigene Selbst lieb."

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! යෙ හි කෙචි, මහාරාජ, කායෙන දුච්චරිතං චරන්ති, වාචාය දුච්චරිතං චරන්ති, මනසා දුච්චරිතං චරන්ති; තෙසං අප්පියො අත්තා. කිඤ්චාපි තෙ එවං වදෙය්‍යුං – ‘පියො නො අත්තා’ති, අථ ඛො තෙසං අප්පියො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? යඤ්හි, මහාරාජ, අප්පියො අප්පියස්ස කරෙය්‍ය, තං තෙ අත්තනාව අත්තනො කරොන්ති; තස්මා තෙසං අප්පියො අත්තා. යෙ ච ඛො කෙචි, මහාරාජ, කායෙන [Pg.72] සුචරිතං චරන්ති, වාචාය සුචරිතං චරන්ති, මනසා සුචරිතං චරන්ති; තෙසං පියො අත්තා. කිඤ්චාපි තෙ එවං වදෙය්‍යුං – ‘අප්පියො නො අත්තා’ති; අථ ඛො තෙසං පියො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? යඤ්හි මහාරාජ, පියො පියස්ස කරෙය්‍ය, තං තෙ අත්තනාව අත්තනො කරොන්ති; තස්මා තෙසං පියො අත්තා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

"Genauso ist es, o Großkönig, genauso ist es, o Großkönig! Jene, o Großkönig, die körperliches Fehlverhalten begehen, sprachliches Fehlverhalten begehen und geistiges Fehlverhalten begehen – jene haben sich selbst nicht lieb. Selbst wenn sie sagen würden: ‚Wir haben uns selbst lieb‘, so haben sie sich dennoch selbst nicht lieb. Warum ist das so? Das, o Großkönig, was ein Feind einem Feinde antun würde, das fügen sie sich selbst durch ihr eigenes Handeln zu; daher haben sie sich selbst nicht lieb. Jene aber, o Großkönig, die rechtes körperliches Verhalten pflegen, rechtes sprachliches Verhalten pflegen und rechtes geistiges Verhalten pflegen – jene haben sich selbst lieb. Selbst wenn sie sagen würden: ‚Wir haben uns selbst nicht lieb‘, so haben sie sich dennoch selbst lieb. Warum ist das so? Das, o Großkönig, was ein Freund einem Freunde antun würde, das fügen sie sich selbst durch ihr eigenes Handeln zu; daher haben sie sich selbst lieb."

‘‘අත්තානඤ්චෙ පියං ජඤ්ඤා, න නං පාපෙන සංයුජෙ;

න හි තං සුලභං හොති, සුඛං දුක්කටකාරිනා.

"Wenn man erkennt, dass einem das eigene Selbst lieb ist, sollte man sich nicht mit dem Übel verbinden; denn für jemanden, der Übeltaten begeht, ist wahres Glück nicht leicht zu erlangen."

‘‘අන්තකෙනාධිපන්නස්ස, ජහතො මානුසං භවං;

කිඤ්හි තස්ස සකං හොති, කිඤ්ච ආදාය ගච්ඡති;

කිඤ්චස්ස අනුගං හොති, ඡායාව අනපායිනී.

"Wenn man vom Beender (dem Tod) ergriffen wird und das menschliche Dasein aufgeben muss – was gehört einem da noch als eigenes Eigentum? Was nimmt man mit sich fort? Was folgt einem nach, wie ein Schatten, der niemals weicht?"

‘‘උභො පුඤ්ඤඤ්ච පාපඤ්ච, යං මච්චො කුරුතෙ ඉධ;

තඤ්හි තස්ස සකං හොති, තඤ්ච ආදාය ගච්ඡති;

තඤ්චස්ස අනුගං හොති, ඡායාව අනපායිනී.

"Sowohl Verdienst als auch Übel, was immer ein Sterblicher hier auf Erden vollbringt; das ist sein wahres Eigentum, das nimmt er mit sich fort, und das folgt ihm nach, wie ein Schatten, der niemals weicht."

‘‘තස්මා කරෙය්‍ය කල්‍යාණං, නිචයං සම්පරායිකං;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

"Darum sollte man das Gute tun, als Vorsorge für das künftige Leben; denn die Verdienste sind in der jenseitigen Welt die einzige Stütze für die Lebewesen."

5. අත්තරක්ඛිතසුත්තං

5. Attarakkhita-Sutta – Die Lehrrede über den Schutz des Selbst

116. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘කෙසං නු ඛො රක්ඛිතො අත්තා, කෙසං අරක්ඛිතො අත්තා’ති? තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘යෙ ඛො කෙචි කායෙන දුච්චරිතං චරන්ති, වාචාය දුච්චරිතං චරන්ති, මනසා දුච්චරිතං චරන්ති; තෙසං අරක්ඛිතො අත්තා. කිඤ්චාපි තෙ හත්ථිකායො වා රක්ඛෙය්‍ය, අස්සකායො වා රක්ඛෙය්‍ය, රථකායො වා රක්ඛෙය්‍ය, පත්තිකායො වා රක්ඛෙය්‍ය; අථ ඛො තෙසං අරක්ඛිතො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? බාහිරා හෙසා රක්ඛා, නෙසා රක්ඛා අජ්ඣත්තිකා; තස්මා තෙසං අරක්ඛිතො අත්තා. යෙ ච ඛො කෙචි කායෙන සුචරිතං චරන්ති, වාචාය සුචරිතං චරන්ති, මනසා සුචරිතං චරන්ති; තෙසං රක්ඛිතො අත්තා. කිඤ්චාපි තෙ නෙව හත්ථිකායො රක්ඛෙය්‍ය, න අස්සකායො රක්ඛෙය්‍ය, න රථකායො රක්ඛෙය්‍ය[Pg.73], න පත්තිකායො රක්ඛෙය්‍ය; අථ ඛො තෙසං රක්ඛිතො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? අජ්ඣත්තිකා හෙසා රක්ඛා, නෙසා රක්ඛා බාහිරා; තස්මා තෙසං රක්ඛිතො අත්තා’’’ති.

116. In Sāvatthī. In eine angemessene Richtung hingesetzt, sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen wie folgt: „Ehrwürdiger Herr, als ich hier in der Abgeschiedenheit in Klausur war, stieg in meinem Geist folgende Überlegung auf: ‚Wer schützt sein Selbst und wer schützt sein Selbst nicht?‘ Dabei kam mir, ehrwürdiger Herr, dieser Gedanke: ‚Jene, die körperliches Fehlverhalten begehen, sprachliches Fehlverhalten begehen und geistiges Fehlverhalten begehen – jene schützen ihr Selbst nicht. Selbst wenn sie von einem Elefantenkorps, einem Reiterkorps, einem Wagenkorps oder einem Fußsoldatenkorps bewacht würden, so bleibt ihr Selbst dennoch ungeschützt. Warum ist das so? Weil dies nur äußerer Schutz ist und kein innerer Schutz; daher ist ihr Selbst ungeschützt. Jene aber, die rechtes körperliches Verhalten pflegen, rechtes sprachliches Verhalten pflegen und rechtes geistiges Verhalten pflegen – jene schützen ihr Selbst. Selbst wenn sie weder von einem Elefantenkorps, noch von einem Reiterkorps, noch von einem Wagenkorps, noch von einem Fußsoldatenkorps bewacht würden, so ist ihr Selbst dennoch geschützt. Warum ist das so? Weil dies innerer Schutz ist und kein bloßer äußerer Schutz; daher ist ihr Selbst geschützt.‘“

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! යෙ හි කෙචි, මහාරාජ, කායෙන දුච්චරිතං චරන්ති…පෙ… තෙසං අරක්ඛිතො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? බාහිරා හෙසා, මහාරාජ, රක්ඛා, නෙසා රක්ඛා අජ්ඣත්තිකා; තස්මා තෙසං අරක්ඛිතො අත්තා. යෙ ච ඛො කෙචි, මහාරාජ, කායෙන සුචරිතං චරන්ති, වාචාය සුචරිතං චරන්ති, මනසා සුචරිතං චරන්ති; තෙසං රක්ඛිතො අත්තා. කිඤ්චාපි තෙ නෙව හත්ථිකායො රක්ඛෙය්‍ය, න අස්සකායො රක්ඛෙය්‍ය, න රථකායො රක්ඛෙය්‍ය, න පත්තිකායො රක්ඛෙය්‍ය; අථ ඛො තෙසං රක්ඛිතො අත්තා. තං කිස්ස හෙතු? අජ්ඣත්තිකා හෙසා, මහාරාජ, රක්ඛා, නෙසා රක්ඛා බාහිරා; තස්මා තෙසං රක්ඛිතො අත්තා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

„Genauso ist es, o Großkönig, genauso ist es, o Großkönig! Jene, o Großkönig, die körperliches Fehlverhalten begehen... (wie zuvor) ...deren Selbst ist ungeschützt. Warum ist das so? Das ist, o Großkönig, nur ein äußerer Schutz, kein innerer Schutz; daher ist ihr Selbst ungeschützt. Jene aber, o Großkönig, die rechtes körperliches Verhalten pflegen, rechtes sprachliches Verhalten pflegen und rechtes geistiges Verhalten pflegen – deren Selbst ist geschützt. Selbst wenn sie weder von einem Elefantenkorps, noch von einem Reiterkorps, noch von einem Wagenkorps, noch von einem Fußsoldatenkorps bewacht würden, so ist ihr Selbst dennoch geschützt. Warum ist das so? Weil dies, o Großkönig, ein innerer Schutz ist, kein äußerer Schutz; daher ist ihr Selbst geschützt.“

‘‘කායෙන සංවරො සාධු, සාධු වාචාය සංවරො;

මනසා සංවරො සාධු, සාධු සබ්බත්ථ සංවරො;

සබ්බත්ථ සංවුතො ලජ්ජී, රක්ඛිතොති පවුච්චතී’’ති.

„Zügelung des Körpers ist gut, gut ist die Zügelung der Rede; Zügelung des Geistes ist gut, gut ist die Zügelung in allen Dingen. Wer in allen Dingen gezügelt und von Schamgefühl erfüllt ist, von dem sagt man, er sei wahrhaft geschützt.“

6. අප්පකසුත්තං

6. Appaka-Sutta – Die Lehrrede über die Wenigen

117. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘අප්පකා තෙ සත්තා ලොකස්මිං යෙ උළාරෙ උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා න චෙව මජ්ජන්ති, න ච පමජ්ජන්ති, න ච කාමෙසු ගෙධං ආපජ්ජන්ති, න ච සත්තෙසු විප්පටිපජ්ජන්ති. අථ ඛො එතෙව බහුතරා සත්තා ලොකස්මිං යෙ උළාරෙ උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා මජ්ජන්ති චෙව පමජ්ජන්ති, ච කාමෙසු ච ගෙධං ආපජ්ජන්ති, සත්තෙසු ච විප්පටිපජ්ජන්තී’’’ති.

117. In Sāvatthī. In eine angemessene Richtung hingesetzt, sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen wie folgt: „Ehrwürdiger Herr, als ich hier in der Abgeschiedenheit in Klausur war, stieg in meinem Geist folgende Überlegung auf: ‚Nur wenige Wesen gibt es in der Welt, die nach dem Erhalt von großem und reichem Besitz weder berauscht noch nachlässig werden, noch der Gier nach Sinnesfreuden verfallen, noch sich gegenüber anderen Wesen falsch verhalten. Viel zahlreicher hingegen sind jene Wesen in der Welt, die nach dem Erhalt von großem und reichem Besitz sowohl berauscht als auch nachlässig werden, der Gier nach Sinnesfreuden verfallen und sich gegenüber anderen Wesen falsch verhalten.‘“

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! අප්පකා තෙ, මහාරාජ, සත්තා ලොකස්මිං, යෙ උළාරෙ උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා න චෙව මජ්ජන්ති, න ච පමජ්ජන්ති, න ච කාමෙසු ගෙධං ආපජ්ජන්ති, න ච සත්තෙසු විප්පටිපජ්ජන්ති. අථ ඛො එතෙව බහුතරා සත්තා ලොකස්මිං, යෙ උළාරෙ උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා [Pg.74] මජ්ජන්ති චෙව පමජ්ජන්ති ච කාමෙසු ච ගෙධං ආපජ්ජන්ති, සත්තෙසු ච විප්පටිපජ්ජන්තී’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

„Genauso ist es, o Großkönig, genauso ist es, o Großkönig! Nur wenige Wesen gibt es in der Welt, o Großkönig, die nach dem Erhalt von großem und reichem Besitz weder berauscht noch nachlässig werden, noch der Gier nach Sinnesfreuden verfallen, noch sich gegenüber anderen Wesen falsch verhalten. Viel zahlreicher hingegen sind jene Wesen in der Welt, die nach dem Erhalt von großem und reichem Besitz berauscht und nachlässig werden, der Gier nach Sinnesfreuden verfallen und sich gegenüber anderen Wesen falsch verhalten.“

‘‘සාරත්තා කාමභොගෙසු, ගිද්ධා කාමෙසු මුච්ඡිතා;

අතිසාරං න බුජ්ඣන්ති, මිගා කූටංව ඔඩ්ඩිතං;

පච්ඡාසං කටුකං හොති, විපාකො හිස්ස පාපකො’’ති.

„Verhaftet an den Genuss von Sinnesobjekten, gierig und verblendet in den Sinnesfreuden, bemerken sie ihre eigene Maßlosigkeit nicht, gleichwie Wild, das in eine gestellte Falle läuft. Später wird dies für sie bitter sein, denn die Folge des Übels ist wahrlich schmerzvoll.“

7. අඩ්ඩකරණසුත්තං

7. Aḍḍakaraṇa-Sutta – Die Lehrrede über die Rechtsprechung

118. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, අඩ්ඩකරණෙ නිසින්නො පස්සාමි ඛත්තියමහාසාලෙපි බ්‍රාහ්මණමහාසාලෙපි ගහපතිමහාසාලෙපි අඩ්ඪෙ මහද්ධනෙ මහාභොගෙ පහූතජාතරූපරජතෙ පහූතවිත්තූපකරණෙ පහූතධනධඤ්ඤෙ කාමහෙතු කාමනිදානං කාමාධිකරණං සම්පජානමුසා භාසන්තෙ. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, එතදහොසි – ‘අලං දානි මෙ අඩ්ඩකරණෙන, භද්‍රමුඛො දානි අඩ්ඩකරණෙන පඤ්ඤායිස්සතී’’’ති.

118. In Sāvatthī. Da setzte sich König Pasenadi von Kosala zur Seite nieder und sprach zum Erhabenen: „Hier, Herr, während ich am Gerichtsplatz saß, sah ich wohlhabende Krieger, wohlhabende Brahmanen und wohlhabende Hausväter, die reich an großem Besitz und großem Vermögen sind, über viel Gold und Silber, viele Gebrauchsgegenstände sowie viel Getreide und Reichtum verfügen, wie sie aus Gründen der Sinneslust, wegen der Sinneslust und veranlasst durch die Sinneslust wissentlich die Unwahrheit sprachen. Da, Herr, kam mir dieser Gedanke: ‚Genug für mich jetzt mit der Rechtsprechung; nun soll der Wohlgesichtige (Viṭaṭūbha) durch die Rechtsprechung bekannt werden.‘“

‘‘(එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං මහාරාජ!) යෙපි තෙ, මහාරාජ, ඛත්තියමහාසාලා බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිමහාසාලා අඩ්ඪා මහද්ධනා මහාභොගා පහූතජාතරූපරජතා පහූතවිත්තූපකරණා පහූතධනධඤ්ඤා කාමහෙතු කාමනිදානං කාමාධිකරණං සම්පජානමුසා භාසන්ති; තෙසං තං භවිස්සති දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛායා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

„So ist es, o König, so ist es! Auch jene wohlhabenden Krieger, wohlhabenden Brahmanen und wohlhabenden Hausväter, die reich an großem Besitz und großem Vermögen sind, wenn sie aus Gründen der Sinneslust, wegen der Sinneslust und veranlasst durch die Sinneslust wissentlich die Unwahrheit sprechen, so wird ihnen das für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.“ Dies sprach der Erhabene.

‘‘සාරත්තා කාමභොගෙසු, ගිද්ධා කාමෙසු මුච්ඡිතා;

අතිසාරං න බුජ්ඣන්ති, මච්ඡා ඛිප්පංව ඔඩ්ඩිතං;

පච්ඡාසං කටුකං හොති, විපාකො හිස්ස පාපකො’’ති.

„Verstrickt in den Genuss der Sinnesfreuden, gierig nach Sinneslust und darin berauscht, erkennen sie ihre Verfehlung nicht, wie Fische nicht merken, dass sie in eine ausgelegte Reuse geraten sind. Später wird es bitter für sie sein, denn die Reifung ihrer Taten ist wahrlich böse.“

8. මල්ලිකාසුත්තං

8. Das Mallika-Sutta

119. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන රාජා පසෙනදි කොසලො මල්ලිකාය දෙවියා සද්ධිං උපරිපාසාදවරගතො හොති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො මල්ලිකං දෙවිං එතදවොච – ‘‘අත්ථි නු ඛො තෙ, මල්ලිකෙ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො’’ති? ‘‘නත්ථි ඛො මෙ, මහාරාජ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො. තුය්හං පන, මහාරාජ, අත්ථඤ්ඤො [Pg.75] කොචි අත්තනා පියතරො’’ති? ‘‘මය්හම්පි ඛො, මල්ලිකෙ, නත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’’ති.

119. In Sāvatthī. Zu jener Zeit befand sich König Pasenadi von Kosala zusammen mit Königin Mallikā auf der oberen Etage des prächtigen Palastes. Da sprach König Pasenadi von Kosala zur Königin Mallikā: „Gibt es für dich, Mallikā, irgendjemanden, der dir lieber ist als du dir selbst?“ – „Es gibt für mich, o König, niemanden, der mir lieber ist als ich mir selbst. Gibt es aber für dich, o König, jemanden, der dir lieber ist als du dir selbst?“ – „Auch für mich, Mallikā, gibt es niemanden, der mir lieber ist als ich mir selbst.“

අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො පාසාදා ඔරොහිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, මල්ලිකාය දෙවියා සද්ධිං උපරිපාසාදවරගතො මල්ලිකං දෙවිං එතදවොචං – ‘අත්ථි නු ඛො තෙ, මල්ලිකෙ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො’ති? එවං වුත්තෙ, භන්තෙ, මල්ලිකා දෙවී මං එතදවොච – ‘නත්ථි ඛො මෙ, මහාරාජ, කොචඤ්ඤො අත්තනා පියතරො. තුය්හං පන, මහාරාජ, අත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’ති? එවං වුත්තාහං, භන්තෙ, මල්ලිකං දෙවිං එතදවොචං – ‘මය්හම්පි ඛො, මල්ලිකෙ, නත්ථඤ්ඤො කොචි අත්තනා පියතරො’’ති.

Daraufhin stieg König Pasenadi von Kosala vom Palast herab und begab sich zum Erhabenen. Nachdem er den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: „Hier, Herr, als ich mich mit Königin Mallikā auf der oberen Etage des prächtigen Palastes befand, fragte ich sie: ‚Gibt es für dich, Mallikā, irgendjemanden, der dir lieber ist als du dir selbst?‘ Auf diese Frage hin, Herr, sprach Königin Mallikā zu mir: ‚Es gibt für mich, o König, niemanden, der mir lieber ist als ich mir selbst. Gibt es aber für dich, o König, jemanden, der dir lieber ist als du dir selbst?‘ Auf diese Frage hin, Herr, sagte ich zu Königin Mallikā: ‚Auch für mich, Mallikā, gibt es niemanden, der mir lieber ist als ich mir selbst.‘“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieses Umstands und sprach in jenem Augenblick diesen Vers:

‘‘සබ්බා දිසා අනුපරිගම්ම චෙතසා,නෙවජ්ඣගා පියතරමත්තනා ක්වචි;

එවං පියො පුථු අත්තා පරෙසං,තස්මා න හිංසෙ පරමත්තකාමො’’ති.

„Man mag mit dem Geist alle Himmelsrichtungen durchwandern, doch man findet nirgendwo jemanden, der einem lieber ist als man sich selbst. Da einem jeden sein eigenes Selbst so lieb ist wie den vielen anderen das ihre, sollte einer, der sein eigenes Wohl sucht, anderen kein Leid zufügen.“

9. යඤ්ඤසුත්තං

9. Das Opfer-Sutta

120. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස මහායඤ්ඤො පච්චුපට්ඨිතො හොති, පඤ්ච ච උසභසතානි පඤ්ච ච වච්ඡතරසතානි පඤ්ච ච වච්ඡතරිසතානි පඤ්ච ච අජසතානි පඤ්ච ච උරබ්භසතානි ථූණූපනීතානි හොන්ති යඤ්ඤත්ථාය. යෙපිස්ස තෙ හොන්ති දාසාති වා පෙස්සාති වා කම්මකරාති වා, තෙපි දණ්ඩතජ්ජිතා භයතජ්ජිතා අස්සුමුඛා රුදමානා පරිකම්මානි කරොන්ති.

120. In Sāvatthī. Zu jener Zeit war für König Pasenadi von Kosala ein großes Opfer vorbereitet worden; fünfhundert Stiere, fünfhundert junge Ochsen, fünfhundert Färsen, fünfhundert Ziegen und fünfhundert Widder waren zum Zweck des Opfers an die Pfähle gebunden worden. Und auch seine Diener, Boten und Arbeiter verrichteten ihre Aufgaben mit Tränen in den Augen und weinend, bedroht durch Strafe und voller Furcht.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නො ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස මහායඤ්ඤො පච්චුපට්ඨිතො [Pg.76] හොති, පඤ්ච ච උසභසතානි පඤ්ච ච වච්ඡතරසතානි පඤ්ච ච වච්ඡතරිසතානි පඤ්ච ච අජසතානි පඤ්ච ච උරබ්භසතානි ථූණූපනීතානි හොන්ති යඤ්ඤත්ථාය. යෙපිස්ස තෙ හොන්ති දාසාති වා පෙස්සාති වා කම්මකරාති වා, තෙපි දණ්ඩතජ්ජිතා භයතජ්ජිතා අස්සුමුඛා රුදමානා පරිකම්මානි කරොන්තී’’ති.

Da kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Almosenschale und Gewand und gingen nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī ihre Almosenrunde beendet hatten und nach dem Essen von ihrem Almosengang zurückgekehrt waren, begaben sie sich zum Erhabenen, grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Hier, Herr, ist für König Pasenadi von Kosala ein großes Opfer vorbereitet worden; fünfhundert Stiere, fünfhundert junge Ochsen, fünfhundert Färsen, fünfhundert Ziegen und fünfhundert Widder sind zum Zweck des Opfers an die Pfähle gebunden worden. Und auch seine Diener, Boten und Arbeiter verrichten ihre Aufgaben mit Tränen in den Augen und weinend, bedroht durch Strafe und voller Furcht.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

Da erkannte der Erhabene die Bedeutung dieses Umstands und sprach in jenem Augenblick diese Verse:

‘‘අස්සමෙධං පුරිසමෙධං, සම්මාපාසං වාජපෙය්‍යං නිරග්ගළ්හං;

මහායඤ්ඤා මහාරම්භා, න තෙ හොන්ති මහප්ඵලා.

„Das Pferdeopfer, das Menschenopfer, das Opfer des Holzwurfs, das Trankopfer des Sieges und das Opfer des unverschlossenen Tores – diese großen Opfer, die mit solchem Aufwand verbunden sind, bringen keine große Frucht.“

‘‘අජෙළකා ච ගාවො ච, විවිධා යත්ථ හඤ්ඤරෙ;

න තං සම්මග්ගතා යඤ්ඤං, උපයන්ති මහෙසිනො.

„Dort, wo Ziegen, Schafe und Rinder verschiedenster Art geschlachtet werden, dorthin begeben sich die Großen Weisen, die den rechten Pfad gegangen sind, nicht.“

‘‘යෙ ච යඤ්ඤා නිරාරම්භා, යජන්ති අනුකුලං සදා;

අජෙළකා ච ගාවො ච, විවිධා නෙත්ථ හඤ්ඤරෙ;

එතං සම්මග්ගතා යඤ්ඤං, උපයන්ති මහෙසිනො.

„Doch jene Opfer, die ohne solchen gewaltsamen Aufwand sind und stets nach rechter Weise dargebracht werden, wo weder Ziegen, Schafe noch Rinder verschiedenster Art geschlachtet werden – zu solch einem Opfer begeben sich die Großen Weisen, die den rechten Pfad gegangen sind.“

‘‘එතං යජෙථ මෙධාවී, එසො යඤ්ඤො මහප්ඵලො;

එතඤ්හි යජමානස්ස, සෙය්‍යො හොති න පාපියො;

යඤ්ඤො ච විපුලො හොති, පසීදන්ති ච දෙවතා’’ති.

„Ein solches Opfer möge der Weise darbringen, denn dieses Opfer bringt große Frucht. Für den, der so opfert, ist es zum Segen, nicht zum Übel; das Opfer ist wahrlich großartig, und auch die Götter sind erfreut.“

10. බන්ධනසුත්තං

10. Das Fessel-Sutta

121. තෙන ඛො පන සමයෙන රඤ්ඤා පසෙනදිනා කොසලෙන මහාජනකායො බන්ධාපිතො හොති, අප්පෙකච්චෙ රජ්ජූහි අප්පෙකච්චෙ අන්දූහි අප්පෙකච්චෙ සඞ්ඛලිකාහි.

121. Zu jener Zeit hatte König Pasenadi von Kosala eine große Menschenmenge fesseln lassen, einige mit Seilen, einige mit hölzernen Fußfesseln, einige mit eisernen Ketten.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, රඤ්ඤා පසෙනදිනා කොසලෙන මහාජනකායො බන්ධාපිතො, අප්පෙකච්චෙ රජ්ජූහි අප්පෙකච්චෙ අන්දූහි අප්පෙකච්චෙ සඞ්ඛලිකාහී’’ති.

Da begab es sich, dass zahlreiche Mönche am Morgen ihre Gewänder anlegten, Schale und Obergewand nahmen und nach Sāvatthī zum Almosengang aufbrachen. Nachdem sie in Sāvatthī den Almosengang vollzogen hatten, kehrten sie nach dem Mahle von der Almosensammlung zurück und begaben sich zum Erhabenen; dort angekommen, huldigten sie dem Erhabenen und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: „Herr, König Pasenadi von Kosala hat eine große Menge von Menschen fesseln lassen; einige mit Stricken, einige mit hölzernen Fesseln (oder Handfesseln), einige mit Eisenketten.“

අථ [Pg.77] ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

Da erkannte der Erhabene diesen Sachverhalt und sprach zu jener Zeit diese Verse:

‘‘න තං දළ්හං බන්ධනමාහු ධීරා,යදායසං දාරුජං පබ්බජඤ්ච;

සාරත්තරත්තා මණිකුණ්ඩලෙසු,පුත්තෙසු දාරෙසු ච යා අපෙක්ඛා.

„Nicht das nennen die Weisen eine starke Fessel, was aus Eisen, Holz oder Bast gemacht ist; doch die Gier nach Edelsteinen und Ohrringen, das Verlangen nach Kindern und Ehefrauen –“

‘‘එතං දළ්හං බන්ධනමාහු ධීරා,ඔහාරිනං සිථිලං දුප්පමුඤ්චං;

එතම්පි ඡෙත්වාන පරිබ්බජන්ති,අනපෙක්ඛිනො කාමසුඛං පහායා’’ති.

„Das nennen die Weisen eine starke Fessel, eine, die niederzieht, die zwar locker erscheint, aber schwer zu lösen ist. Auch diese schneiden sie durch und ziehen in die Heimatlosigkeit, ohne Verlangen, das Sinnesglück hinter sich lassend.“

පඨමො වග්ගො.

Das erste Kapitel.

තස්සුද්දානං –

Dessen Zusammenfassung:

දහරො පුරිසො ජරා, පියං අත්තානරක්ඛිතො;

අප්පකා අඩ්ඩකරණං, මල්ලිකා යඤ්ඤබන්ධනන්ති.

Daharo, Puriso, Jarā, Piya, Attāna-rakkhita, Appakā, Aḍḍakaraṇa, Mallikā, Yañña und Bandhana.

2. දුතියවග්ගො

2. Zweites Kapitel

1. සත්තජටිලසුත්තං

1. Satta Jaṭila Sutta (Das Sutta von den sieben Asketen mit geflochtenem Haar)

122. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො බහිද්වාරකොට්ඨකෙ නිසින්නො හොති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි.

122. Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Ostkloster (Pubbārāma), im Palast der Mutter Migāras. Zu jener Zeit erhob sich der Erhabene am Abend aus der Zurückgezogenheit und setzte sich vor das Torhaus des Palastes. Da begab sich der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen; dort angekommen, huldigte er dem Erhabenen und setzte sich zur Seite nieder.

තෙන ඛො පන සමයෙන සත්ත ච ජටිලා සත්ත ච නිගණ්ඨා සත්ත ච අචෙලකා සත්ත ච එකසාටකා සත්ත ච පරිබ්බාජකා පරූළ්හකච්ඡනඛලොමා ඛාරිවිවිධමාදාය භගවතො අවිදූරෙ අතික්කමන්ති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා දක්ඛිණජාණුමණ්ඩලං [Pg.78] පථවියං නිහන්ත්වා යෙන තෙ සත්ත ච ජටිලා සත්ත ච නිගණ්ඨා සත්ත ච අචෙලකා සත්ත ච එකසාටකා සත්ත ච පරිබ්බාජකා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා තික්ඛත්තුං නාමං සාවෙසි – ‘‘රාජාහං, භන්තෙ, පසෙනදි කොසලො…පෙ… රාජාහං, භන්තෙ, පසෙනදි කොසලො’’ති.

Zu jener Zeit gingen sieben Asketen mit geflochtenem Haar, sieben Nigaṇṭhas, sieben nackte Asketen, sieben Ein-Gewand-Träger und sieben Wanderasketen mit langen Haaren in den Achselhöhlen und an den Nägeln, beladen mit allerlei Asketengerätschaften, unweit des Erhabenen vorbei. Da erhob sich König Pasenadi von Kosala von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, kniete mit dem rechten Knie auf dem Boden nieder, neigte die ehrfürchtig zusammengelegten Hände dorthin, wo jene sieben Asketen mit geflochtenem Haar, sieben Nigaṇṭhas, sieben nackte Asketen, sieben Ein-Gewand-Träger und sieben Wanderasketen waren, und verkündete dreimal seinen Namen: „Ich bin es, o Herren, König Pasenadi von Kosala; ... ich bin es, o Herren, König Pasenadi von Kosala.“

අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො අචිරපක්කන්තෙසු තෙසු සත්තසු ච ජටිලෙසු සත්තසු ච නිගණ්ඨෙසු සත්තසු ච අචෙලකෙසු සත්තසු ච එකසාටකෙසු සත්තසු ච පරිබ්බාජකෙසු යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘යෙ තෙ, භන්තෙ, ලොකෙ අරහන්තො වා අරහත්තමග්ගං වා සමාපන්නා එතෙ තෙසං අඤ්ඤතරා’’ති.

Kurz nachdem diese sieben Asketen mit geflochtenem Haar, sieben Nigaṇṭhas, sieben nackte Asketen, sieben Ein-Gewand-Träger und sieben Wanderasketen weitergezogen waren, begab sich König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen; dort angekommen, huldigte er dem Erhabenen, setzte sich zur Seite nieder und sprach zum Erhabenen: „Herr, wenn es in der Welt Arahants gibt oder solche, die den Pfad zur Arahantschaft betreten haben, so gehören diese sicherlich dazu.“

‘‘දුජ්ජානං ඛො එතං, මහාරාජ, තයා ගිහිනා කාමභොගිනා පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසන්තෙන කාසිකචන්දනං පච්චනුභොන්තෙන මාලාගන්ධවිලෙපනං ධාරයන්තෙන ජාතරූපරජතං සාදියන්තෙන – ‘ඉමෙ වා අරහන්තො, ඉමෙ වා අරහත්තමග්ගං සමාපන්නා’’’ති.

„Das ist schwer zu wissen, o Großer König, für dich als einen Laien, der die Sinnenfreuden genießt, der im Gedränge von Kindern lebt, feines Sandelholz aus Kāsī verwendet, Kränze, Wohlgerüche und Salben trägt und Gold und Silber annimmt: ‚Diese sind Arahants‘ oder ‚Diese haben den Pfad zur Arahantschaft betreten‘.“

‘‘සංවාසෙන ඛො, මහාරාජ, සීලං වෙදිතබ්බං. තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. සංවොහාරෙන ඛො, මහාරාජ, සොචෙය්‍යං වෙදිතබ්බං. තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. ආපදාසු ඛො, මහාරාජ, ථාමො වෙදිතබ්බො. සො ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. සාකච්ඡාය, ඛො, මහාරාජ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා. සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’’ති.

„Durch Zusammenleben, o Großer König, wird die Tugend erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. Durch den Umgang wird die Lauterkeit erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. In der Not wird die Standhaftigkeit erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. Durch Gespräche wird die Weisheit erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen.“

‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං භන්තෙ! යාව සුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – ‘දුජ්ජානං ඛො එතං, මහාරාජ, තයා ගිහිනා කාමභොගිනා පුත්තසම්බාධසයනං අජ්ඣාවසන්තෙන කාසිකචන්දනං පච්චනුභොන්තෙන මාලාගන්ධවිලෙපනං ධාරයන්තෙන ජාතරූපරජතං සාදියන්තෙන – ඉමෙ වා අරහන්තො, ඉමෙ වා අරහත්තමග්ගං සමාපන්නා’ති. සංවාසෙන ඛො, මහාරාජ, සීලං වෙදිතබ්බං. තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. සංවොහාරෙන ඛො මහාරාජ[Pg.79], සොචෙය්‍යං වෙදිතබ්බං. තඤ්ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. ආපදාසු ඛො, මහාරාජ, ථාමො වෙදිතබ්බො. සො ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙන. සාකච්ඡාය ඛො, මහාරාජ, පඤ්ඤා වෙදිතබ්බා. සා ච ඛො දීඝෙන අද්ධුනා, න ඉත්තරං; මනසිකරොතා, නො අමනසිකරොතා; පඤ්ඤවතා, නො දුප්පඤ්ඤෙනා’’ති.

„Erstaunlich, Herr! Wunderbar, Herr! Wie trefflich ist dies vom Erhabenen gesprochen: ‚Das ist schwer zu wissen, o Großer König, für dich als einen Laien, der die Sinnenfreuden genießt, der im Gedränge von Kindern lebt, feines Sandelholz aus Kāsī verwendet, Kränze, Wohlgerüche und Salben trägt und Gold und Silber annimmt: Diese sind Arahants oder diese haben den Pfad zur Arahantschaft betreten. Durch Zusammenleben, o Großer König, wird die Tugend erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. Durch den Umgang wird die Lauterkeit erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. In der Not wird die Standhaftigkeit erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen. Durch Gespräche wird die Weisheit erkannt. Und zwar erst nach langer Zeit, nicht in kurzer; von einem Aufmerksamen, nicht von einem Unaufmerksamen; von einem Weisen, nicht von einem Unverständigen.‘“

‘‘එතෙ, භන්තෙ, මම පුරිසා චරා ඔචරකා ජනපදං ඔචරිත්වා ආගච්ඡන්ති. තෙහි පඨමං ඔචිණ්ණං අහං පච්ඡා ඔසාපයිස්සාමි. ඉදානි තෙ, භන්තෙ, තං රජොජල්ලං පවාහෙත්වා සුන්හාතා සුවිලිත්තා කප්පිතකෙසමස්සූ ඔදාතවත්ථා පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතා සමඞ්ගීභූතා පරිචාරෙස්සන්තී’’ති.

„Herr, diese meine Männer sind Spione und Kundschafter; nachdem sie das Land auskundschaftet haben, kehren sie zurück. Was zuerst von ihnen erkundet wurde, werde ich später abschließend entscheiden. Nun, Herr, nachdem sie jenen Staub und Schmutz abgewaschen haben, wohlgebadet, wohlgesalbt, mit gepflegtem Haar und Bart, in weißen Gewändern, versehen und ausgestattet mit den fünf Sinnenfreuden, werden sie sich vergnügen.“

අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

Da erkannte der Erhabene diesen Sachverhalt und sprach zu jener Zeit diese Verse:

‘‘න වණ්ණරූපෙන නරො සුජානො,න විස්සසෙ ඉත්තරදස්සනෙන;

සුසඤ්ඤතානඤ්හි වියඤ්ජනෙන,අසඤ්ඤතා ලොකමිමං චරන්ති.

„Nicht an der äußeren Gestalt ist ein Mensch leicht zu erkennen, man sollte nicht nach kurzem Anschein vertrauen. Denn im Gewand der Wohlbeherrschten wandeln Unbeherrschte durch diese Welt.

‘‘පතිරූපකො මත්තිකාකුණ්ඩලොව,ලොහඩ්ඪමාසොව සුවණ්ණඡන්නො;

චරන්ති ලොකෙ පරිවාරඡන්නා,අන්තො අසුද්ධා බහි සොභමානා’’ති.

Gleich einem tönernen Ohrring, der echtem Gold gleicht, oder einer kupfernen Halbmünze, die mit Gold überzogen ist, wandeln sie in der Welt, umgeben von Gefolge, im Inneren unrein, nach außen hin glänzend.“

2. පඤ්චරාජසුත්තං

2. Pañcarājasutta – Das Sutra von den fünf Königen

123. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන පඤ්චන්නං රාජූනං පසෙනදිපමුඛානං පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතානං සමඞ්ගීභූතානං පරිචාරයමානානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘‘කිං නු ඛො කාමානං අග්ග’’න්ති? තත්‍රෙකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘රූපා කාමානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු [Pg.80] – ‘‘සද්දා කාමානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ගන්ධා කාමානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘රසා කාමානං අග්ග’’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘‘ඵොට්ඨබ්බා කාමානං අග්ග’’න්ති. යතො ඛො තෙ රාජානො නාසක්ඛිංසු අඤ්ඤමඤ්ඤං සඤ්ඤාපෙතුං.

123. In Sāvatthī. Zu jener Zeit entstand unter fünf Königen, an deren Spitze Pasenadi stand und die sich den fünf Sinnenfreuden hingaben und diese genossen, dieses Gespräch: „Was ist wohl das Höchste unter den Sinnenfreuden?“ Da sagten einige: „Formen sind das Höchste unter den Sinnenfreuden.“ Einige sagten: „Töne sind das Höchste unter den Sinnenfreuden.“ Einige sagten: „Gerüche sind das Höchste unter den Sinnenfreuden.“ Einige sagten: „Geschmäcker sind das Höchste unter den Sinnenfreuden.“ Einige sagten: „Berührungen sind das Höchste unter den Sinnenfreuden.“ Da jene Könige einander nicht überzeugen konnten,

අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො තෙ රාජානො එතදවොච – ‘‘ආයාම, මාරිසා, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිස්සාම; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතමත්ථං පටිපුච්ඡිස්සාම. යථා නො භගවා බ්‍යාකරිස්සති තථා නං ධාරෙස්සාමා’’ති. ‘‘එවං, මාරිසා’’ති ඛො තෙ රාජානො රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස පච්චස්සොසුං.

sprach der König Pasenadi von Kosala zu jenen Königen: „Kommt, ihr Herren, lasst uns dorthin gehen, wo der Erhabene weilt; dort angekommen, wollen wir den Erhabenen nach diesem Sachverhalt fragen. Wie der Erhabene es uns erklären wird, so wollen wir es im Gedächtnis behalten.“ – „Sehr wohl, Herr“, antworteten jene Könige dem König Pasenadi von Kosala.

අථ ඛො තෙ පඤ්ච රාජානො පසෙනදිපමුඛා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, අම්හාකං පඤ්චන්නං රාජූනං පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතානං සමඞ්ගීභූතානං පරිචාරයමානානං අයමන්තරාකථා උදපාදි – ‘කිං නු ඛො කාමානං අග්ග’න්ති? එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘රූපා කාමානං අග්ග’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘සද්දා කාමානං අග්ග’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ගන්ධා කාමානං අග්ග’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘රසා කාමානං අග්ග’න්ති. එකච්චෙ එවමාහංසු – ‘ඵොට්ඨබ්බා කාමානං අග්ග’න්ති. කිං නු ඛො, භන්තෙ, කාමානං අග්ග’’න්ති?

Daraufhin begaben sich jene fünf Könige mit Pasenadi an der Spitze dorthin, wo der Erhabene weilte; dort angekommen, grüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen: „Hier, Herr, entstand unter uns fünf Königen, die wir uns den fünf Sinnenfreuden hingeben und diese genießen, dieses Gespräch: ‚Was ist wohl das Höchste unter den Sinnenfreuden?‘ Einige sagten: ‚Formen...‘, einige ‚Töne...‘, einige ‚Gerüche...‘, einige ‚Geschmäcker...‘, einige ‚Berührungen sind das Höchste unter den Sinnenfreuden.‘ Was ist nun, Herr, das Höchste unter den Sinnenfreuden?“

‘‘මනාපපරියන්තං ඛ්වාහං, මහාරාජ, පඤ්චසු කාමගුණෙසු අග්ගන්ති වදාමි. තෙව, මහාරාජ, රූපා එකච්චස්ස මනාපා හොන්ති, තෙව රූපා එකච්චස්ස අමනාපා හොන්ති. යෙහි ච යො රූපෙහි අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො, සො තෙහි රූපෙහි අඤ්ඤං රූපං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. තෙ තස්ස රූපා පරමා හොන්ති. තෙ තස්ස රූපා අනුත්තරා හොන්ති.

„Ich sage, o Großer König, dass unter den fünf Sinnenfreuden dasjenige das Höchste ist, was die Vollendung des persönlichen Wohlgefallens darstellt. Eben dieselben Formen, o Großer König, sind für den einen angenehm, während dieselben Formen für einen anderen unangenehm sind. Wenn jemand durch bestimmte Formen beglückt ist und sein Verlangen vollkommen gestillt sieht, so begehrt er keine andere Form mehr, die darüber hinausginge oder edler wäre. Für ihn sind jene Formen das Höchste, für ihn sind jene Formen unübertrefflich.

‘‘තෙව, මහාරාජ, සද්දා එකච්චස්ස මනාපා හොන්ති, තෙව සද්දා එකච්චස්ස අමනාපා හොන්ති. යෙහි ච යො සද්දෙහි අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො, සො තෙහි සද්දෙහි අඤ්ඤං සද්දං උත්තරිතරං වා [Pg.81] පණීතතරං වා න පත්ථෙති. තෙ තස්ස සද්දා පරමා හොන්ති. තෙ තස්ස සද්දා අනුත්තරා හොන්ති.

Eben dieselben Töne, o Großer König, sind für den einen angenehm, während dieselben Töne für einen anderen unangenehm sind. Wenn jemand durch bestimmte Töne beglückt ist und sein Verlangen vollkommen gestillt sieht, so begehrt er keinen anderen Ton mehr, der darüber hinausginge oder edler wäre. Für ihn sind jene Töne das Höchste, für ihn sind jene Töne unübertrefflich.

‘‘තෙව, මහාරාජ, ගන්ධා එකච්චස්ස මනාපා හොන්ති, තෙව ගන්ධා එකච්චස්ස අමනාපා හොන්ති. යෙහි ච යො ගන්ධෙහි අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො, සො තෙහි ගන්ධෙහි අඤ්ඤං ගන්ධං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. තෙ තස්ස ගන්ධා පරමා හොන්ති. තෙ තස්ස ගන්ධා අනුත්තරා හොන්ති.

Eben dieselben Gerüche, o Großer König, sind für den einen angenehm, während dieselben Gerüche für einen anderen unangenehm sind. Wenn jemand durch bestimmte Gerüche beglückt ist und sein Verlangen vollkommen gestillt sieht, so begehrt er keinen anderen Geruch mehr, der darüber hinausginge oder edler wäre. Für ihn sind jene Gerüche das Höchste, für ihn sind jene Gerüche unübertrefflich.

‘‘තෙව, මහාරාජ, රසා එකච්චස්ස මනාපා හොන්ති, තෙව රසා එකච්චස්ස අමනාපා හොන්ති. යෙහි ච යො රසෙහි අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො, සො තෙහි රසෙහි අඤ්ඤං රසං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. තෙ තස්ස රසා පරමා හොන්ති. තෙ තස්ස රසා අනුත්තරා හොන්ති.

Eben dieselben Geschmäcker, o Großer König, sind für den einen angenehm, während dieselben Geschmäcker für einen anderen unangenehm sind. Wenn jemand durch bestimmte Geschmäcker beglückt ist und sein Verlangen vollkommen gestillt sieht, so begehrt er keinen anderen Geschmack mehr, der darüber hinausginge oder edler wäre. Für ihn sind jene Geschmäcker das Höchste, für ihn sind jene Geschmäcker unübertrefflich.

‘‘තෙව, මහාරාජ, ඵොට්ඨබ්බා එකච්චස්ස මනාපා හොන්ති, තෙව ඵොට්ඨබ්බා එකච්චස්ස අමනාපා හොන්ති. යෙහි ච යො ඵොට්ඨබ්බෙහි අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො, සො තෙහි ඵොට්ඨබ්බෙහි අඤ්ඤං ඵොට්ඨබ්බං උත්තරිතරං වා පණීතතරං වා න පත්ථෙති. තෙ තස්ස ඵොට්ඨබ්බා පරමා හොන්ති. තෙ තස්ස ඵොට්ඨබ්බා අනුත්තරා හොන්තී’’ති.

Eben dieselben Berührungen, o Großer König, sind für den einen angenehm, während dieselben Berührungen für einen anderen unangenehm sind. Wenn jemand durch bestimmte Berührungen beglückt ist und sein Verlangen vollkommen gestillt sieht, so begehrt er keine andere Berührung mehr, die darüber hinausginge oder edler wäre. Für ihn sind jene Berührungen das Höchste, für ihn sind jene Berührungen unübertrefflich.“

තෙන ඛො පන සමයෙන චන්දනඞ්ගලිකො උපාසකො තස්සං පරිසායං නිසින්නො හොති. අථ ඛො චන්දනඞ්ගලිකො උපාසකො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං භගවා, පටිභාති මං සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං චන්දනඞ්ගලිකා’’ති භගවා අවොච.

Zu jener Zeit saß der Laienanhänger Candanaṅgalika in jener Versammlung. Da erhob sich der Laienanhänger Candanaṅgalika von seinem Platz, legte sein Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfurchtsvoll zum Erhabenen und sprach: „Es kommt mir eine Eingebung, o Erhabener! Es kommt mir eine Eingebung, o Glückseliger!“ – „Lass deine Eingebung hören, Candanaṅgalika“, sprach der Erhabene.

අථ ඛො චන්දනඞ්ගලිකො උපාසකො භගවතො සම්මුඛා තදනුරූපාය ගාථාය අභිත්ථවි –

Daraufhin pries der Laienanhänger Candanaṅgalika den Erhabenen in dessen Gegenwart mit einer angemessenen Strophe:

‘‘පදුමං යථා කොකනදං සුගන්ධං,පාතො සියා ඵුල්ලමවීතගන්ධං;

අඞ්ගීරසං පස්ස විරොචමානං,තපන්තමාදිච්චමිවන්තලික්ඛෙ’’ති.

„Wie eine duftende rote Lotusblüte, die am Morgen erblüht ist und ihren Duft voll bewahrt; so schaue auf den Aṅgīrasa, wie er glänzt, strahlend gleich der Sonne am Himmelszelt.“

අථ [Pg.82] ඛො තෙ පඤ්ච රාජානො චන්දනඞ්ගලිකං උපාසකං පඤ්චහි උත්තරාසඞ්ගෙහි අච්ඡාදෙසුං. අථ ඛො චන්දනඞ්ගලිකො උපාසකො තෙහි පඤ්චහි උත්තරාසඞ්ගෙහි භගවන්තං අච්ඡාදෙසීති.

Da beschenkten jene fünf Könige den Laienanhänger Candanaṅgalika mit fünf Obergewändern. Daraufhin beschenkte der Laienanhänger Candanaṅgalika den Erhabenen mit diesen fünf Obergewändern.

3. දොණපාකසුත්තං

3. Doṇapāka-Sutta

124. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන රාජා පසෙනදි කොසලො දොණපාකකුරං භුඤ්ජති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භුත්තාවී මහස්සාසී යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි.

124. In Sāvatthī. Zu jener Zeit pflegte König Pasenadi von Kosala ein volles Maß (Doṇa) Reis zu essen. Nach dem Essen suchte König Pasenadi von Kosala, schwer atmend und ermattet, den Erhabenen auf; nachdem er ihn aufgesucht hatte, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich beiseite nieder.

අථ ඛො භගවා රාජානං පසෙනදිං කොසලං භුත්තාවිං මහස්සාසිං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

Da erkannte der Erhabene, dass König Pasenadi von Kosala nach dem Essen schwer atmete, und sprach in jenem Augenblick diesen Vers:

‘‘මනුජස්ස සදා සතීමතො,මත්තං ජානතො ලද්ධභොජනෙ;

තනුකස්ස භවන්ති වෙදනා,සණිකං ජීරති ආයුපාලය’’න්ති.

„Wer stets achtsam ist und das Maß bei der erhaltenen Nahrung kennt, dessen Beschwerden werden geringer; die Nahrung verdaut sanft und schont das Leben.“

තෙන ඛො පන සමයෙන සුදස්සනො මාණවො රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස පිට්ඨිතො ඨිතො හොති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො සුදස්සනං මාණවං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, තාත සුදස්සන, භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං පරියාපුණිත්වා මම භත්තාභිහාරෙ (භත්තාභිහාරෙ) භාස. අහඤ්ච තෙ දෙවසිකං කහාපණසතං (කහාපණසතං) නිච්චං භික්ඛං පවත්තයිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං දෙවා’’ති ඛො සුදස්සනො මාණවො රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස පටිස්සුත්වා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං පරියාපුණිත්වා රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස භත්තාභිහාරෙ සුදං භාසති –

Zu jener Zeit stand der Jüngling Sudassana hinter König Pasenadi von Kosala. Da wandte sich König Pasenadi von Kosala an den Jüngling Sudassana: „Komm, lieber Sudassana, lerne diesen Vers beim Erhabenen und sage ihn jedes Mal auf, wenn mir die Mahlzeit serviert wird. Ich werde dir dafür täglich hundert Kahāpaṇas als beständigen Unterhalt gewähren.“ — „Gewiss, Majestät“, antwortete der Jüngling Sudassana dem König Pasenadi von Kosala, lernte den Vers beim Erhabenen und sagte ihn immer dann auf, wenn König Pasenadi von Kosala die Mahlzeit serviert wurde:

‘‘මනුජස්ස සදා සතීමතො,මත්තං ජානතො ලද්ධභොජනෙ;

තනුකස්ස භවන්ති වෙදනා,සණිකං ජීරති ආයුපාලය’’න්ති.

„Wer stets achtsam ist und das Maß bei der erhaltenen Nahrung kennt, dessen Beschwerden werden geringer; die Nahrung verdaut sanft und schont das Leben.“

අථ [Pg.83] ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො අනුපුබ්බෙන නාළිකොදනපරමතාය සණ්ඨාසි. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො අපරෙන සමයෙන සුසල්ලිඛිතගත්තො පාණිනා ගත්තානි අනුමජ්ජන්තො තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි – ‘‘උභයෙන වත මං සො භගවා අත්ථෙන අනුකම්පි – දිට්ඨධම්මිකෙන චෙව අත්ථෙන සම්පරායිකෙන චා’’ති.

Da beschränkte sich König Pasenadi von Kosala allmählich auf das Maß von einer Schale (Nāḷika) Reis. Später, als er einen wohlgeformten, schlanken Körper erlangt hatte, strich er sich mit der Hand über die Glieder und stieß in jenem Augenblick diesen feierlichen Ausspruch aus: „Wahrlich, der Erhabene hat mir in zweifacher Hinsicht Mitgefühl erwiesen — sowohl für das Wohl in diesem Leben als auch für das Wohl im künftigen Leben.“

4. පඨමසඞ්ගාමසුත්තං

4. Paṭhama-Saṅgāma-Sutta

125. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං පසෙනදිං කොසලං අබ්භුය්‍යාසි යෙන කාසි. අස්සොසි ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො – ‘‘රාජා කිර මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා මමං අබ්භුය්‍යාතො යෙන කාසී’’ති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං පච්චුය්‍යාසි යෙන කාසි. අථ ඛො රාජා ච මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො රාජා ච පසෙනදි කොසලො සඞ්ගාමෙසුං. තස්මිං ඛො පන සඞ්ගාමෙ රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො රාජානං පසෙනදිං කොසලං පරාජෙසි. පරාජිතො ච රාජා පසෙනදි කොසලො සකමෙව රාජධානිං සාවත්ථිං පච්චුය්‍යාසි.

125. In Sāvatthī. Zu jener Zeit rüstete der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, ein viergliedriges Heer aus und zog gegen König Pasenadi von Kosala ins Gebiet von Kāsi. König Pasenadi von Kosala hörte: „Der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, hat ein viergliedriges Heer ausgerüstet und ist gegen mich ins Gebiet von Kāsi gezogen.“ Da rüstete König Pasenadi von Kosala ein viergliedriges Heer aus und zog dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, entgegen ins Gebiet von Kāsi. Da lieferten sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, und König Pasenadi von Kosala eine Schlacht. In jener Schlacht besiegte der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, den König Pasenadi von Kosala. Der besiegte König Pasenadi von Kosala zog sich in seine eigene Residenzstadt Sāvatthī zurück.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Da kleideten sich zahlreiche Mönche am Morgen an, nahmen Almosenschale und Gewand und gingen nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen waren, kehrten sie nach der Mahlzeit von ihrer Almosentour zurück und begaben sich zum Erhabenen. Nachdem sie ihn aufgesucht und ehrerbietig grüßt hatten, setzten sie sich beiseite nieder. Beiseite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen:

‘‘ඉධ, භන්තෙ, රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං පසෙනදිං කොසලං අබ්භුය්‍යාසි යෙන කාසි. අස්සොසි ඛො, භන්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො – ‘රාජා කිර මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා මමං අබ්භුය්‍යාතො යෙන කාසී’ති. අථ ඛො, භන්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො [Pg.84] චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං පච්චුය්‍යාසි යෙන කාසි. අථ ඛො, භන්තෙ, රාජා ච මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො රාජා ච පසෙනදි කොසලො සඞ්ගාමෙසුං. තස්මිං ඛො පන, භන්තෙ, සඞ්ගාමෙ රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො රාජානං පසෙනදිං කොසලං පරාජෙසි. පරාජිතො ච, භන්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො සකමෙව රාජධානිං සාවත්ථිං පච්චුය්‍යාසී’’ති.

„Ehrwürdiger Herr, hier hat der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, ein viergliedriges Heer ausgerüstet und ist gegen König Pasenadi von Kosala ins Gebiet von Kāsi gezogen. König Pasenadi von Kosala hörte davon: ‚Der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, hat ein viergliedriges Heer ausgerüstet und ist gegen mich ins Gebiet von Kāsi gezogen.‘ Daraufhin rüstete König Pasenadi von Kosala ein viergliedriges Heer aus und zog dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, entgegen ins Gebiet von Kāsi. Dann lieferten sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, und König Pasenadi von Kosala eine Schlacht. In jener Schlacht besiegte der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, den König Pasenadi von Kosala. Und der besiegte König Pasenadi von Kosala hat sich in seine eigene Residenzstadt Sāvatthī zurückgezogen.“

‘‘රාජා, භික්ඛවෙ, මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො පාපමිත්තො පාපසහායො පාපසම්පවඞ්කො; රාජා ච ඛො, භික්ඛවෙ, පසෙනදි කොසලො කල්‍යාණමිත්තො කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො. අජ්ජෙව, භික්ඛවෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො ඉමං රත්තිං දුක්ඛං සෙති පරාජිතො’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

„Mönche, der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, hat schlechte Freunde, schlechte Gefährten, schlechten Umgang. König Pasenadi von Kosala hingegen, Mönche, hat edle Freunde, edle Gefährten, edlen Umgang. Heute, Mönche, wird König Pasenadi von Kosala, da er besiegt wurde, diese Nacht voller Kummer verbringen.“ Dies sprach er … (und so weiter) …

‘‘ජයං වෙරං පසවති, දුක්ඛං සෙති පරාජිතො;

උපසන්තො සුඛං සෙති, හිත්වා ජයපරාජය’’න්ති.

„Sieg erzeugt Feindschaft, der Besiegte lebt in Kummer; wer zur Ruhe gekommen ist, lebt glücklich, da er Sieg und Niederlage hinter sich gelassen hat.“

5. දුතියසඞ්ගාමසුත්තං

5. Dutiya-Saṅgāma-Sutta

126. අථ ඛො රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං පසෙනදිං කොසලං අබ්භුය්‍යාසි යෙන කාසි. අස්සොසි ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො – ‘‘රාජා කිර මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා මමං අබ්භුය්‍යාතො යෙන කාසී’’ති. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං පච්චුය්‍යාසි යෙන කාසි. අථ ඛො රාජා ච මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො රාජා ච පසෙනදි කොසලො සඞ්ගාමෙසුං. තස්මිං ඛො පන සඞ්ගාමෙ රාජා පසෙනදි කොසලො රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං පරාජෙසි, ජීවග්ගාහඤ්ච නං අග්ගහෙසි. අථ ඛො රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස එතදහොසි – ‘‘කිඤ්චාපි ඛො ම්‍යායං [Pg.85] රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො අදුබ්භන්තස්ස දුබ්භති, අථ ච පන මෙ භාගිනෙය්‍යො හොති. යංනූනාහං රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස සබ්බං හත්ථිකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං අස්සකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං රථකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං පත්තිකායං පරියාදියිත්වා ජීවන්තමෙව නං ඔසජ්ජෙය්‍ය’’න්ති.

126. Zu jener Zeit stellte der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, ein viergliedriges Heer auf und zog gegen den König Pasenadi von Kosala in Richtung des Dorfes Kāsi. Der König Pasenadi von Kosala hörte: „Es heißt, der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, hat ein viergliedriges Heer aufgestellt und zieht gegen mich in Richtung des Dorfes Kāsi.“ Da stellte der König Pasenadi von Kosala ebenfalls ein viergliedriges Heer auf und zog dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, in Richtung des Dorfes Kāsi entgegen. Da lieferten sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, und der König Pasenadi von Kosala eine Schlacht. In jener Schlacht besiegte der König Pasenadi von Kosala den König von Magadha, Ajātasattu, den Sohn der Vedehī, und nahm ihn lebendig gefangen. Da kam dem König Pasenadi von Kosala dieser Gedanke: „Obwohl dieser König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, mir gegenüber feindselig handelt, der ich ihm nichts Böses getan habe, ist er doch mein Neffe. Wie wäre es, wenn ich dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, seine gesamte Elefantentruppe, seine gesamte Pferdetruppe, seine gesamte Wagen- und Fußsoldatentruppe wegnähme und ihn selbst lebendig freilassen würde?“

අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස සබ්බං හත්ථිකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං අස්සකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං රථකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං පත්තිකායං පරියාදියිත්වා ජීවන්තමෙව නං ඔසජ්ජි.

Da nahm der König Pasenadi von Kosala dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, seine gesamte Elefantentruppe, seine gesamte Pferdetruppe, seine gesamte Wagen- und Fußsoldatentruppe weg und ließ ihn lebendig frei.

අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පවිසිංසු. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං –

Daraufhin kleideten sich zur Morgenzeit zahlreiche Mönche an, nahmen ihre Schalen und Gewänder und gingen nach Sāvatthī zum Almosengang. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen waren und nach dem Mahl von ihrem Almosengang zurückgekehrt waren, begaben sie sich dorthin, wo sich der Erhabene befand. Nachdem sie sich ihm genähert hatten, grüßten sie den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzten sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen wie folgt:

‘‘ඉධ, භන්තෙ, රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං පසෙනදිං කොසලං අබ්භුය්‍යාසි යෙන කාසි. අස්සොසි ඛො, භන්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො – ‘රාජා කිර මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා මමං අබ්භුය්‍යාතො යෙන කාසී’ති. අථ ඛො, භන්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො චතුරඞ්ගිනිං සෙනං සන්නය්හිත්වා රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං පච්චුය්‍යාසි යෙන කාසි. අථ ඛො, භන්තෙ, රාජා ච මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො රාජා ච පසෙනදි කොසලො සඞ්ගාමෙසුං. තස්මිං ඛො පන, භන්තෙ, සඞ්ගාමෙ රාජා පසෙනදි කොසලො රාජානං මාගධං අජාතසත්තුං වෙදෙහිපුත්තං පරාජෙසි, ජීවග්ගාහඤ්ච නං අග්ගහෙසි. අථ ඛො, භන්තෙ, රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස එතදහොසි – ‘කිඤ්චාපි ඛො ම්‍යායං රාජා මාගධො අජාතසත්තු වෙදෙහිපුත්තො අදුබ්භන්තස්ස දුබ්භති, අථ ච පන මෙ භාගිනෙය්‍යො හොති. යංනූනාහං රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස සබ්බං හත්ථිකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං අස්සකායං සබ්බං රථකායං සබ්බං පත්තිකායං පරියාදියිත්වා ජීවන්තමෙව නං ඔසජ්ජෙය්‍ය’’’න්ති.

„Hier, ehrwürdiger Herr, stellte der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, ein viergliedriges Heer auf und zog gegen den König Pasenadi von Kosala in Richtung des Dorfes Kāsi. Der König Pasenadi von Kosala hörte: ‚Es heißt, der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, hat ein viergliedriges Heer aufgestellt und zieht gegen mich in Richtung des Dorfes Kāsi.‘ Da, ehrwürdiger Herr, stellte der König Pasenadi von Kosala ein viergliedriges Heer auf und zog dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, in Richtung des Dorfes Kāsi entgegen. Da, ehrwürdiger Herr, lieferten sich der König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, und der König Pasenadi von Kosala eine Schlacht. In jener Schlacht, ehrwürdiger Herr, besiegte der König Pasenadi von Kosala den König von Magadha, Ajātasattu, den Sohn der Vedehī, und nahm ihn lebendig gefangen. Da, ehrwürdiger Herr, kam dem König Pasenadi von Kosala dieser Gedanke: ‚Obwohl dieser König von Magadha, Ajātasattu, der Sohn der Vedehī, mir gegenüber feindselig handelt, der ich ihm nichts Böses getan habe, ist er doch mein Neffe. Wie wäre es, wenn ich dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, seine gesamte Elefantentruppe, seine gesamte Pferdetruppe, seine gesamte Wagen- und Fußsoldatentruppe wegnähme und ihn selbst lebendig freilassen würde?‘“

‘‘අථ [Pg.86] ඛො, භන්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො රඤ්ඤො මාගධස්ස අජාතසත්තුනො වෙදෙහිපුත්තස්ස සබ්බං හත්ථිකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං අස්සකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං රථකායං පරියාදියිත්වා සබ්බං පත්තිකායං පරියාදියිත්වා ජීවන්තමෙව නං ඔසජ්ජී’’ති. අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

„Daraufhin, ehrwürdiger Herr, nahm der König Pasenadi von Kosala dem König von Magadha, Ajātasattu, dem Sohn der Vedehī, seine gesamte Elefantentruppe, seine gesamte Pferdetruppe, seine gesamte Wagen- und Fußsoldatentruppe weg und ließ ihn lebendig frei.“ Der Erhabene erkannte diesen Sachverhalt und sprach zu jener Zeit diese Verse:

‘‘විලුම්පතෙව පුරිසො, යාවස්ස උපකප්පති;

යදා චඤ්ඤෙ විලුම්පන්ති, සො විලුත්තො විලුප්පති.

„Ein Mann plündert nur so lange, wie es ihm nützt; doch wenn andere ihn plündern, wird der Plünderer selbst zum Geplünderten.“

‘‘ඨානඤ්හි මඤ්ඤති බාලො, යාව පාපං න පච්චති;

යදා ච පච්චති පාපං, අථ දුක්ඛං නිගච්ඡති.

„Denn der Tor hält es für eine günstige Gelegenheit, solange das Übel noch nicht reift; doch wenn das Übel reift, dann gerät er ins Leiden.“

‘‘හන්තා ලභති හන්තාරං, ජෙතාරං ලභතෙ ජයං;

අක්කොසකො ච අක්කොසං, රොසෙතාරඤ්ච රොසකො;

අථ කම්මවිවට්ටෙන, සො විලුත්තො විලුප්පතී’’ති.

„Wer tötet, findet einen Töter; wer siegt, findet einen Besieger; der Schmähung übt, erfährt Schmähung; und der Bedränger erfährt Bedrängung. So wird durch den Umschwung des Kamma der Plünderer selbst geplündert.“

6. මල්ලිකාසුත්තං

6. Die Lehrrede über Mallikā

127. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. අථ ඛො අඤ්ඤතරො පුරිසො යෙන රාජා පසෙනදි කොසලො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස උපකණ්ණකෙ ආරොචෙසි – ‘‘මල්ලිකා, දෙව, දෙවී ධීතරං විජාතා’’ති. එවං වුත්තෙ, රාජා පසෙනදි කොසලො අනත්තමනො අහොසි.

127. Ort der Handlung war Sāvatthī. Da begab sich der König Pasenadi von Kosala dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem er sich ihm genähert hatte, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich an eine Seite nieder. Da kam ein gewisser Mann zum König Pasenadi von Kosala; nachdem er sich ihm genähert hatte, flüsterte er dem König Pasenadi von Kosala ins Ohr: „Majestät, Königin Mallikā hat eine Tochter geboren.“ Als dies gesagt wurde, war der König Pasenadi von Kosala betrübt.

අථ ඛො භගවා රාජානං පසෙනදිං කොසලං අනත්තමනතං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

Als der Erhabene die Betrübnis des Königs Pasenadi von Kosala bemerkte, sprach er zu jener Zeit diese Verse:

‘‘ඉත්ථීපි හි එකච්චියා, සෙය්‍යා පොස ජනාධිප;

මෙධාවිනී සීලවතී, සස්සුදෙවා පතිබ්බතා.

„Auch eine Frau kann wahrlich vorzüglich sein, pflege sie gut, o Herrscher der Menschen; eine, die weise ist, tugendhaft, die Schwiegermutter wie eine Gottheit ehrt und ihrem Gatten treu ergeben ist.“

‘‘තස්සා යො ජායති පොසො, සූරො හොති දිසම්පති;

තාදිසා සුභගියා පුත්තො, රජ්ජම්පි අනුසාසතී’’ති.

„Der Sohn, der von einer solchen Frau geboren wird, wird ein tapferer Gebieter der Welt; der Sohn einer solch edlen Frau kann sogar ein Königreich regieren.“

7. අප්පමාදසුත්තං

7. Die Lehrrede über die Unermüdlichkeit

128. සාවත්ථිනිදානං[Pg.87]. එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අත්ථි නු ඛො, භන්තෙ, එකො ධම්මො යො උභො අත්ථෙ සමධිග්ගය්හ තිට්ඨති – දිට්ඨධම්මිකඤ්චෙව අත්ථං සම්පරායිකඤ්චා’’ති?

128. In Sāvatthi. König Pasenadi von Kosala setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach er zum Erhabenen: „Gibt es wohl, Herr, eine einzige Sache, die beide Ziele umfasst und sichert – sowohl das Ziel in diesem sichtbaren Leben als auch das Ziel im künftigen Leben?“

‘‘අත්ථි ඛො, මහාරාජ, එකො ධම්මො යො උභො අත්ථෙ සමධිග්ගය්හ තිට්ඨති – දිට්ඨධම්මිකඤ්චෙව අත්ථං සම්පරායිකඤ්චා’’ති.

„Es gibt, o Großkönig, eine einzige Sache, die beide Ziele umfasst und sichert – sowohl das Ziel in diesem sichtbaren Leben als auch das Ziel im künftigen Leben.“

‘‘කතමො පන, භන්තෙ, එකො ධම්මො, යො උභො අත්ථෙ සමධිග්ගය්හ තිට්ඨති – දිට්ඨධම්මිකඤ්චෙව අත්ථං සම්පරායිකඤ්චා’’ති?

„Welches ist aber, Herr, diese eine Sache, die beide Ziele umfasst und sichert – sowohl das Ziel in diesem sichtbaren Leben als auch das Ziel im künftigen Leben?“

‘‘අප්පමාදො ඛො, මහාරාජ, එකො ධම්මො, යො උභො අත්ථෙ සමධිග්ගය්හ තිට්ඨති – දිට්ඨධම්මිකඤ්චෙව අත්ථං සම්පරායිකඤ්චාති. සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, යානි කානිචි ජඞ්ගලානං පාණානං පදජාතානි, සබ්බානි තානි හත්ථිපදෙ සමොධානං ගච්ඡන්ති, හත්ථිපදං තෙසං අග්ගමක්ඛායති – යදිදං මහන්තත්තෙන; එවමෙව ඛො, මහාරාජ, අප්පමාදො එකො ධම්මො, යො උභො අත්ථෙ සමධිග්ගය්හ තිට්ඨති – දිට්ඨධම්මිකඤ්චෙව අත්ථං සම්පරායිකඤ්චා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

„Emsigkeit (Appamāda), o Großkönig, ist diese eine Sache, die beide Ziele umfasst und sichert – sowohl das Ziel in diesem sichtbaren Leben als auch das Ziel im künftigen Leben. Wie, o Großkönig, die Fußabdrücke aller auf dem Land lebenden Wesen im Fußabdruck des Elefanten Platz finden und der Elefantenfußabdruck aufgrund seiner Größe als der vorzüglichste unter ihnen gilt; ebenso, o Großkönig, ist die Emsigkeit die eine Sache, die beide Ziele umfasst und sichert – sowohl das Ziel in diesem sichtbaren Leben als auch das Ziel im künftigen Leben.“ Dies sprach der Erhabene... usw.

‘‘ආයුං අරොගියං වණ්ණං, සග්ගං උච්චාකුලීනතං;

රතියො පත්ථයන්තෙන, උළාරා අපරාපරා.

„Wer langes Leben, Gesundheit, Schönheit, den Himmel, hohe Geburt und vielfältige, erhabene Freuden nacheinander begehrt,

‘‘අප්පමාදං පසංසන්ති, පුඤ්ඤකිරියාසු පණ්ඩිතා;

අප්පමත්තො උභො අත්ථෙ, අධිග්ගණ්හාති පණ්ඩිතො.

die Weisen preisen die Emsigkeit bei verdienstvollen Taten; der Emsige, der Weise, erlangt beide Ziele:

‘‘දිට්ඨෙ ධම්මෙ ච යො අත්ථො, යො චත්ථො සම්පරායිකො;

අත්ථාභිසමයා ධීරො, පණ්ඩිතොති පවුච්චතී’’ති.

das Ziel in diesem sichtbaren Leben und das Ziel im künftigen Leben. Durch die Verwirklichung des Wohls wird der Standhafte ein Weiser genannt.“

8. කල්‍යාණමිත්තසුත්තං

8. Kalyāṇamitta Sutta – Die Lehrrede über die edle Freundschaft

129. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො, සො ච ඛො කල්‍යාණමිත්තස්ස කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස, නො පාපමිත්තස්ස නො පාපසහායස්ස නො පාපසම්පවඞ්කස්සා’’’ති.

129. In Sāvatthi. König Pasenadi von Kosala setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach er zum Erhabenen: „Hier, Herr, als ich mich in der Einsamkeit zurückgezogen hatte, entstand mir dieser Gedanke im Geiste: ‚Die Lehre ist vom Erhabenen gut verkündet; doch sie ist für jenen, der einen edlen Freund, einen edlen Gefährten und eine Neigung zum Guten hat, nicht für jenen mit schlechten Freunden, schlechten Gefährten und einer Neigung zum Schlechten.‘“

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! ස්වාක්ඛාතො[Pg.88], මහාරාජ, මයා ධම්මො. සො ච ඛො කල්‍යාණමිත්තස්ස කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස, නො පාපමිත්තස්ස නො පාපසහායස්ස නො පාපසම්පවඞ්කස්සාති.

„Genauso ist es, o Großkönig, genauso ist es! Die Lehre ist von mir gut verkündet, o Großkönig. Und sie ist für jenen, der einen edlen Freund, einen edlen Gefährten und eine Neigung zum Guten hat, nicht für jenen mit schlechten Freunden, schlechten Gefährten und einer Neigung zum Schlechten.

‘‘එකමිදාහං, මහාරාජ, සමයං සක්කෙසු විහරාමි නගරකං නාම සක්‍යානං නිගමො. අථ ඛො, මහාරාජ, ආනන්දො භික්ඛු යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො, මහාරාජ, ආනන්දො භික්ඛු මං එතදවොච – ‘උපඩ්ඪමිදං, භන්තෙ, බ්‍රහ්මචරියස්ස – යදිදං කල්‍යාණමිත්තතා කල්‍යාණසහායතා කල්‍යාණසම්පවඞ්කතා’’’ති.

Einst, o Großkönig, weilte ich im Lande der Sakyer, in einem Marktflecken der Sakyer namens Nagaraka. Da nun, o Großkönig, kam der Mönch Ānanda zu mir, grüßte mich ehrfurchtsvoll und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Mönch Ānanda zu mir: ‚Herr, die edle Freundschaft, die edle Gefährtenschaft und die Neigung zum Guten sind die Hälfte des heiligen Lebens.‘“

‘‘එවං වුත්තාහං, මහාරාජ, ආනන්දං භික්ඛුං එතදවොචං – ‘මා හෙවං, ආනන්ද, මා හෙවං, ආනන්ද! සකලමෙව හිදං, ආනන්ද, බ්‍රහ්මචරියං – යදිදං කල්‍යාණමිත්තතා කල්‍යාණසහායතා කල්‍යාණසම්පවඞ්කතා. කල්‍යාණමිත්තස්සෙතං, ආනන්ද, භික්ඛුනො පාටිකඞ්ඛං කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස අරියං අට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං භාවෙස්සති අරියං අට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං බහුලීකරිස්සති’’’.

„Als dies gesagt wurde, o Großkönig, sprach ich zum Mönch Ānanda: ‚Nicht doch, Ānanda, sag das nicht! Dies ist vielmehr das gesamte heilige Leben, Ānanda, nämlich die edle Freundschaft, die edle Gefährtenschaft und die Neigung zum Guten. Von einem Mönch mit einem edlen Freund, Ānanda, mit einem edlen Gefährten und einer Neigung zum Guten ist zu erwarten, dass er den Edlen Achtfachen Pfad entfaltet und den Edlen Achtfachen Pfad häufig übt.‘

‘‘කථඤ්ච, ආනන්ද, භික්ඛු කල්‍යාණමිත්තො කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො අරියං අට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං භාවෙති, අරියං අට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං බහුලීකරොති? ඉධානන්ද, භික්ඛු සම්මාදිට්ඨිං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං, සම්මාසඞ්කප්පං භාවෙති…පෙ… සම්මාවාචං භාවෙති…පෙ… සම්මාකම්මන්තං භාවෙති…පෙ… සම්මාආජීවං භාවෙති…පෙ… සම්මාවායාමං භාවෙති…පෙ… සම්මාසතිං භාවෙති…පෙ… සම්මාසමාධිං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං. එවං ඛො, ආනන්ද, භික්ඛු කල්‍යාණමිත්තො කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො අරියං අට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං භාවෙති, අරියං අට්ඨඞ්ගිකං මග්ගං බහුලීකරොති. තදමිනාපෙතං, ආනන්ද, පරියායෙන වෙදිතබ්බං යථා සකලමෙවිදං බ්‍රහ්මචරියං – යදිදං කල්‍යාණමිත්තතා කල්‍යාණසහායතා කල්‍යාණසම්පවඞ්කතා’’ති.

‚Und wie, Ānanda, entfaltet ein Mönch mit einem edlen Freund... den Edlen Achtfachen Pfad? Hier, Ānanda, entfaltet der Mönch rechte Erkenntnis, die auf Abgeschiedenheit beruht, auf Leidenschaftslosigkeit beruht, auf Aufhebung beruht und im Loslassen mündet; er entfaltet rechte Absicht... rechte Rede... rechtes Handeln... rechten Lebensunterhalt... rechtes Streben... rechte Achtsamkeit... er entfaltet rechte Sammlung, die auf Abgeschiedenheit beruht, auf Leidenschaftslosigkeit beruht, auf Aufhebung beruht und im Loslassen mündet. So, Ānanda, entfaltet ein Mönch mit einem edlen Freund... den Edlen Achtfachen Pfad. Auch aus diesem Grunde, Ānanda, ist zu erkennen, dass dies das gesamte heilige Leben ist – nämlich die edle Freundschaft, die edle Gefährtenschaft und die Neigung zum Guten.‘

‘‘මමඤ්හි, ආනන්ද, කල්‍යාණමිත්තං ආගම්ම ජාතිධම්මා සත්තා ජාතියා පරිමුච්චන්ති, ජරාධම්මා සත්තා ජරාය පරිමුච්චන්ති, බ්‍යාධිධම්මා සත්තා බ්‍යාධිතො පරිමුච්චන්ති, මරණධම්මා සත්තා මරණෙන පරිමුච්චන්ති, සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසධම්මා සත්තා සොකපරිදෙවදුක්ඛදොමනස්සුපායාසෙහි පරිමුච්චන්ති. ඉමිනා ඛො එතං, ආනන්ද, පරියායෙන වෙදිතබ්බං යථා සකලමෙවිදං [Pg.89] බ්‍රහ්මචරියං – යදිදං කල්‍යාණමිත්තතා කල්‍යාණසහායතා කල්‍යාණසම්පවඞ්කතා’’ති.

‚Indem sie mich nämlich, Ānanda, als edlen Freund haben, werden Wesen, die der Geburt unterworfen sind, von der Geburt befreit; Wesen, die dem Altern unterworfen sind, vom Altern befreit; Wesen, die der Krankheit unterworfen sind, von der Krankheit befreit; Wesen, die dem Tode unterworfen sind, vom Tode befreit; Wesen, die Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung unterworfen sind, werden von Kummer, Klage, Schmerz, Trübsal und Verzweiflung befreit. Aus diesem Grunde, Ānanda, ist zu erkennen, dass dies das gesamte heilige Leben ist – nämlich die edle Freundschaft, die edle Gefährtenschaft und die Neigung zum Guten.‘

‘‘තස්මාතිහ තෙ, මහාරාජ, එවං සික්ඛිතබ්බං – ‘කල්‍යාණමිත්තො භවිස්සාමි කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො’ති. එවඤ්හි තෙ, මහාරාජ, සික්ඛිතබ්බං.

Darum, o Großkönig, sollst du dich so üben: ‚Ich werde einer sein, der edle Freunde hat, edle Gefährten hat und eine Neigung zum Guten hat.‘ So, o Großkönig, solltest du dich üben.

‘‘කල්‍යාණමිත්තස්ස තෙ, මහාරාජ, කල්‍යාණසහායස්ස කල්‍යාණසම්පවඞ්කස්ස අයං එකො ධම්මො උපනිස්සාය විහාතබ්බො – අප්පමාදො කුසලෙසු ධම්මෙසු.

Wenn du einer bist, der edle Freunde hat, o Großkönig, edle Gefährten und eine Neigung zum Guten, sollst du dich auf diese eine Sache stützen: Emsigkeit (Appamāda) in heilsamen Dingen.“

‘‘අප්පමත්තස්ස තෙ, මහාරාජ, විහරතො අප්පමාදං උපනිස්සාය, ඉත්ථාගාරස්ස අනුයන්තස්ස එවං භවිස්සති – ‘රාජා ඛො අප්පමත්තො විහරති, අප්පමාදං උපනිස්සාය. හන්ද, මයම්පි අප්පමත්තා විහරාම, අප්පමාදං උපනිස්සායා’’’ති.

"Großer König, wenn Ihr verweilt, indem Ihr in Achtsamkeit (Appamāda) gegründet seid und auf Achtsamkeit vertraut, werden die Frauen Eures Harems, die Euch folgen, so denken: 'Der König wahrlich verweilt achtsam, gegründet auf Achtsamkeit. Wohlan, auch wir wollen achtsam verweilen, gegründet auf Achtsamkeit.'"

‘‘අප්පමත්තස්ස තෙ, මහාරාජ, විහරතො අප්පමාදං උපනිස්සාය, ඛත්තියානම්පි අනුයන්තානං එවං භවිස්සති – ‘රාජා ඛො අප්පමත්තො විහරති අප්පමාදං උපනිස්සාය. හන්ද, මයම්පි අප්පමත්තා විහරාම, අප්පමාදං උපනිස්සායා’’’ති.

"Großer König, wenn Ihr verweilt, indem Ihr in Achtsamkeit gegründet seid und auf Achtsamkeit vertraut, werden auch die Euch folgenden Adligen (Kshatriyas) so denken: 'Der König wahrlich verweilt achtsam, gegründet auf Achtsamkeit. Wohlan, auch wir wollen achtsam verweilen, gegründet auf Achtsamkeit.'"

‘‘අප්පමත්තස්ස තෙ, මහාරාජ, විහරතො අප්පමාදං උපනිස්සාය, බලකායස්සපි එවං භවිස්සති – ‘රාජා ඛො අප්පමත්තො විහරති අප්පමාදං උපනිස්සාය. හන්ද, මයම්පි අප්පමත්තා විහරාම, අප්පමාදං උපනිස්සායා’’’ති.

"Großer König, wenn Ihr verweilt, indem Ihr in Achtsamkeit gegründet seid und auf Achtsamkeit vertraut, wird auch das Heerwesen so denken: 'Der König wahrlich verweilt achtsam, gegründet auf Achtsamkeit. Wohlan, auch wir wollen achtsam verweilen, gegründet auf Achtsamkeit.'"

‘‘අප්පමත්තස්ස තෙ, මහාරාජ, විහරතො අප්පමාදං උපනිස්සාය, නෙගමජානපදස්සපි එවං භවිස්සති – ‘රාජා ඛො අප්පමත්තො විහරති, අප්පමාදං උපනිස්සාය. හන්ද, මයම්පි අප්පමත්තා විහරාම, අප්පමාදං උපනිස්සායා’’’ති?

"Großer König, wenn Ihr verweilt, indem Ihr in Achtsamkeit gegründet seid und auf Achtsamkeit vertraut, werden auch die Bürger und Landbewohner so denken: 'Der König wahrlich verweilt achtsam, gegründet auf Achtsamkeit. Wohlan, auch wir wollen achtsam verweilen, gegründet auf Achtsamkeit.'"

‘‘අප්පමත්තස්ස තෙ, මහාරාජ, විහරතො අප්පමාදං උපනිස්සාය, අත්තාපි ගුත්තො රක්ඛිතො භවිස්සති – ඉත්ථාගාරම්පි ගුත්තං රක්ඛිතං භවිස්සති, කොසකොට්ඨාගාරම්පි ගුත්තං රක්ඛිතං භවිස්සතී’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

"Großer König, wenn Ihr verweilt, indem Ihr in Achtsamkeit gegründet seid und auf Achtsamkeit vertraut, werdet Ihr selbst behütet und geschützt sein; auch die Frauen des Harems werden behütet und geschützt sein, und auch Schatzhaus und Kornspeicher werden behütet und geschützt sein." Dies sprach der Erhabene...

‘‘භොගෙ පත්ථයමානෙන, උළාරෙ අපරාපරෙ;

අප්පමාදං පසංසන්ති, පුඤ්ඤකිරියාසු පණ්ඩිතා.

"Für jemanden, der nach großem Reichtum verlangt, der immer weiter zunimmt, preisen die Weisen die Achtsamkeit bei den verdienstvollen Handlungen (Puññakiriyā)."

‘‘අප්පමත්තො උභො අත්ථෙ, අධිග්ගණ්හාති පණ්ඩිතො;

දිට්ඨෙ [Pg.90] ධම්මෙ ච යො අත්ථො, යො චත්ථො සම්පරායිකො;

අත්ථාභිසමයා ධීරො, පණ්ඩිතොති පවුච්චතී’’ති.

"Der achtsame Weise erlangt beide Vorteile: den Vorteil, der in diesem gegenwärtigen Leben erscheint, und den Vorteil, der das künftige Leben betrifft. Wegen des Erreichens beider Vorteile wird der Standhafte als ein Weiser (Paṇḍita) bezeichnet."

9. පඨමඅපුත්තකසුත්තං

9. Das erste Sutta über den Kinderlosen (Paṭhama-aputtaka-sutta)

130. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො දිවා දිවස්ස යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො රාජානං පසෙනදිං කොසලං භගවා එතදවොච – ‘‘හන්ද, කුතො නු ත්වං, මහාරාජ, ආගච්ඡසි දිවා දිවස්සා’’ති?

130. Einst in Sāvatthī. Da begab sich der König Pasenadi von Kosala am helllichten Tag dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich beiseite nieder. Zu dem beiseite sitzenden König Pasenadi von Kosala sprach der Erhabene: "Wohlan, großer König, von woher kommt Ihr so am helllichten Tag?"

‘‘ඉධ, භන්තෙ, සාවත්ථියං සෙට්ඨි ගහපති කාලඞ්කතො. තමහං අපුත්තකං සාපතෙය්‍යං රාජන්තෙපුරං අතිහරිත්වා ආගච්ඡාමි. අසීති, භන්තෙ, සතසහස්සානි හිරඤ්ඤස්සෙව, කො පන වාදො රූපියස්ස! තස්ස ඛො පන, භන්තෙ, සෙට්ඨිස්ස ගහපතිස්ස එවරූපො භත්තභොගො අහොසි – කණාජකං භුඤ්ජති බිලඞ්ගදුතියං. එවරූපො වත්ථභොගො අහොසි – සාණං ධාරෙති තිපක්ඛවසනං. එවරූපො යානභොගො අහොසි – ජජ්ජරරථකෙන යාති පණ්ණඡත්තකෙන ධාරියමානෙනා’’ති.

"Herr, hier in Sāvatthī ist ein reicher Hausherr verstorben. Da er keinen Sohn als Erben hatte, komme ich gerade davon, sein Vermögen in den königlichen Palast zu überführen. Allein an Gold, Herr, sind es acht Millionen, von Silber ganz zu schweigen! Doch dieser reiche Hausherr, Herr, hatte solche Essgewohnheiten: Er aß Bruchreis mit saurer Tunke als zweites Gericht. Er hatte solche Kleidungsgewohnheiten: Er trug ein dreiteilig genähtes Gewand aus grobem Hanf. Er hatte solche Fahrgewohnheiten: Er fuhr in einem zerbrechlichen kleinen Wagen und ließ sich dabei einen Schirm aus Blättern halten."

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! අසප්පුරිසො ඛො, මහාරාජ, උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා නෙවත්තානං සුඛෙති පීණෙති, න මාතාපිතරො සුඛෙති පීණෙති, න පුත්තදාරං සුඛෙති පීණෙති, න දාසකම්මකරපොරිසෙ සුඛෙති පීණෙති, න මිත්තාමච්චෙ සුඛෙති පීණෙති, න සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙති සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනිකං. තස්ස තෙ භොගෙ එවං සම්මා අපරිභුඤ්ජියමානෙ රාජානො වා හරන්ති චොරා වා හරන්ති අග්ගි වා ඩහති උදකං වා වහති අප්පියා වා දායාදා හරන්ති. එවංස තෙ, මහාරාජ, භොගා සම්මා අපරිභුඤ්ජියමානා පරික්ඛයං ගච්ඡන්ති, නො පරිභොගං.

"So ist es, großer König, so ist es! Ein unwürdiger Mensch, großer König, der großen Reichtum erlangt hat, macht weder sich selbst glücklich und zufrieden, noch seine Eltern, noch Frau und Kinder, noch seine Diener und Arbeiter, noch seine Freunde und Gefährten. Auch gegenüber Asketen und Brahmanen stiftet er keine Gaben, die zu höherer Wiedergeburt führen, himmlisch sind, Glück als Frucht bringen und in die himmlischen Welten führen. Da jener Reichtum auf diese Weise nicht rechtmäßig genossen wird, nehmen ihn entweder Könige weg, oder Diebe stehlen ihn, oder das Feuer verbrennt ihn, oder das Wasser schwemmt ihn fort, oder ungeliebte Erben nehmen ihn an sich. So, großer König, schwindet dieser Reichtum, ohne rechtmäßig genossen worden zu sein, und gelangt nicht zum Nutzen."

‘‘සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, අමනුස්සට්ඨානෙ පොක්ඛරණී අච්ඡොදකා සීතොදකා සාතොදකා සෙතොදකා සුපතිත්ථා රමණීයා. තං ජනො නෙව හරෙය්‍ය න පිවෙය්‍ය න නහායෙය්‍ය න යථාපච්චයං වා කරෙය්‍ය. එවඤ්හි තං, මහාරාජ, උදකං සම්මා අපරිභුඤ්ජියමානං පරික්ඛයං ගච්ඡෙය්‍ය[Pg.91], නො පරිභොගං. එවමෙව ඛො, මහාරාජ, අසප්පුරිසො උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා නෙවත්තානං සුඛෙති පීණෙති, න මාතාපිතරො සුඛෙති පීණෙති, න පුත්තදාරං සුඛෙති පීණෙති, න දාසකම්මකරපොරිසෙ සුඛෙති පීණෙති, න මිත්තාමච්චෙ සුඛෙති පීණෙති, න සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙති සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනිකං. තස්ස තෙ භොගෙ එවං සම්මා අපරිභුඤ්ජියමානෙ රාජානො වා හරන්ති චොරා වා හරන්ති අග්ගි වා ඩහති උදකං වා වහති අප්පියා වා දායාදා හරන්ති. එවංස තෙ, මහාරාජ, භොගා සම්මා අපරිභුඤ්ජියමානා පරික්ඛයං ගච්ඡන්ති, නො පරිභොගං.

"Wie wenn, großer König, an einem unbewohnten Ort ein Lotusteich wäre mit klarem Wasser, kühlem Wasser, süßem Wasser, hellem Wasser, mit guten Uferstellen und lieblich anzusehen. Doch die Menschen würden daraus weder Wasser holen, noch daraus trinken, noch darin baden, noch es nach Bedarf verwenden. Auf diese Weise, großer König, würde jenes Wasser, ohne rechtmäßig genutzt zu werden, versiegen und nicht zum Nutzen gelangen. Ebenso ist es, großer König, mit einem unwürdigen Menschen, der großen Reichtum erlangt hat, sich selbst aber nicht glücklich macht, seine Eltern nicht glücklich macht, Frau und Kinder nicht glücklich macht, seine Diener nicht glücklich macht, seine Freunde nicht glücklich macht und keine verdienstvollen Gaben an Asketen und Brahmanen gibt. Da jener Reichtum nicht rechtmäßig genossen wird, nehmen ihn Könige, Diebe, Feuer, Wasser oder ungeliebte Erben weg. So, großer König, schwindet dieser Reichtum, ohne rechtmäßig genossen worden zu sein, und gelangt nicht zum Nutzen."

‘‘සප්පුරිසො ච ඛො, මහාරාජ, උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා අත්තානං සුඛෙති පීණෙති, මාතාපිතරො සුඛෙති පීණෙති, පුත්තදාරං සුඛෙති පීණෙති, දාසකම්මකරපොරිසෙ සුඛෙති පීණෙති, මිත්තාමච්චෙ සුඛෙති පීණෙති, සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙති සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනිකං. තස්ස තෙ භොගෙ එවං සම්මා පරිභුඤ්ජියමානෙ නෙව රාජානො හරන්ති, න චොරා හරන්ති, න අග්ගි ඩහති, න උදකං වහති, න අප්පියා දායාදා හරන්ති. එවංස තෙ, මහාරාජ, භොගා සම්මා පරිභුඤ්ජියමානා පරිභොගං ගච්ඡන්ති, නො පරික්ඛයං.

"Ein würdiger Mensch hingegen, großer König, der großen Reichtum erlangt hat, macht sich selbst glücklich und zufrieden, macht seine Eltern glücklich und zufrieden, macht Frau und Kinder glücklich und zufrieden, macht seine Diener und Arbeiter glücklich und zufrieden, und macht seine Freunde und Gefährten glücklich und zufrieden. Gegenüber Asketen und Brahmanen stiftet er Gaben, die zu höherer Wiedergeburt führen, himmlisch sind, Glück als Frucht bringen und in die himmlischen Welten führen. Da jener Reichtum auf diese Weise rechtmäßig genossen wird, nehmen ihn weder Könige weg, noch stehlen ihn Diebe, noch verbrennt ihn das Feuer, noch schwemmt ihn das Wasser fort, noch nehmen ihn ungeliebte Erben an sich. So, großer König, gelangt dieser Reichtum, da er rechtmäßig genossen wird, zum Nutzen und schwindet nicht dahin."

‘‘සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, ගාමස්ස වා නිගමස්ස වා අවිදූරෙ පොක්ඛරණී අච්ඡොදකා සීතොදකා සාතොදකා සෙතොදකා සුපතිත්ථා රමණීයා. තඤ්ච උදකං ජනො හරෙය්‍යපි පිවෙය්‍යපි නහායෙය්‍යපි යථාපච්චයම්පි කරෙය්‍ය. එවඤ්හි තං, මහාරාජ, උදකං සම්මා පරිභුඤ්ජියමානං පරිභොගං ගච්ඡෙය්‍ය, නො පරික්ඛයං. එවමෙව ඛො, මහාරාජ, සප්පුරිසො උළාරෙ භොගෙ ලභිත්වා අත්තානං සුඛෙති පීණෙති, මාතාපිතරො සුඛෙති පීණෙති, පුත්තදාරං සුඛෙති පීණෙති, දාසකම්මකරපොරිසෙ සුඛෙති පීණෙති, මිත්තාමච්චෙ සුඛෙති පීණෙති, සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙති සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනිකං. තස්ස තෙ භොගෙ එවං සම්මා පරිභුඤ්ජියමානෙ නෙව රාජානො හරන්ති, න චොරා හරන්ති, න අග්ගි ඩහති, න උදකං වහති, න අප්පියා දායාදා හරන්ති. එවංස තෙ, මහාරාජ, භොගා සම්මා පරිභුඤ්ජියමානා පරිභොගං ගච්ඡන්ති, නො පරික්ඛය’’න්ති.

“Gleichwie, o großer König, unweit eines Dorfes oder einer Stadt ein Lotosteich mit klarem, kühlem, süßem und weißem Wasser ist, mit trefflichen Ufern und lieblich; und die Menschen würden jenes Wasser wegtragen, trinken, darin baden oder damit nach Bedarf verfahren. So würde jenes Wasser, o großer König, bei rechtem Gebrauch genossen werden und nicht versiegen. Ebenso, o großer König, wenn ein edler Mensch (sappuriso) gewaltigen Reichtum erlangt hat, erfreut und beglückt er sich selbst, er erfreut und beglückt seine Eltern, er erfreut und beglückt Frau und Kinder, er erfreut und beglückt seine Diener, Arbeiter und Angestellten, er erfreut und beglückt seine Freunde und Gefährten, und er gründet bei Asketen und Brahmanen eine Gabe, die nach oben gerichtet ist (uddhaggika), himmelsfördernd, von glücklichem Ertrag und zur Himmelswelt führend. Da jener seinen Reichtum so recht gebraucht, führen ihn weder Könige fort, noch rauben ihn Diebe, noch verbrennt ihn das Feuer, noch schwemmt ihn das Wasser fort, noch nehmen ihn ungeliebte Erben an sich. So wird sein Reichtum, o großer König, bei rechtem Gebrauch genossen und versiegt nicht.”

‘‘අමනුස්සට්ඨානෙ [Pg.92] උදකංව සීතං,තදපෙය්‍යමානං පරිසොසමෙති;

එවං ධනං කාපුරිසො ලභිත්වා,නෙවත්තනා භුඤ්ජති නො දදාති.

“Wie Wasser an einem menschenleeren Ort, kühl und ungetrunken, zur Austrocknung gelangt; ebenso verzehrt ein niederträchtiger Mensch, wenn er Reichtum erlangt hat, diesen weder selbst, noch gibt er davon ab.”

ධීරො ච විඤ්ඤූ අධිගම්ම භොගෙ,සො භුඤ්ජති කිච්චකරො ච හොති;

සො ඤාතිසඞ්ඝං නිසභො භරිත්වා,අනින්දිතො සග්ගමුපෙති ඨාන’’න්ති.

“Der Standhafte aber und Weise, wenn er Reichtum erlangt hat, genießt ihn und erfüllt seine Pflichten; als ein Führender, der die Schar der Verwandten unterstützt, gelangt er ungetadelt zur himmlischen Stätte.”

10. දුතියඅපුත්තකසුත්තං

10. Zweite Lehrrede über den Kinderlosen

131. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො දිවා දිවස්ස යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා එකමන්තං නිසින්නං ඛො රාජානං පසෙනදිං කොසලං භගවා එතදවොච – ‘‘හන්ද, කුතො නු ත්වං, මහාරාජ, ආගච්ඡසි දිවා දිවස්සා’’ති?

131. Da begab sich der König Pasenadi von Kosala am helllichten Tag dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem er herangetreten war, setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden König Pasenadi von Kosala sprach der Erhabene so: „Wohlan, o großer König, woher kommst du am helllichten Tag?“

‘‘ඉධ, භන්තෙ, සාවත්ථියං සෙට්ඨි ගහපති කාලඞ්කතො. තමහං අපුත්තකං සාපතෙය්‍යං රාජන්තෙපුරං අතිහරිත්වා ආගච්ඡාමි. සතං, භන්තෙ, සතසහස්සානි හිරඤ්ඤස්සෙව, කො පන වාදො රූපියස්ස! තස්ස ඛො පන, භන්තෙ, සෙට්ඨිස්ස ගහපතිස්ස එවරූපො භත්තභොගො අහොසි – කණාජකං භුඤ්ජති බිලඞ්ගදුතියං. එවරූපො වත්ථභොගො අහොසි – සාණං ධාරෙති තිපක්ඛවසනං. එවරූපො යානභොගො අහොසි – ජජ්ජරරථකෙන යාති පණ්ණඡත්තකෙන ධාරියමානෙනා’’ති.

„Herr, hier in Sāvatthī ist ein wohlhabender Hausvater gestorben. Da er kinderlos war, komme ich gerade davon, sein Vermögen in den königlichen Palast zu überführen. Herr, allein an Goldmünzen sind es hundertmal Hunderttausend; wie viel erst an Silber! Doch bei diesem Hausvater, Herr, war der Genuss von Speise so beschaffen: Er aß Kleienbrot mit säuerlicher Brühe. Sein Genuss von Kleidung war so beschaffen: Er trug ein aus drei Teilen zusammengenähtes Hanfgewand. Sein Genuss von Fahrzeugen war so beschaffen: Er fuhr mit einem baufälligen Karren und schützte sich mit einem Blätterschirm.“

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! භූතපුබ්බං සො, මහාරාජ, සෙට්ඨි ගහපති තග්ගරසිඛිං නාම පච්චෙකසම්බුද්ධං පිණ්ඩපාතෙන පටිපාදෙසි. ‘දෙථ සමණස්ස පිණ්ඩ’න්ති වත්වා උට්ඨායාසනා පක්කාමි. දත්වා ච පන පච්ඡා විප්පටිසාරී අහොසි – ‘වරමෙතං පිණ්ඩපාතං දාසා වා කම්මකරා වා භුඤ්ජෙය්‍යු’න්ති. භාතු ච පන එකපුත්තකං සාපතෙය්‍යස්ස කාරණා ජීවිතා වොරොපෙසි.

„So ist es, o großer König! So ist es, o großer König! In der Vergangenheit, o großer König, beschenkte jener Hausvater den Paccekabuddha namens Taggarasikhī mit einer Almosenspeise. Nachdem er gesagt hatte: ‚Gebt dem Asketen eine Almosenportion!‘, erhob er sich von seinem Sitz und ging fort. Nachdem er sie jedoch gegeben hatte, bereute er es später und dachte: ‚Es wäre besser gewesen, wenn meine Sklaven oder Arbeiter diese Almosenspeise gegessen hätten.‘ Zudem brachte er den einzigen Sohn seines Bruders um des Erbes willen um das Leben.“

‘‘යං ඛො සො, මහාරාජ, සෙට්ඨි ගහපති තග්ගරසිඛිං පච්චෙකසම්බුද්ධං පිණ්ඩපාතෙන පටිපාදෙසි, තස්ස කම්මස්ස විපාකෙන සත්තක්ඛත්තුං සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජි. තස්සෙව කම්මස්ස විපාකාවසෙසෙන ඉමිස්සායෙව සාවත්ථියා [Pg.93] සත්තක්ඛත්තුං සෙට්ඨිත්තං කාරෙසි. යං ඛො සො, මහාරාජ, සෙට්ඨි ගහපති දත්වා පච්ඡා විප්පටිසාරී අහොසි – ‘වරමෙතං පිණ්ඩපාතං දාසා වා කම්මකරා වා භුඤ්ජෙය්‍යු’න්ති, තස්ස කම්මස්ස විපාකෙන නාස්සුළාරාය භත්තභොගාය චිත්තං නමති, නාස්සුළාරාය වත්ථභොගාය චිත්තං නමති, නාස්සුළාරාය යානභොගාය චිත්තං නමති, නාස්සුළාරානං පඤ්චන්නං කාමගුණානං භොගාය චිත්තං නමති. යං ඛො සො, මහාරාජ, සෙට්ඨි ගහපති භාතු ච පන එකපුත්තකං සාපතෙය්‍යස්ස කාරණා ජීවිතා වොරොපෙසි, තස්ස කම්මස්ස විපාකෙන බහූනි වස්සානි බහූනි වස්සසතානි බහූනි වස්සසහස්සානි බහූනි වස්සසතසහස්සානි නිරයෙ පච්චිත්ථ. තස්සෙව කම්මස්ස විපාකාවසෙසෙන ඉදං සත්තමං අපුත්තකං සාපතෙය්‍යං රාජකොසං පවෙසෙති. තස්ස ඛො, මහාරාජ, සෙට්ඨිස්ස ගහපතිස්ස පුරාණඤ්ච පුඤ්ඤං පරික්ඛීණං, නවඤ්ච පුඤ්ඤං අනුපචිතං. අජ්ජ පන, මහාරාජ, සෙට්ඨි ගහපති මහාරොරුවෙ නිරයෙ පච්චතී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ, සෙට්ඨි ගහපති මහාරොරුවං නිරයං උපපන්නො’’ති. ‘‘එවං, මහාරාජ, සෙට්ඨි ගහපති මහාරොරුවං නිරයං උපපන්නො’’ති. ඉදමවොච…පෙ….

„Weil jener Hausvater, o großer König, den Paccekabuddha Taggarasikhī mit einer Almosenspeise beschenkte, wurde er infolge der Frucht jener Tat siebenmal in einer glücklichen Fährte, in der Himmelswelt, wiedergeboren. Durch den restlichen Ertrag eben jener Tat bekleidete er genau hier in Sāvatthī siebenmal das Amt eines Schatzmeisters. Weil jener Hausvater jedoch, o großer König, nach dem Geben Reue empfand und dachte: ‚Es wäre besser gewesen, wenn meine Sklaven oder Arbeiter diese Almosenspeise gegessen hätten‘, neigte sich infolge dieser Tat sein Herz weder dem Genuss feiner Speisen zu, noch dem Genuss feiner Kleidung, noch dem Genuss feiner Fahrzeuge, noch dem Genuss der fünf Arten sinnlichen Vergnügens. Und weil jener Hausvater, o großer König, den einzigen Sohn seines Bruders um des Erbes willen um das Leben brachte, litt er infolge der Frucht dieser Tat viele Jahre, viele Jahrhunderte, viele Jahrtausende, viele Hunderttausende von Jahren in der Hölle. Durch den restlichen Ertrag eben jener Tat wird dieses siebte kinderlose Erbe nun in die königliche Schatzkammer überführt. Bei jenem Hausvater, o großer König, ist das alte Verdienst nun erschöpft und neues Verdienst wurde nicht angesammelt. Heute aber, o großer König, leidet der Hausvater in der Mahāroruva-Hölle.“ – „Herr, ist der Hausvater wirklich in der Mahāroruva-Hölle wiedergeboren?“ – „Ja, o großer König, der Hausvater ist in der Mahāroruva-Hölle wiedergeboren.“ Dies sprach der Erhabene...“

‘‘ධඤ්ඤං ධනං රජතං ජාතරූපං, පරිග්ගහං වාපි යදත්ථි කිඤ්චි;

දාසා කම්මකරා පෙස්සා, යෙ චස්ස අනුජීවිනො.

„Getreide, Reichtum, Silber, Gold oder was sonst an Besitz vorhanden ist, Sklaven, Arbeiter, Boten und wer sonst von ihm abhängig ist,“

‘‘සබ්බං නාදාය ගන්තබ්බං, සබ්බං නික්ඛිප්පගාමිනං ;

යඤ්ච කරොති කායෙන, වාචාය උද චෙතසා.

„alles das muss er beim Fortgehen zurücklassen, alles dies ist dem Zurücklassen unterworfen; doch was er mit dem Körper, der Rede oder aber mit dem Geist an Taten vollbringt,“

‘‘තඤ්හි තස්ස සකං හොති, තඤ්ච ආදාය ගච්ඡති;

තඤ්චස්ස අනුගං හොති, ඡායාව අනපායිනී.

„genau das ist sein Eigen, das nimmt er mit sich; das folgt ihm nach wie der Schatten, der niemals weicht.“

‘‘තස්මා කරෙය්‍ය කල්‍යාණං, නිචයං සම්පරායිකං;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

„Darum sollte man Gutes tun als Vorsorge für das Jenseits; Verdienste sind in der kommenden Welt die Stütze für die lebenden Wesen.“

දුතියො වග්ගො.

Das zweite Kapitel (Vaggo) ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Dessen Inhaltsübersicht lautet:

ජටිලා පඤ්ච රාජානො, දොණපාකකුරෙන ච;

සඞ්ගාමෙන ද්වෙ වුත්තානි, මල්ලිකා ද්වෙ අප්පමාදෙන ච;

අපුත්තකෙන ද්වෙ වුත්තා, වග්ගො තෙන පවුච්චතීති.

Die Asketen, die fünf Könige, mit der Schüssel Speise; über den Kampf sind zwei genannt; Mallikā, zwei über die Achtsamkeit; über den Kinderlosen sind zwei genannt; danach wird das Kapitel benannt.

3. තතියවග්ගො

3. Drittes Kapitel

1. පුග්ගලසුත්තං

1. Lehrrede über die Personen

132. සාවත්ථිනිදානං[Pg.94]. අථ ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො රාජානං පසෙනදිං කොසලං භගවා එතදවොච – ‘‘චත්තාරොමෙ, මහාරාජ, පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මිං. කතමෙ චත්තාරො? තමොතමපරායනො, තමොජොතිපරායනො, ජොතිතමපරායනො, ජොතිජොතිපරායනො’’.

132. In Sāvatthī. Da begab sich König Pasenadi von Kosala zum Erhabenen; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zu dem beiseite sitzenden König Pasenadi von Kosala sprach der Erhabene Folgendes: „Diese vier Personen, großer König, gibt es in der Welt, sie sind dort anzutreffen. Welche vier? Einer, der aus der Finsternis kommt und in die Finsternis geht; einer, der aus der Finsternis kommt und ins Licht geht; einer, der aus dem Licht kommt und in die Finsternis geht; einer, der aus dem Licht kommt und ins Licht geht.“

‘‘කථඤ්ච, මහාරාජ පුග්ගලො තමොතමපරායනො හොති? ඉධ, මහාරාජ, එකච්චො පුග්ගලො නීචෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති, චණ්ඩාලකුලෙ වා වෙනකුලෙ වා නෙසාදකුලෙ වා රථකාරකුලෙ වා පුක්කුසකුලෙ වා දලිද්දෙ අප්පන්නපානභොජනෙ කසිරවුත්තිකෙ, යත්ථ කසිරෙන ඝාසච්ඡාදො ලබ්භති. සො ච හොති දුබ්බණ්ණො දුද්දසිකො ඔකොටිමකො බව්හාබාධො කාණො වා කුණී වා ඛඤ්ජො වා පක්ඛහතො වා, න ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන දුච්චරිතං චරති, වාචාය දුච්චරිතං චරති, මනසා දුච්චරිතං චරති. සො කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා, කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති.

„Und wie, großer König, ist eine Person einer, der aus der Finsternis kommt und in die Finsternis geht? Hier, großer König, wird eine Person in einer niedrigen Familie wiedergeboren, sei es in einer Familie von Parias, Korbflechtern, Jägern, Wagenbauern oder Müllmännern – in einer armen Familie mit wenig Speise und Trank, die ihren Lebensunterhalt nur mühsam bestreitet und wo Nahrung und Kleidung nur unter Schwierigkeiten zu erlangen sind. Zudem ist er unansehnlich, hässlich, verwachsen, viel kränkelnd, blind, verkrüppelt, hinkend oder gelähmt; er erhält weder Speise noch Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte noch Beleuchtung. Er begeht schlechte Taten mit dem Körper, begeht schlechte Taten mit der Rede, begeht schlechte Taten mit dem Geist. Da er schlechte Taten mit dem Körper, der Rede und dem Geist begangen hat, gelangt er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einen Zustand des Leidens, auf eine unglückliche Fährte, in den Verderben, in die Hölle.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, පුරිසො අන්ධකාරා වා අන්ධකාරං ගච්ඡෙය්‍ය, තමා වා තමං ගච්ඡෙය්‍ය, ලොහිතමලා වා ලොහිතමලං ගච්ඡෙය්‍ය. තථූපමාහං, මහාරාජ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. එවං ඛො, මහාරාජ, පුග්ගලො තමොතමපරායනො හොති.

„Ganz so, großer König, wie wenn ein Mensch von einer Dunkelheit in eine andere Dunkelheit ginge, von einer Finsternis in eine andere Finsternis, oder von einem blutigen Schmutz in einen anderen blutigen Schmutz. Diesem Gleichnis entsprechend, sage ich, großer König, ist diese Person. So, großer König, ist eine Person einer, der aus der Finsternis kommt und in die Finsternis geht.“

‘‘කථඤ්ච, මහාරාජ, පුග්ගලො තමොජොතිපරායනො හොති? ඉධ, මහාරාජ, එකච්චො පුග්ගලො නීචෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති, චණ්ඩාලකුලෙ වා වෙනකුලෙ වා නෙසාදකුලෙ වා රථකාරකුලෙ වා පුක්කුසකුලෙ වා දලිද්දෙ අප්පන්නපානභොජනෙ කසිරවුත්තිකෙ, යත්ථ කසිරෙන ඝාසච්ඡාදො ලබ්භති. සො ච ඛො හොති දුබ්බණ්ණො දුද්දසිකො [Pg.95] ඔකොටිමකො බව්හාබාධො, කාණො වා කුණී වා ඛඤ්ජො වා පක්ඛහතො වා, න ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන සුචරිතං චරති, වාචාය සුචරිතං චරති, මනසා සුචරිතං චරති. සො කායෙන සුචරිතං චරිත්වා වාචාය සුචරිතං චරිත්වා මනසා සුචරිතං චරිත්වා, කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති.

„Und wie, großer König, ist eine Person einer, der aus der Finsternis kommt und ins Licht geht? Hier, großer König, wird eine Person in einer niedrigen Familie wiedergeboren, sei es in einer Familie von Parias, Korbflechtern, Jägern, Wagenbauern oder Müllmännern – in einer armen Familie mit wenig Speise und Trank, die ihren Lebensunterhalt nur mühsam bestreitet und wo Nahrung und Kleidung nur unter Schwierigkeiten zu erlangen sind. Zudem ist er unansehnlich, hässlich, verwachsen, viel kränkelnd, blind, verkrüppelt, hinkend oder gelähmt; er erhält weder Speise noch Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte noch Beleuchtung. Er begeht jedoch gute Taten mit dem Körper, begeht gute Taten mit der Rede, begeht gute Taten mit dem Geist. Da er gute Taten mit dem Körper, der Rede und dem Geist begangen hat, gelangt er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, පුරිසො පථවියා වා පල්ලඞ්කං ආරොහෙය්‍ය, පල්ලඞ්කා වා අස්සපිට්ඨිං ආරොහෙය්‍ය, අස්සපිට්ඨියා වා හත්ථික්ඛන්ධං ආරොහෙය්‍ය, හත්ථික්ඛන්ධා වා පාසාදං ආරොහෙය්‍ය. තථූපමාහං, මහාරාජ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. එවං ඛො, මහාරාජ, පුග්ගලො තමොජොතිපරායනො හොති.

„Ganz so, großer König, wie wenn ein Mensch vom Erdboden auf eine Sänfte stiege, von der Sänfte auf den Rücken eines Pferdes, vom Rücken des Pferdes auf den Nacken eines Elefanten, oder vom Nacken des Elefanten in einen Palast stiege. Diesem Gleichnis entsprechend, sage ich, großer König, ist diese Person. So, großer König, ist eine Person einer, der aus der Finsternis kommt und ins Licht geht.“

‘‘කථඤ්ච, මහාරාජ, පුග්ගලො ජොතිතමපරායනො හොති? ඉධ, මහාරාජ, එකච්චො පුග්ගලො උච්චෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති, ඛත්තියමහාසාලකුලෙ වා බ්‍රාහ්මණමහාසාලකුලෙ වා ගහපතිමහාසාලකුලෙ වා, අඩ්ඪෙ මහද්ධනෙ මහාභොගෙ පහූතජාතරූපරජතෙ පහූතවිත්තූපකරණෙ පහූතධනධඤ්ඤෙ. සො ච හොති අභිරූපො දස්සනීයො පාසාදිකො, පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතො, ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන දුච්චරිතං චරති, වාචාය දුච්චරිතං චරති, මනසා දුච්චරිතං චරති. සො කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා, කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති.

„Und wie, großer König, ist eine Person einer, der aus dem Licht kommt und in die Finsternis geht? Hier, großer König, wird eine Person in einer hohen Familie wiedergeboren, sei es in einer vornehmen Kriegerkaste, einer vornehmen Brahmanenfamilie oder einer vornehmen Hausvaterfamilie – reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichem Gut und Gerät, viel Geld und Korn. Er ist zudem ansehnlich, schön, gewinnend und mit höchster Schönheit des Teints ausgestattet; er erhält Speise und Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte und Beleuchtung. Er begeht jedoch schlechte Taten mit dem Körper, begeht schlechte Taten mit der Rede, begeht schlechte Taten mit dem Geist. Da er schlechte Taten mit dem Körper, der Rede und dem Geist begangen hat, gelangt er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einen Zustand des Leidens, auf eine unglückliche Fährte, in den Verderben, in die Hölle.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, පුරිසො පාසාදා වා හත්ථික්ඛන්ධං ඔරොහෙය්‍ය, හත්ථික්ඛන්ධා වා අස්සපිට්ඨිං ඔරොහෙය්‍ය, අස්සපිට්ඨියා වා පල්ලඞ්කං ඔරොහෙය්‍ය, පල්ලඞ්කා වා පථවිං ඔරොහෙය්‍ය, පථවියා වා අන්ධකාරං පවිසෙය්‍ය. තථූපමාහං, මහාරාජ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. එවං ඛො, මහාරාජ, පුග්ගලො ජොතිතමපරායනො හොති.

„Ganz so, großer König, wie wenn ein Mensch von einem Palast auf den Nacken eines Elefanten hinabstiege, vom Nacken des Elefanten auf den Rücken eines Pferdes, vom Rücken des Pferdes auf eine Sänfte, von der Sänfte auf den Erdboden hinabstiege, oder vom Erdboden in eine Dunkelheit einträte. Diesem Gleichnis entsprechend, sage ich, großer König, ist diese Person. So, großer König, ist eine Person einer, der aus dem Licht kommt und in die Finsternis geht.“

‘‘කථඤ්ච, මහාරාජ, පුග්ගලො ජොතිජොතිපරායනො හොති? ඉධ, මහාරාජ, එකච්චො පුග්ගලො උච්චෙ කුලෙ පච්චාජාතො හොති, ඛත්තියමහාසාලකුලෙ වා බ්‍රාහ්මණමහාසාලකුලෙ වා ගහපතිමහාසාලකුලෙ [Pg.96] වා, අඩ්ඪෙ මහද්ධනෙ මහාභොගෙ පහූතජාතරූපරජතෙ පහූතවිත්තූපකරණෙ පහූතධනධඤ්ඤෙ. සො ච හොති අභිරූපො දස්සනීයො පාසාදිකො, පරමාය වණ්ණපොක්ඛරතාය සමන්නාගතො, ලාභී අන්නස්ස පානස්ස වත්ථස්ස යානස්ස මාලාගන්ධවිලෙපනස්ස සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යස්ස. සො කායෙන සුචරිතං චරති, වාචාය සුචරිතං චරති, මනසා සුචරිතං චරති. සො කායෙන සුචරිතං චරිත්වා වාචාය සුචරිතං චරිත්වා මනසා සුචරිතං චරිත්වා, කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති.

„Und wie, großer König, ist eine Person einer, der aus dem Licht kommt und ins Licht geht? Hier, großer König, wird eine Person in einer hohen Familie wiedergeboren, sei es in einer vornehmen Kriegerkaste, einer vornehmen Brahmanenfamilie oder einer vornehmen Hausvaterfamilie – reich, mit großem Vermögen, großem Besitz, viel Gold und Silber, reichem Gut und Gerät, viel Geld und Korn. Er ist zudem ansehnlich, schön, gewinnend und mit höchster Schönheit des Teints ausgestattet; er erhält Speise und Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Kränze, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkünfte und Beleuchtung. Er begeht gute Taten mit dem Körper, begeht gute Taten mit der Rede, begeht gute Taten mit dem Geist. Da er gute Taten mit dem Körper, der Rede und dem Geist begangen hat, gelangt er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, පුරිසො පල්ලඞ්කා වා පල්ලඞ්කං සඞ්කමෙය්‍ය, අස්සපිට්ඨියා වා අස්සපිට්ඨිං සඞ්කමෙය්‍ය, හත්ථික්ඛන්ධා වා හත්ථික්ඛන්ධං සඞ්කමෙය්‍ය, පාසාදා වා පාසාදං සඞ්කමෙය්‍ය. තථූපමාහං, මහාරාජ, ඉමං පුග්ගලං වදාමි. එවං ඛො, මහාරාජ, පුග්ගලො ජොතිජොතිපරායනො හොති. ඉමෙ ඛො, මහාරාජ, චත්තාරො පුග්ගලා සන්තො සංවිජ්ජමානා ලොකස්මි’’න්ති. ඉදමවොච…පෙ…

„Wie wenn, o Großer König, ein Mann von einer Sänfte auf eine andere Sänfte überstiege, oder vom Rücken eines Pferdes auf den Rücken eines anderen Pferdes, oder vom Nacken eines Elefanten auf den Nacken eines anderen Elefanten, oder von einem Palast in einen anderen Palast. Einem solchen Fall, o Großer König, gleiche ich diese Person an. So nämlich, o Großer König, ist eine Person, die aus dem Licht kommt und dem Licht entgegengeht. Diese vier Arten von Personen, o Großer König, gibt es in der Welt.“ Dies sprach der Erhabene...

‘‘දලිද්දො පුරිසො රාජ, අස්සද්ධො හොති මච්ඡරී;

කදරියො පාපසඞ්කප්පො, මිච්ඡාදිට්ඨි අනාදරො.

„Ein armer Mann, o König, ist ohne Vertrauen und geizig; er ist knauserig, hegt böse Absichten, hat falsche Ansichten und ist respektlos.

‘‘සමණෙ බ්‍රාහ්මණෙ වාපි, අඤ්ඤෙ වාපි වනිබ්බකෙ;

අක්කොසති පරිභාසති, නත්ථිකො හොති රොසකො.

Ob Asketen oder Brahmanen oder andere Bettler, er beschimpft und schmäht sie; er ist ein Leugner und hasserfüllt.

‘‘දදමානං නිවාරෙති, යාචමානාන භොජනං;

තාදිසො පුරිසො රාජ, මීයමානො ජනාධිප;

උපෙති නිරයං ඝොරං, තමොතමපරායනො.

Er hindert jene, die den Bittenden Speise geben wollen. Ein solcher Mensch, o König, Herrscher über die Menschen, gelangt nach seinem Tod in eine schreckliche Hölle; er ist einer, der aus der Dunkelheit kommt und der Dunkelheit entgegengeht.

‘‘දලිද්දො පුරිසො රාජ, සද්ධො හොති අමච්ඡරී;

දදාති සෙට්ඨසඞ්කප්පො, අබ්‍යග්ගමනසො නරො.

Ein armer Mann, o König, besitzt Vertrauen und ist nicht geizig; er gibt, hegt edle Absichten und ist ein Mensch mit gefestigtem Geist.

‘‘සමණෙ බ්‍රාහ්මණෙ වාපි, අඤ්ඤෙ වාපි වනිබ්බකෙ;

උට්ඨාය අභිවාදෙති, සමචරියාය සික්ඛති.

Ob Asketen oder Brahmanen oder andere Bettler, er erhebt sich und grüßt sie ehrerbietig; er übt sich in einem rechtschaffenen Lebenswandel.

‘‘දදමානං න වාරෙති, යාචමානාන භොජනං;

තාදිසො පුරිසො රාජ, මීයමානො ජනාධිප;

උපෙති තිදිවං ඨානං, තමොජොතිපරායනො.

Er hindert jene nicht, die den Bittenden Speise geben wollen. Ein solcher Mensch, o König, Herrscher über die Menschen, gelangt nach seinem Tod an den himmlischen Ort; er ist einer, der aus der Dunkelheit kommt und dem Licht entgegengeht.

‘‘අඩ්ඪො [Pg.97] චෙ පුරිසො රාජ, අස්සද්ධො හොති මච්ඡරී;

කදරියො පාපසඞ්කප්පො, මිච්ඡාදිට්ඨි අනාදරො.

Wenn ein reicher Mann, o König, ohne Vertrauen und geizig ist; knauserig, mit bösen Absichten, falscher Ansicht und respektlos,

‘‘සමණෙ බ්‍රාහ්මණෙ වාපි, අඤ්ඤෙ වාපි වනිබ්බකෙ;

අක්කොසති පරිභාසති, නත්ථිකො හොති රොසකො.

Asketen oder Brahmanen oder andere Bettler beschimpft und schmäht er; er ist ein Leugner und hasserfüllt.

‘‘දදමානං නිවාරෙති, යාචමානාන භොජනං;

තාදිසො පුරිසො රාජ, මීයමානො ජනාධිප;

උපෙති නිරයං ඝොරං, ජොතිතමපරායනො.

Er hindert jene, die den Bittenden Speise geben wollen. Ein solcher Mensch, o König, Herrscher über die Menschen, gelangt nach seinem Tod in eine schreckliche Hölle; er ist einer, der aus dem Licht kommt und der Dunkelheit entgegengeht.

‘‘අඩ්ඪො චෙ පුරිසො රාජ, සද්ධො හොති අමච්ඡරී;

දදාති සෙට්ඨසඞ්කප්පො, අබ්‍යග්ගමනසො නරො.

Wenn ein reicher Mann, o König, Vertrauen besitzt und nicht geizig ist; er gibt, hegt edle Absichten und ist ein Mensch mit gefestigtem Geist,

‘‘සමණෙ බ්‍රාහ්මණෙ වාපි, අඤ්ඤෙ වාපි වනිබ්බකෙ;

උට්ඨාය අභිවාදෙති, සමචරියාය සික්ඛති.

Asketen oder Brahmanen oder andere Bettler grüßt er ehrerbietig, indem er sich erhebt; er übt sich in einem rechtschaffenen Lebenswandel.

‘‘දදමානං න වාරෙති, යාචමානාන භොජනං;

තාදිසො පුරිසො රාජ, මීයමානො ජනාධිප;

උපෙති තිදිවං ඨානං, ජොතිජොතිපරායනො’’ති.

Er hindert jene nicht, die den Bittenden Speise geben wollen. Ein solcher Mensch, o König, Herrscher über die Menschen, gelangt nach seinem Tod an den himmlischen Ort; er ist einer, der aus dem Licht kommt und dem Licht entgegengeht.“

2. අය්‍යිකාසුත්තං

2. Ayyikā-Sutta (Die Lehrrede über die Großmutter)

133. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නං ඛො රාජානං පසෙනදිං කොසලං භගවා එතදවොච – ‘‘හන්ද, කුතො නු ත්වං, මහාරාජ, ආගච්ඡසි දිවාදිවස්සා’’ති?

133. In Sāvatthī. Als der König Pasenadi von Kosala zur Seite gesessen war, sagte der Erhabene zu ihm: „Wohlan, o Großer König, von woher kommst du so mitten am Tag?“

‘‘අය්‍යිකා මෙ, භන්තෙ, කාලඞ්කතා ජිණ්ණා වුඩ්ඪා මහල්ලිකා අද්ධගතා වයොඅනුප්පත්තා වීසවස්සසතිකා ජාතියා. අය්‍යිකා ඛො පන මෙ, භන්තෙ, පියා හොති මනාපා. හත්ථිරතනෙන චෙපාහං, භන්තෙ, ලභෙය්‍යං ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති, හත්ථිරතනම්පාහං දදෙය්‍යං – ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති. අස්සරතනෙන චෙපාහං, භන්තෙ, ලභෙය්‍යං ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති, අස්සරතනම්පාහං දදෙය්‍යං – ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති. ගාමවරෙන චෙපාහං භන්තෙ, ලභෙය්‍යං ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති, ගාමවරම්පාහං දදෙය්‍යං – ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති. ජනපදපදෙසෙන චෙපාහං, භන්තෙ, ලභෙය්‍යං [Pg.98] ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති, ජනපදපදෙසම්පාහං දදෙය්‍යං – ‘මා මෙ අය්‍යිකා කාලමකාසී’ති. ‘සබ්බෙ සත්තා, මහාරාජ, මරණධම්මා මරණපරියොසානා මරණං අනතීතා’ති. ‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! යාවසුභාසිතමිදං, භන්තෙ, භගවතා – සබ්බෙ සත්තා මරණධම්මා මරණපරියොසානා මරණං අනතීතා’’’ති.

„Herr, meine Großmutter ist verstorben. Sie war hinfällig, alt, betagt, hochbetagt, am Ende ihrer Lebenszeit angelangt, hundertzwanzig Jahre alt. Meine Großmutter war mir lieb und angenehm, Herr. Wenn ich es durch ein Elefanten-Juwel erreichen könnte, Herr, dass meine Großmutter nicht sterben müsste, so würde ich das Elefanten-Juwel geben. Wenn ich es durch ein Pferde-Juwel erreichen könnte... oder durch ein hervorragendes Dorf... oder durch ein ganzes Provinzgebiet erreichen könnte, Herr, dass meine Großmutter nicht sterben müsste, so würde ich auch dieses Provinzgebiet geben.“ – „O Großer König, alle Wesen unterliegen dem Gesetz des Todes, haben den Tod als Ende und können dem Tod nicht entrinnen.“ – „Erstaunlich, Herr, wunderbar, Herr! Wie trefflich ist dies doch vom Erhabenen gesagt worden: Alle Wesen unterliegen dem Gesetz des Todes, haben den Tod als Ende und können dem Tod nicht entrinnen.“

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! සබ්බෙ සත්තා මරණධම්මා මරණපරියොසානා මරණං අනතීතා. සෙය්‍යථාපි, මහාරාජ, යානි කානිචි කුම්භකාරභාජනානි ආමකානි චෙව පක්කානි ච සබ්බානි තානි භෙදනධම්මානි භෙදනපරියොසානානි භෙදනං අනතීතානි; එවමෙව ඛො, මහාරාජ, සබ්බෙ සත්තා මරණධම්මා මරණපරියොසානා මරණං අනතීතා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

„So ist es, o Großer König, so ist es! Alle Wesen unterliegen dem Gesetz des Todes, haben den Tod als Ende und können dem Tod nicht entrinnen. Wie zum Beispiel, o Großer König, alle Gefäße eines Töpfers, ob ungebrannt oder gebrannt, dem Zerbrechen unterworfen sind, das Zerbrechen zum Ende haben und dem Zerbrechen nicht entrinnen können; ebenso unterliegen, o Großer König, alle Wesen dem Gesetz des Todes, haben den Tod als Ende und können dem Tod nicht entrinnen.“ Dies sprach der Erhabene...

‘‘සබ්බෙ සත්තා මරිස්සන්ති, මරණන්තඤ්හි ජීවිතං;

යථාකම්මං ගමිස්සන්ති, පුඤ්ඤපාපඵලූපගා;

නිරයං පාපකම්මන්තා, පුඤ්ඤකම්මා ච සුග්ගතිං.

„Alle Wesen werden sterben, denn das Leben endet im Tod. Sie werden ihrem Kamma entsprechend dahinscheiden, die Früchte von Verdienst und Übel erntend. Die Übeltäter gehen in die Hölle, die Verdienstvollen in eine glückliche Daseinsform.

‘‘තස්මා කරෙය්‍ය කල්‍යාණං, නිචයං සම්පරායිකං;

පුඤ්ඤානි පරලොකස්මිං, පතිට්ඨා හොන්ති පාණින’’න්ති.

Darum sollte man Gutes tun als Vorsorge für das Jenseits; die Verdienste sind im Jenseits die Stütze für die lebenden Wesen.“

3. ලොකසුත්තං

3. Loka-Sutta (Die Lehrrede über die Welt)

134. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කති නු ඛො, භන්තෙ, ලොකස්ස ධම්මා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජන්ති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරායා’’ති? ‘‘තයො ඛො, මහාරාජ, ලොකස්ස ධම්මා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජන්ති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. කතමෙ තයො? ලොභො ඛො, මහාරාජ, ලොකස්ස ධම්මො, උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. දොසො ඛො, මහාරාජ, ලොකස්ස ධම්මො, උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. මොහො ඛො, මහාරාජ, ලොකස්ස ධම්මො, උප්පජ්ජමානො උප්පජ්ජති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරාය. ඉමෙ ඛො, මහාරාජ, තයො ලොකස්ස ධම්මා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජන්ති අහිතාය දුක්ඛාය අඵාසුවිහාරායා’’ති. ඉදමවොච…පෙ…

134. In Sāvatthī. Als der König Pasenadi von Kosala zur Seite gesessen war, sagte er zum Erhabenen: „Wie viele Dinge, Herr, entstehen in der Welt zum Unheil, zum Leiden und zum Unbehagen?“ – „Drei Dinge, o Großer König, entstehen in der Welt zum Unheil, zum Leiden und zum Unbehagen. Welche drei? Gier, o Großer König, ist ein Ding in der Welt, das zum Unheil, zum Leiden und zum Unbehagen entsteht. Hass, o Großer König, ist ein Ding in der Welt... Verblendung, o Großer König, ist ein Ding in der Welt, das zum Unheil, zum Leiden und zum Unbehagen entsteht. Diese drei Dinge, o Großer König, entstehen in der Welt zum Unheil, zum Leiden und zum Unbehagen.“ Dies sprach der Erhabene...

‘‘ලොභො [Pg.99] දොසො ච මොහො ච, පුරිසං පාපචෙතසං;

හිංසන්ති අත්තසම්භූතා, තචසාරංව සම්ඵල’’න්ති.

„Gier, Hass und Verblendung, die im Inneren entstehen, quälen den Menschen mit böser Gesinnung, so wie die eigene Frucht das Schilfrohr vernichtet.“

4. ඉස්සත්තසුත්තං

4. Issatta-Sutta (Die Lehrrede über die Meisterschaft im Bogenschießen)

135. සාවත්ථිනිදානං. එකමන්තං නිසින්නො ඛො රාජා පසෙනදි කොසලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කත්ථ නු ඛො, භන්තෙ, දානං දාතබ්බ’’න්ති? ‘‘යත්ථ ඛො, මහාරාජ, චිත්තං පසීදතී’’ති. ‘‘කත්ථ පන, භන්තෙ, දින්නං මහප්ඵල’’න්ති? ‘‘අඤ්ඤං ඛො එතං, මහාරාජ, කත්ථ දානං දාතබ්බං, අඤ්ඤං පනෙතං කත්ථ දින්නං මහප්ඵලන්ති? සීලවතො ඛො, මහාරාජ, දින්නං මහප්ඵලං, නො තථා දුස්සීලෙ. තෙන හි, මහාරාජ, තඤ්ඤෙවෙත්ථ පටිපුච්ඡිස්සාමි. යථා, තෙ ඛමෙය්‍ය, තථා නං බ්‍යාකරෙය්‍යාසි. තං කිං මඤ්ඤසි, මහාරාජ, ඉධ ත්‍යස්ස යුද්ධං පච්චුපට්ඨිතං සඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො. අථ ආගච්ඡෙය්‍ය ඛත්තියකුමාරො අසික්ඛිතො අකතහත්ථො අකතයොග්ගො අකතූපාසනො භීරු ඡම්භී උත්‍රාසී පලායී. භරෙය්‍යාසි තං පුරිසං, අත්ථො ච තෙ තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති? ‘‘නාහං, භන්තෙ, භරෙය්‍යං තං පුරිසං, න ච මෙ අත්ථො තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති. ‘‘අථ ආගච්ඡෙය්‍ය බ්‍රාහ්මණකුමාරො අසික්ඛිතො…පෙ… අථ ආගච්ඡෙය්‍ය වෙස්සකුමාරො අසික්ඛිතො…පෙ… අථ ආගච්ඡෙය්‍ය සුද්දකුමාරො අසික්ඛිතො…පෙ… න ච මෙ අත්ථො තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති.

135. In Sāvatthī. Dort sprach der König Pasenadi von Kosala, der sich zur Seite gesetzt hatte, zum Erhabenen: „Herr, wem sollte man eine Gabe geben?“ – „Dort, o König, wo das Herz Vertrauen findet.“ – „Aber Herr, wo hat eine Gabe, wenn sie gegeben wird, große Frucht?“ – „Das eine ist etwas anderes, o König: ‚Wem sollte man eine Gabe geben?‘, und etwas anderes ist: ‚Wo hat eine Gabe große Frucht?‘ O König, wahrlich, was einem Tugendhaften gegeben wird, hat große Frucht, nicht so bei einem Sittenlosen. Daher, o König, will ich dich nun dazu befragen. Antworte so, wie es dir angemessen erscheint. Was meinst du, o König? Angenommen, hier stünde ein Krieg bevor, eine Schlacht wäre entbrannt. Da käme ein Adelssohn, ungeschult, unfertig in der Handhabung, ohne Übung, ohne Ausbildung, feige, zittrig, erschrocken, flüchtig. Würdest du diesen Mann versorgen, und hättest du Verwendung für einen solchen Mann?“ – „Nein, Herr, ich würde diesen Mann nicht versorgen, und ich hätte keine Verwendung für einen solchen Mann.“ – „Und wenn ein Brahmanensohn käme, ungeschult... oder ein Kaufmannssohn, ungeschult... oder ein Arbeiterkind, ungeschult... hättest du Verwendung für einen solchen Mann?“ – „Nein, Herr, ich hätte keine Verwendung für einen solchen Mann.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, මහාරාජ, ඉධ ත්‍යස්ස යුද්ධං පච්චුපට්ඨිතං සඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො. අථ ආගච්ඡෙය්‍ය ඛත්තියකුමාරො සුසික්ඛිතො කතහත්ථො කතයොග්ගො කතූපාසනො අභීරු අච්ඡම්භී අනුත්‍රාසී අපලායී. භරෙය්‍යාසි තං පුරිසං, අත්ථො ච තෙ තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති? ‘‘භරෙය්‍යාහං, භන්තෙ, තං පුරිසං, අත්ථො ච මෙ තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති. ‘‘අථ ආගච්ඡෙය්‍ය බ්‍රාහ්මණකුමාරො…පෙ… අථ ආගච්ඡෙය්‍ය වෙස්සකුමාරො…පෙ… අථ ආගච්ඡෙය්‍ය සුද්දකුමාරො සුසික්ඛිතො කතහත්ථො කතයොග්ගො කතූපාසනො අභීරු අච්ඡම්භී අනුත්‍රාසී අපලායී. භරෙය්‍යාසි තං පුරිසං, අත්ථො ච තෙ තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති? ‘‘භරෙය්‍යාහං, භන්තෙ, තං පුරිසං, අත්ථො ච මෙ තාදිසෙන පුරිසෙනා’’ති.

„Was meinst du, o König? Angenommen, hier stünde ein Krieg bevor, eine Schlacht wäre entbrannt. Da käme ein Adelssohn, gut geschult, fertig in der Handhabung, geübt, ausgebildet, unerschrocken, standhaft, furchtlos, nicht flüchtig. Würdest du diesen Mann versorgen, und hättest du Verwendung für einen solchen Mann?“ – „Ich würde ihn versorgen, Herr, und ich hätte Verwendung für einen solchen Mann.“ – „Und wenn ein Brahmanensohn käme... oder ein Kaufmannssohn... oder ein Arbeiterkind, gut geschult, fertig in der Handhabung, geübt, ausgebildet, unerschrocken, standhaft, furchtlos, nicht flüchtig. Würdest du diesen Mann versorgen, und hättest du Verwendung für einen solchen Mann?“ – „Ich würde ihn versorgen, Herr, und ich hätte Verwendung für einen solchen Mann.“

‘‘එවමෙව ඛො, මහාරාජ, යස්මා කස්මා චෙපි කුලා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති, සො ච හොති පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො පඤ්චඞ්ගසමන්නාගතො, තස්මිං [Pg.100] දින්නං මහප්ඵලං හොති. කතමානි පඤ්චඞ්ගානි පහීනානි හොන්ති? කාමච්ඡන්දො පහීනො හොති, බ්‍යාපාදො පහීනො හොති, ථිනමිද්ධං පහීනං හොති, උද්ධච්චකුක්කුච්චං පහීනං හොති, විචිකිච්ඡා පහීනා හොති. ඉමානි පඤ්චඞ්ගානි පහීනානි හොන්ති. කතමෙහි පඤ්චහඞ්ගෙහි සමන්නාගතො හොති? අසෙක්ඛෙන සීලක්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො හොති, අසෙක්ඛෙන සමාධික්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො හොති, අසෙක්ඛෙන පඤ්ඤාක්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො හොති, අසෙක්ඛෙන විමුත්තික්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො හොති, අසෙක්ඛෙන විමුත්තිඤාණදස්සනක්ඛන්ධෙන සමන්නාගතො හොති. ඉමෙහි පඤ්චහඞ්ගෙහි සමන්නාගතො හොති. ඉති පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනෙ පඤ්චඞ්ගසමන්නාගතෙ දින්නං මහප්ඵල’’න්ති. ඉදමවොච භගවා…පෙ… සත්ථා –

„Ebenso, o König: Aus welcher Familie auch immer jemand aus dem Haus in die Hauslosigkeit gezogen ist – wenn er fünf Faktoren abgelegt hat und mit fünf Faktoren ausgestattet ist, dann hat das, was ihm gegeben wird, große Frucht. Welche fünf Faktoren sind abgelegt? Sinnliches Verlangen ist abgelegt, Übelwollen ist abgelegt, Starrheit und Mattigkeit sind abgelegt, Rastlosigkeit und Gewissensunruhe sind abgelegt, und Zweifel ist abgelegt. Diese fünf Faktoren sind abgelegt. Mit welchen fünf Faktoren ist er ausgestattet? Er ist ausgestattet mit der Tugendgruppe eines Vollendeten, der Konzentrationsgruppe eines Vollendeten, der Weisheitsgruppe eines Vollendeten, der Befreiungsgruppe eines Vollendeten und der Gruppe der Erkenntnis und Schau der Befreiung eines Vollendeten. Mit diesen fünf Faktoren ist er ausgestattet. So hat eine Gabe, die einem gegeben wird, der fünf Faktoren abgelegt hat und mit fünf Faktoren ausgestattet ist, große Frucht.“ Dies sprach der Erhabene... der Lehrer fügte hinzu:

‘‘ඉස්සත්තං බලවීරියඤ්ච, යස්මිං විජ්ජෙථ මාණවෙ;

තං යුද්ධත්ථො භරෙ රාජා, නාසූරං ජාතිපච්චයා.

„Die Kunst des Bogenschießens sowie Kraft und Energie – bei welchem jungen Mann man dies auch findet, den sollte der König für den Kampf versorgen, nicht aber den Unfurchtsamen aufgrund der bloßen Herkunft.

‘‘තථෙව ඛන්තිසොරච්චං, ධම්මා යස්මිං පතිට්ඨිතා;

අරියවුත්තිං මෙධාවිං, හීනජච්චම්පි පූජයෙ.

Ebenso sollte man einen Weisen, in dem die Tugenden von Geduld und Sanftmut fest gegründet sind und der ein edles Leben führt, verehren, selbst wenn er von niedriger Geburt ist.

‘‘කාරයෙ අස්සමෙ රම්මෙ, වාසයෙත්ථ බහුස්සුතෙ;

පපඤ්ච විවනෙ කයිරා, දුග්ගෙ සඞ්කමනානි ච.

Man sollte angenehme Einsiedeleien errichten und dort Gelehrte wohnen lassen; man sollte Wasserstellen in der Wildnis und Brücken an schwierigen Stellen anlegen.

‘‘අන්නං පානං ඛාදනීයං, වත්ථසෙනාසනානි ච;

දදෙය්‍ය උජුභූතෙසු, විප්පසන්නෙන චෙතසා.

Speise, Trank, feste Nahrung, Kleidung und Lagerstätten sollte man den Aufrechten mit geklärtem Geist geben.

‘‘යථා හි මෙඝො ථනයං, විජ්ජුමාලී සතක්කකු;

ථලං නින්නඤ්ච පූරෙති, අභිවස්සං වසුන්ධරං.

Wie eine donnernde Wolke, kranzgeschmückt mit Blitzen und hundert Gipfeln, die Erde beregnet und sowohl die Höhen als auch die Tiefen füllt,

‘‘තථෙව සද්ධො සුතවා, අභිසඞ්ඛච්ච භොජනං;

වනිබ්බකෙ තප්පයති, අන්නපානෙන පණ්ඩිතො.

geradeso sättigt der gläubige, gelehrte und weise Mensch, nachdem er Speisen bereitet hat, die Bedürftigen mit Speise und Trank.

‘‘ආමොදමානො පකිරෙති, දෙථ දෙථාති භාසති;

තං හිස්ස ගජ්ජිතං හොති, දෙවස්සෙව පවස්සතො;

සා පුඤ්ඤධාරා විපුලා, දාතාරං අභිවස්සතී’’ති.

Hocherfreut teilt er aus und spricht: ‚Gebt, gebt!‘. Dies ist wahrlich sein Donnern, wie das einer herabregnenden Wolke; jener gewaltige Strom des Verdienstes beregnet den Gebenden reichlich.“

5. පබ්බතූපමසුත්තං

5. Pabbatūpamasutta – Die Lehrrede vom Gleichnis der Berge

136. සාවත්ථිනිදානං[Pg.101]. එකමන්තං නිසින්නං ඛො රාජානං පසෙනදිං කොසලං භගවා එතදවොච – ‘‘හන්ද, කුතො නු ත්වං, මහාරාජ, ආගච්ඡසි දිවා දිවස්සා’’ති? ‘‘යානි තානි, භන්තෙ, රඤ්ඤං ඛත්තියානං මුද්ධාවසිත්තානං ඉස්සරියමදමත්තානං කාමගෙධපරියුට්ඨිතානං ජනපදත්ථාවරියප්පත්තානං මහන්තං පථවිමණ්ඩලං අභිවිජිය අජ්ඣාවසන්තානං රාජකරණීයානි භවන්ති, තෙසු ඛ්වාහං, එතරහි උස්සුක්කමාපන්නො’’ති.

136. In Sāvatthī. Dort sprach der Erhabene zum König Pasenadi von Kosala, der sich zur Seite gesetzt hatte: „Nun, o König, von woher kommst du am helllichten Tag?“ – „Herr, für Könige, für die gesalbten Kriegerfürsten, die berauscht sind von ihrer Macht, die überwältigt sind von der Gier nach Sinnesgenüssen, die in ihrem Reich fest verankert sind und den gesamten Erdkreis unterworfen haben und beherrschen, gibt es königliche Pflichten; mit diesen war ich gerade beschäftigt.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, මහාරාජ, ඉධ තෙ පුරිසො ආගච්ඡෙය්‍ය පුරත්ථිමාය දිසාය සද්ධායිකො පච්චයිකො. සො තං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදෙය්‍ය – ‘යග්ඝෙ, මහාරාජ, ජානෙය්‍යාසි, අහං ආගච්ඡාමි පුරත්ථිමාය දිසාය. තත්ථද්දසං මහන්තං පබ්බතං අබ්භසමං සබ්බෙ පාණෙ නිප්පොථෙන්තො ආගච්ඡති. යං තෙ, මහාරාජ, කරණීයං, තං කරොහී’ති. අථ දුතියො පුරිසො ආගච්ඡෙය්‍ය පච්ඡිමාය දිසාය…පෙ… අථ තතියො පුරිසො ආගච්ඡෙය්‍ය උත්තරාය දිසාය…පෙ… අථ චතුත්ථො පුරිසො ආගච්ඡෙය්‍ය දක්ඛිණාය දිසාය සද්ධායිකො පච්චයිකො. සො තං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදෙය්‍ය – ‘යග්ඝෙ මහාරාජ, ජානෙය්‍යාසි, අහං ආගච්ඡාමි දක්ඛිණාය දිසාය. තත්ථද්දසං මහන්තං පබ්බතං අබ්භසමං සබ්බෙ පාණෙ නිප්පොථෙන්තො ආගච්ඡති. යං තෙ, මහාරාජ, කරණීයං තං කරොහී’ති. එවරූපෙ තෙ, මහාරාජ, මහති මහබ්භයෙ සමුප්පන්නෙ දාරුණෙ මනුස්සක්ඛයෙ දුල්ලභෙ මනුස්සත්තෙ කිමස්ස කරණීය’’න්ති?

„Was denkst du, o großer König? Angenommen, ein Mann käme hierher aus der östlichen Himmelsrichtung, ein glaubwürdiger und verlässlicher Mann. Er würde sich dir nähern und so sprechen: ‚Wisse, o großer König, ich komme aus der östlichen Himmelsrichtung. Dort sah ich einen gewaltigen Berg, wolkenhoch, der herankommt und alle Lebewesen zermalmt. Tue daher, o großer König, was zu tun ist!‘ Dann käme ein zweiter Mann aus der westlichen Himmelsrichtung … ein dritter Mann aus der nördlichen Himmelsrichtung … und ein vierter Mann käme aus der südlichen Himmelsrichtung, ein glaubwürdiger und verlässlicher Mann. Er würde sich dir nähern und so sprechen: ‚Wisse, o großer König, ich komme aus der südlichen Himmelsrichtung. Dort sah ich einen gewaltigen Berg, wolkenhoch, der herankommt und alle Lebewesen zermalmt. Tue daher, o großer König, was zu tun ist!‘ Wenn nun eine solche gewaltige Gefahr über dich hereinbricht, o großer König, bei der das menschliche Leben so schrecklich vernichtet wird und ein menschliches Dasein so schwer zu erlangen ist, was bliebe da zu tun?“

‘‘එවරූපෙ මෙ, භන්තෙ, මහති මහබ්භයෙ සමුප්පන්නෙ දාරුණෙ මනුස්සක්ඛයෙ දුල්ලභෙ මනුස්සත්තෙ කිමස්ස කරණීයං අඤ්ඤත්‍ර ධම්මචරියාය අඤ්ඤත්‍ර සමචරියාය අඤ්ඤත්‍ර කුසලකිරියාය අඤ්ඤත්‍ර පුඤ්ඤකිරියායා’’ති?

„Ehrwürdiger Herr, wenn eine solche gewaltige Gefahr über mich hereinbricht, bei der das menschliche Leben so schrecklich vernichtet wird und ein menschliches Dasein so schwer zu erlangen ist, was bliebe mir anderes zu tun, als ein Leben gemäß dem Dhamma zu führen, ein rechtschaffenes Leben zu führen, heilsame Taten zu vollbringen und Verdienste zu erwerben?“

‘‘ආරොචෙමි ඛො තෙ, මහාරාජ, පටිවෙදෙමි ඛො තෙ, මහාරාජ, අධිවත්තති ඛො තං, මහාරාජ, ජරාමරණං. අධිවත්තමානෙ චෙ තෙ, මහාරාජ, ජරාමරණෙ කිමස්ස කරණීය’’න්ති? ‘‘අධිවත්තමානෙ ච මෙ, භන්තෙ, ජරාමරණෙ කිමස්ස කරණීයං අඤ්ඤත්‍ර ධම්මචරියාය සමචරියාය කුසලකිරියාය පුඤ්ඤකිරියාය? යානි තානි, භන්තෙ, රඤ්ඤං ඛත්තියානං මුද්ධාවසිත්තානං ඉස්සරියමදමත්තානං [Pg.102] කාමගෙධපරියුට්ඨිතානං ජනපදත්ථාවරියප්පත්තානං මහන්තං පථවිමණ්ඩලං අභිවිජිය අජ්ඣාවසන්තානං හත්ථියුද්ධානි භවන්ති; තෙසම්පි, භන්තෙ, හත්ථියුද්ධානං නත්ථි ගති නත්ථි විසයො අධිවත්තමානෙ ජරාමරණෙ. යානිපි තානි, භන්තෙ, රඤ්ඤං ඛත්තියානං මුද්ධාවසිත්තානං…පෙ… අජ්ඣාවසන්තානං අස්සයුද්ධානි භවන්ති…පෙ… රථයුද්ධානි භවන්ති …පෙ… පත්තියුද්ධානි භවන්ති; තෙසම්පි, භන්තෙ, පත්තියුද්ධානං නත්ථි ගති නත්ථි විසයො අධිවත්තමානෙ ජරාමරණෙ. සන්ති ඛො පන, භන්තෙ, ඉමස්මිං රාජකුලෙ මන්තිනො මහාමත්තා, යෙ පහොන්ති ආගතෙ පච්චත්ථිකෙ මන්තෙහි භෙදයිතුං. තෙසම්පි, භන්තෙ, මන්තයුද්ධානං නත්ථි ගති නත්ථි විසයො අධිවත්තමානෙ ජරාමරණෙ. සංවිජ්ජති ඛො පන, භන්තෙ, ඉමස්මිං රාජකුලෙ පහූතං හිරඤ්ඤසුවණ්ණං භූමිගතඤ්චෙව වෙහාසට්ඨඤ්ච, යෙන මයං පහොම ආගතෙ පච්චත්ථිකෙ ධනෙන උපලාපෙතුං. තෙසම්පි, භන්තෙ, ධනයුද්ධානං නත්ථි ගති නත්ථි විසයො අධිවත්තමානෙ ජරාමරණෙ. අධිවත්තමානෙ ච මෙ, භන්තෙ, ජරාමරණෙ කිමස්ස කරණීයං අඤ්ඤත්‍ර ධම්මචරියාය සමචරියාය කුසලකිරියාය පුඤ්ඤකිරියායා’’ති?

„Ich verkünde dir, o großer König, ich mache dir kund: Alter und Tod, o großer König, überrollen dich. Wenn Alter und Tod dich überrollen, o großer König, was ist dann zu tun?“ – „Ehrwürdiger Herr, wenn Alter und Tod mich überrollen, was bliebe mir anderes zu tun, als ein Leben gemäß dem Dhamma zu führen, ein rechtschaffenes Leben zu führen, heilsame Taten zu vollbringen und Verdienste zu erwerben? Was immer es auch geben mag, o Herr, an Elefantenkämpfen für jene adligen Könige, die auf dem Haupt gesalbt sind, die berauscht sind vom Stolz auf ihre Macht, die von der Gier nach Sinnesfreuden besessen sind, die festen Halt in ihrem Land gefunden haben und die den gesamten Erdkreis erobert haben und beherrschen; für jene gibt es keinen Ausweg, keinen Erfolg durch Elefantenkämpfe, wenn Alter und Tod sie überrollen. Was immer es auch geben mag, o Herr, an Pferdekämpfen … Wagenkämpfen … oder Infanteriekämpfen für jene adligen Könige; auch für diese gibt es keinen Ausweg, keinen Erfolg durch Infanteriekämpfe, wenn Alter und Tod sie überrollen. Es gibt zwar, o Herr, in diesem Königshaus kluge Minister, die imstande sind, herannahende Feinde durch diplomatische Ränke zu entzweien; doch auch für diese Kämpfe durch Diplomatie gibt es keinen Ausweg, keinen Erfolg, wenn Alter und Tod sie überrollen. Es gibt zwar, o Herr, in diesem Königshaus reichlich Gold und Silber, sowohl in der Erde vergraben als auch in den Speichern, mit dem wir imstande wären, herannahende Feinde zu bestechen; doch auch für diese Kämpfe durch Reichtum gibt es keinen Ausweg, keinen Erfolg, wenn Alter und Tod sie überrollen. Wenn Alter und Tod mich überrollen, o Herr, was bliebe mir anderes zu tun, als ein Leben gemäß dem Dhamma zu führen, ein rechtschaffenes Leben zu führen, heilsame Taten zu vollbringen und Verdienste zu erwerben?“

‘‘එවමෙතං, මහාරාජ, එවමෙතං, මහාරාජ! අධිවත්තමානෙ ජරාමරණෙ කිමස්ස කරණීයං අඤ්ඤත්‍ර ධම්මචරියාය සමචරියාය කුසලකිරියාය පුඤ්ඤකිරියායා’’ති? ඉදමවොච භගවා…පෙ… සත්ථා –

„So ist es, o großer König, so ist es! Wenn Alter und Tod dich überrollen, was bliebe anderes zu tun, als ein Leben gemäß dem Dhamma zu führen, ein rechtschaffenes Leben zu führen, heilsame Taten zu vollbringen und Verdienste zu erwerben?“ Dies sagte der Erhabene … und der Lehrer sprach weiter:

‘‘යථාපි සෙලා විපුලා, නභං ආහච්ච පබ්බතා;

සමන්තානුපරියායෙය්‍යුං, නිප්පොථෙන්තො චතුද්දිසා.

„Wie gewaltige Felsen, Berge so hoch wie der Himmel, von allen Seiten heranrollen und alle Lebewesen in den vier Himmelsrichtungen zermalmen,

‘‘එවං ජරා ච මච්චු ච, අධිවත්තන්ති පාණිනෙ ;

ඛත්තියෙ බ්‍රාහ්මණෙ වෙස්සෙ, සුද්දෙ චණ්ඩාලපුක්කුසෙ;

න කිඤ්චි පරිවජ්ජෙති, සබ්බමෙවාභිමද්දති.

ebenso überrollen Alter und Tod alle lebenden Wesen: Adlige, Brahmanen, Kaufleute, Arbeiter, Ausgestoßene und Müllfeger. Nichts lassen sie aus, alles wird von ihnen niedergestreckt.

‘‘න තත්ථ හත්ථීනං භූමි, න රථානං න පත්තියා;

න චාපි මන්තයුද්ධෙන, සක්කා ජෙතුං ධනෙන වා.

Dort nützen keine Elefantenheere, keine Streitwagen und keine Fußsoldaten; auch durch diplomatische Ränke oder durch Reichtum kann man dort keinen Sieg erringen.

‘‘තස්මා හි පණ්ඩිතො පොසො, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො;

බුද්ධෙ ධම්මෙ ච සඞ්ඝෙ ච, ධීරො සද්ධං නිවෙසයෙ.

Deshalb sollte ein weiser Mensch, der sein eigenes Wohl erkennt, standhaft sein Vertrauen in den Buddha, den Dhamma und den Sangha setzen.

‘‘යො [Pg.103] ධම්මං චරි කායෙන, වාචාය උද චෙතසා;

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදතී’’ති.

Wer den Dhamma mit dem Körper, mit der Rede und auch mit dem Geist praktiziert, den preisen sie schon hier im Leben, und nach dem Tode findet er Freude im Himmel.“

තතියො වග්ගො.

Das dritte Kapitel (Vagga).

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

පුග්ගලො අය්‍යිකා ලොකො, ඉස්සත්තං පබ්බතූපමා;

දෙසිතං බුද්ධසෙට්ඨෙන, ඉමං කොසලපඤ්චකන්ති.

Puggalo, Ayyikā, Loko, Issattaṃ und Pabbatūpamaṃ; diese fünf Suttas über Kosala wurden vom edelsten der Buddhas gelehrt.

කොසලසංයුත්තං සමත්තං.

Das Kosala-Saṃyutta ist abgeschlossen.

4. මාරසංයුත්තං

4. Das Māra-Saṃyutta.

1. පඨමවග්ගො

1. Das erste Kapitel (Paṭhamavagga).

1. තපොකම්මසුත්තං

1. Das Sutta über die Kasteiung (Tapokammasuttaṃ).

137. එවං [Pg.104] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. අථ ඛො භගවතො රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘මුත්තො වතම්හි තාය දුක්කරකාරිකාය. සාධු මුත්තො වතම්හි තාය අනත්ථසංහිතාය දුක්කරකාරිකාය. සාධු වතම්හි මුත්තො බොධිං සමජ්ඣග’’න්ති.

137. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā, am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes, kurz nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Als der Erhabene dort in der Abgeschiedenheit weilte und in Meditation vertieft war, stieg in seinem Geist folgender Gedanke auf: ‚Wahrhaftig, ich bin frei von jener mühsamen Kasteiung! Es ist gut, dass ich von jener nutzlosen, mühsamen Kasteiung befreit bin! Es ist gut, dass ich befreit bin und die Erleuchtung erlangt habe!‘

අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da erkannte Māra, der Böse, mit seinem Geist den Gedankengang des Erhabenen und begab sich dorthin, wo der Erhabene weilte. Nachdem er herangetreten war, sprach er den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘තපොකම්මා අපක්කම්ම, යෙන න සුජ්ඣන්ති මාණවා;

අසුද්ධො මඤ්ඤසි සුද්ධො, සුද්ධිමග්ගා අපරද්ධො’’ ති.

‚Indem du von der Kasteiung abgewichen bist, durch die Menschen sich reinigen, hältst du dich für rein, obwohl du unrein bist. Vom Pfad der Reinheit bist du weit abgekommen!‘

අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da erkannte der Erhabene: ‚Das ist Māra, der Böse‘, und antwortete Māra, dem Bösen, mit diesen Strophen:

‘‘අනත්ථසංහිතං ඤත්වා, යං කිඤ්චි අමරං තපං ;

සබ්බං නත්ථාවහං හොති, ඵියාරිත්තංව ධම්මනි.

„Nachdem ich erkannt habe, dass jede Art von Askese, die zur Unsterblichkeit führen soll, unheilsam ist – all dies bringt keinen Nutzen, so wie ein Ruder auf dem Festland nutzlos ist.“

‘‘සීලං සමාධි පඤ්ඤඤ්ච, මග්ගං බොධාය භාවයං;

පත්තොස්මි පරමං සුද්ධිං, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Indem ich Sittlichkeit, Konzentration und Weisheit entfaltete, den Weg zum Erwachen, habe ich die höchste Reinheit erlangt. Du bist besiegt, o Ende-Bereiter!“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති, දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra: ‚Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich‘, und unglücklich und betrübt verschwand er auf der Stelle.

2. හත්ථිරාජවණ්ණසුත්තං

2. Hatthirājavaṇṇa-Sutta

138. එවං [Pg.105] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති. අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො මහන්තං හත්ථිරාජවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. සෙය්‍යථාපි නාම මහාඅරිට්ඨකො මණි, එවමස්ස සීසං හොති. සෙය්‍යථාපි නාම සුද්ධං රූපියං, එවමස්ස දන්තා හොන්ති. සෙය්‍යථාපි නාම මහතී නඞ්ගලීසා, එවමස්ස සොණ්ඩො හොති. අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

138. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes, kurz nachdem er das volle Erwachen erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene in der nächtlichen Finsternis im Freien, während es in einzelnen Tropfen regnete. Da wollte der böse Māra beim Erhabenen Furcht, Zittern und Gänsehaut hervorrufen; er erschuf die Gestalt eines gewaltigen Elefantenkönigs und näherte sich dem Erhabenen. Dessen Kopf war wie ein großer schwarzer Stein; seine Stoßzähne waren wie reines Silber; sein Rüssel war wie die Deichsel eines großen Pfluges. Da erkannte der Erhabene: ‚Das ist der böse Māra‘, und sprach zu dem bösen Māra in einem Vers:

‘‘සංසරං දීඝමද්ධානං, වණ්ණං කත්වා සුභාසුභං;

අලං තෙ තෙන පාපිම, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Lange Zeit bist du im Kreislauf der Wiedergeburten gewandert und hast dabei schöne und unschöne Gestalten angenommen. Genug damit, du Böser! Du bist besiegt, o Ende-Bereiter!“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra: ‚Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich‘, und unglücklich und betrübt verschwand er auf der Stelle.

3. සුභසුත්තං

3. Subha-Sutta

139. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති. අථ ඛො මාරො පාපිමා, භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො අවිදූරෙ උච්චාවචා වණ්ණනිභා උපදංසෙති, සුභා චෙව අසුභා ච. අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

139. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes, kurz nachdem er das volle Erwachen erlangt hatte. Zu jener Zeit saß der Erhabene in der nächtlichen Finsternis im Freien, während es in einzelnen Tropfen regnete. Da wollte der böse Māra beim Erhabenen Furcht, Zittern und Gänsehaut hervorrufen und näherte sich dem Erhabenen; dort angekommen, ließ er in der Nähe des Erhabenen mancherlei Lichterscheinungen erscheinen, sowohl schöne als auch unschöne. Da erkannte der Erhabene: ‚Das ist der böse Māra‘, und sprach zu dem bösen Māra in Versen:

‘‘සංසරං දීඝමද්ධානං, වණ්ණං කත්වා සුභාසුභං;

අලං තෙ තෙන පාපිම, නිහතො ත්වමසි අන්තක.

„Lange Zeit bist du im Kreislauf der Wiedergeburten gewandert und hast dabei schöne und unschöne Gestalten angenommen. Genug damit, du Böser! Du bist besiegt, o Ende-Bereiter!“

‘‘යෙ [Pg.106] ච කායෙන වාචාය, මනසා ච සුසංවුතා;

න තෙ මාරවසානුගා, න තෙ මාරස්ස බද්ධගූ’’ ති.

„Diejenigen jedoch, die in Körper, Rede und Geist wohlgezügelt sind, die folgen nicht dem Willen Māras; sie sind keine Gefolgsleute Māras.“

අථ ඛො මාරො…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra […], und verschwand auf der Stelle.

4. පඨමමාරපාසසුත්තං

4. Paṭhamamārapāsa-Sutta

140. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා බාරාණසියං විහරති ඉසිපතනෙ මිගදායෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

140. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Bārāṇasī im Isipatana, im Wildpark. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‚Ihr Mönche!‘ – ‚Ehrwürdiger Herr!‘, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘මය්හං ඛො, භික්ඛවෙ, යොනිසො මනසිකාරා යොනිසො සම්මප්පධානා අනුත්තරා විමුත්ති අනුප්පත්තා, අනුත්තරා විමුත්ති සච්ඡිකතා. තුම්හෙපි, භික්ඛවෙ, යොනිසො මනසිකාරා යොනිසො සම්මප්පධානා අනුත්තරං විමුත්තිං අනුපාපුණාථ, අනුත්තරං විමුත්තිං සච්ඡිකරොථා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

„Durch gründliche Aufmerksamkeit, ihr Mönche, und durch gründliche rechte Anstrengung habe ich die unvergleichliche Befreiung erlangt, die unvergleichliche Befreiung verwirklicht. Auch ihr, ihr Mönche, erlangt durch gründliche Aufmerksamkeit und durch gründliche rechte Anstrengung die unvergleichliche Befreiung, verwirklicht die unvergleichliche Befreiung!“ Da näherte sich der böse Māra dem Erhabenen; dort angekommen, sprach er zum Erhabenen in einem Vers:

‘‘බද්ධොසි මාරපාසෙන, යෙ දිබ්බා යෙ ච මානුසා;

මාරබන්ධනබද්ධොසි, න මෙ සමණ මොක්ඛසී’’ති.

„Gefesselt bist du durch Māras Schlinge, sowohl durch die himmlische als auch durch die menschliche; an Māras Fesseln bist du gebunden. Du wirst mir nicht entkommen, Asket!“

‘‘මුත්තාහං මාරපාසෙන, යෙ දිබ්බා යෙ ච මානුසා;

මාරබන්ධනමුත්තොම්හි, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Befreit bin ich von Māras Schlinge, sowohl von der himmlischen als auch von der menschlichen; von Māras Fesseln bin ich befreit. Du bist besiegt, o Ende-Bereiter!“

අථ ඛො මාරො පාපිමා…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra […], und verschwand auf der Stelle.

5. දුතියමාරපාසසුත්තං

5. Dutiyamārapāsa-Sutta

141. එකං සමයං භගවා බාරාණසියං විහරති ඉසිපතනෙ මිගදායෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

141. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Bārāṇasī im Isipatana, im Wildpark. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‚Ihr Mönche!‘ – ‚Ehrwürdiger Herr!‘, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘මුත්තාහං, භික්ඛවෙ, සබ්බපාසෙහි යෙ දිබ්බා යෙ ච මානුසා. තුම්හෙපි, භික්ඛවෙ, මුත්තා සබ්බපාසෙහි යෙ දිබ්බා යෙ ච මානුසා. චරථ, භික්ඛවෙ, චාරිකං බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. මා එකෙන ද්වෙ අගමිත්ථ. දෙසෙථ, භික්ඛවෙ, ධම්මං ආදිකල්‍යාණං මජ්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං [Pg.107] කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං පකාසෙථ. සන්ති සත්තා අප්පරජක්ඛජාතිකා, අස්සවනතා ධම්මස්ස පරිහායන්ති. භවිස්සන්ති ධම්මස්ස අඤ්ඤාතාරො. අහම්පි, භික්ඛවෙ, යෙන උරුවෙලා සෙනානිගමො තෙනුපසඞ්කමිස්සාමි ධම්මදෙසනායා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

„Befreit bin ich, ihr Mönche, von allen Schlingen, sowohl von den himmlischen als auch von den menschlichen. Auch ihr, ihr Mönche, seid befreit von allen Schlingen, sowohl von den himmlischen als auch von den menschlichen. Wandert aus, ihr Mönche, zum Wohle vieler, zum Glück vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Geht nicht zu zweit denselben Weg. Verkündet, ihr Mönche, die Lehre, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut ist, mit ihrem Sinn und ihrem Wortlaut; macht das völlig vollkommene, ganz reine heilige Leben offenbar. Es gibt Wesen mit nur wenig Staub in den Augen; weil sie die Lehre nicht hören, gehen sie verloren. Es wird solche geben, welche die Lehre verstehen. Auch ich, ihr Mönche, werde nach Uruvelā zum Dorf Senāni gehen, um die Lehre zu verkünden.“ Da näherte sich der böse Māra dem Erhabenen; dort angekommen, sprach er zum Erhabenen in einem Vers:

‘‘බද්ධොසි සබ්බපාසෙහි, යෙ දිබ්බා යෙ ච මානුසා;

මහාබන්ධනබද්ධොසි, න මෙ සමණ මොක්ඛසී’’ති.

„Gefesselt bist du durch alle Schlingen, sowohl durch die himmlischen als auch durch die menschlichen; an die große Fessel bist du gebunden. Du wirst mir nicht entkommen, Asket!“

‘‘මුත්තාහං සබ්බපාසෙහි, යෙ දිබ්බා යෙ ච මානුසා;

මහාබන්ධනමුත්තොම්හි, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Befreit bin ich von allen Schlingen, sowohl von den himmlischen als auch von den menschlichen; von der großen Fessel bin ich befreit. Du bist besiegt, o Ende-Bereiter!“

අථ ඛො මාරො පාපිමා…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra […], und verschwand auf der Stelle.

6. සප්පසුත්තං

6. Sappa-Sutta

142. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති.

142. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Wald, im Kalandakanivāpa (dem Fütterungsort der Eichhörnchen). Zu jener Zeit saß der Erhabene während der finsteren Dunkelheit der Nacht im Freien, und der Regen fiel Tropfen für Tropfen herab.

අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො මහන්තං සප්පරාජවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. සෙය්‍යථාපි නාම මහතී එකරුක්ඛිකා නාවා, එවමස්ස කායො හොති. සෙය්‍යථාපි නාම මහන්තං සොණ්ඩිකාකිළඤ්ජං, එවමස්ස ඵණො හොති. සෙය්‍යථාපි නාම මහතී කොසලිකා කංසපාති, එවමස්ස අක්ඛීනි භවන්ති. සෙය්‍යථාපි නාම දෙවෙ ගළගළායන්තෙ විජ්ජුල්ලතා නිච්ඡරන්ති, එවමස්ස මුඛතො ජිව්හා නිච්ඡරති. සෙය්‍යථාපි නාම කම්මාරගග්ගරියා ධමමානාය සද්දො හොති, එවමස්ස අස්සාසපස්සාසානං සද්දො හොති.

Da wollte Māra, der Böse, im Erhabenen Furcht, Schrecken und Gänsehaut erzeugen. Er nahm die Gestalt eines riesigen Schlangenkönigs an und begab sich dorthin, wo der Erhabene war. Sein Körper war wie ein großes, aus einem einzigen Baumstamm gefertigtes Boot. Seine Haube war wie die große Matte eines Branntweinbrenners, auf der Mehl getrocknet wird. Seine Augen waren so groß wie die Bronzeschalen des Königs von Kosala. Seine Zungen schnellten aus seinem Maul wie Blitze, die bei einem Gewitter zucken. Das Geräusch seines Ein- und Ausatmens war wie das Fauchen eines Blasebalgs in einer Schmiede.

අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da erkannte der Erhabene: „Das ist Māra, der Böse“, und sprach zu Māra, dem Bösen, in Versen:

‘‘යො සුඤ්ඤගෙහානි සෙවති,සෙය්‍යො සො මුනි අත්තසඤ්ඤතො;

වොස්සජ්ජ චරෙය්‍ය තත්ථ සො,පතිරූපඤ්හි තථාවිධස්ස තං.

„Wer einsame Stätten aufsucht, ist ein Weiser, der sich selbst beherrscht; er sollte dort leben, nachdem er das Verlangen nach dem Körper aufgegeben hat. Einem Solchen geziemt wahrlich diese Entsagung.“

‘‘චරකා [Pg.108] බහූ භෙරවා බහූ,අථො ඩංසසරීසපා බහූ;

ලොමම්පි න තත්ථ ඉඤ්ජයෙ,සුඤ්ඤාගාරගතො මහාමුනි.

„Es gibt viele umherschweifende wilde Tiere und viele Schrecken, ebenso viele stechende Insekten und Kriechtiere. Doch der große Weise, der sich in die Einsamkeit zurückgezogen hat, lässt dort nicht einmal ein Härchen erzittern.“

‘‘නභං ඵලෙය්‍ය පථවී චලෙය්‍ය,සබ්බෙපි පාණා උද සන්තසෙය්‍යුං;

සල්ලම්පි චෙ උරසි පකප්පයෙය්‍යුං,උපධීසු තාණං න කරොන්ති බුද්ධා’’ති.

„Selbst wenn der Himmel bersten und die Erde beben würde, wenn alle Wesen vor Schreck erzittern würden, ja, wenn man ihm einen scharfen Speer in die Brust stieße – die Buddhas suchen in den Grundlagen des Daseins keinen Schutz.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Der Erhabene kennt mich, der Sugata kennt mich“, und verschwand betrübt und niedergeschlagen auf der Stelle.

7. සුපතිසුත්තං

7. 7. Supati-Sutta (Die Lehrrede über das Schlafen)

143. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො භගවා බහුදෙවරත්තිං අබ්භොකාසෙ චඞ්කමිත්වා රත්තියා පච්චූසසමයං පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා විහාරං පවිසිත්වා දක්ඛිණෙන පස්සෙන සීහසෙය්‍යං කප්පෙසි පාදෙ පාදං අච්චාධාය සතො සම්පජානො උට්ඨානසඤ්ඤං මනසි කරිත්වා. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

143. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Wald, im Kalandakanivāpa. Da ging der Erhabene einen großen Teil der Nacht im Freien auf und ab. In der Morgendämmerung wusch er seine Füße, betrat die Wohnstätte und legte sich in der Löwenstellung auf die rechte Seite, einen Fuß über den anderen gelegt, achtsam und klar bewusst, die Wahrnehmung des Aufstehens im Geist festhaltend. Da begab sich Māra, der Böse, dorthin, wo der Erhabene war, und sprach den Erhabenen in einem Vers an:

‘‘කිං සොප්පසි කිං නු සොප්පසි,කිමිදං සොප්පසි දුබ්භගො විය;

සුඤ්ඤමගාරන්ති සොප්පසි,කිමිදං සොප්පසි සූරියෙ උග්ගතෙ’’ති.

„Warum schläfst du? Warum nur schläfst du? Warum schläfst du wie ein Elender? Schläfst du etwa, weil du denkst, das Haus sei einsam? Warum schläfst du noch, wo doch schon die Sonne aufgegangen ist?“

‘‘යස්ස ජාලිනී විසත්තිකා,තණ්හා නත්ථි කුහිඤ්චි නෙතවෙ;

සබ්බූපධිපරික්ඛයා බුද්ධො,සොප්පති කිං තවෙත්ථ මාරා’’ති.

„In wem das klebrige Netz des Verlangens nicht mehr existiert, um ihn irgendwohin zu führen, der Buddha schläft, weil alle Grundlagen des Leidens versiegt sind. Was kümmert dich das, Māra?“

අථ ඛො මාරො පාපිමා…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand Māra, der Böse... (wie zuvor) ...auf der Stelle.

8. නන්දතිසුත්තං

8. 8. Nandati-Sutta (Die Lehrrede über das Freuen)

144. එවං [Pg.109] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

144. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begab sich Māra, der Böse, dorthin, wo der Erhabene war, und sprach in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘නන්දති පුත්තෙහි පුත්තිමා, ගොමා ගොභි තථෙව නන්දති;

උපධීහි නරස්ස නන්දනා, න හි සො නන්දති යො නිරූපධී’’ති.

„Wer Kinder hat, freut sich an den Kindern; wer Rinder hat, freut sich ebenso an den Rindern. Die Grundlagen des Daseins sind die Freude des Menschen; wer keine Grundlagen hat, freut sich wahrlich nicht.“

‘‘සොචති පුත්තෙහි පුත්තිමා, ගොමා ගොභි තථෙව සොචති;

උපධීහි නරස්ස සොචනා, න හි සො සොචති යො නිරූපධී’’ති.

„Wer Kinder hat, sorgt sich um die Kinder; wer Rinder hat, sorgt sich ebenso um die Rinder. Die Grundlagen des Daseins sind die Sorge des Menschen; wer keine Grundlagen hat, sorgt sich wahrlich nicht.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Der Erhabene kennt mich, der Sugata kennt mich“, und verschwand betrübt und niedergeschlagen auf der Stelle.

9. පඨමආයුසුත්තං

9. 9. Paṭhama-āyu-Sutta (Die erste Lehrrede über die Lebensspanne)

145. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

145. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Wald, im Kalandakanivāpa. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘අප්පමිදං, භික්ඛවෙ, මනුස්සානං ආයු. ගමනීයො සම්පරායො, කත්තබ්බං කුසලං, චරිතබ්බං බ්‍රහ්මචරියං. නත්ථි ජාතස්ස අමරණං. යො, භික්ඛවෙ, චිරං ජීවති, සො වස්සසතං අප්පං වා භිය්‍යො’’ති.

„Mönche, kurz ist dieses Leben der Menschen. Man muss zum Jenseits gehen, man muss das Heilsame tun, man muss das heilige Leben führen. Für einen Geborenen gibt es kein Nicht-Sterben. Mönche, wer lange lebt, lebt hundert Jahre oder nur wenig darüber hinaus.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da begab sich Māra, der Böse, dorthin, wo der Erhabene war, und sprach den Erhabenen in einem Vers an:

‘‘දීඝමායු මනුස්සානං, න නං හීළෙ සුපොරිසො;

චරෙය්‍ය ඛීරමත්තොව, නත්ථි මච්චුස්ස ආගමො’’ති.

„Lang ist das Leben der Menschen, ein guter Mensch sollte es nicht geringachten. Man sollte leben wie ein Kind, das trunken von Milch ist; der Tod wird nicht kommen.“

‘‘අප්පමායු මනුස්සානං, හීළෙය්‍ය නං සුපොරිසො;

චරෙය්‍යාදිත්තසීසොව, නත්ථි මච්චුස්ස නාගමො’’ති.

„Kurz ist das Leben der Menschen, ein guter Mensch sollte es geringachten. Man sollte leben, als brenne das eigene Haupt; es gibt keinen Ort, wohin der Tod nicht käme.“

අථ ඛො මාරො…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand Māra... auf der Stelle.

10. දුතියආයුසුත්තං

10. 10. Dutiya-āyu-Sutta (Die zweite Lehrrede über die Lebensspanne)

146. එවං [Pg.110] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තත්‍ර ඛො භගවා…පෙ… එතදවොච –

146. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Wald, im Kalandakanivāpa. Dort sprach der Erhabene... (wie zuvor) ...dies:

‘‘අප්පමිදං, භික්ඛවෙ, මනුස්සානං ආයු. ගමනීයො සම්පරායො, කත්තබ්බං කුසලං, චරිතබ්බං බ්‍රහ්මචරියං. නත්ථි ජාතස්ස අමරණං. යො, භික්ඛවෙ, චිරං ජීවති, සො වස්සසතං අප්පං වා භිය්‍යො’’ති.

„Mönche, kurz ist dieses Leben der Menschen. Man muss zum Jenseits gehen, man muss das Heilsame tun, man muss das heilige Leben führen. Für einen Geborenen gibt es kein Nicht-Sterben. Mönche, wer lange lebt, lebt hundert Jahre oder nur wenig darüber hinaus.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da begab sich Māra, der Böse, dorthin, wo der Erhabene war, und sprach den Erhabenen in einem Vers an:

‘‘නාච්චයන්ති අහොරත්තා, ජීවිතං නූපරුජ්ඣති;

ආයු අනුපරියායති, මච්චානං නෙමීව රථකුබ්බර’’න්ති.

„Die Tage und Nächte ziehen nicht vorbei (ohne das Leben zu mindern), das Leben bricht nicht ab. Das Leben der Sterblichen folgt dem Lauf der Zeit, wie die Felge der Deichsel des Wagens folgt.“

‘‘අච්චයන්ති අහොරත්තා, ජීවිතං උපරුජ්ඣති;

ආයු ඛීයති මච්චානං, කුන්නදීනංව ඔදක’’න්ති.

„Die Tage und Nächte vergehen, das Leben bricht ab. Das Leben der Sterblichen versiegt, so wie das Wasser kleiner Bäche dahinschwindet.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Mara, unglücklich und deprimiert, genau dort mit dem Gedanken: „Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich.“

පඨමො වග්ගො.

Das erste Kapitel.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu lautet:

තපොකම්මඤ්ච නාගො ච, සුභං පාසෙන තෙ දුවෙ;

සප්පො සුපති නන්දනං, ආයුනා අපරෙ දුවෙති.

Tapokamma und Nāga, Subha, dazu zwei Pāsas; Sappo, Supati, Nandana und zwei weitere mit Āyu.

2. දුතියවග්ගො

2. Zweites Kapitel

1. පාසාණසුත්තං

1. Pāsāṇa-Sutta

147. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති. අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො යෙන භගවා [Pg.111] තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො අවිදූරෙ මහන්තෙ පාසාණෙ පදාලෙසි.

147. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Geierberg. Zu jener Zeit saß der Erhabene in der tiefen Finsternis der Nacht im Freien, während es hie und da tröpfelte. Da wollte der böse Mara beim Erhabenen Furcht, Zittern und Gänsehaut erzeugen und begab sich dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, ließ er unweit des Erhabenen gewaltige Felsbrocken bersten.

අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da erkannte der Erhabene: „Dies ist der böse Mara“, und sprach zum bösen Mara in Versen:

‘‘සචෙපි කෙවලං සබ්බං, ගිජ්ඣකූටං චලෙස්සසි ;

නෙව සම්මාවිමුත්තානං, බුද්ධානං අත්ථි ඉඤ්ජිත’’න්ති.

„Selbst wenn du den gesamten Geierberg zum Beben brächtest, gibt es doch für die Buddhas, die vollkommen befreit sind, keinerlei Erschütterung.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Mara, unglücklich und deprimiert, genau dort mit dem Gedanken: „Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich.“

2. කින්නුසීහසුත්තං

2. Kinnusīha-Sutta

148. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා මහතියා පරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙති.

148. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit lehrte der Erhabene, umgeben von einer großen Versammlung, das Dhamma.

අථ ඛො මාරස්ස පාපිමතො එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො සමණො ගොතමො මහතියා පරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙති. යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං විචක්ඛුකම්මායා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da dachte der böse Mara: „Dieser Asket Gotama lehrt vor einer großen Versammlung das Dhamma. Wie wäre es, wenn ich mich dorthin begäbe, wo der Asket Gotama ist, um das Auge der Erkenntnis der Versammlung zu trüben?“ Da begab sich der böse Mara dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, sprach er den Erhabenen in Versen an:

‘‘කින්නු සීහොව නදසි, පරිසායං විසාරදො;

පටිමල්ලො හි තෙ අත්ථි, විජිතාවී නු මඤ්ඤසී’’ති.

„Warum brüllst du wie ein Löwe so furchtlos in der Versammlung? Hast du denn einen Herausforderer? Hältst du dich etwa für einen Sieger?“

‘‘නදන්ති වෙ මහාවීරා, පරිසාසු විසාරදා;

තථාගතා බලප්පත්තා, තිණ්ණා ලොකෙ විසත්තික’’න්ති.

„Wahrlich, die großen Helden brüllen furchtlos in den Versammlungen; die Tathāgatas haben die Kräfte erlangt und das klebrige Verlangen in der Welt überwunden.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Mara, unglücklich und deprimiert, genau dort mit dem Gedanken: „Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich.“

3. සකලිකසුත්තං

3. Sakalika-Sutta

149. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති මද්දකුච්ඡිස්මිං මිගදායෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවතො පාදො සකලිකාය [Pg.112] ඛතො හොති, භුසා සුදං භගවතො වෙදනා වත්තන්ති සාරීරිකා දුක්ඛා තිබ්බා ඛරා කටුකා අසාතා අමනාපා. තා සුදං භගවා සතො සම්පජානො අධිවාසෙති අවිහඤ්ඤමානො. අථ ඛො භගවා චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤපෙත්වා දක්ඛිණෙන පස්සෙන සීහසෙය්‍යං කප්පෙසි පාදෙ පාදං අච්චාධාය සතො සම්පජානො. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

149. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Wildpark Maddakucchi. Zu jener Zeit war der Fuß des Erhabenen durch einen Steinsplitter verletzt worden. Es entstanden beim Erhabenen heftige körperliche Empfindungen, schmerzhaft, stechend, rauh, quälend, unangenehm und unerfreulich. Der Erhabene ertrug diese achtsam und wissensklar, ohne sich davon überwältigen zu lassen. Dann breitete der Erhabene sein vierfach gefaltetes Obergewand aus und legte sich auf der rechten Seite in der Löwenliegestellung nieder, einen Fuß über den anderen gelegt, achtsam und wissensklar. Da begab sich der böse Mara dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, sprach er den Erhabenen in Versen an:

‘‘මන්දියා නු ඛො සෙසි උදාහු කාවෙය්‍යමත්තො,අත්ථා නු තෙ සම්පචුරා න සන්ති;

එකො විවිත්තෙ සයනාසනම්හි,නිද්දාමුඛො කිමිදං සොප්පසෙ වා’’ති.

„Liegst du in Benommenheit da, oder bist du berauscht vom Dichten? Hast du denn nicht viele Ziele zu erreichen? Warum schläfst du hier so allein an einer abgelegenen Stätte, mit schläfrigem Gesicht?“

‘‘න මන්දියා සයාමි නාපි කාවෙය්‍යමත්තො,අත්ථං සමෙච්චාහමපෙතසොකො;

එකො විවිත්තෙ සයනාසනම්හි,සයාමහං සබ්බභූතානුකම්පී.

„Ich liege weder in Benommenheit da, noch bin ich berauscht vom Dichten; das Ziel habe ich erreicht und bin frei von Sorgen. Allein an einer abgelegenen Stätte liege ich da, voller Mitgefühl für alle Wesen.“

‘‘යෙසම්පි සල්ලං උරසි පවිට්ඨං,මුහුං මුහුං හදයං වෙධමානං;

තෙපීධ සොප්පං ලභරෙ සසල්ලා,තස්මා අහං න සුපෙ වීතසල්ලො.

„Selbst jene, denen ein Pfeil in die Brust eingedrungen ist und das Herz immer wieder erzittern lässt – selbst sie finden hier Schlaf, obwohl sie vom Pfeil getroffen sind. Warum sollte also ich nicht schlafen, da der Pfeil bei mir entfernt ist?“

‘‘ජග්ගං න සඞ්කෙ නපි භෙමි සොත්තුං,රත්තින්දිවා නානුතපන්ති මාමං;

හානිං න පස්සාමි කුහිඤ්චි ලොකෙ,තස්මා සුපෙ සබ්බභූතානුකම්පී’’ති.

„Ich zweifle nicht, wenn ich wach bin, noch fürchte ich mich beim Schlafen. Tag und Nacht quälen mich nicht. Ich sehe nirgendwo in der Welt einen Verlust für mich. Darum schlafe ich voller Mitgefühl für alle Wesen.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Mara, unglücklich und deprimiert, genau dort mit dem Gedanken: „Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich.“

4. පතිරූපසුත්තං

4. Patirūpa-Sutta

150. එකං සමයං භගවා කොසලෙසු විහරති එකසාලායං බ්‍රාහ්මණගාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා මහතියා ගිහිපරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙති.

150. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene im Land der Kosalaer in einem Brahmanendorf namens Ekasālā. Zu jener Zeit lehrte der Erhabene das Dhamma, umgeben von einer großen Versammlung von Hausleuten.

අථ [Pg.113] ඛො මාරස්ස පාපිමතො එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො සමණො ගොතමො මහතියා ගිහිපරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙති. යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං විචක්ඛුකම්මායා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da dachte der böse Mara: „Dieser Asket Gotama lehrt das Dhamma vor einer großen Versammlung von Hausleuten. Wie wäre es, wenn ich mich dorthin begäbe, wo der Asket Gotama ist, um das Auge der Erkenntnis der Versammlung zu trüben?“ Da begab sich der böse Mara dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, sprach er den Erhabenen in Versen an:

‘‘නෙතං තව පතිරූපං, යදඤ්ඤමනුසාසසි;

අනුරොධවිරොධෙසු, මා සජ්ජිත්ථො තදාචර’’න්ති.

„Es ist für dich nicht angemessen, dass du andere belehrst. Verstricke dich beim Ausüben dieser Lehre nicht in Zuneigung und Abneigung.“

‘‘හිතානුකම්පී සම්බුද්ධො, යදඤ්ඤමනුසාසති;

අනුරොධවිරොධෙහි, විප්පමුත්තො තථාගතො’’ති.

„Aus Mitgefühl für das Wohl anderer belehrt der vollkommen Erwachte andere; der Tathāgata ist von Zuneigung und Abneigung völlig befreit.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Mara, unglücklich und deprimiert, genau dort mit dem Gedanken: „Der Erhabene kennt mich, der Wohlgegangene kennt mich.“

5. මානසසුත්තං

5. Mānasa-Sutta

151. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

151. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da begab sich der böse Māra dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangetreten war, sprach er den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘අන්තලික්ඛචරො පාසො, ය්වායං චරති මානසො;

තෙන තං බාධයිස්සාමි, න මෙ සමණ මොක්ඛසී’’ති.

„Die Schlinge, die im Luftraum wandelt, diejenige, die im Geiste zieht; mit dieser werde ich dich binden, Asket, du wirst mir nicht entkommen!“

‘‘රූපා සද්දා රසා ගන්ධා, ඵොට්ඨබ්බා ච මනොරමා;

එත්ථ මෙ විගතො ඡන්දො, නිහතො ත්වමසි අන්තකා’’ති.

„Formen, Klänge, Geschmäcker, Düfte und Berührungen, die den Geist erfreuen; in Bezug auf diese ist mein Verlangen verschwunden. Du bist besiegt, Ende-Macher!“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra: „Der Erhabene kennt mich, der Sugata kennt mich“, und unglücklich und betrübt verschwand er auf der Stelle.

6. පත්තසුත්තං

6. Pattasutta (Die Lehrrede über die Schalen)

152. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා පඤ්චන්නං උපාදානක්ඛන්ධානං උපාදාය භික්ඛූනං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි [Pg.114] කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

152. Einführung in Sāvatthī. Zu jener Zeit nun belehre der Erhabene die Mönche über die fünf Aggregate des Ergreifens mit einer Lehrrede, er ermutigte sie, spornte sie an und erfreute sie. Und jene Mönche nahmen es sich zu Herzen, merkten es sich als gewinnbringend vor, konzentrierten ihren ganzen Geist darauf und schenkten der Lehre aufmerksam Gehör.

අථ ඛො මාරස්ස පාපිමතො එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො සමණො ගොතමො පඤ්චන්නං උපාදානක්ඛන්ධානං උපාදාය භික්ඛූනං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං විචක්ඛුකම්මායා’’ති.

Da kam dem bösen Māra folgender Gedanke: „Dieser Asket Gotama belehrt die Mönche über die fünf Aggregate des Ergreifens mit einer Lehrrede... Und jene Mönche hören aufmerksam zu... Wie wäre es, wenn ich mich dorthin begäbe, wo der Asket Gotama ist, um ihr geistiges Auge zu verwirren?“

තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා පත්තා අබ්භොකාසෙ නික්ඛිත්තා හොන්ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා බලීබද්දවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන තෙ පත්තා තෙනුපසඞ්කමි. අථ ඛො අඤ්ඤතරො භික්ඛු අඤ්ඤතරං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘භික්ඛු, භික්ඛු, එසො බලීබද්දො පත්තෙ භින්දෙය්‍යා’’ති. එවං වුත්තෙ භගවා තං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘න සො, භික්ඛු, බලීබද්දො. මාරො එසො පාපිමා තුම්හාකං විචක්ඛුකම්මාය ආගතො’’ති. අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Zu jener Zeit waren viele Schalen im Freien aufgestellt. Da nahm der böse Māra die Gestalt eines Ochsen an und näherte sich den Schalen. Da sagte ein Mönch zu einem anderen Mönch: „Mönch, Mönch, dieser Ochse könnte die Schalen zerbrechen!“ Als dies gesagt wurde, sprach der Erhabene zu jenem Mönch: „Das ist kein Ochse, Mönch. Das ist der böse Māra, der gekommen ist, um euer geistiges Auge zu verwirren.“ Da erkannte der Erhabene: „Das ist der böse Māra“, und sprach zu dem bösen Māra diese Strophe:

‘‘රූපං වෙදයිතං සඤ්ඤා, විඤ්ඤාණං යඤ්ච සඞ්ඛතං;

නෙසොහමස්මි නෙතං මෙ, එවං තත්ථ විරජ්ජති.

„Form, Gefühl, Wahrnehmung, Bewusstsein und was gestaltet ist – das bin ich nicht, das gehört mir nicht; wer dies so sieht, wird davon losgelöst.

‘‘එවං විරත්තං ඛෙමත්තං, සබ්බසංයොජනාතිගං;

අන්වෙසං සබ්බට්ඨානෙසු, මාරසෙනාපි නාජ්ඣගා’’ති.

Wer so losgelöst ist, friedvoll im Wesen, alle Fesseln überwunden hat – selbst wenn man an allen Orten sucht, findet man Māras Heer nicht mehr.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Māra... pe... auf der Stelle.

7. ඡඵස්සායතනසුත්තං

7. Chaphassāyatanasutta (Die Lehrrede über die sechs Bereiche des Kontakts)

153. එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා ඡන්නං ඵස්සායතනානං උපාදාය භික්ඛූනං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

153. Einmal weilte der Erhabene in Vesālī, im Großen Wald, in der Giebelhaus-Halle. Zu jener Zeit nun belehrte der Erhabene die Mönche über die sechs Bereiche des Kontakts mit einer Lehrrede, er ermutigte sie, spornte sie an und erfreute sie. Und jene Mönche nahmen es sich zu Herzen, merkten es sich als gewinnbringend vor, konzentrierten ihren ganzen Geist darauf und schenkten der Lehre aufmerksam Gehör.

අථ [Pg.115] ඛො මාරස්ස පාපිමතො එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො සමණො ගොතමො ඡන්නං ඵස්සායතනානං උපාදාය භික්ඛූනං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සප්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං විචක්ඛුකම්මායා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො අවිදූරෙ මහන්තං භයභෙරවං සද්දමකාසි, අපිස්සුදං පථවී මඤ්ඤෙ උන්ද්‍රීයති. අථ ඛො අඤ්ඤතරො භික්ඛු අඤ්ඤතරං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘භික්ඛු, භික්ඛු, එසා පථවී මඤ්ඤෙ උන්ද්‍රීයතී’’ති. එවං වුත්තෙ, භගවා තං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘නෙසා භික්ඛු පථවී උන්ද්‍රීයති. මාරො එසො පාපිමා තුම්හාකං විචක්ඛුකම්මාය ආගතො’’ති. අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da kam dem bösen Māra folgender Gedanke: „Dieser Asket Gotama belehrt die Mönche über die sechs Bereiche des Kontakts... Wie wäre es, wenn ich mich dorthin begäbe... um ihr geistiges Auge zu verwirren?“ Dann begab sich der böse Māra zum Erhabenen und verursachte in der Nähe des Erhabenen ein gewaltiges, furchterregendes Geräusch, als würde die Erde aufreißen. Ein Mönch sagte zu einem anderen: „Mönch, Mönch, es scheint, als würde die Erde aufreißen!“ Der Erhabene sprach zu jenem Mönch: „Das ist nicht die Erde, die aufreißt, Mönch. Das ist der böse Māra, der gekommen ist, um euer geistiges Auge zu verwirren.“ Da erkannte der Erhabene: „Das ist der böse Māra“, und sprach zu ihm diese Strophe:

‘‘රූපා සද්දා රසා ගන්ධා, ඵස්සා ධම්මා ච කෙවලා;

එතං ලොකාමිසං ඝොරං, එත්ථ ලොකො විමුච්ඡිතො.

„Formen, Klänge, Geschmäcker, Düfte, Berührungen und geistige Objekte insgesamt; das ist der schreckliche Köder der Welt, darin ist die Welt verstrickt.

‘‘එතඤ්ච සමතික්කම්ම, සතො බුද්ධස්ස සාවකො;

මාරධෙය්‍යං අතික්කම්ම, ආදිච්චොව විරොචතී’’ති.

Doch wer dies vollständig überwindet, der achtsame Jünger des Buddha, der lässt Māras Bereich hinter sich und strahlt herrlich wie die Sonne.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Māra... pe... auf der Stelle.

8. පිණ්ඩසුත්තං

8. Piṇḍasutta (Die Lehrrede über die Almosenspeise)

154. එකං සමයං භගවා මගධෙසු විහරති පඤ්චසාලායං බ්‍රාහ්මණගාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන පඤ්චසාලායං බ්‍රාහ්මණගාමෙ කුමාරිකානං පාහුනකානි භවන්ති. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය පඤ්චසාලං බ්‍රාහ්මණගාමං පිණ්ඩාය පාවිසි. තෙන ඛො පන සමයෙන පඤ්චසාලෙය්‍යකා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා මාරෙන පාපිමතා අන්වාවිට්ඨා භවන්ති – මා සමණො ගොතමො පිණ්ඩමලත්ථාති.

154. Einmal weilte der Erhabene im Lande Magadha, im Brahmanendorf Pañcasālā. Zu jener Zeit gab es im Dorf Pañcasālā Geschenke für die jungen Frauen. Da zog der Erhabene am Morgen sein Untergewand an, nahm Schale und Obergewand und betrat das Dorf Pañcasālā für den Almosengang. Zu jener Zeit waren die Brahmanen und Hausväter von Pañcasālā vom bösen Māra besessen, damit der Asket Gotama keine Almosenspeise erhalte.

අථ ඛො භගවා යථාධොතෙන පත්තෙන පඤ්චසාලං බ්‍රාහ්මණගාමං පිණ්ඩාය පාවිසි තථාධොතෙන පත්තෙන පටික්කමි. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අපි [Pg.116] ත්වං, සමණ, පිණ්ඩමලත්ථා’’ති? ‘‘තථා නු ත්වං, පාපිම, අකාසි යථාහං පිණ්ඩං න ලභෙය්‍ය’’න්ති. ‘‘තෙන හි, භන්තෙ, භගවා දුතියම්පි පඤ්චසාලං බ්‍රාහ්මණගාමං පිණ්ඩාය පවිසතු. තථාහං කරිස්සාමි යථා භගවා පිණ්ඩං ලච්ඡතී’’ති.

So wie der Erhabene mit seiner gewaschenen Schale das Dorf Pañcasālā zum Almosengang betreten hatte, so kehrte er auch mit der gewaschenen Schale wieder zurück. Da trat der böse Māra an den Erhabenen heran und sprach: „Asket, hast du Almosenspeise erhalten?“ „Du hast wohl dafür gesorgt, du Böser, dass ich keine Almosenspeise erhalte.“ „Dann, Herr, möge der Erhabene ein zweites Mal das Dorf Pañcasālā betreten. Ich werde dafür sorgen, dass der Erhabene Almosenspeise erhält.“

‘‘අපුඤ්ඤං පසවි මාරො, ආසජ්ජ නං තථාගතං;

කිං නු මඤ්ඤසි පාපිම, න මෙ පාපං විපච්චති.

„Unheil hat Māra hervorgebracht, indem er den Tathāgata bedrängte. Was meinst du wohl, du Böser? Denkst du etwa: ‚Das Übel wird für mich nicht reifen‘?“

‘‘සුසුඛං වත ජීවාම, යෙසං නො නත්ථි කිඤ්චනං;

පීතිභක්ඛා භවිස්සාම, දෙවා ආභස්සරා යථා’’ති.

„Wahrlich glücklich leben wir, die wir nichts besitzen (keine Hindernisse haben). Von Freude nährend werden wir sein, so wie die Götter von Ābhassara.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Māra, bekümmert und deprimiert, ebendort, indem er dachte: „Der Erhabene kennt mich, der Vollendete kennt mich.“

9. කස්සකසුත්තං

9. Kassaka-Sutta (Die Lehrrede vom Ackermann)

155. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූනං නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති.

155. In Sāvatthī. Zu jener Zeit nun unterwies, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche hörten der Lehre aufmerksam zu, nahmen sie sich zu Herzen, schenkten ihr ihre ganze Aufmerksamkeit und neigten ihr das Ohr.

අථ ඛො මාරස්ස පාපිමතො එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො සමණො ගොතමො භික්ඛූනං නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය…පෙ… යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං විචක්ඛුකම්මායා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා කස්සකවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා මහන්තං නඞ්ගලං ඛන්ධෙ කරිත්වා දීඝපාචනයට්ඨිං ගහෙත්වා හටහටකෙසො සාණසාටිනිවත්ථො කද්දමමක්ඛිතෙහි පාදෙහි යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අපි, සමණ, බලීබද්දෙ අද්දසා’’ති? ‘‘කිං පන, පාපිම, තෙ බලීබද්දෙහී’’ති? ‘‘මමෙව, සමණ, චක්ඛු, මම රූපා, මම චක්ඛුසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං. කුහිං මෙ, සමණ, ගන්ත්වා මොක්ඛසි? මමෙව, සමණ, සොතං, මම සද්දා…පෙ… මමෙව, සමණ, ඝානං, මම ගන්ධා; මමෙව, සමණ, ජිව්හා, මම රසා; මමෙව, සමණ, කායො, මම ඵොට්ඨබ්බා; මමෙව, සමණ, මනො, මම ධම්මා, මම මනොසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං. කුහිං මෙ, සමණ, ගන්ත්වා මොක්ඛසී’’ති?

Da hatte Māra, der Böse, folgenden Gedanken: „Dieser Asket Gotama unterweist die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna... Wie wäre es, wenn ich zum Asketen Gotama ginge, um ihr geistiges Sehvermögen zu trüben?“ Da erschuf Māra, der Böse, die Gestalt eines Ackermanns, legte sich einen großen Pflug auf die Schulter, nahm einen langen Treibstecken in die Hand, mit zerzaustem Haar, in grobes Hanfgewand gekleidet und mit schlammbeschmierten Füßen, und begab sich zum Erhabenen. Dort angekommen, sprach er zum Erhabenen: „Hast du, o Asket, Ochsen gesehen?“ – „Was hast du, o Böser, mit Ochsen zu schaffen?“ – „Mein, o Asket, ist das Auge, mein sind die Formen, mein ist die Sphäre des Sehbewusstseins durch Augkontakt. Wohin, o Asket, willst du gehen, um mir zu entkommen? Mein, o Asket, ist das Ohr, mein sind die Töne... mein ist die Nase, mein sind die Gerüche; mein ist die Zunge, mein sind die Geschmäcke; mein ist der Körper, mein sind die Berührungen; mein ist der Geist, mein sind die geistigen Objekte, mein ist die Sphäre des Geistbewusstseins durch Geistkontakt. Wohin, o Asket, willst du gehen, um mir zu entkommen?“

‘‘තවෙව[Pg.117], පාපිම, චක්ඛු, තව රූපා, තව චක්ඛුසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං. යත්ථ ච ඛො, පාපිම, නත්ථි චක්ඛු, නත්ථි රූපා, නත්ථි චක්ඛුසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං, අගති තව තත්ථ, පාපිම. තවෙව, පාපිම, සොතං, තව සද්දා, තව සොතසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං. යත්ථ ච ඛො, පාපිම, නත්ථි සොතං, නත්ථි සද්දා, නත්ථි සොතසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං, අගති තව තත්ථ, පාපිම. තවෙව, පාපිම, ඝානං, තව ගන්ධා, තව ඝානසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං. යත්ථ ච ඛො, පාපිම, නත්ථි ඝානං, නත්ථි ගන්ධා, නත්ථි ඝානසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං, අගති තව තත්ථ, පාපිම. තවෙව, පාපිම, ජිව්හා, තව රසා, තව ජිව්හාසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං…පෙ… තවෙව, පාපිම, කායො, තව ඵොට්ඨබ්බා, තව කායසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං…පෙ… තවෙව, පාපිම, මනො, තව ධම්මා, තව මනොසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං. යත්ථ ච ඛො, පාපිම, නත්ථි මනො, නත්ථි ධම්මා, නත්ථි මනොසම්ඵස්සවිඤ්ඤාණායතනං, අගති තව තත්ථ, පාපිමා’’ති.

„Dein, o Böser, ist wahrlich das Auge, dein sind die Formen, dein ist die Sphäre des Sehbewusstseins durch Augkontakt. Wo aber, o Böser, kein Auge ist, keine Formen sind, keine Sphäre des Sehbewusstseins durch Augkontakt ist, dort hast du keinen Zugang, o Böser. Dein, o Böser, ist das Ohr, dein sind die Töne, dein ist die Sphäre des Hörbewusstseins durch Ohrkontakt. Wo aber, o Böser, kein Ohr ist, keine Töne sind, keine Sphäre des Hörbewusstseins durch Ohrkontakt ist, dort hast du keinen Zugang, o Böser. Dein, o Böser, ist die Nase, dein sind die Gerüche, dein ist die Sphäre des Riechbewusstseins durch Nasenkontakt. Wo aber, o Böser, keine Nase ist, keine Gerüche sind, keine Sphäre des Riechbewusstseins durch Nasenkontakt ist, dort hast du keinen Zugang, o Böser. Dein, o Böser, ist die Zunge, dein sind die Geschmäcke, dein ist die Sphäre des Geschmacksbewusstseins durch Zungenkontakt... dein, o Böser, ist der Körper, dein sind die Berührungen, dein ist die Sphäre des Körperbewusstseins durch Körperkontakt... dein, o Böser, ist der Geist, dein sind die geistigen Objekte, dein ist die Sphäre des Geistbewusstseins durch Geistkontakt. Wo aber, o Böser, kein Geist ist, keine geistigen Objekte sind, keine Sphäre des Geistbewusstseins durch Geistkontakt ist, dort hast du keinen Zugang, o Böser.“

‘‘යං වදන්ති මම යිදන්ති, යෙ වදන්ති මමන්ති ච;

එත්ථ චෙ තෙ මනො අත්ථි, න මෙ සමණ මොක්ඛසී’’ති.

„Worüber man sagt: ‚Das ist mein‘, und jene, die sagen: ‚Das gehört mir‘ – wenn dein Geist in diesen Dingen weilt, wirst du mir nicht entkommen, o Asket.“

‘‘යං වදන්ති න තං මය්හං, යෙ වදන්ති න තෙ අහං;

එවං පාපිම ජානාහි, න මෙ මග්ගම්පි දක්ඛසී’’ති.

„Was sie benennen, das gehört mir nicht; jene, die so sprechen, das bin ich nicht. Erkenne dies so, o Böser: Du siehst nicht einmal meinen Pfad.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා…පෙ… තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand Māra, der Böse... ebendort.

10. රජ්ජසුත්තං

10. Rajja-Sutta (Die Lehrrede von der Herrschaft)

156. එකං සමයං භගවා කොසලෙසු විහරති හිමවන්තපදෙසෙ අරඤ්ඤකුටිකායං. අථ ඛො භගවතො රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘සක්කා නු ඛො රජ්ජං කාරෙතුං අහනං අඝාතයං අජිනං අජාපයං අසොචං අසොචාපයං ධම්මෙනා’’ති?

156. Einst weilte der Erhabene im Lande der Kosaler am Fuße des Himālaya in einer Waldhütte. Da stieg im Erhabenen, während er in der Abgeschiedenheit verweilte, dieser Gedanke auf: „Ist es wohl möglich, eine Herrschaft rechtmäßig auszuüben, ohne zu töten oder töten zu lassen, ohne zu besiegen oder besiegen zu lassen, ohne zu betrüben oder betrüben zu lassen?“

අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කාරෙතු, භන්තෙ, භගවා රජ්ජං, කාරෙතු, සුගතො, රජ්ජං අහනං අඝාතයං අජිනං අජාපයං අසොචං අසොචාපයං ධම්මෙනා’’ති. ‘‘කිං පන මෙ ත්වං, පාපිම, පස්සසි යං මං ත්වං එවං වදෙසි – ‘කාරෙතු, භන්තෙ, භගවා රජ්ජං, කාරෙතු සුගතො, රජ්ජං අහනං අඝාතයං අජිනං අජාපයං අසොචං අසොචාපයං [Pg.118] ධම්මෙනා’’’ති? ‘‘භගවතා ඛො, භන්තෙ, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. ආකඞ්ඛමානො ච, භන්තෙ, භගවා හිමවන්තං පබ්බතරාජං සුවණ්ණං ත්වෙව අධිමුච්චෙය්‍ය සුවණ්ණඤ්ච පනස්සා’’ති.

Da erkannte Māra, der Böse, mit seinem Geist den Gedankengang des Erhabenen und begab sich zu ihm. Dort angekommen, sprach er zum Erhabenen: „Möge der Herr, der Erhabene, die Herrschaft ausüben; möge der Vollendete die Herrschaft ausüben, ohne zu töten oder töten zu lassen, ohne zu besiegen oder besiegen zu lassen, ohne zu betrüben oder betrüben zu lassen, ganz gemäß der Lehre.“ – „Was aber siehst du an mir, o Böser, dass du zu mir sagst: ‚Möge der Herr, der Erhabene, die Herrschaft ausüben...‘?“ – „Vom Erhabenen, o Herr, sind die vier Grundlagen der Wunderkraft (Iddhipādā) entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und wohl vollendet worden. Wenn der Erhabene es wünschte, o Herr, könnte er den König der Berge, den Himālaya, als bloßes Gold bestimmen, und er würde zu Gold werden.“

‘‘පබ්බතස්ස සුවණ්ණස්ස, ජාතරූපස්ස කෙවලො;

ද්විත්තාව නාලමෙකස්ස, ඉති විද්වා සමඤ්චරෙ.

„Selbst ein ganzer Berg aus gediegenem Gold, ja selbst zwei davon, reichen für einen Einzelnen nicht aus; wer dies weiß, der wandle in Ausgeglichenheit.“

‘‘යො දුක්ඛමද්දක්ඛි යතොනිදානං,කාමෙසු සො ජන්තු කථං නමෙය්‍ය;

උපධිං විදිත්වා සඞ්ගොති ලොකෙ,තස්සෙව ජන්තු විනයාය සික්ඛෙ’’ති.

„Wer das Leiden und dessen Ursprung erkannt hat, wie könnte sich ein solches Wesen den Sinneslüsten zuneigen? Da er erkennt, dass die Bindung (upadhi) eine Fessel in der Welt ist, sollte ein solches Wesen für deren Überwindung üben.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං භගවා, ජානාති මං සුගතො’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da verschwand der böse Māra, bekümmert und deprimiert, ebendort, indem er dachte: „Der Erhabene kennt mich, der Vollendete kennt mich.“

දුතියො වග්ගො.

Das zweite Kapitel (Vagga).

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon:

පාසාණො සීහො සකලිකං, පතිරූපඤ්ච මානසං;

පත්තං ආයතනං පිණ්ඩං, කස්සකං රජ්ජෙන තෙ දසාති.

Der Fels, der Löwe, der Splitter, das Angemessene, der Geist, die Schale, die Sphäre, der Almosengang, der Ackermann und mit der Herrschaft sind es zehn.

3. තතියවග්ගො

3. Das dritte Kapitel

1. සම්බහුලසුත්තං

1. Sambahula-Sutta

157. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සක්කෙසු විහරති සිලාවතියං. තෙන ඛො පන සමයෙන සම්බහුලා භික්ඛූ භගවතො අවිදූරෙ අප්පමත්තා ආතාපිනො පහිතත්තා විහරන්ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා බ්‍රාහ්මණවණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා මහන්තෙන ජටණ්ඩුවෙන අජිනක්ඛිපනිවත්ථො ජිණ්ණො ගොපානසිවඞ්කො ඝුරුඝුරුපස්සාසී උදුම්බරදණ්ඩං ගහෙත්වා යෙන තෙ භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ භික්ඛූ එතදවොච – ‘‘දහරා භවන්තො [Pg.119] පබ්බජිතා සුසූ කාළකෙසා භද්‍රෙන යොබ්බනෙන සමන්නාගතා පඨමෙන වයසා අනික්කීළිතාවිනො කාමෙසු. භුඤ්ජන්තු භවන්තො මානුසකෙ කාමෙ. මා සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවිත්ථා’’ති. ‘‘න ඛො මයං, බ්‍රාහ්මණ, සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවාම. කාලිකඤ්ච ඛො මයං, බ්‍රාහ්මණ, හිත්වා සන්දිට්ඨිකං අනුධාවාම. කාලිකා හි, බ්‍රාහ්මණ, කාමා වුත්තා භගවතා බහුදුක්ඛා බහුපායාසා, ආදීනවො එත්ථ භිය්‍යො. සන්දිට්ඨිකො අයං ධම්මො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’’ති. එවං වුත්තෙ, මාරො පාපිමා සීසං ඔකම්පෙත්වා ජිව්හං නිල්ලාලෙත්වා තිවිසාඛං නලාටෙ නලාටිකං වුට්ඨාපෙත්වා දණ්ඩමොලුබ්භ පක්කාමි.

157. So habe ich gehört – einst weilte der Erhabene im Land der Sakyer bei Silāvatĩ. Zu jener Zeit lebten zahlreiche Mönche unweit des Erhabenen, wachsam, eifrig und entschlossen. Da verwandelte sich der böse Māra in die Gestalt eines Brahmanen mit einem großen Haarknoten, in ein Antilopenfell gehüllt, hinfällig alt, gebeugt wie ein Dachsparren, keuchend atmend und einen Stab aus Udumbara-Holz haltend; so begab er sich dorthin, wo jene Mönche waren. Nachdem er sich genähert hatte, sprach er zu den Mönchen: ‘Jung seid ihr, ihr Ehrwürdigen, die ihr in die Hauslosigkeit hinausgegangen seid, Jünglinge mit schwarzem Haar, ausgestattet mit dem Segen der Jugend, im ersten Lebensalter, ohne die Vergnügungen der Sinne ausgekostet zu haben. Genießt doch, ihr Ehrwürdigen, die menschlichen Sinnesfreuden. Gebt nicht das unmittelbar Sichtbare auf, um dem Zeitgebundenen nachzulaufen.’ — ‘Wir, Brahmane, geben nicht das unmittelbar Sichtbare auf, um dem Zeitgebundenen nachzulaufen. Vielmehr geben wir das Zeitgebundene auf, um dem unmittelbar Sichtbaren nachzulaufen. Denn zeitgebunden, Brahmane, sind die Sinnenfreuden, so hat es der Erhabene gesagt, voller Leiden und voller Verzweiflung; das Elend darin ist groß. Diese Lehre aber ist unmittelbar sichtbar, zeitlos, einladend, zielführend und von den Weisen jeweils für sich selbst zu erfahren.’ Als dies gesagt wurde, schüttelte der böse Māra den Kopf, streckte die Zunge heraus, legte seine Stirn in drei Falten, stützte sich auf seinen Stab und entfernte sich.’

අථ ඛො තෙ භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ මයං, භන්තෙ, භගවතො අවිදූරෙ අප්පමත්තා ආතාපිනො පහිතත්තා විහරාම. අථ ඛො, භන්තෙ, අඤ්ඤතරො බ්‍රාහ්මණො මහන්තෙන ජටණ්ඩුවෙන අජිනක්ඛිපනිවත්ථො ජිණ්ණො ගොපානසිවඞ්කො ඝුරුඝුරුපස්සාසී උදුම්බරදණ්ඩං ගහෙත්වා යෙන මයං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා අම්හෙ එතදවොච – ‘දහරා භවන්තො පබ්බජිතා සුසූ කාළකෙසා භද්‍රෙන යොබ්බනෙන සමන්නාගතා පඨමෙන වයසා අනික්කීළිතාවිනො කාමෙසු. භුඤ්ජන්තු භවන්තො මානුසකෙ කාමෙ. මා සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවිත්ථා’ති. එවං වුත්තෙ, මයං, භන්තෙ, තං බ්‍රාහ්මණං එතදවොචුම්හ – ‘න ඛො මයං, බ්‍රාහ්මණ, සන්දිට්ඨිකං හිත්වා කාලිකං අනුධාවාම. කාලිකඤ්ච ඛො මයං, බ්‍රාහ්මණ, හිත්වා සන්දිට්ඨිකං අනුධාවාම. කාලිකා හි, බ්‍රාහ්මණ, කාමා වුත්තා භගවතා බහුදුක්ඛා බහුපායාසා, ආදීනවො එත්ථ භිය්‍යො. සන්දිට්ඨිකො අයං ධම්මො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’ති. එවං වුත්තෙ, භන්තෙ, සො බ්‍රාහ්මණො සීසං ඔකම්පෙත්වා ජිව්හං නිල්ලාලෙත්වා තිවිසාඛං නලාටෙ නලාටිකං වුට්ඨාපෙත්වා දණ්ඩමොලුබ්භ පක්කන්තො’’ති.

Daraufhin begaben sich jene Mönche zum Erhabenen; nachdem sie sich genähert und den Erhabenen ehrfürchtig gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Seitlich sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: ‘Hier, o Herr, lebten wir unweit des Erhabenen, wachsam, eifrig und entschlossen. Da, o Herr, kam ein gewisser Brahmane mit einem großen Haarknoten, in ein Antilopenfell gehüllt, hinfällig alt, gebeugt wie ein Dachsparren, keuchend atmend und einen Stab aus Udumbara-Holz haltend, dorthin, wo wir waren. Nachdem er sich genähert hatte, sprach er zu uns: ‘Jung seid ihr, ihr Ehrwürdigen, die ihr hinausgegangen seid, Jünglinge mit schwarzem Haar, ausgestattet mit dem Segen der Jugend, im ersten Lebensalter, ohne die Vergnügungen der Sinne ausgekostet zu haben. Genießt doch, ihr Ehrwürdigen, die menschlichen Sinnesfreuden. Gebt nicht das unmittelbar Sichtbare auf, um dem Zeitgebundenen nachzulaufen.’ Als dies gesagt wurde, o Herr, sprachen wir zu jenem Brahmanen: ‘Wir, Brahmane, geben nicht das unmittelbar Sichtbare auf, um dem Zeitgebundenen nachzulaufen. Vielmehr geben wir das Zeitgebundene auf, um dem unmittelbar Sichtbaren nachzulaufen. Denn zeitgebunden, Brahmane, sind die Sinnenfreuden, so hat es der Erhabene gesagt, voller Leiden und voller Verzweiflung; das Elend darin ist groß. Diese Lehre aber ist unmittelbar sichtbar, zeitlos, einladend, zielführend und von den Weisen jeweils für sich selbst zu erfahren.’ Als dies gesagt wurde, o Herr, schüttelte jener Brahmane den Kopf, streckte die Zunge heraus, legte seine Stirn in drei Falten, stützte sich auf seinen Stab und entfernte sich.’

‘‘නෙසො, භික්ඛවෙ, බ්‍රාහ්මණො. මාරො එසො පාපිමා තුම්හාකං විචක්ඛුකම්මාය ආගතො’’ති. අථ ඛො භගවා එතමත්ථං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

‘Das, ihr Mönche, war kein Brahmane. Das war der böse Māra, der gekommen ist, um eure Einsicht zu trüben.’ Daraufhin erkannte der Erhabene diesen Sachverhalt und sprach in jener Stunde diesen Vers:’

‘‘යො [Pg.120] දුක්ඛමද්දක්ඛි යතොනිදානං,කාමෙසු සො ජන්තු කථං නමෙය්‍ය;

උපධිං විදිත්වා සඞ්ගොති ලොකෙ,තස්සෙව ජන්තු විනයාය සික්ඛෙ’’ති.

‘Wer das Leiden sah und woraus es entsteht, wie könnte solch ein Mensch sich den Sinnesfreuden zuwenden? Erkennt man die Grundlagen des Daseins als Bindung in der Welt, sollte der Mensch sich darin üben, eben diese zu überwinden.’

2. සමිද්ධිසුත්තං

2. Samiddhi-Sutta

158. එකං සමයං භගවා සක්කෙසු විහරති සිලාවතියං. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සමිද්ධි භගවතො අවිදූරෙ අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරති. අථ ඛො ආයස්මතො සමිද්ධිස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, යස්ස මෙ සත්ථා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, ය්වාහං එවං ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ පබ්බජිතො. ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, යස්ස මෙ සබ්‍රහ්මචාරිනො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා ආයස්මතො සමිද්ධිස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය යෙනායස්මා සමිද්ධි තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මතො සමිද්ධිස්ස අවිදූරෙ මහන්තං භයභෙරවං සද්දමකාසි, අපිස්සුදං පථවී මඤ්ඤෙ උන්ද්‍රීයති.

158. Einst weilte der Erhabene im Land der Sakyer bei Silāvatĩ. Zu jener Zeit lebte der ehrwürdige Samiddhi unweit des Erhabenen, wachsam, eifrig und entschlossen. Da stieg im ehrwürdigen Samiddhi, als er sich in der Einsamkeit zur Meditation zurückgezogen hatte, folgender Gedanke auf: ‘Welch ein Gewinn für mich, welch ein Glück für mich, dass mein Lehrer der Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erwachte ist! Welch ein Gewinn für mich, welch ein Glück für mich, dass ich in dieser so wohlverkündeten Lehre und Disziplin hinausgegangen bin! Welch ein Gewinn für mich, welch ein Glück für mich, dass meine Gefährten im heiligen Leben tugendhaft und von edlem Charakter sind!’ Da erkannte der böse Māra mit seinem Geist die Gedanken im Geist des ehrwürdigen Samiddhi und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Samiddhi war. Nachdem er sich genähert hatte, verursachte er unweit des ehrwürdigen Samiddhi ein gewaltiges, furchterregendes Geräusch, als ob gar die Erde bersten würde.

අථ ඛො ආයස්මා සමිද්ධි යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ආයස්මා සමිද්ධි භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, භගවතො අවිදූරෙ අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරාමි. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, යස්ස මෙ සත්ථා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, ය්වාහං එවං ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ පබ්බජිතො. ලාභා වත මෙ, සුලද්ධං වත මෙ, යස්ස මෙ සබ්‍රහ්මචාරිනො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා’ති. තස්ස මය්හං, භන්තෙ, අවිදූරෙ මහාභයභෙරවසද්දො අහොසි, අපිස්සුදං පථවී මඤ්ඤෙ උන්ද්‍රීයතී’’ති.

Daraufhin begab sich der ehrwürdige Samiddhi zum Erhabenen; nachdem er sich genähert und den Erhabenen ehrfürchtig gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Seitlich sitzend sprach der ehrwürdige Samiddhi zum Erhabenen: ‘Hier, o Herr, lebe ich unweit des Erhabenen, wachsam, eifrig und entschlossen. Da stieg in mir, o Herr, als ich mich in der Einsamkeit zur Meditation zurückgezogen hatte, folgender Gedanke auf: ‘Welch ein Gewinn für mich, welch ein Glück für mich, dass mein Lehrer der Erhabene, der Heilige, der vollkommen Erwachte ist! Welch ein Gewinn für mich, welch ein Glück für mich, dass ich in dieser so wohlverkündeten Lehre und Disziplin hinausgegangen bin! Welch ein Gewinn für mich, welch ein Glück für mich, dass meine Gefährten im heiligen Leben tugendhaft und von edlem Charakter sind!’ In diesem Augenblick, o Herr, entstand unweit von mir ein gewaltiges, furchterregendes Geräusch, als ob gar die Erde bersten würde.’

‘‘නෙසා, සමිද්ධි, පථවී උන්ද්‍රීයති. මාරො එසො පාපිමා තුය්හං විචක්ඛුකම්මාය ආගතො. ගච්ඡ ත්වං, සමිද්ධි, තත්ථෙව අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරාහී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා සමිද්ධි භගවතො පටිස්සුත්වා [Pg.121] උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. දුතියම්පි ඛො ආයස්මා සමිද්ධි තත්ථෙව අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහාසි. දුතියම්පි ඛො ආයස්මතො සමිද්ධිස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස…පෙ… දුතියම්පි ඛො මාරො පාපිමා ආයස්මතො සමිද්ධිස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය…පෙ… අපිස්සුදං පථවී මඤ්ඤෙ උන්ද්‍රීයති. අථ ඛො ආයස්මා සමිද්ධි මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

„Samiddhi, dies ist nicht die Erde, die auseinanderbricht. Es ist der böse Māra, der gekommen ist, um dein Auge der Weisheit zu blenden. Geh, Samiddhi, und verweile genau dort, unermüdlich, eifrig und entschlossenen Geistes.“ „Gewiss, Herr“, antwortete der ehrwürdige Samiddhi dem Erhabenen, erhob sich von seinem Platz, verneigte sich tief vor dem Erhabenen, umschritt ihn ehrerbietig rechtsherum und ging fort. Ein zweites Mal verweilte der ehrwürdige Samiddhi genau dort, unermüdlich, eifrig und entschlossenen Geistes. Ein zweites Mal, als der ehrwürdige Samiddhi sich zur Meditation in die Einsamkeit zurückgezogen hatte ... ein zweites Mal erkannte der böse Māra mit seinem Geist die Gedanken im Geist des ehrwürdigen Samiddhi ... es war wahrlich, als würde die Erde auseinanderbrechen. Da wandte sich der ehrwürdige Samiddhi mit einer Strophe an den bösen Māra:“

‘‘සද්ධායාහං පබ්බජිතො, අගාරස්මා අනගාරියං;

සති පඤ්ඤා ච මෙ බුද්ධා, චිත්තඤ්ච සුසමාහිතං;

කාමං කරස්සු රූපානි, නෙව මං බ්‍යාධයිස්සසී’’ති.

„Aus Vertrauen bin ich ausgezogen, aus dem Hause in die Hauslosigkeit; Achtsamkeit und Weisheit sind in mir erwacht, und mein Geist ist wohlgefestigt. Erschaffe nur (schreckliche) Gestalten, so viel du willst; mich wirst du niemals erschüttern.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං සමිද්ධි භික්ඛූ’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der böse Māra: „Der Mönch Samiddhi kennt mich“, und verschwand genau dort, betrübt und niedergeschlagen.

3. ගොධිකසුත්තං

3. Das Godhika-Sutta

159. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා ගොධිකො ඉසිගිලිපස්සෙ විහරති කාළසිලායං. අථ ඛො ආයස්මා ගොධිකො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො සාමයිකං චෙතොවිමුත්තිං ඵුසි. අථ ඛො ආයස්මා ගොධිකො තම්හා සාමයිකාය චෙතොවිමුත්තියා පරිහායි. දුතියම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො සාමයිකං චෙතොවිමුත්තිං ඵුසි. දුතියම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො තම්හා සාමයිකාය චෙතොවිමුත්තියා පරිහායි. තතියම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො සාමයිකං චෙතොවිමුත්තිං ඵුසි. තතියම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො තම්හා…පෙ… පරිහායි. චතුත්ථම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො අප්පමත්තො…පෙ… විමුත්තිං ඵුසි. චතුත්ථම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො තම්හා…පෙ… පරිහායි. පඤ්චමම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො…පෙ… චෙතොවිමුත්තිං ඵුසි. පඤ්චමම්පි ඛො ආයස්මා…පෙ… විමුත්තියා පරිහායි. ඡට්ඨම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො සාමයිකං චෙතොවිමුත්තිං ඵුසි. ඡට්ඨම්පි ඛො ආයස්මා ගොධිකො තම්හා සාමයිකාය චෙතොවිමුත්තියා පරිහායි. සත්තමම්පි [Pg.122] ඛො ආයස්මා ගොධිකො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො සාමයිකං චෙතොවිමුත්තිං ඵුසි.

159. So habe ich gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Hain, am Fütterungsplatz der Eichhörnchen. Zu jener Zeit verweilte der ehrwürdige Godhika am Hang des Isigili-Berges bei der Schwarzen Felsplatte. Während der ehrwürdige Godhika unermüdlich, eifrig und entschlossenen Geistes verweilte, erlangte er die zeitweilige Gemütsbefreiung. Doch dann fiel der ehrwürdige Godhika wieder aus dieser zeitweiligen Gemütsbefreiung heraus. Ein zweites Mal ... erlangte er die zeitweilige Gemütsbefreiung und fiel wieder daraus heraus. Ein drittes Mal ... ein viertes Mal ... ein fünftes Mal ... ein sechstes Mal erlangte er die zeitweilige Gemütsbefreiung und fiel wieder daraus heraus. Ein siebtes Mal verweilte der ehrwürdige Godhika unermüdlich, eifrig und entschlossenen Geistes und erlangte die zeitweilige Gemütsbefreiung.

අථ ඛො ආයස්මතො ගොධිකස්ස එතදහොසි – ‘‘යාව ඡට්ඨං ඛ්වාහං සාමයිකාය චෙතොවිමුත්තියා පරිහීනො. යංනූනාහං සත්ථං ආහරෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා ආයස්මතො ගොධිකස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da dachte der ehrwürdige Godhika: „Bis zu sechsmal bin ich bereits aus der zeitweiligen Gemütsbefreiung herausgefallen. Wie wäre es, wenn ich nun zum Messer griffe?“ Da erkannte der böse Māra mit seinem Geist die Gedanken im Geist des ehrwürdigen Godhika und begab sich zum Erhabenen; dort angekommen, sprach er den Erhabenen mit Strophen an:

‘‘මහාවීර මහාපඤ්ඤ, ඉද්ධියා යසසා ජල;

සබ්බවෙරභයාතීත, පාදෙ වන්දාමි චක්ඛුම.

„Großer Held, von großer Weisheit, der du durch Übernatürliches und Ruhm erstrahlst, der du alle Feindschaft und Furcht überwunden hast, Sehender, ich verehre deine Füße.

‘‘සාවකො තෙ මහාවීර, මරණං මරණාභිභූ;

ආකඞ්ඛති චෙතයති, තං නිසෙධ ජුතින්ධර.

Dein Schüler, o großer Held, vom Tode bedrängt, sehnt sich nach dem Tod und plant ihn; halte ihn zurück, Glanzvoller!

‘‘කථඤ්හි භගවා තුය්හං, සාවකො සාසනෙ රතො;

අප්පත්තමානසො සෙක්ඛො, කාලං කයිරා ජනෙසුතා’’ති.

Wie kann es sein, o Erhabener, dass dein Schüler, der an der Lehre Freude findet, der noch ein Übender ist und das höchste Ziel noch nicht erreicht hat, sich inmitten der Menschen das Leben nimmt?“

තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මතො ගොධිකෙන සත්ථං ආහරිතං හොති. අථ ඛො භගවා ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Zu jener Zeit hatte der ehrwürdige Godhika bereits zum Messer gegriffen (und sich das Leben genommen). Der Erhabene erkannte jedoch: „Dies ist der böse Māra“, und antwortete dem bösen Māra mit einer Strophe:

‘‘එවඤ්හි ධීරා කුබ්බන්ති, නාවකඞ්ඛන්ති ජීවිතං;

සමූලං තණ්හමබ්බුය්හ, ගොධිකො පරිනිබ්බුතො’’ති.

„So handeln wahrlich die Weisen: Sie hängen nicht am Leben. Nachdem er das Begehren mitsamt der Wurzel ausgerissen hat, ist Godhika vollkommen erloschen.“

අථ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ආයාම, භික්ඛවෙ, යෙන ඉසිගිලිපස්සං කාළසිලා තෙනුපසඞ්කමිස්සාම යත්ථ ගොධිකෙන කුලපුත්තෙන සත්ථං ආහරිත’’න්ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං.

Daraufhin wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Kommt, Mönche, lasst uns zum Isigili-Hang, zur Schwarzen Felsplatte gehen, wo der Edelsohn Godhika zum Messer gegriffen hat.“ „Gewiss, Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen.

අථ ඛො භගවා සම්බහුලෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං යෙන ඉසිගිලිපස්සං කාළසිලා තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා ඛො භගවා ආයස්මන්තං ගොධිකං දූරතොව මඤ්චකෙ විවත්තක්ඛන්ධං සෙමානං. තෙන ඛො පන සමයෙන ධූමායිතත්තං තිමිරායිතත්තං ගච්ඡතෙව පුරිමං දිසං, ගච්ඡති පච්ඡිමං දිසං, ගච්ඡති උත්තරං දිසං, ගච්ඡති දක්ඛිණං දිසං, ගච්ඡති උද්ධං, ගච්ඡති අධො, ගච්ඡති අනුදිසං.

Da begab sich der Erhabene zusammen mit zahlreichen Mönchen zum Isigili-Hang zur Schwarzen Felsplatte. Der Erhabene sah den ehrwürdigen Godhika schon von weitem auf seinem Lager liegen, mit verrenktem Hals. Zu jener Zeit bewegte sich eine rauchartige, finstere Erscheinung nach Osten, nach Westen, nach Norden, nach Süden, nach oben, nach unten und in die Zwischenrichtungen.

අථ [Pg.123] ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘පස්සථ නො තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, එතං ධූමායිතත්තං තිමිරායිතත්තං ගච්ඡතෙව පුරිමං දිසං, ගච්ඡති පච්ඡිමං දිසං, ගච්ඡති උත්තරං දිසං, ගච්ඡති දක්ඛිණං දිසං, ගච්ඡති උද්ධං, ගච්ඡති අධො, ගච්ඡති අනුදිස’’න්ති? ‘‘එවං, භන්තෙ’’. ‘‘එසො ඛො, භික්ඛවෙ, මාරො පාපිමා ගොධිකස්ස කුලපුත්තස්ස විඤ්ඤාණං සමන්වෙසති – ‘කත්ථ ගොධිකස්ස කුලපුත්තස්ස විඤ්ඤාණං පතිට්ඨිත’න්ති? අප්පතිට්ඨිතෙන ච, භික්ඛවෙ, විඤ්ඤාණෙන ගොධිකො කුලපුත්තො පරිනිබ්බුතො’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා බෙලුවපණ්ඩුවීණං ආදාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da fragte der Erhabene die Mönche: „Mönche, seht ihr dort diese rauchartige, finstere Erscheinung, die nach Osten, Westen, Norden, Süden, oben, unten und in die Zwischenrichtungen zieht?“ „Ja, Herr.“ „Das, Mönche, ist der böse Māra; er sucht nach dem Bewusstsein des Edelsohns Godhika und fragt sich: ‚Wo ist das Bewusstsein des Edelsohns Godhika wiedergeboren?‘ Doch mit einem Bewusstsein, das nirgends mehr Fuß fasst, Mönche, ist der Edelsohn Godhika vollkommen erloschen.“ Da nahm der böse Māra seine Laute aus gelblichem Beluva-Holz, begab sich zum Erhabenen und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘උද්ධං අධො ච තිරියං, දිසා අනුදිසා ස්වහං;

අන්වෙසං නාධිගච්ඡාමි, ගොධිකො සො කුහිං ගතො’’ති.

„Oben, unten und quer, in den Himmelsrichtungen und den Zwischenhimmelsrichtungen suchte ich, doch ich finde ihn nicht; wohin ist dieser Godhika gegangen?“

‘‘යො ධීරො ධිතිසම්පන්නො, ඣායී ඣානරතො සදා;

අහොරත්තං අනුයුඤ්ජං, ජීවිතං අනිකාමයං.

„Jener Weise, der mit Standhaftigkeit begabt ist, der stets meditiert und an der Versenkung Freude findet, der Tag und Nacht eifrig bemüht ist und kein Verlangen nach dem Leben hat —“

‘‘ජෙත්වාන මච්චුනො සෙනං, අනාගන්ත්වා පුනබ්භවං;

සමූලං තණ්හමබ්බුය්හ, ගොධිකො පරිනිබ්බුතො’’ති.

„Nachdem er das Heer des Todes besiegt hat, ohne zu einem neuen Dasein zurückzukehren, hat Godhika das Begehren mitsamt der Wurzel ausgerissen und ist vollkommen erloschen.“

‘‘තස්ස සොකපරෙතස්ස, වීණා කච්ඡා අභස්සථ;

තතො සො දුම්මනො යක්ඛො, තත්ථෙවන්තරධායථා’’ති.

Dem vom Kummer überwältigten Mara entglitt die Laute unter seiner Achselhöhle; daraufhin verschwand jener niedergeschlagene Geist genau dort.“

4. සත්තවස්සානුබන්ධසුත්තං

4. Sattavassānubandhasutta — Die Rede von der siebenjährigen Verfolgung

160. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන මාරො පාපිමා සත්තවස්සානි භගවන්තං අනුබන්ධො හොති ඔතාරාපෙක්ඛො ඔතාරං අලභමානො. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

160. So habe ich es gehört: Einst verweilte der Erhabene bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes. Zu jener Zeit folgte Mara, der Böse, dem Erhabenen sieben Jahre lang auf Schritt und Tritt, wobei er nach einer Gelegenheit suchte, ihn zu Fall zu bringen, ohne jedoch eine solche Gelegenheit zu finden. Da begab sich Mara, der Böse, dorthin, wo der Erhabene war, und sprach den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘සොකාවතිණ්ණො නු වනම්හි ඣායසි,විත්තං නු ජීනො උද පත්ථයානො;

ආගුං නු ගාමස්මිමකාසි කිඤ්චි,කස්මා ජනෙන න කරොසි සක්ඛිං;

සක්ඛී න සම්පජ්ජති කෙනචි තෙ’’ති.

„Bist du in Kummer versunken, dass du im Wald meditierst? Hast du deinen Besitz verloren oder sehnst du dich danach? Hast du im Dorf irgendeine Übeltat begangen? Warum schließt du keine Freundschaft mit den Leuten? Findest du mit niemandem eine vertraute Verbindung?“

‘‘සොකස්ස [Pg.124] මූලං පලිඛාය සබ්බං,අනාගු ඣායාමි අසොචමානො;

ඡෙත්වාන සබ්බං භවලොභජප්පං,අනාසවො ඣායාමි පමත්තබන්ධූ’’ති.

„Nachdem ich die Wurzel des Kummers gänzlich ausgegraben habe, meditiere ich ohne Fehl und ohne Sorge. Nachdem ich alles Begehren und Verlangen nach dem Dasein abgeschnitten habe, meditiere ich ohne Triebe, o Freund der Nachlässigen.“

‘‘යං වදන්ති මම යිදන්ති, යෙ වදන්ති මමන්ති ච;

එත්ථ චෙ තෙ මනො අත්ථි, න මෙ සමණ මොක්ඛසී’’ති.

„Wovon sie sagen: ‚Dies ist mein‘, und jene, die sagen: ‚Das gehört mir‘ — wenn dein Geist dort verweilt, wirst du mir nicht entkommen, Asket!“

‘‘යං වදන්ති න තං මය්හං, යෙ වදන්ති න තෙ අහං;

එවං පාපිම ජානාහි, න මෙ මග්ගම්පි දක්ඛසී’’ති.

„Wovon sie sprechen, das ist nicht mein; jene, die so sprechen, das bin nicht ich. Wisse dies so, o Böser: Du wirst nicht einmal meinen Pfad sehen!“

‘‘සචෙ මග්ගං අනුබුද්ධං, ඛෙමං අමතගාමිනං;

අපෙහි ගච්ඡ ත්වමෙවෙකො, කිමඤ්ඤමනුසාසසී’’ති.

„Wenn du den Pfad zum Unsterblichen, den sicheren, erkannt hast, dann geh doch allein deines Weges; warum belehrst du andere?“

‘‘අමච්චුධෙය්‍යං පුච්ඡන්ති, යෙ ජනා පාරගාමිනො;

තෙසාහං පුට්ඨො අක්ඛාමි, යං සච්චං තං නිරූපධි’’න්ති.

„Die Menschen, die das andere Ufer erreichen wollen, fragen nach dem Bereich ohne Tod; wenn ich gefragt werde, verkünde ich ihnen die Wahrheit, die frei von Bindungen ist.“

‘‘සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, ගාමස්ස වා නිගමස්ස වා අවිදූරෙ පොක්ඛරණී. තත්‍රස්ස කක්කටකො. අථ ඛො, භන්තෙ, සම්බහුලා කුමාරකා වා කුමාරිකායො වා තම්හා ගාමා වා නිගමා වා නික්ඛමිත්වා යෙන සා පොක්ඛරණී තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යුං; උපසඞ්කමිත්වා තං කක්කටකං උදකා උද්ධරිත්වා ථලෙ පතිට්ඨපෙය්‍යුං. යං යදෙව හි සො, භන්තෙ, කක්කටකො අළං අභිනින්නාමෙය්‍ය තං තදෙව තෙ කුමාරකා වා කුමාරිකායො වා කට්ඨෙන වා කථලාය වා සඤ්ඡින්දෙය්‍යුං සම්භඤ්ජෙය්‍යුං සම්පලිභඤ්ජෙය්‍යුං. එවඤ්හි සො, භන්තෙ, කක්කටකො සබ්බෙහි අළෙහි සඤ්ඡින්නෙහි සම්භග්ගෙහි සම්පලිභග්ගෙහි අභබ්බො තං පොක්ඛරණිං ඔතරිතුං. එවමෙව ඛො, භන්තෙ, යානි කානිචි විසූකායිකානි විසෙවිතානි විප්ඵන්දිතානි, සබ්බානි තානි භගවතා සඤ්ඡින්නානි සම්භග්ගානි සම්පලිභග්ගානි. අභබ්බො දානාහං, භන්තෙ, පුන භගවන්තං උපසඞ්කමිතුං යදිදං ඔතාරාපෙක්ඛො’’ති. අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා නිබ්බෙජනීයා ගාථායො අභාසි –

„Es ist so, Herr, als gäbe es unweit eines Dorfes oder einer Stadt einen Lotosteich. Darin befände sich eine Krabbe. Dann kämen viele Knaben oder Mädchen aus diesem Dorf oder jener Stadt heraus zum Lotosteich, holten die Krabbe aus dem Wasser und legten sie auf das trockene Land. Welche Schere jene Krabbe auch ausstrecken würde, genau diese Schere würden jene Knaben oder Mädchen mit einem Stock oder einer Scherbe abschneiden, zerbrechen oder zerfetzen. Wenn so bei jener Krabbe alle Scheren abgeschnitten, zerbrochen und zerfetzt wären, wäre sie unfähig, wieder in jenen Lotosteich hinabzusteigen. Ebenso, Herr, sind alle Mara-Verzerrungen, alle Mara-Widersprüche und alle Mara-Zuckungen vom Erhabenen abgeschnitten, zerbrochen und zerfetzt worden. Ich bin nun unfähig, mich dem Erhabenen erneut zu nähern, um eine Gelegenheit zu suchen.“ Daraufhin sprach Mara, der Böse, in der Gegenwart des Erhabenen diese ernüchterten Strophen:

‘‘මෙදවණ්ණඤ්ච පාසාණං, වායසො අනුපරියගා;

අපෙත්ථ මුදුං වින්දෙම, අපි අස්සාදනා සියා.

„Eine Krähe umkreiste einen Stein, der wie ein Klumpen Fett aussah, in der Hoffnung: ‚Vielleicht finden wir hier etwas Weiches, vielleicht gibt es hier einen Leckerbissen.‘“

‘‘අලද්ධා [Pg.125] තත්ථ අස්සාදං, වායසෙත්තො අපක්කමෙ;

කාකොව සෙලමාසජ්ජ, නිබ්බිජ්ජාපෙම ගොතමා’’ති.

„Da sie dort keinen Leckerbissen fand, flog die Krähe davon. Wie die Krähe am Stein, so ziehen auch wir enttäuscht von Gotama ab.“

5. මාරධීතුසුත්තං

5. Māradhītusutta — Die Rede von den Töchtern Maras

161. අථ ඛො මාරො පාපිමා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා නිබ්බෙජනීයා ගාථායො අභාසිත්වා තම්හා ඨානා අපක්කම්ම භගවතො අවිදූරෙ පථවියං පල්ලඞ්කෙන නිසීදි තුණ්හීභූතො මඞ්කුභූතො පත්තක්ඛන්ධො අධොමුඛො පජ්ඣායන්තො අප්පටිභානො කට්ඨෙන භූමිං විලිඛන්තො. අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො යෙන මාරො පාපිමා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසිංසු –

161. Nachdem Mara, der Böse, diese ernüchterten Strophen in der Gegenwart des Erhabenen gesprochen hatte, entfernte er sich von jenem Ort und setzte sich unweit des Erhabenen mit untergeschlagenen Beinen auf den Boden — schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern, das Gesicht gesenkt, grübelnd und ohne Geistesgegenwart, während er mit einem Stöckchen Linien in die Erde ritzte. Da begaben sich Taṇhā, Arati und Ragā, die Töchter Maras, dorthin, wo Mara, der Böse, war, und sprachen Mara, den Bösen, mit einer Strophe an:

‘‘කෙනාසි දුම්මනො තාත, පුරිසං කං නු සොචසි;

මයං තං රාගපාසෙන, ආරඤ්ඤමිව කුඤ්ජරං;

බන්ධිත්වා ආනයිස්සාම, වසගො තෙ භවිස්සතී’’ති.

„Warum bist du so bekümmert, Vater? Um welchen Mann trauerst du? Wir werden diesen Mann mit der Schlinge der Leidenschaft fesseln wie einen wilden Elefanten im Wald und ihn herbeibringen; er wird in deine Gewalt geraten.“

‘‘අරහං සුගතො ලොකෙ, න රාගෙන සුවානයො;

මාරධෙය්‍යං අතික්කන්තො, තස්මා සොචාමහං භුස’’න්ති.

„Er ist ein Arhat, ein Sugata in der Welt, nicht leicht durch Leidenschaft zu verführen. Er hat Maras Bereich überschritten, deshalb trauere ich so sehr.“

අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘පාදෙ තෙ, සමණ, පරිචාරෙමා’’ති. අථ ඛො භගවා න මනසාකාසි, යථා තං අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො.

Da begaben sich Taṇhā, Arati und Ragā, die Töchter Maras, dorthin, wo der Erhabene war, und sprachen zu ihm: „Wir wollen dir zu Füßen dienen, Asket.“ Doch der Erhabene schenkte ihnen keine Beachtung, da er im höchsten Ende aller Bindungen befreit war.

අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො එකමන්තං අපක්කම්ම එවං සමචින්තෙසුං – ‘‘උච්චාවචා ඛො පුරිසානං අධිප්පායා. යංනූන මයං එකසතං එකසතං කුමාරිවණ්ණසතං අභිනිම්මිනෙය්‍යාමා’’ති. අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො එකසතං එකසතං කුමාරිවණ්ණසතං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘පාදෙ තෙ, සමණ, පරිචාරෙමා’’ති. තම්පි භගවා න මනසාකාසි, යථා තං අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො.

Da traten Taṇhā, Arati und Ragā, die Töchter Maras, beiseite und beratschlagten: „Die Vorlieben der Männer sind vielfältig. Wie wäre es, wenn wir jeweils einhundert Gestalten von jungen Mädchen annehmen würden?“ Daraufhin nahmen sie jeweils einhundert Gestalten von jungen Mädchen an, begaben sich zum Erhabenen und sprachen: „Wir wollen dir zu Füßen dienen, Asket.“ Doch auch dem schenkte der Erhabene keine Beachtung, da er im höchsten Ende aller Bindungen befreit war.

අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො එකමන්තං අපක්කම්ම එවං සමචින්තෙසුං – ‘‘උච්චාවචා ඛො පුරිසානං අධිප්පායා. යංනූන මයං එකසතං එකසතං අවිජාතවණ්ණසතං අභිනිම්මිනෙය්‍යාමා’’ති. අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො එකසතං එකසතං [Pg.126] අවිජාතවණ්ණසතං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘පාදෙ තෙ, සමණ, පරිචාරෙමා’’ති. තම්පි භගවා න මනසාකාසි, යථා තං අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො.

Da entfernten sich Taṇhā, Arati und Rāgā, die Töchter Māras, an einen einsamen Ort und beratschlagten sich so: „Die Wünsche der Männer sind wahrlich vielfältig. Wie wäre es, wenn wir jeweils hundertfache Gestalten von jungen Frauen erschüfen, die noch nicht geboren haben?“ Dann erschufen Taṇhā, Arati und Rāgā, die Töchter Māras, jeweils hundertfache Gestalten von jungen Frauen, die noch nicht geboren haben, und begaben sich dorthin, wo der Erhabene war. Dort angekommen, sprachen sie zum Erhabenen: „Asket, wir möchten dir zu Füßen dienen.“ Doch der Erhabene schenkte dem keine Beachtung, da er in der höchsten Vernichtung der Bindungen (Nirvana) befreit war.

අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… යංනූන මයං එකසතං එකසතං සකිං විජාතවණ්ණසතං අභිනිම්මිනෙය්‍යාමාති. අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… සකිං විජාතවණ්ණසතං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘පාදෙ තෙ, සමණ, පරිචාරෙමා’’ති. තම්පි භගවා න මනසාකාසි, යථා තං අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො.

Da beratschlagten sich Taṇhā, Arati und Rāgā erneut: „Wie wäre es, wenn wir jeweils hundertfache Gestalten von Frauen erschüfen, die einmal geboren haben?“ Dann erschufen Taṇhā, Arati und Rāgā jeweils hundertfache Gestalten von Frauen, die einmal geboren haben, und begaben sich zum Erhabenen. Dort angekommen, sprachen sie zum Erhabenen: „Asket, wir möchten dir zu Füßen dienen.“ Doch der Erhabene schenkte dem keine Beachtung, da er in der höchsten Vernichtung der Bindungen befreit war.

අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… යංනූන මයං එකසතං එකසතං දුවිජාතවණ්ණසතං අභිනිම්මිනෙය්‍යාමාති. අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… දුවිජාතවණ්ණසතං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා…පෙ… යථා තං අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො. අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… මජ්ඣිමිත්ථිවණ්ණසතං අභිනිම්මිනෙය්‍යාමාති. අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… මජ්ඣිමිත්ථිවණ්ණසතං අභිනිම්මිනිත්වා…පෙ… අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො.

Da beratschlagten sich Taṇhā, Arati und Rāgā erneut: „Wie wäre es, wenn wir jeweils hundertfache Gestalten von Frauen erschüfen, die zweimal geboren haben?“ Dann erschufen sie diese und näherten sich dem Erhabenen, doch er schenkte dem keine Beachtung, da er in der höchsten Vernichtung der Bindungen befreit war. Dann beratschlagten sie sich erneut: „Wie wäre es, wenn wir jeweils hundertfache Gestalten von Frauen mittleren Alters erschüfen?“ Dann erschufen sie diese, doch auch hier schenkte der Erhabene dem keine Beachtung, da er in der höchsten Vernichtung der Bindungen befreit war.

අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… මහිත්ථිවණ්ණසතං අභිනිම්මිනෙය්‍යාමාති. අථ ඛො තණ්හා ච…පෙ… මහිත්ථිවණ්ණසතං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන භගවා…පෙ… අනුත්තරෙ උපධිසඞ්ඛයෙ විමුත්තො. අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො එකමන්තං අපක්කම්ම එතදවොචුං – සච්චං කිර නො පිතා අවොච –

Da beratschlagten sich Taṇhā, Arati und Rāgā erneut: „Wie wäre es, wenn wir jeweils hundertfache Gestalten von älteren Frauen erschüfen?“ Dann erschufen sie diese und näherten sich dem Erhabenen, doch er schenkte dem keine Beachtung, da er in der höchsten Vernichtung der Bindungen befreit war. Da entfernten sich Taṇhā, Arati und Rāgā, die Töchter Māras, an einen einsamen Ort und sprachen: „Es ist wahr, was unser Vater sagte:“

‘‘අරහං සුගතො ලොකෙ, න රාගෙන සුවානයො;

මාරධෙය්‍යං අතික්කන්තො, තස්මා සොචාමහං භුස’’න්ති.

„‚Ein Arahant, ein Sugata in der Welt, ist durch Leidenschaft nicht leicht zu verführen; Er hat den Bereich Māras überschritten, deshalb trauere ich tief.‘“

‘‘යඤ්හි මයං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා අවීතරාගං ඉමිනා උපක්කමෙන උපක්කමෙය්‍යාම හදයං වාස්ස ඵලෙය්‍ය, උණ්හං ලොහිතං වා මුඛතො උග්ගච්ඡෙය්‍ය, උම්මාදං වා පාපුණෙය්‍ය චිත්තක්ඛෙපං වා. සෙය්‍යථා වා පන නළො හරිතො ලුතො උස්සුස්සති විසුස්සති මිලායති; එවමෙව උස්සුස්සෙය්‍ය විසුස්සෙය්‍ය මිලායෙය්‍යා’’ති.

„Wahrlich, wenn wir mit diesem Versuch irgendeinen Asketen oder Brahmanen bedrängt hätten, der nicht frei von Leidenschaft ist, so wäre sein Herz zersprungen oder er hätte heißes Blut aus dem Mund gespuckt oder er wäre wahnsinnig geworden oder geistig verwirrt. Wie ein frisch geschnittenes grünes Schilfrohr vertrocknet, verdorrt und verwelkt, ebenso wäre er vertrocknet, verdorrt und verwelkt.“

අථ [Pg.127] ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො තණ්හා මාරධීතා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da begaben sich Taṇhā, Arati und Rāgā, die Töchter Māras, dorthin, wo der Erhabene war, und stellten sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach Taṇhā, die Tochter Māras, den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘සොකාවතිණ්ණො නු වනම්හි ඣායසි,විත්තං නු ජීනො උද පත්ථයානො;

ආගුං නු ගාමස්මිමකාසි කිඤ්චි,කස්මා ජනෙන න කරොසි සක්ඛිං;

සක්ඛී න සම්පජ්ජති කෙනචි තෙ’’ති.

„Sinnst du im Walde, von Sorge überwältigt? Hast du Reichtum verloren oder ersehnst du ihn? Hast du im Dorf irgendeine Untat begangen? Warum schließt du keine Freundschaft mit den Menschen? Findest du mit niemandem eine Verbindung?“

‘‘අත්ථස්ස පත්තිං හදයස්ස සන්තිං,ජෙත්වාන සෙනං පියසාතරූපං;

එකොහං ඣායං සුඛමනුබොධිං,තස්මා ජනෙන න කරොමි සක්ඛිං;

සක්ඛී න සම්පජ්ජති කෙනචි මෙ’’ති.

„Nachdem ich das Heer des Lieben und Angenehmen besiegt habe, meditiere ich allein und habe das Erlangen des Zieles, den Frieden des Herzens und das Glück erkannt. Deshalb schließe ich keine Freundschaft mit den Menschen; eine Verbindung mit jemandem kommt für mich nicht zustande.“

අථ ඛො අරති මාරධීතා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da sprach Arati, die Tochter Māras, den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කථං විහාරීබහුලොධ භික්ඛු,පඤ්චොඝතිණ්ණො අතරීධ ඡට්ඨං;

කථං ඣායිං බහුලං කාමසඤ්ඤා,පරිබාහිරා හොන්ති අලද්ධ යො ත’’න්ති.

„Wie verweilt ein Mönch meistens hier, der die fünf Fluten überquert hat und auch die sechste überquerte? Wie meditierend gelangen die Sinneswahrnehmungen bei ihm zu keinem Halt und bleiben draußen?“

‘‘පස්සද්ධකායො සුවිමුත්තචිත්තො,අසඞ්ඛරානො සතිමා අනොකො;

අඤ්ඤාය ධම්මං අවිතක්කඣායී,න කුප්පති න සරති න ථිනො.

„Mit beruhigtem Körper, wohlbefreitem Geist, ohne Gestaltungen zu bilden, achtsam und ohne Heimstätte; nachdem er die Wahrheit erkannt hat und gedankenfrei meditiert, zürnt er nicht, verlangt nicht und ist nicht schläfrig.

‘‘එවංවිහාරීබහුලොධ භික්ඛු,පඤ්චොඝතිණ්ණො අතරීධ ඡට්ඨං;

එවං ඣායිං බහුලං කාමසඤ්ඤා,පරිබාහිරා හොන්ති අලද්ධ යො ත’’න්ති.

So verweilend hat der Mönch hier die fünf Fluten überquert und auch die sechste überquert; so meditierend gelangen die Sinneswahrnehmungen bei ihm zu keinem Halt und bleiben draußen.“

අථ [Pg.128] ඛො රගා මාරධීතා භගවතො සන්තිකෙ ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da sprach Rāgā, die Tochter Māras, in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘අච්ඡෙජ්ජ තණ්හං ගණසඞ්ඝචාරී,අද්ධා චරිස්සන්ති බහූ ච සද්ධා;

බහුං වතායං ජනතං අනොකො,අච්ඡෙජ්ජ නෙස්සති මච්චුරාජස්ස පාර’’න්ති.

„Er hat das Verlangen durchschnitten, wandelt inmitten der Gemeinschaft; gewiss werden viele Gläubige ihm folgen. Wahrlich, dieser Heimlose wird eine große Schar von Lebewesen aus der Hand des Todeskönigs reißen und ans andere Ufer führen.“

‘‘නයන්ති වෙ මහාවීරා, සද්ධම්මෙන තථාගතා;

ධම්මෙන නයමානානං, කා උසූයා විජානත’’න්ති.

„Die großen Helden, die Tathāgatas, führen wahrlich durch das wahre Dhamma. Warum sollte es bei den Wissenden, die durch das Dhamma geführt werden, Neid geben?“

අථ ඛො තණ්හා ච අරති ච රගා ච මාරධීතරො යෙන මාරො පාපිමා තෙනුපසඞ්කමිංසු. අද්දසා ඛො මාරො පාපිමා තණ්හඤ්ච අරතිඤ්ච රගඤ්ච මාරධීතරො දූරතොව ආගච්ඡන්තියො. දිස්වාන ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da begaben sich Taṇhā, Arati und Rāgā, die Töchter Māras, dorthin, wo der böse Māra war. Der böse Māra sah Taṇhā, Arati und Rāgā schon von weitem kommen. Als er sie sah, sprach er in Strophen:

‘‘බාලා කුමුදනාළෙහි, පබ්බතං අභිමත්ථථ ;

ගිරිං නඛෙන ඛනථ, අයො දන්තෙහි ඛාදථ.

„Ihr Toren, mit Lotusstängeln wollt ihr einen Berg zermalmen; einen Felsberg wollt ihr mit den Nägeln aufgraben; Eisen wollt ihr mit den Zähnen zerkauen.

‘‘සෙලංව සිරසූහච්ච, පාතාලෙ ගාධමෙසථ;

ඛාණුංව උරසාසජ්ජ, නිබ්බිජ්ජාපෙථ ගොතමා’’ති.

Es ist, als wolltet ihr einen Felsblock auf dem Kopf tragen und in einem Abgrund festen Boden suchen; oder als würdet ihr mit der Brust gegen einen Baumstumpf rennen – lasst ab von Gotama!“

‘‘දද්දල්ලමානා ආගඤ්ඡුං, තණ්හා ච අරතී රගා;

තා තත්ථ පනුදී සත්ථා, තූලං භට්ඨංව මාලුතො’’ති.

„Taṇhā, Arati und Rāgā kamen in strahlender Pracht; doch der Lehrer fegte sie dort weg, wie der Wind eine abgefallene Baumwollflocke.“

තතියො වග්ගො.

Das dritte Kapitel.

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht dazu lautet:

සම්බහුලා සමිද්ධි ච, ගොධිකං සත්තවස්සානි;

ධීතරං දෙසිතං බුද්ධ, සෙට්ඨෙන ඉමං මාරපඤ්චකන්ති.

Sambahulā, Samiddhi, Godhika, Sattavassāni und Dhītara; diese fünf Māra-Sutten wurden vom edelsten Buddha verkündet.

මාරසංයුත්තං සමත්තං.

Das Mārasaṃyutta ist abgeschlossen.

5. භික්ඛුනීසංයුත්තං

5. 5. Bhikkhunīsaṃyutta

1. ආළවිකාසුත්තං

1. 1. Āḷavikāsutta

162. එවං [Pg.129] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො ආළවිකා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන අන්ධවනං තෙනුපසඞ්කමි විවෙකත්ථිනී. අථ ඛො මාරො පාපිමා ආළවිකාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො විවෙකම්හා චාවෙතුකාමො යෙන ආළවිකා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආළවිකං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

162. So habe ich gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Da kleidete sich die Nonne Āḷavikā am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen war, kehrte sie nach dem Mahl vom Almosengang zurück und begab sich in den Blindwald (Andhavana), um die Einsamkeit zu suchen. Da wollte Māra, der Böse, der Nonne Āḷavikā Furcht, Schrecken und Gänsehaut einflößen und sie aus ihrer Abgeschiedenheit vertreiben; er begab sich dorthin, wo die Nonne Āḷavikā war, und sprach die Nonne Āḷavikā mit einer Strophe an:

‘‘නත්ථි නිස්සරණං ලොකෙ, කිං විවෙකෙන කාහසි;

භුඤ්ජස්සු කාමරතියො, මාහු පච්ඡානුතාපිනී’’ති.

„Es gibt keinen Ausweg in der Welt, was willst du mit Abgeschiedenheit erreichen? Genieße die Freuden der Sinnenlust, damit du später keine Reue empfindest.“

අථ ඛො ආළවිකාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො ආළවිකාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො විවෙකම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති. අථ ඛො ආළවිකා භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Da dachte die Nonne Āḷavikā: „Wer ist dies wohl, ein Mensch oder ein Nicht-Mensch, der diese Strophe spricht?“ Dann dachte die Nonne Āḷavikā: „Dies ist Māra, der Böse, der mir Furcht, Schrecken und Gänsehaut einflößen und mich aus der Abgeschiedenheit vertreiben will, indem er diese Strophe spricht.“ Als die Nonne Āḷavikā nun erkannte: „Das ist Māra, der Böse“, erwiderte sie Māra, dem Bösen, mit diesen Strophen:

‘‘අත්ථි නිස්සරණං ලොකෙ, පඤ්ඤාය මෙ සුඵුස්සිතං ;

පමත්තබන්ධු පාපිම, න ත්වං ජානාසි තං පදං.

„Es gibt einen Ausweg in der Welt, durch Weisheit habe ich ihn wohl berührt. Du Freund der Unachtsamen, o Böser, du kennst jene Stätte nicht.

‘‘සත්තිසූලූපමා කාමා, ඛන්ධාසං අධිකුට්ටනා;

යං ත්වං කාමරතිං බ්‍රූසි, අරති මය්හ සා අහූ’’ති.

Wie Schwerter und Speere sind die Sinnenlüste, die Daseinsgruppen sind ihr Hackklotz. Das, was du als Sinnenfreude bezeichnest, ist für mich zum Nicht-Gefallen geworden.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං ආළවිකා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Die Nonne Āḷavikā kennt mich“, und unglücklich und deprimiert verschwand er genau dort.

2. සොමාසුත්තං

2. 2. Somā-Sutta

163. සාවත්ථිනිදානං[Pg.130]. අථ ඛො සොමා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන අන්ධවනං තෙනුපසඞ්කමි දිවාවිහාරාය. අන්ධවනං අජ්ඣොගාහෙත්වා අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා සොමාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො යෙන සොමා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා සොමං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

163. In Sāvatthī. Da kleidete sich die Nonne Somā am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen war, kehrte sie nach dem Mahl vom Almosengang zurück und begab sich in den Blindwald (Andhavana) zur Tagesruhe. Sie drang tief in den Blindwald ein und setzte sich am Fuße eines Baumes zur Tagesruhe nieder. Da wollte Māra, der Böse, der Nonne Somā Furcht, Schrecken und Gänsehaut einflößen und sie aus ihrer Sammlung (Samādhi) vertreiben; er begab sich dorthin, wo die Nonne Somā war, und sprach die Nonne Somā mit einer Strophe an:

‘‘යං තං ඉසීහි පත්තබ්බං, ඨානං දුරභිසම්භවං;

න තං ද්වඞ්ගුලපඤ්ඤාය, සක්කා පප්පොතුමිත්ථියා’’ති.

„Jener Zustand, den die Seher erreichen sollen und der so schwer zu erlangen ist, diesen vermag eine Frau mit ihrer Zwei-Finger-Weisheit nicht zu erreichen.“

අථ ඛො සොමාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො සොමාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති. අථ ඛො සොමා භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Da dachte die Nonne Somā: „Wer ist dies wohl, ein Mensch oder ein Nicht-Mensch, der diese Strophe spricht?“ Dann dachte die Nonne Somā: „Dies ist Māra, der Böse, der mir Furcht, Schrecken und Gänsehaut einflößen und mich aus der Sammlung vertreiben will, indem er diese Strophe spricht.“ Als die Nonne Somā nun erkannte: „Das ist Māra, der Böse“, erwiderte sie Māra, dem Bösen, mit diesen Strophen:

‘‘ඉත්ථිභාවො කිං කයිරා, චිත්තම්හි සුසමාහිතෙ;

ඤාණම්හි වත්තමානම්හි, සම්මා ධම්මං විපස්සතො.

„Was spielt das Frausein für eine Rolle, wenn der Geist gut gesammelt ist, wenn Erkenntnis vorhanden ist, während man die Lehre (Dhamma) recht erschaut?

‘‘යස්ස නූන සියා එවං, ඉත්ථාහං පුරිසොති වා;

කිඤ්චි වා පන අඤ්ඤස්මි, තං මාරො වත්තුමරහතී’’ති.

Nur zu demjenigen, der denkt: ‚Ich bin eine Frau‘ oder ‚Ich bin ein Mann‘ oder ‚Ich bin überhaupt etwas‘, zu dem ist es angebracht, dass Māra so spricht.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං සොමා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Die Nonne Somā kennt mich“, und unglücklich und deprimiert verschwand er genau dort.

3. කිසාගොතමීසුත්තං

3. 3. Kisāgotamī-Sutta

164. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො කිසාගොතමී භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන අන්ධවනං තෙනුපසඞ්කමි[Pg.131], දිවාවිහාරාය. අන්ධවනං අජ්ඣොගාහෙත්වා අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා කිසාගොතමියා භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො යෙන කිසාගොතමී භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා කිසාගොතමිං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

164. In Sāvatthī. Da kleidete sich die Nonne Kisāgotamī am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen war, kehrte sie nach dem Mahl vom Almosengang zurück und begab sich in den Blindwald (Andhavana) zur Tagesruhe. Sie drang tief in den Blindwald ein und setzte sich am Fuße eines Baumes zur Tagesruhe nieder. Da wollte Māra, der Böse, der Nonne Kisāgotamī Furcht, Schrecken und Gänsehaut einflößen und sie aus ihrer Sammlung vertreiben; er begab sich dorthin, wo die Nonne Kisāgotamī war, und sprach die Nonne Kisāgotamī mit einer Strophe an:

‘‘කිං නු ත්වං මතපුත්තාව, එකමාසි රුදම්මුඛී;

වනමජ්ඣගතා එකා, පුරිසං නු ගවෙසසී’’ති.

„Warum sitzt du da mit verweintem Gesicht, gleich einer, deren Kind gestorben ist? Allein, mitten in den Wald gekommen, suchst du etwa einen Mann?“

අථ ඛො කිසාගොතමියා භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො කිසාගොතමියා භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති.

Da dachte die Nonne Kisāgotamī: „Wer ist dies wohl, ein Mensch oder ein Nicht-Mensch, der diese Strophe spricht?“ Dann dachte die Nonne Kisāgotamī: „Dies ist Māra, der Böse, der mir Furcht, Schrecken und Gänsehaut einflößen und mich aus der Sammlung vertreiben will, indem er diese Strophe spricht.“

අථ ඛො කිසාගොතමී භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Als die Nonne Kisāgotamī nun erkannte: „Das ist Māra, der Böse“, erwiderte sie Māra, dem Bösen, mit diesen Strophen:

‘‘අච්චන්තං මතපුත්තාම්හි, පුරිසා එතදන්තිකා;

න සොචාමි න රොදාමි, න තං භායාමි ආවුසො.

„Vollständig ist der Tod von Kindern für mich vorbei, und auch mit Männern ist es endgültig zu Ende; ich sorge mich nicht, ich weine nicht, ich fürchte dich nicht, o Freund.

‘‘සබ්බත්ථ විහතා නන්දී, තමොක්ඛන්ධො පදාලිතො;

ජෙත්වාන මච්චුනො සෙනං, විහරාමි අනාසවා’’ති.

Überall ist das Entzücken zerstört, das Dunkel der Unwissenheit ist zertrümmert; nachdem ich das Heer des Todes besiegt habe, verweile ich frei von allen Trieben (anāsavā).“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං කිසාගොතමී භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Die Nonne Kisāgotamī kennt mich“, und unglücklich und deprimiert verschwand er genau dort.

4. විජයාසුත්තං

4. 4. Vijayā-Sutta

165. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො විජයා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා…පෙ… අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා විජයාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො යෙන විජයා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා විජයං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

165. In Sāvatthī. Zu jener Zeit kleidete sich die Nonne Vijayā am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen war und nach ihrer Rückkehr die Mahlzeit eingenommen hatte, begab sie sich zur Mittagsruhe zum Fuße eines bestimmten Baumes und setzte sich dort nieder. Da wollte Māra, der Böse, bei der Nonne Vijayā Furcht, Zittern und Gänsehaut erzeugen und sie aus ihrer Konzentration vertreiben. Er begab sich dorthin, wo die Nonne Vijayā war, und sprach sie mit einer Strophe an:

‘‘දහරා [Pg.132] ත්වං රූපවතී, අහඤ්ච දහරො සුසු;

පඤ්චඞ්ගිකෙන තුරියෙන, එහය්‍යෙභිරමාමසෙ’’ති.

„Du bist jung und schön, und auch ich bin jung und in der Blüte der Jugend. Komm, o Ehrwürdige, lass uns zu den Klängen eines fünfgliedrigen Orchesters gemeinsam vergnügen.“

අථ ඛො විජයාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො විජයාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති. අථ ඛො විජයා භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Da dachte die Nonne Vijayā: „Wer ist das, ein Mensch oder ein Nicht-Mensch, der diese Strophe spricht?“ Dann dachte sie: „Das ist Māra, der Böse, der mir Furcht, Zittern und Gänsehaut einflößen und mich aus meiner Konzentration vertreiben will.“ Nachdem die Nonne Vijayā erkannt hatte, dass dies Māra, der Böse, war, antwortete sie ihm mit den folgenden Strophen:

‘‘රූපා සද්දා රසා ගන්ධා, ඵොට්ඨබ්බා ච මනොරමා;

නිය්‍යාතයාමි තුය්හෙව, මාර නාහං තෙනත්ථිකා.

„Formen, Töne, Geschmäcker, Gerüche und Berührungen, die das Herz erfreuen – all das überlasse ich dir allein, Māra; ich habe daran kein Bedürfnis.“

‘‘ඉමිනා පූතිකායෙන, භින්දනෙන පභඞ්ගුනා;

අට්ටීයාමි හරායාමි, කාමතණ්හා සමූහතා.

„Über diesen verwesenden Körper, der zerbrechlich und hinfällig ist, bin ich bekümmert und beschämt; das Begehren nach Sinnenlust ist gänzlich entwurzelt.“

‘‘යෙ ච රූපූපගා සත්තා, යෙ ච අරූපට්ඨායිනො ;

යා ච සන්තා සමාපත්ති, සබ්බත්ථ විහතො තමො’’ති.

„Was jene Wesen betrifft, die in der feinstofflichen Welt weilen, und jene in der formlosen Welt sowie die friedvollen Errungenschaften – an all diesen Orten ist die Dunkelheit der Unwissenheit bei mir vernichtet.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං විජයා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Die Nonne Vijayā kennt mich“, und verschwand unglücklich und betrübt auf der Stelle.

5. උප්පලවණ්ණාසුත්තං

5. 5. Uppalavaṇṇā-Sutta

166. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො උප්පලවණ්ණා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා…පෙ… අඤ්ඤතරස්මිං සුපුප්ඵිතසාලරුක්ඛමූලෙ අට්ඨාසි. අථ ඛො මාරො පාපිමා උප්පලවණ්ණාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො යෙන උප්පලවණ්ණා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා උප්පලවණ්ණං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

166. In Sāvatthī. Zu jener Zeit kleidete sich die Nonne Uppalavaṇṇā am Morgen an... und stellte sich am Fuße eines bestimmten, in voller Blüte stehenden Sāl-Baumes auf. Da wollte Māra, der Böse, bei der Nonne Uppalavaṇṇā Furcht, Zittern und Gänsehaut erzeugen und sie aus ihrer Konzentration vertreiben. Er begab sich dorthin, wo die Nonne Uppalavaṇṇā war, und sprach sie mit einer Strophe an:

‘‘සුපුප්ඵිතග්ගං උපගම්ම භික්ඛුනි,එකා තුවං තිට්ඨසි සාලමූලෙ;

න චත්ථි තෙ දුතියා වණ්ණධාතු,බාලෙ න ත්වං භායසි ධුත්තකාන’’න්ති.

„Du Nonne, die du zu diesem an der Krone voll erblühten Sāl-Baum gekommen bist und allein an seinem Fuße stehst; es gibt keine Zweite, die dir an Schönheit gleicht. Du Törichte, hast du keine Angst vor den Schurken?“

අථ [Pg.133] ඛො උප්පලවණ්ණාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො උප්පලවණ්ණාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති. අථ ඛො උප්පලවණ්ණා භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Da dachte die Nonne Uppalavaṇṇā: „Wer ist das... ?“ Dann dachte sie: „Das ist Māra, der Böse...“. Nachdem die Nonne Uppalavaṇṇā erkannt hatte, dass dies Māra, der Böse, war, antwortete sie ihm mit den folgenden Strophen:

‘‘සතං සහස්සානිපි ධුත්තකානං,ඉධාගතා තාදිසකා භවෙය්‍යුං;

ලොමං න ඉඤ්ජාමි න සන්තසාමි,න මාර භායාමි තමෙකිකාපි.

„Selbst wenn hunderttausend Schurken, die so sind wie du, hierher kämen, würde sich kein Haar an mir regen, noch würde ich erschrecken. Māra, ich fürchte dich nicht, selbst wenn ich ganz allein bin.“

‘‘එසා අන්තරධායාමි, කුච්ඡිං වා පවිසාමි තෙ;

පඛුමන්තරිකායම්පි, තිට්ඨන්තිං මං න දක්ඛසි.

„Ich kann verschwinden oder in deinen Bauch schlüpfen; selbst wenn ich zwischen deinen Augenbrauen stehe, wirst du mich nicht sehen.“

‘‘චිත්තස්මිං වසීභූතාම්හි, ඉද්ධිපාදා සුභාවිතා;

සබ්බබන්ධනමුත්තාම්හි, න තං භායාමි ආවුසො’’ති.

„Ich habe Meisterschaft über meinen Geist erlangt, die Grundlagen der Wunderkräfte sind wohl entfaltet. Ich bin von allen Fesseln befreit. Ich fürchte dich nicht, Freund.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං උප්පලවණ්ණා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Die Nonne Uppalavaṇṇā kennt mich“, und verschwand unglücklich und betrübt auf der Stelle.

6. චාලාසුත්තං

6. 6. Cālā-Sutta

167. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො චාලා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා…පෙ… අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන චාලා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා චාලං භික්ඛුනිං එතදවොච – ‘‘කිං නු ත්වං, භික්ඛුනි, න රොචෙසී’’ති? ‘‘ජාතිං ඛ්වාහං, ආවුසො, න රොචෙමී’’ති.

167. In Sāvatthī. Zu jener Zeit kleidete sich die Nonne Cālā am Morgen an... und setzte sich am Fuße eines bestimmten Baumes zur Mittagsruhe nieder. Da begab sich Māra, der Böse, dorthin, wo die Nonne Cālā war, und fragte sie: „Nun, Nonne, was magst du nicht?“ – „Die Geburt (das Wiederwerden), o Freund, mag ich nicht.“

‘‘කිං නු ජාතිං න රොචෙසි, ජාතො කාමානි භුඤ්ජති;

කො නු තං ඉදමාදපයි, ජාතිං මා රොච භික්ඛුනී’’ති.

„Warum magst du die Geburt nicht? Wer geboren ist, genießt Sinnenfreuden. Wer hat dich zu dieser Ansicht verleitet? Nonne, schätze doch die Geburt!“

‘‘ජාතස්ස මරණං හොති, ජාතො දුක්ඛානි ඵුස්සති ;

බන්ධං වධං පරික්ලෙසං, තස්මා ජාතිං න රොචයෙ.

„Für den Geborenen gibt es den Tod; wer geboren ist, begegnet Leiden: Fesselung, Schlachtung und vielerlei Bedrängnis. Darum mag ich die Geburt nicht.“

‘‘බුද්ධො [Pg.134] ධම්මමදෙසෙසි, ජාතියා සමතික්කමං;

සබ්බදුක්ඛප්පහානාය, සො මං සච්චෙ නිවෙසයි.

„Der Buddha hat die Lehre verkündet, die über die Geburt hinausführt; zur Überwindung allen Leidens hat er mich in die höchste Wahrheit eingeführt.“

‘‘යෙ ච රූපූපගා සත්තා, යෙ ච අරූපට්ඨායිනො;

නිරොධං අප්පජානන්තා, ආගන්තාරො පුනබ්භව’’න්ති.

„Was jene Wesen betrifft, die in der feinstofflichen Welt weilen, und jene in der formlosen Welt: Da sie das Aufhören (Nirodha) nicht erkennen, kehren sie immer wieder zu neuem Werden zurück.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං චාලා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: „Die Nonne Cālā kennt mich“, und verschwand unglücklich und betrübt auf der Stelle.

7. උපචාලාසුත්තං

7. 7. Upacālā-Sutta

168. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො උපචාලා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා…පෙ… අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන උපචාලා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා උපචාලං භික්ඛුනිං එතදවොච – ‘‘කත්ථ නු ත්වං, භික්ඛුනි, උප්පජ්ජිතුකාමා’’ති? ‘‘න ඛ්වාහං, ආවුසො, කත්ථචි උප්පජ්ජිතුකාමා’’ති.

168. In Sāvatthī. Zu jener Zeit kleidete sich die Nonne Upacālā am Morgen an... und setzte sich am Fuße eines bestimmten Baumes zur Mittagsruhe nieder... Māra sprach zu ihr: „Nun, Nonne, wo wünschst du wiedergeboren zu werden?“ – „Ich wünsche an keinerlei Ort wiedergeboren zu werden, Freund.“

‘‘තාවතිංසා ච යාමා ච, තුසිතා චාපි දෙවතා;

නිම්මානරතිනො දෙවා, යෙ දෙවා වසවත්තිනො;

තත්ථ චිත්තං පණිධෙහි, රතිං පච්චනුභොස්සසී’’ති.

„Es gibt die Tāvatiṃsa-Götter, die Yāma- und die Tusita-Götter, die Nimmānaratī-Götter und jene Götter, die über die Schöpfungen anderer gebieten (Vasavattī). Richte dorthin deinen Geist, und du wirst göttliches Vergnügen genießen.“

‘‘තාවතිංසා ච යාමා ච, තුසිතා චාපි දෙවතා;

නිම්මානරතිනො දෙවා, යෙ දෙවා වසවත්තිනො;

කාමබන්ධනබද්ධා තෙ, එන්ති මාරවසං පුන.

„Die Tāvatiṃsa-Götter, die Yāma- und die Tusita-Götter, die Nimmānaratī-Götter und die Vasavattī-Götter – sie alle sind an die Fesseln der Sinnenlust gebunden und geraten immer wieder in die Gewalt Māras.“

‘‘සබ්බො ආදීපිතො ලොකො, සබ්බො ලොකො පධූපිතො;

සබ්බො පජ්ජලිතො ලොකො, සබ්බො ලොකො පකම්පිතො.

„Die ganze Welt steht in Flammen, die ganze Welt ist in Rauch gehüllt. Die ganze Welt ist lichterloh entbrannt, die ganze Welt erzittert.“

‘‘අකම්පිතං අපජ්ජලිතං, අපුථුජ්ජනසෙවිතං;

අගති යත්ථ මාරස්ස, තත්ථ මෙ නිරතො මනො’’ති.

„Wo nichts erzittert, nichts brennt, was von den Edlen aufgesucht wird und wohin Māra keinen Zutritt hat – dort weilt mein Geist in höchster Freude.“

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං උපචාලා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: 'Die Nonne Upacālā erkennt mich', und leidvoll und betrübt verschwand er auf der Stelle.

8. සීසුපචාලාසුත්තං

8. Sīsupacālā-Sutta

169. සාවත්ථිනිදානං[Pg.135]. අථ ඛො සීසුපචාලා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා …පෙ… අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා යෙන සීසුපචාලා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා සීසුපචාලං භික්ඛුනිං එතදවොච – ‘‘කස්ස නු ත්වං, භික්ඛුනි, පාසණ්ඩං රොචෙසී’’ති? ‘‘න ඛ්වාහං, ආවුසො, කස්සචි පාසණ්ඩං රොචෙමී’’ති.

169. In Sāvatthī. Da kleidete sich die Nonne Sīsupacālā am Morgen an, nahm Almosenschale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen war und nach der Mahlzeit von ihrem Almosengang zurückgekehrt war, begab sie sich zum Fundament eines gewissen Baumes und setzte sich dort für das Weilen am Tage nieder. Da begab sich Māra, der Böse, dorthin, wo die Nonne Sīsupacālā war, und sprach zu ihr: 'Welche Sektenlehre, o Nonne, heißt du gut?' — 'Ich heiße, Freund, die Sektenlehre von niemandem gut.'

‘‘කං නු උද්දිස්ස මුණ්ඩාසි, සමණී විය දිස්සසි;

න ච රොචෙසි පාසණ්ඩං, කිමිව චරසි මොමූහා’’ති.

'Auf wen bezogen bist du kahlgeschoren? Du erscheinst wie eine Nonne, doch du heißt keine Sektenlehre gut. Warum wanderst du wie eine Verwirrte?'

‘‘ඉතො බහිද්ධා පාසණ්ඩා, දිට්ඨීසු පසීදන්ති තෙ;

න තෙසං ධම්මං රොචෙමි, තෙ ධම්මස්ස අකොවිදා.

'Außerhalb von hier gibt es Sektenlehren; sie finden Gefallen an falschen Ansichten. Deren Lehre heiße ich nicht gut; sie sind nicht kundig in der Lehre.'

‘‘අත්ථි සක්‍යකුලෙ ජාතො, බුද්ධො අප්පටිපුග්ගලො;

සබ්බාභිභූ මාරනුදො, සබ්බත්ථමපරාජිතො.

'Es gibt einen im Geschlecht der Sakyer Geborenen, den Erwachten, den Unvergleichlichen; der alles Bezwinger, der Māra vertreibt, der an jedem Orte Unbesiegte.'

‘‘සබ්බත්ථ මුත්තො අසිතො, සබ්බං පස්සති චක්ඛුමා;

සබ්බකම්මක්ඛයං පත්තො, විමුත්තො උපධිසඞ්ඛයෙ;

සො මය්හං භගවා සත්ථා, තස්ස රොචෙමි සාසන’’න්ති.

'Überall befreit und ungebunden sieht der Sehende alles; er hat die Vernichtung aller Kamma-Wirkungen erreicht, ist befreit durch die Aufhebung der Grundlagen der Existenz. Dieser Erhabene ist mein Lehrer, seine Unterweisung heiße ich gut.'

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං සීසුපචාලා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: 'Die Nonne Sīsupacālā erkennt mich', und leidvoll und betrübt verschwand er auf der Stelle.

9. සෙලාසුත්තං

9. Selā-Sutta

170. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො සෙලා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා…පෙ… අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා සෙලාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො…පෙ… සෙලං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

170. In Sāvatthī. Da kleidete sich die Nonne Selā am Morgen an... und setzte sich am Fuße eines gewissen Baumes für das Weilen am Tage nieder. Da wollte Māra, der Böse, in der Nonne Selā Furcht, Zittern und Gänsehaut erregen und sie von ihrer Konzentration abbringen, und er sprach zur Nonne Selā in einem Vers:

‘‘කෙනිදං පකතං බිම්බං, ක්වනු බිම්බස්ස කාරකො;

ක්වනු බිම්බං සමුප්පන්නං, ක්වනු බිම්බං නිරුජ්ඣතී’’ති.

'Von wem wurde dieses Bildwerk (der Körper) erschaffen? Wo ist der Schöpfer des Bildwerks? Woher ist das Bildwerk entstanden? Wo vergeht das Bildwerk?'

අථ ඛො සෙලාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො සෙලාය භික්ඛුනියා [Pg.136] එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති. අථ ඛො සෙලා භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Da dachte die Nonne Selā: 'Wer ist das, ein Mensch oder ein Nicht-Mensch, der diesen Vers spricht?' Dann dachte sie: 'Dies ist Māra, der Böse, der mir Furcht, Zittern und Gänsehaut einflößen will und mich von meiner Konzentration abbringen will.' Nachdem die Nonne Selā erkannt hatte: 'Dies ist Māra, der Böse', antwortete sie Māra, dem Bösen, mit Versen:

‘‘නයිදං අත්තකතං බිම්බං, නයිදං පරකතං අඝං;

හෙතුං පටිච්ච සම්භූතං, හෙතුභඞ්ගා නිරුජ්ඣති.

'Nicht von sich selbst geschaffen ist dieses Bildwerk, nicht von einem anderen geschaffen ist dieses Elend. In Abhängigkeit von einer Ursache ist es entstanden; beim Aufhören der Ursache vergeht es.'

‘‘යථා අඤ්ඤතරං බීජං, ඛෙත්තෙ වුත්තං විරූහති;

පථවීරසඤ්චාගම්ම, සිනෙහඤ්ච තදූභයං.

'Gleichwie ein gewisser Same, der auf einem Feld gesät wird, emporwächst, wenn er die Nährstoffe der Erde und die Feuchtigkeit, beides zusammen, empfängt;'

‘‘එවං ඛන්ධා ච ධාතුයො, ඡ ච ආයතනා ඉමෙ;

හෙතුං පටිච්ච සම්භූතා, හෙතුභඞ්ගා නිරුජ්ඣරෙ’’ති.

'Ebenso sind diese Daseinsgruppen, die Elemente und diese sechs Sinnesbereiche; in Abhängigkeit von einer Ursache sind sie entstanden, beim Aufhören der Ursache vergehen sie.'

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං සෙලා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: 'Die Nonne Selā erkennt mich', und leidvoll und betrübt verschwand er auf der Stelle.

10. වජිරාසුත්තං

10. Vajirā-Sutta

171. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො වජිරා භික්ඛුනී පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තා යෙන අන්ධවනං තෙනුපසඞ්කමි දිවාවිහාරාය. අන්ධවනං අජ්ඣොගාහෙත්වා අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ දිවාවිහාරං නිසීදි. අථ ඛො මාරො පාපිමා වජිරාය භික්ඛුනියා භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො යෙන වජිරා භික්ඛුනී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා වජිරං භික්ඛුනිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

171. In Sāvatthī. Da kleidete sich die Nonne Vajirā am Morgen an, nahm Almosenschale und Obergewand und ging nach Sāvatthī um Almosen. Nachdem sie in Sāvatthī um Almosen gegangen war und nach der Mahlzeit von ihrem Almosengang zurückgekehrt war, begab sie sich zum Andhavana-Wald für das Weilen am Tage. Nachdem sie tief in den Andhavana-Wald hineingegangen war, setzte sie sich am Fuße eines gewissen Baumes für das Weilen am Tage nieder. Da wollte Māra, der Böse, in der Nonne Vajirā Furcht, Zittern und Gänsehaut erregen und sie von ihrer Konzentration abbringen, und er begab sich dorthin, wo die Nonne Vajirā war; dort angekommen, sprach er zur Nonne Vajirā in einem Vers:

‘‘කෙනායං පකතො සත්තො, කුවං සත්තස්ස කාරකො;

කුවං සත්තො සමුප්පන්නො, කුවං සත්තො නිරුජ්ඣතී’’ති.

'Von wem wurde dieses Wesen erschaffen? Wo ist der Schöpfer des Wesens? Woher ist das Wesen entstanden? Wo vergeht das Wesen?'

අථ ඛො වජිරාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘කො නු ඛ්වායං මනුස්සො වා අමනුස්සො වා ගාථං භාසතී’’ති? අථ ඛො වජිරාය භික්ඛුනියා එතදහොසි – ‘‘මාරො ඛො අයං පාපිමා මම භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසං උප්පාදෙතුකාමො සමාධිම්හා චාවෙතුකාමො ගාථං භාසතී’’ති. අථ ඛො [Pg.137] වජිරා භික්ඛුනී ‘‘මාරො අයං පාපිමා’’ ඉති විදිත්වා, මාරං පාපිමන්තං ගාථාහි පච්චභාසි –

Da dachte die Nonne Vajirā: 'Wer ist das, ein Mensch oder ein Nicht-Mensch, der diesen Vers spricht?' Dann dachte sie: 'Dies ist Māra, der Böse, der mir Furcht, Zittern und Gänsehaut einflößen will und mich von meiner Konzentration abbringen will.' Nachdem die Nonne Vajirā erkannt hatte: 'Dies ist Māra, der Böse', antwortete sie Māra, dem Bösen, mit Versen:

‘‘කිං නු සත්තොති පච්චෙසි, මාර දිට්ඨිගතං නු තෙ;

සුද්ධසඞ්ඛාරපුඤ්ජොයං, නයිධ සත්තුපලබ්භති.

'Warum wähnst du ein „Wesen“, Māra? Ist das deine verkehrte Ansicht? Dies ist nur ein bloßer Haufen von Gestaltungen (Saṅkhāra); hier ist ein Wesen im eigentlichen Sinne nicht zu finden.'

‘‘යථා හි අඞ්ගසම්භාරා, හොති සද්දො රථො ඉති;

එවං ඛන්ධෙසු සන්තෙසු, හොති සත්තොති සම්මුති.

'Denn wie beim Zusammenfügen der Teile die Bezeichnung „Wagen“ gebraucht wird, so gibt es die Konvention eines „Wesens“, wenn die Daseinsgruppen vorhanden sind.'

‘‘දුක්ඛමෙව හි සම්භොති, දුක්ඛං තිට්ඨති වෙති ච;

නාඤ්ඤත්‍ර දුක්ඛා සම්භොති, නාඤ්ඤං දුක්ඛා නිරුජ්ඣතී’’ති.

'Nur Leiden ist es, was entsteht; Leiden ist es, was besteht und vergeht. Nichts außer Leiden entsteht, nichts anderes als Leiden vergeht.'

අථ ඛො මාරො පාපිමා ‘‘ජානාති මං වජිරා භික්ඛුනී’’ති දුක්ඛී දුම්මනො තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte Māra, der Böse: 'Die Nonne Vajirā erkennt mich', und leidvoll und betrübt verschwand er auf der Stelle.

භික්ඛුනීසංයුත්තං සමත්තං.

Das Bhikkhunī-Saṃyutta ist vollendet.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon ist:

ආළවිකා ච සොමා ච, ගොතමී විජයා සහ;

උප්පලවණ්ණා ච චාලා, උපචාලා සීසුපචාලා ච;

සෙලා වජිරාය තෙ දසාති.

Āḷavikā, Somā, Gotamī zusammen mit Vijayā, Uppalavaṇṇā, Cālā, Upacālā und Sīsupacālā, Selā und Vajirā; das sind die zehn (Sutten).

6. බ්‍රහ්මසංයුත්තං

6. Brahma-Saṃyutta

1. පඨමවග්ගො

1. Erstes Kapitel

1. බ්‍රහ්මායාචනසුත්තං

1. Brahmāyācana-Sutta

172. එවං [Pg.138] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. අථ ඛො භගවතො රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘අධිගතො ඛො ම්‍යායං ධම්මො ගම්භීරො දුද්දසො දුරනුබොධො සන්තො පණීතො අතක්කාවචරො නිපුණො පණ්ඩිතවෙදනීයො. ආලයරාමා ඛො පනායං පජා ආලයරතා ආලයසම්මුදිතා. ආලයරාමාය ඛො පන පජාය ආලයරතාය ආලයසම්මුදිතාය දුද්දසං ඉදං ඨානං යදිදං ඉදප්පච්චයතාපටිච්චසමුප්පාදො. ඉදම්පි ඛො ඨානං දුද්දසං යදිදං සබ්බසඞ්ඛාරසමථො සබ්බූපධිපටිනිස්සග්ගො තණ්හාක්ඛයො විරාගො නිරොධො නිබ්බානං. අහඤ්චෙව ඛො පන ධම්මං දෙසෙය්‍යං; පරෙ ච මෙ න ආජානෙය්‍යුං; සො මමස්ස කිලමථො, සා මමස්ස විහෙසා’’ති. අපිස්සු භගවන්තං ඉමා අනච්ඡරියා ගාථායො පටිභංසු පුබ්බෙ අස්සුතපුබ්බා –

172. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā, am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes, kurz nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Da erhob sich im Geiste des Erhabenen, während er in der Abgeschiedenheit verweilte, folgende Erwägung: „Diese von mir erreichte Lehre ist tiefgründig, schwer zu sehen, schwer zu verstehen, friedvoll, erhaben, jenseits des bloßen Denkens, subtil und von den Weisen zu erfahren. Diese Generation jedoch ist dem Anhaften ergeben, erfreut sich am Anhaften und ist entzückt vom Anhaften. Für eine Generation, die dem Anhaften ergeben ist, die sich am Anhaften erfreut und vom Anhaften entzückt ist, ist dieser Sachverhalt schwer zu sehen, nämlich die Bedingtheit und das Entstehen in Abhängigkeit. Auch dieser Sachverhalt ist schwer zu sehen, nämlich die Beruhigung aller Gestaltungen, das Loslassen aller Grundlagen der Wiedergeburt, die Versiegung des Verlangens, die Leidenschaftslosigkeit, das Aufhören, das Nirvāna. Wenn ich nun die Lehre verkünden würde und andere mich nicht verstünden, so wäre dies für mich eine Ermüdung, dies wäre für mich eine Bedrängnis.“ Zudem erschienen dem Erhabenen diese wunderbaren Verse, die er zuvor noch nie gehört hatte:

‘‘කිච්ඡෙන මෙ අධිගතං, හලං දානි පකාසිතුං;

රාගදොසපරෙතෙහි, නායං ධම්මො සුසම්බුධො.

„Was ich mit Mühe errungen, wozu es jetzt verkünden? Von Gier und Hass Besessenen wird diese Lehre nicht leicht verständlich sein.

‘‘පටිසොතගාමිං නිපුණං, ගම්භීරං දුද්දසං අණුං;

රාගරත්තා න දක්ඛන්ති, තමොඛන්ධෙන ආවුටා’’ති.

„Gegen den Strom gerichtet, subtil, tief, schwer zu schauen und fein; die Gierverhafteten werden es nicht sehen, da sie von der Finsternis der Unwissenheit umhüllt sind.“

ඉතිහ භගවතො පටිසඤ්චික්ඛතො අප්පොස්සුක්කතාය චිත්තං නමති, නො ධම්මදෙසනාය.

Als der Erhabene dies so bedachte, neigte sich sein Geist der Untätigkeit zu und nicht der Verkündung der Lehre.

අථ ඛො බ්‍රහ්මුනො සහම්පතිස්ස භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය එතදහොසි – ‘‘නස්සති වත භො ලොකො, විනස්සති වත භො ලොකො, යත්‍ර හි නාම තථාගතස්ස අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස අප්පොස්සුක්කතාය චිත්තං නමති, නො ධම්මදෙසනායා’’ති. අථ [Pg.139] ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – බ්‍රහ්මලොකෙ අන්තරහිතො භගවතො පුරතො පාතුරහොසි. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා දක්ඛිණජාණුමණ්ඩලං පථවියං නිහන්ත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘දෙසෙතු, භන්තෙ, භගවා ධම්මං, දෙසෙතු සුගතො ධම්මං. සන්ති සත්තා අප්පරජක්ඛජාතිකා, අස්සවනතා ධම්මස්ස පරිහායන්ති. භවිස්සන්ති ධම්මස්ස අඤ්ඤාතාරො’’ති. ඉදමවොච බ්‍රහ්මා සහම්පති, ඉදං වත්වා අථාපරං එතදවොච –

Da erkannte der Brahma Sahampati mit seinem eigenen Geist die Erwägung im Geiste des Erhabenen und dachte: „Wehe, die Welt geht zugrunde! Wehe, die Welt wird vernichtet! Da doch der Geist des Vollendeten, des Heiligen, des vollkommen Erleuchteten sich der Untätigkeit zuneigt und nicht der Verkündung der Lehre.“ Da verschwand der Brahma Sahampati aus der Brahma-Welt – so schnell, wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde – und erschien vor dem Erhabenen. Dann legte der Brahma Sahampati sein Obergewand über eine Schulter, setzte das rechte Knie auf den Boden, erhob die gefalteten Hände ehrfürchtig zum Erhabenen und sprach zu ihm: „Möge der Erhabene die Lehre verkünden, möge der Glückselige die Lehre verkünden! Es gibt Wesen, an deren Augen nur wenig Staub haftet; weil sie die Lehre nicht hören, gehen sie verloren. Es wird solche geben, die die Lehre verstehen.“ Dies sprach der Brahma Sahampati. Nachdem er dies gesagt hatte, fügte er noch folgendes hinzu:

‘‘පාතුරහොසි මගධෙසු පුබ්බෙ,ධම්මො අසුද්ධො සමලෙහි චින්තිතො;

අපාපුරෙතං අමතස්ස ද්වාරං,සුණන්තු ධම්මං විමලෙනානුබුද්ධං.

„Einst erschien in Magadha eine unreine Lehre, von Befleckten erdacht. Öffne nun das Tor zum Todlosen; mögen sie die Lehre hören, die der Makellose erkannt hat.

‘‘සෙලෙ යථා පබ්බතමුද්ධනිට්ඨිතො,යථාපි පස්සෙ ජනතං සමන්තතො;

තථූපමං ධම්මමයං සුමෙධ,පාසාදමාරුය්හ සමන්තචක්ඛු;

සොකාවතිණ්ණං ජනතමපෙතසොකො,අවෙක්ඛස්සු ජාතිජරාභිභූතං.

„Wie einer, der auf einem felsigen Berggipfel steht und die Menschen ringsum erblickt, so steige du, o Weiser, auf den aus der Lehre errichteten Palast, du Allsehender. Blicke, selbst frei von Kummer, auf die in Kummer versunkenen Menschen herab, die von Geburt und Alter überwältigt sind.

‘‘උට්ඨෙහි වීර විජිතසඞ්ගාම,සත්ථවාහ අනණ විචර ලොකෙ;

දෙසස්සු භගවා ධම්මං,අඤ්ඤාතාරො භවිස්සන්තී’’ති.

„Erhebe dich, Held, Sieger in der Schlacht, Karawanenführer, Schuldenfreier, durchwandere die Welt! Verkündige, o Erhabener, die Lehre; es wird solche geben, die sie verstehen.“

අථ ඛො භගවා බ්‍රහ්මුනො ච අජ්ඣෙසනං විදිත්වා සත්තෙසු ච කාරුඤ්ඤතං පටිච්ච බුද්ධචක්ඛුනා ලොකං වොලොකෙසි. අද්දසා ඛො භගවා බුද්ධචක්ඛුනා ලොකං වොලොකෙන්තො සත්තෙ අප්පරජක්ඛෙ මහාරජක්ඛෙ තික්ඛින්ද්‍රියෙ මුදින්ද්‍රියෙ ස්වාකාරෙ ද්වාකාරෙ සුවිඤ්ඤාපයෙ දුවිඤ්ඤාපයෙ, අප්පෙකච්චෙ පරලොකවජ්ජභයදස්සාවිනෙ විහරන්තෙ, අප්පෙකච්චෙ න පරලොකවජ්ජභයදස්සාවිනෙ [Pg.140] විහරන්තෙ. සෙය්‍යථාපි නාම උප්පලිනියං වා පදුමිනියං වා පුණ්ඩරීකිනියං වා අප්පෙකච්චානි උප්පලානි වා පදුමානි වා පුණ්ඩරීකානි වා උදකෙ ජාතානි උදකෙ සංවඩ්ඪානි උදකානුග්ගතානි අන්තො නිමුග්ගපොසීනි, අප්පෙකච්චානි උප්පලානි වා පදුමානි වා පුණ්ඩරීකානි වා උදකෙ ජාතානි උදකෙ සංවඩ්ඪානි සමොදකං ඨිතානි, අප්පෙකච්චානි උප්පලානි වා පදුමානි වා පුණ්ඩරීකානි වා උදකෙ ජාතානි උදකෙ සංවඩ්ඪානි උදකා අච්චුග්ගම්ම ඨිතානි අනුපලිත්තානි උදකෙන; එවමෙව භගවා බුද්ධචක්ඛුනා ලොකං වොලොකෙන්තො අද්දස සත්තෙ අප්පරජක්ඛෙ මහාරජක්ඛෙ තික්ඛින්ද්‍රියෙ මුදින්ද්‍රියෙ ස්වාකාරෙ ද්වාකාරෙ සුවිඤ්ඤාපයෙ දුවිඤ්ඤාපයෙ, අප්පෙකච්චෙ පරලොකවජ්ජභයදස්සාවිනෙ විහරන්තෙ, අප්පෙකච්චෙ න පරලොකවජ්ජභයදස්සාවිනෙ විහරන්තෙ. දිස්වාන බ්‍රහ්මානං සහම්පතිං ගාථාය පච්චභාසි –

Da erkannte der Erhabene die Bitte des Brahma und blickte aus Mitgefühl für die Wesen mit dem Buddha-Auge über die Welt. Als der Erhabene mit dem Buddha-Auge über die Welt blickte, sah er Wesen mit wenig Staub an den Augen und mit viel Staub an den Augen, mit scharfen Sinnen und mit stumpfen Sinnen, mit guten Anlagen und mit schlechten Anlagen, solche, die leicht zu belehren sind, und solche, die schwer zu belehren sind; einige sahen die Gefahr und das Übel in der jenseitigen Welt, andere sahen die Gefahr und das Übel in der jenseitigen Welt nicht. So wie in einem Teich mit blauen, roten oder weißen Lotusblumen einige Lotusblumen im Wasser geboren sind, im Wasser wachsen, das Wasser nicht überragen und unter der Wasseroberfläche genährt werden; wie einige Lotusblumen im Wasser geboren sind, im Wasser wachsen und an der Wasseroberfläche stehen; und wie einige Lotusblumen im Wasser geboren sind, im Wasser wachsen, das Wasser überragen und vom Wasser unbenetzt bleiben; ebenso sah der Erhabene, als er mit dem Buddha-Auge über die Welt blickte, Wesen mit wenig Staub an den Augen und mit viel Staub an den Augen, mit scharfen Sinnen und mit stumpfen Sinnen, mit guten Anlagen und mit schlechten Anlagen, solche, die leicht zu belehren sind, und solche, die schwer zu belehren sind; einige sahen die Gefahr und das Übel in der jenseitigen Welt, andere sahen die Gefahr und das Übel in der jenseitigen Welt nicht. Nachdem er dies gesehen hatte, antwortete er dem Brahma Sahampati mit einem Vers:

‘‘අපාරුතා තෙසං අමතස්ස ද්වාරා,යෙ සොතවන්තො පමුඤ්චන්තු සද්ධං;

විහිංසසඤ්ඤී පගුණං න භාසිං,ධම්මං පණීතං මනුජෙසු බ්‍රහ්මෙ’’ති.

„Geöffnet sind für sie die Tore zum Todlosen; wer Ohren hat, der lasse Vertrauen strömen. In der Erwartung von Mühsal, o Brahma, verkündete ich die vortreffliche, wohlverstandene Lehre nicht unter den Menschen.“

අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති ‘‘කතාවකාසො ඛොම්හි භගවතා ධම්මදෙසනායා’’ති භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da dachte der Brahma Sahampati: „Der Erhabene hat mir die Gelegenheit zur Verkündung der Lehre gewährt“, verneigte sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen, umschritt ihn ehrerbietig rechtsherum und verschwand sogleich an Ort und Stelle.

2. ගාරවසුත්තං

2. Gāravasutta

173. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ අජපාලනිග්‍රොධමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. අථ ඛො භගවතො රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘‘දුක්ඛං ඛො අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, කං නු ඛ්වාහං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’න්ති?

173. So habe ich es gehört – zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Uruvelā am Ufer des Flusses Nerañjarā, am Fuße des Ajapāla-Banyanbaumes, kurz nachdem er die vollkommene Erleuchtung erlangt hatte. Da erhob sich im Geiste des Erhabenen, während er in der Abgeschiedenheit verweilte, folgende Erwägung: „Schmerzvoll ist es, ohne Ehrerbietung und ohne Gehorsam zu leben. Welchen Asketen oder Brahmanen könnte ich wohl verehren, hochschätzen und in Abhängigkeit von ihm verweilen?“

අථ [Pg.141] ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘අපරිපුණ්ණස්ස ඛො සීලක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අත්තනා සීලසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

Da dachte der Erhabene bei sich: „Es wäre gut, wenn ich zu einem anderen Asketen oder Brahmanen, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben würde, um die noch nicht vollkommene Gruppe der Tugend zu vervollständigen. Doch ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, der Götter und Menschen, keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der tugendhafter wäre als ich selbst, bei dem ich, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben könnte.“

‘‘අපරිපුණ්ණස්ස ඛො සමාධික්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ…පෙ… අත්තනා සමාධිසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

„Es wäre gut, wenn ich zu einem anderen Asketen oder Brahmanen, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben würde, um die noch nicht vollkommene Gruppe der Konzentration zu vervollständigen. Doch ich sehe in der Welt … keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener in der Konzentration wäre als ich selbst, bei dem ich, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben könnte.“

‘‘අපරිපුණ්ණස්ස පඤ්ඤාක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ…පෙ… අත්තනා පඤ්ඤාසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

„Es wäre gut, wenn ich zu einem anderen Asketen oder Brahmanen, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben würde, um die noch nicht vollkommene Gruppe der Weisheit zu vervollständigen. Doch ich sehe in der Welt … keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener in der Weisheit wäre als ich selbst, bei dem ich, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben könnte.“

‘‘අපරිපුණ්ණස්ස ඛො විමුත්තික්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ…පෙ… අත්තනා විමුත්තිසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං.

„Es wäre gut, wenn ich zu einem anderen Asketen oder Brahmanen, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben würde, um die noch nicht vollkommene Gruppe der Befreiung zu vervollständigen. Doch ich sehe in der Welt … keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener in der Befreiung wäre als ich selbst, bei dem ich, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben könnte.“

‘‘අපරිපුණ්ණස්ස ඛො විමුත්තිඤාණදස්සනක්ඛන්ධස්ස පාරිපූරියා අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. න ඛො පනාහං පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය අත්තනා විමුත්තිඤාණදස්සනසම්පන්නතරං අඤ්ඤං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා, යමහං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍යං. යංනූනාහං ය්වායං ධම්මො මයා අභිසම්බුද්ධො තමෙව ධම්මං සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරෙය්‍ය’’න්ති.

„Es wäre gut, wenn ich zu einem anderen Asketen oder Brahmanen, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben würde, um die noch nicht vollkommene Gruppe der Erkenntnis und Schau der Befreiung zu vervollständigen. Doch ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, der Götter und Menschen, keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der vollkommener in der Erkenntnis und Schau der Befreiung wäre als ich selbst, bei dem ich, ihn ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihm leben könnte. Wie wäre es, wenn ich eben diese Lehre (Dhamma), die ich selbst vollkommen erkannt habe, ehrend und respektierend, in Abhängigkeit von ihr leben würde?“

අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති භගවතො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – බ්‍රහ්මලොකෙ අන්තරහිතො භගවතො පුරතො පාතුරහොසි. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘එවමෙතං, භගවා, එවමෙතං, සුගත! යෙපි තෙ, භන්තෙ, අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා, තෙපි [Pg.142] භගවන්තො ධම්මඤ්ඤෙව සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරිංසු; යෙපි තෙ, භන්තෙ, භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා තෙපි භගවන්තො ධම්මඤ්ඤෙව සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරිස්සන්ති. භගවාපි, භන්තෙ, එතරහි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො ධම්මඤ්ඤෙව සක්කත්වා ගරුං කත්වා උපනිස්සාය විහරතූ’’ති. ඉදමවොච බ්‍රහ්මා සහම්පති, ඉදං වත්වා අථාපරං එතදවොච –

Da erkannte der Brahma Sahampati mit seinem eigenen Geist die Gedankengänge des Erhabenen und – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – so verschwand er aus der Brahma-Welt und erschien vor dem Erhabenen. Da legte der Brahma Sahampati sein Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfurchtsvoll zum Erhabenen hin und sprach zu ihm: „So ist es, Erhabener! So ist es, Glückseliger! Auch jene Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten, die in vergangenen Zeiten waren, lebten in Abhängigkeit von der Lehre (Dhamma), indem sie diese ehrten und respektierten. Auch jene Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten, die in künftigen Zeiten sein werden, werden in Abhängigkeit von der Lehre leben, indem sie diese ehren und respektieren. Möge auch der Erhabene, der jetzige Heilige, vollkommen Erwachte, in Abhängigkeit von der Lehre leben, indem er sie ehrt und respektiert.“ Dies sprach der Brahma Sahampati; nachdem er dies gesagt hatte, sprach er ferner Folgendes:

‘‘යෙ ච අතීතා සම්බුද්ධා, යෙ ච බුද්ධා අනාගතා;

යො චෙතරහි සම්බුද්ධො, බහූනං සොකනාසනො.

„Die Erwachten der Vergangenheit, die Buddhas der Zukunft und jener Erwachte der Gegenwart, der das Leid vieler vertreibt,“

‘‘සබ්බෙ සද්ධම්මගරුනො, විහංසු විහරන්ති ච;

තථාපි විහරිස්සන්ති, එසා බුද්ධාන ධම්මතා.

„sie alle lebten, leben und werden auch künftig leben, indem sie die wahre Lehre (Saddhamma) hochachten. Dies ist die Gesetzmäßigkeit (Dhammatā) der Buddhas.“

‘‘තස්මා හි අත්තකාමෙන, මහත්තමභිකඞ්ඛතා;

සද්ධම්මො ගරුකාතබ්බො, සරං බුද්ධාන සාසන’’න්ති.

„Darum soll jemand, der sein eigenes Wohl sucht und nach Größe strebt, die wahre Lehre hochachten, eingedenk der Unterweisung der Buddhas.“

3. බ්‍රහ්මදෙවසුත්තං

3. Das Brahmadeva-Sutta

174. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරිස්සා බ්‍රාහ්මණියා බ්‍රහ්මදෙවො නාම පුත්තො භගවතො සන්තිකෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො හොති.

174. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit war der Sohn einer gewissen Brahmanin namens Brahmadeva im Beisein des Erhabenen aus dem Haus in die Hauslosigkeit gezogen und Mönch geworden.

අථ ඛො ආයස්මා බ්‍රහ්මදෙවො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො නචිරස්සෙව – යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි. ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා බ්‍රහ්මදෙවො අරහතං අහොසි.

Daraufhin verweilte der ehrwürdige Brahmadeva allein, zurückgezogen, wachsam, eifrig und entschlossen. Es dauerte nicht lange, da erkannte, verwirklichte und erreichte er selbst durch eigene höhere Erkenntnis noch in diesem Leben das unübertreffliche Ziel des heiligen Wandels, um dessentwillen Edelleute rechtmäßig aus dem Haus in die Hauslosigkeit ziehen. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist der heilige Wandel, getan ist, was zu tun war, nichts Weiteres folgt für dieses Dasein.“ Und der ehrwürdige Brahmadeva wurde einer der Heiligen.

අථ ඛො ආයස්මා බ්‍රහ්මදෙවො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. සාවත්ථියං සපදානං පිණ්ඩාය චරමානො යෙන සකමාතු නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මතො බ්‍රහ්මදෙවස්ස මාතා බ්‍රාහ්මණී බ්‍රහ්මුනො ආහුතිං නිච්චං පග්ගණ්හාති[Pg.143]. අථ ඛො බ්‍රහ්මුනො සහම්පතිස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො ආයස්මතො බ්‍රහ්මදෙවස්ස මාතා බ්‍රාහ්මණී බ්‍රහ්මුනො ආහුතිං නිච්චං පග්ගණ්හාති. යංනූනාහං තං උපසඞ්කමිත්වා සංවෙජෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – බ්‍රහ්මලොකෙ අන්තරහිතො ආයස්මතො බ්‍රහ්මදෙවස්ස මාතු නිවෙසනෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති වෙහාසං ඨිතො ආයස්මතො බ්‍රහ්මදෙවස්ස මාතරං බ්‍රාහ්මණිං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da kleidete sich der Ehrwürdige Brahmadeva am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging in Sāvatthī auf Almosengang. Während er in Sāvatthī von Haus zu Haus um Almosen bettelte, begab er sich dorthin, wo das Haus seiner eigenen Mutter war. Zu jener Zeit brachte die Mutter des Ehrwürdigen Brahmadeva, eine Brahmanin, dem Brahmā beständig eine Opfergabe dar. Da dachte der Brahmā Sahampati: „Diese Brahmanin, die Mutter des Ehrwürdigen Brahmadeva, bringt dem Brahmā beständig eine Opfergabe dar. Wie wäre es, wenn ich zu ihr ginge und sie aufrüttelte?“ Da verschwand der Brahmā Sahampati – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde – aus der Brahmā-Welt und erschien im Hause der Mutter des Ehrwürdigen Brahmadeva. Dann blieb der Brahmā Sahampati in der Luft stehen und sprach die Mutter des Ehrwürdigen Brahmadeva, die Brahmanin, mit einer Strophe an:

‘‘දූරෙ ඉතො බ්‍රාහ්මණි බ්‍රහ්මලොකො,යස්සාහුතිං පග්ගණ්හාසි නිච්චං;

නෙතාදිසො බ්‍රාහ්මණි බ්‍රහ්මභක්ඛො,කිං ජප්පසි බ්‍රහ්මපථං අජානං.

„Fern von hier, o Brahmanin, ist die Brahmā-Welt, der du beständig deine Opfergabe darbringst; solch eine Speise ist nicht die Nahrung von Brahmās. Was murmelst du da, ohne den Pfad der Brahmās zu kennen?“

‘‘එසො හි තෙ බ්‍රාහ්මණි බ්‍රහ්මදෙවො,නිරූපධිකො අතිදෙවපත්තො;

අකිඤ්චනො භික්ඛු අනඤ්ඤපොසී,යො තෙ සො පිණ්ඩාය ඝරං පවිට්ඨො.

„Dieser Brahmadeva dort, o Brahmanin, ist dein Sohn; er ist frei von Bindungen, erhaben über die Götter; ein besitzloser Mönch, der niemanden zu versorgen hat, ist er, der dein Haus um Almosen betreten hat.“

‘‘ආහුනෙය්‍යො වෙදගු භාවිතත්තො,නරානං දෙවානඤ්ච දක්ඛිණෙය්‍යො;

බාහිත්වා පාපානි අනූපලිත්තො,ඝාසෙසනං ඉරියති සීතිභූතො.

„Er ist opferwürdig, ein Kenner der Wahrheit, von entfaltetem Wesen, ein Feld des Verdienstes für Menschen und Götter; das Übel hat er von sich gewiesen, er ist unbefleckt, friedvoll wandelt er auf der Suche nach Nahrung.“

‘‘න තස්ස පච්ඡා න පුරත්ථමත්ථි,සන්තො විධූමො අනිඝො නිරාසො;

නික්ඛිත්තදණ්ඩො තසථාවරෙසු,සො ත්‍යාහුතිං භුඤ්ජතු අග්ගපිණ්ඩං.

„Für ihn gibt es kein Gestern und kein Morgen; er ist friedvoll, frei von Zorn, ohne Leid und ohne Verlangen. Den Stock hat er niedergelegt gegenüber allen Wesen, ob schwach oder fest; er möge deine Opfergabe, die beste Speise, verzehren.“

‘‘විසෙනිභූතො උපසන්තචිත්තො,නාගොව දන්තො චරති අනෙජො;

භික්ඛු සුසීලො සුවිමුත්තචිත්තො,සො ත්‍යාහුතිං භුඤ්ජතු අග්ගපිණ්ඩං.

„Befreit vom Heer der Leidenschaften, mit gestilltem Geist, wandelt er wie ein gezähmter Elefant, frei von Begehren; ein Mönch von vollkommener Tugend und wohlbefreitem Geist – er möge deine Opfergabe, die beste Speise, verzehren.“

‘‘තස්මිං [Pg.144] පසන්නා අවිකම්පමානා,පතිට්ඨපෙහි දක්ඛිණං දක්ඛිණෙය්‍යෙ;

කරොහි පුඤ්ඤං සුඛමායතිකං,දිස්වා මුනිං බ්‍රාහ්මණි ඔඝතිණ්ණ’’න්ති.

„In Vertrauen zu ihm, ohne zu schwanken, gib deine Gabe demjenigen, der ihrer würdig ist; wirke ein Verdienst, das künftiges Glück bringt, da du nun den Weisen gesehen hast, der die Flut überquert hat.“

‘‘තස්මිං පසන්නා අවිකම්පමානා,පතිට්ඨපෙසි දක්ඛිණං දක්ඛිණෙය්‍යෙ;

අකාසි පුඤ්ඤං සුඛමායතිකං,දිස්වා මුනිං බ්‍රාහ්මණී ඔඝතිණ්ණ’’න්ති.

„In Vertrauen zu ihm, ohne zu schwanken, gab sie ihre Gabe demjenigen, der ihrer würdig war; sie wirkte ein Verdienst, das künftiges Glück bringt, da sie den Weisen gesehen hatte, der die Flut überquert hatte.“

4. බකබ්‍රහ්මසුත්තං

4. Die Lehrrede von Baka-Brahmā

175. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන බකස්ස බ්‍රහ්මුනො එවරූපං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං හොති – ‘‘ඉදං නිච්චං, ඉදං ධුවං, ඉදං සස්සතං, ඉදං කෙවලං, ඉදං අචවනධම්මං, ඉදඤ්හි න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති, ඉතො ච පනඤ්ඤං උත්තරිං නිස්සරණං නත්ථී’’ති.

175. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit war dem Baka-Brahmā solch eine üble falsche Ansicht entstanden: „Dies ist beständig, dies ist dauerhaft, dies ist ewig, dies ist vollkommen, dies ist von der Natur des Nichtvergehens; denn hier gibt es keine Geburt, kein Altern, kein Sterben, kein Vergehen und kein Wiedererscheinen; und über dies hinaus gibt es keinen anderen Ausweg.“

අථ ඛො භගවා බකස්ස බ්‍රහ්මුනො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – ජෙතවනෙ අන්තරහිතො තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහොසි. අද්දසා ඛො බකො බ්‍රහ්මා භගවන්තං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වාන භගවන්තං එතදවොච – ‘‘එහි ඛො මාරිස, ස්වාගතං තෙ, මාරිස! චිරස්සං ඛො මාරිස! ඉමං පරියායමකාසි යදිදං ඉධාගමනාය. ඉදඤ්හි, මාරිස, නිච්චං, ඉදං ධුවං, ඉදං සස්සතං, ඉදං කෙවලං, ඉදං අචවනධම්මං, ඉදඤ්හි න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති. ඉතො ච පනඤ්ඤං උත්තරි නිස්සරණං නත්ථී’’ති.

Da erkannte der Erhabene mit seinem Geist die Gedanken im Geiste des Baka-Brahmā. Und so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde, verschwand er aus dem Jetavana und erschien in jener Brahmā-Welt. Der Baka-Brahmā sah den Erhabenen schon von weitem kommen und sprach zum Erhabenen: „Komm, werter Herr! Willkommen, werter Herr! Es ist schon lange her, werter Herr, dass du diese Gelegenheit ergriffen hast, hierher zu kommen. Denn dies, werter Herr, ist beständig, dies ist dauerhaft, dies ist ewig, dies ist vollkommen, dies ist von der Natur des Nichtvergehens; denn hier gibt es keine Geburt, kein Altern, kein Sterben, kein Vergehen und kein Wiedererscheinen. Und über dies hinaus gibt es keinen anderen Ausweg.“

එවං වුත්තෙ, භගවා බකං බ්‍රහ්මානං එතදවොච – ‘‘අවිජ්ජාගතො වත, භො, බකො බ්‍රහ්මා; අවිජ්ජාගතො වත, භො, බකො බ්‍රහ්මා. යත්‍ර [Pg.145] හි නාම අනිච්චංයෙව සමානං නිච්චන්ති වක්ඛති, අධුවංයෙව සමානං ධුවන්ති වක්ඛති, අසස්සතංයෙව සමානං සස්සතන්ති වක්ඛති, අකෙවලංයෙව සමානං කෙවලන්ති වක්ඛති, චවනධම්මංයෙව සමානං අචවනධම්මන්ති වක්ඛති. යත්ථ ච පන ජායති ච ජීයති ච මීයති ච චවති ච උපපජ්ජති ච, තඤ්ච තථා වක්ඛති – ‘ඉදඤ්හි න ජායති න ජීයති න මීයති න චවති න උපපජ්ජති’. සන්තඤ්ච පනඤ්ඤං උත්තරි නිස්සරණං, ‘නත්ථඤ්ඤං උත්තරි නිස්සරණ’න්ති වක්ඛතී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Erhabene zum Baka-Brahmā: „Wahrlich, der Baka-Brahmā ist dem Nichtwissen verfallen; wahrlich, der Baka-Brahmā ist dem Nichtwissen verfallen! Da er doch das Unbeständige als beständig bezeichnet, das Nichtdauerhafte als dauerhaft, das Nichtewige als ewig, das Unvollkommene als vollkommen und das, was der Natur des Vergehens unterworfen ist, als nichtvergehend. Und obwohl es dort Geburt, Altern, Sterben, Vergehen und Wiedererscheinen gibt, sagt er dennoch: ‚Hier gibt es keine Geburt, kein Altern, kein Sterben, kein Vergehen und kein Wiedererscheinen.‘ Und obwohl es einen höheren Ausweg gibt, sagt er: ‚Es gibt keinen anderen höheren Ausweg.‘“

‘‘ද්වාසත්තති ගොතම පුඤ්ඤකම්මා,වසවත්තිනො ජාතිජරං අතීතා;

අයමන්තිමා වෙදගූ බ්‍රහ්මුපපත්ති,අස්මාභිජප්පන්ති ජනා අනෙකා’’ති.

„Zweiundsiebzig sind wir, o Gotama, die Gutes gewirkt haben, die wir über uns selbst gebieten und Geburt und Alter überwunden haben. Diese Geburt in der Brahmā-Welt ist die letzte, wir sind Kenner der Wahrheit; viele Menschen flehen zu uns.“

‘‘අප්පඤ්හි එතං න හි දීඝමායු,යං ත්වං බක මඤ්ඤසි දීඝමායුං;

සතං සහස්සානං නිරබ්බුදානං,ආයුං පජානාමි තවාහං බ්‍රහ්මෙ’’ති.

„Kurz ist dieses Leben, wahrlich nicht lang, das du, o Baka, für ein langes Leben hältst. Einhunderttausend Nirabbudas lang – so kenne ich deine Lebensspanne, o Brahmā.“

‘‘අනන්තදස්සී භගවාහමස්මි,ජාතිජරං සොකමුපාතිවත්තො;

කිං මෙ පුරාණං වතසීලවත්තං,ආචික්ඛ මෙ තං යමහං විජඤ්ඤා’’ති.

„Der Erhabene sagt von sich: ‚Ich sehe das Unendliche, ich habe Geburt, Altern und Kummer überwunden.‘ Was war mein einstiges Gelübde, meine Tugend und meine Übung? Künde mir davon, damit ich es erkenne.“

‘‘යං ත්වං අපායෙසි බහූ මනුස්සෙ,පිපාසිතෙ ඝම්මනි සම්පරෙතෙ;

තං තෙ පුරාණං වතසීලවත්තං,සුත්තප්පබුද්ධොව අනුස්සරාමි.

„Dass du vielen Menschen Wasser zu trinken gabst, als sie in der Sommerhitze von Durst gequält wurden – das war dein einstiges Gelübde, deine Tugend und deine Übung. Ich erinnere mich daran so klar wie jemand, der aus dem Schlaf erwacht ist.“

‘‘යං එණිකූලස්මිං ජනං ගහීතං,අමොචයී ගය්හකං නීයමානං;

තං තෙ පුරාණං වතසීලවත්තං,සුත්තප්පබුද්ධොව අනුස්සරාමි.

„Dass du am Ufer des Eṇi das Volk befreitest, das gefangen weggeführt wurde – das war dein einstiges Gelübde, deine Tugend und deine Übung. Ich erinnere mich daran so klar wie jemand, der aus dem Schlaf erwacht ist.“

‘‘ගඞ්ගාය [Pg.146] සොතස්මිං ගහීතනාවං,ලුද්දෙන නාගෙන මනුස්සකම්‍යා;

පමොචයිත්ථ බලසා පසය්හ,තං තෙ පුරාණං වතසීලවත්තං,සුත්තප්පබුද්ධොව අනුස්සරාමි.

„Als auf dem Strom des Ganges ein Boot von einer grausamen Naga-Schlange gepackt worden war, die nach Menschenfleisch gierte, da hast du es mit Gewalt und Übermacht befreit – das war dein einstiges Gelübde, deine Tugend und deine Übung. Ich erinnere mich daran so klar wie jemand, der aus dem Schlaf erwacht ist.“

‘‘කප්පො ච තෙ බද්ධචරො අහොසිං,සම්බුද්ධිමන්තං වතිනං අමඤ්ඤි;

තං තෙ පුරාණං වතසීලවත්තං,සුත්තප්පබුද්ධොව අනුස්සරාමී’’ති.

„Ich war dein Schüler namens Kappa; ich hielt dich für vollkommen weise und tugendhaft. Jene deine einstige Lebensführung und Tugendübung rufe ich mir nun ins Gedächtnis, wie einer, der aus dem Schlaf erwacht ist.“

‘‘අද්ධා පජානාසි මමෙතමායුං,අඤ්ඤෙපි ජානාසි තථා හි බුද්ධො;

තථා හි ත්‍යායං ජලිතානුභාවො,ඔභාසයං තිට්ඨති බ්‍රහ්මලොක’’න්ති.

„Wahrlich, du kennst diese meine Lebensspanne, und auch anderes kennst du, denn du bist ein Buddha. In der Tat steht diese deine strahlende Macht da und erleuchtet die gesamte Brahma-Welt.“

5. අඤ්ඤතරබ්‍රහ්මසුත්තං

5. 5. Aññatarabrahma-Sutta

176. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරස්ස බ්‍රහ්මුනො එවරූපං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං හොති – ‘‘නත්ථි සො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා යො ඉධ ආගච්ඡෙය්‍යා’’ති. අථ ඛො භගවා තස්ස බ්‍රහ්මුනො චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො භගවා තස්ස බ්‍රහ්මුනො උපරි වෙහාසං පල්ලඞ්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා.

176. In Sāvatthī. Zu jener Zeit war bei einem gewissen Brahma folgende schlechte Ansicht entstanden: „Es gibt keinen Asketen oder Brahmanen, der hierher gelangen könnte.“ Da erkannte der Erhabene mit seinem Geist den Gedankengang jenes Brahmas und – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – erschien er in jener Brahma-Welt. Dann setzte sich der Erhabene mit verschränkten Beinen in der Luft über jenem Brahma nieder, nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war.

අථ ඛො ආයස්මතො මහාමොග්ගල්ලානස්ස එතදහොසි – ‘‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’’ති? අද්දසා ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො භගවන්තං දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන තස්ස බ්‍රහ්මුනො උපරි වෙහාසං පල්ලඞ්කෙන නිසින්නං තෙජොධාතුං සමාපන්නං. දිස්වාන – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – ජෙතවනෙ අන්තරහිතො තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො [Pg.147] පුරත්ථිමං දිසං නිස්සාය තස්ස බ්‍රහ්මුනො උපරි වෙහාසං පල්ලඞ්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා නීචතරං භගවතො.

Da dachte der ehrwürdige Mahāmoggallāna: „Wo weilt der Erhabene wohl gerade?“ Der ehrwürdige Mahāmoggallāna sah den Erhabenen mit dem himmlischen Auge, das rein ist und das menschliche Auge übertrifft, wie er mit verschränkten Beinen in der Luft über jenem Brahma saß und in das Element des Feuers eingetreten war. Nachdem er dies gesehen hatte – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde –, verschwand er im Jeta-Hain und erschien in jener Brahma-Welt. Dann setzte sich der ehrwürdige Mahāmoggallāna, die östliche Himmelsrichtung einnehmend, mit verschränkten Beinen in der Luft über jenem Brahma nieder, nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war, jedoch in einer tieferen Position als der Erhabene.

අථ ඛො ආයස්මතො මහාකස්සපස්ස එතදහොසි – ‘‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’’ති? අද්දසා ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො භගවන්තං දිබ්බෙන චක්ඛුනා…පෙ… දිස්වාන – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව – ජෙතවනෙ අන්තරහිතො තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස්සපො දක්ඛිණං දිසං නිස්සාය තස්ස බ්‍රහ්මුනො උපරි වෙහාසං පල්ලඞ්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා නීචතරං භගවතො.

Da dachte der ehrwürdige Mahākassapa: „Wo weilt der Erhabene wohl gerade?“ Der ehrwürdige Mahākassapa sah den Erhabenen mit dem himmlischen Auge... nachdem er dies gesehen hatte... so wie ein starker Mann... ebenso verschwand er im Jeta-Hain und erschien in jener Brahma-Welt. Dann setzte sich der ehrwürdige Mahākassapa, die südliche Himmelsrichtung einnehmend, mit verschränkten Beinen in der Luft über jenem Brahma nieder, nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war, jedoch in einer tieferen Position als der Erhabene.

අථ ඛො ආයස්මතො මහාකප්පිනස්ස එතදහොසි – ‘‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’’ති? අද්දසා ඛො ආයස්මා මහාකප්පිනො භගවන්තං දිබ්බෙන චක්ඛුනා…පෙ… තෙජොධාතුං සමාපන්නං. දිස්වාන – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව – ජෙතවනෙ අන්තරහිතො තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා මහාකප්පිනො පච්ඡිමං දිසං නිස්සාය තස්ස බ්‍රහ්මුනො උපරි වෙහාසං පල්ලඞ්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා නීචතරං භගවතො.

Da dachte der ehrwürdige Mahākappina: „Wo weilt der Erhabene wohl gerade?“ Der ehrwürdige Mahākappina sah den Erhabenen mit dem himmlischen Auge... nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war. Nachdem er dies gesehen hatte... so wie ein starker Mann... ebenso verschwand er im Jeta-Hain und erschien in jener Brahma-Welt. Dann setzte sich der ehrwürdige Mahākappina, die westliche Himmelsrichtung einnehmend, mit verschränkten Beinen in der Luft über jenem Brahma nieder, nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war, jedoch in einer tieferen Position als der Erhabene.

අථ ඛො ආයස්මතො අනුරුද්ධස්ස එතදහොසි – ‘‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’’ති? අද්දසා ඛො ආයස්මා අනුරුද්ධො…පෙ… තෙජොධාතුං සමාපන්නං. දිස්වාන – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා අනුරුද්ධො උත්තරං දිසං නිස්සාය තස්ස බ්‍රහ්මුනො උපරි වෙහාසං පල්ලඞ්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා නීචතරං භගවතො.

Da dachte der ehrwürdige Anuruddha: „Wo weilt der Erhabene wohl gerade?“ Der ehrwürdige Anuruddha sah den Erhabenen... nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war. Nachdem er dies gesehen hatte... so wie ein starker Mann... erschien er in jener Brahma-Welt. Dann setzte sich der ehrwürdige Anuruddha, die nördliche Himmelsrichtung einnehmend, mit verschränkten Beinen in der Luft über jenem Brahma nieder, nachdem er in das Element des Feuers eingetreten war, jedoch in einer tieferen Position als der Erhabene.

අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තං බ්‍රහ්මානං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da sprach der ehrwürdige Mahāmoggallāna jenen Brahma mit einer Strophe an:

‘‘අජ්ජාපි තෙ ආවුසො සා දිට්ඨි, යා තෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු;

පස්සසි වීතිවත්තන්තං, බ්‍රහ්මලොකෙ පභස්සර’’න්ති.

„Hast du, Freund, heute noch immer jene Ansicht, die du früher hattest? Siehst du das alles überstrahlende Licht, das in der Brahma-Welt leuchtet?“

‘‘න මෙ මාරිස සා දිට්ඨි, යා මෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු;

පස්සාමි වීතිවත්තන්තං, බ්‍රහ්මලොකෙ පභස්සරං;

ස්වාහං අජ්ජ කථං වජ්ජං, අහං නිච්චොම්හි සස්සතො’’ති.

„Ich habe jene Ansicht nicht mehr, Werter, die ich früher hatte. Ich sehe das alles überstrahlende Licht, das in der Brahma-Welt leuchtet. Wie könnte ich heute noch behaupten: ‚Ich bin beständig, ich bin ewig‘?“

අථ [Pg.148] ඛො භගවා තං බ්‍රහ්මානං සංවෙජෙත්වා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ අන්තරහිතො ජෙතවනෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො සො බ්‍රහ්මා අඤ්ඤතරං බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජං ආමන්තෙසි – ‘‘එහි ත්වං, මාරිස, යෙනායස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තෙනුපසඞ්කම; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං එවං වදෙහි – ‘අත්ථි නු ඛො, මාරිස මොග්ගල්ලාන, අඤ්ඤෙපි තස්ස භගවතො සාවකා එවංමහිද්ධිකා එවංමහානුභාවා; සෙය්‍යථාපි භවං මොග්ගල්ලානො කස්සපො කප්පිනො අනුරුද්ධො’’’ති? ‘‘එවං, මාරිසා’’ති ඛො සො බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජො තස්ස බ්‍රහ්මුනො පටිස්සුත්වා යෙනායස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං එතදවොච – ‘‘අත්ථි නු ඛො, මාරිස මොග්ගල්ලාන, අඤ්ඤෙපි තස්ස භගවතො සාවකා එවංමහිද්ධිකා එවංමහානුභාවා; සෙය්‍යථාපි භවං මොග්ගල්ලානො කස්සපො කප්පිනො අනුරුද්ධො’’ති? අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො තං බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Nachdem der Erhabene jenen Brahma aufgerüttelt hatte, verschwand er – so wie ein starker Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde – aus jener Brahma-Welt und erschien im Jeta-Hain. Da wandte sich jener Brahma an einen gewissen Brahma-Gefährten: „Komm, Werter, begib dich dorthin, wo der ehrwürdige Mahāmoggallāna ist; dort angekommen, sprich zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna so: ‚Gibt es wohl, werter Moggallāna, noch andere Schüler jenes Erhabenen, die so übernatürliche Kräfte und so große Macht besitzen wie der werte Moggallāna, Kassapa, Kappina und Anuruddha?‘“ „Sehr wohl, Werter“, antwortete jener Brahma-Gefährte dem Brahma, begab sich zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna und sprach zum ehrwürdigen Mahāmoggallāna diese Worte: „Gibt es wohl, werter Moggallāna, noch andere Schüler jenes Erhabenen, die so übernatürliche Kräfte und so große Macht besitzen wie der werte Moggallāna, Kassapa, Kappina und Anuruddha?“ Da sprach der ehrwürdige Mahāmoggallāna jenen Brahma-Gefährten mit einer Strophe an:

‘‘තෙවිජ්ජා ඉද්ධිපත්තා ච, චෙතොපරියායකොවිදා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, බහූ බුද්ධස්ස සාවකා’’ති.

„Es gibt viele Schüler des Buddha, die das dreifache Wissen besitzen, übernatürliche Kräfte erlangt haben, kundig darin sind, die Gedanken anderer zu lesen, und als Heilige die Triebe überwunden haben.“

අථ ඛො සො බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජො ආයස්මතො මහාමොග්ගල්ලානස්ස භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා යෙන සො බ්‍රහ්මා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං බ්‍රහ්මානං එතදවොච – ‘‘ආයස්මා මාරිස, මහාමොග්ගල්ලානො එවමාහ –

Da erfreute sich jener Brahma-Gefährte an den Worten des ehrwürdigen Mahāmoggallāna, hieß sie gut und begab sich zu jenem großen Brahma. Dort angekommen, sprach er zu jenem Brahma: „Werter, der ehrwürdige Mahāmoggallāna hat dies gesagt:“

‘‘තෙවිජ්ජා ඉද්ධිපත්තා ච, චෙතොපරියායකොවිදා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, බහූ බුද්ධස්ස සාවකා’’ති.

„Mit den drei Wissensarten (Vijjā) ausgestattet, die Wunderkräfte erlangt habend und kundig darin, die Gedanken anderer zu durchschauen; es gibt viele Schüler des Buddha, die Arahants sind und deren Triebe (Āsava) versiegt sind.“

ඉදමවොච සො බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජො. අත්තමනො ච සො බ්‍රහ්මා තස්ස බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජස්ස භාසිතං අභිනන්දීති.

Dies sagte jener Brahma-Gefährte. Und jener Brahma war erfreut und hieß die Worte seines Gefährten willkommen.

6. බ්‍රහ්මලොකසුත්තං

6. 6. Brahmalokasutta (Die Lehrrede über die Brahma-Welt)

177. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා දිවාවිහාරගතො හොති පටිසල්ලීනො. අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුද්ධාවාසො [Pg.149] ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා පච්චෙකං ද්වාරබාහං උපනිස්සාය අට්ඨංසු. අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුද්ධාවාසං පච්චෙකබ්‍රහ්මානං එතදවොච – ‘‘අකාලො ඛො තාව, මාරිස, භගවන්තං පයිරුපාසිතුං; දිවාවිහාරගතො භගවා පටිසල්ලීනො ච. අසුකො ච බ්‍රහ්මලොකො ඉද්ධො චෙව ඵීතො ච, බ්‍රහ්මා ච තත්‍ර පමාදවිහාරං විහරති. ආයාම, මාරිස, යෙන සො බ්‍රහ්මලොකො තෙනුපසඞ්කමිස්සාම; උපසඞ්කමිත්වා තං බ්‍රහ්මානං සංවෙජෙය්‍යාමා’’ති. ‘‘එවං, මාරිසා’’ති ඛො සුද්ධාවාසො පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුබ්‍රහ්මුනො පච්චෙකබ්‍රහ්මුනො පච්චස්සොසි.

177. In Sāvatthī. Zu jener Zeit befand sich der Erhabene während der Mittagsruhe in Zurückgezogenheit. Da begaben sich Subrahmā, der Paccekabrahma, und Suddhāvāsa, der Paccekabrahma, dorthin, wo der Erhabene verweilte. Dort angekommen, stellten sie sich jeweils an einen Türpfosten. Da sprach Subrahmā, der Paccekabrahma, zu Suddhāvāsa, dem Paccekabrahma: „Freund, es ist noch nicht die Zeit, den Erhabenen aufzusuchen; der Erhabene ist zur Mittagsruhe zurückgezogen. Doch jene Brahma-Welt dort ist mächtig und prachtvoll, und der Brahma dort verweilt in Nachlässigkeit. Komm, Freund, gehen wir zu jener Brahma-Welt; dort angekommen, wollen wir jenen Brahma aufrütteln.“ „Gut, Freund“, erwiderte Suddhāvāsa, der Paccekabrahma, dem Subrahmā, dem Paccekabrahma.

අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුද්ධාවාසො ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව – භගවතො පුරතො අන්තරහිතා තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහෙසුං. අද්දසා ඛො සො බ්‍රහ්මා තෙ බ්‍රහ්මානො දූරතොව ආගච්ඡන්තෙ. දිස්වාන තෙ බ්‍රහ්මානො එතදවොච – ‘‘හන්ද කුතො නු තුම්හෙ, මාරිසා, ආගච්ඡථා’’ති? ‘‘ආගතා ඛො මයං, මාරිස, අම්හ තස්ස භගවතො සන්තිකා අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස. ගච්ඡෙය්‍යාසි පන ත්වං, මාරිස, තස්ස භගවතො උපට්ඨානං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්සා’’ති?

Da verschwanden Subrahmā, der Paccekabrahma, und Suddhāvāsa, der Paccekabrahma – so wie ein starker Mann seinen Arm ausstrecken oder beugen würde – und erschienen in jener Brahma-Welt vor dem Brahma. Jener Brahma sah die beiden Brahmas von weitem kommen. Als er sie sah, sprach er zu ihnen: „Nun, meine Freunde, woher kommt ihr?“ „Wir kommen von jenem Erhabenen, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten. Würdest du nicht auch gehen, Freund, um jenem Erhabenen, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten, deine Aufwartung zu machen?“

එවං වුත්තො ඛො සො බ්‍රහ්මා තං වචනං අනධිවාසෙන්තො සහස්සක්ඛත්තුං අත්තානං අභිනිම්මිනිත්වා සුබ්‍රහ්මානං පච්චෙකබ්‍රහ්මානං එතදවොච – ‘‘පස්සසි මෙ නො ත්වං, මාරිස, එවරූපං ඉද්ධානුභාව’’න්ති? ‘‘පස්සාමි ඛො ත්‍යාහං, මාරිස, එවරූපං ඉද්ධානුභාව’’න්ති. ‘‘සො ඛ්වාහං, මාරිස, එවංමහිද්ධිකො එවංමහානුභාවො කස්ස අඤ්ඤස්ස සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා උපට්ඨානං ගමිස්සාමී’’ති?

Auf diese Worte hin wollte jener Brahma die Antwort nicht annehmen. Er erschuf tausendfache Abbilder von sich selbst und sprach zu Subrahmā, dem Paccekabrahma: „Freund, siehst du bei mir eine solche Macht der Wunderkraft?“ „Ja, Freund, ich sehe bei dir eine solche Macht der Wunderkraft.“ „Wenn ich nun, Freund, von so großer Wunderkraft und so großer Macht bin, zu welchem anderen Asketen oder Brahmanen sollte ich da gehen, um ihm meine Aufwartung zu machen?“

අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා පච්චෙකබ්‍රහ්මා ද්විසහස්සක්ඛත්තුං අත්තානං අභිනිම්මිනිත්වා තං බ්‍රහ්මානං එතදවොච – ‘‘පස්සසි මෙ නො ත්වං, මාරිස, එවරූපං ඉද්ධානුභාව’’න්ති? ‘‘පස්සාමි ඛො ත්‍යාහං, මාරිස, එවරූපං ඉද්ධානුභාව’’න්ති. ‘‘තයා ච ඛො, මාරිස, මයා ච ස්වෙව භගවා මහිද්ධිකතරො චෙව මහානුභාවතරො ච. ගච්ඡෙය්‍යාසි ත්වං, මාරිස, තස්ස භගවතො උපට්ඨානං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්සා’’ති? අථ ඛො සො බ්‍රහ්මා සුබ්‍රහ්මානං පච්චෙකබ්‍රහ්මානං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da erschuf Subrahmā, der Paccekabrahma, zweitausendfache Abbilder seiner selbst und sprach zu jenem Brahma: „Freund, siehst du bei mir eine solche Macht der Wunderkraft?“ „Ja, Freund, ich sehe bei dir eine solche Macht der Wunderkraft.“ „Doch im Vergleich zu dir, Freund, und zu mir ist jener Erhabene wahrlich noch viel mächtiger an Wunderkraft und noch viel gewaltiger an Macht. Du solltest gehen, Freund, und jenem Erhabenen, dem Arahant, dem vollkommen Erwachten, deine Aufwartung machen.“ Da sprach jener Brahma zu Subrahmā, dem Paccekabrahma, in einer Strophe:

‘‘තයො [Pg.150] සුපණ්ණා චතුරො ච හංසා,බ්‍යග්ඝීනිසා පඤ්චසතා ච ඣායිනො;

තයිදං විමානං ජලතෙ ච බ්‍රහ්මෙ,ඔභාසයං උත්තරස්සං දිසාය’’න්ති.

„Dreihundert Garuda-Vögel, vierhundert Schwäne und fünfhundert Raubtiere sind in meinem Palast für mich, den Meditierenden. Dieser Palast, o Brahma, strahlt und leuchtet im Norden alles erhellend.“

‘‘කිඤ්චාපි තෙ තං ජලතෙ විමානං,ඔභාසයං උත්තරස්සං දිසායං;

රූපෙ රණං දිස්වා සදා පවෙධිතං,තස්මා න රූපෙ රමතී සුමෙධො’’ති.

„Auch wenn dir jener Palast im Norden alles erhellend leuchtet: Da er das Elend in der Form sieht und dass sie stets vom Wanken bedroht ist, findet der Weise (der Buddha) kein Vergnügen an der Form.“

අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුද්ධාවාසො ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා තං බ්‍රහ්මානං සංවෙජෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අගමාසි ච ඛො සො බ්‍රහ්මා අපරෙන සමයෙන භගවතො උපට්ඨානං අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්සාති.

Nachdem Subrahmā, der Paccekabrahma, und Suddhāvāsa, der Paccekabrahma, jenen Brahma aufgerüttelt hatten, verschwanden sie genau dort. Und jener Brahma suchte zu einer späteren Zeit den Erhabenen, den Arahant, den vollkommen Erwachten auf, um ihm seine Aufwartung zu machen.

7. කොකාලිකසුත්තං

7. 7. Kokālikasutta (Die Lehrrede über Kokālika)

178. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා දිවාවිහාරගතො හොති පටිසල්ලීනො. අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුද්ධාවාසො ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා පච්චෙකං ද්වාරබාහං නිස්සාය අට්ඨංසු. අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා පච්චෙකබ්‍රහ්මා කොකාලිකං භික්ඛුං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

178. In Sāvatthī. Zu jener Zeit befand sich der Erhabene während der Mittagsruhe in Zurückgezogenheit. Da begaben sich Subrahmā, der Paccekabrahma, und Suddhāvāsa, der Paccekabrahma, dorthin, wo der Erhabene verweilte. Dort angekommen, stellten sie sich jeweils an einen Türpfosten. Da sprach Subrahmā, der Paccekabrahma, in Bezug auf den Mönch Kokālika in Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘අප්පමෙය්‍යං පමිනන්තො, කොධ විද්වා විකප්පයෙ;

අප්පමෙය්‍යං පමායිනං, නිවුතං තං මඤ්ඤෙ පුථුජ්ජන’’න්ති.

„Wer den Unermesslichen misst – welcher Weise würde hier urteilen? Wer den Unermesslichen zu messen versucht, den halte ich für einen verblendeten Weltling (Puthujjana).“

8. කතමොදකතිස්සසුත්තං

8. 8. Katamodakatissasutta (Die Lehrrede über Katamodakatissa)

179. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා දිවාවිහාරගතො හොති පටිසල්ලීනො. අථ ඛො සුබ්‍රහ්මා ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා සුද්ධාවාසො ච පච්චෙකබ්‍රහ්මා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා පච්චෙකං ද්වාරබාහං නිස්සාය අට්ඨංසු. අථ ඛො සුද්ධාවාසො පච්චෙකබ්‍රහ්මා කතමොදකතිස්සකං භික්ඛුං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

179. In Sāvatthī. Zu jener Zeit befand sich der Erhabene während der Mittagsruhe in Zurückgezogenheit. Da begaben sich Subrahmā, der Paccekabrahma, und Suddhāvāsa, der Paccekabrahma, dorthin, wo der Erhabene verweilte. Dort angekommen, stellten sie sich jeweils an einen Türpfosten. Da sprach Suddhāvāsa, der Paccekabrahma, in Bezug auf den Mönch Katamodakatissaka in Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘අප්පමෙය්‍යං [Pg.151] පමිනන්තො, කොධ විද්වා විකප්පයෙ;

අප්පමෙය්‍යං පමායිනං, නිවුතං තං මඤ්ඤෙ අකිස්සව’’න්ති.

„Wer den Unermesslichen misst – welcher Weise würde hier urteilen? Wer den Unermesslichen zu messen versucht, den halte ich für einen verblendeten Unwissenden.“

9. තුරූබ්‍රහ්මසුත්තං

9. 9. Turūbrahmasutta (Die Lehrrede über den Brahma Turū)

180. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන කොකාලිකො භික්ඛු ආබාධිකො හොති දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො. අථ ඛො තුරූ පච්චෙකබ්‍රහ්මා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන කොකාලිකො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා වෙහාසං ඨිතො කොකාලිකං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘පසාදෙහි, කොකාලික, සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං. පෙසලා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’’ති. ‘‘කොසි ත්වං, ආවුසො’’ති? ‘‘අහං තුරූ පච්චෙකබ්‍රහ්මා’’ති. ‘‘නනු ත්වං, ආවුසො, භගවතා අනාගාමී බ්‍යාකතො, අථ කිඤ්චරහි ඉධාගතො? පස්ස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධ’’න්ති.

180. In Sāvatthī. Zu jener Zeit war der Mönch Kokālika krank, leidend und schwer erkrankt. Da begab sich der Einzelbrahmā Tudu in der vorgerückten Nacht mit einer überragenden Ausstrahlung, die den gesamten Jetavana-Hain erleuchtete, dorthin, wo der Mönch Kokālika war; dort angekommen, blieb er in der Luft stehen und sprach zum Mönch Kokālika: „Kokālika, gewinne Vertrauen zu Sāriputta und Moggallāna. Sāriputta und Moggallāna sind tugendhaft.“ — „Wer bist du, Freund?“ — „Ich bin der Einzelbrahmā Tudu.“ — „Wurde dir nicht vom Erhabenen prophezeit, ein Nichtwiederkehrer zu sein? Warum bist du dann hierhergekommen? Sieh nur, wie groß dein Vergehen hierbei ist!“

‘‘පුරිසස්ස හි ජාතස්ස, කුඨාරී ජායතෙ මුඛෙ;

යාය ඡින්දති අත්තානං, බාලො දුබ්භාසිතං භණං.

„Wahrlich, im Mund eines geborenen Mannes entsteht eine Axt, mit der sich der Tor selbst schneidet, wenn er unheilsame Worte spricht.

‘‘යො නින්දියං පසංසති,තං වා නින්දති යො පසංසියො;

විචිනාති මුඛෙන සො කලිං,කලිනා තෙන සුඛං න වින්දති.

Wer den Tadelswerten lobt oder den Lobenswerten tadelt, der häuft mit seinem Mund Unheil an; durch dieses Unheil findet er kein Glück.

‘‘අප්පමත්තකො අයං කලි,යො අක්ඛෙසු ධනපරාජයො;

සබ්බස්සාපි සහාපි අත්තනා,අයමෙව මහන්තතරො කලි;

යො සුගතෙසු මනං පදොසයෙ.

Geringfügig ist jenes Unheil, wie der Verlust des Vermögens beim Würfelspiel, selbst mitsamt der eigenen Person. Doch dies hier ist ein weit größeres Unheil: wenn man seinen Geist gegen die Wohlgegangenen vergiftet.

‘‘සතං සහස්සානං නිරබ්බුදානං,ඡත්තිංසති පඤ්ච ච අබ්බුදානි;

යමරියගරහී නිරයං උපෙති,වාචං මනඤ්ච පණිධාය පාපක’’න්ති.

Hunderttausend Nirabbudas sowie sechsunddreißig und fünf Abbudas — so lang ist die Zeit in der Hölle, in die jener gerät, der die Edlen schmäht, indem er Sprache und Geist auf das Böse ausrichtet.“

10. කොකාලිකසුත්තං

10. Das Kokālika-Sutta

181. සාවත්ථිනිදානං[Pg.152]. අථ ඛො කොකාලිකො භික්ඛු යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො කොකාලිකො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පාපිච්ඡා, භන්තෙ, සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා පාපිකානං ඉච්ඡානං වසං ගතා’’ති. එවං වුත්තෙ, භගවා කොකාලිකං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘මා හෙවං, කොකාලික, අවච; මා හෙවං, කොකාලික, අවච. පසාදෙහි, කොකාලික, සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං. පෙසලා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’’ති. දුතියම්පි ඛො කොකාලිකො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කිඤ්චාපි මෙ, භන්තෙ, භගවා සද්ධායිකො පච්චයිකො; අථ ඛො පාපිච්ඡාව භන්තෙ, සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා පාපිකානං ඉච්ඡානං වසං ගතා’’ති. දුතියම්පි ඛො භගවා කොකාලිකං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘මා හෙවං, කොකාලික, අවච; මා හෙවං, කොකාලික, අවච. පසාදෙහි, කොකාලික, සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං. පෙසලා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’’ති. තතියම්පි ඛො කොකාලිකො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කිඤ්චාපි…පෙ… ඉච්ඡානං වසං ගතා’’ති. තතියම්පි ඛො භගවා කොකාලිකං භික්ඛුං එතදවොච – ‘‘මා හෙවං…පෙ… පෙසලා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’’ති.

181. In Sāvatthī. Da begab sich der Mönch Kokālika zum Erhabenen, verneigte sich ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Dort sitzend sprach der Mönch Kokālika zum Erhabenen: „Herr, Sāriputta und Moggallāna sind von schlechten Wünschen erfüllt; sie sind der Macht böser Wünsche verfallen.“ Auf diese Worte hin sprach der Erhabene zum Mönch Kokālika: „Sag das nicht, Kokālika! Sag das nicht, Kokālika! Gewinne Vertrauen zu Sāriputta und Moggallāna. Sāriputta und Moggallāna sind tugendhaft.“ Ein zweites Mal sprach der Mönch Kokālika zum Erhabenen: „Auch wenn der Erhabene für mich vertrauenswürdig und glaubhaft ist, Herr, so sind Sāriputta und Moggallāna doch wahrlich von schlechten Wünschen erfüllt; sie sind der Macht böser Wünsche verfallen.“ Ein zweites Mal sprach der Erhabene zum Mönch Kokālika: „Sag das nicht, Kokālika! Sag das nicht, Kokālika! Gewinne Vertrauen zu Sāriputta und Moggallāna. Sāriputta und Moggallāna sind tugendhaft.“ Ein drittes Mal sprach der Mönch Kokālika zum Erhabenen: „Auch wenn ... (wie oben) ... der Macht böser Wünsche verfallen.“ Ein drittes Mal sprach der Erhabene zum Mönch Kokālika: „Sag das nicht ... (wie oben) ... Sāriputta und Moggallāna sind tugendhaft.“

අථ ඛො කොකාලිකො භික්ඛු උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කාමි. අචිරපක්කන්තස්ස ච කොකාලිකස්ස භික්ඛුනො සාසපමත්තීහි පීළකාහි සබ්බො කායො ඵුටො අහොසි. සාසපමත්තියො හුත්වා මුග්ගමත්තියො අහෙසුං, මුග්ගමත්තියො හුත්වා කලායමත්තියො අහෙසුං, කලායමත්තියො හුත්වා කොලට්ඨිමත්තියො අහෙසුං, කොලට්ඨිමත්තියො හුත්වා කොලමත්තියො අහෙසුං, කොලමත්තියො හුත්වා ආමලකමත්තියො අහෙසුං, ආමලකමත්තියො හුත්වා බෙලුවසලාටුකමත්තියො අහෙසුං, බෙලුවසලාටුකමත්තියො හුත්වා බිල්ලමත්තියො අහෙසුං, බිල්ලමත්තියො හුත්වා පභිජ්ජිංසු. පුබ්බඤ්ච ලොහිතඤ්ච පග්ඝරිංසු. අථ ඛො කොකාලිකො භික්ඛු තෙනෙව ආබාධෙන කාලමකාසි. කාලඞ්කතො ච කොකාලිකො භික්ඛු පදුමං නිරයං උපපජ්ජි සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං ආඝාතෙත්වා.

Daraufhin erhob sich der Mönch Kokālika von seinem Sitz, verneigte sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen, umrundete ihn rechtsherum und ging fort. Kurz nachdem er weggegangen war, wurde der gesamte Körper des Mönches Kokālika mit Pusteln von der Größe von Senfkörnern übersät. Aus der Größe von Senfkörnern wurden sie so groß wie Mungbohnen; aus der Größe von Mungbohnen wurden sie so groß wie Erbsen; aus der Größe von Erbsen wurden sie so groß wie Jujubekerne; aus der Größe von Jujubekernen wurden sie so groß wie Jujubefrüchte; aus der Größe von Jujubefrüchten wurden sie so groß wie Myrobalanenfrüchte; aus der Größe von Myrobalanenfrüchten wurden sie so groß wie unreife Belva-Früchte; aus der Größe von unreifen Belva-Früchten wurden sie so groß wie reife Belva-Früchte; und als sie die Größe von reifen Belva-Früchten erreicht hatten, brachen sie auf. Eiter und Blut flossen heraus. Dann starb der Mönch Kokālika an eben dieser Krankheit. Nach seinem Tod wurde der Mönch Kokālika in der Paduma-Hölle wiedergeboren, weil er seinen Geist voller Groll gegen Sāriputta und Moggallāna gerichtet hatte.

අථ [Pg.153] ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කොකාලිකො, භන්තෙ, භික්ඛු කාලඞ්කතො. කාලඞ්කතො ච, භන්තෙ, කොකාලිකො භික්ඛු පදුමං නිරයං උපපන්නො සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං ආඝාතෙත්වා’’ති. ඉදමවොච බ්‍රහ්මා සහම්පති, ඉදං වත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Da begab sich Brahma Sahampati in der vorgerückten Nacht mit einer überragenden Ausstrahlung, die den gesamten Jetavana-Hain erleuchtete, zum Erhabenen; dort angekommen, verneigte er sich ehrfurchtsvoll vor dem Erhabenen und stellte sich beiseite hin. Beiseite stehend sprach Brahma Sahampati zum Erhabenen: „Herr, der Mönch Kokālika ist gestorben. Und nach seinem Tod, Herr, ist der Mönch Kokālika in der Paduma-Hölle wiedergeboren worden, weil er seinen Geist voller Groll gegen Sāriputta und Moggallāna gerichtet hatte.“ Dies sprach Brahma Sahampati; nachdem er dies gesagt, sich vor dem Erhabenen verneigt und ihn rechtsherum umrundet hatte, verschwand er genau dort.

අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ඉමං, භික්ඛවෙ, රත්තිං බ්‍රහ්මා සහම්පති අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ජෙතවනං ඔභාසෙත්වා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා සහම්පති මං එතදවොච – ‘කොකාලිකො, භන්තෙ, භික්ඛු කාලඞ්කතො. කාලඞ්කතො ච, භන්තෙ, කොකාලිකො භික්ඛු පදුමං නිරයං උපපන්නො සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං ආඝාතෙත්වා’ති. ඉදමවොච, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා සහම්පති, ඉදං වත්වා මං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායී’’ති.

Nach dem Ende jener Nacht wandte sich der Erhabene an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, begab sich Brahma Sahampati in der vorgerückten Nacht mit einer überragenden Ausstrahlung, die den gesamten Jetavana-Hain erleuchtete, zu mir; dort angekommen, verneigte er sich vor mir und stellte sich beiseite hin. Beiseite stehend sprach Brahma Sahampati zu mir: ‚Herr, der Mönch Kokālika ist gestorben. Und nach seinem Tod, Herr, ist der Mönch Kokālika in der Paduma-Hölle wiedergeboren worden, weil er seinen Geist voller Groll gegen Sāriputta und Moggallāna gerichtet hatte.‘ Dies sprach Brahma Sahampati, ihr Mönche; nachdem er dies gesagt, sich vor mir verneigt und mich rechtsherum umrundet hatte, verschwand er genau dort.“

එවං වුත්තෙ, අඤ්ඤතරො භික්ඛු භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කීවදීඝං නු ඛො, භන්තෙ, පදුමෙ නිරයෙ ආයුප්පමාණ’’න්ති? ‘‘දීඝං ඛො, භික්ඛු, පදුමෙ නිරයෙ ආයුප්පමාණං. තං න සුකරං සඞ්ඛාතුං – එත්තකානි වස්සානි ඉති වා, එත්තකානි වස්සසතානි ඉති වා, එත්තකානි වස්සසහස්සානි ඉති වා, එත්තකානි වස්සසතසහස්සානි ඉති වා’’ති. ‘‘සක්කා පන, භන්තෙ, උපමං කාතු’’න්ති? ‘‘සක්කා, භික්ඛූ’’ති භගවා අවොච –

Als dies gesagt wurde, sprach ein gewisser Mönch zum Erhabenen: „Wie lange, Herr, ist die Lebensdauer in der Paduma-Hölle?“ „Lang, o Mönch, ist die Lebensdauer in der Paduma-Hölle. Es ist nicht leicht, sie zu zählen – weder als so viele Jahre noch als so viele Jahrhunderte noch als so viele Jahrtausende noch als so viele Hunderttausende von Jahren.“ „Kann man aber, Herr, ein Gleichnis geben?“ „Es ist möglich, Mönch“, sagte der Erhabene.

‘‘සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු වීසතිඛාරිකො කොසලකො තිලවාහො. තතො පුරිසො වස්සසතස්ස වස්සසතස්ස අච්චයෙන එකමෙකං තිලං උද්ධරෙය්‍ය; ඛිප්පතරං ඛො සො, භික්ඛු, වීසතිඛාරිකො කොසලකො තිලවාහො ඉමිනා උපක්කමෙන පරික්ඛයං පරියාදානං ගච්ඡෙය්‍ය, න ත්වෙව එකො අබ්බුදො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති අබ්බුදා නිරයා, එවමෙකො නිරබ්බුදනිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති නිරබ්බුදා නිරයා, එවමෙකො අබබො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති අබබා නිරයා, එවමෙකො [Pg.154] අටටො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති අටටා නිරයා, එවමෙකො අහහො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති අහහා නිරයා, එවමෙකො කුමුදො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති කුමුදා නිරයා, එවමෙකො සොගන්ධිකො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති සොගන්ධිකා නිරයා, එවමෙකො උප්පලනිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති උප්පලා නිරයා, එවමෙකො පුණ්ඩරිකො නිරයො. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛු, වීසති පුණ්ඩරිකා නිරයා, එවමෙකො පදුමො නිරයො. පදුමෙ පන, භික්ඛු, නිරයෙ කොකාලිකො භික්ඛු උපපන්නො සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානෙසු චිත්තං ආඝාතෙත්වා’’ති. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

„Stell dir vor, Mönch, da wäre eine kosalanische Sesamlady von zwanzig Khāri. Daraus würde ein Mann nach Ablauf von jeweils hundert Jahren ein einziges Sesamkorn entfernen. Schneller würde, o Mönch, diese kosalanische Sesamlady von zwanzig Khāri durch diese Bemühung zur Erschöpfung und zum Schwinden gelangen, als eine einzige Abbuda-Hölle. Wie zwanzig Abbuda-Höllen, Mönch, so ist eine Nirabbuda-Hölle. Wie zwanzig Nirabbuda-Höllen, so ist eine Ababa-Hölle. Wie zwanzig Ababa-Höllen, so ist eine Aṭaṭa-Hölle. Wie zwanzig Aṭaṭa-Höllen, so ist eine Ahaha-Hölle. Wie zwanzig Ahaha-Höllen, so ist eine Kumuda-Hölle. Wie zwanzig Kumuda-Höllen, so ist eine Sogandhika-Hölle. Wie zwanzig Sogandhika-Höllen, so ist eine Uppala-Hölle. Wie zwanzig Uppala-Höllen, so ist eine Puṇḍarika-Hölle. Wie zwanzig Puṇḍarika-Höllen, so ist eine Paduma-Hölle. In der Paduma-Hölle aber, Mönch, ist der Mönch Kokālika wiedergeboren worden, nachdem er Groll gegen Sāriputta und Moggallāna gehegt hatte.“ Dies sagte der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer daraufhin Folgendes:

‘‘පුරිසස්ස හි ජාතස්ස,කුඨාරී ජායතෙ මුඛෙ;

යාය ඡින්දති අත්තානං,බාලො දුබ්භාසිතං භණං.

„Denn einem geborenen Menschen wächst eine Axt im Munde; womit der Tor sich selbst schneidet, wenn er Übelgesprochenes sagt.

‘‘යො නින්දියං පසංසති,තං වා නින්දති යො පසංසියො;

විචිනාති මුඛෙන සො කලිං,කලිනා තෙන සුඛං න වින්දති.

Wer den Tadelnswerten preist oder den Preisenswerten tadelt, der häuft mit seinem Mund Unglück an; durch dieses Unglück findet er kein Glück.

‘‘අප්පමත්තකො අයං කලි,යො අක්ඛෙසු ධනපරාජයො;

සබ්බස්සාපි සහාපි අත්තනා,අයමෙව මහන්තරො කලි;

යො සුගතෙසු මනං පදොසයෙ.

Geringfügig ist dieses Unglück, wenn man beim Würfelspiel seinen Reichtum verliert, selbst mitsamt seiner ganzen Person; dieses hier ist ein weitaus größeres Unglück: wenn man im Geiste Groll gegen die Glückseligen hegt.

‘‘සතං සහස්සානං නිරබ්බුදානං,ඡත්තිංසති පඤ්ච ච අබ්බුදානි;

යමරියගරහී නිරයං උපෙති,වාචං මනඤ්ච පණිධාය පාපක’’න්ති.

Einhundertsechsunddreißigtausend Nirabbudas und fünf Abbudas lang – zu dieser Hölle gelangt der Tor, der die Edlen schmäht, indem er bösartige Worte und Gedanken hegt.“

පඨමො වග්ගො.

Der erste Abschnitt.

තස්සුද්දානං –

Seine Zusammenfassung –

ආයාචනං [Pg.155] ගාරවො බ්‍රහ්මදෙවො,බකො ච බ්‍රහ්මා අපරා ච දිට්ඨි;

පමාදකොකාලිකතිස්සකො ච,තුරූ ච බ්‍රහ්මා අපරො ච කොකාලිකොති.

Āyācana, Gāravo, Brahmadevo, Bako der Brahma und die weitere über Ansichten; Pamāda, Kokālika und Tissako, Turū der Brahma und eine weitere über Kokālika.

2. දුතියවග්ගො

2. Zweiter Abschnitt

1. සනඞ්කුමාරසුත්තං

1. Das Sanaṅkumāra-Sutta

182. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති සප්පිනීතීරෙ. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සනඞ්කුමාරො අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං සප්පිනීතීරං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො බ්‍රහ්මා සනඞ්කුමාරො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

182. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha am Ufer der Sappinī. Da begab sich der Brahma Sanaṅkumāra, als die Nacht weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, das gesamte Ufer der Sappinī erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte der Brahma Sanaṅkumāra vor dem Erhabenen diesen Vers:

‘‘ඛත්තියො සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං, යෙ ගොත්තපටිසාරිනො;

විජ්ජාචරණසම්පන්නො, සො සෙට්ඨො දෙවමානුසෙ’’ති.

„Der Kriegeradelige ist der Beste unter jenen Menschen, die auf die Abstammung achten; doch wer an Wissen und Wandel vollkommen ist, der ist der Beste unter Göttern und Menschen.“

ඉදමවොච බ්‍රහ්මා සනඞ්කුමාරො. සමනුඤ්ඤො සත්ථා අහොසි. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සනඞ්කුමාරො ‘‘සමනුඤ්ඤො මෙ සත්ථා’’ති භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායීති.

Dies sprach der Brahma Sanaṅkumāra. Der Lehrer stimmte zu. Da erkannte der Brahma Sanaṅkumāra: „Der Lehrer stimmt mir zu“, grüßte den Erhabenen ehrfurchtsvoll, umschritt ihn rechtsherum und verschwand ebendort.

2. දෙවදත්තසුත්තං

2. Das Devadatta-Sutta

183. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ අචිරපක්කන්තෙ දෙවදත්තෙ. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං ගිජ්ඣකූටං පබ්බතං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති දෙවදත්තං ආරබ්භ භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

183. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakuṭa, kurz nachdem Devadatta weggegangen war. Da begab sich der Brahma Sahampati, als die Nacht weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, den gesamten Gijjhakuṭa-Berg erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte der Brahma Sahampati, Bezug nehmend auf Devadatta, vor dem Erhabenen diesen Vers:

‘‘ඵලං [Pg.156] වෙ කදලිං හන්ති, ඵලං වෙළුං ඵලං නළං;

සක්කාරො කාපුරිසං හන්ති, ගබ්භො අස්සතරිං යථා’’ති.

„Wahrlich, die Frucht vernichtet die Bananenstaude, die Frucht vernichtet den Bambus, die Frucht vernichtet das Schilfrohr; so vernichtet die Ehrerbietung den minderwertigen Menschen, so wie die Leibesfrucht das Mauleselweibchen vernichtet.“

3. අන්ධකවින්දසුත්තං

3. Das Andhakavinda-Sutta

184. එකං සමයං භගවා මාගධෙසු විහරති අන්ධකවින්දෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තන්ධකාරතිමිසායං අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති. අථ ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණො කෙවලකප්පං අන්ධකවින්දං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො බ්‍රහ්මා සහම්පති භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

184. Zu einer Zeit weilte der Erhabene im Lande Magadha bei Andhakavinda. Zu jener Zeit saß der Erhabene in der tiefen Finsternis der Nacht im Freien, während der Regen Tropfen für Tropfen fiel. Da begab sich der Brahma Sahampati, als die Nacht weit vorangeschritten war, mit herrlicher Ausstrahlung, ganz Andhakavinda erleuchtend, dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend rezitierte der Brahma Sahampati vor dem Erhabenen diese Verse:

‘‘සෙවෙථ පන්තානි සෙනාසනානි,චරෙය්‍ය සංයොජනවිප්පමොක්ඛා;

සචෙ රතිං නාධිගච්ඡෙය්‍ය තත්ථ,සඞ්ඝෙ වසෙ රක්ඛිතත්තො සතීමා.

„Man sollte einsame Lagerstätten aufsuchen und um der Befreiung von den Fesseln willen wandeln; wenn man dort keine Freude findet, sollte man in der Gemeinschaft leben, sich selbst zügelnd und achtsam.

‘‘කුලාකුලං පිණ්ඩිකාය චරන්තො,ඉන්ද්‍රියගුත්තො නිපකො සතීමා;

සෙවෙථ පන්තානි සෙනාසනානි,භයා පමුත්තො අභයෙ විමුත්තො.

Von Haus zu Haus um Almosenspeise ziehend, die Sinne gezügelt, klug und achtsam, sollte man einsame Lagerstätten aufsuchen, befreit von Furcht, erlöst im Furchtlosen.

‘‘යත්ථ භෙරවා සරීසපා,විජ්ජු සඤ්චරති ථනයති දෙවො;

අන්ධකාරතිමිසාය රත්තියා,නිසීදි තත්ථ භික්ඛු විගතලොමහංසො.

Dort, wo es Schrecken und Kriechtiere gibt, wo Blitze zucken und der Gott donnert; in der tiefen Finsternis der Nacht saß dort der Mönch, frei von jeglichem Haarsträuben.“

‘‘ඉදඤ්හි ජාතු මෙ දිට්ඨං, නයිදං ඉතිහීතිහං;

එකස්මිං බ්‍රහ්මචරියස්මිං, සහස්සං මච්චුහායිනං.

„Wahrlich, dies habe ich selbst gesehen, dies ist kein bloßes Hörensagen; in einer einzigen Lehrdarlegung gab es tausend [Heilige], die den Tod überwunden haben.“

‘‘භිය්‍යො පඤ්චසතා සෙක්ඛා, දසා ච දසධා දස;

සබ්බෙ සොතසමාපන්නා, අතිරච්ඡානගාමිනො.

„Dazu mehr als fünfhundert Übende (Sekhas) sowie einhundertzehn [andere]; sie alle sind in den Strom eingetreten und gehen nicht mehr in die niederen Welten herab.“

‘‘අථායං [Pg.157] ඉතරා පජා, පුඤ්ඤභාගාති මෙ මනො;

සඞ්ඛාතුං නොපි සක්කොමි, මුසාවාදස්ස ඔත්තප’’න්ති.

„Was diese übrige Menge an Wesen betrifft, so sind sie im Besitz von Verdiensten – so ist meine Auffassung; ich vermag sie gar nicht zu zählen, aus Scheu vor der Unwahrheit.“

4. අරුණවතීසුත්තං

4. 4. Das Arunavati-Sutta

185. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති…පෙ… තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

185. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Savatthi ... dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, රාජා අහොසි අරුණවා නාම. රඤ්ඤො ඛො පන, භික්ඛවෙ, අරුණවතො අරුණවතී නාම රාජධානී අහොසි. අරුණවතිං ඛො පන, භික්ඛවෙ, රාජධානිං සිඛී භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො උපනිස්සාය විහාසි. සිඛිස්ස ඛො පන, භික්ඛවෙ, භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස අභිභූසම්භවං නාම සාවකයුගං අහොසි අග්ගං භද්දයුගං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සිඛී භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො අභිභුං භික්ඛුං ආමන්තෙසි – ‘ආයාම, බ්‍රාහ්මණ, යෙන අඤ්ඤතරො බ්‍රහ්මලොකො තෙනුපසඞ්කමිස්සාම, යාව භත්තස්ස කාලො භවිස්සතී’ති. ‘එවං, භන්තෙ’ති ඛො භික්ඛවෙ, අභිභූ භික්ඛු සිඛිස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පච්චස්සොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සිඛී භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො අභිභූ ච භික්ඛු – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – අරුණවතියා රාජධානියා අන්තරහිතා තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ පාතුරහෙසුං.

„Einst, ihr Mönche, gab es einen König namens Arunava. Und jener König Arunava, ihr Mönche, hatte eine Hauptstadt namens Arunavati. In jener Hauptstadt Arunavati nun, ihr Mönche, hielt sich der Erhabene Sikhi, der Heilige, vollkommen Erwachte, auf. Der Erhabene Sikhi, der Heilige, vollkommen Erwachte, ihr Mönche, hatte ein Schülerpaar namens Abhibhu und Sambhava, welches das vorzüglichste und beste Paar war. Da nun, ihr Mönche, wandte sich der Erhabene Sikhi, der Heilige, vollkommen Erwachte, an den Mönch Abhibhu: ‚Komm, Brahmane, wir wollen zu einer gewissen Brahma-Welt gehen und dort verweilen, bis es Zeit für das Mahl ist.‘ – ‚Ja, Herr‘, antwortete der Mönch Abhibhu dem Erhabenen Sikhi, dem Heiligen, vollkommen Erwachten. Da nun, ihr Mönche, verschwanden der Erhabene Sikhi, der Heilige, vollkommen Erwachte, und der Mönch Abhibhu aus der Hauptstadt Arunavati – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde – und erschienen in jener Brahma-Welt.“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සිඛී භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො අභිභුං භික්ඛුං ආමන්තෙසි – ‘පටිභාතු, බ්‍රාහ්මණ, තං බ්‍රහ්මුනො ච බ්‍රහ්මපරිසාය ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජානඤ්ච ධම්මී කථා’ති. ‘එවං, භන්තෙ’ති ඛො, භික්ඛවෙ, අභිභූ භික්ඛු සිඛිස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පටිස්සුත්වා, බ්‍රහ්මානඤ්ච බ්‍රහ්මපරිසඤ්ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජෙ ච ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙසි සමාදපෙසි සමුත්තෙජෙසි සම්පහංසෙසි. තත්‍ර සුදං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා ච බ්‍රහ්මපරිසා ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජා ච උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති – ‘අච්ඡරියං වත[Pg.158], භො, අබ්භුතං වත භො, කථඤ්හි නාම සත්ථරි සම්මුඛීභූතෙ සාවකො ධම්මං දෙසෙස්සතී’’’ති!

„Da nun, ihr Mönche, wandte sich der Erhabene Sikhi, der Heilige, vollkommen Erwachte, an den Mönch Abhibhu: ‚Möge dir, Brahmane, eine Lehrrede für den Brahma, das Gefolge des Brahma und die Ratsmitglieder des Brahma einfallen.‘ – ‚Ja, Herr‘, antwortete der Mönch Abhibhu dem Erhabenen Sikhi, dem Heiligen, vollkommen Erwachten, und er unterwies den Brahma, das Gefolge des Brahma und die Ratsmitglieder des Brahma mit einer Lehrrede, begeisterte sie, spornte sie an und erfreute sie. Dort nun, ihr Mönche, ärgerten sich der Brahma, das Gefolge des Brahma und die Ratsmitglieder des Brahma, beschwerten sich und murrten: ‚Wie erstaunlich, ihr Herrn, wie wunderbar, ihr Herrn, dass ein Schüler in Gegenwart des Meisters die Lehre verkündet!‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සිඛී භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො අභිභුං භික්ඛුං ආමන්තෙසි – ‘උජ්ඣායන්ති ඛො තෙ, බ්‍රාහ්මණ, බ්‍රහ්මා ච බ්‍රහ්මපරිසා ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජා ච – අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො, කථඤ්හි නාම සත්ථරි සම්මුඛීභූතෙ සාවකො ධම්මං දෙසෙස්සතීති! තෙන හි ත්වං බ්‍රාහ්මණ, භිය්‍යොසොමත්තාය බ්‍රහ්මානඤ්ච බ්‍රහ්මපරිසඤ්ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජෙ ච සංවෙජෙහී’ති. ‘එවං, භන්තෙ’ති ඛො, භික්ඛවෙ, අභිභූ භික්ඛු සිඛිස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පටිස්සුත්වා දිස්සමානෙනපි කායෙන ධම්මං දෙසෙසි, අදිස්සමානෙනපි කායෙන ධම්මං දෙසෙසි, දිස්සමානෙනපි හෙට්ඨිමෙන උපඩ්ඪකායෙන අදිස්සමානෙන උපරිමෙන උපඩ්ඪකායෙන ධම්මං දෙසෙසි, දිස්සමානෙනපි උපරිමෙන උපඩ්ඪකායෙන අදිස්සමානෙන හෙට්ඨිමෙන උපඩ්ඪකායෙන ධම්මං දෙසෙසි. තත්‍ර සුදං, භික්ඛවෙ, බ්‍රහ්මා ච බ්‍රහ්මපරිසා ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජා ච අච්ඡරියබ්භුතචිත්තජාතා අහෙසුං – ‘අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො, සමණස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා’’’ති!

„Da nun, ihr Mönche, wandte sich der Erhabene Sikhi, der Heilige, vollkommen Erwachte, an den Mönch Abhibhu: ‚Brahmane, der Brahma, das Gefolge des Brahma und die Ratsmitglieder des Brahma beschweren sich: „Wie erstaunlich, ihr Herrn, wie wunderbar, ihr Herrn, dass ein Schüler in Gegenwart des Meisters die Lehre verkündet!“ Wohlan denn, Brahmane, erschüttere den Brahma, das Gefolge des Brahma und die Ratsmitglieder des Brahma noch viel mehr!‘ – ‚Ja, Herr‘, antwortete der Mönch Abhibhu dem Erhabenen Sikhi, dem Heiligen, vollkommen Erwachten, und er lehrte die Lehre mit sichtbarem Körper, er lehrte die Lehre mit unsichtbarem Körper, er lehrte die Lehre mit sichtbarer unterer Körperhälfte und unsichtbarer oberer Körperhälfte, und er lehrte die Lehre mit sichtbarer oberer Körperhälfte und unsichtbarer unterer Körperhälfte. Dort nun, ihr Mönche, gerieten der Brahma, das Gefolge des Brahma und die Ratsmitglieder des Brahma in Erstaunen und Bewunderung: ‚Wie erstaunlich, ihr Herrn, wie wunderbar, ihr Herrn, welch große Wunderkraft, welch große Macht dieser Asket besitzt!‘“

‘‘අථ ඛො අභිභූ භික්ඛු සිඛිං භගවන්තං අරහන්තං සම්මාසම්බුද්ධං එතදවොච – ‘අභිජානාමි ඛ්වාහං, භන්තෙ, භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මජ්ඣෙ එවරූපිං වාචං භාසිතා – පහොමි ඛ්වාහං ආවුසො, බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතො සහස්සිලොකධාතුං සරෙන විඤ්ඤාපෙතු’න්ති. ‘එතස්ස, බ්‍රාහ්මණ, කාලො, එතස්ස, බ්‍රාහ්මණ, කාලො; යං ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතො සහස්සිලොකධාතුං සරෙන විඤ්ඤාපෙය්‍යාසී’ති. ‘එවං, භන්තෙ’ති ඛො, භික්ඛවෙ, අභිභූ භික්ඛු සිඛිස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස පටිස්සුත්වා බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතො ඉමා ගාථායො අභාසි –

„Da sprach der Mönch Abhibhu zum Erhabenen Sikhi, dem Heiligen, vollkommen Erwachten: ‚Ich erinnere mich, Herr, inmitten der Mönchsgemeinde folgendes Wort gesprochen zu haben: „Ich vermag, ihr Freunde, in der Brahma-Welt stehend, das tausendfältige Weltsystem mit meiner Stimme zu durchdringen.“‘ – ‚Es ist an der Zeit, Brahmane, es ist an der Zeit, Brahmane, dass du, in der Brahma-Welt stehend, das tausendfältige Weltsystem mit deiner Stimme durchdringst!‘ – ‚Ja, Herr‘, antwortete der Mönch Abhibhu dem Erhabenen Sikhi, dem Heiligen, vollkommen Erwachten, und während er in der Brahma-Welt stand, rezitierte er diese Verse:“

‘‘ආරම්භථ නික්කමථ, යුඤ්ජථ බුද්ධසාසනෙ;

ධුනාථ මච්චුනො සෙනං, නළාගාරංව කුඤ්ජරො.

„Strengt euch an, macht euch auf, widmet euch der Lehre des Buddha; schüttelt das Heer des Todes ab, wie ein Elefant eine Rohrhütte zertrümmert.“

‘‘යො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ, අප්පමත්තො විහස්සති;

පහාය ජාතිසංසාරං, දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සතී’’ති.

„Wer in dieser Lehre und Disziplin unermüdlich verweilt, wird den Kreislauf der Geburten hinter sich lassen und dem Leiden ein Ende machen.“

‘‘අථ [Pg.159] ඛො, භික්ඛවෙ, සිඛී ච භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො අභිභූ ච භික්ඛු බ්‍රහ්මානඤ්ච බ්‍රහ්මපරිසඤ්ච බ්‍රහ්මපාරිසජ්ජෙ ච සංවෙජෙත්වා – සෙය්‍යථාපි නාම…පෙ… තස්මිං බ්‍රහ්මලොකෙ අන්තරහිතා අරුණවතියා රාජධානියා පාතුරහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සිඛී භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘අස්සුත්ථ නො, තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, අභිභුස්ස භික්ඛුනො බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතස්ස ගාථායො භාසමානස්සා’ති? ‘අස්සුම්හ ඛො මයං, භන්තෙ, අභිභුස්ස භික්ඛුනො බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතස්ස ගාථායො භාසමානස්සා’ති. ‘යථා කථං පන තුම්හෙ, භික්ඛවෙ, අස්සුත්ථ අභිභුස්ස භික්ඛුනො බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතස්ස ගාථායො භාසමානස්සා’’’ති? එවං ඛො මයං, භන්තෙ, අස්සුම්හ අභිභුස්ස භික්ඛුනො බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතස්ස ගාථායො භාසමානස්ස –

„Dann nun, ihr Mönche, verschwanden der Erhabene Sikhī, der Heilige, der vollkommen Erwachte, und der Mönch Abhibhū, nachdem sie den Brahma, das Gefolge des Brahmas und die Diener des Brahmas erschüttert hatten, ... aus jener Brahma-Welt und erschienen in der Königsstadt Aruṇavatī. Daraufhin, ihr Mönche, wandte sich der Erhabene Sikhī, der Heilige, der vollkommen Erwachte, an die Mönche: ‚Habt ihr, ihr Mönche, die Verse gehört, die der Mönch Abhibhū sprach, während er in der Brahma-Welt verweilte?‘ — ‚Wir haben die Verse gehört, Herr, die der Mönch Abhibhū sprach, während er in der Brahma-Welt verweilte.‘ — ‚In welcher Weise aber, ihr Mönche, habt ihr die Verse gehört, die der Mönch Abhibhū sprach, während er in der Brahma-Welt verweilte?‘ — ‚So haben wir, Herr, die Verse gehört, die der Mönch Abhibhū sprach, während er in der Brahma-Welt verweilte:‘

‘‘ආරම්භථ නික්කමථ, යුඤ්ජථ බුද්ධසාසනෙ;

ධුනාථ මච්චුනො සෙනං, නළාගාරංව කුඤ්ජරො.

‚Strengt euch an, macht euch auf, widmet euch der Lehre des Buddha; zerschmettert das Heer des Todes, wie ein mächtiger Elefant eine Schilfhütte zertritt.‘

‘‘යො ඉමස්මිං ධම්මවිනයෙ, අප්පමත්තො විහස්සති;

පහාය ජාතිසංසාරං, දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සතී’’ති.

‚Wer in dieser Lehre und Disziplin unermüdlich verweilen wird, der wird den Kreislauf der Geburten verlassen und dem Leiden ein Ende bereiten.‘“

‘‘‘එවං ඛො මයං, භන්තෙ, අස්සුම්හ අභිභුස්ස භික්ඛුනො බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතස්ස ගාථායො භාසමානස්සා’ති. ‘සාධු සාධු, භික්ඛවෙ; සාධු ඛො තුම්හෙ, භික්ඛවෙ! අස්සුත්ථ අභිභුස්ස භික්ඛුනො බ්‍රහ්මලොකෙ ඨිතස්ස ගාථායො භාසමානස්සා’’’ති.

„‚Genau so, Herr, haben wir die Verse gehört, die der Mönch Abhibhū sprach, während er in der Brahma-Welt verweilte.‘ — ‚Gut, gut, ihr Mönche; es ist gut, dass ihr, ihr Mönche, die Verse gehört habt, die der Mönch Abhibhū sprach, während er in der Brahma-Welt verweilte.‘“

ඉදමවොච භගවා, අත්තමනා තෙ භික්ඛූ භගවතො භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

Dies sprach der Erhabene. Die Mönche waren erfreut und hießen die Worte des Erhabenen freudig willkommen.

5. පරිනිබ්බානසුත්තං

5. Die Lehrrede vom völligen Erlöschen (Parinibbānasutta)

186. එකං සමයං භගවා කුසිනාරායං විහරති උපවත්තනෙ මල්ලානං සාලවනෙ අන්තරෙන යමකසාලානං පරිනිබ්බානසමයෙ. අථ ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘හන්ද දානි, භික්ඛවෙ, ආමන්තයාමි වො – ‘වයධම්මා සඞ්ඛාරා, අප්පමාදෙන සම්පාදෙථා’ති. අයං තථාගතස්ස පච්ඡිමා වාචා’’.

186. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Kusinārā, im Upavattana, dem Sal-Hain der Mallas, zwischen den Zwillings-Salbäumen, zur Zeit seines völligen Erlöschens. Da wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‚Wohlan, ihr Mönche, jetzt ermahne ich euch: Vergänglich sind alle gestalteten Dinge, bemüht euch unermüdlich!‘ Dies waren die letzten Worte des Tathāgata.

අථ [Pg.160] ඛො භගවා පඨමං ඣානං සමාපජ්ජි. පඨමා ඣානා වුට්ඨහිත්වා දුතියං ඣානං සමාපජ්ජි. දුතියා ඣානා වුට්ඨහිත්වා තතියං ඣානං සමාපජ්ජි. තතියා ඣානා වුට්ඨහිත්වා චතුත්ථං ඣානං සමාපජ්ජි. චතුත්ථා ඣානා වුට්ඨහිත්වා ආකාසානඤ්චායතනං සමාපජ්ජි. ආකාසානඤ්චායතනා වුට්ඨහිත්වා විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමාපජ්ජි. විඤ්ඤාණඤ්චායතනා වුට්ඨහිත්වා ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමාපජ්ජි. ආකිඤ්චඤ්ඤායතනා වුට්ඨහිත්වා නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමාපජ්ජි. නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනා වුට්ඨහිත්වා සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධං සමාපජ්ජි.

Daraufhin trat der Erhabene in die erste meditative Vertiefung ein. Nachdem er aus der ersten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die zweite Vertiefung ein. Nachdem er aus der zweiten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die dritte Vertiefung ein. Nachdem er aus der dritten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die vierte Vertiefung ein. Nachdem er aus der vierten Vertiefung aufgestanden war, trat er in das Gebiet der Raumunendlichkeit ein. Nachdem er aus dem Gebiet der Raumunendlichkeit aufgestanden war, trat er in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit ein. Nachdem er aus dem Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit aufgestanden war, trat er in das Gebiet der Nichtsheit ein. Nachdem er aus dem Gebiet der Nichtsheit aufgestanden war, trat er in das Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung ein. Nachdem er aus dem Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung aufgestanden war, trat er in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung ein.

සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධා වුට්ඨහිත්වා නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමාපජ්ජි. නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනා වුට්ඨහිත්වා ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමාපජ්ජි. ආකිඤ්චඤ්ඤායතනා වුට්ඨහිත්වා විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමාපජ්ජි. විඤ්ඤාණඤ්චායතනා වුට්ඨහිත්වා ආකාසානඤ්චායතනං සමාපජ්ජි. ආකාසානඤ්චායතනා වුට්ඨහිත්වා චතුත්ථං ඣානං සමාපජ්ජි. චතුත්ථා ඣානා වුට්ඨහිත්වා තතියං ඣානං සමාපජ්ජි. තතියා ඣානා වුට්ඨහිත්වා දුතියං ඣානං සමාපජ්ජි. දුතියා ඣානා වුට්ඨහිත්වා පඨමං ඣානං සමාපජ්ජි. පඨමා ඣානා වුට්ඨහිත්වා දුතියං ඣානං සමාපජ්ජි. දුතියා ඣානා වුට්ඨහිත්වා තතියං ඣානං සමාපජ්ජි. තතියා ඣානා වුට්ඨහිත්වා චතුත්ථං ඣානං සමාපජ්ජි. චතුත්ථා ඣානා වුට්ඨහිත්වා සමනන්තරං භගවා පරිනිබ්බායි. පරිනිබ්බුතෙ භගවති සහ පරිනිබ්බානා බ්‍රහ්මා සහම්පති ඉමං ගාථං අභාසි –

Nachdem er aus dem Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung aufgestanden war, trat er in das Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung ein. Nachdem er aus dem Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung aufgestanden war, trat er in das Gebiet der Nichtsheit ein. Nachdem er aus dem Gebiet der Nichtsheit aufgestanden war, trat er in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit ein. Nachdem er aus dem Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit aufgestanden war, trat er in das Gebiet der Raumunendlichkeit ein. Nachdem er aus dem Gebiet der Raumunendlichkeit aufgestanden war, trat er in die vierte meditative Vertiefung ein. Nachdem er aus der vierten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die dritte Vertiefung ein. Nachdem er aus der dritten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die zweite Vertiefung ein. Nachdem er aus der zweiten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die erste Vertiefung ein. Nachdem er aus der ersten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die zweite Vertiefung ein. Nachdem er aus der zweiten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die dritte Vertiefung ein. Nachdem er aus der dritten Vertiefung aufgestanden war, trat er in die vierte Vertiefung ein. Unmittelbar nach dem Aufstehen aus der vierten Vertiefung erlosch der Erhabene vollkommen. Als der Erhabene vollkommen erloschen war, sprach Brahma Sahampati zugleich mit dem völligen Erlöschen diesen Vers:

‘‘සබ්බෙව නික්ඛිපිස්සන්ති, භූතා ලොකෙ සමුස්සයං;

යත්ථ එතාදිසො සත්ථා, ලොකෙ අප්පටිපුග්ගලො;

තථාගතො බලප්පත්තො, සම්බුද්ධො පරිනිබ්බුතො’’ති.

‚Alle Wesen in dieser Welt werden ihren Körper ablegen, da doch ein solcher Lehrer, ein Unvergleichlicher in der Welt, der Tathāgata, der zur Kraft Gelangte, der vollkommen Erwachte, vollkommen erloschen ist.‘

පරිනිබ්බුතෙ භගවති සහ පරිනිබ්බානා සක්කො දෙවානමින්දො ඉමං ගාථං අභාසි –

Als der Erhabene vollkommen erloschen war, sprach Sakka, der Herr der Götter, zugleich mit dem völligen Erlöschen diesen Vers:

‘‘අනිච්චා වත සඞ්ඛාරා, උප්පාදවයධම්මිනො;

උප්පජ්ජිත්වා නිරුජ්ඣන්ති, තෙසං වූපසමො සුඛො’’ති.

‚Unbeständig wahrlich sind die gestalteten Dinge, dem Entstehen und Vergehen unterworfen; nach dem Entstehen vergehen sie wieder, ihre Beruhigung ist Glück.‘

පරිනිබ්බුතෙ [Pg.161] භගවති සහ පරිනිබ්බානා ආයස්මා ආනන්දො ඉමං ගාථං අභාසි –

Als der Erhabene vollkommen erloschen war, sprach der ehrwürdige Ānanda zugleich mit dem völligen Erlöschen diesen Vers:

‘‘තදාසි යං භිංසනකං, තදාසි ලොමහංසනං;

සබ්බාකාරවරූපෙතෙ, සම්බුද්ධෙ පරිනිබ්බුතෙ’’ති.

‚Da gab es Furchterregendes, da gab es Schaudern, als der mit allen vortrefflichen Eigenschaften ausgestattete vollkommen Erwachte vollkommen erloschen war.‘

පරිනිබ්බුතෙ භගවති සහ පරිනිබ්බානා ආයස්මා අනුරුද්ධො ඉමා ගාථායො අභාසි –

Als der Erhabene vollkommen erloschen war, sprach der ehrwürdige Anuruddha zugleich mit dem völligen Erlöschen diese Verse:

‘‘නාහු අස්සාසපස්සාසො, ඨිතචිත්තස්ස තාදිනො;

අනෙජො සන්තිමාරබ්භ, චක්ඛුමා පරිනිබ්බුතො.

‚Da gab es kein Ein- und Ausatmen mehr für den im Geist gefestigten Unerschütterlichen; frei von Begehren, den Frieden zum Ziel habend, ist der Sehende vollkommen erloschen.

‘‘අසල්ලීනෙන චිත්තෙන, වෙදනං අජ්ඣවාසයි;

පජ්ජොතස්සෙව නිබ්බානං, විමොක්ඛො චෙතසො අහූ’’ති.

‚Mit unerschütterlichem Herzen ertrug er die Empfindung; wie das Erlöschen einer Lampe war die Befreiung seines Geistes.‘

දුතියො වග්ගො.

Die zweite Abteilung.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon lautet:

බ්‍රහ්මාසනං දෙවදත්තො, අන්ධකවින්දො අරුණවතී;

පරිනිබ්බානෙන ච දෙසිතං, ඉදං බ්‍රහ්මපඤ්චකන්ති.

Brahmāsana, Devadatta, Andhakavinda und Aruṇavatī; zusammen mit Parinibbāna wurde dieses Fünfer-Set über Brahma gelehrt.

බ්‍රහ්මසංයුත්තං සමත්තං.

Das Kapitel über die Brahmas (Brahmasaṃyutta) ist abgeschlossen.

7. බ්‍රාහ්මණසංයුත්තං

7. Das Kapitel über die Brahmanen (Brāhmaṇasaṃyutta)

1. අරහන්තවග්ගො

1. Die Abteilung über die Heiligen (Arahantavagga)

1. ධනඤ්ජානීසුත්තං

1. Die Lehrrede über Dhanañjānī (Dhanañjānīsutta)

187. එවං [Pg.162] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරස්ස භාරද්වාජගොත්තස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස ධනඤ්ජානී නාම බ්‍රාහ්මණී අභිප්පසන්නා හොති බුද්ධෙ ච ධම්මෙ ච සඞ්ඝෙ ච. අථ ඛො ධනඤ්ජානී බ්‍රාහ්මණී භාරද්වාජගොත්තස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස භත්තං උපසංහරන්තී උපක්ඛලිත්වා තික්ඛත්තුං උදානං උදානෙසි –

187. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Kloster am Kalandakanivāpa. Zu jener Zeit war eine Brahmanenfrau namens Dhanañjānī, die zum Bhāradvāja-Clan gehörte, voller Vertrauen zum Buddha, zur Lehre und zur Sangha. Da geschah es, dass die Brahmanenfrau Dhanañjānī, während sie dem Brahmanen des Bhāradvāja-Clans das Essen darbrachte, ausglitt und dreimal diesen inspirierten Ausruf tat:

‘‘නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස;

නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස;

නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්සා’’ති.

„Verehrung jenem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten. Verehrung jenem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten. Verehrung jenem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.“

එවං වුත්තෙ, භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො ධනඤ්ජානිං බ්‍රාහ්මණිං එතදවොච – ‘‘එවමෙවං පනායං වසලී යස්මිං වා තස්මිං වා තස්ස මුණ්ඩකස්ස සමණස්ස වණ්ණං භාසති. ඉදානි ත්‍යාහං, වසලි, තස්ස සත්ථුනො වාදං ආරොපෙස්සාමී’’ති. ‘‘න ඛ්වාහං තං, බ්‍රාහ්මණ, පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය, යො තස්ස භගවතො වාදං ආරොපෙය්‍ය අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස. අපි ච ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, ගච්ඡ, ගන්ත්වා විජානිස්සසී’’ති.

Als dies gesagt war, sprach der Brahman aus der Sippe der Bhāradvāja zur Brahmanin Dhanañjānī: „So ist es also mit dieser Elenden: Bei jeder Gelegenheit preist sie nur so diesen kahlköpfigen Asketen. Jetzt, du Elende, werde ich die Lehre deines Lehrers widerlegen.“ — „O Brahman, ich sehe niemanden in dieser Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmās, unter dieser Schar von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen, der dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten, die Lehre widerlegen könnte. Doch geh nur, Brahman; wenn du hingegangen bist, wirst du es wissen.“

අථ ඛො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො කුපිතො අනත්තමනො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da begab sich der Brahman aus der Sippe der Bhāradvāja, erzürnt und unwillig, dorthin, wo der Erhabene weilte. Nachdem er dort angekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Worte aus. Nach dem Austausch freundlicher und denkwürdiger Worte setzte er sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahman aus der Sippe der Bhāradvāja den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කිංසු ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කිංසු ඡෙත්වා න සොචති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, වධං රොචෙසි ගොතමා’’ති.

„Was muss man vernichten, um glücklich zu ruhen? Was muss man vernichten, um nicht zu trauern? Welcher einen Sache Vernichtung billigst du, o Gotama?“

‘‘කොධං [Pg.163] ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කොධං ඡෙත්වා න සොචති;

කොධස්ස විසමූලස්ස, මධුරග්ගස්ස බ්‍රාහ්මණ;

වධං අරියා පසංසන්ති, තඤ්හි ඡෙත්වා න සොචතී’’ති.

„Den Zorn vernichtend, ruht man glücklich; den Zorn vernichtend, trauert man nicht. Die Vernichtung des Zorns, der eine vergiftete Wurzel und einen süßen Gipfel hat, o Brahman, preisen die Edlen; denn hat man diesen vernichtet, trauert man nicht.“

එවං වුත්තෙ, භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම! සෙය්‍යථාපි, භො ගොතම, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය – චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තීති; එවමෙවං භොතා ගොතමෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එසාහං, භන්තෙ, භගවන්තං ගොතමං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. ලභෙය්‍යාහං භොතො ගොතමස්ස සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පද’’න්ති.

Als dies gesagt war, sprach der Brahman aus der Sippe der Bhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich! Gleichwie man Umgestürztes aufrichtet, Verborgenes enthüllt, einem Verirrten den Weg weist oder in der Finsternis eine Öllampe herbeibringt, damit jene, die Augen haben, die Dinge sehen können — ebenso wurde vom Herrn Gotama das Dhamma auf vielfältige Weise dargelegt. Ich nehme Zuflucht zum Herrn Gotama, zum Dhamma und zum Bhikkhu-Saṅgha. Möge ich beim Herrn Gotama die Hinausgetretenheit erhalten, möge ich die volle Ordination erhalten.“

අලත්ථ ඛො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, අලත්ථ උපසම්පදං. අචිරූපසම්පන්නො ඛො පනායස්මා භාරද්වාජො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො නචිරස්සෙව – යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති තදනුත්තරං – බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි. ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසීති.

Der Brahman aus der Sippe der Bhāradvāja erhielt die Hinausgetretenheit beim Erhabenen, er erhielt die volle Ordination. Nicht lange nach seiner Ordination verweilte der ehrwürdige Bhāradvāja allein, zurückgezogen, achtsam, eifrig und entschlossen. Schon bald verwirklichte er durch eigenes direktes Wissen noch in diesem Leben jenes höchste Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit hinausziehen, und verweilte darin. Er erkannte: ‚Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt nichts Weiteres für dieses Dasein.‘ Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.

2. අක්කොසසුත්තං

2. Akkosasutta — Das Gespräch über die Beschimpfung

188. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අස්සොසි ඛො අක්කොසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො – ‘‘භාරද්වාජගොත්තො කිර බ්‍රාහ්මණො සමණස්ස ගොතමස්ස සන්තිකෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො’’ති කුපිතො අනත්තමනො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසති පරිභාසති.

188. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, am Kalandakanivāpa. Der Brahman Akkosakabhāradvāja hörte: „Ein Brahman aus der Sippe der Bhāradvāja soll beim Asketen Gotama vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit hinausgezogen sein.“ Erzürnt und unwillig begab er sich dorthin, wo der Erhabene weilte. Dort angekommen, beschimpfte und schmähte er den Erhabenen mit unanständigen, harten Worten.

එවං වුත්තෙ, භගවා අක්කොසකභාරද්වාජං බ්‍රාහ්මණං එතදවොච – ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, බ්‍රාහ්මණ, අපි නු ඛො තෙ ආගච්ඡන්ති මිත්තාමච්චා ඤාතිසාලොහිතා අතිථියො ’’ති? ‘‘අප්පෙකදා මෙ, භො ගොතම, ආගච්ඡන්ති මිත්තාමච්චා [Pg.164] ඤාතිසාලොහිතා අතිථියො’’ති. ‘‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, බ්‍රාහ්මණ, අපි නු තෙසං අනුප්පදෙසි ඛාදනීයං වා භොජනීයං වා සායනීයං වා’’’ති? ‘‘‘අප්පෙකදා නෙසාහං, භො ගොතම, අනුප්පදෙමි ඛාදනීයං වා භොජනීයං වා සායනීයං වා’’’ති. ‘‘‘සචෙ ඛො පන තෙ, බ්‍රාහ්මණ, නප්පටිග්ගණ්හන්ති, කස්ස තං හොතී’’’ති? ‘‘‘සචෙ තෙ, භො ගොතම, නප්පටිග්ගණ්හන්ති, අම්හාකමෙව තං හොතී’’’ති. ‘‘එවමෙව ඛො, බ්‍රාහ්මණ, යං ත්වං අම්හෙ අනක්කොසන්තෙ අක්කොසසි, අරොසෙන්තෙ රොසෙසි, අභණ්ඩන්තෙ භණ්ඩසි, තං තෙ මයං නප්පටිග්ගණ්හාම. තවෙවෙතං, බ්‍රාහ්මණ, හොති; තවෙවෙතං, බ්‍රාහ්මණ, හොති’’.

Als dies gesagt war, sprach der Erhabene zum Brahmanen Akkosakabhāradvāja: „Was denkst du, Brahman? Besuchen dich gelegentlich Freunde und Gefährten, Verwandte und Blutsverwandte als Gäste?“ — „Manchmal besuchen mich Freunde und Gefährten, Verwandte und Blutsverwandte als Gäste, Herr Gotama.“ — „Was denkst du, Brahman? Reichst du ihnen dann feste Speise, weiche Speise oder Leckereien dar?“ — „Manchmal reiche ich ihnen feste Speise, weiche Speise oder Leckereien dar, Herr Gotama.“ — „Wenn sie es aber nicht annehmen, Brahman, wem gehört es dann?“ — „Wenn sie es nicht annehmen, Herr Gotama, dann gehört es uns selbst.“ — „Ebenso, Brahman: Was du uns, die wir nicht schimpfen, an Beschimpfung gibst, uns, die wir nicht zürnen, an Zorn gibst, uns, die wir nicht streiten, an Streit gibst, das nehmen wir nicht an. Es bleibt allein dein, Brahman; es bleibt allein dein.“

‘‘යො ඛො, බ්‍රාහ්මණ, අක්කොසන්තං පච්චක්කොසති, රොසෙන්තං පටිරොසෙති, භණ්ඩන්තං පටිභණ්ඩති, අයං වුච්චති, බ්‍රාහ්මණ, සම්භුඤ්ජති වීතිහරතීති. තෙ මයං තයා නෙව සම්භුඤ්ජාම න වීතිහරාම. තවෙවෙතං, බ්‍රාහ්මණ, හොති; තවෙවෙතං, බ්‍රාහ්මණ, හොතී’’ති. ‘‘භවන්තං ඛො ගොතමං සරාජිකා පරිසා එවං ජානාති – ‘අරහං සමණො ගොතමො’ති. අථ ච පන භවං ගොතමො කුජ්ඣතී’’ති.

„Wer, o Brahman, den Schimpfenden zurückbeschimpft, dem Zürnenden mit Zorn begegnet, dem Streitenden mit Streit antwortet, von dem sagt man, Brahman, dass er gemeinsam speist und sich austauscht. Wir aber speisen nicht gemeinsam mit dir und tauschen uns nicht aus. Es bleibt allein dein, Brahman; es bleibt allein dein.“ — „Die Versammlung mitsamt dem König kennt den Herrn Gotama so: ‚Der Asket Gotama ist ein Arahant‘. Und dennoch zürnt der Herr Gotama!“, sprach der Brahman voller Furcht.

‘‘අක්කොධස්ස කුතො කොධො, දන්තස්ස සමජීවිනො;

සම්මදඤ්ඤා විමුත්තස්ස, උපසන්තස්ස තාදිනො.

„Woher soll Zorn kommen für einen Zornlosen, einen Gezähmten, der in Rechtschaffenheit lebt? Für einen, der durch vollkommenes Wissen befreit ist, der friedvoll und unerschütterlich ist?

‘‘තස්සෙව තෙන පාපියො, යො කුද්ධං පටිකුජ්ඣති;

කුද්ධං අප්පටිකුජ්ඣන්තො, සඞ්ගාමං ජෙති දුජ්ජයං.

Wer dem Zürnenden mit Zorn begegnet, macht es dadurch für sich selbst nur schlimmer. Wer dem Zürnenden nicht mit Zorn begegnet, gewinnt eine Schlacht, die schwer zu gewinnen ist.

‘‘උභින්නමත්ථං චරති, අත්තනො ච පරස්ස ච;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා, යො සතො උපසම්මති.

Zum Wohle beider handelt er, für sich selbst und für den anderen, wer, wenn er erkennt, dass der andere erzürnt ist, achtsam bleibt und den Zorn beruhigt.

‘‘උභින්නං තිකිච්ඡන්තානං, අත්තනො ච පරස්ස ච;

ජනා මඤ්ඤන්ති බාලොති, යෙ ධම්මස්ස අකොවිදා’’ති.

Jene Menschen halten ihn für einen Toren — jene, die im Dhamma nicht kundig sind —, wenn er die Heilung für beide bewirkt, für sich selbst und für den anderen.“

එවං වුත්තෙ, අක්කොසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… එසාහං භවන්තං ගොතමං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. ලභෙය්‍යාහං, භන්තෙ, භොතො ගොතමස්ස සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පද’’න්ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Akkosakabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Ich nehme beim Herrn Gotama Zuflucht, sowie bei der Lehre und bei der Mönchsgemeinde. Möge ich, Herr, beim Herrn Gotama die Pabbajjā (das Hinausgehen) erhalten, möge ich die Upasampadā (die Vollordination) erhalten.“

අලත්ථ ඛො අක්කොසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, අලත්ථ උපසම්පදං. අචිරූපසම්පන්නො ඛො පනායස්මා අක්කොසකභාරද්වාජො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො [Pg.165] නචිරස්සෙව – යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති තදනුත්තරං – බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි. ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං නාපරං ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසීති.

Und der Brahmane Akkosakabhāradvāja erhielt beim Erhabenen die Pabbajjā, er erhielt die Upasampadā. Nicht lange nach seiner Ordination verweilte der ehrwürdige Akkosakabhāradvāja allein, abgeschieden, unermüdlich, eifrig und entschlossen. In nicht ferner Zeit verwirklichte er in diesem Leben durch eigenes direktes Wissen jenes unübertreffliche Ziel des heiligen Lebens, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgehen, und er verweilte darin. Er erkannte: ‚Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, für diesen Zustand gibt es nichts Weiteres mehr.‘ Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.

3. අසුරින්දකසුත්තං

3. 3. Asurindakasutta

189. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අස්සොසි ඛො අසුරින්දකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො – ‘‘භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො කිර සමණස්ස ගොතමස්ස සන්තිකෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො’’ති කුපිතො අනත්තමනො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසති පරිභාසති. එවං වුත්තෙ, භගවා තුණ්හී අහොසි. අථ ඛො අසුරින්දකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ජිතොසි, සමණ, ජිතොසි, සමණා’’ති.

189. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, im Kalandakanivāpa. Der Brahmane Asurindakabhāradvāja hörte: „Es heißt, der Brahmane aus dem Geschlecht der Bhāradvāja sei beim Asketen Gotama vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgegangen.“ Verärgert und unwillig begab er sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, beschimpfte und schmähte er den Erhabenen mit unziemlichen, harten Worten. Als dies geschah, schwieg der Erhabene. Da sprach der Brahmane Asurindakabhāradvāja zum Erhabenen: „Besiegt bist du, Asket! Besiegt bist du, Asket!“

‘‘ජයං වෙ මඤ්ඤති බාලො, වාචාය ඵරුසං භණං;

ජයඤ්චෙවස්ස තං හොති, යා තිතික්ඛා විජානතො.

„Der Tor meint wahrlich, er habe gesiegt, wenn er harte Worte spricht; doch für denjenigen, der die Dinge versteht, ist eben jene Nachsicht der wahre Sieg.

‘‘තස්සෙව තෙන පාපියො, යො කුද්ධං පටිකුජ්ඣති;

කුද්ධං අප්පටිකුජ්ඣන්තො, සඞ්ගාමං ජෙති දුජ්ජයං.

Wer dem Zornigen mit Zorn begegnet, macht es dadurch nur noch schlimmer; wer dem Zornigen nicht mit Zorn begegnet, gewinnt eine Schlacht, die schwer zu gewinnen ist.

‘‘උභින්නමත්ථං චරති, අත්තනො ච පරස්ස ච;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා, යො සතො උපසම්මති.

Er handelt zum Wohl von beiden, zum eigenen und zum Wohl des anderen, wenn er erkennt, dass der andere erzürnt ist, und achtsam zur Ruhe kommt.

‘‘උභින්නං තිකිච්ඡන්තානං, අත්තනො ච පරස්ස ච;

ජනා මඤ්ඤන්ති බාලොති, යෙ ධම්මස්ස අකොවිදා’’ති.

Die Menschen, die in der Lehre unkundig sind, halten jenen für einen Toren, der so für die Heilung beider sorgt – für sich selbst und für den anderen.“

එවං වුත්තෙ, අසුරින්දකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Asurindakabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ...“ Er erkannte es. Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.

4. බිලඞ්ගිකසුත්තං

4. 4. Bilaṅgikasutta

190. එකං [Pg.166] සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අස්සොසි ඛො බිලඞ්ගිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො – ‘‘භාරද්වාජගොත්තො කිර බ්‍රාහ්මණො සමණස්ස ගොතමස්ස සන්තිකෙ අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො’’ති කුපිතො අනත්තමනො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තුණ්හීභූතො එකමන්තං අට්ඨාසි. අථ ඛො භගවා බිලඞ්ගිකස්ස භාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය බිලඞ්ගිකං භාරද්වාජං බ්‍රාහ්මණං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

190. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, im Kalandakanivāpa. Der Brahmane Bilaṅgikabhāradvāja hörte: „Es heißt, der Brahmane aus dem Geschlecht der Bhāradvāja sei beim Asketen Gotama vom Haus in die Hauslosigkeit hinausgegangen.“ Verärgert und unwillig begab er sich dorthin, wo der Erhabene war. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, blieb er schweigend an einer Seite stehen. Da erkannte der Erhabene mit seinem Geist den Gedankengang im Herzen des Brahmanen Bilaṅgikabhāradvāja und sprach zum Brahmanen Bilaṅgikabhāradvāja in Versen:

‘‘යො අප්පදුට්ඨස්ස නරස්ස දුස්සති,සුද්ධස්ස පොසස්ස අනඞ්ගණස්ස;

තමෙව බාලං පච්චෙති පාපං,සුඛුමො රජො පටිවාතංව ඛිත්තො’’ති.

„Wer einen unschuldigen Menschen kränkt, einen reinen Mann, der ohne Makel ist, auf jenen Toren fällt das Übel zurück, wie feiner Staub, der gegen den Wind geworfen wird.“

එවං වුත්තෙ, විලඞ්ගිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Bilaṅgikabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ...“ Er erkannte es. Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.

5. අහිංසකසුත්තං

5. 5. Ahiṃsakasutta

191. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො අහිංසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො අහිංසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අහිංසකාහං, භො ගොතම, අහිංසකාහං, භො ගොතමා’’ති.

191. In Sāvatthī. Da begab sich der Brahmane Ahiṃsakabhāradvāja zum Erhabenen. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, tauschte er mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nach dem Austausch höflicher und denkwürdiger Worte setzte er sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Ahiṃsakabhāradvāja zum Erhabenen: „Ich bin ein Ahiṃsaka (ein Nicht-Verletzer), Herr Gotama, ich bin ein Ahiṃsaka, Herr Gotama.“

‘‘යථා නාමං තථා චස්ස, සියා ඛො ත්වං අහිංසකො;

යො ච කායෙන වාචාය, මනසා ච න හිංසති;

ස වෙ අහිංසකො හොති, යො පරං න විහිංසතී’’ති.

„Wie dein Name ist, so solltest du auch sein; dann wärst du wahrlich ein Ahiṃsaka. Wer weder mit dem Körper, noch mit der Rede, noch mit dem Geist jemanden verletzt, der ist wahrlich ein Ahiṃsaka, wenn er niemanden anderen quält.“

එවං වුත්තෙ, අහිංසකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා අහිංසකභාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Ahiṃsakabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ...“ Er erkannte es. Und der ehrwürdige Ahiṃsakabhāradvāja wurde einer der Arahants.

6. ජටාසුත්තං

6. 6. Jaṭāsutta

192. සාවත්ථිනිදානං[Pg.167]. අථ ඛො ජටාභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ජටාභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

192. In Sāvatthī. Da begab sich der Brahmane Jaṭābhāradvāja zum Erhabenen und tauschte mit dem Erhabenen freundliche Grüße aus. Nach dem Austausch höflicher und denkwürdiger Worte setzte er sich an eine Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Jaṭābhāradvāja zum Erhabenen in einem Vers:

‘‘අන්තොජටා බහිජටා, ජටාය ජටිතා පජා;

තං තං ගොතම පුච්ඡාමි, කො ඉමං විජටයෙ ජට’’න්ති.

„Innen ein Gewirr, außen ein Gewirr; die Menschheit ist in Gewirr verstrickt. Darum frage ich dich, Gotama: Wer kann dieses Gewirr entwirren?“

‘‘සීලෙ පතිට්ඨාය නරො සපඤ්ඤො, චිත්තං පඤ්ඤඤ්ච භාවයං;

ආතාපී නිපකො භික්ඛු, සො ඉමං විජටයෙ ජටං.

„Ein weiser Mensch, der in der Tugend fest verwurzelt ist und Geist und Weisheit entfaltet – ein eifriger und kluger Mönch –, der kann dieses Gewirr entwirren.

‘‘යෙසං රාගො ච දොසො ච, අවිජ්ජා ච විරාජිතා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, තෙසං විජටිතා ජටා.

Jene, bei denen Gier, Hass und Unwissenheit vertrieben sind, die Arahants, deren Triebe versiegt sind – bei ihnen ist das Gewirr entwirrt.

‘‘යත්ථ නාමඤ්ච රූපඤ්ච, අසෙසං උපරුජ්ඣති;

පටිඝං රූපසඤ්ඤා ච, එත්ථෙසා ඡිජ්ජතෙ ජටා’’ති.

Wo Name und Form restlos aufhören, ebenso die Widerstands- und Formwahrnehmung: Dort wird dieses Gewirr abgeschnitten.“

එවං වුත්තෙ, ජටාභාරද්වාජො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Jaṭābhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ...“ Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.

7. සුද්ධිකසුත්තං

7. 7. Suddhikasutta

193. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො සුද්ධිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සුද්ධිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අජ්ඣභාසි –

193. Einleitung in Sāvatthī. Da begab sich der Brahmane Suddhikabhāradvāja zum Erhabenen; nachdem er herangekommen war, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Begrüßungsworte aus. Nach dem Austausch freundlicher und denkwürdiger Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Suddhikabhāradvāja in Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘න බ්‍රාහ්මණො සුජ්ඣති කොචි, ලොකෙ සීලවාපි තපොකරං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නො, සො සුජ්ඣති න අඤ්ඤා ඉතරා පජා’’ති.

„Niemand in der Welt wird allein dadurch ein Brahmane und rein, auch wenn er tugendhaft ist und Askese übt. Nur wer mit Wissen und Wandel vollkommen ist, der ist rein; das andere Volk aber ist nicht rein.“

‘‘බහුම්පි පලපං ජප්පං, න ජච්චා හොති බ්‍රාහ්මණො;

අන්තොකසම්බු සඞ්කිලිට්ඨො, කුහනං උපනිස්සිතො.

„Auch wenn man viel leeres Gerede murmelt, wird man nicht durch die Herkunft zum Brahmanen; wenn man im Inneren wie fauler Tang unrein und befleckt ist und sich auf Heuchelei stützt.“

‘‘ඛත්තියො [Pg.168] බ්‍රාහ්මණො වෙස්සො, සුද්දො චණ්ඩාලපුක්කුසො;

ආරද්ධවීරියො පහිතත්තො, නිච්චං දළ්හපරක්කමො;

පප්පොති පරමං සුද්ධිං, එවං ජානාහි බ්‍රාහ්මණා’’ති.

„Ob Adliger, Brahmane, Kaufmann, Arbeiter, Ausgestoßener oder Müllsammler – wer unermüdliche Tatkraft besitzt, entschlossen ist und beständig festes Bemühen zeigt, der erlangt die höchste Reinheit. Wisse dies, o Brahmane!“

එවං වුත්තෙ, සුද්ධිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahmane Suddhikabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ... Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.“

8. අග්ගිකසුත්තං

8. Aggika-Sutta

194. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අග්ගිකභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස සප්පිනා පායසො සන්නිහිතො හොති – ‘‘අග්ගිං ජුහිස්සාමි, අග්ගිහුත්තං පරිචරිස්සාමී’’ති.

194. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana-Hain, im Kalandakanivāpa. Zu jener Zeit hatte der Brahmane Aggikabhāradvāja Milchreis mit Butterfett zubereitet und dachte: „Ich will das Feueropfer darbringen, ich will das heilige Feuer pflegen.“

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසි. රාජගහෙ සපදානං පිණ්ඩාය චරමානො යෙන අග්ගිකභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. අද්දසා ඛො අග්ගිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං පිණ්ඩාය ඨිතං. දිස්වාන භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Rājagaha um Almosen. Während er in Rājagaha Haus für Haus um Almosen ging, begab er sich zum Hause des Brahmanen Aggikabhāradvāja; dort angekommen, blieb er zur Seite stehen. Der Brahmane Aggikabhāradvāja sah den Erhabenen um Almosen dastehen. Nachdem er den Erhabenen gesehen hatte, sprach er ihn mit einer Strophe an:

‘‘තීහි විජ්ජාහි සම්පන්නො, ජාතිමා සුතවා බහූ;

විජ්ජාචරණසම්පන්නො, සොමං භුඤ්ජෙය්‍ය පායස’’න්ති.

„Wer in den drei Veden bewandert ist, von edler Herkunft und viel belesen, wer mit Wissen und Wandel vollkommen ist – der möge diesen Milchreis essen.“

‘‘බහුම්පි පලපං ජප්පං, න ජච්චා හොති බ්‍රාහ්මණො;

අන්තොකසම්බු සංකිලිට්ඨො, කුහනාපරිවාරිතො.

„Auch wenn man viel leeres Gerede murmelt, wird man nicht durch die Herkunft zum Brahmanen; wenn man im Inneren wie fauler Tang unrein und befleckt ist und von Heuchelei umgeben ist.“

‘‘පුබ්බෙනිවාසං යො වෙදී, සග්ගාපායඤ්ච පස්සති;

අථො ජාතික්ඛයං පත්තො, අභිඤ්ඤාවොසිතො මුනි.

„Wer seine früheren Daseinsformen kennt, Himmel und Hölle schaut und das Ende der Geburten erreicht hat – ein Weiser, der durch höheres Wissen zur Vollendung gelangt ist.“

‘‘එතාහි තීහි විජ්ජාහි, තෙවිජ්ජො හොති බ්‍රාහ්මණො;

විජ්ජාචරණසම්පන්නො, සොමං භුඤ්ජෙය්‍ය පායස’’න්ති.

„Durch diese drei Wissen ist man ein Brahmane von dreifachem Wissen. Wer so mit Wissen und Wandel vollkommen ist, der möge diesen Milchreis essen.“

‘‘භුඤ්ජතු භවං ගොතමො. බ්‍රාහ්මණො භව’’න්ති.

„Möge der Herr Gotama essen. Ihr seid ein Brahmane.“

‘‘ගාථාභිගීතං [Pg.169] මෙ අභොජනෙය්‍යං,සම්පස්සතං බ්‍රාහ්මණ නෙස ධම්මො;

ගාථාභිගීතං පනුදන්ති බුද්ධා,ධම්මෙ සති බ්‍රාහ්මණ වුත්තිරෙසා.

„Was durch das Singen von Strophen gewonnen wurde, ist für mich nicht genießbar. Für jene, die klar sehen, o Brahmane, ist dies nicht die Art und Weise. Die Buddhas weisen das zurück, was durch das Singen von Strophen erlangt wurde. Wo das Dhamma besteht, o Brahmane, ist dies ihre Lebensweise.“

‘‘අඤ්ඤෙන ච කෙවලිනං මහෙසිං,ඛීණාසවං කුක්කුච්චවූපසන්තං;

අන්නෙන පානෙන උපට්ඨහස්සු,ඛෙත්තඤ්හි තං පුඤ්ඤපෙක්ඛස්ස හොතී’’ති.

„Diene stattdessen mit anderer Speise und Trank dem vollkommenen großen Seher, dessen Triebe versiegt sind und dessen Unruhe gestillt ist. Er ist wahrlich das Feld für den, der nach Verdienst strebt.“

එවං වුත්තෙ, අග්ගිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා අග්ගිකභාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahmane Aggikabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ... Und der ehrwürdige Aggikabhāradvāja wurde einer der Arahants.“

9. සුන්දරිකසුත්තං

9. Sundarika-Sutta

195. එකං සමයං භගවා කොසලෙසු විහරති සුන්දරිකාය නදියා තීරෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො සුන්දරිකාය නදියා තීරෙ අග්ගිං ජුහති, අග්ගිහුත්තං පරිචරති. අථ ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො අග්ගිං ජුහිත්වා අග්ගිහුත්තං පරිචරිත්වා උට්ඨායාසනා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙසි – ‘‘කො නු ඛො ඉමං හබ්‍යසෙසං භුඤ්ජෙය්‍යා’’ති? අද්දසා ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං අඤ්ඤතරස්මිං රුක්ඛමූලෙ සසීසං පාරුතං නිසින්නං. දිස්වාන වාමෙන හත්ථෙන හබ්‍යසෙසං ගහෙත්වා දක්ඛිණෙන හත්ථෙන කමණ්ඩලුං ගහෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. අථ ඛො භගවා සුන්දරිකභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස පදසද්දෙන සීසං විවරි. අථ ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො ‘මුණ්ඩො අයං භවං, මුණ්ඩකො අයං භව’න්ති තතොව පුන නිවත්තිතුකාමො අහොසි. අථ ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස එතදහොසි – ‘මුණ්ඩාපි හි ඉධෙකච්චෙ බ්‍රාහ්මණා භවන්ති; යංනූනාහං තං උපසඞ්කමිත්වා ජාතිං පුච්ඡෙය්‍ය’න්ති.

195. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene im Land der Kosaler am Ufer des Flusses Sundarikā. Zu jener Zeit brachte der Brahmane Sundarikabhāradvāja am Ufer des Flusses Sundarikā ein Feueropfer dar und pflegte das heilige Feuer. Nachdem er das Opfer dargebracht und das Feuer gepflegt hatte, erhob er sich von seinem Sitz und blickte nach allen vier Richtungen umher: „Wer wohl könnte diesen Rest des Opferschmauses essen?“ Der Brahmane Sundarikabhāradvāja sah den Erhabenen am Fuße eines Baumes sitzen, wobei er seinen Körper samt dem Kopf verhüllt hatte. Als er ihn sah, nahm er mit der linken Hand den Rest des Opferschmauses und mit der rechten Hand den Wasserkrug und begab sich zum Erhabenen. Da enthüllte der Erhabene beim Geräusch der Schritte des Brahmanen Sundarikabhāradvāja sein Haupt. Da dachte der Brahmane Sundarikabhāradvāja: „Dieser Herr ist ja kahlköpfig, dieser Herr ist ein Kahlkopf!“ und wollte von dort aus wieder umkehren. Doch dann dachte der Brahmane Sundarikabhāradvāja: „Auch einige Brahmanen hier sind kahlköpfig; wie wäre es, wenn ich zu ihm hinginge und ihn nach seiner Herkunft fragte?“

අථ ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘කිංජච්චො භව’න්ති?

Da begab sich der Brahmane Sundarikabhāradvāja zum Erhabenen; dort angekommen, sprach er zum Erhabenen: „Welcher Herkunft seid Ihr, Herr?“

‘‘මා [Pg.170] ජාතිං පුච්ඡ චරණඤ්ච පුච්ඡ,කට්ඨා හවෙ ජායති ජාතවෙදො;

නීචාකුලීනොපි මුනි ධිතිමා,ආජානීයො හොති හිරීනිසෙධො.

„Frage nicht nach der Herkunft, frage nach dem Wandel; wahrlich, aus Holz wird das Feuer geboren. Auch wenn aus niedriger Familie stammend, ist ein Weiser standhaft, einsichtsvoll und durch Scham gezügelt.“

‘‘සච්චෙන දන්තො දමසා උපෙතො,වෙදන්තගූ වුසිතබ්‍රහ්මචරියො;

යඤ්ඤොපනීතො තමුපව්හයෙථ,කාලෙන සො ජුහති දක්ඛිණෙය්‍යෙ’’ති.

„Durch Wahrheit gezähmt, mit Selbstbeherrschung ausgestattet, der das Ende der Weisheit erreicht und das heilige Leben vollendet hat – ihn sollte man zur rechten Zeit herbeirufen; so opfert man dem Würdigen.“

‘‘අද්ධා සුයිට්ඨං සුහුතං මම යිදං,යං තාදිසං වෙදගුමද්දසාමි;

තුම්හාදිසානඤ්හි අදස්සනෙන,අඤ්ඤො ජනො භුඤ්ජති හබ්‍යසෙස’’න්ති.

„Wahrlich, dieses mein Opfer ist wohl dargebracht, da ich einen solchen Kenner der Weisheit erschaut habe. Nur weil ich solche wie Euch bisher nicht sah, hat anderes Volk den Rest des Opferschmauses gegessen.“

‘‘භුඤ්ජතු භවං ගොතමො. බ්‍රාහ්මණො භව’’න්ති.

„Möge der Herr Gotama essen. Ihr seid ein Brahmane.“

‘‘ගාථාභිගීතං මෙ අභොජනෙය්‍යං,සම්පස්සතං බ්‍රාහ්මණ නෙස ධම්මො;

ගාථාභිගීතං පනුදන්ති බුද්ධා,ධම්මෙ සති බ්‍රාහ්මණ වුත්තිරෙසා.

„Was durch das Singen von Strophen gewonnen wurde, ist für mich nicht genießbar. Für jene, die klar sehen, o Brahmane, ist dies nicht die Art und Weise. Die Buddhas weisen das zurück, was durch das Singen von Strophen erlangt wurde. Wo das Dhamma besteht, o Brahmane, ist dies ihre Lebensweise.“

‘‘අඤ්ඤෙන ච කෙවලිනං මහෙසිං,ඛීණාසවං කුක්කුච්චවූපසන්තං;

අන්නෙන පානෙන උපට්ඨහස්සු,ඛෙත්තඤ්හි තං පුඤ්ඤපෙක්ඛස්ස හොතී’’ති.

„Diene stattdessen mit anderer Speise und Trank dem vollkommenen großen Seher, dessen Triebe versiegt sind und dessen Unruhe gestillt ist. Er ist wahrlich das Feld für den, der nach Verdienst strebt.“

‘‘අථ කස්ස චාහං, භො ගොතම, ඉමං හබ්‍යසෙසං දම්මී’’ති? ‘‘න ඛ්වාහං, බ්‍රාහ්මණ, පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය යස්සෙසො හබ්‍යසෙසො භුත්තො සම්මා පරිණාමං ගච්ඡෙය්‍ය අඤ්ඤත්‍ර, බ්‍රාහ්මණ, තථාගතස්ස වා තථාගතසාවකස්ස වා. තෙන හි ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, තං හබ්‍යසෙසං අප්පහරිතෙ වා ඡඩ්ඩෙහි අප්පාණකෙ වා උදකෙ ඔපිලාපෙහී’’ති.

„Wem nun, Herr Gotama, soll ich diesen Rest der Opferspeise geben?“ – „Ich sehe niemanden, Brahman, in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, Götter und Menschen, durch den dieser Rest der Opferspeise, wenn er gegessen wird, richtig verdaut werden könnte, außer durch den Tathāgata oder einen Schüler des Tathāgata. Deshalb, Brahman, wirf diesen Rest der Opferspeise entweder an einen Ort ohne grünes Gras oder versenke ihn in Wasser ohne Lebewesen.“

අථ ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො තං හබ්‍යසෙසං අප්පාණකෙ උදකෙ ඔපිලාපෙසි. අථ ඛො සො හබ්‍යසෙසො උදකෙ පක්ඛිත්තො චිච්චිටායති [Pg.171] චිටිචිටායති සන්ධූපායති සම්පධූපායති. සෙය්‍යථාපි නාම ඵාලො දිවසංසන්තත්තො උදකෙ පක්ඛිත්තො චිච්චිටායති චිටිචිටායති සන්ධූපායති සම්පධූපායති; එවමෙව සො හබ්‍යසෙසො උදකෙ පක්ඛිත්තො චිච්චිටායති චිටිචිටායති සන්ධූපායති සම්පධූපායති.

Da versenkte der Brahman Sundarika Bhāradvāja jenen Rest der Opferspeise in Wasser ohne Lebewesen. Als jener Rest der Opferspeise ins Wasser geworfen wurde, zischte und brodelte er, dampfte und rauchte er allenthalben. Gleichwie eine Pflugschar, die den ganzen Tag erhitzt wurde, wenn man sie ins Wasser wirft, zischt und brodelt, dampft und raucht; ebenso zischte und brodelte jener Rest der Opferspeise, als er ins Wasser geworfen wurde, dampfte und rauchte er allenthalben.

අථ ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො සංවිග්ගො ලොමහට්ඨජාතො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතං ඛො සුන්දරිකභාරද්වාජං බ්‍රාහ්මණං භගවා ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

Da erschrak der Brahman Sundarika Bhāradvāja, und mit gesträubtem Körperhaar begab er sich dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, stellte er sich beiseite hin. Zu dem beiseite stehenden Brahmanen Sundarika Bhāradvāja sprach der Erhabene in Versen:

‘‘මා බ්‍රාහ්මණ දාරු සමාදහානො,සුද්ධිං අමඤ්ඤි බහිද්ධා හි එතං;

න හි තෙන සුද්ධිං කුසලා වදන්ති,යො බාහිරෙන පරිසුද්ධිමිච්ඡෙ.

„Glaube nicht, Brahman, dass Reinheit durch das Verbrennen von Holz entsteht; dies ist nur etwas Äußerliches. Denn die Weisen nennen dies nicht Reinheit, wenn jemand durch Äußerlichkeiten nach vollkommener Reinheit strebt.“

‘‘හිත්වා අහං බ්‍රාහ්මණ දාරුදාහංඅජ්ඣත්තමෙවුජ්ජලයාමි ජොතිං;

නිච්චග්ගිනී නිච්චසමාහිතත්තො,අරහං අහං බ්‍රහ්මචරියං චරාමි.

„Nachdem ich das Verbrennen von Holz aufgegeben habe, Brahman, entzünde ich nur das Licht im Inneren. Mit ewig brennendem Feuer, mit stets gesammeltem Geist, als ein Arahant führe ich das heilige Leben.“

‘‘මානො හි තෙ බ්‍රාහ්මණ ඛාරිභාරො,කොධො ධුමො භස්මනි මොසවජ්ජං;

ජිව්හා සුජා හදයං ජොතිඨානං,අත්තා සුදන්තො පුරිසස්ස ජොති.

„Dein Eigendünkel ist die Traglast, Brahman, dein Zorn ist der Rauch, falsche Rede ist die Asche. Die Zunge ist die Opferschaufel, das Herz ist die Feuerstelle; das gut gezähmte Selbst des Menschen ist das Licht.“

‘‘ධම්මො රහදො බ්‍රාහ්මණ සීලතිත්ථො,අනාවිලො සබ්භි සතං පසත්ථො;

යත්ථ හවෙ වෙදගුනො සිනාතා,අනල්ලගත්තාව තරන්ති පාරං.

„Das Dhamma ist ein See, Brahman, mit der Tugend als Badestelle; ungetrübt, von den Edlen den Edlen gepriesen. Wo wahrlich die Kenner des Wissens baden, dort überqueren sie mit unbenetzten Gliedern das jenseitige Ufer.“

‘‘සච්චං ධම්මො සංයමො බ්‍රහ්මචරියං,මජ්ඣෙ සිතා බ්‍රාහ්මණ බ්‍රහ්මපත්ති;

ස තුජ්ජුභූතෙසු නමො කරොහි,තමහං නරං ධම්මසාරීති බ්‍රූමී’’ති.

„Wahrheit, Dhamma, Beherrschung, heiliges Leben – dies ist das Erlangen des Höchsten, Brahman, begründet in der Mitte. Erweise denen die Ehre, die aufrichtig sind; einen solchen Menschen nenne ich einen Lenker des Dhamma.“

එවං [Pg.172] වුත්තෙ, සුන්දරිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසී’’ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahman Sundarika Bhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ... Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.“

10. බහුධීතරසුත්තං

10. Das Sutta über die vielen Töchter (Bahudhītarasutta)

196. එකං සමයං භගවා කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරස්ස භාරද්වාජගොත්තස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස චතුද්දස බලීබද්දා නට්ඨා හොන්ති. අථ ඛො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො තෙ බලීබද්දෙ ගවෙසන්තො යෙන සො වනසණ්ඩො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා අද්දස භගවන්තං තස්මිං වනසණ්ඩෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. දිස්වාන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසි –

196. Zu einer Zeit weilte der Erhabene im Lande der Kosaler in einem gewissen Waldstück. Zu jener Zeit waren einem Brahmanen aus dem Geschlecht der Bhāradvāja vierzehn Stiere verloren gegangen. Da suchte der Brahman aus dem Geschlecht der Bhāradvāja jene Stiere und begab sich zu jenem Waldstück; dort angekommen, sah er den Erhabenen in jenem Waldstück sitzen, mit gekreuzten Beinen, den Körper aufrecht haltend, die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig haltend. Nachdem er ihn gesehen hatte, begab er sich zum Erhabenen; dort angekommen, sprach er in der Gegenwart des Erhabenen diese Verse:

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, බලීබද්දා චතුද්දස;

අජ්ජසට්ඨිං න දිස්සන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Diesem Asketen sind wohl nicht vierzehn Stiere verloren gegangen, die seit sechs Tagen nicht mehr gesehen wurden; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, තිලාඛෙත්තස්මි පාපකා;

එකපණ්ණා දුපණ්ණා ච, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Diesem Asketen sind wohl nicht auf dem Sesamfeld die kümmerlichen Reste mit nur einem oder zwei Blättern geblieben; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, තුච්ඡකොට්ඨස්මි මූසිකා;

උස්සොළ්හිකාය නච්චන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Diesem Asketen sind wohl nicht im leeren Speicher die Mäuse vor Übermut am Tanzen; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, සන්ථාරො සත්තමාසිකො;

උප්පාටකෙහි සඤ්ඡන්නො, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Diesem Asketen ist wohl nicht die sieben Monate alte Grasmatte von Ungeziefer übersät; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, විධවා සත්ත ධීතරො;

එකපුත්තා දුපුත්තා ච, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Diesem Asketen sind wohl nicht sieben verwitwete Töchter mit je einem oder zwei Söhnen geblieben; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, පිඞ්ගලා තිලකාහතා;

සොත්තං පාදෙන බොධෙති, තෙනායං සමණො සුඛී.

„Diesem Asketen weckt wohl nicht die rotaugige, sommersprossige Ehefrau den Schlafenden mit dem Fuße auf; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න හි නූනිමස්ස සමණස්ස, පච්චූසම්හි ඉණායිකා;

දෙථ දෙථාති චොදෙන්ති, තෙනායං සමණො සුඛී’’ති.

„Diesem Asketen rufen wohl nicht in der Morgendämmerung die Gläubiger zu: ‚Gib, gib!‘; deshalb ist dieser Asket glücklich.“

‘‘න [Pg.173] හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, බලීබද්දා චතුද්දස;

අජ්ජසට්ඨිං න දිස්සන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Mir wahrlich, Brahman, sind nicht vierzehn Stiere verloren gegangen, die seit sechs Tagen nicht mehr gesehen wurden; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

‘‘න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, තිලාඛෙත්තස්මි පාපකා;

එකපණ්ණා දුපණ්ණා ච, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Mir wahrlich, Brahman, sind nicht auf dem Sesamfeld die kümmerlichen Reste mit nur einem oder zwei Blättern geblieben; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

‘‘න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, තුච්ඡකොට්ඨස්මි මූසිකා;

උස්සොළ්හිකාය නච්චන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Mir wahrlich, Brahman, sind nicht im leeren Speicher die Mäuse vor Übermut am Tanzen; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

‘‘න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, සන්ථාරො සත්තමාසිකො;

උප්පාටකෙහි සඤ්ඡන්නො, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Mir wahrlich, Brahman, ist nicht die sieben Monate alte Grasmatte von Ungeziefer übersät; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

‘‘න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, විධවා සත්ත ධීතරො;

එකපුත්තා දුපුත්තා ච, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Mir wahrlich, Brahman, sind nicht sieben verwitwete Töchter mit je einem oder zwei Söhnen geblieben; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

‘‘න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, පිඞ්ගලා තිලකාහතා;

සොත්තං පාදෙන බොධෙති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී.

„Mir wahrlich, Brahman, weckt nicht die rotaugige, sommersprossige Ehefrau den Schlafenden mit dem Fuße auf; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

‘‘න හි මය්හං බ්‍රාහ්මණ, පච්චූසම්හි ඉණායිකා;

දෙථ දෙථාති චොදෙන්ති, තෙනාහං බ්‍රාහ්මණා සුඛී’’ති.

„Mir wahrlich, Brahman, rufen nicht in der Morgendämmerung die Gläubiger zu: ‚Gib, gib!‘; deshalb, Brahman, bin ich glücklich.“

එවං වුත්තෙ, භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම! සෙය්‍යථාපි, භො ගොතම, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය – චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තීති; එවමෙව භොතා ගොතමෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එසාහං භවන්තං ගොතමං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. ලභෙය්‍යාහං භොතො ගොතමස්ස සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, ලභෙය්‍යං උපසම්පද’’න්ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahman aus dem Geschlecht der Bhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Gleichwie man, Herr Gotama, Umgestürztes wieder aufrichten, Verdecktes enthüllen, einem Verirrten den Weg weisen oder in der Finsternis ein Öllämpchen anzünden würde – damit jene, die Augen haben, die Formen sehen –, ebenso wurde vom Herrn Gotama auf vielerlei Weise das Dhamma dargelegt. Ich nehme meine Zuflucht zum Herrn Gotama, zum Dhamma und zum Bhikkhu-Saṅgha. Möge ich beim Herrn Gotama die Hauslosigkeit erlangen, möge ich die volle Ordination erhalten.“

අලත්ථ ඛො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවතො සන්තිකෙ පබ්බජ්ජං, අලත්ථ උපසම්පදං. අචිරූපසම්පන්නො පනායස්මා භාරද්වාජො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො නචිරස්සෙව – යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං – බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහාසි. ‘‘ඛීණා ජාති, වුසිතං බ්‍රහ්මචරියං, කතං කරණීයං, නාපරං [Pg.174] ඉත්ථත්තායා’’ති අබ්භඤ්ඤාසි. අඤ්ඤතරො ච පනායස්මා භාරද්වාජො අරහතං අහොසීති.

Der Brahmane aus dem Bhāradvāja-Geschlecht erhielt in der Gegenwart des Erhabenen das Pabbajjā, er erhielt die Ordination (Upasampadā). Nicht lange nach seiner Ordination verweilte der ehrwürdige Bhāradvāja einsam, zurückgezogen, wachsam, eifrig und entschlossen; und nach nicht langer Zeit verwirklichte er selbst durch direktes Wissen noch in diesem Leben jene unübertroffene Vollendung des heiligen Lebens, um derentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom Haus in die Heimatlosigkeit ziehen, und verweilte darin. Er erkannte: „Versiegt ist die Geburt, gelebt ist das heilige Leben, getan ist, was zu tun war, es gibt nichts Weiteres mehr für diesen Zustand des Daseins.“ Und der ehrwürdige Bhāradvāja wurde einer der Arahants.

අරහන්තවග්ගො පඨමො.

Das erste Kapitel über die Arahants (Arahantavagga).

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon:

ධනඤ්ජානී ච අක්කොසං, අසුරින්දං බිලඞ්ගිකං;

අහිංසකං ජටා චෙව, සුද්ධිකඤ්චෙව අග්ගිකා;

සුන්දරිකං බහුධීතරෙන ච තෙ දසාති.

Dhanañjānī und Akkosa, Asurinda, Bilaṅgika, Ahiṃsaka, Jaṭā, sowie Suddhika und Aggikā, Sundarika und zusammen mit Bahudhītara sind es diese zehn.

2. උපාසකවග්ගො

2. Das Kapitel über die Laienanhänger (Upāsakavagga).

1. කසිභාරද්වාජසුත්තං

1. Die Lehrrede an Kasibhāradvāja (Kasibhāradvāja Sutta).

197. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මගධෙසු විහරති දක්ඛිණාගිරිස්මිං එකනාළායං බ්‍රාහ්මණගාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන කසිභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස පඤ්චමත්තානි නඞ්ගලසතානි පයුත්තානි හොන්ති වප්පකාලෙ. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන කසිභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස කම්මන්තො තෙනුපසඞ්කමි.

197. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene bei den Magadhern auf dem Dakkhinagiri im Brahmanendorf Ekanāḷā. Zu jener Zeit waren zur Zeit der Aussaat fünfhundert Pflüge des Brahmanen Kasibhāradvāja angeschirrt. Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und begab sich dorthin, wo die Arbeit des Brahmanen Kasibhāradvāja stattfand.

තෙන ඛො පන සමයෙන කසිභාරද්වාජස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස පරිවෙසනා වත්තති. අථ ඛො භගවා යෙන පරිවෙසනා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. අද්දසා ඛො කසිභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං පිණ්ඩාය ඨිතං. දිස්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අහං ඛො, සමණ, කසාමි ච වපාමි ච, කසිත්වා ච වපිත්වා ච භුඤ්ජාමි. ත්වම්පි, සමණ, කසස්සු ච වපස්සු ච, කසිත්වා ච වපිත්වා ච භුඤ්ජස්සූ’’ති. ‘‘අහම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, කසාමි ච වපාමි ච, කසිත්වා ච වපිත්වා ච භුඤ්ජාමී’’ති. න ඛො මයං පස්සාම භොතො ගොතමස්ස යුගං වා නඞ්ගලං වා ඵාලං වා පාචනං වා බලීබද්දෙ වා, අථ ච පන භවං ගොතමො එවමාහ – ‘‘අහම්පි ඛො, බ්‍රාහ්මණ, කසාමි ච වපාමි ච, කසිත්වා ච වපිත්වා ච භුඤ්ජාමී’’ති[Pg.175]. අථ ඛො කසිභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Zu jener Zeit fand gerade die Essensverteilung des Brahmanen Kasibhāradvāja statt. Da begab sich der Erhabene dorthin, wo die Essensverteilung stattfand, und stellte sich an eine Seite. Der Brahmane Kasibhāradvāja sah den Erhabenen um Almosen dastehen und sagte zu ihm: „Ich, o Asket, pflüge und säe; und nachdem ich gepflügt und gesät habe, esse ich. Auch du, o Asket, pflüge und säe; und nachdem du gepflügt und gesät hast, iss.“ – „Auch ich, o Brahmane, pflüge und säe; und nachdem ich gepflügt und gesät habe, esse ich.“ – „Wir sehen jedoch weder das Joch noch den Pflug noch die Pflugschar noch den Treibstecken noch die Ochsen des ehrwürdigen Gotama, und doch sagt der ehrwürdige Gotama: ‚Auch ich, o Brahmane, pflüge und säe; und nachdem ich gepflügt und gesät habe, esse ich.‘“ Da sprach der Brahmane Kasibhāradvāja den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කස්සකො පටිජානාසි, න ච පස්සාමි තෙ කසිං;

කස්සකො පුච්ඡිතො බ්‍රූහි, කථං ජානෙමු තං කසි’’න්ති.

„Du behauptest, ein Ackermann zu sein, doch sehe ich dein Pflügen nicht. Wenn du gefragt wirst, o Ackermann, so erkläre uns: Wie sollen wir dein Pflügen verstehen?“

‘‘සද්ධා බීජං තපො වුට්ඨි, පඤ්ඤා මෙ යුගනඞ්ගලං;

හිරී ඊසා මනො යොත්තං, සති මෙ ඵාලපාචනං.

„Glaube ist der Same, Askese der Regen, Weisheit ist mein Joch und mein Pflug; Scham ist die Deichsel, der Geist das Seil, Achtsamkeit ist meine Pflugschar und mein Treibstecken.

‘‘කායගුත්තො වචීගුත්තො, ආහාරෙ උදරෙ යතො;

සච්චං කරොමි නිද්දානං, සොරච්චං මෙ පමොචනං.

Beherrscht im Körper, beherrscht in der Rede, gezügelt in der Nahrung im Magen; ich mache die Wahrheit zur Unkrautvertilgung, Sanftmut ist meine Erlösung.

‘‘වීරියං මෙ ධුරධොරය්හං, යොගක්ඛෙමාධිවාහනං;

ගච්ඡති අනිවත්තන්තං, යත්ථ ගන්ත්වා න සොචති.

Tatkraft ist mein Lastochse, der zur Sicherheit vor den Banden führt; er schreitet voran, ohne umzukehren, dorthin, wo man nach der Ankunft nicht mehr trauert.

‘‘එවමෙසා කසී කට්ඨා, සා හොති අමතප්ඵලා;

එතං කසිං කසිත්වාන, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චතී’’ති.

Auf diese Weise wird das Pflügen verrichtet; es hat das Todlose als Frucht. Wenn man dieses Pflügen verrichtet hat, wird man von allem Leiden befreit.“

‘‘භුඤ්ජතු භවං ගොතමො. කස්සකො භවං. යඤ්හි භවං ගොතමො අමතප්ඵලම්පි කසිං කසතී’’ති.

„Möge der ehrwürdige Gotama essen. Der Ehrwürdige ist wahrlich ein Ackermann, da der ehrwürdige Gotama das Pflügen verrichtet, das die Todlosigkeit zur Frucht hat.“

‘‘ගාථාභිගීතං මෙ අභොජනෙය්‍යං,සම්පස්සතං බ්‍රාහ්මණ නෙස ධම්මො;

ගාථාභිගීතං පනුදන්ති බුද්ධා,ධම්මෙ සති බ්‍රාහ්මණ වුත්තිරෙසා.

„Was durch das Singen von Strophen erlangt wurde, ist für mich nicht genießbar; dies, o Brahmane, ist nicht die Art derer, die recht sehen. Die Buddhas weisen das durch Strophen Erlangte zurück; solange die Lehre besteht, o Brahmane, ist dies ihre Lebensweise.

‘‘අඤ්ඤෙන ච කෙවලිනං මහෙසිං,ඛීණාසවං කුක්කුච්චවූපසන්තං;

අන්නෙන පානෙන උපට්ඨහස්සු,ඛෙත්තඤ්හි තං පුඤ්ඤපෙක්ඛස්ස හොතී’’ති.

Dienst du jedoch mit anderer Speise und Trank dem Vollendeten, dem großen Seher, dessen Triebe versiegt sind und dessen Unruhe gestillt ist; denn er ist das Feld für denjenigen, der nach Verdienst strebt.“

එවං වුත්තෙ, කසිභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahmane Kasibhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge mich der Herr Gotama von heute an als Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

2. උදයසුත්තං

2. Die Lehrrede an Udaya (Udaya Sutta).

198. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන උදයස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි. අථ [Pg.176] ඛො උදයො බ්‍රාහ්මණො භගවතො පත්තං ඔදනෙන පූරෙසි. දුතියම්පි ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන උදයස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි…පෙ… තතියම්පි ඛො උදයො බ්‍රාහ්මණො භගවතො පත්තං ඔදනෙන පූරෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පකට්ඨකොයං සමණො ගොතමො පුනප්පුනං ආගච්ඡතී’’ති.

198. In Sāvatthī. Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zum Hause des Brahmanen Udaya. Da füllte der Brahmane Udaya die Schale des Erhabenen mit Reis. Auch am zweiten Tag kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zum Hause des Brahmanen Udaya ... Auch am dritten Tag füllte der Brahmane Udaya die Schale des Erhabenen mit Reis und sagte zum Erhabenen: „Wieder und wieder kommt dieser Asket Gotama, da er nach dem Geschmack lüstern ist.“

‘‘පුනප්පුනඤ්චෙව වපන්ති බීජං, පුනප්පුනං වස්සති දෙවරාජා;

පුනප්පුනං ඛෙත්තං කසන්ති කස්සකා, පුනප්පුනං ධඤ්ඤමුපෙති රට්ඨං.

„Immer wieder säen sie den Samen, immer wieder lässt der Götterkönig es regnen; immer wieder pflügen die Ackermänner das Feld, immer wieder gelangt das Getreide ins Land.

‘‘පුනප්පුනං යාචකා යාචයන්ති, පුනප්පුනං දානපතී දදන්ති;

පුනප්පුනං දානපතී දදිත්වා, පුනප්පුනං සග්ගමුපෙන්ති ඨානං.

Immer wieder erbitten die Bittsteller, immer wieder geben die Spender; nachdem sie immer wieder gegeben haben, gelangen die Spender immer wieder an den himmlischen Ort.

‘‘පුනප්පුනං ඛීරනිකා දුහන්ති, පුනප්පුනං වච්ඡො උපෙති මාතරං;

පුනප්පුනං කිලමති ඵන්දති ච, පුනප්පුනං ගබ්භමුපෙති මන්දො.

Immer wieder melken die Milchmänner, immer wieder begibt sich das Kalb zur Mutter; immer wieder ermüdet und zittert man, immer wieder begibt sich der Unwissende in den Mutterleib.

‘‘පුනප්පුනං ජායති මීයති ච, පුනප්පුනං සිවථිකං හරන්ති;

මග්ගඤ්ච ලද්ධා අපුනබ්භවාය, න පුනප්පුනං ජායති භූරිපඤ්ඤො’’ති.

Immer wieder wird man geboren und stirbt, immer wieder trägt man zum Friedhof; doch wenn einer mit tiefer Weisheit den Pfad gefunden hat, um nicht wieder zu werden, wird er nicht immer wieder geboren.“

එවං වුත්තෙ, උදයො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahmane Udaya zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge mich der Herr Gotama von heute an als Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

3. දෙවහිතසුත්තං

3. Die Lehrrede an Devahita (Devahita Sutta).

199. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා වාතෙහාබාධිකො හොති; ආයස්මා ච උපවාණො භගවතො උපට්ඨාකො හොති. අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං උපවාණං ආමන්තෙසි – ‘‘ඉඞ්ඝ මෙ ත්වං, උපවාණ, උණ්හොදකං ජානාහී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා උපවාණො භගවතො පටිස්සුත්වා නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන දෙවහිතස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තුණ්හීභූතො එකමන්තං අට්ඨාසි. අද්දසා ඛො දෙවහිතො බ්‍රාහ්මණො ආයස්මන්තං උපවාණං තුණ්හීභූතං එකමන්තං ඨිතං. දිස්වාන ආයස්මන්තං උපවාණං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

199. Einleitung in Sāvatthī. Zu jener Zeit war der Erhabene an einer Wind-Krankheit erkrankt; und der ehrwürdige Upavāṇa war der Diener des Erhabenen. Da wandte sich der Erhabene an den ehrwürdige Upavāṇa: „Wohlan, Upavāṇa, besorge mir warmes Wasser.“ – „Ja, Herr“, antwortete der ehrwürdige Upavāṇa dem Erhabenen, ordnete seine Gewänder, nahm Schale und Robe und begab sich zum Haus des Brahmanen Devahita; dort angekommen, stellte er sich schweigend auf eine Seite. Der Brahmane Devahita sah den ehrwürdigen Upavāṇa schweigend auf einer Seite stehen. Als er ihn sah, sprach er den ehrwürdigen Upavāṇa mit einer Strophe an:

‘‘තුණ්හීභූතො [Pg.177] භවං තිට්ඨං, මුණ්ඩො සඞ්ඝාටිපාරුතො;

කිං පත්ථයානො කිං එසං, කිං නු යාචිතුමාගතො’’ති.

„Schweigend steht der Herr da, kahlköpfig, in das Obergewand gehüllt; was begehrend, was suchend, weshalb ist er gekommen, um zu bitten?“

‘‘අරහං සුගතො ලොකෙ, වාතෙහාබාධිකො මුනි;

සචෙ උණ්හොදකං අත්ථි, මුනිනො දෙහි බ්‍රාහ්මණ.

„Der Arahat, der Sugata in der Welt, der Weise ist an einer Wind-Krankheit erkrankt; wenn warmes Wasser vorhanden ist, o Brahmane, so gib es dem Weisen.

‘‘පූජිතො පූජනෙය්‍යානං, සක්කරෙය්‍යාන සක්කතො;

අපචිතො අපචෙය්‍යානං, තස්ස ඉච්ඡාමි හාතවෙ’’ති.

Verehrt von jenen, die Verehrung verdienen, geehrt von jenen, die Ehre verdienen, gewürdigt von jenen, die Würdigung verdienen – für ihn möchte ich es bringen.“

අථ ඛො දෙවහිතො බ්‍රාහ්මණො උණ්හොදකස්ස කාජං පුරිසෙන ගාහාපෙත්වා ඵාණිතස්ස ච පුටං ආයස්මතො උපවාණස්ස පාදාසි. අථ ඛො ආයස්මා උපවාණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං උණ්හොදකෙන න්හාපෙත්වා උණ්හොදකෙන ඵාණිතං ආලොලෙත්වා භගවතො පාදාසි. අථ ඛො භගවතො ආබාධො පටිප්පස්සම්භි.

Da ließ der Brahmane Devahita einen Mann eine Traglast warmes Wasser tragen und gab dem ehrwürdigen Upavāṇa zudem ein Paket Dicksaft. Daraufhin begab sich der ehrwürdige Upavāṇa zum Erhabenen; dort angekommen, ließ er den Erhabenen mit dem warmen Wasser baden, rührte den Dicksaft in warmem Wasser an und reichte es dem Erhabenen. Da beruhigte sich das Leiden des Erhabenen.

අථ ඛො දෙවහිතො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො දෙවහිතො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da begab sich der Brahmane Devahita zum Erhabenen; dort angekommen, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nach dem Austausch freundlicher und denkwürdiger Worte setzte er sich auf eine Seite. Auf einer Seite sitzend, sprach der Brahmane Devahita den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘කත්ථ දජ්ජා දෙය්‍යධම්මං, කත්ථ දින්නං මහප්ඵලං;

කථඤ්හි යජමානස්ස, කථං ඉජ්ඣති දක්ඛිණා’’ති.

„Wo soll man eine Gabe geben, wo gegeben bringt sie große Frucht? Wie gelingt es dem Opfernden, wie wird die Opfergabe (Dakkhiṇā) erfolgreich?“

‘‘පුබ්බෙනිවාසං යො වෙදී, සග්ගාපායඤ්ච පස්සති;

අථො ජාතික්ඛයං පත්තො, අභිඤ්ඤාවොසිතො මුනි.

„Wer die früheren Daseinsstätten kennt, Himmel und Verderben schaut, und wer das Versiegen der Geburten erreicht hat, ein Weiser, der durch höheres Wissen zur Vollendung gelangt ist:

‘‘එත්ථ දජ්ජා දෙය්‍යධම්මං, එත්ථ දින්නං මහප්ඵලං;

එවඤ්හි යජමානස්ස, එවං ඉජ්ඣති දක්ඛිණා’’ති.

Hier soll man eine Gabe geben, hier gegeben bringt sie große Frucht; so gelingt es dem Opfernden, so wird die Opfergabe erfolgreich.“

එවං වුත්තෙ, දෙවහිතො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahmane Devahita zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! … Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

4. මහාසාලසුත්තං

4. Mahāsālasutta

200. සාවත්ථිනිදානං[Pg.178]. අථ ඛො අඤ්ඤතරො බ්‍රාහ්මණමහාසාලො ලූඛො ලූඛපාවුරණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො තං බ්‍රාහ්මණමහාසාලං භගවා එතදවොච – ‘‘කින්නු ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, ලූඛො ලූඛපාවුරණො’’ති? ‘‘ඉධ මෙ, භො ගොතම, චත්තාරො පුත්තා. තෙ මං දාරෙහි සංපුච්ඡ ඝරා නික්ඛාමෙන්තී’’ති. ‘‘තෙන හි ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, ඉමා ගාථායො පරියාපුණිත්වා සභායං මහාජනකායෙ සන්නිපතිතෙ පුත්තෙසු ච සන්නිසින්නෙසු භාසස්සු –

200. Einleitung in Sāvatthī. Da begab sich ein gewisser wohlhabender Brahmane, der verwahrlost war und abgetragene Kleidung trug, zum Erhabenen; dort angekommen, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nach dem Austausch freundlicher und denkwürdiger Worte setzte er sich auf eine Seite. Zu jenem wohlhabenden Brahmanen, der auf einer Seite saß, sprach der Erhabene: „Wie kommt es, o Brahmane, dass du so verwahrlost bist und abgetragene Kleidung trägst?“ – „Hier, Herr Gotama, habe ich vier Söhne. Diese haben sich mit ihren Ehefrauen abgesprochen und mich aus dem Haus geworfen.“ – „Dann, o Brahmane, lerne diese Strophen auswendig und rezitiere sie in der Versammlungshalle, wenn eine große Menschenmenge zusammengekommen ist und deine Söhne dort sitzen:“

‘‘යෙහි ජාතෙහි නන්දිස්සං, යෙසඤ්ච භවමිච්ඡිසං;

තෙ මං දාරෙහි සංපුච්ඡ, සාව වාරෙන්ති සූකරං.

„An deren Geburt ich mich freute und deren Wohlergehen ich wünschte; diese haben sich mit ihren Frauen abgesprochen und verjagen mich wie Hunde ein Schwein.

‘‘අසන්තා කිර මං ජම්මා, තාත තාතාති භාසරෙ;

රක්ඛසා පුත්තරූපෙන, තෙ ජහන්ති වයොගතං.

Unedle, ja niederträchtige sind sie wahrlich, obwohl sie mich ‚Vater, Vater‘ rufen; Dämonen in Gestalt von Söhnen, sie verlassen mich, der ich gealtert bin.

‘‘අස්සොව ජිණ්ණො නිබ්භොගො, ඛාදනා අපනීයති;

බාලකානං පිතා ථෙරො, පරාගාරෙසු භික්ඛති.

Wie ein altes Pferd, das nutzlos geworden ist und vom Futter entfernt wird; so bettelt der betagte Vater törichter Kinder an den Häusern Fremder.

‘‘දණ්ඩොව කිර මෙ සෙය්‍යො, යඤ්චෙ පුත්තා අනස්සවා;

චණ්ඩම්පි ගොණං වාරෙති, අථො චණ්ඩම්පි කුක්කුරං.

Mein Stab ist mir wahrlich lieber als jene ungehorsamen Söhne; er hält einen wilden Stier ab und auch einen grimmigen Hund.

‘‘අන්ධකාරෙ පුරෙ හොති, ගම්භීරෙ ගාධමෙධති;

දණ්ඩස්ස ආනුභාවෙන, ඛලිත්වා පතිතිට්ඨතී’’ති.

In der Dunkelheit geht er voran, in tiefem Wasser findet er festen Grund; durch die Kraft des Stabes steht man wieder fest, wenn man gestrauchelt ist.“

අථ ඛො සො බ්‍රාහ්මණමහාසාලො භගවතො සන්තිකෙ ඉමා ගාථායො පරියාපුණිත්වා සභායං මහාජනකායෙ සන්නිපතිතෙ පුත්තෙසු ච සන්නිසින්නෙසු අභාසි –

Da lernte jener wohlhabende Brahmane beim Erhabenen diese Strophen auswendig und rezitierte sie in der Versammlungshalle, als eine große Menschenmenge zusammengekommen war und seine Söhne dort saßen:

‘‘යෙහි ජාතෙහි නන්දිස්සං, යෙසඤ්ච භවමිච්ඡිසං;

තෙ මං දාරෙහි සංපුච්ඡ, සාව වාරෙන්ති සූකරං.

„An deren Geburt ich mich freute und deren Wohlergehen ich wünschte; diese haben sich mit ihren Frauen abgesprochen und verjagen mich wie Hunde ein Schwein.

‘‘අසන්තා කිර මං ජම්මා, තාත තාතාති භාසරෙ;

රක්ඛසා පුත්තරූපෙන, තෙ ජහන්ති වයොගතං.

Unedle, ja niederträchtige sind sie wahrlich, obwohl sie mich ‚Vater, Vater‘ rufen; Dämonen in Gestalt von Söhnen, sie verlassen mich, der ich gealtert bin.

‘‘අස්සොව [Pg.179] ජිණ්ණො නිබ්භොගො, ඛාදනා අපනීයති;

බාලකානං පිතා ථෙරො, පරාගාරෙසු භික්ඛති.

Wie ein altes Pferd, das nutzlos geworden ist und vom Futter entfernt wird; so bettelt der betagte Vater törichter Kinder an den Häusern Fremder.

‘‘දණ්ඩොව කිර මෙ සෙය්‍යො, යඤ්චෙ පුත්තා අනස්සවා;

චණ්ඩම්පි ගොණං වාරෙති, අථො චණ්ඩම්පි කුක්කුරං.

Mein Stab ist mir wahrlich lieber als jene ungehorsamen Söhne; er hält einen wilden Stier ab und auch einen grimmigen Hund.

‘‘අන්ධකාරෙ පුරෙ හොති, ගම්භීරෙ ගාධමෙධති;

දණ්ඩස්ස ආනුභාවෙන, ඛලිත්වා පතිතිට්ඨතී’’ති.

In der Dunkelheit geht er voran, in tiefem Wasser findet er festen Grund; durch die Kraft des Stabes steht man wieder fest, wenn man gestrauchelt ist.“

අථ ඛො නං බ්‍රාහ්මණමහාසාලං පුත්තා ඝරං නෙත්වා න්හාපෙත්වා පච්චෙකං දුස්සයුගෙන අච්ඡාදෙසුං. අථ ඛො සො බ්‍රාහ්මණමහාසාලො එකං දුස්සයුගං ආදාය යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො බ්‍රාහ්මණමහාසාලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘මයං, භො ගොතම, බ්‍රාහ්මණා නාම ආචරියස්ස ආචරියධනං පරියෙසාම. පටිග්ගණ්හතු මෙ භවං ගොතමො ආචරියධන’’න්ති. පටිග්ගහෙසි භගවා අනුකම්පං උපාදාය. අථ ඛො සො බ්‍රාහ්මණමහාසාලො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Daraufhin führten die Söhne jenen wohlhabenden Brahmanen nach Hause, badeten ihn und kleideten ihn jeder mit einem Paar Gewänder ein. Da nahm jener wohlhabende Brahmane ein Paar Gewänder und begab sich zum Erhabenen; dort angekommen, tauschte er mit dem Erhabenen höfliche Grüße aus. Nach dem Austausch freundlicher und denkwürdiger Worte setzte er sich auf eine Seite. Auf einer Seite sitzend, sprach der wohlhabende Brahmane zum Erhabenen: „Wir Brahmanen, Herr Gotama, suchen nach dem Honorar für den Lehrer. Möge der Herr Gotama von mir dieses Lehrerhonorar annehmen.“ Der Erhabene nahm es aus Mitgefühl an. Da sprach jener wohlhabende Brahmane zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! … Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

5. මානත්ථද්ධසුත්තං

5. Mānatthaddhasuttaṃ

201. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන මානත්ථද්ධො නාම බ්‍රාහ්මණො සාවත්ථියං පටිවසති. සො නෙව මාතරං අභිවාදෙති, න පිතරං අභිවාදෙති, න ආචරියං අභිවාදෙති, න ජෙට්ඨභාතරං අභිවාදෙති. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා මහතියා පරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙති. අථ ඛො මානත්ථද්ධස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො සමණො ගොතමො මහතියා පරිසාය පරිවුතො ධම්මං දෙසෙති. යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං. සචෙ මං සමණො ගොතමො ආලපිස්සති, අහම්පි තං ආලපිස්සාමි. නො චෙ මං සමණො ගොතමො ආලපිස්සති, අහම්පි නාලපිස්සාමී’’ති. අථ ඛො මානත්ථද්ධො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තුණ්හීභූතො එකමන්තං අට්ඨාසි. අථ ඛො භගවා තං නාලපි. අථ ඛො මානත්ථද්ධො බ්‍රාහ්මණො – ‘නායං සමණො [Pg.180] ගොතමො කිඤ්චි ජානාතී’ති තතොව පුන නිවත්තිතුකාමො අහොසි. අථ ඛො භගවා මානත්ථද්ධස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය මානත්ථද්ධං බ්‍රාහ්මණං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

201. Sāvatthī. Zu jener Zeit lebte in Sāvatthī ein Brahmane namens Mānatthaddha (der Stolzstarre). Er pflegte weder seine Mutter zu grüßen, noch seinen Vater, noch seinen Lehrer, noch seinen älteren Bruder. Zu jener Zeit lehrte der Erhabene, umgeben von einer großen Versammlung, das Dhamma. Da dachte der Brahmane Mānatthaddha: „Dieser Asket Gotama lehrt vor einer großen Menge das Dhamma. Wie wäre es, wenn ich zu ihm ginge? Wenn der Asket Gotama mich anspricht, werde auch ich ihn ansprechen. Wenn er mich nicht anspricht, werde auch ich ihn nicht ansprechen.“ Dann begab sich der Brahmane Mānatthaddha zum Erhabenen, trat heran und blieb schweigend an einer Seite stehen. Der Erhabene sprach ihn jedoch nicht an. Da dachte der Brahmane Mānatthaddha: „Dieser Asket Gotama weiß gar nichts“, und wollte von dort wieder umkehren. Da erkannte der Erhabene mit seinem Geist die Gedanken im Geist des Brahmanen Mānatthaddha und sprach zu dem Brahmanen Mānatthaddha mit einem Vers:

‘‘න මානං බ්‍රාහ්මණ සාධු, අත්ථිකස්සීධ බ්‍රාහ්මණ;

යෙන අත්ථෙන ආගච්ඡි, තමෙවමනුබ්‍රූහයෙ’’ති.

„Stolz ist nicht gut, o Brahmane, für jemanden hier, der einen Nutzen sucht. Wegen welcher Angelegenheit du auch gekommen bist, eben diesen Nutzen solltest du fördern.“

අථ ඛො මානත්ථද්ධො බ්‍රාහ්මණො – ‘‘චිත්තං මෙ සමණො ගොතමො ජානාතී’’ති තත්ථෙව භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවතො පාදානි මුඛෙන ච පරිචුම්බති පාණීහි ච පරිසම්බාහති, නාමඤ්ච සාවෙති – ‘‘මානත්ථද්ධාහං, භො ගොතම, මානත්ථද්ධාහං, භො ගොතමා’’ති. අථ ඛො සා පරිසා අබ්භුතචිත්තජාතා අහොසි – ‘අච්ඡරියං වත භො, අබ්භුතං වත භො! අයඤ්හි මානත්ථද්ධො බ්‍රාහ්මණො නෙව මාතරං අභිවාදෙති, න පිතරං අභිවාදෙති, න ආචරියං අභිවාදෙති, න ජෙට්ඨභාතරං අභිවාදෙති; අථ ච පන සමණෙ ගොතමෙ එවරූපං පරමනිපච්චකාරං කරොතී’ති. අථ ඛො භගවා මානත්ථද්ධං බ්‍රාහ්මණං එතදවොච – ‘‘අලං, බ්‍රාහ්මණ, උට්ඨෙහි, සකෙ ආසනෙ නිසීද. යතො තෙ මයි චිත්තං පසන්න’’න්ති. අථ ඛො මානත්ථද්ධො බ්‍රාහ්මණො සකෙ ආසනෙ නිසීදිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da dachte der Brahmane Mānatthaddha: „Der Asket Gotama kennt meinen Geist!“, warf sich sogleich dem Erhabenen zu Füßen, küsste dessen Füße mit dem Mund, rieb sie mit den Händen und nannte seinen Namen: „Ich bin Mānatthaddha, Herr Gotama; ich bin Mānatthaddha, Herr Gotama.“ Da geriet jene Versammlung in Erstaunen: „Wie wunderbar, wie erstaunlich! Dieser Brahmane Mānatthaddha grüßt weder seine Mutter, noch seinen Vater, noch seinen Lehrer, noch seinen älteren Bruder; und dennoch erweist er dem Asketen Gotama solch höchste Ehrerbietung.“ Da sagte der Erhabene zum Brahmanen Mānatthaddha: „Es ist genug, Brahmane, steh auf und setz dich auf deinen eigenen Platz, da dein Herz mir gegenüber nun voller Vertrauen ist.“ Da setzte sich der Brahmane Mānatthaddha auf seinen Platz und sprach den Erhabenen mit einem Vers an:

‘‘කෙසු න මානං කයිරාථ, කෙසු චස්ස සගාරවො;

ක්‍යස්ස අපචිතා අස්සු, ක්‍යස්සු සාධු සුපූජිතා’’ති.

„Gegenüber wem sollte man keinen Stolz zeigen? Wem gegenüber sollte man ehrerbietig sein? Wen sollte man achten und wen gebührend verehren?“

‘‘මාතරි පිතරි චාපි, අථො ජෙට්ඨම්හි භාතරි;

ආචරියෙ චතුත්ථම්හි,තෙසු න මානං කයිරාථ;

තෙසු අස්ස සගාරවො,ත්‍යස්ස අපචිතා අස්සු;

ත්‍යස්සු සාධු සුපූජිතා.

„Gegenüber Mutter und Vater, ebenso gegenüber dem älteren Bruder, und als Viertem dem Lehrer – ihnen gegenüber sollte man keinen Stolz zeigen, ihnen gegenüber sollte man ehrerbietig sein, sie sollte man achten und sie gebührend verehren.“

‘‘අරහන්තෙ සීතීභූතෙ, කතකිච්චෙ අනාසවෙ;

නිහච්ච මානං අථද්ධො, තෙ නමස්සෙ අනුත්තරෙ’’ති.

„Den Arahants, den zur Ruhe Gekommenen, die ihre Aufgabe vollendet haben und frei von Trieben sind – ihnen gegenüber sollst du den Stolz ablegen, demütig sein und diese Unübertrefflichen verehren.“

එවං [Pg.181] වුත්තෙ, මානත්ථද්ධො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Nach diesen Worten sagte der Brahmane Mānatthaddha zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge mich der Herr Gotama von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der für das ganze Leben Zuflucht genommen hat.“

6. පච්චනීකසුත්තං

6. Paccanīkasuttaṃ

202. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන පච්චනීකසාතො නාම බ්‍රාහ්මණො සාවත්ථියං පටිවසති. අථ ඛො පච්චනීකසාතස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස එතදහොසි – ‘‘යංනූනාහං යෙන සමණො ගොතමො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍යං. යං යදෙව සමණො ගොතමො භාසිස්සති තං තදෙවස්සාහං පච්චනීකාස්ස’’න්ති. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා අබ්භොකාසෙ චඞ්කමති. අථ ඛො පච්චනීකසාතො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං චඞ්කමන්තං එතදවොච – ‘භණ සමණධම්ම’න්ති.

202. Sāvatthī. Zu jener Zeit lebte in Sāvatthī ein Brahmane namens Paccanīkasāta (der Widerspruch Liebt). Da dachte der Brahmane Paccanīkasāta: „Wie wäre es, wenn ich zum Asketen Gotama ginge? Was auch immer der Asket Gotama sagen wird, dem werde ich widersprechen.“ Zu jener Zeit schritt der Erhabene im Freien auf und ab. Da begab sich der Brahmane Paccanīkasāta zum Erhabenen, ging neben dem auf und ab schreitenden Erhabenen her und sagte: „Sprich Dhamma, o Asket!“

‘‘න පච්චනීකසාතෙන, සුවිජානං සුභාසිතං;

උපක්කිලිට්ඨචිත්තෙන, සාරම්භබහුලෙන ච.

„Durch jemanden, der am Widerspruch Gefallen findet, der einen befleckten Geist hat und voll von Streitsucht ist, kann das wohlgesprochene Wort nicht recht verstanden werden.“

‘‘යො ච විනෙය්‍ය සාරම්භං, අප්පසාදඤ්ච චෙතසො;

ආඝාතං පටිනිස්සජ්ජ, ස වෙ ජඤ්ඤා සුභාසිත’’න්ති.

„Wer aber die Streitsucht und die Unzufriedenheit des Geistes vertreibt, wer den Groll ablegt, der wahrlich kann das wohlgesprochene Wort verstehen.“

එවං වුත්තෙ, පච්චනීකසාතො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Nach diesen Worten sagte der Brahmane Paccanīkasāta zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge mich der Herr Gotama von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der für das ganze Leben Zuflucht genommen hat.“

7. නවකම්මිකසුත්තං

7. Navakammikasuttaṃ

203. එකං සමයං භගවා කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන නවකම්මිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො තස්මිං වනසණ්ඩෙ කම්මන්තං කාරාපෙති. අද්දසා ඛො නවකම්මිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං අඤ්ඤතරස්මිං සාලරුක්ඛමූලෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘‘අහං ඛො ඉමස්මිං වනසණ්ඩෙ කම්මන්තං කාරාපෙන්තො රමාමි. අයං සමණො ගොතමො කිං කාරාපෙන්තො රමතී’’ති? අථ [Pg.182] ඛො නවකම්මිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

203. Einst hielt sich der Erhabene im Lande Kosala in einem gewissen Waldhain auf. Zu jener Zeit ließ der Brahmane Navakammika-Bhāradvāja in jenem Waldhain Arbeiten verrichten. Da sah der Brahmane Navakammika-Bhāradvāja den Erhabenen, wie er am Fuße eines Sal-Baumes im Meditationssitz mit aufrechtem Körper saß und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig hielt. Als er ihn sah, dachte er: „Ich finde Freude daran, in diesem Waldhain Arbeiten verrichten zu lassen. Woran findet dieser Asket Gotama Freude, was lässt er verrichten?“ Da begab sich der Brahmane Navakammika-Bhāradvāja zum Erhabenen, trat heran und sprach den Erhabenen mit einem Vers an:

‘‘කෙ නු කම්මන්තා කරීයන්ති, භික්ඛු සාලවනෙ තව;

යදෙකකො අරඤ්ඤස්මිං, රතිං වින්දති ගොතමො’’ති.

„Welche Arbeiten werden von dir im Sal-Wald verrichtet, o Mönch? Wie findet Gotama, so ganz allein im Wald, sein Vergnügen?“

‘‘න මෙ වනස්මිං කරණීයමත්ථි,උච්ඡින්නමූලං මෙ වනං විසූකං;

ස්වාහං වනෙ නිබ්බනථො විසල්ලො,එකො රමෙ අරතිං විප්පහායා’’ති.

„Im Wald gibt es für mich keine Arbeit mehr zu tun. Der Wald [der Begierden] ist bei mir mitsamt der Wurzel ausgerodet und von Gestrüpp gereinigt. So bin ich im Walde nun ohne das Dickicht des Verlangens, frei von Pfeilen; allein finde ich Freude, da ich alle Unlust abgelegt habe.“

එවං වුත්තෙ, නවකම්මිකභාරද්වාජො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Navakammikabhāradvāja zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

8. කට්ඨහාරසුත්තං

8. Kattha-hara Sutta

204. එකං සමයං භගවා කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරස්ස භාරද්වාජගොත්තස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස සම්බහුලා අන්තෙවාසිකා කට්ඨහාරකා මාණවකා යෙන වනසණ්ඩො තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා අද්දසංසු භගවන්තං තස්මිං වනසණ්ඩෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. දිස්වාන යෙන භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භාරද්වාජගොත්තං බ්‍රාහ්මණං එතදවොචුං – ‘‘යග්ඝෙ, භවං ජානෙය්‍යාසි! අසුකස්මිං වනසණ්ඩෙ සමණො නිසින්නො පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා’’. අථ ඛො භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො තෙහි මාණවකෙහි සද්ධිං යෙන සො වනසණ්ඩො තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා ඛො භගවන්තං තස්මිං වනසණ්ඩෙ නිසින්නං පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. දිස්වාන යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

204. Zu einer Zeit weilte der Erhabene im Land der Kosaler in einem gewissen Waldhain. Zu jener Zeit gingen zahlreiche junge Schüler des Brahmanen der Bharadvaja-Sippe, die als Holzhacker arbeiteten, zu jenem Waldhain; dort sahen sie den Erhabenen in jenem Waldhain sitzen, mit untergeschlagenen Beinen, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig machend. Nachdem sie ihn gesehen hatten, begaben sie sich zu dem Brahmanen der Bharadvaja-Sippe und sprachen zu ihm: „Wisset, o Herr! In jenem Waldhain sitzt ein Asket mit untergeschlagenen Beinen, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig machend.“ Daraufhin begab sich der Brahmane der Bharadvaja-Sippe zusammen mit jenen jungen Männern zu jenem Waldhain. Er sah den Erhabenen in jenem Waldhain sitzen, mit untergeschlagenen Beinen, den Körper aufrecht haltend und die Achtsamkeit vor sich gegenwärtig machend. Nachdem er ihn gesehen hatte, ging er zum Erhabenen und sprach ihn mit einer Strophe an:

‘‘ගම්භීරරූපෙ බහුභෙරවෙ වනෙ,සුඤ්ඤං අරඤ්ඤං විජනං විගාහිය;

අනිඤ්ජමානෙන ඨිතෙන වග්ගුනා,සුචාරුරූපං වත භික්ඛු ඣායසි.

„Im tiefen, gefahrvollen Wald, in die leere, menschenleere Wildnis eingedrungen; mit unerschütterlichem, ruhigem und edlem Körper, wahrlich, Mönch, meditierst du in herrlicher Gestalt.“

‘‘න [Pg.183] යත්ථ ගීතං නපි යත්ථ වාදිතං,එකො අරඤ්ඤෙ වනවස්සිතො මුනි;

අච්ඡෙරරූපං පටිභාති මං ඉදං,යදෙකකො පීතිමනො වනෙ වසෙ.

„Wo kein Gesang und kein Saitenspiel ist, dort weilt der Weise allein in der Einsamkeit des Waldes; es erscheint mir wie eine wunderbare Sache, dass du allein mit freudvollem Herzen im Walde weilst.“

‘‘මඤ්ඤාමහං ලොකාධිපතිසහබ්‍යතං,ආකඞ්ඛමානො තිදිවං අනුත්තරං;

කස්මා භවං විජනමරඤ්ඤමස්සිතො,තපො ඉධ කුබ්බසි බ්‍රහ්මපත්තියා’’ති.

„Ich dachte, du begehrst die Gemeinschaft mit dem Weltenherrscher und strebst nach dem höchsten Himmel; warum weilst du, Herr, in der menschenleeren Wildnis? Übst du hier Askese, um den Zustand des Brahma zu erlangen?“

‘‘යා කාචි කඞ්ඛා අභිනන්දනා වා,අනෙකධාතූසු පුථූ සදාසිතා;

අඤ්ඤාණමූලප්පභවා පජප්පිතා,සබ්බා මයා බ්‍යන්තිකතා සමූලිකා.

„Welches Verlangen oder welche Freude auch immer, die vielfältig und stets an mannigfaltigen Objekten haftet, aus der Wurzel des Nichtwissens entstanden und gierig ist – all das habe ich mitsamt der Wurzel vernichtet.“

‘‘ස්වාහං අකඞ්ඛො අසිතො අනූපයො,සබ්බෙසු ධම්මෙසු විසුද්ධදස්සනො;

පප්පුය්‍ය සම්බොධිමනුත්තරං සිවං,ඣායාමහං බ්‍රහ්ම රහො විසාරදො’’ති.

„So bin ich wunschlos, unabhängig, ohne Anhaftung, mit reinem Blick auf alle Dinge; nachdem ich die höchste, heilvolle Erleuchtung erlangt habe, meditiere ich furchtlos allein in der Abgeschiedenheit.“

එවං වුත්තෙ, භාරද්වාජගොත්තො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane der Bharadvaja-Sippe zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

9. මාතුපොසකසුත්තං

9. Mātuposaka Sutta

205. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො මාතුපොසකො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො මාතුපොසකො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අහඤ්හි, භො ගොතම, ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසාමි, ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසිත්වා මාතාපිතරො පොසෙමි. කච්චාහං, භො ගොතම, එවංකාරී කිච්චකාරී හොමී’’ති? ‘‘තග්ඝ ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, එවංකාරී කිච්චකාරී හොසි. යො ඛො, බ්‍රාහ්මණ, ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසති, ධම්මෙන භික්ඛං පරියෙසිත්වා මාතාපිතරො පොසෙති, බහුං සො පුඤ්ඤං පසවතී’’ති.

205. In Sāvatthī. Da begab sich der Brahmane Mātuposaka zum Erhabenen; dort angekommen, tauschte er freundliche Worte mit dem Erhabenen aus. Nach dem Austausch höflicher und erinnerungswürdiger Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Mātuposaka zum Erhabenen: „Herr Gotama, ich suche meine Almosen auf rechtmäßige Weise, und nachdem ich die Almosen auf rechtmäßige Weise gesucht habe, versorge ich meine Eltern. Handle ich so, Herr Gotama, richtig und erfülle ich meine Pflicht?“ – „Gewiss, Brahmane, so handelnd erfüllst du deine Pflicht. Wer, Brahmane, auf rechtmäßige Weise nach Almosen sucht und mit den rechtmäßig gesuchten Almosen seine Eltern versorgt, der bringt viel Verdienst hervor.“

‘‘යො [Pg.184] මාතරං පිතරං වා, මච්චො ධම්මෙන පොසති;

තාය නං පාරිචරියාය, මාතාපිතූසු පණ්ඩිතා;

ඉධෙව නං පසංසන්ති, පෙච්ච සග්ගෙ පමොදතී’’ති.

„Einen Sterblichen, der Mutter oder Vater auf rechtmäßige Weise versorgt – wegen dieses Dienstes an den Eltern loben ihn die Weisen bereits hier in diesem Leben, und nach dem Tode erfreut er sich im Himmel.“

එවං වුත්තෙ, මාතුපොසකො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Mātuposaka zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

10. භික්ඛකසුත්තං

10. Bhikkhaka Sutta

206. සාවත්ථිනිදානං. අථ ඛො භික්ඛකො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො භික්ඛකො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අහම්පි ඛො, භො ගොතම, භික්ඛකො, භවම්පි භික්ඛකො, ඉධ නො කිං නානාකරණ’’න්ති?

206. In Sāvatthī. Da begab sich der Brahmane Bhikkhaka zum Erhabenen; dort angekommen, tauschte er freundliche Worte mit dem Erhabenen aus. Nach dem Austausch höflicher und erinnerungswürdiger Worte setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Brahmane Bhikkhaka zum Erhabenen: „Herr Gotama, auch ich bin ein Bettler, und auch Ihr seid ein Bettler. Was ist hierbei der Unterschied zwischen uns?“

‘‘න තෙන භික්ඛකො හොති, යාවතා භික්ඛතෙ පරෙ;

විස්සං ධම්මං සමාදාය, භික්ඛු හොති න තාවතා.

„Nicht allein dadurch ist man ein Bettler, dass man von anderen bettelt; wer unheilsame, übelriechende Dinge auf sich nimmt, der ist deshalb noch kein Mönch.“

‘‘යොධ පුඤ්ඤඤ්ච පාපඤ්ච, බාහිත්වා බ්‍රහ්මචරියං;

සඞ්ඛාය ලොකෙ චරති, ස වෙ භික්ඛූති වුච්චතී’’ති.

„Wer hier in dieser Welt sowohl Verdienst als auch Böses abgelegt hat, wer den heiligen Wandel führt und die Welt mit Weisheit betrachtet, der wird wahrlich ein Mönch genannt.“

එවං වුත්තෙ, භික්ඛකො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt wurde, sprach der Brahmane Bhikkhaka zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama! Vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge der Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger ansehen, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

11. සඞ්ගාරවසුත්තං

11. Saṅgārava Sutta

207. සාවත්ථිනිදානං. තෙන ඛො පන සමයෙන සඞ්ගාරවො නාම බ්‍රාහ්මණො සාවත්ථියං පටිවසති උදකසුද්ධිකො, උදකෙන පරිසුද්ධිං පච්චෙති, සායං පාතං උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරති. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි. සාවත්ථියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, සඞ්ගාරවො නාම බ්‍රාහ්මණො සාවත්ථියං පටිවසති උදකසුද්ධිකො[Pg.185], උදකෙන සුද්ධිං පච්චෙති, සායං පාතං උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරති. සාධු, භන්තෙ, භගවා යෙන සඞ්ගාරවස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමතු අනුකම්පං උපාදායා’’ති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන.

207. In Sāvatthī. Zu jener Zeit lebte in Sāvatthī ein Brahmane namens Saṅgārava, ein Verfechter der Wasserreinigung, der an die Läuterung durch Wasser glaubte und morgens wie abends die Übung vollzog, ins Wasser hinabzusteigen. Da kleidete sich der Ehrwürdige Ānanda am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging in Sāvatthī auf Almosengang. Nachdem er in Sāvatthī um Almosenspeise gewandert war und nach der Mahlzeit von seinem Almosengang zurückgekehrt war, begab er sich dorthin, wo der Erhabene verweilte. Nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrerbietig und setzte sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Herr, hier in Sāvatthī lebt ein Brahmane namens Saṅgārava, ein Verfechter der Wasserreinigung, der an die Läuterung durch Wasser glaubt und morgens wie abends die Übung vollzieht, ins Wasser hinabzusteigen. Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene sich aus Mitgefühl zum Haus des Brahmanen Saṅgārava begeben würde.“ Der Erhabene stimmte durch Schweigen zu.

අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය යෙන සඞ්ගාරවස්ස බ්‍රාහ්මණස්ස නිවෙසනං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. අථ ඛො සඞ්ගාරවො බ්‍රාහ්මණො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතා සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො සඞ්ගාරවං බ්‍රාහ්මණං භගවා එතදවොච – ‘‘සච්චං කිර ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, උදකසුද්ධිකො, උදකෙන සුද්ධිං පච්චෙසි, සායං පාතං උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරසී’’ති? ‘‘එවං, භො ගොතම’’. ‘‘කිං පන ත්වං, බ්‍රාහ්මණ, අත්ථවසං සම්පස්සමානො උදකසුද්ධිකො, උදකසුද්ධිං පච්චෙසි, සායං පාතං උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරසී’’ති? ‘‘ඉධ මෙ, භො ගොතම, යං දිවා පාපකම්මං කතං හොති, තං සායං න්හානෙන පවාහෙමි, යං රත්තිං පාපකම්මං කතං හොති තං පාතං න්හානෙන පවාහෙමි. ඉමං ඛ්වාහං, භො ගොතම, අත්ථවසං සම්පස්සමානො උදකසුද්ධිකො, උදකෙන සුද්ධිං පච්චෙමි, සායං පාතං උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරාමී’’ති.

Dann kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zum Haus des Brahmanen Saṅgārava. Dort setzte er sich auf den bereiteten Sitz. Da begab sich der Brahmane Saṅgārava zum Erhabenen und tauschte freundliche Grüße mit ihm aus. Nach Beendigung dieser höflichen und denkwürdigen Unterhaltung setzte er sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Brahmanen Saṅgārava sprach der Erhabene: „Ist es wahr, Brahmane, dass du ein Verfechter der Wasserreinigung bist, an die Läuterung durch Wasser glaubst und morgens wie abends die Übung vollziehst, ins Wasser hinabzusteigen?“ – „So ist es, Herr Gotama.“ – „Welchen besonderen Nutzen siehst du denn darin, Brahmane, dass du ein Verfechter der Wasserreinigung bist, an die Läuterung durch Wasser glaubst und morgens wie abends die Übung vollziehst, ins Wasser hinabzusteigen?“ – „Hierbei, Herr Gotama, ist es so: Welche schlechte Tat ich am Tage begangen habe, die wasche ich am Abend durch ein Bad hinweg; welche schlechte Tat ich in der Nacht begangen habe, die wasche ich am Morgen durch ein Bad hinweg. Diesen Nutzen sehe ich darin, Herr Gotama, dass ich ein Verfechter der Wasserreinigung bin, an die Läuterung durch Wasser glaube und morgens wie abends die Übung vollziehe, ins Wasser hinabzusteigen.“

‘‘ධම්මො රහදො බ්‍රාහ්මණ සීලතිත්ථො,අනාවිලො සබ්භි සතං පසත්ථො;

යත්ථ හවෙ වෙදගුනො සිනාතා,අනල්ලගත්තාව තරන්ති පාර’’න්ති.

„Die Lehre ist der Teich, o Brahmane, mit der Tugend als Badestelle, ungetrübt und von den Edlen gelobt. Wo wahrlich jene baden, die das Wissen vollendet haben, überqueren sie das Ufer, ohne dass ihre Glieder benetzt werden.“

එවං වුත්තෙ, සඞ්ගාරවො බ්‍රාහ්මණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම…පෙ… උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

Als dies gesagt worden war, sprach der Brahmane Saṅgārava zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! ... Möge Herr Gotama mich von heute an als einen Laienanhänger betrachten, der zeitlebens Zuflucht genommen hat.“

12. ඛොමදුස්සසුත්තං

12. Khomadussa-Sutta

208. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සක්කෙසු විහරති ඛොමදුස්සං නාමං සක්‍යානං නිගමො. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා [Pg.186] පත්තචීවරමාදාය ඛොමදුස්සං නිගමං පිණ්ඩාය පාවිසි. තෙන ඛො පන සමයෙන ඛොමදුස්සකා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා සභායං සන්නිපතිතා හොන්ති කෙනචිදෙව කරණීයෙන, දෙවො ච එකමෙකං ඵුසායති. අථ ඛො භගවා යෙන සා සභා තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසංසු ඛොමදුස්සකා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා භගවන්තං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වාන එතදවොචුං – ‘‘කෙ ච මුණ්ඩකා සමණකා, කෙ ච සභාධම්මං ජානිස්සන්තී’’ති? අථ ඛො භගවා ඛොමදුස්සකෙ බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙ ගාථාය අජ්ඣභාසි –

208. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene im Land der Sakyer bei einer Ortschaft der Sakyer namens Khomadussa. Da kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging in die Ortschaft Khomadussa auf Almosengang. Zu jener Zeit waren die Brahmanen und Hausväter von Khomadussa in der Versammlungshalle wegen einer Angelegenheit zusammengekommen, und es fielen vereinzelte Regentropfen. Da begab sich der Erhabene zur Versammlungshalle. Die Brahmanen und Hausväter von Khomadussa sahen den Erhabenen schon von weitem kommen. Als sie ihn sahen, sagten sie: „Wer sind diese Kahlköpfe, diese elenden Asketen? Was wissen sie schon von den Regeln einer Versammlung?“ Da wandte sich der Erhabene an die Brahmanen und Hausväter von Khomadussa mit einem Vers:

‘‘නෙසා සභා යත්ථ න සන්ති සන්තො,සන්තො න තෙ යෙ න වදන්ති ධම්මං;

රාගඤ්ච දොසඤ්ච පහාය මොහං,ධම්මං වදන්තා ච භවන්ති සන්තො’’ති.

„Das ist keine Versammlung, wo keine Edlen sind. Edle sind nicht jene, die die Lehre nicht verkünden. Doch wer Leidenschaft, Hass und Verblendung aufgegeben hat und die Lehre verkündet, der ist wahrlich ein Edler.“

එවං වුත්තෙ, ඛොමදුස්සකා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘අභික්කන්තං, භො ගොතම, අභික්කන්තං, භො ගොතම; සෙය්‍යථාපි, භො ගොතම, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය – චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තීති, එවමෙවං භොතා ගොතමෙන අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එතෙ මයං භවන්තං ගොතමං සරණං ගච්ඡාම ධම්මඤ්ච භික්ඛුසඞ්ඝඤ්ච. උපාසකෙ නො භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතෙ සරණං ගතෙ’’ති.

Als dies gesagt worden war, sprachen die Brahmanen und Hausväter von Khomadussa zum Erhabenen: „Vortrefflich, Herr Gotama, vortrefflich, Herr Gotama! Wie wenn man Umgestürztes wieder aufrichtet, Verborgenes enthüllt, einem Verirrten den Weg weist oder in der Dunkelheit eine Öllampe entzündet, damit jene mit Sehkraft die Formen sehen können – ebenso wurde vom Herrn Gotama die Lehre auf vielerlei Weise dargelegt. Wir nehmen Zuflucht zum Herrn Gotama, zur Lehre und zur Sangha der Mönche. Möge Herr Gotama uns von heute an als Laienanhänger betrachten, die zeitlebens Zuflucht genommen haben.“

උපාසකවග්ගො දුතියො.

Zweite Gruppe über die Laienanhänger (Upāsakavagga).

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung davon lautet:

කසි උදයො දෙවහිතො, අඤ්ඤතරමහාසාලං;

මානථද්ධං පච්චනීකං, නවකම්මිකකට්ඨහාරං;

මාතුපොසකං භික්ඛකො, සඞ්ගාරවො ච ඛොමදුස්සෙන ද්වාදසාති.

Kasi, Udayo, Devahito, Aññatara-Mahāsāla, Mānatthaddha, Paccanīka, Navakammika, Kaṭṭhahāra, Mātuposaka, Bhikkhako, Saṅgārava und Khomadussa – das sind die zwölf [Lehrreden].

බ්‍රාහ්මණසංයුත්තං සමත්තං.

Die verbundene Sammlung der Brahmanen ist abgeschlossen.

8. වඞ්ගීසසංයුත්තං

8. Vaṅgīsa-Saṃyutta

1. නික්ඛන්තසුත්තං

1. Nikkhanta-Sutta

209. එවං [Pg.187] මෙ සුතං – එකං සමයං ආයස්මා වඞ්ගීසො ආළවියං විහරති අග්ගාළවෙ චෙතියෙ ආයස්මතා නිග්‍රොධකප්පෙන උපජ්ඣායෙන සද්ධිං. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා වඞ්ගීසො නවකො හොති අචිරපබ්බජිතො ඔහිය්‍යකො විහාරපාලො. අථ ඛො සම්බහුලා ඉත්ථියො සමලඞ්කරිත්වා යෙන අග්ගාළවකො ආරාමො තෙනුපසඞ්කමිංසු විහාරපෙක්ඛිකායො. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස තා ඉත්ථියො දිස්වා අනභිරති උප්පජ්ජති, රාගො චිත්තං අනුද්ධංසෙති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අලාභා වත මෙ, න වත මෙ ලාභා; දුල්ලද්ධං වත මෙ, න වත මෙ සුලද්ධං; යස්ස මෙ අනභිරති උප්පන්නා, රාගො චිත්තං අනුද්ධංසෙති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා, යං මෙ පරො අනභිරතිං විනොදෙත්වා අභිරතිං උප්පාදෙය්‍ය. යංනූනාහං අත්තනාව අත්තනො අනභිරතිං විනොදෙත්වා අභිරතිං උප්පාදෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො අත්තනාව අත්තනො අනභිරතිං විනොදෙත්වා අභිරතිං උප්පාදෙත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

209. So habe ich gehört – zu einer Zeit verweilte der Ehrwürdige Vaṅgīsa in Āḷavī beim Aggāḷava-Schrein zusammen mit seinem Lehrer, dem Ehrwürdigen Nigrodhakappa. Zu jener Zeit war der Ehrwürdige Vaṅgīsa noch neu, erst vor Kurzem ordiniert, und war als Wächter des Klosters zurückgeblieben. Da kamen viele Frauen, festlich geschmückt, zum Aggāḷava-Park, um das Kloster zu besichtigen. Als der Ehrwürdige Vaṅgīsa diese Frauen sah, stieg in ihm Unzufriedenheit auf; Leidenschaft zerstörte seinen Geist. Da dachte der Ehrwürdige Vaṅgīsa: „Es ist wahrlich ein Verlust für mich, wahrlich kein Gewinn; schlecht erlangt ist es für mich, wahrlich nicht gut erlangt; dass in mir Unzufriedenheit entstanden ist und Leidenschaft meinen Geist zerstört. Woher könnte ich wohl jemanden finden, der meine Unzufriedenheit vertreibt und Freude in mir weckt? Wie wäre es, wenn ich selbst meine Unzufriedenheit vertriebe und Freude in mir weckte?“ Da vertrieb der Ehrwürdige Vaṅgīsa selbst seine Unzufriedenheit, erweckte Freude in sich und sprach in jener Stunde diese Verse:

‘‘නික්ඛන්තං වත මං සන්තං, අගාරස්මානගාරියං;

විතක්කා උපධාවන්ති, පගබ්භා කණ්හතො ඉමෙ.

„Obwohl ich, der ich Frieden suchte, aus dem Haus in die Hauslosigkeit hinausgegangen bin, stürmen Gedanken auf mich ein, diese kecken (Abkömmlinge) des Dunklen (Māra).

‘‘උග්ගපුත්තා මහිස්සාසා, සික්ඛිතා දළ්හධම්මිනො;

සමන්තා පරිකිරෙය්‍යුං, සහස්සං අපලායිනං.

Söhne von Edelleuten, große Bogenschützen, wohlgeübt, mit starken Bogen, könnten mich von allen Seiten umringen, tausend von ihnen, ohne zu fliehen.

‘‘සචෙපි එතතො භිය්‍යො, ආගමිස්සන්ති ඉත්ථියො;

නෙව මං බ්‍යාධයිස්සන්ති, ධම්මෙ සම්හි පතිට්ඨිතං.

Selbst wenn noch mehr Frauen als diese kämen, würden sie mich nicht erschüttern, da ich fest in meiner eigenen Lehre verankert bin.

‘‘සක්ඛී හි මෙ සුතං එතං, බුද්ධස්සාදිච්චබන්ධුනො;

නිබ්බානගමනං මග්ගං, තත්ථ මෙ නිරතො මනො.

Denn ich habe dies unmittelbar vom Buddha gehört, dem Verwandten der Sonne: den Pfad, der zum Nibbāna führt; dort findet mein Geist Vergnügen.

‘‘එවඤ්චෙ මං විහරන්තං, පාපිම උපගච්ඡසි;

තථා මච්චු කරිස්සාමි, න මෙ මග්ගම්පි දක්ඛසී’’ති.

Wenn du, o Böser, dich mir näherst, während ich so verweile, werde ich so handeln, o Tod, dass du nicht einmal meinen Pfad sehen wirst.“

2. අරතිසුත්තං

2. Arati-Sutta

210. එකං [Pg.188] සමයං…පෙ… ආයස්මා වඞ්ගීසො ආළවියං විහරති අග්ගාළවෙ චෙතියෙ ආයස්මතා නිග්‍රොධකප්පෙන උපජ්ඣායෙන සද්ධිං. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා නිග්‍රොධකප්පො පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො විහාරං පවිසති, සායං වා නික්ඛමති අපරජ්ජු වා කාලෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස අනභිරති උප්පන්නා හොති, රාගො චිත්තං අනුද්ධංසෙති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අලාභා වත මෙ, න වත මෙ ලාභා; දුල්ලද්ධං වත මෙ, න වත මෙ සුලද්ධං; යස්ස මෙ අනභිරති උප්පන්නා, රාගො චිත්තං අනුද්ධංසෙති; තං කුතෙත්ථ ලබ්භා, යං මෙ පරො අනභිරතිං විනොදෙත්වා අභිරතිං උප්පාදෙය්‍ය. යංනූනාහං අත්තනාව අත්තනො අනභිරතිං විනොදෙත්වා අභිරතිං උප්පාදෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො අත්තනාව අත්තනො අනභිරතිං විනොදෙත්වා අභිරතිං උප්පාදෙත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

210. Zu einer Zeit... verweilte der Ehrwürdige Vaṅgīsa in Āḷavī beim Aggāḷava-Schrein zusammen mit seinem Lehrer, dem Ehrwürdigen Nigrodhakappa. Zu jener Zeit betrat der Ehrwürdige Nigrodhakappa nach dem Essen das Kloster, nachdem er vom Almosengang zurückgekehrt war, und kam entweder am Abend oder am nächsten Tag zur rechten Zeit wieder heraus. Zu jener Zeit war im Ehrwürdigen Vaṅgīsa Unzufriedenheit entstanden; Leidenschaft zerstörte seinen Geist. Da dachte der Ehrwürdige Vaṅgīsa: „Es ist wahrlich ein Verlust für mich, wahrlich kein Gewinn; schlecht erlangt ist es für mich, wahrlich nicht gut erlangt; dass in mir Unzufriedenheit entstanden ist und Leidenschaft meinen Geist zerstört. Woher könnte ich wohl jemanden finden, der meine Unzufriedenheit vertreibt und Freude in mir weckt? Wie wäre es, wenn ich selbst meine Unzufriedenheit vertriebe und Freude in mir weckte?“ Da vertrieb der Ehrwürdige Vaṅgīsa selbst seine Unzufriedenheit, erweckte Freude in sich und sprach in jener Stunde diese Verse:

‘‘අරතිඤ්ච රතිඤ්ච පහාය, සබ්බසො ගෙහසිතඤ්ච විතක්කං;

වනථං න කරෙය්‍ය කුහිඤ්චි, නිබ්බනථො අරතො ස හි භික්ඛු.

„Wer Unzufriedenheit und (sinnliche) Lust sowie jeden hausgebundenen Gedanken vollständig aufgibt, wer nirgendwo ein Dickicht (der Leidenschaften) entstehen lässt – wer frei von Dickicht und ohne Verlangen ist, der ist wahrlich ein Bhikkhu.

‘‘යමිධ පථවිඤ්ච වෙහාසං, රූපගතඤ්ච ජගතොගධං;

කිඤ්චි පරිජීයති සබ්බමනිච්චං, එවං සමෙච්ච චරන්ති මුතත්තා.

Was es hier auf Erden und im Himmel an Formhaftem gibt, was in der Welt verankert ist – alles ist hinfällig und vergänglich. Dies erkennend, wandeln die Selbstbeherrschten.

‘‘උපධීසු ජනා ගධිතාසෙ, දිට්ඨසුතෙ පටිඝෙ ච මුතෙ ච;

එත්ථ විනොදය ඡන්දමනෙජො, යො එත්ථ න ලිම්පති තං මුනිමාහු.

Die Menschen hängen an den Grundlagen des Daseins (Upadhi), an Gesehenem, Gehörtem, an Gerüchen, Geschmäckern und Berührungen. Vertreibe hier das Verlangen, o Leidenschaftsloser; wer hier nicht anhaftet, den nennt man einen Weisen (Muni).

‘‘අථ සට්ඨිනිස්සිතා සවිතක්කා, පුථූ ජනතාය අධම්මා නිවිට්ඨා;

න ච වග්ගගතස්ස කුහිඤ්චි, නො පන දුට්ඨුල්ලභාණී ස භික්ඛු.

Zudem sind viele Menschen in den sechzig (Ansichten) verwurzelt, voller falscher Gedanken und in der Unlehre verhaftet. Doch der Bhikkhu schließt sich keiner Gruppe (von Leidenschaften) an und führt keine unzüchtige Rede; er ist wahrlich ein Bhikkhu.

‘‘දබ්බො චිරරත්තසමාහිතො, අකුහකො නිපකො අපිහාලු;

සන්තං පදං අජ්ඣගමා මුනි පටිච්ච, පරිනිබ්බුතො කඞ්ඛති කාල’’න්ති.

Tüchtig, seit langer Zeit gesammelt, aufrichtig, klug und verlangenslos – der Weise hat den friedvollen Zustand erreicht; er ist erloschen und harrt seiner Zeit.“

3. පෙසලසුත්තං

3. Pesala-Sutta

211. එකං සමයං ආයස්මා වඞ්ගීසො ආළවියං විහරති අග්ගාළවෙ චෙතියෙ ආයස්මතා නිග්‍රොධකප්පෙන උපජ්ඣායෙන සද්ධිං. තෙන ඛො පන සමයෙන [Pg.189] ආයස්මා වඞ්ගීසො අත්තනො පටිභානෙන අඤ්ඤෙ පෙසලෙ භික්ඛූ අතිමඤ්ඤති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අලාභා වත මෙ, න වත මෙ ලාභා; දුල්ලද්ධං වත මෙ, න වත මෙ සුලද්ධං; ය්වාහං අත්තනො පටිභානෙන අඤ්ඤෙ පෙසලෙ භික්ඛූ අතිමඤ්ඤාමී’’ති. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො අත්තනාව අත්තනො විප්පටිසාරං උප්පාදෙත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

211. Zu einer Zeit verweilte der Ehrwürdige Vaṅgīsa in Āḷavī beim Aggāḷava-Schrein zusammen mit seinem Lehrer, dem Ehrwürdigen Nigrodhakappa. Zu jener Zeit blickte der Ehrwürdige Vaṅgīsa aufgrund seiner eigenen Redegewandtheit auf andere tugendhafte Bhikkhus herab. Da dachte der Ehrwürdige Vaṅgīsa: „Es ist wahrlich ein Verlust für mich, wahrlich kein Gewinn; schlecht erlangt ist es für mich, wahrlich nicht gut erlangt; dass ich aufgrund meiner eigenen Redegewandtheit auf andere tugendhafte Bhikkhus herabblicke.“ Da erzeugte der Ehrwürdige Vaṅgīsa selbst Reue in sich und sprach in jener Stunde diese Verse:

‘‘මානං පජහස්සු ගොතම, මානපථඤ්ච පජහස්සු;

අසෙසං මානපථස්මිං, සමුච්ඡිතො විප්පටිසාරීහුවා චිරරත්තං.

„Gib den Dünkel auf, Gotama, gib den Pfad des Dünkels auf; vollständig! Auf dem Pfad des Dünkels warst du verwirrt und lange Zeit voller Reue.

‘‘මක්ඛෙන මක්ඛිතා පජා, මානහතා නිරයං පපතන්ති;

සොචන්ති ජනා චිරරත්තං, මානහතා නිරයං උපපන්නා.

Vom Hochmut befleckt stürzen die Wesen, vom Stolz geschlagen, in die Hölle. Lange Zeit trauern die Menschen, die, vom Stolz geschlagen, in der Hölle wiedergeboren wurden.

‘‘න හි සොචති භික්ඛු කදාචි, මග්ගජිනො සම්මාපටිපන්නො;

කිත්තිඤ්ච සුඛඤ්ච අනුභොති, ධම්මදසොති තමාහු පහිතත්තං.

Ein Bhikkhu aber trauert niemals, er ist ein Sieger auf dem Pfad, der recht wandelt. Er genießt Ruhm und Glück; man nennt ihn einen ‚Schauer der Lehre‘, einen, der sich hingegeben hat.

‘‘තස්මා අඛිලොධ පධානවා, නීවරණානි පහාය විසුද්ධො;

මානඤ්ච පහාය අසෙසං, විජ්ජායන්තකරො සමිතාවී’’ති.

Deshalb, sei hier frei von Dornen und voller Tatkraft; gib die Hindernisse auf und werde rein. Wenn du den Dünkel vollständig aufgibst, wirst du durch Wissen ein Ende (des Leidens) machen, ein Friedvoller.“

4. ආනන්දසුත්තං

4. Ānanda-Sutta

212. එකං සමයං ආයස්මා ආනන්දො සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සාවත්ථිං පිණ්ඩාය පාවිසි ආයස්මතා වඞ්ගීසෙන පච්ඡාසමණෙන. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස අනභිරති උප්පන්නා හොති, රාගො චිත්තං අනුද්ධංසෙති. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො ආයස්මන්තං ආනන්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

212. Zu einer Zeit verweilte der Ehrwürdige Ānanda in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Da kleidete sich der Ehrwürdige Ānanda am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und ging in Sāvatthī auf Almosengang mit dem Ehrwürdigen Vaṅgīsa als seinem Begleiter. Zu jener Zeit war im Ehrwürdigen Vaṅgīsa Unzufriedenheit entstanden; Leidenschaft zerstörte seinen Geist. Da wandte sich der Ehrwürdige Vaṅgīsa mit einem Vers an den Ehrwürdigen Ānanda:

‘‘කාමරාගෙන ඩය්හාමි, චිත්තං මෙ පරිඩය්හති;

සාධු නිබ්බාපනං බ්‍රූහි, අනුකම්පාය ගොතමා’’ති.

„Ich brenne vor Sinnenlust, mein Geist steht in Flammen; bitte lehre mich die Löschung des Feuers, Gotama, aus Mitgefühl.“

‘‘සඤ්ඤාය විපරියෙසා, චිත්තං තෙ පරිඩය්හති;

නිමිත්තං පරිවජ්ජෙහි, සුභං රාගූපසංහිතං.

„Aufgrund einer verkehrten Wahrnehmung brennt dein Geist; meide das schöne äußere Merkmal, das mit Leidenschaft verbunden ist.“

‘‘සඞ්ඛාරෙ පරතො පස්ස, දුක්ඛතො මා ච අත්තතො;

නිබ්බාපෙහි මහාරාගං, මා ඩය්හිත්ථො පුනප්පුනං.

„Betrachte die Gestaltungen als fremd, als Leid, und nicht als Selbst; lösche die große Leidenschaft aus, brenne nicht immer wieder aufs Neue.“

‘‘අසුභාය [Pg.190] චිත්තං භාවෙහි, එකග්ගං සුසමාහිතං;

සති කායගතා ත්‍යත්ථු, නිබ්බිදාබහුලො භව.

„Entfalte deinen Geist zur Betrachtung des Unreinen hin, einspitzig und wohlgesammelt; die Achtsamkeit auf den Körper möge dir eigen sein, sei erfüllt von tiefer Abkehr.“

‘‘අනිමිත්තඤ්ච භාවෙහි, මානානුසයමුජ්ජහ;

තතො මානාභිසමයා, උපසන්තො චරිස්සසී’’ති.

„Entfalte das Merkmallose und gib die Neigung zum Dünkel auf; durch die Durchdringung des Dünkels wirst du zur Ruhe gekommen umherwandern.“

5. සුභාසිතසුත්තං

5. Die Lehrrede über das wohlgesprochene Wort (Subhāsita-Sutta)

213. සාවත්ථිනිදානං. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

213. In Sāvatthī. Dort sprach der Erhabene die Mönche an: „Ihr Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach folgendes:

‘‘චතූහි, භික්ඛවෙ, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතා වාචා සුභාසිතා හොති, නො දුබ්භාසිතා; අනවජ්ජා ච අනනුවජ්ජා ච විඤ්ඤූනං. කතමෙහි චතූහි? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සුභාසිතංයෙව භාසති නො දුබ්භාසිතං, ධම්මංයෙව භාසති නො අධම්මං, පියංයෙව භාසති නො අප්පියං, සච්චංයෙව භාසති නො අලිකං. ඉමෙහි ඛො, භික්ඛවෙ, චතූහි අඞ්ගෙහි සමන්නාගතා වාචා සුභාසිතා හොති, නො දුබ්භාසිතා, අනවජ්ජා ච අනනුවජ්ජා ච විඤ්ඤූන’’න්ති. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

„Mönche, eine Rede, die mit vier Faktoren ausgestattet ist, gilt als wohlgesprochen, nicht als schlecht gesprochen; sie ist tadellos und wird von den Weisen nicht getadelt. Mit welchen vier? Hierbei, Mönche, spricht ein Mönch nur das, was wohlgesprochen ist, nicht was schlecht gesprochen ist; er spricht nur, was dem Dhamma entspricht, nicht was dem Dhamma widerspricht; er spricht nur das Angenehme, nicht das Unangenehme; er spricht nur die Wahrheit, nicht die Lüge. Eine Rede, Mönche, die mit diesen vier Faktoren ausgestattet ist, gilt als wohlgesprochen, nicht als schlecht gesprochen; sie ist tadellos und wird von den Weisen nicht getadelt.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Wohlgegangene dies gesagt hatte, sprach der Lehrer weiter:

‘‘සුභාසිතං උත්තමමාහු සන්තො,ධම්මං භණෙ නාධම්මං තං දුතියං;

පියං භණෙ නාප්පියං තං තතියං,සච්චං භණෙ නාලිකං තං චතුත්ථ’’න්ති.

„Das Wohlgesprochene bezeichnen die Edlen als das Höchste. Man spreche, was dem Dhamma entspricht, nicht was ihm widerspricht – das ist das Zweite. Man spreche Angenehmes, nicht Unangenehmes – das ist das Dritte. Man spreche Wahres, keine Lüge – das ist das Vierte.“

අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං භගවා, පටිභාති මං සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Platz, legte sein Obergewand über eine Schulter, neigte die gefalteten Hände zum Erhabenen hin und sagte zum Erhabenen: „Es drängt mich zu sprechen, Erhabener! Es drängt mich zu sprechen, Wohlgegangener!“ – „Es möge dich drängen, Vaṅgīsa“, sprach der Erhabene. Da pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den Erhabenen in seiner Gegenwart mit angemessenen Versen:

‘‘තමෙව වාචං භාසෙය්‍ය, යායත්තානං න තාපයෙ;

පරෙ ච න විහිංසෙය්‍ය, සා වෙ වාචා සුභාසිතා.

„Man sollte nur eine solche Rede führen, durch die man sich selbst nicht quält und andere nicht verletzt; eine solche Rede ist wahrlich wohlgesprochen.“

‘‘පියවාචංව භාසෙය්‍ය, යා වාචා පටිනන්දිතා;

යං අනාදාය පාපානි, පරෙසං භාසතෙ පියං.

„Man sollte nur angenehme Worte sprechen, Worte, die willkommen geheißen werden; Worte, die nichts Böses über andere enthalten, sondern Liebevolles ausdrücken.“

‘‘සච්චං [Pg.191] වෙ අමතා වාචා, එස ධම්මො සනන්තනො;

සච්චෙ අත්ථෙ ච ධම්මෙ ච, ආහු සන්තො පතිට්ඨිතා.

„Wahrheit ist wahrlich die unsterbliche Rede; dies ist ein ewiges Gesetz. In der Wahrheit, im Wohl und im Dhamma sind die Edlen gefestigt, so sagt man.“

‘‘යං බුද්ධො භාසතෙ වාචං, ඛෙමං නිබ්බානපත්තියා;

දුක්ඛස්සන්තකිරියාය, සා වෙ වාචානමුත්තමා’’ති.

„Die Rede, die der Buddha zum Erlangen des Nibbāna spricht, zur Sicherheit, um dem Leiden ein Ende zu setzen – diese Rede ist wahrlich die höchste aller Reden.“

6. සාරිපුත්තසුත්තං

6. Die Lehrrede über Sāriputta (Sāriputta-Sutta)

214. එකං සමයං ආයස්මා සාරිපුත්තො සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා සාරිපුත්තො භික්ඛූ ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති පොරියා වාචාය විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භික්ඛූ ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති පොරියා වාචාය විස්සට්ඨාය අනෙලගලාය අත්ථස්ස විඤ්ඤාපනියා. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. යංනූනාහං ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවෙය්‍ය’’න්ති.

214. Einst weilte der ehrwürdige Sāriputta in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit belehrte, begeisterte, ermutigte und erfreute der ehrwürdige Sāriputta die Mönche mit einer Dhamma-Rede, mit einer beredten, klaren, fehlerfreien Sprache, die geeignet war, den Sinn zu verdeutlichen. Und jene Mönche hörten aufmerksam zu, nahmen es sich zu Herzen, richteten ihren ganzen Geist darauf und spitzten die Ohren für den Dhamma. Da kam dem ehrwürdigen Vaṅgīsa folgender Gedanke: „Dieser ehrwürdige Sāriputta belehrt, begeistert, ermutigt und erfreut die Mönche mit seiner Dhamma-Rede ... Was wäre, wenn ich den ehrwürdigen Sāriputta in seiner Gegenwart mit angemessenen Versen priese?“

අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙනායස්මා සාරිපුත්තො තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, ආවුසො සාරිපුත්ත, පටිභාති මං, ආවුසො සාරිපුත්තා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, ආවුසො වඞ්ගීසා’’ති. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Platz, legte sein Obergewand über eine Schulter, neigte die gefalteten Hände zum ehrwürdigen Sāriputta hin und sagte: „Es drängt mich zu sprechen, Freund Sāriputta! Es drängt mich zu sprechen, Freund Sāriputta!“ – „Es möge dich drängen, Freund Vaṅgīsa.“ Da pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den ehrwürdigen Sāriputta in dessen Gegenwart mit angemessenen Versen:

‘‘ගම්භීරපඤ්ඤො මෙධාවී, මග්ගාමග්ගස්ස කොවිදො;

සාරිපුත්තො මහාපඤ්ඤො, ධම්මං දෙසෙති භික්ඛුනං.

„Von tiefgründiger Weisheit, einsichtsvoll, kundig im Pfad und Nicht-Pfad; Sāriputta, der von großer Weisheit ist, lehrt den Mönchen den Dhamma.“

‘‘සංඛිත්තෙනපි දෙසෙති, විත්ථාරෙනපි භාසති;

සාළිකායිව නිග්ඝොසො, පටිභානං උදීරයි.

„Sowohl in Kürze lehrt er als auch ausführlich spricht er; mit einer Stimme wie der Ruf einer Mynah bringt er seine Geistesgegenwart zum Ausdruck.“

‘‘තස්ස [Pg.192] තං දෙසයන්තස්ස, සුණන්ති මධුරං ගිරං;

සරෙන රජනීයෙන, සවනීයෙන වග්ගුනා;

උදග්ගචිත්තා මුදිතා, සොතං ඔධෙන්ති භික්ඛවො’’ති.

„Während er so lehrt, hören sie seine liebliche Stimme; mit einem bezaubernden, klangvollen und wohlklingenden Ton lauschen die Mönche freudigen Herzens und mit Begeisterung.“

7. පවාරණාසුත්තං

7. Die Lehrrede über die Pavāraṇā-Zeremonie (Pavāraṇā-Sutta)

215. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සබ්බෙහෙව අරහන්තෙහි. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා තදහුපොසථෙ පන්නරසෙ පවාරණාය භික්ඛුසඞ්ඝපරිවුතො අබ්භොකාසෙ නිසින්නො හොති. අථ ඛො භගවා තුණ්හීභූතං භික්ඛුසඞ්ඝං අනුවිලොකෙත්වා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘හන්ද දානි, භික්ඛවෙ, පවාරෙමි වො. න ච මෙ කිඤ්චි ගරහථ කායිකං වා වාචසිකං වා’’ති.

215. Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī im Östlichen Kloster, im Palast von Migāras Mutter, zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, etwa fünfhundert Mönchen, die alle Arahants waren. Zu jener Zeit saß der Erhabene am Uposatha-Tag, dem fünfzehnten, umgeben von der Mönchsgemeinschaft unter freiem Himmel zur Pavāraṇā-Zeremonie. Da blickte der Erhabene auf die schweigende Mönchsgemeinschaft und sprach zu den Mönchen: „Wohlan denn, ihr Mönche, ich lade euch nun ein. Habt ihr mir irgendetwas vorzuwerfen, sei es hinsichtlich meiner Taten oder meiner Worte?“

එවං වුත්තෙ, ආයස්මා සාරිපුත්තො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘න ඛො මයං, භන්තෙ, භගවතො කිඤ්චි ගරහාම කායිකං වා වාචසිකං වා. භගවා හි, භන්තෙ, අනුප්පන්නස්ස මග්ගස්ස උප්පාදෙතා, අසඤ්ජාතස්ස මග්ගස්ස සඤ්ජනෙතා, අනක්ඛාතස්ස මග්ගස්ස අක්ඛාතා, මග්ගඤ්ඤූ මග්ගවිදූ මග්ගකොවිදො. මග්ගානුගා ච, භන්තෙ, එතරහි සාවකා විහරන්ති පච්ඡා සමන්නාගතා; අහඤ්ච ඛො, භන්තෙ, භගවන්තං පවාරෙමි. න ච මෙ භගවා කිඤ්චි ගරහති කායිකං වා වාචසිකං වා’’ති.

Nachdem dies gesagt worden war, erhob sich der ehrwürdige Sāriputta von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, verbeugte sich mit zusammengelegten Händen in die Richtung, in der sich der Erhabene befand, und sprach zum Erhabenen: „Wir haben, o Herr, am Erhabenen nichts zu tadeln, weder in Bezug auf körperliche Taten noch in Bezug auf sprachliche Äußerungen. Denn der Erhabene, o Herr, ist der Hervorbringer des noch nicht entstandenen Pfades, der Erzeuger des noch nicht erschienenen Pfades, der Verkündiger des noch nicht verkündeten Pfades; er ist der Pfadkenner, der Pfadwissende, der im Pfad Erfahrene. Und nun, o Herr, leben die Schüler als jene, die dem Pfad folgen und ihm später nachgefolgt sind. Auch ich, o Herr, lade den Erhabenen zur Kritik ein: Hat der Erhabene an mir etwas zu tadeln, sei es in Bezug auf körperliche Taten oder sprachliche Äußerungen?“

‘‘න ඛ්වාහං තෙ, සාරිපුත්ත, කිඤ්චි ගරහාමි කායිකං වා වාචසිකං වා. පණ්ඩිතො ත්වං, සාරිපුත්ත, මහාපඤ්ඤො ත්වං, සාරිපුත්ත, පුථුපඤ්ඤො ත්වං, සාරිපුත්ත, හාසපඤ්ඤො ත්වං, සාරිපුත්ත, ජවනපඤ්ඤො ත්වං, සාරිපුත්ත, තික්ඛපඤ්ඤො ත්වං, සාරිපුත්ත, නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො ත්වං, සාරිපුත්ත. සෙය්‍යථාපි, සාරිපුත්ත, රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස ජෙට්ඨපුත්තො පිතරා පවත්තිතං චක්කං සම්මදෙව අනුප්පවත්තෙති; එවමෙව ඛො ත්වං, සාරිපුත්ත, මයා අනුත්තරං ධම්මචක්කං පවත්තිතං සම්මදෙව අනුප්පවත්තෙසී’’ති.

„Ich habe an dir, Sāriputta, nichts zu tadeln, weder in Bezug auf körperliche Taten noch in Bezug auf sprachliche Äußerungen. Weise bist du, Sāriputta, von großer Weisheit bist du, Sāriputta, von weitreichender Weisheit bist du, Sāriputta, von heiterer Weisheit bist du, Sāriputta, von schneller Weisheit bist du, Sāriputta, von scharfer Weisheit bist du, Sāriputta, von durchdringender Weisheit bist du, Sāriputta. So wie, Sāriputta, der älteste Sohn eines Radsdrehenden Königs das von seinem Vater in Gang gesetzte Rad rechtmäßig weiterdreht, ebenso, Sāriputta, drehst du das von mir in Gang gesetzte unübertreffliche Rad der Lehre rechtmäßig weiter.“

‘‘නො චෙ කිර මෙ, භන්තෙ, භගවා කිඤ්චි ගරහති කායිකං වා වාචසිකං වා. ඉමෙසං පන, භන්තෙ, භගවා පඤ්චන්නං භික්ඛුසතානං න කිඤ්චි ගරහති කායිකං වා වාචසිකං වා’’ති. ‘‘ඉමෙසම්පි ඛ්වාහං, සාරිපුත්ත, පඤ්චන්නං භික්ඛුසතානං න [Pg.193] කිඤ්චි ගරහාමි කායිකං වා වාචසිකං වා. ඉමෙසඤ්හි, සාරිපුත්ත, පඤ්චන්නං භික්ඛුසතානං සට්ඨි භික්ඛූ තෙවිජ්ජා, සට්ඨි භික්ඛූ ඡළභිඤ්ඤා, සට්ඨි භික්ඛූ උභතොභාගවිමුත්තා, අථ ඉතරෙ පඤ්ඤාවිමුත්තා’’ති.

„Wenn der Erhabene, o Herr, an mir nichts zu tadeln hat, weder in Bezug auf körperliche Taten noch in Bezug auf sprachliche Äußerungen – hat der Erhabene denn an diesen fünfhundert Mönchen etwas zu tadeln, sei es in Bezug auf körperliche Taten oder sprachliche Äußerungen?“ – „Auch an diesen fünfhundert Mönchen, Sāriputta, habe ich nichts zu tadeln, weder in Bezug auf körperliche Taten noch in Bezug auf sprachliche Äußerungen. Denn unter diesen fünfhundert Mönchen, Sāriputta, sind sechzig Mönche mit dem dreifachen Wissen begabt, sechzig Mönche besitzen die sechs höheren Geisteskräfte, sechzig Mönche sind beiderseitig befreit und die übrigen sind weisheitsbefreit.“

අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං භගවා, පටිභාති මං සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, verbeugte sich mit zusammengelegten Händen in die Richtung, in der sich der Erhabene befand, und sprach zum Erhabenen: „Es drängt mich zu sprechen, Erhabener, es drängt mich zu sprechen, Sugata!“ – „Möge es dir in den Sinn kommen, Vaṅgīsa“, sagte der Erhabene. Daraufhin pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den Erhabenen in dessen Gegenwart mit angemessenen Versen:

‘‘අජ්ජ පන්නරසෙ විසුද්ධියා, භික්ඛූ පඤ්චසතා සමාගතා;

සංයොජනබන්ධනච්ඡිදා, අනීඝා ඛීණපුනබ්භවා ඉසී.

„Heute am fünfzehnten Tag zur Reinigung sind fünfhundert Mönche zusammengekommen; sie haben die Fesseln und Bindungen durchschnitten, sind frei von Leid, ohne erneutes Werden, wahre Seher.

‘‘චක්කවත්තී යථා රාජා, අමච්චපරිවාරිතො;

සමන්තා අනුපරියෙති, සාගරන්තං මහිං ඉමං.

Wie ein Radsdrehender König, umgeben von seinem Gefolge aus Ministern, diese ganze Erde bis zum Meer umkreist,

‘‘එවං විජිතසඞ්ගාමං, සත්ථවාහං අනුත්තරං;

සාවකා පයිරුපාසන්ති, තෙවිජ්ජා මච්චුහායිනො.

ebenso verehren die Schüler, die das dreifache Wissen besitzen und den Tod überwunden haben, den unübertrefflichen Karawanenführer, der die Schlacht gewonnen hat.

‘‘සබ්බෙ භගවතො පුත්තා, පලාපෙත්ථ න විජ්ජති;

තණ්හාසල්ලස්ස හන්තාරං, වන්දෙ ආදිච්චබන්ධුන’’න්ති.

Alle sind Söhne des Erhabenen, Spreu findet sich hier nicht; ich verehre den Verwandten der Sonne, den Vernichter des Pfeils des Verlangens.“

8. පරොසහස්සසුත්තං

8. Das Parosahassa-Sutta (Die Lehrrede über die mehr als tausend Mönche)

216. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං අඩ්ඪතෙලසෙහි භික්ඛුසතෙහි. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. යංනූනාහං භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවෙය්‍ය’’න්ති.

216. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī im Jeta-Hain, im Kloster des Anāthapiṇḍika, zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, nämlich mit zwölfeinhalb Hundertschaften von Mönchen. Zu jener Zeit nun unterwies, ermunterte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche machten es sich zur Hauptsache, nahmen es sich zu Herzen, wandten ihre ganze Aufmerksamkeit zu, hörten mit gespitzten Ohren der Lehre zu. Da kam dem ehrwürdigen Vaṅgīsa dieser Gedanke: „Dieser Erhabene unterweist, ermuntert, begeisterte und erfreut die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche machen es sich zur Hauptsache, nehmen es sich zu Herzen, wenden ihre ganze Aufmerksamkeit zu und hören mit gespitzten Ohren der Lehre zu. Wie wäre es, wenn ich den Erhabenen in seiner Gegenwart mit angemessenen Versen priese?“

අථ [Pg.194] ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං භගවා, පටිභාති මං සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, verbeugte sich mit zusammengelegten Händen in die Richtung, in der sich der Erhabene befand, und sprach zum Erhabenen: „Es drängt mich zu sprechen, Erhabener, es drängt mich zu sprechen, Sugata!“ – „Möge es dir in den Sinn kommen, Vaṅgīsa“, sagte der Erhabene. Daraufhin pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den Erhabenen in dessen Gegenwart mit angemessenen Versen:

‘‘පරොසහස්සං භික්ඛූනං, සුගතං පයිරුපාසති;

දෙසෙන්තං විරජං ධම්මං, නිබ්බානං අකුතොභයං.

„Mehr als tausend Mönche verehren den Sugata, der die makellose Lehre verkündet, das Nibbāna, das vollkommen sicher ist.

‘‘සුණන්ති ධම්මං විමලං, සම්මාසම්බුද්ධදෙසිතං;

සොභති වත සම්බුද්ධො, භික්ඛුසඞ්ඝපුරක්ඛතො.

Sie hören die reine Lehre, die vom vollkommen Erwachten verkündet wurde; wahrlich, der Erwachte strahlt, umgeben von der Schar der Mönche.

‘‘නාගනාමොසි භගවා, ඉසීනං ඉසිසත්තමො;

මහාමෙඝොව හුත්වාන, සාවකෙ අභිවස්සති.

Du wirst 'Nāga' genannt, Erhabener, du bist der siebte der Seher; wie eine große Gewitterwolke regnest du auf deine Schüler herab.

‘‘දිවාවිහාරා නික්ඛම්ම, සත්ථුදස්සනකම්‍යතා ;

සාවකො තෙ මහාවීර, පාදෙ වන්දති වඞ්ගීසො’’ති.

Aus der Mittagsruhe kommend, im Wunsch, den Lehrer zu sehen, verehrt dein Schüler Vaṅgīsa deine Füße, o großer Held.“

‘‘කිං නු තෙ, වඞ්ගීස, ඉමා ගාථායො පුබ්බෙ පරිවිතක්කිතා, උදාහු ඨානසොව තං පටිභන්තී’’ති? ‘න ඛො මෙ, භන්තෙ, ඉමා ගාථායො පුබ්බෙ පරිවිතක්කිතා, අථ ඛො ඨානසොව මං පටිභන්තී’ති. ‘තෙන හි තං, වඞ්ගීස, භිය්‍යොසොමත්තාය පුබ්බෙ අපරිවිතක්කිතා ගාථායො පටිභන්තූ’ති. ‘එවං, භන්තෙ’ති ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවතො පටිස්සුත්වා භිය්‍යොසොමත්තාය භගවන්තං පුබ්බෙ අපරිවිතක්කිතාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

„Wie ist es, Vaṅgīsa? Hast du dir diese Verse vorher überlegt oder kamen sie dir erst in diesem Augenblick in den Sinn?“ – „Ich habe mir diese Verse nicht vorher überlegt, o Herr, sondern sie kamen mir erst in diesem Augenblick in den Sinn.“ – „Wohlan denn, Vaṅgīsa, mögen dir noch mehr solcher zuvor nicht überlegten Verse in den Sinn kommen.“ – „Ja, o Herr“, antwortete der ehrwürdige Vaṅgīsa dem Erhabenen und pries den Erhabenen noch mehr mit zuvor nicht überlegten Versen:

‘‘උම්මග්ගපථං මාරස්ස අභිභුය්‍ය, චරති පභිජ්ජ ඛිලානි;

තං පස්සථ බන්ධපමුඤ්චකරං, අසිතං භාගසො පවිභජං.

„Nachdem er den Irrweg Māras überwunden hat, wandelt er dahin, die Hemmnisse zerbrechend; schaut ihn an, den Befreier von den Banden, der ungebunden die Lehre in ihren Teilen darlegt.“

‘‘ඔඝස්ස නිත්ථරණත්ථං, අනෙකවිහිතං මග්ගං අක්ඛාසි;

තස්මිඤ්චෙ අමතෙ අක්ඛාතෙ, ධම්මද්දසා ඨිතා අසංහීරා.

Um die Fluten zu überqueren, verkündete er den Pfad auf vielfältige Weise. Wenn dieses Todlose verkündet ist, stehen die Schauenden der Wahrheit fest und unerschütterlich.

‘‘පජ්ජොතකරො අතිවිජ්ඣ, සබ්බට්ඨිතීනං අතික්කමමද්දස;

ඤත්වා ච සච්ඡිකත්වා ච, අග්ගං සො දෙසයි දසද්ධානං.

Als Lichtbringer sah er, alles durchdringend, das Überwinden aller Standpunkte der Daseinsgrundlagen. Nachdem er es erkannt und verwirklicht hatte, lehrte er das Höchste den fünf Gefährten.

‘‘එවං [Pg.195] සුදෙසිතෙ ධම්මෙ,කො පමාදො විජානතං ධම්මං ;

තස්මා හි තස්ස භගවතො සාසනෙ;

අප්පමත්තො සදා නමස්සමනුසික්ඛෙ’’ති.

Da die Lehre so wohlverkündet ist, wie könnte es für jene, die die Lehre verstehen, Nachlässigkeit geben? Deshalb sollte man in der Lehre dieses Erhabenen stets achtsam sein, ihn verehren und sich in den Schulungen üben.

9. කොණ්ඩඤ්ඤසුත්තං

9. Das Koṇḍañña-Sutta

217. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. අථ ඛො ආයස්මා අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤො සුචිරස්සෙව යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවතො පාදානි මුඛෙන ච පරිචුම්බති, පාණීහි ච පරිසම්බාහති, නාමඤ්ච සාවෙති – ‘‘කොණ්ඩඤ්ඤොහං, භගවා, කොණ්ඩඤ්ඤොහං, සුගතා’’ති. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො ආයස්මා අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤො සුචිරස්සෙව යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවතො පාදානි මුඛෙන ච පරිචුම්බති, පාණීහි ච පරිසම්බාහති, නාමඤ්ච සාවෙති – ‘කොණ්ඩඤ්ඤොහං, භගවා, කොණ්ඩඤ්ඤොහං, සුගතා’ති. යංනූනාහං ආයස්මන්තං අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤං භගවතො සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවෙය්‍ය’’න්ති.

217. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha im Veluvana, im Kalandakanivāpa. Da begab sich der ehrwürdige Aññāsikoṇḍañña erst nach langer Zeit dorthin, wo der Erhabene weilte. Nachdem er sich dorthin begeben hatte, warf er sich mit dem Haupt zu den Füßen des Erhabenen nieder, küsste die Füße des Erhabenen mit dem Mund, massierte sie mit den Händen und verkündete seinen Namen: 'Ich bin Koṇḍañña, o Erhabener! Ich bin Koṇḍañña, o Sugata!' Da dachte der ehrwürdige Vaṅgīsa: 'Dieser ehrwürdige Aññāsikoṇḍañña ist erst nach langer Zeit dorthin gekommen, wo der Erhabene weilt; er wirft sich mit dem Haupt zu den Füßen des Erhabenen nieder, küsst sie mit dem Mund, massiert sie mit den Händen und verkündet seinen Namen. Wie wäre es, wenn ich den ehrwürdigen Aññāsikoṇḍañña in Gegenwart des Erhabenen mit angemessenen Versen preisen würde?'

අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, භගවා, පටිභාති මං, සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො ආයස්මන්තං අඤ්ඤාසිකොණ්ඩඤ්ඤං භගවතො සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Sitz, legte das Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfürchtig in die Richtung, wo der Erhabene weilte, und sprach zum Erhabenen: 'Es erscheint mir etwas, o Erhabener! Es erscheint mir etwas, o Sugata!' 'Möge es dir erscheinen, Vaṅgīsa', sprach der Erhabene. Da pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den ehrwürdigen Aññāsikoṇḍañña in Gegenwart des Erhabenen mit angemessenen Versen:

‘‘බුද්ධානුබුද්ධො සො ථෙරො, කොණ්ඩඤ්ඤො තිබ්බනික්කමො;

ලාභී සුඛවිහාරානං, විවෙකානං අභිණ්හසො.

Dieser Älteste Koṇḍañña, der dem Buddha folgend die Wahrheit erkannte, ist von kraftvollem Eifer. Er erlangt beständig die glückseligen Verweilungen der meditativen Abgeschiedenheit.

‘‘යං සාවකෙන පත්තබ්බං, සත්ථුසාසනකාරිනා;

සබ්බස්ස තං අනුප්පත්තං, අප්පමත්තස්ස සික්ඛතො.

Was auch immer von einem Jünger, der die Anweisungen des Meisters befolgt, zu erreichen ist – all das hat er erreicht, indem er achtsam in den Schulungen übte.

‘‘මහානුභාවො තෙවිජ්ජො, චෙතොපරියායකොවිදො;

කොණ්ඩඤ්ඤො බුද්ධදායාදො, පාදෙ වන්දති සත්ථුනො’’ති.

Von großer Macht, im dreifachen Wissen begabt und bewandert in der Erkenntnis der Gedanken anderer, verehrt Koṇḍañña, der Erbe des Buddha, die Füße des Meisters.

10. මොග්ගල්ලානසුත්තං

10. Das Moggallāna-Sutta

218. එකං [Pg.196] සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ඉසිගිලිපස්සෙ කාළසිලායං මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සබ්බෙහෙව අරහන්තෙහි. තෙසං සුදං ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො චෙතසා චිත්තං සමන්නෙසති විප්පමුත්තං නිරුපධිං. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො භගවා රාජගහෙ විහරති ඉසිගිලිපස්සෙ කාළසිලායං මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සබ්බෙහෙව අරහන්තෙහි. තෙසං සුදං ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො චෙතසා චිත්තං සමන්නෙසති විප්පමුත්තං නිරුපධිං. යංනූනාහං ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං භගවතො සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවෙය්‍ය’’න්ති.

218. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha am Abhang des Isigili beim Schwarzen Fels (Kāḷasilā), zusammen mit einer großen Schar von etwa fünfhundert Mönchen, die allesamt Arahants waren. Dort untersuchte der ehrwürdige Mahāmoggallāna mit seinem Geist die befreiten und von Daseinsgrundlagen freien Herzen jener Mönche. Da dachte der ehrwürdige Vaṅgīsa: 'Dieser Erhabene weilt in Rājagaha am Abhang des Isigili beim Schwarzen Fels zusammen mit etwa fünfhundert Mönchen, die allesamt Arahants sind. Der ehrwürdige Mahāmoggallāna untersucht mit seinem Geist ihre befreiten Herzen. Wie wäre es, wenn ich den ehrwürdigen Mahāmoggallāna in Gegenwart des Erhabenen mit angemessenen Versen preisen würde?'

අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, භගවා, පටිභාති මං, සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො ආයස්මන්තං මහාමොග්ගල්ලානං භගවතො සම්මුඛා සාරුප්පාහි ගාථාහි අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Sitz, legte das Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfürchtig in die Richtung, wo der Erhabene weilte, und sprach zum Erhabenen: 'Es erscheint mir etwas, o Erhabener! Es erscheint mir etwas, o Sugata!' 'Möge es dir erscheinen, Vaṅgīsa', sprach der Erhabene. Da pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den ehrwürdigen Mahāmoggallāna in Gegenwart des Erhabenen mit angemessenen Versen:

‘‘නගස්ස පස්සෙ ආසීනං, මුනිං දුක්ඛස්ස පාරගුං;

සාවකා පයිරුපාසන්ති, තෙවිජ්ජා මච්චුහායිනො.

Dem Weisen, der am Hang des Berges weilt und das jenseitige Ufer des Leidens erreicht hat, huldigen die Jünger, die das dreifache Wissen besitzen und den Tod überwunden haben.

‘‘තෙ චෙතසා අනුපරියෙති, මොග්ගල්ලානො මහිද්ධිකො;

චිත්තං නෙසං සමන්නෙසං, විප්පමුත්තං නිරූපධිං.

Moggallāna, der von großer Wunderkraft ist, durchdringt sie mit seinem Geist und erforscht ihre befreiten und von Daseinsgrundlagen freien Herzen.

‘‘එවං සබ්බඞ්ගසම්පන්නං, මුනිං දුක්ඛස්ස පාරගුං;

අනෙකාකාරසම්පන්නං, පයිරුපාසන්ති ගොතම’’න්ති.

So huldigen die Jünger Gotama, dem Weisen, der mit allen Vorzügen ausgestattet ist, das jenseitige Ufer des Leidens erreicht hat und voll vielfältiger Tugenden ist.

11. ගග්ගරාසුත්තං

11. Das Gaggarā-Sutta

219. එකං සමයං භගවා චම්පායං විහරති ගග්ගරාය පොක්ඛරණියා තීරෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සත්තහි ච උපාසකසතෙහි සත්තහි ච උපාසිකාසතෙහි අනෙකෙහි ච දෙවතාසහස්සෙහි. ත්‍යාස්සුදං භගවා අතිරොචති වණ්ණෙන චෙව යසසා ච. අථ ඛො ආයස්මතො වඞ්ගීසස්ස එතදහොසි – ‘‘අයං ඛො [Pg.197] භගවා චම්පායං විහරති ගග්ගරාය පොක්ඛරණියා තීරෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි සත්තහි ච උපාසකසතෙහි සත්තහි ච උපාසිකාසතෙහි අනෙකෙහි ච දෙවතාසහස්සෙහි. ත්‍යාස්සුදං භගවා අතිරොචති වණ්ණෙන චෙව යසසා ච. යංනූනාහං භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාය ගාථාය අභිත්ථවෙය්‍ය’’න්ති.

219. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Campā am Ufer des Gaggarā-Teichs zusammen mit einer großen Schar von etwa fünfhundert Mönchen, siebenhundert gläubigen Männern, siebenhundert gläubigen Frauen und vielen tausend Gottheiten. Dort überstrahlte der Erhabene sie alle sowohl an Schönheit als auch an Glanz. Da dachte der ehrwürdige Vaṅgīsa: 'Dieser Erhabene weilt in Campā am Ufer des Gaggarā-Teichs zusammen mit vielen Mönchen, Laienanhängern und Gottheiten. Der Erhabene überstrahlt sie alle an Schönheit und Glanz. Wie wäre es, wenn ich den Erhabenen in seiner Gegenwart mit einem angemessenen Vers preisen würde?'

අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො උට්ඨායාසනා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පටිභාති මං, භගවා, පටිභාති මං, සුගතා’’ති. ‘‘පටිභාතු තං, වඞ්ගීසා’’ති භගවා අවොච. අථ ඛො ආයස්මා වඞ්ගීසො භගවන්තං සම්මුඛා සාරුප්පාය ගාථාය අභිත්ථවි –

Da erhob sich der ehrwürdige Vaṅgīsa von seinem Sitz, legte das Obergewand über eine Schulter, neigte die zusammengelegten Hände ehrfürchtig in die Richtung, wo der Erhabene weilte, und sprach zum Erhabenen: 'Es erscheint mir etwas, o Erhabener! Es erscheint mir etwas, o Sugata!' 'Möge es dir erscheinen, Vaṅgīsa', sprach der Erhabene. Da pries der ehrwürdige Vaṅgīsa den Erhabenen in seiner Gegenwart mit einem angemessenen Vers:

‘‘චන්දො යථා විගතවලාහකෙ නභෙ,විරොචති විගතමලොව භාණුමා;

එවම්පි අඞ්ගීරස ත්වං මහාමුනි,අතිරොචසි යසසා සබ්බලොක’’න්ති.

Wie der Mond am wolkenlosen Himmel leuchtet, wie die Sonne strahlt, wenn sie frei von Trübung ist, so überstrahlst auch du, o Aṅgīrasa, du großer Weise, die ganze Welt mit deinem Glanz.

12. වඞ්ගීසසුත්තං

12. Das Vaṅgīsa-Sutta

220. එකං සමයං ආයස්මා වඞ්ගීසො සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා වඞ්ගීසො අචිරඅරහත්තප්පත්තො හුත්වා විමුත්තිසුඛං පටිසංවෙදී තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

220. Zu einer Zeit verweilte der ehrwürdige Vaṅgīsa in Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit nun hatte der ehrwürdige Vaṅgīsa vor nicht langer Zeit die Arhatschaft erlangt und kostete das Glück der Befreiung aus. In jenem Augenblick sprach er diese Verse:

‘‘කාවෙය්‍යමත්තා විචරිම්හ පුබ්බෙ, ගාමා ගාමං පුරා පුරං;

අථද්දසාම සම්බුද්ධං, සද්ධා නො උපපජ්ජථ.

„Als Dichter zogen wir einst umher, von Dorf zu Dorf, von Stadt zu Stadt. Dann aber sahen wir den vollkommen Erwachten, und Vertrauen entstand in uns.“

‘‘සො මෙ ධම්මමදෙසෙසි, ඛන්ධායතනධාතුයො ;

තස්සාහං ධම්මං සුත්වාන, පබ්බජිං අනගාරියං.

„Er lehrte mir die Lehre: die Daseinsgruppen, die Sinnesbereiche und die Elemente. Nachdem ich die Lehre jenes vollkommen Erwachten gehört hatte, zog ich aus in die Hauslosigkeit.“

‘‘බහුන්නං වත අත්ථාය, බොධිං අජ්ඣගමා මුනි;

භික්ඛූනං භික්ඛුනීනඤ්ච, යෙ නියාමගතද්දසා.

„Wahrlich, zum Wohle vieler erlangte der Weise die Erleuchtung – zum Wohle der Mönche und Nonnen, jener, die das Ziel geschaut haben.“

‘‘ස්වාගතං [Pg.198] වත මෙ ආසි, මම බුද්ධස්ස සන්තිකෙ;

තිස්සො විජ්ජා අනුප්පත්තා, කතං බුද්ධස්ස සාසනං.

„Ein Segen war es wahrlich für mich, dass ich zum Buddha kam. Die drei Wissensarten sind erreicht, die Weisung des Buddha ist erfüllt.“

‘‘පුබ්බෙනිවාසං ජානාමි, දිබ්බචක්ඛුං විසොධිතං;

තෙවිජ්ජො ඉද්ධිපත්තොම්හි, චෙතොපරියායකොවිදො’’ති.

„Ich kenne meine früheren Leben, das göttliche Auge ist geläutert. Die dreifache Wissenskraft besitze ich, die geistigen Wunderkräfte habe ich erlangt, und in der Kenntnis fremder Herzen bin ich kundig.“

වඞ්ගීසසංයුත්තං සමත්තං.

Das Vaṅgīsa-Saṃyutta ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Dazu die Inhaltsübersicht (Uddāna):

නික්ඛන්තං අරති චෙව, පෙසලා අතිමඤ්ඤනා;

ආනන්දෙන සුභාසිතා, සාරිපුත්තපවාරණා;

පරොසහස්සං කොණ්ඩඤ්ඤො, මොග්ගල්ලානෙන ගග්ගරා;

වඞ්ගීසෙන ද්වාදසාති.

Das Hinausgehen, Unzufriedenheit, Die Tugendhaften, Dünkel; Mit Ānanda, Die wohlgesprochene Rede, Sāriputtas Pavāraṇā; Mehr als Tausend, Koṇḍañña, Moggallāna, Gaggarā; Zusammen mit Vaṅgīsa sind es zwölf.“

9. වනසංයුත්තං

9. Vana-Saṃyutta (Die Sammlung der Wald-Diskurse)

1. විවෙකසුත්තං

1. Viveka-Sutta (Der Diskurs über die Abgeschiedenheit)

221. එවං [Pg.199] මෙ සුතං – එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු දිවාවිහාරගතො පාපකෙ අකුසලෙ විතක්කෙ විතක්කෙති ගෙහනිස්සිතෙ. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

221. So habe ich gehört: Zu einer Zeit verweilte ein gewisser Mönch im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldstück. Zu jener Zeit nun gab sich dieser Mönch, während er zur Mittagsruhe gegangen war, schlechten, unheilsamen Gedanken hin, die mit dem häuslichen Leben verbunden waren. Da dachte eine Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, voller Mitgefühl und zum Wohle jenes Mönches, in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, dorthin, wo jener Mönch war. Nachdem sie sich ihm genähert hatte, sprach sie jenen Mönch mit Versen an:

‘‘විවෙකකාමොසි වනං පවිට්ඨො,අථ තෙ මනො නිච්ඡරතී බහිද්ධා;

ජනො ජනස්මිං විනයස්සු ඡන්දං,තතො සුඛී හොහිසි වීතරාගො.

„Nach Abgeschiedenheit strebend bist du in den Wald gegangen, doch dein Geist schweift nach außen. Bezähme als Mensch das Begehren nach Menschen; dann wirst du glücklich sein, frei von Leidenschaft.“

‘‘අරතිං පජහාසි සතො, භවාසි සතං තං සාරයාමසෙ;

පාතාලරජො හි දුත්තරො, මා තං කාමරජො අවාහරි.

„Gib die Unlust auf und sei achtsam. Sei achtsam! Wir mahnen dich an die Achtsamkeit. Denn der Abgrund des Staubes (der Befleckungen) ist schwer zu überwinden; lass dich nicht vom Staube der Sinnenlust wegtragen.“

‘‘සකුණො යථා පංසුකුන්ථිතො, විධුනං පාතයති සිතං රජං;

එවං භික්ඛු පධානවා සතිමා, විධුනං පාතයති සිතං රජ’’න්ති.

„Wie ein Vogel, der mit Staub bedeckt ist, den anhaftenden Staub durch Schütteln abwirft, so wirft der Mönch, tatkräftig und achtsam, den anhaftenden Staub (der Befleckungen) ab.“

අථ ඛො සො භික්ඛු තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da wurde jener Mönch von jener Gottheit aufgerüttelt und gelangte zur geistigen Erschütterung (Saṃvega).

2. උපට්ඨානසුත්තං

2. Upaṭṭhāna-Sutta (Der Diskurs über das Aufwachen)

222. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු දිවාවිහාරගතො සුපති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

222. Zu einer Zeit verweilte ein gewisser Mönch im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldstück. Zu jener Zeit nun schlief dieser Mönch, während er zur Mittagsruhe gegangen war. Da dachte eine Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, voller Mitgefühl und zum Wohle jenes Mönches, in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, dorthin, wo jener Mönch war. Nachdem sie sich ihm genähert hatte, sprach sie jenen Mönch mit Versen an:

‘‘උට්ඨෙහි භික්ඛු කිං සෙසි, කො අත්ථො සුපිතෙන තෙ;

ආතුරස්ස හි කා නිද්දා, සල්ලවිද්ධස්ස රුප්පතො.

„Steh auf, o Mönch! Warum liegst du da? Welchen Nutzen hast du vom Schlafen? Welchen Schlaf gibt es für den Gepeinigten, für den von einem Pfeil (des Begehrens) Getroffenen, der unter Schmerz leidet?“

‘‘යාය [Pg.200] සද්ධාය පබ්බජිතො, අගාරස්මානගාරියං;

තමෙව සද්ධං බ්‍රූහෙහි, මා නිද්දාය වසං ගමී’’ති.

„Das Vertrauen, mit dem du aus dem Hause in die Hauslosigkeit gezogen bist – eben dieses Vertrauen lass wachsen! Verfalle nicht der Macht des Schlafes.“

‘‘අනිච්චා අද්ධුවා කාමා, යෙසු මන්දොව මුච්ඡිතො;

බද්ධෙසු මුත්තං අසිතං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ.

„Unbeständig und unbeständig sind die Sinnengenüsse, in denen der Unverständige wie berauscht ist. Warum sollte Schlaf einen Wanderer quälen, der von den Fesseln befreit und ungebunden ist?“

‘‘ඡන්දරාගස්ස විනයා, අවිජ්ජාසමතික්කමා;

තං ඤාණං පරමොදානං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ.

„Durch die Bändigung von Begehren und Leidenschaft, durch das Überwinden der Unwissenheit, durch jene Erkenntnis von höchster Reinheit – warum sollte Schlaf einen solchen Wanderer quälen?“

‘‘ඡෙත්වා අවිජ්ජං විජ්ජාය, ආසවානං පරික්ඛයා;

අසොකං අනුපායාසං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ.

„Nachdem er die Unwissenheit durch Wissen zerstört hat und die geistigen Trübungen versiegt sind, warum sollte Schlaf diesen Wanderer quälen, der frei von Kummer und ohne Verzweiflung ist?“

‘‘ආරද්ධවීරියං පහිතත්තං, නිච්චං දළ්හපරක්කමං;

නිබ්බානං අභිකඞ්ඛන්තං, කස්මා පබ්බජිතං තපෙ’’ති.

„Der von tatkräftiger Energie, entschlossenem Geist und stets fester Anstrengung ist, der nach dem Nirvāna strebt – warum sollte Schlaf einen solchen Wanderer quälen?“

3. කස්සපගොත්තසුත්තං

3. Kassapagotta-Sutta

223. එකං සමයං ආයස්මා කස්සපගොත්තො කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා කස්සපගොත්තො දිවාවිහාරගතො අඤ්ඤතරං ඡෙතං ඔවදති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා ආයස්මන්තං කස්සපගොත්තං සංවෙජෙතුකාමා යෙනායස්මා කස්සපගොත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං කස්සපගොත්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

223. Zu einer Zeit verweilte der ehrwürdige Kassapagotta im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldstück. Zu jener Zeit nun belehrte der ehrwürdige Kassapagotta, während er zur Mittagsruhe gegangen war, einen gewissen Jäger. Da wollte eine Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, den ehrwürdigen Kassapagotta aufrütteln und begab sich dorthin, wo der ehrwürdige Kassapagotta war. Nachdem sie sich ihm genähert hatte, sprach sie den ehrwürdigen Kassapagotta mit Versen an:

‘‘ගිරිදුග්ගචරං ඡෙතං, අප්පපඤ්ඤං අචෙතසං;

අකාලෙ ඔවදං භික්ඛු, මන්දොව පටිභාති මං.

„Einem Jäger, der in Bergschluchten umherstreift, wenig weise und ohne Einsicht ist, einem solchen zur unrechten Zeit Unterweisungen zu geben – das erscheint mir, o Mönch, wie die Tat eines Toren.“

‘‘සුණාති න විජානාති, ආලොකෙති න පස්සති;

ධම්මස්මිං භඤ්ඤමානස්මිං, අත්ථං බාලො න බුජ්ඣති.

„Er hört zwar, doch er versteht nicht; er schaut zwar hin, doch er sieht nicht. Wenn die Lehre verkündet wird, begreift der Tor den Sinn nicht.“

‘‘සචෙපි දස පජ්ජොතෙ, ධාරයිස්සසි කස්සප;

නෙව දක්ඛති රූපානි, චක්ඛු හිස්ස න විජ්ජතී’’ති.

„Selbst wenn du zehn Fackeln halten würdest, Kassapa, so würde er doch keine Formen sehen, denn er besitzt kein Auge.“

අථ ඛො ආයස්මා කස්සපගොත්තො තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da wurde der ehrwürdige Kassapagotta von jener Gottheit aufgerüttelt und gelangte zur geistigen Erschütterung.

4. සම්බහුලසුත්තං

4. Sambahula-Sutta

224. එකං [Pg.201] සමයං සම්බහුලා භික්ඛූ කොසලෙසු විහරන්ති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. අථ ඛො තෙ භික්ඛූ වස්සංවුට්ඨා තෙමාසච්චයෙන චාරිකං පක්කමිංසු. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තෙ භික්ඛූ අපස්සන්තී පරිදෙවමානා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

224. Zu einer Zeit lebten viele Mönche in einem Waldstück im Lande Kosala. Nachdem diese Mönche die Regenzeit verbracht hatten, brachen sie nach Ablauf der drei Monate zu einer Wanderung auf. Da sprach die Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, weil sie jene Mönche nicht mehr sah, klagend zu jener Zeit diese Strophe:

‘‘අරති විය මෙජ්ජ ඛායති,බහුකෙ දිස්වාන විවිත්තෙ ආසනෙ;

තෙ චිත්තකථා බහුස්සුතා,කොමෙ ගොතමසාවකා ගතා’’ති.

„Unbehagen scheint mir heute zu entstehen, da ich die vielen einsamen Plätze sehe. Wo sind sie hin, diese Schüler Gotamas, die von so vielfältiger Rede und hochgelehrt sind?“

එවං වුත්තෙ, අඤ්ඤතරා දෙවතා තං දෙවතං ගාථාය පච්චභාසි –

Als dies gesagt worden war, antwortete eine andere Gottheit jener Gottheit mit einer Strophe:

‘‘මාගධං ගතා කොසලං ගතා, එකච්චියා පන වජ්ජිභූමියා;

මගා විය අසඞ්ගචාරිනො, අනිකෙතා විහරන්ති භික්ඛවො’’ති.

„Einige sind nach Magadha gegangen, einige nach Kosala, andere wiederum in das Gebiet der Vajjis. Wie Wildtiere, die ungebunden umherziehen, leben die Mönche ohne festes Heim.“

5. ආනන්දසුත්තං

5. Ānanda-Sutta

225. එකං සමයං ආයස්මා ආනන්දො කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා ආනන්දො අතිවෙලං ගිහිසඤ්ඤත්තිබහුලො විහරති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා ආයස්මතො ආනන්දස්ස අනුකම්පිකා අත්ථකාමා ආයස්මන්තං ආනන්දං සංවෙජෙතුකාමා යෙනායස්මා ආනන්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

225. Zu einer Zeit lebte der ehrwürdige Ānanda in einem Waldstück im Lande Kosala. Zu jener Zeit verbrachte der ehrwürdige Ānanda übermäßig viel Zeit damit, den Laien Unterweisungen zu geben. Da sprach die Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, aus Mitgefühl für den ehrwürdigen Ānanda und um sein Bestes besorgt, in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, und begab sich zu ihm. Dort angekommen, wandte sie sich mit einer Strophe an den ehrwürdigen Ānanda:

‘‘රුක්ඛමූලගහනං පසක්කිය, නිබ්බානං හදයස්මිං ඔපිය;

ඣා ගොතම මා පමාදො, කිං තෙ බිළිබිළිකා කරිස්සතී’’ති.

„Begib dich in das Dickicht am Fuße eines Baumes, versenke das Nibbāna in dein Herz. Meditiere, Gotama, sei nicht nachlässig! Was nützt dir dieses Geplapper mit den Leuten?“

අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da fühlte sich der ehrwürdige Ānanda von jener Gottheit aufgerüttelt und war von tiefer Ergriffenheit erfüllt.

6. අනුරුද්ධසුත්තං

6. Anuruddha-Sutta

226. එකං සමයං ආයස්මා අනුරුද්ධො කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. අථ ඛො අඤ්ඤතරා තාවතිංසකායිකා දෙවතා ජාලිනී [Pg.202] නාම ආයස්මතො අනුරුද්ධස්ස පුරාණදුතියිකා යෙනායස්මා අනුරුද්ධො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං අනුරුද්ධං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

226. Zu einer Zeit lebte der ehrwürdige Anuruddha in einem Waldstück im Lande Kosala. Da begab sich eine Gottheit namens Jālinī aus der Schar der Tāvatiṃsa-Götter, die in einem früheren Leben die Gefährtin des ehrwürdigen Anuruddha gewesen war, dorthin, wo er sich befand. Dort angekommen, wandte sie sich mit einer Strophe an den ehrwürdigen Anuruddha:

‘‘තත්ථ චිත්තං පණිධෙහි, යත්ථ තෙ වුසිතං පුරෙ;

තාවතිංසෙසු දෙවෙසු, සබ්බකාමසමිද්ධිසු;

පුරක්ඛතො පරිවුතො, දෙවකඤ්ඤාහි සොභසී’’ති.

„Richte deinen Geist dorthin, wo du früher gelebt hast: Unter den Tāvatiṃsa-Göttern, inmitten aller Erfüllung der Sinnenfreuden. Umgeben und umschwärmt von Götterjungfrauen strahlst du in Pracht.“

‘‘දුග්ගතා දෙවකඤ්ඤායො, සක්කායස්මිං පතිට්ඨිතා;

තෙ චාපි දුග්ගතා සත්තා, දෙවකඤ්ඤාහි පත්ථිතා’’ති.

„Die Götterjungfrauen sind auf einem Irrweg, da sie in der Persönlichkeitsansicht verhaftet sind. Und auch jene Wesen sind auf einem Irrweg, die nach Götterjungfrauen verlangen.“

‘‘න තෙ සුඛං පජානන්ති, යෙ න පස්සන්ති නන්දනං;

ආවාසං නරදෙවානං, තිදසානං යසස්සින’’න්ති.

„Jene kennen kein Glück, die den Nandana-Hain nicht sehen, die Wohnstätte der Götterfürsten, der ruhmreichen Dreißig.“

‘‘න ත්වං බාලෙ විජානාසි, යථා අරහතං වචො;

අනිච්චා සබ්බසඞ්ඛාරා, උප්පාදවයධම්මිනො;

උප්පජ්ජිත්වා නිරුජ්ඣන්ති, තෙසං වූපසමො සුඛො.

„Du Unwissende verstehst nicht das Wort der Arahants: Vergänglich sind alle gestalteten Dinge, ihrer Natur nach entstehend und vergehend. Entstanden, vergehen sie wieder; ihr Zur-Ruhe-Kommen ist wahres Glück.“

‘‘නත්ථි දානි පුනාවාසො, දෙවකායස්මි ජාලිනි;

වික්ඛීණො ජාතිසංසාරො, නත්ථි දානි පුනබ්භවො’’ති.

„Es gibt für mich nun keinen Aufenthalt mehr in der Götterwelt, o Jālinī. Der Kreislauf der Geburten ist erschöpft; nun gibt es kein erneutes Werden mehr.“

7. නාගදත්තසුත්තං

7. Nāgadatta-Sutta

227. එකං සමයං ආයස්මා නාගදත්තො කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා නාගදත්තො අතිකාලෙන ගාමං පවිසති, අතිදිවා පටික්කමති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා ආයස්මතො නාගදත්තස්ස අනුකම්පිකා අත්ථකාමා ආයස්මන්තං නාගදත්තං සංවෙජෙතුකාමා යෙනායස්මා නාගදත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං නාගදත්තං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

227. Zu einer Zeit lebte der ehrwürdige Nāgadatta in einem Waldstück im Lande Kosala. Zu jener Zeit pflegte der ehrwürdige Nāgadatta sehr früh am Morgen das Dorf zu betreten und erst spät am Tage zurückzukehren. Da sprach die Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, aus Mitgefühl für den ehrwürdige Nāgadatta und um sein Bestes besorgt, in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, und begab sich zu ihm. Dort angekommen, wandte sie sich mit Strophen an den ehrwürdigen Nāgadatta:

‘‘කාලෙ පවිස නාගදත්ත, දිවා ච ආගන්ත්වා අතිවෙලචාරී;

සංසට්ඨො ගහට්ඨෙහි, සමානසුඛදුක්ඛො.

„Betritt das Dorf zur rechten Zeit, Nāgadatta! Wenn du am hellichten Tage kommst, wanderst du zur Unzeit. Du bist mit Hausleuten verstrickt und teilst ihr Freud und Leid.“

‘‘භායාමි නාගදත්තං සුප්පගබ්භං, කුලෙසු විනිබද්ධං;

මා හෙව මච්චුරඤ්ඤො බලවතො, අන්තකස්ස වසං උපෙසී’’ති.

„Ich fürchte um Nāgadatta, der so ungestüm ist und an die Familien gebunden. Gerate ja nicht in die Gewalt des mächtigen Königs des Todes, des Ende-Machers!“

අථ [Pg.203] ඛො ආයස්මා නාගදත්තො තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da fühlte sich der ehrwürdige Nāgadatta von jener Gottheit aufgerüttelt und war von tiefer Ergriffenheit erfüllt.

8. කුලඝරණීසුත්තං

8. Kulagharaṇī-Sutta

228. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු අඤ්ඤතරස්මිං කුලෙ අතිවෙලං අජ්ඣොගාළ්හප්පත්තො විහරති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යා තස්මිං කුලෙ කුලඝරණී, තස්සා වණ්ණං අභිනිම්මිනිත්වා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

228. Zu einer Zeit lebte ein gewisser Mönch in einem Waldstück im Lande Kosala. Zu jener Zeit verbrachte jener Mönch übermäßig viel Zeit in enger Verbundenheit mit einer gewissen Familie. Da wollte die Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, aus Mitgefühl für jenen Mönch und um sein Bestes besorgt, ihn aufrütteln. Sie nahm die Gestalt der Hausfrau jener Familie an, begab sich zu dem Mönch und wandte sich mit einer Strophe an ihn:

‘‘නදීතීරෙසු සණ්ඨානෙ, සභාසු රථියාසු ච;

ජනා සඞ්ගම්ම මන්තෙන්ති, මඤ්ච තඤ්ච කිමන්තර’’න්ති.

„An den Flussufern, an Rastplätzen, in Versammlungen und auf den Straßen kommen die Menschen zusammen und tuscheln über mich und dich. Was steckt dahinter?“

‘‘බහූහි සද්දා පච්චූහා, ඛමිතබ්බා තපස්සිනා;

න තෙන මඞ්කු හොතබ්බං, න හි තෙන කිලිස්සති.

„Es gibt viele widrige Geräusche in der Welt; ein Asket muss sie ertragen. Deswegen sollte man nicht missmutig sein, denn dadurch wird man nicht befleckt.“

‘‘යො ච සද්දපරිත්තාසී, වනෙ වාතමිගො යථා;

ලහුචිත්තොති තං ආහු, නාස්ස සම්පජ්ජතෙ වත’’න්ති.

„Wer aber vor jedem Geräusch erschrickt wie ein Wildtier im Wald, den nennen die Weisen ‚leichtsinnig‘; seine Übung wird nicht zur Vollendung gelangen.“

9. වජ්ජිපුත්තසුත්තං

9. Vajjiputta-Sutta

229. එකං සමයං අඤ්ඤතරො වජ්ජිපුත්තකො භික්ඛු වෙසාලියං විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන වෙසාලියං වජ්ජිපුත්තකො සබ්බරත්තිචාරො හොති. අථ ඛො සො භික්ඛු වෙසාලියා තූරිය-තාළිත-වාදිත-නිග්ඝොසසද්දං සුත්වා පරිදෙවමානො තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

229. Zu einer Zeit lebte ein gewisser Mönch aus dem Stamm der Vajjier in einem Waldstück bei Vesālī. Zu jener Zeit fand in Vesālī ein nächtliches Fest statt, das die ganze Nacht andauerte. Als jener Mönch den Klang der Trommeln, Lauten und Gesänge aus Vesālī hörte, klagte er und sprach zu jener Zeit diese Strophe:

‘‘එකකා මයං අරඤ්ඤෙ විහරාම,අපවිද්ධංව වනස්මිං දාරුකං;

එතාදිසිකාය රත්තියා,කො සු නාමම්හෙහි පාපියො’’ති.

„Ganz allein leben wir im Wald, wie ein weggeworfenes Stück Holz im Forst. Wer wohl mag in einer Nacht wie dieser noch jämmerlicher sein als wir?“

අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

Da sprach die Gottheit, die in jenem Waldstück wohnte, aus Mitgefühl für jenen Mönch und um sein Bestes besorgt, in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, und begab sich zu ihm. Dort angekommen, wandte sie sich mit einer Strophe an den Mönch:

‘‘එකකොව [Pg.204] ත්වං අරඤ්ඤෙ විහරසි, අපවිද්ධංව වනස්මිං දාරුකං;

තස්ස තෙ බහුකා පිහයන්ති, නෙරයිකා විය සග්ගගාමින’’න්ති.

"Einsam weilst du im Wald, wie ein weggeworfenes Stück Holz im Hain; viele begehren dich, so wie die Höllenwesen jene begehren, die in den Himmel ziehen."

අථ ඛො සො භික්ඛු තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da wurde jener Mönch von dieser Gottheit aufgerüttelt und gelangte zu tiefer Ergriffenheit.

10. සජ්ඣායසුත්තං

10. Das Sajjhāya-Sutta (Der Lehrtext über das Rezitieren)

230. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු යං සුදං පුබ්බෙ අතිවෙලං සජ්ඣායබහුලො විහරති සො අපරෙන සමයෙන අප්පොස්සුක්කො තුණ්හීභූතො සඞ්කසායති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො ධම්මං අසුණන්තී යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

230. Zu einer Zeit weilte ein gewisser Mönch im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldhain. Zu jener Zeit pflegte dieser Mönch früher übermäßig viel zu rezitieren, doch später verweilte er wenig bemüht, schweigend und still. Da begab sich die Gottheit, die in jenem Waldhain wohnte, da sie die Darlegung des Dhamma durch diesen Mönch nicht mehr hörte, dorthin, wo jener Mönch war; nachdem sie herangetreten war, sprach sie jenen Mönch mit einer Strophe an:

‘‘කස්මා තුවං ධම්මපදානි භික්ඛු, නාධීයසි භික්ඛූහි සංවසන්තො;

සුත්වාන ධම්මං ලභතිප්පසාදං, දිට්ඨෙව ධම්මෙ ලභතිප්පසංස’’න්ති.

"Warum rezitierst du die Worte der Lehre nicht, o Mönch, während du mit den Mönchen zusammenlebst? Wenn man die Lehre hört, gewinnt man Vertrauen; noch in diesem Leben erlangt man Lob."

‘‘අහු පුරෙ ධම්මපදෙසු ඡන්දො, යාව විරාගෙන සමාගමිම්හ;

යතො විරාගෙන සමාගමිම්හ, යං කිඤ්චි දිට්ඨංව සුතං මුතං වා;

අඤ්ඤාය නික්ඛෙපනමාහු සන්තො’’ති.

"Früher gab es das Verlangen nach den Worten der Lehre, bis wir zur Leidenschaftslosigkeit gelangten. Seit wir zur Leidenschaftslosigkeit gelangten, sagen die Edlen, man solle alles, was gesehen, gehört oder erfahren wurde, nach dem Erkennen loslassen."

11. අකුසලවිතක්කසුත්තං

11. Das Akusalavitakka-Sutta (Der Lehrtext über unheilsame Gedanken)

231. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු දිවාවිහාරගතො පාපකෙ අකුසලෙ විතක්කෙ විතක්කෙති, සෙය්‍යථිදං – කාමවිතක්කං, බ්‍යාපාදවිතක්කං, විහිංසාවිතක්කං. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

231. Zu einer Zeit weilte ein gewisser Mönch im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldhain. Zu jener Zeit dachte jener Mönch, als er sich zur Mittagsruhe zurückgezogen hatte, böse, unheilsame Gedanken, nämlich: Sinnenlust-Gedanken, Gedanken des Übelwollens und Gedanken der Grausamkeit. Da begab sich die Gottheit, die in jenem Waldhain wohnte, aus Mitleid und zum Wohle dieses Mönches und in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, dorthin, wo jener Mönch war; nachdem sie herangetreten war, sprach sie jenen Mönch mit Strophen an:

‘‘අයොනිසො මනසිකාරා, සො විතක්කෙහි ඛජ්ජසි;

අයොනිසො පටිනිස්සජ්ජ, යොනිසො අනුචින්තය.

"Wegen unsachgemäßer Aufmerksamkeit wirst du von diesen Gedanken geplagt. Gib die unsachgemäße Aufmerksamkeit auf und denke auf sachgemäße Weise nach.

‘‘සත්ථාරං [Pg.205] ධම්මමාරබ්භ, සඞ්ඝං සීලානි අත්තනො;

අධිගච්ඡසි පාමොජ්ජං, පීතිසුඛමසංසයං;

තතො පාමොජ්ජබහුලො, දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සසී’’ති.

Indem du dich auf den Meister, die Lehre, den Orden und deine eigene Tugend ausrichtest, wirst du zweifellos Freude sowie Verzückung und Glück erlangen. Davon erfüllt mit großer Freude, wirst du dem Leiden ein Ende setzen."

අථ ඛො සො භික්ඛු තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da wurde jener Mönch von dieser Gottheit aufgerüttelt und gelangte zu tiefer Ergriffenheit.

12. මජ්ඣන්හිකසුත්තං

12. Das Majjhanhika-Sutta (Der Lehrtext über die Mittagszeit)

232. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. අථ ඛො තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තස්ස භික්ඛුනො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

232. Zu einer Zeit weilte ein gewisser Mönch im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldhain. Da begab sich die Gottheit, die in jenem Waldhain wohnte, dorthin, wo jener Mönch war; nachdem sie herangetreten war, sprach sie in der Gegenwart dieses Mönches diese Strophe:

‘‘ඨිතෙ මජ්ඣන්හිකෙ කාලෙ, සන්නිසීවෙසු පක්ඛිසු;

සණතෙව බ්‍රහාරඤ්ඤං, තං භයං පටිභාති මං.

"Wenn die Mittagszeit da ist und die Vögel stillsitzen, scheint der große Wald gleichsam zu tosen; das erscheint mir furchterregend.

‘‘ඨිතෙ මජ්ඣන්හිකෙ කාලෙ, සන්නිසීවෙසු පක්ඛිසු;

සණතෙව බ්‍රහාරඤ්ඤං, සා රති පටිභාති ම’’න්ති.

Wenn die Mittagszeit da ist und die Vögel stillsitzen, scheint der große Wald gleichsam zu tosen; das erscheint mir als Wonne."

13. පාකතින්ද්‍රියසුත්තං

13. Das Pākatindriya-Sutta (Der Lehrtext über die unbewachten Sinne)

233. එකං සමයං සම්බහුලා භික්ඛූ කොසලෙසු විහරන්ති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ උද්ධතා උන්නළා චපලා මුඛරා විකිණ්ණවාචා මුට්ඨස්සතිනො අසම්පජානා අසමාහිතා විබ්භන්තචිත්තා පාකතින්ද්‍රියා. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තෙසං භික්ඛූනං අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තෙ භික්ඛූ සංවෙජෙතුකාමා යෙන තෙ භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තෙ භික්ඛූ ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

233. Zu einer Zeit weilten zahlreiche Mönche im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldhain; sie waren aufgebracht, hochmütig, flatterhaft, geschwätzig, von lockerer Rede, unachtsam, ohne klares Verständnis, unkonzentriert, mit verwirrtem Geist und unbewachten Sinnen. Da begab sich die Gottheit, die in jenem Waldhain wohnte, aus Mitleid und zum Wohle dieser Mönche und in dem Wunsch, sie aufzurütteln, dorthin, wo jene Mönche waren; nachdem sie herangetreten war, sprach sie jene Mönche mit Strophen an:

‘‘සුඛජීවිනො පුරෙ ආසුං, භික්ඛූ ගොතමසාවකා;

අනිච්ඡා පිණ්ඩමෙසනා, අනිච්ඡා සයනාසනං;

ලොකෙ අනිච්චතං ඤත්වා, දුක්ඛස්සන්තං අකංසු තෙ.

"Einst führten die Mönche, die Schüler Gotamas waren, ein glückliches Leben. Ohne Verlangen suchten sie nach Almosenspeise, ohne Verlangen nach einem Lager und Sitzplatz. Da sie die Vergänglichkeit in der Welt erkannten, machten sie dem Leiden ein Ende.

‘‘දුප්පොසං කත්වා අත්තානං, ගාමෙ ගාමණිකා විය;

භුත්වා භුත්වා නිපජ්ජන්ති, පරාගාරෙසු මුච්ඡිතා.

Doch heute machen sie sich selbst schwer zu versorgen, wie Dorfoberhäupter im Dorf; nachdem sie sich sattgegessen haben, legen sie sich nieder, berauscht in den Häusern anderer.

‘‘සඞ්ඝස්ස [Pg.206] අඤ්ජලිං කත්වා, ඉධෙකච්චෙ වදාමහං;

අපවිද්ධා අනාථා තෙ, යථා පෙතා තථෙව තෙ.

Mit gefalteten Händen vor dem Orden spreche ich hier über einige: Weggeworfen und schutzlos sind sie, genau wie die Toten.

‘‘යෙ ඛො පමත්තා විහරන්ති, තෙ මෙ සන්ධාය භාසිතං;

යෙ අප්පමත්තා විහරන්ති, නමො තෙසං කරොමහ’’න්ති.

Über jene, die unachtsam verweilen, habe ich dies gesagt; jenen jedoch, die achtsam verweilen, erweise ich meine Verehrung."

අථ ඛො තෙ භික්ඛූ තාය දෙවතාය සංවෙජිතා සංවෙගමාපාදුන්ති.

Da wurden jene Mönche von dieser Gottheit aufgerüttelt und gelangte zu tiefer Ergriffenheit.

14. ගන්ධත්ථෙනසුත්තං

14. Das Gandhatthena-Sutta (Der Lehrtext über den Duftdieb)

234. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො පොක්ඛරණිං ඔගාහෙත්වා පදුමං උපසිඞ්ඝති. අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

234. Zu einer Zeit weilte ein gewisser Mönch im Lande der Kosaler in einem bestimmten Waldhain. Zu jener Zeit begab sich dieser Mönch nach dem Essen, nach der Rückkehr vom Almosengang, in einen Lotosteich und roch an einer Lotosblüte. Da begab sich die Gottheit, die in jenem Waldhain wohnte, aus Mitleid und zum Wohle dieses Mönches und in dem Wunsch, ihn aufzurütteln, dorthin, wo jener Mönch war; nachdem sie herangetreten war, sprach sie jenen Mönch mit einer Strophe an:

‘‘යමෙතං වාරිජං පුප්ඵං, අදින්නං උපසිඞ්ඝසි;

එකඞ්ගමෙතං ථෙය්‍යානං, ගන්ධත්ථෙනොසි මාරිසා’’ති.

"An dieser im Wasser geborenen Blume, die dir nicht gegeben wurde, riechst du. Das ist ein Teil des Diebstahls; du bist ein Duftdieb, Herr!"

‘‘න හරාමි න භඤ්ජාමි, ආරා සිඞ්ඝාමි වාරිජං;

අථ කෙන නු වණ්ණෙන, ගන්ධත්ථෙනොති වුච්චති.

"Ich nehme sie nicht weg, ich breche sie nicht ab; aus der Ferne rieche ich nur an der Lotosblume. Aus welchem Grund also werde ich ein Duftdieb genannt?"

‘‘ය්වායං භිසානි ඛනති, පුණ්ඩරීකානි භඤ්ජති;

එවං ආකිණ්ණකම්මන්තො, කස්මා එසො න වුච්චතී’’ති.

"Wer aber dort Lotoswurzeln ausgräbt und weiße Lotosblüten abknickt, wer also von solch unsauberem Handeln erfüllt ist – warum wird dieser nicht so genannt?"

‘‘ආකිණ්ණලුද්දො පුරිසො, ධාතිචෙලංව මක්ඛිතො;

තස්මිං මෙ වචනං නත්ථි, ත්වඤ්චාරහාමි වත්තවෙ.

"Ein Mensch, der von Grausamkeit erfüllt und wie das Tuch einer Amme beschmutzt ist – über einen solchen habe ich nichts zu sagen. Aber zu dir geziemt es sich zu sprechen."

‘‘අනඞ්ගණස්ස පොසස්ස, නිච්චං සුචිගවෙසිනො;

වාලග්ගමත්තං පාපස්ස, අබ්භාමත්තංව ඛායතී’’ති.

"Einem Menschen, der frei von Makel ist und stets nach Reinheit sucht, erscheint ein Übel, so klein wie die Spitze eines Haares, groß wie eine Wolke am Himmel."

‘‘අද්ධා මං යක්ඛ ජානාසි, අථො මෙ අනුකම්පසි;

පුනපි යක්ඛ වජ්ජාසි, යදා පස්සසි එදිස’’න්ති.

"Wahrlich, du Geist, du erkennst mich; zudem hast du Mitleid mit mir. Sprich bitte wieder zu mir, o Geist, wann immer du so etwas siehst."

‘‘නෙව [Pg.207] තං උපජීවාම, නපි තෙ භතකාම්හසෙ;

ත්වමෙව භික්ඛු ජානෙය්‍ය, යෙන ගච්ඡෙය්‍ය සුග්ගති’’න්ති.

„Wir sind nicht von dir abhängig, noch sind wir deine Diener; du selbst, o Mönch, solltest wissen, durch welche Handlung man zu einer glücklichen Bestimmung gelangt.“

අථ ඛො සො භික්ඛු තාය දෙවතාය සංවෙජිතො සංවෙගමාපාදීති.

Da erschrak dieser Mönch, durch jene Gottheit aufgerüttelt, und gelangte zu tiefer Erschütterung.

වනසංයුත්තං සමත්තං.

Die Sammlung der Wald-Reden (Vanasaṃyutta) ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Das Inhaltsverzeichnis (Udāna) dazu lautet:

විවෙකං උපට්ඨානඤ්ච, කස්සපගොත්තෙන සම්බහුලා;

ආනන්දො අනුරුද්ධො ච, නාගදත්තඤ්ච කුලඝරණී.

Viveka, Upaṭṭhāna, Kassapagotta, Sambahulā, Ānanda, Anuruddha, Nāgadatta und Kulagharaṇī;

වජ්ජිපුත්තො ච වෙසාලී, සජ්ඣායෙන අයොනිසො;

මජ්ඣන්හිකාලම්හි පාකතින්ද්‍රිය, පදුමපුප්ඵෙන චුද්දස භවෙති.

Vajjiputto, Vesālī, Sajjhāya, Ayoniso, Majjhanhika, Pākatindriya und Padumapuppha – insgesamt sind es vierzehn.

10. යක්ඛසංයුත්තං

10. 10. Yakkha-Saṃyutta (Sammlung der Reden mit den Yakkhas)

1. ඉන්දකසුත්තං

1. 1. Indaka-Sutta

235. එවං [Pg.208] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ඉන්දකූටෙ පබ්බතෙ, ඉන්දකස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ. අථ ඛො ඉන්දකො යක්ඛො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

235. So habe ich gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Indakūṭa, im Wohnsitz des Yakkha Indaka. Da begab sich der Yakkha Indaka dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘රූපං න ජීවන්ති වදන්ති බුද්ධා, කථං න්වයං වින්දතිමං සරීරං;

කුතස්ස අට්ඨීයකපිණ්ඩමෙති, කථං න්වයං සජ්ජති ගබ්භරස්මි’’න්ති.

„Die Buddhas sagen nicht, dass die Form die Seele ist. Wie erlangt man dann diesen Körper? Woher kommen die Knochen und Fleischstücke? Wie haftet das Wesen im Mutterleib?“

‘‘පඨමං කලලං හොති, කලලා හොති අබ්බුදං;

අබ්බුදා ජායතෙ පෙසි, පෙසි නිබ්බත්තතී ඝනො;

ඝනා පසාඛා ජායන්ති, කෙසා ලොමා නඛාපි ච.

„Zuerst entsteht das Kalala (Zellengemisch), vom Kalala entsteht das Abbuda (Bläschen); vom Abbuda entsteht das Pesī (Fleischklümpchen), vom Pesī entsteht das Ghana (feste Masse); vom Ghana entstehen die Gliedmaßen, und auch Kopfhaare, Körperhaare und Nägel entstehen.

‘‘යඤ්චස්ස භුඤ්ජතී මාතා, අන්නං පානඤ්ච භොජනං;

තෙන සො තත්ථ යාපෙති, මාතුකුච්ඡිගතො නරො’’ති.

Was auch immer seine Mutter an Speise und Trank und Nahrung zu sich nimmt, davon lebt der Mensch dort, der in den Mutterleib eingetreten ist.“

2. සක්කනාමසුත්තං

2. 2. Sakkanāma-Sutta

236. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. අථ ඛො සක්කනාමකො යක්ඛො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

236. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Da begab sich der Yakkha namens Sakka dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘සබ්බගන්ථප්පහීනස්ස, විප්පමුත්තස්ස තෙ සතො;

සමණස්ස න තං සාධු, යදඤ්ඤමනුසාසසී’’ති.

„Für dich, der du alle Fesseln aufgegeben hast, befreit und achtsam bist, für einen Asketen ist es nicht gut, wenn du andere belehrst.“

‘‘යෙන කෙනචි වණ්ණෙන, සංවාසො සක්ක ජායති;

න තං අරහති සප්පඤ්ඤො, මනසා අනුකම්පිතුං.

„In welcher Weise auch immer ein Zusammenleben entsteht, o Sakka, es geziemt dem Weisen, in seinem Geiste Mitgefühl zu hegen.

‘‘මනසා චෙ පසන්නෙන, යදඤ්ඤමනුසාසති;

න තෙන හොති සංයුත්තො, යානුකම්පා අනුද්දයා’’ති.

Wenn man mit reinem Herzen andere belehrt, entsteht dadurch keine Bindung; denn es geschieht aus Mitgefühl und Erbarmen.“

3. සූචිලොමසුත්තං

3. 3. Sūcilomasutta

237. එකං සමයං භගවා ගයායං විහරති ටඞ්කිතමඤ්චෙ සූචිලොමස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ඛරො ච යක්ඛො සූචිලොමො [Pg.209] ච යක්ඛො භගවතො අවිදූරෙ අතික්කමන්ති. අථ ඛො ඛරො යක්ඛො සූචිලොමං යක්ඛං එතදවොච – ‘‘එසො සමණො’’ති! ‘‘නෙසො සමණො, සමණකො එසො’’. ‘‘යාව ජානාමි යදි වා සො සමණො යදි වා පන සො සමණකො’’ති.

237. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Gayā auf dem Ṭaṅkitamañca-Lager, im Wohnsitz des Yakkha Sūciloma. Zu jener Zeit gingen der Yakkha Khara und der Yakkha Sūciloma unweit des Erhabenen vorbei. Da sagte der Yakkha Khara zum Yakkha Sūciloma: ‚Das ist ein Asket!‘ – ‚Das ist kein Asket, das ist ein Möchtegern-Asket. Ich werde erst einmal herausfinden, ob er ein Asket oder ein Möchtegern-Asket ist.‘

අථ ඛො සූචිලොමො යක්ඛො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො කායං උපනාමෙසි. අථ ඛො භගවා කායං අපනාමෙසි. අථ ඛො සූචිලොමො යක්ඛො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘භායසි මං සමණා’’ති? ‘‘න ඛ්වාහං තං, ආවුසො, භායාමි; අපි ච තෙ සම්ඵස්සො පාපකො’’ති. ‘‘පඤ්හං තං, සමණ පුච්ඡිස්සාමි. සචෙ මෙ න බ්‍යාකරිස්සසි, චිත්තං වා තෙ ඛිපිස්සාමි, හදයං වා තෙ ඵාලෙස්සාමි, පාදෙසු වා ගහෙත්වා පාරගඞ්ගාය ඛිපිස්සාමී’’ති. ‘‘න ඛ්වාහං තං, ආවුසො, පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය, යො මෙ චිත්තං වා ඛිපෙය්‍ය හදයං වා ඵාලෙය්‍ය පාදෙසු වා ගහෙත්වා පාරගඞ්ගාය ඛිපෙය්‍ය; අපි ච ත්වං, ආවුසො, පුච්ඡ යදා කඞ්ඛසී’’ති. අථ ඛො සූචිලොමො යක්ඛො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි – ( )

Da begab sich der Yakkha Sūciloma dorthin, wo der Erhabene war, und neigte seinen Körper gegen den Körper des Erhabenen. Der Erhabene wich ein Stück zurück. Da sprach der Yakkha Sūciloma zum Erhabenen: ‚Hast du Angst vor mir, Asket?‘ – ‚Freund, ich habe gewiss keine Angst vor dir, doch deine Berührung ist übel.‘ – ‚Asket, ich werde dir eine Frage stellen. Wenn du sie mir nicht beantwortest, werde ich deinen Geist verwirren oder dein Herz spalten oder dich an den Füßen packen und über den Ganges werfen!‘ – ‚Freund, ich sehe in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter den Wesen mit ihren Asketen und Brahmanen, Fürsten und Menschen niemanden, der meinen Geist verwirren, mein Herz spalten oder mich an den Füßen packen und über den Ganges werfen könnte; doch frage, Freund, was du begehrst.‘ Da sprach der Yakkha Sūciloma den Erhabenen mit einer Strophe an:

‘‘රාගො ච දොසො ච කුතොනිදානා,අරතී රතී ලොමහංසො කුතොජා;

කුතො සමුට්ඨාය මනොවිතක්කා,කුමාරකා ධඞ්කමිවොස්සජන්තී’’ති.

„Gier und Hass, woraus entspringen sie? Unlust, Lust und Gänsehaut, woher entstehen sie? Woher entspringen die Gedankengänge des Geistes, die ihn loslassen wie Kinder eine Krähe?“

‘‘රාගො ච දොසො ච ඉතොනිදානා,අරතී රතී ලොමහංසො ඉතොජා;

ඉතො සමුට්ඨාය මනොවිතක්කා,කුමාරකා ධඞ්කමිවොස්සජන්ති.

„Gier und Hass entspringen von hier (diesem Körper), Unlust, Lust und Gänsehaut entstehen von hier. Von hier entspringen die Gedankengänge des Geistes, die ihn loslassen wie Kinder eine Krähe.

‘‘ස්නෙහජා අත්තසම්භූතා, නිග්‍රොධස්සෙව ඛන්ධජා;

පුථූ විසත්තා කාමෙසු, මාලුවාව විතතා වනෙ.

Aus dem Verlangen geboren und aus dem Selbst entstanden, wie die Luftwurzeln des Banyanbaumes, sind sie vielfältig verstrickt in den Sinnesfreuden, wie die Māluvā-Liane den Wald überwuchert.

‘‘යෙ [Pg.210] නං පජානන්ති යතොනිදානං,තෙ නං විනොදෙන්ති සුණොහි යක්ඛ;

තෙ දුත්තරං ඔඝමිමං තරන්ති,අතිණ්ණපුබ්බං අපුනබ්භවායා’’ති.

Diejenigen, die es erkennen und wissen, woraus es entspringt, vertreiben es. Höre, Yakkha: Sie überqueren diese schwer zu überwindende Flut, die sie nie zuvor überquerten, um nicht wiedergeboren zu werden.“

4. මණිභද්දසුත්තං

4. 4. Maṇibhadda-Sutta

238. එකං සමයං භගවා මගධෙසු විහරති මණිමාලිකෙ චෙතියෙ මණිභද්දස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ. අථ ඛො මණිභද්දො යක්ඛො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

238. Zu einer Zeit weilte der Erhabene im Lande der Magadher im Maṇimālika-Schrein, im Wohnsitz des Yakkha Maṇibhadda. Da begab sich der Yakkha Maṇibhadda dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich ihm genähert hatte, sprach er in der Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘සතීමතො සදා භද්දං, සතිමා සුඛමෙධති;

සතීමතො සුවෙ සෙය්‍යො, වෙරා ච පරිමුච්චතී’’ති.

„Dem Achtsamen ist stets Gutes beschieden, der Achtsame erlangt Glück. Dem Achtsamen geht es morgen besser, und er wird von Feindschaft befreit.“

‘‘සතීමතො සදා භද්දං, සතිමා සුඛමෙධති;

සතීමතො සුවෙ සෙය්‍යො, වෙරා න පරිමුච්චති.

„Dem Achtsamen ist stets Gutes beschieden, der Achtsame erlangt Glück. Dem Achtsamen geht es morgen besser, doch allein dadurch wird er nicht von Feindschaft befreit.

‘‘යස්ස සබ්බමහොරත්තං, අහිංසාය රතො මනො;

මෙත්තං සො සබ්බභූතෙසු, වෙරං තස්ස න කෙනචී’’ති.

Wessen Geist Tag und Nacht in Gewaltlosigkeit verweilt und wer Liebe gegenüber allen Wesen empfindet, für den gibt es mit niemandem Feindschaft.“

5. සානුසුත්තං

5. 5. Sānusutta

239. එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරිස්සා උපාසිකාය සානු නාම පුත්තො යක්ඛෙන ගහිතො හොති. අථ ඛො සා උපාසිකා පරිදෙවමානා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

239. Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit war der Sohn einer gewissen gläubigen Anhängerin namens Sānu von einem Yakkha besessen. Da sprach jene gläubige Anhängerin klagend zu jener Zeit diese Verse:

‘‘චාතුද්දසිං පඤ්චදසිං, යා ච පක්ඛස්ස අට්ඨමී;

පාටිහාරියපක්ඛඤ්ච, අට්ඨඞ්ගසුසමාගතං.

„Am Vierzehnten, am Fünfzehnten und am achten Tag der Monatshälfte, sowie während der Pāṭihāriya-Hälfte, wird der achtgliedrige, wohlvollendete Uposatha begangen.

‘‘උපොසථං උපවසන්ති, බ්‍රහ්මචරියං චරන්ති යෙ;

න තෙහි යක්ඛා කීළන්ති, ඉති මෙ අරහතං සුතං;

සා දානි අජ්ජ පස්සාමි, යක්ඛා කීළන්ති සානුනා’’ති.

Diejenigen, die das Uposatha-Gelübde einhalten und den heiligen Wandel führen – mit diesen treiben Yakkhas kein Spiel; so habe ich es von den Arahants gehört. Doch heute sehe ich, dass Yakkhas mit Sānu ihr Spiel treiben.“

‘‘චාතුද්දසිං [Pg.211] පඤ්චදසිං, යා ච පක්ඛස්ස අට්ඨමී;

පාටිහාරියපක්ඛඤ්ච, අට්ඨඞ්ගසුසමාගතං;

උපොසථං උපවසන්ති, බ්‍රහ්මචරියං චරන්ති යෙ.

„Am Vierzehnten, am Fünfzehnten und am achten Tag der Monatshälfte, sowie während der Pāṭihāriya-Hälfte, wird der achtgliedrige, wohlvollendete Uposatha begangen; diejenigen, die den Uposatha einhalten und den heiligen Wandel führen –

‘‘න තෙහි යක්ඛා කීළන්ති, සාහු තෙ අරහතං සුතං;

සානුං පබුද්ධං වජ්ජාසි, යක්ඛානං වචනං ඉදං;

මාකාසි පාපකං කම්මං, ආවි වා යදි වා රහො.

Mit diesen treiben Yakkhas kein Spiel; es ist gut, was du von den Arahants gehört hast. Dem erwachten Sānu sollst du diese Worte der Yakkhas mitteilen: ‚Begehe keine böse Tat, weder offen noch im Verborgenen.

‘‘සචෙ ච පාපකං කම්මං, කරිස්සසි කරොසි වා;

න තෙ දුක්ඛා පමුත්‍යත්ථි, උප්පච්චාපි පලායතො’’ති.

Falls du eine böse Tat begehen wirst oder begehst, so gibt es für dich keine Befreiung vom Leiden, selbst wenn du auffliegst und zu entkommen versuchst.‘“

‘‘මතං වා අම්ම රොදන්ති, යො වා ජීවං න දිස්සති;

ජීවන්තං අම්ම පස්සන්තී, කස්මා මං අම්ම රොදසී’’ති.

„Mutter, man weint um einen Toten oder um jemanden, den man lebendig nicht mehr sieht. Mutter, da du mich doch lebendig vor dir siehst, warum weinst du um mich?“

‘‘මතං වා පුත්ත රොදන්ති, යො වා ජීවං න දිස්සති;

යො ච කාමෙ චජිත්වාන, පුනරාගච්ඡතෙ ඉධ;

තං වාපි පුත්ත රොදන්ති, පුන ජීවං මතො හි සො.

„Mein Sohn, man weint um einen Toten oder um jemanden, den man lebendig nicht mehr sieht. Doch wer die Sinnenlüste aufgegeben hat und wieder hierher zurückkehrt – auch um den weint man, mein Sohn; denn wer wieder zurückkehrt, ist wie ein Toter, obwohl er lebt.

‘‘කුක්කුළා උබ්භතො තාත, කුක්කුළං පතිතුමිච්ඡසි;

නරකා උබ්භතො තාත, නරකං පතිතුමිච්ඡසි.

Aus der glühenden Asche gerettet, mein Lieber, willst du wieder in die glühende Asche fallen; aus der Hölle gerettet, mein Lieber, willst du wieder in die Hölle stürzen.

‘‘අභිධාවථ භද්දන්තෙ, කස්ස උජ්ඣාපයාමසෙ;

ආදිත්තා නීහතං භණ්ඩං, පුන ඩය්හිතුමිච්ඡසී’’ති.

Lauft herbei, alles Gute euch! Wem gegenüber sollen wir unsere Klage äußern? Ein Gut, das aus einem brennenden Haus gerettet wurde, willst du wieder verbrennen lassen.“

6. පියඞ්කරසුත්තං

6. Piyaṅkara-Sutta

240. එකං සමයං ආයස්මා අනුරුද්ධො සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා අනුරුද්ධො රත්තියා පච්චූසසමයං පච්චුට්ඨාය ධම්මපදානි භාසති. අථ ඛො පියඞ්කරමාතා යක්ඛිනී පුත්තකං එවං තොසෙසි –

240. Einst weilte der ehrwürdige Anuruddha bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit erhob sich der ehrwürdige Anuruddha zur Zeit der Morgendämmerung und rezitierte Dhammapada-Verse. Da beruhigte die Yakkhinī, Piyaṅkaras Mutter, ihr Söhnchen wie folgt:

‘‘මා සද්දං කරි පියඞ්කර, භික්ඛු ධම්මපදානි භාසති;

අපි ච ධම්මපදං විජානිය, පටිපජ්ජෙම හිතාය නො සියා.

„Mach kein Geräusch, Piyaṅkara! Der Mönch rezitiert Dhammapada-Verse. Wenn wir das Dhammapada verstehen und danach handeln, wird es uns zum Heile gereichen.

‘‘පාණෙසු ච සංයමාමසෙ, සම්පජානමුසා න භණාමසෙ;

සික්ඛෙම සුසීල්‍යමත්තනො, අපි මුච්චෙම පිසාචයොනියා’’ති.

Lasst uns gegenüber den Lebewesen Selbstbeherrschung üben, lasst uns nicht bewusst die Unwahrheit sprechen. Lasst uns uns in eigener Tugend üben, vielleicht werden wir so aus dem Dasein als Pisāca befreit.“

7. පුනබ්බසුසුත්තං

7. Punabbasu-Sutta

241. එකං [Pg.212] සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා භික්ඛූ නිබ්බානපටිසංයුත්තාය ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙති සමාදපෙති සමුත්තෙජෙති සම්පහංසෙති. තෙ ච භික්ඛූ අට්ඨිං කත්වා මනසි කත්වා සබ්බචෙතසා සමන්නාහරිත්වා ඔහිතසොතා ධම්මං සුණන්ති. අථ ඛො පුනබ්බසුමාතා යක්ඛිනී පුත්තකෙ එවං තොසෙසි –

241. Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Zu jener Zeit unterwies, ermutigte, begeisterte und erfreute der Erhabene die Mönche mit einer Lehrrede über das Nibbāna. Und jene Mönche hörten der Lehre aufmerksam zu, nahmen sie sich zu Herzen, wandten ihr ihre ganze Aufmerksamkeit zu und spitzten die Ohren. Da beruhigte die Yakkhinī, Punabbasus Mutter, ihre Kinder wie folgt:

‘‘තුණ්හී උත්තරිකෙ හොහි, තුණ්හී හොහි පුනබ්බසු;

යාවාහං බුද්ධසෙට්ඨස්ස, ධම්මං සොස්සාමි සත්ථුනො.

„Sei still, kleine Uttarā! Sei still, Punabbasu! Solange ich der Lehre des Buddha, des Besten der Erwachten, des Lehrers, lausche.

‘‘නිබ්බානං භගවා ආහ, සබ්බගන්ථප්පමොචනං;

අතිවෙලා ච මෙ හොති, අස්මිං ධම්මෙ පියායනා.

Vom Nibbāna sprach der Erhabene, von der Befreiung von allen Fesseln. Über alle Maßen ist meine Liebe zu dieser Lehre.

‘‘පියො ලොකෙ සකො පුත්තො, පියො ලොකෙ සකො පති;

තතො පියතරා මය්හං, අස්ස ධම්මස්ස මග්ගනා.

Lieb ist einem in der Welt das eigene Kind, lieb ist einem in der Welt der eigene Gatte. Doch noch viel lieber ist mir das Verlangen nach dieser Lehre.

‘‘න හි පුත්තො පති වාපි, පියො දුක්ඛා පමොචයෙ;

යථා සද්ධම්මස්සවනං, දුක්ඛා මොචෙති පාණිනං.

Denn weder ein Kind noch ein Gatte kann einen vom Leiden befreien, so wie das Hören der wahren Lehre die Wesen vom Leiden befreit.

‘‘ලොකෙ දුක්ඛපරෙතස්මිං, ජරාමරණසංයුතෙ;

ජරාමරණමොක්ඛාය, යං ධම්මං අභිසම්බුධං;

තං ධම්මං සොතුමිච්ඡාමි, තුණ්හී හොහි පුනබ්බසූ’’ති.

In dieser vom Leid bedrängten Welt, die mit Altern und Tod verbunden ist, möchte ich die Lehre hören, die zur Befreiung von Altern und Tod führt und die der Erhabene selbst durchschaut hat. Sei still, Punabbasu!“

‘‘අම්මා න බ්‍යාහරිස්සාමි, තුණ්හීභූතායමුත්තරා;

ධම්මමෙව නිසාමෙහි, සද්ධම්මස්සවනං සුඛං;

සද්ධම්මස්ස අනඤ්ඤාය, අම්මා දුක්ඛං චරාමසෙ.

„Mutter, ich werde nicht sprechen, auch Uttarā verhält sich still. Schenke allein der Lehre Gehör, denn das Hören der wahren Lehre ist ein Glück. Weil wir die wahre Lehre nicht kannten, Mutter, wanderten wir im Leid.

‘‘එස දෙවමනුස්සානං, සම්මූළ්හානං පභඞ්කරො;

බුද්ධො අන්තිමසාරීරො, ධම්මං දෙසෙති චක්ඛුමා’’ති.

Dies ist er, der Lichtbringer für die verblendeten Götter und Menschen, der Buddha in seinem letzten Körper, der Sehende, der die Lehre verkündet.“

‘‘සාධු ඛො පණ්ඩිතො නාම, පුත්තො ජාතො උරෙසයො;

පුත්තො මෙ බුද්ධසෙට්ඨස්ස, ධම්මං සුද්ධං පියායති.

„Vortrefflich ist wahrlich ein weiser Sohn, der dem Schoße entsprossen ist. Mein Sohn liebt die reine Lehre des Buddha, des Besten der Erwachten.

‘‘පුනබ්බසු සුඛී හොහි, අජ්ජාහම්හි සමුග්ගතා;

දිට්ඨානි අරියසච්චානි, උත්තරාපි සුණාතු මෙ’’ති.

Punabbasu, sei glücklich! Heute bin ich emporgehoben worden. Die Edlen Wahrheiten wurden geschaut; auch Uttarā möge mir zuhören.“

8. සුදත්තසුත්තං

8. Sudatta-Sutta

242. එකං [Pg.213] සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති සීතවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති රාජගහං අනුප්පත්තො හොති කෙනචිදෙව කරණීයෙන. අස්සොසි ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති – ‘‘බුද්ධො කිර ලොකෙ උප්පන්නො’’ති. තාවදෙව ච පන භගවන්තං දස්සනාය උපසඞ්කමිතුකාමො හොති. අථස්ස අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස එතදහොසි – ‘‘අකාලො ඛො අජ්ජ භගවන්තං දස්සනාය උපසඞ්කමිතුං. ස්වෙ දානාහං කාලෙන භගවන්තං දස්සනාය ගමිස්සාමී’’ති බුද්ධගතාය සතියා නිපජ්ජි. රත්තියා සුදං තික්ඛත්තුං වුට්ඨාසි පභාතන්ති මඤ්ඤමානො. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති යෙන සිවථිකද්වාරං තෙනුපසඞ්කමි. අමනුස්සා ද්වාරං විවරිංසු. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස නගරම්හා නික්ඛමන්තස්ස ආලොකො අන්තරධායි, අන්ධකාරො පාතුරහොසි, භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො උදපාදි, තතොව පුන නිවත්තිතුකාමො අහොසි. අථ ඛො සිවකො යක්ඛො අන්තරහිතො සද්දමනුස්සාවෙසි –

242. Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha im Sītavana. Zu jener Zeit war der Hausvater Anāthapiṇḍika wegen einer Angelegenheit nach Rājagaha gekommen. Er hörte: ‚Ein Buddha ist in der Welt erschienen.‘ Sogleich wünschte er, den Erhabenen aufzusuchen. Da dachte er: ‚Es ist heute keine Zeit mehr, den Erhabenen aufzusuchen. Morgen werde ich zur rechten Zeit gehen.‘ Mit Achtsamkeit auf den Buddha gerichtet legte er sich schlafen. Er wachte in der Nacht dreimal auf im Glauben, es sei bereits Morgen. Er begab sich zum Tor des Leichenfeldes. Nicht-menschliche Wesen öffneten das Tor. Als er aus der Stadt hinausging, schwand das Licht und Dunkelheit erschien. Furcht und Gänsehaut überkamen ihn, und er wollte umkehren. Da ließ der Yakkha Sīvaka unsichtbar seine Stimme hören:

‘‘සතං හත්ථී සතං අස්සා, සතං අස්සතරීරථා;

සතං කඤ්ඤාසහස්සානි, ආමුක්කමණිකුණ්ඩලා;

එකස්ස පදවීතිහාරස්ස, කලං නාග්ඝන්ති සොළසිං.

„Hunderttausend Elefanten, hunderttausend Pferde, hunderttausend Mauleselwagen, hunderttausend Jungfrauen mit juwelenbesetzten Ohrringen – all dies ist nicht den sechzehnten Teil eines einzigen Schrittes wert.“

‘‘අභික්කම ගහපති, අභික්කම ගහපති;

අභික්කමනං තෙ සෙය්‍යො, නො පටික්කමන’’න්ති.

„Geh voran, Hausvater, geh voran! Für dich ist das Vorangehen besser, nicht das Zurückweichen.“

අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස අන්ධකාරො අන්තරධායි, ආලොකො පාතුරහොසි, යං අහොසි භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො, සො පටිප්පස්සම්භි. දුතියම්පි ඛො අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස ආලොකො අන්තරධායි, අන්ධකාරො පාතුරහොසි, භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො උදපාදි, තතොව පුන නිවත්තිතුකාමො අහොසි. දුතියම්පි ඛො සිවකො යක්ඛො අන්තරහිතො සද්දමනුස්සාවෙසි –

Da verschwand für den Hausvater Anāthapiṇḍika die Dunkelheit, und Licht erschien; die Furcht, das Erstarren und das Sträuben der Körperhaare, die er verspürt hatte, legten sich. Doch zum zweiten Mal verschwand für den Hausvater Anāthapiṇḍika das Licht, und Dunkelheit erschien; Furcht, Erstarren und das Sträuben der Körperhaare stiegen auf, und er wollte von dort wieder umkehren. Da ließ der Yakkha Sivaka, selbst unsichtbar, zum zweiten Mal seine Stimme hören:

‘‘සතං [Pg.214] හත්ථී සතං අස්සා…පෙ…කලං නාග්ඝන්ති සොළසිං.

„Einhunderttausend Elefanten, einhunderttausend Pferde ... erreichen nicht einmal den sechzehnten Teil des Wertes eines einzigen Schrittes vorwärts.“

‘‘අභික්කම ගහපති, අභික්කම ගහපති;

අභික්කමනං තෙ සෙය්‍යො, නො පටික්කමන’’න්ති.

„Geh voran, Hausvater, geh voran! Für dich ist das Vorangehen besser, nicht das Zurückweichen.“

අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස අන්ධකාරො අන්තරධායි, ආලොකො පාතුරහොසි, යං අහොසි භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො, සො පටිප්පස්සම්භි. තතියම්පි ඛො අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස ආලොකො අන්තරධායි, අන්ධකාරො පාතුරහොසි, භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො උදපාදි, තතොව පුන නිවත්තිතුකාමො අහොසි. තතියම්පි ඛො සිවකො යක්ඛො අන්තරහිතො සද්දමනුස්සාවෙසි –

Da verschwand für den Hausvater Anāthapiṇḍika die Dunkelheit, und Licht erschien; die Furcht, das Erstarren und das Sträuben der Körperhaare, die er verspürt hatte, legten sich. Doch zum dritten Mal verschwand für den Hausvater Anāthapiṇḍika das Licht, und Dunkelheit erschien; Furcht, Erstarren und das Sträuben der Körperhaare stiegen auf, und er wollte von dort wieder umkehren. Da ließ der Yakkha Sivaka, selbst unsichtbar, zum dritten Mal seine Stimme hören:

‘‘සතං හත්ථී සතං අස්සා…පෙ…කලං නාග්ඝන්ති සොළසිං.

„Einhunderttausend Elefanten, einhunderttausend Pferde ... erreichen nicht einmal den sechzehnten Teil des Wertes eines einzigen Schrittes vorwärts.“

‘‘අභික්කම ගහපති, අභික්කම ගහපති;

අභික්කමනං තෙ සෙය්‍යො, නො පටික්කමන’’න්ති.

„Geh voran, Hausvater, geh voran! Für dich ist das Vorangehen besser, nicht das Zurückweichen.“

අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකස්ස ගහපතිස්ස අන්ධකාරො අන්තරධායි, ආලොකො පාතුරහොසි, යං අහොසි භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො, සො පටිප්පස්සම්භි. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති යෙන සීතවනං යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි.

Da verschwand für den Hausvater Anāthapiṇḍika die Dunkelheit, und Licht erschien; die Furcht, das Erstarren und das Sträuben der Körperhaare, die er verspürt hatte, legten sich. Daraufhin begab sich der Hausvater Anāthapiṇḍika zum Sītavana-Wald, dorthin, wo sich der Erhabene befand.

තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා රත්තියා පච්චූසසමයං පච්චුට්ඨාය අබ්භොකාසෙ චඞ්කමති. අද්දසා ඛො භගවා අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වාන චඞ්කමා ඔරොහිත්වා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ නිසීදි. නිසජ්ජ ඛො භගවා අනාථපිණ්ඩිකං ගහපතිං එතදවොච – ‘‘එහි සුදත්තා’’ති. අථ ඛො අනාථපිණ්ඩිකො ගහපති, නාමෙන මං භගවා ආලපතීති, හට්ඨො උදග්ගො තත්ථෙව භගවතො පාදෙසු සිරසා නිපතිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කච්චි, භන්තෙ, භගවා සුඛමසයිත්ථා’’ති?

Zu jener Zeit war der Erhabene im Morgengrauen aufgestanden und ging im Freien auf und ab. Der Erhabene sah den Hausvater Anāthapiṇḍika bereits von weitem kommen. Als er ihn sah, verließ er den Pfad, auf dem er auf und ab gegangen war, und setzte sich auf den vorbereiteten Sitz. Nachdem er sich gesetzt hatte, sprach der Erhabene zum Hausvater Anāthapiṇḍika: „Komm, Sudatta.“ Da war der Hausvater Anāthapiṇḍika erfreut und hochgemut, weil der Erhabene ihn bei seinem Namen rief. Er warf sich genau dort vor die Füße des Erhabenen nieder, indem er sein Haupt zur Erde neigte, und sagte zum Erhabenen: „Herr, hat der Erhabene wohl geruht?“

‘‘සබ්බදා වෙ සුඛං සෙති, බ්‍රාහ්මණො පරිනිබ්බුතො;

යො න ලිම්පති කාමෙසු, සීතිභූතො නිරූපධි.

„Stets ruht er wohl, der Brahmane, der vollkommen erloschen ist; der an den Sinnesfreuden nicht haftet, der kühl geworden ist und frei von Daseinsgrundlagen.“

‘‘සබ්බා ආසත්තියො ඡෙත්වා, විනෙය්‍ය හදයෙ දරං;

උපසන්තො සුඛං සෙති, සන්තිං පප්පුය්‍ය චෙතසා’’ති.

„Nachdem er alle Anhaftungen durchschnitten und die Qual im Herzen vertrieben hat, ruht der Beruhigte wohl, da er mit seinem Geist den Frieden erlangt hat.“

9. පඨමසුක්කාසුත්තං

9. Erstes Sukkā-Sutta

243. එකං [Pg.215] සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සුක්කා භික්ඛුනී මහතියා පරිසාය පරිවුතා ධම්මං දෙසෙති. අථ ඛො සුක්කාය භික්ඛුනියා අභිප්පසන්නො යක්ඛො රාජගහෙ රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං උපසඞ්කමිත්වා තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

243. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha, im Veluvana-Kloster, im Kalandakanivāpa. Zu jener Zeit lehrte die Nonne Sukkā, umgeben von einer großen Versammlung, das Dhamma. Da begab sich ein Yakkha, der tiefes Vertrauen zur Nonne Sukkā gefasst hatte, in Rājagaha von Straße zu Straße und von Kreuzung zu Kreuzung und sprach zu jenem Zeitpunkt diese Verse:

‘‘කිං මෙ කතා රාජගහෙ මනුස්සා, මධුපීතාව සෙයරෙ;

යෙ සුක්කං න පයිරුපාසන්ති, දෙසෙන්තිං අමතං පදං.

„Was ist bloß mit den Menschen in Rājagaha los, dass sie wie berauscht von süßem Trank schlafen? Sie suchen Sukkā nicht auf, während sie doch den Pfad zum Todlosen lehrt.“

‘‘තඤ්ච පන අප්පටිවානීයං, අසෙචනකමොජවං;

පිවන්ති මඤ්ඤෙ සප්පඤ්ඤා, වලාහකමිව පන්ථගූ’’ති.

„Diese Lehre ist wahrlich unwiderstehlich, rein und köstlich. Mir scheint, die Weisen trinken sie so gierig wie Wanderer das Wasser, das aus einer Regenwolke fällt.“

10. දුතියසුක්කාසුත්තං

10. Zweites Sukkā-Sutta

244. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරො උපාසකො සුක්කාය භික්ඛුනියා භොජනං අදාසි. අථ ඛො සුක්කාය භික්ඛුනියා අභිප්පසන්නො යක්ඛො රාජගහෙ රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං උපසඞ්කමිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

244. Zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha, im Veluvana-Kloster, im Kalandakanivāpa. Zu jener Zeit gab ein gewisser gläubiger Laie der Nonne Sukkā eine Speise. Da begab sich ein Yakkha, der tiefes Vertrauen zur Nonne Sukkā gefasst hatte, in Rājagaha von Straße zu Straße und von Kreuzung zu Kreuzung und sprach zu jenem Zeitpunkt diesen Vers:

‘‘පුඤ්ඤං වත පසවි බහුං, සප්පඤ්ඤො වතායං උපාසකො;

යො සුක්කාය අදාසි භොජනං, සබ්බගන්ථෙහි විප්පමුත්තියා’’ති.

„Wahrlich, viel Verdienst hat dieser weise Laie gewirkt, der Sukkā eine Speise gab – ihr, die von allen Fesseln befreit ist.“

11. චීරාසුත්තං

11. Cīrā-Sutta

245. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ්ඤතරො උපාසකො චීරාය භික්ඛුනියා චීවරං අදාසි. අථ ඛො චීරාය භික්ඛුනියා අභිප්පසන්නො යක්ඛො රාජගහෙ රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං උපසඞ්කමිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

245. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Rājagaha, im Veluvana-Kloster, im Kalandakanivāpa. Zu jener Zeit gab ein gewisser gläubiger Laie der Nonne Cīrā eine Robe. Da begab sich ein Yakkha, der tiefes Vertrauen zur Nonne Cīrā gefasst hatte, in Rājagaha von Straße zu Straße und von Kreuzung zu Kreuzung und sprach zu jenem Zeitpunkt diesen Vers:

‘‘පුඤ්ඤං [Pg.216] වත පසවි බහුං, සප්පඤ්ඤො වතායං උපාසකො;

යො චීරාය අදාසි චීවරං, සබ්බයොගෙහි විප්පමුත්තියා’’ති.

„Wahrlich, viel Verdienst hat dieser weise Laie gewirkt, der Cīrā eine Robe gab – ihr, die von allen Jochen befreit ist.“

12. ආළවකසුත්තං

12. Āḷavaka-Sutta

246. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා ආළවියං විහරති ආළවකස්ස යක්ඛස්ස භවනෙ. අථ ඛො ආළවකො යක්ඛො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘නික්ඛම, සමණා’’ති. ‘‘සාධාවුසො’’ති භගවා නික්ඛමි. ‘‘පවිස, සමණා’’ති. ‘‘සාධාවුසො’’ති භගවා පාවිසි. දුතියම්පි ඛො ආළවකො යක්ඛො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘නික්ඛම, සමණා’’ති. ‘‘සාධාවුසො’’ති භගවා නික්ඛමි. ‘‘පවිස, සමණා’’ති. ‘‘සාධාවුසො’’ති භගවා පාවිසි. තතියම්පි ඛො ආළවකො යක්ඛො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘නික්ඛම, සමණා’’ති. ‘‘සාධාවුසො’’ති භගවා නික්ඛමි. ‘‘පවිස, සමණා’’ති. ‘‘සාධාවුසො’’ති භගවා පාවිසි. චතුත්ථම්පි ඛො ආළවකො යක්ඛො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘නික්ඛම, සමණා’’ති. ‘‘න ඛ්වාහං තං, ආවුසො, නික්ඛමිස්සාමි. යං තෙ කරණීයං තං කරොහී’’ති. ‘‘පඤ්හං තං, සමණ, පුච්ඡිස්සාමි. සචෙ මෙ න බ්‍යාකරිස්සසි, චිත්තං වා තෙ ඛිපිස්සාමි, හදයං වා තෙ ඵාලෙස්සාමි, පාදෙසු වා ගහෙත්වා පාරගඞ්ගාය ඛිපිස්සාමී’’ති. ‘‘න ඛ්වාහං තං, ආවුසො, පස්සාමි සදෙවකෙ ලොකෙ සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය, යෙ මෙ චිත්තං වා ඛිපෙය්‍ය හදයං වා ඵාලෙය්‍ය, පාදෙසු වා ගහෙත්වා පාරගඞ්ගාය ඛිපෙය්‍ය. අපි ච ත්වං, ආවුසො, පුච්ඡ යදා කඞ්ඛසී’’ති.

246. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene in Āḷavī, im Wohnsitz des Yakkha Āḷavaka. Da begab sich der Yakkha Āḷavaka dorthin, wo der Erhabene war, und sprach zum Erhabenen: „Heraus mit dir, Asket!“ „Gut, Freund“, antwortete der Erhabene und kam heraus. „Tritt ein, Asket!“ „Gut, Freund“, antwortete der Erhabene und trat ein. Ein zweites Mal sprach der Yakkha Āḷavaka zum Erhabenen: „Heraus mit dir, Asket!“ „Gut, Freund“, antwortete der Erhabene und kam heraus. „Tritt ein, Asket!“ „Gut, Freund“, antwortete der Erhabene und trat ein. Ein drittes Mal sprach der Yakkha Āḷavaka zum Erhabenen: „Heraus mit dir, Asket!“ „Gut, Freund“, antwortete der Erhabene und kam heraus. „Tritt ein, Asket!“ „Gut, Freund“, antwortete der Erhabene und trat ein. Ein viertes Mal sprach der Yakkha Āḷavaka zum Erhabenen: „Heraus mit dir, Asket!“ „Ich werde nicht herauskommen, Freund. Tu, was immer du tun musst.“ „Ich werde dir eine Frage stellen, Asket. Wenn du sie mir nicht beantwortest, werde ich deinen Geist verwirren, dein Herz spalten oder dich an den Füßen packen und über den Ganges werfen.“ „Ich sehe niemanden, Freund, in der Welt mit ihren Göttern, Maras und Brahmas, unter den Scharen von Asketen und Brahmanen, Göttern und Menschen, der meinen Geist verwirren, mein Herz spalten oder mich an den Füßen packen und über den Ganges werfen könnte. Dennoch, Freund, frage, was du begehrst.“

‘‘කිංසූධ විත්තං පුරිසස්ස සෙට්ඨං, කිංසු සුචිණ්ණං සුඛමාවහාති;

කිංසු හවෙ සාදුතරං රසානං, කථංජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨ’’න්ති.

„Was ist hier des Menschen höchstes Gut? Was, wohlgeübt, bringt Glück herbei? Was ist wahrlich das Süßeste der Geschmäcker? Welches Leben, so sagt man, ist das beste?“

‘‘සද්ධීධ විත්තං පුරිස්ස සෙට්ඨං, ධම්මො සුචිණ්ණො සුඛමාවහාති;

සච්චං හවෙ සාදුතරං රසානං, පඤ්ඤාජීවිං ජීවිතමාහු සෙට්ඨ’’න්ති.

„Glaube ist hier des Menschen höchstes Gut. Die Lehre, wohlgeübt, bringt Glück herbei. Die Wahrheit ist wahrlich das Süßeste der Geschmäcker. Das Leben in Weisheit, so sagt man, ist das beste.“

‘‘කථංසු තරති ඔඝං, කථංසු තරති අණ්ණවං;

කථංසු දුක්ඛමච්චෙති, කථංසු පරිසුජ්ඣතී’’ති.

„Wie überquert man die Flut? Wie überquert man den Ozean? Wie überwindet man das Leiden? Wie wird man rein?“

‘‘සද්ධාය [Pg.217] තරති ඔඝං, අප්පමාදෙන අණ්ණවං;

වීරියෙන දුක්ඛමච්චෙති, පඤ්ඤාය පරිසුජ්ඣතී’’ති.

„Durch Glauben überquert man die Flut, durch Achtsamkeit den Ozean. Durch Tatkraft überwindet man das Leiden, durch Weisheit wird man rein.“

‘‘කථංසු ලභතෙ පඤ්ඤං, කථංසු වින්දතෙ ධනං;

කථංසු කිත්තිං පප්පොති, කථං මිත්තානි ගන්ථති;

අස්මා ලොකා පරං ලොකං, කථං පෙච්ච න සොචතී’’ති.

„Wie erlangt man Weisheit? Wie findet man Reichtum? Wie gelangt man zu Ruhm? Wie gewinnt man Freunde? Wie braucht man sich nach dem Tod nicht zu grämen, wenn man von dieser Welt in die nächste gelangt?“

‘‘සද්දහානො අරහතං, ධම්මං නිබ්බානපත්තියා;

සුස්සූසං ලභතෙ පඤ්ඤං, අප්පමත්තො විචක්ඛණො.

„Wer den Arahants vertraut und ihre Lehre hört, um das Nibbāna zu erreichen, der erlangt Weisheit durch den Wunsch zu hören, wenn er achtsam und einsichtsvoll ist.

‘‘පතිරූපකාරී ධුරවා, උට්ඨාතා වින්දතෙ ධනං;

සච්චෙන කිත්තිං පප්පොති, දදං මිත්තානි ගන්ථති;

අස්මා ලොකා පරං ලොකං, එවං පෙච්ච න සොචති.

Wer angemessen handelt, ausdauernd und tatkräftig ist, findet Reichtum. Durch Wahrheit gelangt man zu Ruhm. Durch Geben gewinnt man Freunde. Wer so handelt, braucht sich nicht zu grämen, wenn er von dieser Welt in die nächste gelangt.

‘‘යස්සෙතෙ චතුරො ධම්මා, සද්ධස්ස ඝරමෙසිනො;

සච්චං දම්මො ධිති චාගො, ස වෙ පෙච්ච න සොචති.

Wenn ein gläubiger Hausvater diese vier Qualitäten besitzt: Wahrheit, Selbstzucht, Standhaftigkeit und Freigebigkeit, so grämt er sich wahrlich nicht nach dem Tode.

‘‘ඉඞ්ඝ අඤ්ඤෙපි පුච්ඡස්සු, පුථූ සමණබ්‍රාහ්මණෙ;

යදි සච්චා දම්මා චාගා, ඛන්ත්‍යා භිය්‍යොධ විජ්ජතී’’ති.

Wohlan, frage auch andere, die vielen Asketen und Brahmanen, ob es hier etwas Höheres gibt als Wahrheit, Selbstzucht, Freigebigkeit und Geduld.“

‘‘කථං නු දානි පුච්ඡෙය්‍යං, පුථූ සමණබ්‍රාහ්මණෙ;

යොහං අජ්ජ පජානාමි, යො අත්ථො සම්පරායිකො.

„Wie sollte ich jetzt noch die vielen Asketen und Brahmanen fragen, da ich doch heute erkannt habe, was der wahre Nutzen für das künftige Leben ist!

‘‘අත්ථාය වත මෙ බුද්ධො, වාසායාළවිමාගමා ;

යොහං අජ්ජ පජානාමි, යත්ථ දින්නං මහප්ඵලං.

Wahrlich, zum Wohle für mich ist der Buddha nach Āḷavī gekommen, um hier zu weilen; denn heute habe ich erkannt, wo eine Gabe dargebracht von großer Frucht ist.

‘‘සො අහං විචරිස්සාමි, ගාමා ගාමං පුරා පුරං;

නමස්සමානො සම්බුද්ධං, ධම්මස්ස ච සුධම්මත’’න්ති.

So werde ich nun wandern von Dorf zu Dorf, von Stadt zu Stadt, den vollkommen Erwachten verehrend und die vollkommene Güte der Lehre preisend.“

යක්ඛසංයුත්තං සමත්තං.

Das Yakkha-Saṃyutta ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung dazu lautet:

ඉන්දකො සක්ක සූචි ච, මණිභද්දො ච සානු ච;

පියඞ්කර පුනබ්බසු සුදත්තො ච, ද්වෙ සුක්කා චීරආළවීති ද්වාදස.

Indaka, Sakka und Sūci, Maṇibhadda und Sānu; Piyaṅkara, Punabbasu und Sudatta, zwei Sukkā-Suttas, Cīra und Āḷavī – dies sind die zwölf.

11. සක්කසංයුත්තං

11. Sakka-Saṃyutta

1. පඨමවග්ගො

1. Erstes Kapitel (Paṭhamavagga)

1. සුවීරසුත්තං

1. Suvīra-Sutta

247. එවං [Pg.218] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

247. So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī, im Jetavana, im Kloster des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Ihr Mönche!“ „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach wie folgt:

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, අසුරා දෙවෙ අභියංසු. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුවීරං දෙවපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘එතෙ, තාත සුවීර, අසුරා දෙවෙ අභියන්ති. ගච්ඡ, තාත සුවීර, අසුරෙ පච්චුය්‍යාහී’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සුවීරො දෙවපුත්තො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා පමාදං ආපාදෙසි. දුතියම්පි ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුවීරං දෙවපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘එතෙ, තාත සුවීර, අසුරා දෙවෙ අභියන්ති. ගච්ඡ, තාත සුවීර, අසුරෙ පච්චුය්‍යාහී’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සුවීරො දෙවපුත්තො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා දුතියම්පි පමාදං ආපාදෙසි. තතියම්පි ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුවීරං දෙවපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘එතෙ, තාත සුවීර, අසුරා දෙවෙ අභියන්ති. ගච්ඡ, තාත සුවීර, අසුරෙ පච්චුය්‍යාහී’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සුවීරො දෙවපුත්තො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා තතියම්පි පමාදං ආපාදෙසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුවීරං දෙවපුත්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

„Vor langer Zeit, ihr Mönche, zogen die Asuras gegen die Götter in den Krieg. Da rief Sakka, der Herr der Götter, den Göttersohn Suvīra zu sich: ‚Diese Asuras, lieber Suvīra, ziehen gegen die Götter. Geh, lieber Suvīra, und ziehe den Asuras entgegen.‘ ‚Sehr wohl, Herr‘, antwortete der Göttersohn Suvīra dem Herrn der Götter, verfiel dann jedoch der Nachlässigkeit. Ein zweites Mal rief Sakka, der Herr der Götter, den Göttersohn Suvīra zu sich: ‚Diese Asuras, lieber Suvīra, ziehen gegen die Götter. Geh, lieber Suvīra, und ziehe den Asuras entgegen.‘ ‚Sehr wohl, Herr‘, antwortete der Göttersohn Suvīra dem Herrn der Götter, verfiel aber auch ein zweites Mal der Nachlässigkeit. Ein drittes Mal rief Sakka, der Herr der Götter, den Göttersohn Suvīra zu sich: ‚Diese Asuras, lieber Suvīra, ziehen gegen die Götter. Geh, lieber Suvīra, und ziehe den Asuras entgegen.‘ ‚Sehr wohl, Herr‘, antwortete der Göttersohn Suvīra dem Herrn der Götter, verfiel aber auch ein drittes Mal der Nachlässigkeit. Daraufhin sprach Sakka, der Herr der Götter, zum Göttersohn Suvīra in Versen:

‘‘අනුට්ඨහං අවායාමං, සුඛං යත්‍රාධිගච්ඡති;

සුවීර තත්ථ ගච්ඡාහි, මඤ්ච තත්ථෙව පාපයා’’ති.

‚Wo man ohne Tatkraft und ohne Mühe Glück erlangt, dorthin, Suvīra, gehe du; und bringe auch mich an eben diesen Ort.‘“

‘‘අලස්වස්ස අනුට්ඨාතා, න ච කිච්චානි කාරයෙ;

සබ්බකාමසමිද්ධස්ස, තං මෙ සක්ක වරං දිසා’’ති.

„‚Wer faul wäre, ohne Tatkraft und keine Pflichten erfüllte, und dennoch im Überfluss aller Wünsche lebte – diesen trefflichen Ort, Sakka, zeige mir.‘“

‘‘යත්ථාලසො [Pg.219] අනුට්ඨාතා, අච්චන්තං සුඛමෙධති;

සුවීර තත්ථ ගච්ඡාහි, මඤ්ච තත්ථෙව පාපයා’’ති.

„Wo ein Fauler, der sich nicht anstrengt, beständiges Glück erlangt; dorthin, Suvīra, geh und bringe auch mich dorthin.“

‘‘අකම්මුනා දෙවසෙට්ඨ, සක්ක වින්දෙමු යං සුඛං;

අසොකං අනුපායාසං, තං මෙ සක්ක වරං දිසා’’ති.

„Ohne zu handeln, Bester der Götter, Sakka, mögen wir jenes Glück finden; ohne Kummer, ohne Pein – weise mir, Sakka, diesen vorzüglichen Ort.“

‘‘සචෙ අත්ථි අකම්මෙන, කොචි ක්වචි න ජීවති;

නිබ්බානස්ස හි සො මග්ගො, සුවීර තත්ථ ගච්ඡාහි;

මඤ්ච තත්ථෙව පාපයා’’ති.

„Falls es so ist, dass durch Nichtstun irgendjemand irgendwo seinen Lebensunterhalt bestreitet; dann ist dies fürwahr der Pfad zum Nibbāna. Suvīra, geh dorthin und bringe auch mich dorthin.“

‘‘සො හි නාම, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සකං පුඤ්ඤඵලං උපජීවමානො දෙවානං තාවතිංසානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙන්තො උට්ඨානවීරියස්ස වණ්ණවාදී භවිස්සති. ඉධ ඛො තං, භික්ඛවෙ, සොභෙථ, යං තුම්හෙ එවං ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ පබ්බජිතා සමානා උට්ඨහෙය්‍යාථ ඝටෙය්‍යාථ වායමෙය්‍යාථ අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය, අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’’ති.

„Selbst jener Sakka, ihr Mönche, der Herr der Götter, der von der Frucht seines eigenen Verdienstes lebt und die Herrschaft über die Tāvatiṃsa-Götter ausübt, ist ein Lobpreiser von Tatkraft und Energie. Hier nun, ihr Mönche, sollte es euch wohl anstehen, dass ihr, die ihr in dieser wohlverkündeten Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) in die Hauslosigkeit gezogen seid, euch bemüht, anstrengt und Energie aufwendet, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen und das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen.“

2. සුසීමසුත්තං

2. Susīma-Sutta

248. සාවත්ථියං. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

248. In Sāvatthī. Dort sprach der Erhabene die Mönche an: „Ihr Mönche!“ „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes:

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, අසුරා දෙවෙ අභියංසු. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුසීමං දෙවපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘එතෙ, තාත සුසීම, අසුරා දෙවෙ අභියන්ති. ගච්ඡ, තාත සුසීම, අසුරෙ පච්චුය්‍යාහී’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සුසීමො දෙවපුත්තො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා පමාදං ආපාදෙසි. දුතියම්පි ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුසීමං දෙවපුත්තං ආමන්තෙසි…පෙ… දුතියම්පි පමාදං ආපාදෙසි. තතියම්පි ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුසීමං දෙවපුත්තං ආමන්තෙසි…පෙ… තතියම්පි පමාදං ආපාදෙසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුසීමං දෙවපුත්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

„Einst, ihr Mönche, zogen die Asuras gegen die Götter in den Kampf. Da rief Sakka, der Herr der Götter, den Göttersohn Susīma zu sich: ‚Diese Asuras, lieber Susīma, rücken gegen die Götter vor. Geh, lieber Susīma, und tritt den Asuras entgegen.‘ ‚Sehr wohl, Herr‘, antwortete der Göttersohn Susīma dem Sakka, dem Herrn der Götter, verfiel dann aber in Nachlässigkeit. Ein zweites Mal... ein drittes Mal rief Sakka den Göttersohn Susīma an, doch dieser verfiel jedes Mal in Nachlässigkeit. Da sprach Sakka, der Herr der Götter, den Göttersohn Susīma mit einer Strophe an:“}, {

‘‘අනුට්ඨහං අවායාමං, සුඛං යත්‍රාධිගච්ඡති;

සුසීම තත්ථ ගච්ඡාහි, මඤ්ච තත්ථෙව පාපයා’’ති.

„Wo man ohne Anstrengung und ohne Mühe Glück erlangt; dorthin, Susīma, geh und bringe auch mich dorthin.“

‘‘අලස්වස්ස [Pg.220] අනුට්ඨාතා, න ච කිච්චානි කාරයෙ;

සබ්බකාමසමිද්ධස්ස, තං මෙ සක්ක වරං දිසා’’ති.

„Wer faul wäre, sich nicht anstrengte und keine Pflichten erfüllte, und dennoch im Überfluss aller Wünsche lebte – weise mir, Sakka, diesen vorzüglichen Ort.“

‘‘යත්ථාලසො අනුට්ඨාතා, අච්චන්තං සුඛමෙධති;

සුසීම තත්ථ ගච්ඡාහි, මඤ්ච තත්ථෙව පාපයා’’ති.

„Wo ein Fauler, der sich nicht anstrengt, beständiges Glück erlangt; dorthin, Susīma, geh und bringe auch mich dorthin.“

‘‘අකම්මුනා දෙවසෙට්ඨ, සක්ක වින්දෙමු යං සුඛං;

අසොකං අනුපායාසං, තං මෙ සක්ක වරං දිසා’’ති.

„Ohne zu handeln, Bester der Götter, Sakka, mögen wir jenes Glück finden; ohne Kummer, ohne Pein – weise mir, Sakka, diesen vorzüglichen Ort.“

‘‘සචෙ අත්ථි අකම්මෙන, කොචි ක්වචි න ජීවති;

නිබ්බානස්ස හි සො මග්ගො, සුසීම තත්ථ ගච්ඡාහි;

මඤ්ච තත්ථෙව පාපයා’’ති.

„Falls es so ist, dass durch Nichtstun irgendjemand irgendwo seinen Lebensunterhalt bestreitet; dann ist dies fürwahr der Pfad zum Nibbāna. Susīma, geh dorthin und bringe auch mich dorthin.“

‘‘සො හි නාම, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සකං පුඤ්ඤඵලං උපජීවමානො දෙවානං තාවතිංසානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙන්තො උට්ඨානවීරියස්ස වණ්ණවාදී භවිස්සති. ඉධ ඛො තං, භික්ඛවෙ, සොභෙථ, යං තුම්හෙ එවං ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ පබ්බජිතා සමානා උට්ඨහෙය්‍යාථ ඝටෙය්‍යාථ වායමෙය්‍යාථ අප්පත්තස්ස පත්තියා, අනධිගතස්ස අධිගමාය, අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’’ති.

„Selbst jener Sakka, ihr Mönche, der Herr der Götter, der von der Frucht seines eigenen Verdienstes lebt und die Herrschaft über die Tāvatiṃsa-Götter ausübt, ist ein Lobpreiser von Tatkraft und Energie. Hier nun, ihr Mönche, sollte es euch wohl anstehen, dass ihr, die ihr in dieser wohlverkündeten Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) in die Hauslosigkeit gezogen seid, euch bemüht, anstrengt und Energie aufwendet, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen und das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen.“

3. ධජග්ගසුත්තං

3. Dhajagga-Sutta (Die Lehrrede von der Standartenspitze)

249. සාවත්ථියං. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

249. In Sāvatthī. Dort sprach der Erhabene die Mönche an: „Ihr Mönche!“ „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach Folgendes:

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, දෙවාසුරසඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො අහොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො දෙවෙ තාවතිංසෙ ආමන්තෙසි –

„Einst, ihr Mönche, brach ein Kampf zwischen den Göttern und den Asuras aus, der voll entbrannt war. Da sprach Sakka, der Herr der Götter, zu den Tāvatiṃsa-Göttern:“}, {

‘සචෙ, මාරිසා, දෙවානං සඞ්ගාමගතානං උප්පජ්ජෙය්‍ය භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, මමෙව තස්මිං සමයෙ ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ. මමඤ්හි වො ධජග්ගං උල්ලොකයතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සති’.

„‚Wenn bei euch, ihr Lieben, die ihr in den Kampf gezogen seid, Furcht, Zittern oder das Sträuben der Körperhaare entstehen sollte, dann schaut in jenem Augenblick auf meine Standartenspitze. Wenn ihr auf meine Standartenspitze schaut, wird die Furcht, das Zittern oder das Sträuben der Körperhaare, das bei euch entstehen mag, schwinden.‘“}, {

‘නො චෙ මෙ ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ, අථ පජාපතිස්ස දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ. පජාපතිස්ස හි වො දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සති’.

„‚Wenn ihr nicht auf meine Standartenspitze schaut, dann schaut auf die Standartenspitze des Götterkönigs Pajāpati. Wenn ihr auf die Standartenspitze des Götterkönigs Pajāpati schaut, wird die Furcht, das Zittern oder das Sträuben der Körperhaare, das bei euch entstehen mag, schwinden.‘“}, {

‘නො [Pg.221] චෙ පජාපතිස්ස දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ, අථ වරුණස්ස දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ. වරුණස්ස හි වො දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සති’.

„‚Wenn ihr nicht auf die Standartenspitze des Götterkönigs Pajāpati schaut, dann schaut auf die Standartenspitze des Götterkönigs Varuṇa. Wenn ihr auf die Standartenspitze des Götterkönigs Varuṇa schaut, wird die Furcht, das Zittern oder das Sträuben der Körperhaare, das bei euch entstehen mag, schwinden.‘“}, {

‘නො චෙ වරුණස්ස දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ, අථ ඊසානස්ස දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකෙය්‍යාථ. ඊසානස්ස හි වො දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සතී’’’ති.

„‚Wenn ihr nicht auf die Standartenspitze des Götterkönigs Varuṇa schaut, dann schaut auf die Standartenspitze des Götterkönigs Īsāna. Wenn ihr auf die Standartenspitze des Götterkönigs Īsāna schaut, wird die Furcht, das Zittern oder das Sträuben der Körperhaare, das bei euch entstehen mag, schwinden.‘“}, {

‘‘තං ඛො පන, භික්ඛවෙ, සක්කස්ස වා දෙවානමින්දස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං, පජාපතිස්ස වා දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං, වරුණස්ස වා දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං, ඊසානස්ස වා දෙවරාජස්ස ධජග්ගං උල්ලොකයතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයෙථාපි නොපි පහීයෙථ.

„Doch, ihr Mönche, wenn man auf die Standartenspitze Sakkas, des Herrn der Götter, Pajāpatis, Varuṇas oder Īsānas schaut, mag die Furcht, das Zittern oder das Sträuben der Körperhaare verschwinden oder auch nicht.“

‘‘තං කිස්ස හෙතු? සක්කො හි, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො අවීතරාගො අවීතදොසො අවීතමොහො භීරු ඡම්භී උත්‍රාසී පලායීති.

„Was ist der Grund dafür? Sakka, ihr Mönche, der Herr der Götter, ist nicht frei von Gier, nicht frei von Hass, nicht frei von Verblendung; er ist ängstlich, zittrig, schreckhaft und flieht.“

‘‘අහඤ්ච ඛො, භික්ඛවෙ, එවං වදාමි – ‘සචෙ තුම්හාකං, භික්ඛවෙ, අරඤ්ඤගතානං වා රුක්ඛමූලගතානං වා සුඤ්ඤාගාරගතානං වා උප්පජ්ජෙය්‍ය භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, මමෙව තස්මිං සමයෙ අනුස්සරෙය්‍යාථ – ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’ති. මමඤ්හි වො, භික්ඛවෙ, අනුස්සරතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සති.

"O Mönche, ich aber sage dies: Wenn euch, Mönche, die ihr in den Wald, an den Fuß eines Baumes oder an einen einsamen Ort gegangen seid, Furcht, Erstarrung oder Haarsträuben überkommen sollte, dann solltet ihr euch in jenem Augenblick an mich erinnern: 'So ist er, der Erhabene: würdig, vollkommen erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, glücklich gegangen, ein Kenner der Welten, ein unvergleichlicher Lenker von zu zähmenden Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, erwacht, erhaben.' Wenn ihr euch, Mönche, an mich erinnert, wird die Furcht, die Erstarrung oder das Haarsträuben, das entstehen mag, vergehen."

‘‘නො චෙ මං අනුස්සරෙය්‍යාථ, අථ ධම්මං අනුස්සරෙය්‍යාථ – ‘ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො සන්දිට්ඨිකො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’ති. ධම්මඤ්හි වො, භික්ඛවෙ, අනුස්සරතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සති.

"Wenn ihr euch nicht an mich erinnert, dann solltet ihr euch an die Lehre (Dhamma) erinnern: 'Die Lehre ist vom Erhabenen gut verkündet, selbst zu sehen, zeitlos, komm und sieh, zielführend, von den Weisen individuell zu erfahren.' Wenn ihr euch, Mönche, an die Lehre erinnert, wird die Furcht, die Erstarrung oder das Haarsträuben, das entstehen mag, vergehen."

‘‘නො චෙ ධම්මං අනුස්සරෙය්‍යාථ, අථ සඞ්ඝං අනුස්සරෙය්‍යාථ – ‘සුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො උජුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො [Pg.222] ඤායප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො සාමීචිප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, යදිදං චත්තාරි පුරිසයුගානි අට්ඨ පුරිසපුග්ගලා එස භගවතො සාවකසඞ්ඝො, ආහුනෙය්‍යො පාහුනෙය්‍යො දක්ඛිණෙය්‍යො අඤ්ජලිකරණීයො අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’ති. සඞ්ඝඤ්හි වො, භික්ඛවෙ, අනුස්සරතං යං භවිස්සති භයං වා ඡම්භිතත්තං වා ලොමහංසො වා, සො පහීයිස්සති.

"Wenn ihr euch nicht an die Lehre erinnert, dann solltet ihr euch an die Gemeinschaft (Sangha) erinnern: 'Die Gemeinschaft der Jünger des Erhabenen folgt dem guten Pfad, die Gemeinschaft der Jünger des Erhabenen folgt dem geraden Pfad, die Gemeinschaft der Jünger des Erhabenen folgt dem rechten Pfad, die Gemeinschaft der Jünger des Erhabenen folgt dem ordnungsgemäßen Pfad. Das heißt, die vier Paare von Menschen, die acht Arten von Personen – dies ist die Gemeinschaft der Jünger des Erhabenen. Sie ist der Gaben würdig, der Gastfreundschaft würdig, der Opfergaben würdig, der respektvollen Begrüßung würdig, das unvergleichliche Feld des Verdienstes für die Welt.' Wenn ihr euch, Mönche, an die Gemeinschaft erinnert, wird die Furcht, die Erstarrung oder das Haarsträuben, das entstehen mag, vergehen."

‘‘තං කිස්ස හෙතු? තථාගතො හි, භික්ඛවෙ, අරහං සම්මාසම්බුද්ධො වීතරාගො වීතදොසො වීතමොහො අභීරු අච්ඡම්භී අනුත්‍රාසී අපලායී’’ති. ඉදමවොච භගවා. ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

"Aus welchem Grund? Denn der Tathagata, Mönche, der Würdige, der vollkommen Erwachte, ist frei von Gier, frei von Hass, frei von Verblendung; er ist furchtlos, ohne Erstarrung, unerschrocken, nicht zur Flucht geneigt." Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glücklichgegangene dies gesagt hatte, sprach der Lehrer ferner dies:

‘‘අරඤ්ඤෙ රුක්ඛමූලෙ වා, සුඤ්ඤාගාරෙව භික්ඛවො;

අනුස්සරෙථ සම්බුද්ධං, භයං තුම්හාක නො සියා.

"Im Wald, am Fuße eines Baumes oder an einsamen Orten, o Mönche, erinnert euch an den vollkommen Erwachten, dann wird keine Furcht in euch sein."

‘‘නො චෙ බුද්ධං සරෙය්‍යාථ, ලොකජෙට්ඨං නරාසභං;

අථ ධම්මං සරෙය්‍යාථ, නිය්‍යානිකං සුදෙසිතං.

"Wenn ihr euch nicht an den Buddha erinnert, den Höchsten der Welt, den Edelsten unter den Menschen, dann erinnert euch an die Lehre, die zur Befreiung führt und gut verkündet ist."

‘‘නො චෙ ධම්මං සරෙය්‍යාථ, නිය්‍යානිකං සුදෙසිතං;

අථ සඞ්ඝං සරෙය්‍යාථ, පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං අනුත්තරං.

"Wenn ihr euch nicht an die Lehre erinnert, die zur Befreiung führt und gut verkündet ist, dann erinnert euch an die Gemeinschaft, das unvergleichliche Feld des Verdienstes."

‘‘එවං බුද්ධං සරන්තානං, ධම්මං සඞ්ඝඤ්ච භික්ඛවො;

භයං වා ඡම්භිතත්තං වා, ලොමහංසො න හෙස්සතී’’ති.

"Für jene, die sich so an den Buddha, die Lehre und die Gemeinschaft erinnern, o Mönche, wird es weder Furcht noch Erstarrung noch Haarsträuben geben."

4. වෙපචිත්තිසුත්තං

4. "Vepacitti Sutta"

250. සාවත්ථිනිදානං. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, දෙවාසුරසඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො අහොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො අසුරෙ ආමන්තෙසි – ‘සචෙ, මාරිසා, දෙවානං අසුරසඞ්ගාමෙ සමුපබ්‍යූළ්හෙ අසුරා ජිනෙය්‍යුං දෙවා පරාජිනෙය්‍යුං, යෙන නං සක්කං දෙවානමින්දං කණ්ඨපඤ්චමෙහි බන්ධනෙහි බන්ධිත්වා මම සන්තිකෙ ආනෙය්‍යාථ අසුරපුර’න්ති. සක්කොපි ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො දෙවෙ තාවතිංසෙ ආමන්තෙසි – ‘සචෙ, මාරිසා, දෙවානං අසුරසඞ්ගාමෙ සමුපබ්‍යූළ්හෙ දෙවා ජිනෙය්‍යුං අසුරා පරාජිනෙය්‍යුං, යෙන නං වෙපචිත්තිං අසුරින්දං කණ්ඨපඤ්චමෙහි බන්ධනෙහි බන්ධිත්වා මම සන්තිකෙ ආනෙය්‍යාථ සුධම්මසභ’’’න්ති. තස්මිං ඛො පන, භික්ඛවෙ, සඞ්ගාමෙ දෙවා ජිනිංසු[Pg.223], අසුරා පරාජිනිංසු. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවා තාවතිංසා වෙපචිත්තිං අසුරින්දං කණ්ඨපඤ්චමෙහි බන්ධනෙහි බන්ධිත්වා සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස සන්තිකෙ ආනෙසුං සුධම්මසභං. තත්‍ර සුදං, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො කණ්ඨපඤ්චමෙහි බන්ධනෙහි බද්ධො සක්කං දෙවානමින්දං සුධම්මසභං පවිසන්තඤ්ච නික්ඛමන්තඤ්ච අසබ්භාහි ඵරුසාහි වාචාහි අක්කොසති පරිභාසති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කං දෙවානමින්දං ගාථාහි අජ්ඣභාසි –

250. In Savatthi. "Einst, Mönche, kam es zu einem Kampf zwischen den Göttern und den Asuras, der voll entbrannt war. Da sprach der Asura-König Vepacitti zu den Asuras: 'Ihr Lieben, wenn die Asuras im Kampf gegen die Götter siegreich sein sollten und die Götter unterliegen, dann fesselt Sakka, den Herrscher der Götter, mit den fünf Fesseln und bringt ihn zu mir in die Stadt der Asuras.' Auch Sakka, der Herrscher der Götter, sprach zu den Göttern der Tavatimsa-Ebene: 'Ihr Lieben, wenn die Götter im Kampf gegen die Asuras siegreich sein sollten und die Asuras unterliegen, dann fesselt Vepacitti, den Asura-König, mit den fünf Fesseln und bringt ihn zu mir in die Sudhamma-Versammlungshalle.' In jenem Kampf siegten die Götter und die Asuras unterlagen. Da fesselten die Tavatimsa-Götter den Asura-König Vepacitti mit den fünf Fesseln und brachten ihn vor Sakka, den Herrscher der Götter, in die Sudhamma-Halle. Dort nun, Mönche, beschimpfte und schmähte der mit den fünf Fesseln gebundene Asura-König Vepacitti den Herrscher der Götter Sakka mit unanständigen und rauen Worten, wann immer dieser die Sudhamma-Halle betrat oder verließ. Da wandte sich Matali, der Wagenlenker, mit Versen an Sakka, den Herrscher der Götter:"

‘‘භයා නු මඝවා සක්ක, දුබ්බල්‍යා නො තිතික්ඛසි;

සුණන්තො ඵරුසං වාචං, සම්මුඛා වෙපචිත්තිනො’’ති.

"Aus Furcht, o Maghava Sakka, oder aus Schwäche erträgst du es, die rauen Worte von Vepacitti in seiner Gegenwart zu hören?"

‘‘නාහං භයා න දුබ්බල්‍යා, ඛමාමි වෙපචිත්තිනො;

කථඤ්හි මාදිසො විඤ්ඤූ, බාලෙන පටිසංයුජෙ’’ති.

"Weder aus Furcht noch aus Schwäche ertrage ich Vepacitti. Wie könnte ein Wissender wie ich sich mit einem Toren messen?"

‘‘භිය්‍යො බාලා පභිජ්ජෙය්‍යුං, නො චස්ස පටිසෙධකො;

තස්මා භුසෙන දණ්ඩෙන, ධීරො බාලං නිසෙධයෙ’’ති.

"Toren würden noch mehr toben, wenn es keinen gibt, der sie zurückhält. Deshalb sollte der Weise den Toren mit strenger Strafe zügeln."

‘‘එතදෙව අහං මඤ්ඤෙ, බාලස්ස පටිසෙධනං;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා, යො සතො උපසම්මතී’’ති.

"Ich halte genau dies für die wirksamste Zügelung eines Toren: Wenn man erkennt, dass der andere heftig erzürnt ist, bewahrt man Achtsamkeit und bleibt gelassen."

‘‘එතදෙව තිතික්ඛාය, වජ්ජං පස්සාමි වාසව;

යදා නං මඤ්ඤති බාලො, භයා ම්‍යායං තිතික්ඛති;

අජ්ඣාරුහති දුම්මෙධො, ගොව භිය්‍යො පලායින’’න්ති.

"Darin sehe ich einen Fehler in der Nachsicht, o Vasava: Wenn der Tor denkt: 'Aus Furcht vor mir erträgt er mich', dann bedrängt der Unverständige ihn nur noch mehr, so wie ein Stier ein fliehendes Rind bedrängt."

‘‘කාමං මඤ්ඤතු වා මා වා, භයා ම්‍යායං තිතික්ඛති;

සදත්ථපරමා අත්ථා, ඛන්ත්‍යා භිය්‍යො න විජ්ජති.

"Mag er nun denken oder nicht: 'Aus Furcht vor mir erträgt er mich' – unter allen Zielen, die dem eigenen Besten dienen, gibt es nichts Höheres als Geduld."

‘‘යො හවෙ බලවා සන්තො, දුබ්බලස්ස තිතික්ඛති;

තමාහු පරමං ඛන්තිං, නිච්චං ඛමති දුබ්බලො.

"Wer wahrhaft stark ist und dennoch den Schwachen erträgt, dessen Geduld nennen die Edlen die höchste; der Schwache muss ohnehin stets geduldig sein."

‘‘අබලං තං බලං ආහු, යස්ස බාලබලං බලං;

බලස්ස ධම්මගුත්තස්ස, පටිවත්තා න විජ්ජති.

"Jene Stärke wird als Schwäche bezeichnet, welche die bloße Gewalt eines Toren ist. Wer stark ist und vom Dhamma geschützt wird, dem kann niemand widersprechen."

‘‘තස්සෙව තෙන පාපියො, යො කුද්ධං පටිකුජ්ඣති;

කුද්ධං අප්පටිකුජ්ඣන්තො, සඞ්ගාමං ජෙති දුජ්ජයං.

"Wer auf Zorn mit Zorn antwortet, macht sich dadurch nur noch schlimmer. Wer auf Zorn nicht mit Zorn antwortet, gewinnt einen Kampf, der schwer zu gewinnen ist."

‘‘උභින්නමත්ථං [Pg.224] චරති, අත්තනො ච පරස්ස ච;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා, යො සතො උපසම්මති.

"Man wirkt zum Wohle beider, für sich selbst und für den anderen, wenn man erkennt, dass der andere erzürnt ist, und achtsam gelassen bleibt."

‘‘උභින්නං තිකිච්ඡන්තානං, අත්තනො ච පරස්ස ච;

ජනා මඤ්ඤන්ති බාලොති, යෙ ධම්මස්ස අකොවිදා’’ති.

"Die Menschen, die in der Lehre unbewandert sind, halten denjenigen für einen Toren, der für das Wohl beider sorgt, für das eigene und das des anderen."

‘‘සො හි නාම, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සකං පුඤ්ඤඵලං උපජීවමානො දෙවානං තාවතිංසානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙන්තො ඛන්තිසොරච්චස්ස වණ්ණවාදී භවිස්සති. ඉධ ඛො තං, භික්ඛවෙ, සොභෙථ යං තුම්හෙ එවං ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ පබ්බජිතා සමානා ඛමා ච භවෙය්‍යාථ සොරතා චා’’ති.

„Mönche, wenn sogar Sakka, der Herr der Götter, während er von der Frucht seines eigenen Verdienstes zehrt und die Herrschaft und Oberhoheit über die Tāvatiṃsa-Götter ausübt, Lobreden auf Geduld und Sanftmut halten wird, dann geziemt es euch wahrlich hier, Mönche, dass ihr, die ihr in dieser so wohlverkündeten Lehre und Disziplin (Dhamma-Vinaya) in die Hauslosigkeit gezogen seid, geduldig und sanftmütig seid.“

5. සුභාසිතජයසුත්තං

5. 5. Subhāsitajaya-Sutta (Das Sutta über den Sieg durch wohlgesprochene Worte)

251. සාවත්ථිනිදානං. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, දෙවාසුරසඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො අහොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොච – ‘හොතු, දෙවානමින්ද, සුභාසිතෙන ජයො’ති. ‘හොතු, වෙපචිත්ති, සුභාසිතෙන ජයො’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවා ච අසුරා ච පාරිසජ්ජෙ ඨපෙසුං – ‘ඉමෙ නො සුභාසිතදුබ්භාසිතං ආජානිස්සන්තී’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්තිං අසුරින්දො සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොච – ‘භණ, දෙවානමින්ද, ගාථ’න්ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො වෙපචිත්ති අසුරින්දං එතදවොච – ‘තුම්හෙ ඛ්වෙත්ථ, වෙපචිත්ති, පුබ්බදෙවා. භණ, වෙපචිත්ති, ගාථ’න්ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො ඉමං ගාථං අභාසි –

251. In Sāvatthī. „Mönche, vor langer Zeit kam es zu einer Schlacht zwischen den Göttern und den Asuras. Da sprach Vepacitti, der Herr der Asuras, zu Sakka, dem Herrn der Götter: ‚Herr der Götter, möge der Sieg durch wohlgesprochene Worte entschieden werden!‘ Sakka antwortete: ‚Vepacitti, möge der Sieg durch wohlgesprochene Worte entschieden werden!‘ Daraufhin, Mönche, bestellten die Götter und Asuras Schiedsrichter: ‚Diese werden erkennen, was von uns wohlgesprochen und was schlecht gesprochen ist.‘ Dann sagte Vepacitti, der Herr der Asuras, zu Sakka: ‚Herr der Götter, sprich einen Vers!‘ Sakka entgegnete: ‚Vepacitti, ihr seid hier die vormaligen Götter. Sprich du zuerst einen Vers!‘ Daraufhin sprach Vepacitti diesen Vers:“

‘‘භිය්‍යො බාලා පභිජ්ජෙය්‍යුං, නො චස්ස පටිසෙධකො;

තස්මා භුසෙන දණ්ඩෙන, ධීරො බාලං නිසෙධයෙ’’ති.

„Toren würden noch mehr wüten, gäbe es niemanden, der sie zurückhält. Daher sollte ein Weiser den Toren mit strenger Strafe bändigen.“

‘‘භාසිතාය ඛො පන, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්තිනා අසුරින්දෙන ගාථාය අසුරා අනුමොදිංසු, දෙවා තුණ්හී අහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොච – ‘භණ, දෙවානමින්ද, ගාථ’න්ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො ඉමං ගාථං අභාසි –

„Als Vepacitti, der Herr der Asuras, diesen Vers gesprochen hatte, jubelten die Asuras, doch die Götter schwiegen. Dann sagte Vepacitti zu Sakka: ‚Herr der Götter, sprich du einen Vers!‘ Daraufhin sprach Sakka diesen Vers:“

‘‘එතදෙව අහං මඤ්ඤෙ, බාලස්ස පටිසෙධනං;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා, යො සතො උපසම්මතී’’ති.

„Eben dies halte ich für die wirksamste Zügelung des Toren: Wenn man erkennt, dass der andere aufgebracht ist, achtsam bleibt und zur Ruhe findet.“

‘‘භාසිතාය [Pg.225] ඛො පන, භික්ඛවෙ, සක්කෙන දෙවානමින්දෙන ගාථාය, දෙවා අනුමොදිංසු, අසුරා තුණ්හී අහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො වෙපචිත්තිං අසුරින්දං එතදවොච – ‘භණ, වෙපචිත්ති, ගාථ’න්ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො ඉමං ගාථං අභාසි –

„Als Sakka, der Herr der Götter, diesen Vers gesprochen hatte, jubelten die Götter, doch die Asuras schwiegen. Dann sagte Sakka zu Vepacitti: ‚Vepacitti, sprich du einen Vers!‘ Daraufhin sprach Vepacitti diesen Vers:“

‘‘එතදෙව තිතික්ඛාය, වජ්ජං පස්සාමි වාසව;

යදා නං මඤ්ඤති බාලො, භයා ම්‍යායං තිතික්ඛති;

අජ්ඣාරුහති දුම්මෙධො, ගොව භිය්‍යො පලායින’’න්ති.

„Genau diesen Mangel sehe ich an der Geduld, Vāsava: Wenn der Tor meint: ‚Aus Furcht erträgt er mich‘, dann bedrängt der Unverständige einen umso mehr, so wie eine Rinderherde ein fliehendes Rind bedrängt.“

‘‘භාසිතාය ඛො පන, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්තිනා අසුරින්දෙන ගාථාය අසුරා අනුමොදිංසු, දෙවා තුණ්හී අහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොච – ‘භණ, දෙවානමින්ද, ගාථ’න්ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො ඉමා ගාථායො අභාසි –

„Als Vepacitti diesen Vers gesprochen hatte, jubelten die Asuras, doch die Götter schwiegen. Dann sagte Vepacitti zu Sakka: ‚Herr der Götter, sprich du einen Vers!‘ Daraufhin sprach Sakka diese Verse:“

‘‘කාමං මඤ්ඤතු වා මා වා, භයා ම්‍යායං තිතික්ඛති;

සදත්ථපරමා අත්ථා, ඛන්ත්‍යා භිය්‍යො න විජ්ජති.

„Mag er nun denken oder nicht: ‚Aus Furcht erträgt er mich‘ – unter allen Zielen, die dem eigenen Wohl dienen, gibt es kein höheres als die Geduld.“

‘‘යො හවෙ බලවා සන්තො, දුබ්බලස්ස තිතික්ඛති;

තමාහු පරමං ඛන්තිං, නිච්චං ඛමති දුබ්බලො.

„Wer wahrlich stark ist und dennoch gegenüber dem Schwachen Geduld übt, dessen Geduld nennt man die höchste; der Schwache hingegen muss ja ohnehin stets geduldig sein.“

‘‘අබලං තං බලං ආහු, යස්ස බාලබලං බලං;

බලස්ස ධම්මගුත්තස්ස, පටිවත්තා න විජ්ජති.

„Jene Kraft, die auf der Stärke eines Toren beruht, nennt man Schwäche. Für denjenigen, der die Kraft besitzt, die durch das Dhamma geschützt ist, gibt es keinen Widersacher, der ihn erschüttern kann.“

‘‘තස්සෙව තෙන පාපියො, යො කුද්ධං පටිකුජ්ඣති;

කුද්ධං අප්පටිකුජ්ඣන්තො, සඞ්ගාමං ජෙති දුජ්ජයං.

„Wer auf Zorn mit Gegenzorn antwortet, macht die Sache für sich nur noch schlimmer. Wer dem Zornigen nicht mit Zorn begegnet, gewinnt eine Schlacht, die schwer zu gewinnen ist.“

‘‘උභින්නමත්ථං චරති, අත්තනො ච පරස්ස ච;

පරං සඞ්කුපිතං ඤත්වා, යො සතො උපසම්මති.

„Er handelt zum Wohle beider, zum eigenen wie zum Wohl des anderen: Wer erkennt, dass der andere aufgebracht ist, und achtsam bleibt und zur Ruhe findet.“

‘‘උභින්නං තිකිච්ඡන්තානං, අත්තනො ච පරස්ස ච;

ජනා මඤ්ඤන්ති බාලොති, යෙ ධම්මස්ස අකොවිදා’’ති.

„Wer so das Wohl beider fördert – das eigene und das des anderen –, den halten jene Leute, die in der Lehre unbewandert sind, für einen Toren.“

‘‘භාසිතාසු ඛො පන, භික්ඛවෙ, සක්කෙන දෙවානමින්දෙන ගාථාසු, දෙවා අනුමොදිංසු, අසුරා තුණ්හී අහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවානඤ්ච අසුරානඤ්ච පාරිසජ්ජා එතදවොචුං – ‘භාසිතා ඛො වෙපචිත්තිනා අසුරින්දෙන ගාථායො. තා ච ඛො සදණ්ඩාවචරා සසත්ථාවචරා, ඉති භණ්ඩනං ඉති [Pg.226] විග්ගහො ඉති කලහො. භාසිතා ඛො සක්කෙන දෙවානමින්දෙන ගාථායො. තා ච ඛො අදණ්ඩාවචරා අසත්ථාවචරා, ඉති අභණ්ඩනං ඉති අවිග්ගහො ඉති අකලහො. සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස සුභාසිතෙන ජයො’ති. ඉති ඛො, භික්ඛවෙ සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස සුභාසිතෙන ජයො අහොසී’’ති.

„Als Sakka diese Verse gesprochen hatte, jubelten die Götter, doch die Asuras schwiegen. Da sprachen die Schiedsrichter der Götter und Asuras: ‚Die von Vepacitti gesprochenen Verse führen zu Strafe und Gewalt; sie bedeuten Zank, Streit und Händel. Die von Sakka gesprochenen Verse jedoch führen nicht zu Strafe und Gewalt; sie bedeuten Freiheit von Zank, Streit und Händel. Der Sieg gebührt Sakka aufgrund seiner wohlgesprochenen Worte!‘ So, Mönche, errang Sakka, der Herr der Götter, den Sieg durch wohlgesprochene Worte.“

6. කුලාවකසුත්තං

6. 6. Kulāvaka-Sutta (Das Sutta über das Vogelnest)

252. සාවත්ථියං. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, දෙවාසුරසඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො අහොසි. තස්මිං ඛො පන, භික්ඛවෙ, සඞ්ගාමෙ අසුරා ජිනිංසු, දෙවා පරාජිනිංසු. පරාජිතා ච ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවා අපායංස්වෙව උත්තරෙනමුඛා, අභියංස්වෙව නෙ අසුරා. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො මාතලි සඞ්ගාහකං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

252. In Sāvatthī. „Mönche, vor langer Zeit kam es zu einer Schlacht zwischen den Göttern und den Asuras. In jener Schlacht siegten die Asuras und die Götter wurden besiegt. Die besiegten Götter flohen nach Norden, und die Asuras setzten ihnen nach. Da wandte sich Sakka, der Herr der Götter, mit einem Vers an seinen Wagenlenker Mātali:“

‘‘කුලාවකා මාතලි සිම්බලිස්මිං,ඊසාමුඛෙන පරිවජ්ජයස්සු;

කාමං චජාම අසුරෙසු පාණං,මායිමෙ දිජා විකුලාවකා අහෙසු’’න්ති.

„Mātali, in den Seidenwollbäumen sind Nester. Weiche ihnen mit der Deichsel des Wagens aus! Lieber wollen wir unser Leben im Kampf gegen die Asuras verlieren, als dass diese Vögel ihrer Nester beraubt werden.“

‘‘‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා සහස්සයුත්තං ආජඤ්ඤරථං පච්චුදාවත්තෙසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, අසුරානං එතදහොසි – ‘පච්චුදාවත්තො ඛො දානි සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස සහස්සයුත්තො ආජඤ්ඤරථො. දුතියම්පි ඛො දෙවා අසුරෙහි සඞ්ගාමෙස්සන්තීති භීතා අසුරපුරමෙව පාවිසිංසු. ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස ධම්මෙන ජයො අහොසී’’’ති.

„‚Wie Ihr wünscht, Herr‘, antwortete Mātali dem Herrn der Götter und wendete den mit tausend Rossen bespannten Prachtwagen. Da dachten die Asuras: ‚Nun ist der Prachtwagen Sakkas umgekehrt. Die Götter werden wohl ein zweites Mal gegen uns kämpfen!‘ Von Furcht gepackt flohen sie in ihre eigene Stadt zurück. So, Mönche, errang Sakka den Sieg allein durch Rechtschaffenheit.“

7. නදුබ්භියසුත්තං

7. Nadubbhiyasuttaṃ

253. සාවත්ථියං. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස රහොගතස්ස පටිසල්ලීනස්ස එවං චෙතසො පරිවිතක්කො උදපාදි – ‘යොපි මෙ අස්ස සුපච්චත්ථිකො තස්සපාහං න දුබ්භෙය්‍ය’න්ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය යෙන සක්කො දෙවානමින්දො තෙනුපසඞ්කමි. අද්දසා [Pg.227] ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො වෙපචිත්තිං අසුරින්දං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වාන වෙපචිත්තිං අසුරින්දං එතදවොච – ‘තිට්ඨ, වෙපචිත්ති, ගහිතොසී’’’ති.

253. In Sāvatthī. „Einst, ihr Mönche, entstand Sakka, dem Herrn der Götter, als er sich an einen einsamen Ort zurückgezogen hatte und allein war, folgende Überlegung im Geiste: ‚Selbst wenn jemand mein erklärter Feind wäre, so würde ich ihn doch nicht verletzen.‘ Da erkannte Vepacitti, der Herr der Asuras, mit seinem eigenen Geist die Überlegung im Geiste Sakkas, des Herrn der Götter, und begab sich dorthin, wo Sakka, der Herr der Götter, war. Sakka, der Herr der Götter, sah Vepacitti, den Herrn der Asuras, schon von weitem herannahen. Als er Vepacitti, den Herrn der Asuras, sah, sprach er zu ihm: ‚Bleib stehen, Vepacitti! Du bist gefasst!‘“

‘‘යදෙව තෙ, මාරිස, පුබ්බෙ චිත්තං, තදෙව ත්වං මා පජහාසී’’ති.

„‚Den gleichen Gedanken, den du früher hattest, mein Herr, denselben Gedanken gib du nicht auf!‘, sagte Vepacitti.“

‘‘සපස්සු ච මෙ, වෙපචිත්ති, අදුබ්භායා’’ති.

„‚Schwöre mir, Vepacitti, dass du mich nicht verletzen wirst‘, sagte Sakka.“

‘‘යං මුසා භණතො පාපං, යං පාපං අරියූපවාදිනො;

මිත්තද්දුනො ච යං පාපං, යං පාපං අකතඤ්ඤුනො;

තමෙව පාපං ඵුසතු, යො තෙ දුබ්භෙ සුජම්පතී’’ති.

„‚Welches Unheil den ereilt, der eine Lüge spricht; welches Unheil den, der einen Edlen verleumdet; welches Unheil den Freundesverräter und welches Unheil den Undankbaren: Ebendieses Unheil möge den treffen, der dich verletzt, o Gatte der Sujā!‘“

8. වෙරොචනඅසුරින්දසුත්තං

8. Verocanaasurindasuttaṃ

254. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා දිවාවිහාරගතො හොති පටිසල්ලීනො. අථ ඛො සක්කො ච දෙවානමින්දො වෙරොචනො ච අසුරින්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා පච්චෙකං ද්වාරබාහං නිස්සාය අට්ඨංසු. අථ ඛො වෙරොචනො අසුරින්දො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

254. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. Zu jener Zeit hielt der Erhabene seine Mittagsruhe und war allein zurückgezogen. Da begaben sich Sakka, der Herr der Götter, und Verocana, der Herr der Asuras, dorthin, wo der Erhabene war; dort angekommen, stellten sie sich jeweils an einen Türpfosten. Da sprach Verocana, der Herr der Asuras, in der Gegenwart des Erhabenen diesen Vers:

‘‘වායමෙථෙව පුරිසො, යාව අත්ථස්ස නිප්ඵදා;

නිප්ඵන්නසොභනො අත්ථො, වෙරොචනවචො ඉද’’න්ති.

„‚Ein Mann sollte sich so lange anstrengen, bis sein Ziel erreicht ist. Ein erreichtes Ziel ist glanzvoll. Dies ist das Wort Verocanas.‘“

‘‘වායමෙථෙව පුරිසො, යාව අත්ථස්ස නිප්ඵදා;

නිප්ඵන්නසොභනො අත්ථො, ඛන්ත්‍යා භිය්‍යො න විජ්ජතී’’ති.

„‚Ein Mann sollte sich so lange anstrengen, bis sein Ziel erreicht ist. Ein erreichtes Ziel ist glanzvoll; doch nichts ist vortrefflicher als Geduld. Dies ist das Wort Sakkas.‘“

‘‘සබ්බෙ සත්තා අත්ථජාතා, තත්ථ තත්ථ යථාරහං;

සංයොගපරමා ත්වෙව, සම්භොගා සබ්බපාණිනං;

නිප්ඵන්නසොභනො අත්ථො, වෙරොචනවචො ඉද’’න්ති.

„‚Alle Wesen haben ihre Ziele, hier und da, wie es angemessen ist. Der Genuss aller Lebewesen besteht in höchster Weise aus der rechten Vorbereitung. Ein erreichtes Ziel ist glanzvoll. Dies ist das Wort Verocanas.‘“

‘‘සබ්බෙ සත්තා අත්ථජාතා, තත්ථ තත්ථ යථාරහං;

සංයොගපරමා ත්වෙව, සම්භොගා සබ්බපාණිනං;

නිප්ඵන්නසොභනො අත්ථො, ඛන්ත්‍යා භිය්‍යො න විජ්ජතී’’ති.

„‚Alle Wesen haben ihre Ziele, hier und da, wie es angemessen ist. Der Genuss aller Lebewesen besteht in höchster Weise aus der rechten Vorbereitung. Ein erreichtes Ziel ist glanzvoll; doch nichts ist vortrefflicher als Geduld. Dies ist das Wort Sakkas.‘“

9. අරඤ්ඤායතනඉසිසුත්තං

9. Araññāyatanaisisuttaṃ

255. සාවත්ථියං[Pg.228]. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සම්බහුලා ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටීසු සම්මන්ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො ච දෙවානමින්දො වෙපචිත්ති ච අසුරින්දො යෙන තෙ ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා තෙනුපසඞ්කමිංසු. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො පටලියො උපාහනා ආරොහිත්වා ඛග්ගං ඔලග්ගෙත්වා ඡත්තෙන ධාරියමානෙන අග්ගද්වාරෙන අස්සමං පවිසිත්වා තෙ ඉසයො සීලවන්තෙ කල්‍යාණධම්මෙ අපබ්‍යාමතො කරිත්වා අතික්කමි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො පටලියො උපාහනා ඔරොහිත්වා ඛග්ගං අඤ්ඤෙසං දත්වා ඡත්තං අපනාමෙත්වා ද්වාරෙනෙව අස්සමං පවිසිත්වා තෙ ඉසයො සීලවන්තෙ කල්‍යාණධම්මෙ අනුවාතං පඤ්ජලිකො නමස්සමානො අට්ඨාසි’’. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, තෙ ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා සක්කං දෙවානමින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසිංසු –

255. In Sāvatthī. „Einst, ihr Mönche, lebten viele tugendhafte Seher von gutem Charakter friedlich in Blätterhütten in einem Waldbereich. Da begaben sich Sakka, der Herr der Götter, und Vepacitti, der Herr der Asuras, dorthin, wo jene tugendhaften Seher von gutem Charakter waren. Da betrat Vepacitti, der Herr der Asuras, mit vielschichtigen Sandalen an den Füßen, ein Schwert an der Seite und einen Sonnenschirm tragend, durch den Haupteingang die Einsiedelei und ging an den tugendhaften Sehern von gutem Charakter vorüber, ohne sich vor ihnen zu neigen. Sakka, der Herr der Götter, jedoch legte seine vielschichtigen Sandalen ab, gab das Schwert anderen, schloss den Sonnenschirm und betrat die Einsiedelei durch das Tor; er blieb auf der Leeseite der tugendhaften Seher von gutem Charakter stehen und ehrte sie mit zusammengelegten Händen. Da sprachen jene tugendhaften Seher von gutem Charakter Sakka, den Herrn der Götter, mit einem Vers an:“

‘‘ගන්ධො ඉසීනං චිරදික්ඛිතානං,කායා චුතො ගච්ඡති මාලුතෙන;

ඉතො පටික්කම්ම සහස්සනෙත්ත,ගන්ධො ඉසීනං අසුචි දෙවරාජා’’ති.

„‚Der Geruch der Seher, die lange ihre Gelübde bewahrt haben, entweicht ihrem Körper und wird vom Wind davongetragen. Weiche von hier zurück, o Tausendäugiger; der Geruch der Seher ist unrein, o Götterkönig!‘“

‘‘ගන්ධො ඉසීනං චිරදික්ඛිතානං,කායා චුතො ගච්ඡතු මාලුතෙන,සුචිත්‍රපුප්ඵං සිරස්මිංව මාලං;

ගන්ධං එතං පටිකඞ්ඛාම භන්තෙ,න හෙත්ථ දෙවා පටිකූලසඤ්ඤිනො’’ති.

„‚Der Geruch der Seher, die lange ihre Gelübde bewahrt haben, mag ihrem Körper entweichen und vom Wind davongetragen werden! Wie eine Girlande aus wunderschönen Blumen auf dem Haupt, so ersehnen wir diesen Geruch, o Ehrwürdige. Wahrlich, hierbei empfinden die Götter keinen Abscheu.‘ So sprach der Götterkönig.“

10. සමුද්දකසුත්තං

10. Samuddakasuttaṃ

256. සාවත්ථියං. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සම්බහුලා ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා සමුද්දතීරෙ පණ්ණකුටීසු සම්මන්ති. තෙන ඛො පන සමයෙන දෙවාසුරසඞ්ගාමො සමුපබ්‍යූළ්හො අහොසි. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, තෙසං ඉසීනං සීලවන්තානං කල්‍යාණධම්මානං එතදහොසි – ‘ධම්මිකා ඛො දෙවා, අධම්මිකා අසුරා. සියාපි නො අසුරතො භයං. යංනූන මයං සම්බරං අසුරින්දං උපසඞ්කමිත්වා [Pg.229] අභයදක්ඛිණං යාචෙය්‍යාමා’’’ති. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, තෙ ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – සමුද්දතීරෙ පණ්ණකුටීසු අන්තරහිතා සම්බරස්ස අසුරින්දස්ස සම්මුඛෙ පාතුරහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, තෙ ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා සම්බරං අසුරින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසිංසු –

256. In Sāvatthī. „Einst, ihr Mönche, lebten viele tugendhafte Seher von gutem Charakter friedlich in Blätterhütten am Meeresufer. Zu jener Zeit war ein Krieg zwischen Göttern und Asuras ausgebrochen. Da dachten jene tugendhaften Seher von gutem Charakter: ‚Die Götter sind rechtschaffen, die Asuras sind unrechtschaffen. Uns könnte Gefahr von den Asuras drohen. Wie wäre es, wenn wir uns zu Sambara, dem Herrn der Asuras, begäben und ihn um die Gabe der Furchtlosigkeit bäten?‘ Da verschwanden jene tugendhaften Seher von gutem Charakter von ihren Blätterhütten am Meeresufer – so wie ein starker Mann seinen gebeugten Arm ausstrecken oder seinen ausgestreckten Arm beugen würde – und erschienen vor Sambara, dem Herrn der Asuras. Und jene tugendhaften Seher sprachen Sambara, den Herrn der Asuras, mit folgendem Vers an:“

‘‘ඉසයො සම්බරං පත්තා, යාචන්ති අභයදක්ඛිණං;

කාමංකරො හි තෙ දාතුං, භයස්ස අභයස්ස වා’’ති.

„‚Die Seher sind zu Sambara gekommen und bitten um die Gabe der Furchtlosigkeit. Es liegt in deinem Belieben, Furcht oder Furchtlosigkeit zu gewähren.‘“

‘‘ඉසීනං අභයං නත්ථි, දුට්ඨානං සක්කසෙවිනං;

අභයං යාචමානානං, භයමෙව දදාමි වො’’ති.

„‚Für die Seher, jene Feinde, die Sakka dienen, gibt es keine Furchtlosigkeit. Euch, die ihr um Furchtlosigkeit bittet, gebe ich nur Furcht!‘, sprach Sambara.“

‘‘අභයං යාචමානානං, භයමෙව දදාසි නො;

පටිග්ගණ්හාම තෙ එතං, අක්ඛයං හොතු තෙ භයං.

„‚Uns, die wir um Furchtlosigkeit bitten, gibst du nur Furcht. Wir nehmen dies von dir an; möge deine Furcht niemals versiegen!‘“

‘‘යාදිසං වපතෙ බීජං, තාදිසං හරතෙ ඵලං;

කල්‍යාණකාරී කල්‍යාණං, පාපකාරී ච පාපකං;

පවුත්තං තාත තෙ බීජං, ඵලං පච්චනුභොස්සසී’’ති.

„‚Welche Art von Samen man sät, eine solche Frucht erntet man. Wer Gutes tut, erfährt Gutes; wer Böses tut, erfährt Böses. Der Samen ist gesät, mein Lieber; die Frucht wirst du davon tragen.‘ So sprachen die Seher.“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, තෙ ඉසයො සීලවන්තො කල්‍යාණධම්මා සම්බරං අසුරින්දං අභිසපිත්වා – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ්ජෙය්‍ය එවමෙව – සම්බරස්ස අසුරින්දස්ස සම්මුඛෙ අන්තරහිතා සමුද්දතීරෙ පණ්ණකුටීසු පාතුරහෙසුං. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සම්බරො අසුරින්දො තෙහි ඉසීහි සීලවන්තෙහි කල්‍යාණධම්මෙහි අභිසපිතො රත්තියා සුදං තික්ඛත්තුං උබ්බිජ්ජී’’ති.

„Da nun, ihr Mönche, verfluchten jene tugendhaften, gütigen Seher den Asura-Fürsten Sambara. So wie ein kräftiger Mann den gebeugten Arm ausstrecken oder den ausgestreckten Arm beugen würde, ebenso verschwanden sie vor den Augen des Asura-Fürsten Sambara und erschienen am Meeresufer in ihren Blätterhütten wieder. Da nun, ihr Mönche, erschrak der Asura-Fürst Sambara, nachdem er von jenen tugendhaften, gütigen Sehern verflucht worden war, in der Nacht gar dreimal.“

පඨමො වග්ගො.

Das erste Kapitel (Vagga).

තස්සුද්දානං –

Seine Zusammenfassung lautet:

සුවීරං සුසීමඤ්චෙව, ධජග්ගං වෙපචිත්තිනො;

සුභාසිතං ජයඤ්චෙව, කුලාවකං නදුබ්භියං;

වෙරොචන අසුරින්දො, ඉසයො අරඤ්ඤකඤ්චෙව;

ඉසයො ච සමුද්දකාති.

Suvīra, Susīma, Dhajagga, Vepacitti, Subhāsita, Jaya, Kulāvaka, Nadubbhiya, Verocana, Araññaka-Isayo und Samuddaka-Isayo – das sind die zehn.

2. දුතියවග්ගො

2. Zweites Kapitel.

1. වතපදසුත්තං

1. Lehrrede über die Gelübde (Vatapada-Sutta).

257. සාවත්ථියං[Pg.230]. ‘‘සක්කස්ස, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා. කතමානි සත්ත වතපදානි? යාවජීවං මාතාපෙත්තිභරො අස්සං, යාවජීවං කුලෙ ජෙට්ඨාපචායී අස්සං, යාවජීවං සණ්හවාචො අස්සං, යාවජීවං අපිසුණවාචො අස්සං, යාවජීවං විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසෙය්‍යං මුත්තචාගො පයතපාණි වොස්සග්ගරතො යාචයොගො දානසංවිභාගරතො, යාවජීවං සච්චවාචො අස්සං, යාවජීවං අක්කොධනො අස්සං – සචෙපි මෙ කොධො උප්පජ්ජෙය්‍ය, ඛිප්පමෙව නං පටිවිනෙය්‍ය’’න්ති. ‘‘සක්කස්ස, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස ඉමානි සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා’’ති.

257. In Sāvatthī. „Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er sieben Gelübde vollständig auf sich, durch deren Übernahme er die Würde eines Sakka erlangte. Welche sieben Gelübde? ‚Solange ich lebe, will ich meine Mutter und meinen Vater unterstützen. Solange ich lebe, will ich die Älteren in der Familie ehren. Solange ich lebe, will ich eine sanfte Sprache führen. Solange ich lebe, will ich keine verleumderischen Worte sprechen. Solange ich lebe, will ich mit einem Geist, der frei vom Makel des Geizes ist, den Haushalt führen, freigebig, mit offenen Händen, Freude am Verzicht findend, bereit, auf Bitten einzugehen, und Freude am Geben und Teilen habend. Solange ich lebe, will ich die Wahrheit sprechen. Solange ich lebe, will ich frei von Zorn sein – und sollte doch Zorn in mir aufsteigen, will ich ihn sogleich vertreiben.‘ Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er diese sieben Gelübde vollständig auf sich, durch deren Übernahme er die Würde eines Sakka erlangte.“

‘‘මාතාපෙත්තිභරං ජන්තුං, කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනං;

සණ්හං සඛිලසම්භාසං, පෙසුණෙය්‍යප්පහායිනං.

„Wer Mutter und Vater unterstützt, die Älteren in der Familie ehrt, wer sanft und freundlich im Gespräch ist und Verleumdung meidet,“

‘‘මච්ඡෙරවිනයෙ යුත්තං, සච්චං කොධාභිභුං නරං;

තං වෙ දෙවා තාවතිංසා, ආහු සප්පුරිසො ඉතී’’ති.

„wer sich darin übt, den Geiz zu bezwingen, wahrhaftig ist und den Zorn besiegt hat – einen solchen Menschen nennen die Götter von Tāvatiṃsa wahrlich ein ‚gutes Wesen‘ (Sappurisa).“

2. සක්කනාමසුත්තං

2. Lehrrede über die Namen Sakkas (Sakkanāma-Sutta).

258. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ එතදවොච – ‘‘සක්කො, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො මඝො නාම මාණවො අහොසි, තස්මා මඝවාති වුච්චති.

258. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. Dort sprach der Erhabene zu den Mönchen: „Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, war er ein Jüngling namens Magha; deshalb wird er ‚Maghavā‘ genannt.“

‘‘සක්කො, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො පුරෙ දානං අදාසි, තස්මා පුරින්දදොති වුච්චති.

„Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, gab er zuerst Gaben; deshalb wird er ‚Purindada‘ genannt.“

‘‘සක්කො, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො සක්කච්චං දානං අදාසි, තස්මා සක්කොති වුච්චති.

„Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, gab er Gaben sorgfältig; deshalb wird er ‚Sakka‘ genannt.“

‘‘සක්කො[Pg.231], භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො ආවසථං අදාසි, තස්මා වාසවොති වුච්චති.

„Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, gab er eine Herberge; deshalb wird er ‚Vāsava‘ genannt.“

‘‘සක්කො, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො සහස්සම්පි අත්ථානං මුහුත්තෙන චින්තෙති, තස්මා සහස්සක්ඛොති වුච්චති.

„Ihr Mönche, Sakka, der Herr der Götter, denkt in einem Augenblick über tausend Angelegenheiten nach; deshalb wird er ‚Sahassakkha‘ genannt.“

‘‘සක්කස්ස, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දස්ස සුජා නාම අසුරකඤ්ඤා පජාපති, තස්මා සුජම්පතීති වුච්චති.

„Ihr Mönche, Sakka, der Herr der Götter, hat ein Asura-Mädchen namens Sujā als Ehefrau; deshalb wird er ‚Sujampati‘ genannt.“

‘‘සක්කො, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දො දෙවානං තාවතිංසානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙති, තස්මා දෙවානමින්දොති වුච්චති.

„Ihr Mönche, Sakka, der Herr der Götter, führt die Herrschaft und Oberhoheit über die Götter von Tāvatiṃsa aus; deshalb wird er ‚Devānaminda‘ genannt.“

‘‘සක්කස්ස, භික්ඛවෙ දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා. කතමානි සත්ත වතපදානි? යාවජීවං මාතාපෙත්තිභරො අස්සං, යාවජීවං කුලෙ ජෙට්ඨාපචායී අස්සං, යාවජීවං සණ්හවාචො අස්සං, යාවජීවං අපිසුණවාචො අස්සං, යාවජීවං විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසෙය්‍යං මුත්තචාගො පයතපාණි වොස්සග්ගරතො යාචයොගො දානසංවිභාගරතො, යාවජීවං සච්චවාචො අස්සං, යාවජීවං අක්කොධනො අස්සං – සචෙපි මෙ කොධො උප්පජ්ජෙය්‍ය, ඛිප්පමෙව නං පටිවිනෙය්‍ය’’න්ති. ‘‘සක්කස්ස, භික්ඛවෙ, දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස ඉමානි සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා’’ති.

„Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er sieben Gelübde vollständig auf sich, durch deren Übernahme er die Würde eines Sakka erlangte. Welche sieben Gelübde? ‚Solange ich lebe, will ich meine Mutter und meinen Vater unterstützen. Solange ich lebe, will ich die Älteren in der Familie ehren. Solange ich lebe, will ich eine sanfte Sprache führen. Solange ich lebe, will ich keine verleumderischen Worte sprechen. Solange ich lebe, will ich mit einem Geist, der frei vom Makel des Geizes ist, den Haushalt führen, freigebig, mit offenen Händen, Freude am Verzicht findend, bereit, auf Bitten einzugehen, und Freude am Geben und Teilen habend. Solange ich lebe, will ich die Wahrheit sprechen. Solange ich lebe, will ich frei von Zorn sein – und sollte doch Zorn in mir aufsteigen, will ich ihn sogleich vertreiben.‘ Ihr Mönche, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er diese sieben Gelübde vollständig auf sich, durch deren Übernahme er die Würde eines Sakka erlangte.“

‘‘මාතාපෙත්තිභරං ජන්තුං, කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනං;

සණ්හං සඛිලසම්භාසං, පෙසුණෙය්‍යප්පහායිනං.

„Wer Mutter und Vater unterstützt, die Älteren in der Familie ehrt, wer sanft und freundlich im Gespräch ist und Verleumdung meidet,“

‘‘මච්ඡෙරවිනයෙ යුත්තං, සච්චං කොධාභිභුං නරං;

තං වෙ දෙවා තාවතිංසා, ආහු සප්පුරිසො ඉතී’’ති.

„wer sich darin übt, den Geiz zu bezwingen, wahrhaftig ist und den Zorn besiegt hat – einen solchen Menschen nennen die Götter von Tāvatiṃsa wahrlich ein ‚gutes Wesen‘ (Sappurisa).“

3. මහාලිසුත්තං

3. Lehrrede an Mahāli (Mahāli-Sutta).

259. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා වෙසාලියං විහරති මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. අථ ඛො මහාලි ලිච්ඡවී යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො මහාලි ලිච්ඡවී භගවන්තං එතදවොච –

259. So habe ich es gehört – Einst weilte der Erhabene in Vesālī, im Großen Wald, in der Giebelhaus-Halle. Da begab sich der Licchavier Mahāli zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Beiseite sitzend sprach der Licchavier Mahāli zum Erhabenen:

‘‘දිට්ඨො ඛො[Pg.232], භන්තෙ, භගවතා සක්කො දෙවානමින්දො’’ති?

„‚Herr, hat der Erhabene Sakka, den Herrn der Götter, gesehen?‘“

‘‘දිට්ඨො ඛො මෙ, මහාලි, සක්කො දෙවානමින්දො’’ති.

„‚Gesehen habe ich ihn, Mahāli, Sakka, den Herrn der Götter.‘“

‘‘සො හි නූන, භන්තෙ, සක්කපතිරූපකො භවිස්සති. දුද්දසො හි, භන්තෙ, සක්කො දෙවානමින්දො’’ති.

„‚Das muss wohl ein Ebenbild Sakkas gewesen sein, Herr. Denn schwer zu sehen, Herr, ist Sakka, der Herr der Götter.‘“

‘‘සක්කඤ්ච ඛ්වාහං, මහාලි, පජානාමි සක්කකරණෙ ච ධම්මෙ, යෙසං ධම්මානං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා, තඤ්ච පජානාමි.

„‚Sakka jedoch, Mahāli, kenne ich, und ich kenne auch die Qualitäten, die einen zum Sakka machen, durch deren Übernahme Sakka die Würde eines Sakka erlangte; auch diese kenne ich.‘“

‘‘සක්කො, මහාලි, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො මඝො නාම මාණවො අහොසි, තස්මා මඝවාති වුච්චති.

„‚Mahāli, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, war er ein Jüngling namens Magha; deshalb wird er Maghavā genannt.‘“

‘‘සක්කො, මහාලි, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො සක්කච්චං දානං අදාසි, තස්මා සක්කොති වුච්චති.

„Sakka, o Mahāli, der Herrscher der Götter, gab früher, als er ein Mensch war, ehrerbietig Gaben; darum wird er ‚Sakka‘ genannt.“

‘‘සක්කො, මහාලි, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො පුරෙ දානං අදාසි, තස්මා පුරින්දදොති වුච්චති.

«Mahāli, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, gab er zuerst Gaben; daher wird er ‚Purindada‘ genannt.»

‘‘සක්කො, මහාලි, දෙවානමින්දො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො ආවසථං අදාසි, තස්මා වාසවොති වුච්චති.

«Mahāli, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, gab er ein Rasthaus; daher wird er ‚Vāsava‘ genannt.»

‘‘සක්කො, මහාලි, දෙවානමින්දො සහස්සම්පි අත්ථානං මුහුත්තෙන චින්තෙති, තස්මා සහස්සක්ඛොති වුච්චති.

«Mahāli, Sakka, der Herr der Götter, bedenkt tausend Angelegenheiten in einem Augenblick; daher wird er ‚Sahassakkha‘ genannt.»

‘‘සක්කස්ස, මහාලි, දෙවානමින්දස්ස සුජා නාම අසුරකඤ්ඤා පජාපති, තස්මා සුජම්පතීති වුච්චති.

«Mahāli, die Asura-Jungfrau namens Sujā ist die Gemahlin Sakkas, des Herrn der Götter; daher wird er ‚Sujampati‘ genannt.»

‘‘සක්කො, මහාලි, දෙවානමින්දො දෙවානං තාවතිංසානං ඉස්සරියාධිපච්චං රජ්ජං කාරෙති, තස්මා දෙවානමින්දොති වුච්චති.

«Mahāli, Sakka, der Herr der Götter, übt die Herrschaft und Oberhoheit über die Tāvatiṃsa-Götter aus; daher wird er ‚Devānaminda‘ genannt.»

‘‘සක්කස්ස, මහාලි, දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා. කතමානි සත්ත වතපදානි? යාවජීවං මාතාපෙත්තිභරො අස්සං, යාවජීවං කුලෙ ජෙට්ඨාපචායී අස්සං, යාවජීවං සණ්හවාචො අස්සං, යාවජීවං අපිසුණවාචො අස්සං, යාවජීවං විගතමලමච්ඡෙරෙන චෙතසා අගාරං අජ්ඣාවසෙය්‍යං මුත්තචාගො පයතපාණි වොස්සග්ගරතො යාචයොගො දානසංවිභාගරතො, යාවජීවං සච්චවාචො අස්සං, යාවජීවං අක්කොධනො අස්සං – සචෙපි මෙ කොධො උප්පජෙය්‍ය, ඛිප්පමෙව නං පටිවිනෙය්‍ය’’න්ති. ‘‘සක්කස්ස, මහාලි, දෙවානමින්දස්ස පුබ්බෙ මනුස්සභූතස්ස ඉමානි [Pg.233] සත්ත වතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි අහෙසුං, යෙසං සමාදින්නත්තා සක්කො සක්කත්තං අජ්ඣගා’’ති.

«Mahāli, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er sieben Gelübde vollständig auf sich, durch deren Erfüllung er den Stand Sakkas erlangte. Welche sieben Gelübde? ‚Solange ich lebe, will ich meine Mutter und meinen Vater unterstützen; solange ich lebe, will ich die Ältesten in der Familie ehren; solange ich lebe, will ich sanfte Worte sprechen; solange ich lebe, will ich keine verleumderischen Worte sprechen; solange ich lebe, will ich mit einem von dem Makel des Geizes befreiten Geist das Haus bewohnen, freigebig, mit offenen Händen, mich am Schenken erfreuend, bereit, um Gaben gebeten zu werden, und Freude am Geben und Teilen findend; solange ich lebe, will ich wahrhaftig reden; solange ich lebe, will ich frei von Zorn sein – sollte mir jedoch Zorn entstehen, will ich ihn sogleich vertreiben.‘ Mahāli, als Sakka, der Herr der Götter, früher ein Mensch war, nahm er diese sieben Gelübde vollständig auf sich, durch deren Erfüllung er den Stand Sakkas erlangte.»

‘‘මාතාපෙත්තිභරං ජන්තුං, කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනං;

සණ්හං සඛිලසම්භාසං, පෙසුණෙය්‍යප්පහායිනං.

«Ein Wesen, das Mutter und Vater unterstützt, die Ältesten in der Familie ehrt, sanft und freundlich in der Rede ist und Verleumdung meidet,»

‘‘මච්ඡෙරවිනයෙ යුත්තං, සච්චං කොධාභිභුං නරං;

තං වෙ දෙවා තාවතිංසා, ආහු සප්පුරිසො ඉතී’’ති.

«dem Zügeln des Geizes hingegeben ist, wahrhaftig ist und den Zorn besiegt hat – einen solchen Menschen nennen die Tāvatiṃsa-Götter wahrlich einen ‚guten Menschen‘ (Sappurisa).»

4. දලිද්දසුත්තං

4. «Dalidda-Sutta»

260. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භදන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

260. «Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, dem Kalandakanivāpa. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: ‚Ihr Mönche!‘ – ‚Ehrwürdiger Herr!‘, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:»

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරො පුරිසො ඉමස්මිංයෙව රාජගහෙ මනුස්සදලිද්දො අහොසි මනුස්සකපණො මනුස්සවරාකො. සො තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධං සමාදියි, සීලං සමාදියි, සුතං සමාදියි, චාගං සමාදියි, පඤ්ඤං සමාදියි. සො තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධං සමාදියිත්වා සීලං සමාදියිත්වා සුතං සමාදියිත්වා චාගං සමාදියිත්වා පඤ්ඤං සමාදියිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජි දෙවානං තාවතිංසානං සහබ්‍යතං. සො අඤ්ඤෙ දෙවෙ අතිරොචති වණ්ණෙන චෙව යසසා ච. තත්‍ර සුදං, භික්ඛවෙ, දෙවා තාවතිංසා උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති – ‘අච්ඡරියං වත භො, අබ්භුතං වත භො! අයඤ්හි දෙවපුත්තො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො මනුස්සදලිද්දො අහොසි මනුස්සකපණො මනුස්සවරාකො; සො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපන්නො දෙවානං තාවතිංසානං සහබ්‍යතං. සො අඤ්ඤෙ දෙවෙ අතිරොචති වණ්ණෙන චෙව යසසා චා’’’ති.

«‚Einst, ihr Mönche, gab es in eben diesem Rājagaha einen Mann, der menschlich arm, bedauernswert und gering war. Er nahm Vertrauen in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin an, er nahm Sittlichkeit an, er nahm Gelehrsamkeit an, er nahm Freigebigkeit an, er nahm Weisheit an. Nachdem er Vertrauen, Sittlichkeit, Gelehrsamkeit, Freigebigkeit und Weisheit in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin angenommen hatte, wurde er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren, in der Gemeinschaft der Tāvatiṃsa-Götter. Er überstrahlte die anderen Götter an Schönheit und Ruhm. Dort nun, ihr Mönche, beschwerten sich die Tāvatiṃsa-Götter, murrten und ließen ihrem Unmut freien Lauf: „Wie erstaunlich, wahrlich! Wie wunderbar, wahrlich! Denn dieser Göttersohn war früher, als er ein Mensch war, menschlich arm, bedauernswert und gering; nun ist er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren, in der Gemeinschaft der Tāvatiṃsa-Götter. Er überstrahlt die anderen Götter an Schönheit und Ruhm!“‘»

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො දෙවෙ තාවතිංසෙ ආමන්තෙසි – ‘මා ඛො තුම්හෙ, මාරිසා, එතස්ස දෙවපුත්තස්ස උජ්ඣායිත්ථ. එසො ඛො, මාරිසා, දෙවපුත්තො පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො තථාගතප්පවෙදිතෙ [Pg.234] ධම්මවිනයෙ සද්ධං සමාදියි, සීලං සමාදියි, සුතං සමාදියි, චාගං සමාදියි, පඤ්ඤං සමාදියි. සො තථාගතප්පවෙදිතෙ ධම්මවිනයෙ සද්ධං සමාදියිත්වා සීලං සමාදියිත්වා සුතං සමාදියිත්වා චාගං සමාදියිත්වා පඤ්ඤං සමාදියිත්වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපන්නො දෙවානං තාවතිංසානං සහබ්‍යතං. සො අඤ්ඤෙ දෙවෙ අතිරොචති වණ්ණෙන චෙව යසසා චා’’’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො දෙවෙ තාවතිංසෙ අනුනයමානො තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

«‚Da nun, ihr Mönche, wandte sich Sakka, der Herr der Götter, an die Tāvatiṃsa-Götter: „Ihr Lieben, beschwert euch nicht über diesen Göttersohn. Dieser Göttersohn nämlich, ihr Lieben, nahm früher, als er ein Mensch war, Vertrauen in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin an, er nahm Sittlichkeit an, er nahm Gelehrsamkeit an, er nahm Freigebigkeit an, er nahm Weisheit an. Nachdem er Vertrauen, Sittlichkeit, Gelehrsamkeit, Freigebigkeit und Weisheit in der vom Tathāgata verkündeten Lehre und Disziplin angenommen hatte, wurde er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren, in der Gemeinschaft der Tāvatiṃsa-Götter. Er überstrahlt die anderen Götter an Schönheit und Ruhm.“‘ Da nun, ihr Mönche, sprach Sakka, der Herr der Götter, um die Tāvatiṃsa-Götter zu besänftigen, zu jener Zeit diese Verse:»

‘‘යස්ස සද්ධා තථාගතෙ, අචලා සුප්පතිට්ඨිතා;

සීලඤ්ච යස්ස කල්‍යාණං, අරියකන්තං පසංසිතං.

«‚Wer Vertrauen zum Tathāgata hat, unerschütterlich und fest begründet, und wer eine gute Sittlichkeit besitzt, die den Edlen lieb ist und gepriesen wird,‘»

‘‘සඞ්ඝෙ පසාදො යස්සත්ථි, උජුභූතඤ්ච දස්සනං;

අදලිද්දොති තං ආහු, අමොඝං තස්ස ජීවිතං.

«‚wer Hingabe an den Sangha hat und eine rechte Einsicht besitzt – den nennt man „nicht arm“, sein Leben ist nicht vergeblich.‘»

‘‘තස්මා සද්ධඤ්ච සීලඤ්ච, පසාදං ධම්මදස්සනං;

අනුයුඤ්ජෙථ මෙධාවී, සරං බුද්ධාන සාසන’’න්ති.

«‚Darum sollte ein Weiser, eingedenk der Lehre der Buddhas, sich dem Vertrauen, der Sittlichkeit, der Hingabe und der Schau des Dhamma widmen.‘ So sprach Sakka.»

5. රාමණෙය්‍යකසුත්තං

5. «Rāmaṇeyyaka-Sutta»

261. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘කිං නු ඛො, භන්තෙ, භූමිරාමණෙය්‍යක’’න්ති?

261. «In Sāvatthi, im Jetavana. Da begab sich Sakka, der Herr der Götter, dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach Sakka, der Herr der Götter, zum Erhabenen: ‚Was, o Herr, ist ein lieblicher Ort?‘»

‘‘ආරාමචෙත්‍යා වනචෙත්‍යා, පොක්ඛරඤ්ඤො සුනිම්මිතා;

මනුස්සරාමණෙය්‍යස්ස, කලං නාග්ඝන්ති සොළසිං.

«‚Hübsch angelegte Parkanlagen und Waldhaine, wohlgebaute Teiche – sie erreichen nicht einmal den sechzehnten Teil des Wertes der Lieblichkeit eines (guten) Menschen.‘»

‘‘ගාමෙ වා යදි වාරඤ්ඤෙ, නින්නෙ වා යදි වා ථලෙ;

යත්ථ අරහන්තො විහරන්ති, තං භූමිරාමණෙය්‍යක’’න්ති.

«‚Ob im Dorf oder im Wald, im Tal oder auf der Anhöhe: Wo immer die Heiligen (Arahants) weilen, jener Ort ist lieblich.‘»

6. යජමානසුත්තං

6. «Yajamāna-Sutta»

262. එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං [Pg.235] අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

262. Zu einer Zeit verweilte der Erhabene in Rājagaha auf dem Geierberg (Gijjhakūṭa). Da begab sich Sakka, der Herr der Götter, dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er sich ihm genähert und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, stellte er sich an eine Seite. Zur Seite stehend wandte sich Sakka, der Herr der Götter, mit einer Strophe an den Erhabenen:

‘‘යජමානානං මනුස්සානං, පුඤ්ඤපෙක්ඛාන පාණිනං;

කරොතං ඔපධිකං පුඤ්ඤං, කත්ථ දින්නං මහප්ඵල’’න්ති.

„Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Wesen, die verdienstvolle Taten vollbringen, die zu weltlicher Wiedergeburt führen – wo gespendet bringt dies die größte Frucht?“

‘‘චත්තාරො ච පටිපන්නා, චත්තාරො ච ඵලෙ ඨිතා;

එස සඞ්ඝො උජුභූතො, පඤ්ඤාසීලසමාහිතො.

„Vier, die auf dem Pfad begriffen sind, und vier, die in den Früchten weilen; dies ist der aufrichtige Sangha, gefestigt in Weisheit, Tugend und Konzentration.

‘‘යජමානානං මනුස්සානං, පුඤ්ඤපෙක්ඛාන පාණිනං;

කරොතං ඔපධිකං පුඤ්ඤං, සඞ්ඝෙ දින්නං මහප්ඵල’’න්ති.

Für opfernde Menschen, für nach Verdienst strebende Wesen, die verdienstvolle Taten vollbringen, die zu weltlicher Wiedergeburt führen – im Sangha gespendet bringt dies die größte Frucht.“

7. බුද්ධවන්දනාසුත්තං

7. Das Sutta über die Verehrung des Buddha (Buddhavandana-Sutta)

263. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන භගවා දිවාවිහාරගතො හොති පටිසල්ලීනො. අථ ඛො සක්කො ච දෙවානමින්දො බ්‍රහ්මා ච සහම්පති යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා පච්චෙකං ද්වාරබාහං නිස්සාය අට්ඨංසු. අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවතො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි –

263. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. Zu jener Zeit verweilte der Erhabene während seiner Mittagsruhe in Abgeschiedenheit. Da begaben sich Sakka, der Herr der Götter, und der Brahma Sahampati dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie sich ihm genähert hatten, lehnten sie sich jeweils an einen Türpfosten und blieben stehen. Da rezitierte Sakka, der Herr der Götter, in Gegenwart des Erhabenen diese Strophe:

‘‘උට්ඨෙහි වීර විජිතසඞ්ගාම,පන්නභාර අනණ විචර ලොකෙ;

චිත්තඤ්ච තෙ සුවිමුත්තං,චන්දො යථා පන්නරසාය රත්ති’’න්ති.

„Erhebe dich, Held, Sieger in der Schlacht! Du hast die Last abgelegt und bist frei von Schulden; wandle in der Welt. Dein Geist ist vollkommen befreit, wie der Mond in der Nacht des fünfzehnten Tages (Vollmond).“

‘‘න ඛො, දෙවානමින්ද, තථාගතා එවං වන්දිතබ්බා. එවඤ්ච ඛො, දෙවානමින්ද, තථාගතා වන්දිතබ්බා –

„Nicht so, o Herr der Götter, sollten die Tathāgatas verehrt werden. So vielmehr, o Herr der Götter, sollten die Tathāgatas verehrt werden:

‘‘උට්ඨෙහි වීර විජිතසඞ්ගාම,සත්ථවාහ අනණ විචර ලොකෙ;

දෙසස්සු භගවා ධම්මං,අඤ්ඤාතාරො භවිස්සන්තී’’ති.

‚Erhebe dich, Held, Sieger in der Schlacht, Karawanenführer! Du bist frei von Schulden; wandle in der Welt. Möge der Erhabene die Lehre verkünden; es wird jene geben, die sie verstehen werden.‘“ (So sprach der Brahma Sahampati.)

8. ගහට්ඨවන්දනාසුත්තං

8. Das Sutta über die Verehrung der Hausväter (Gahaṭṭhavandana-Sutta)

264. සාවත්ථියං. තත්‍ර…පෙ… එතදවොච – ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො මාතලිං සඞ්ගාහකං ආමන්තෙසි – ‘යොජෙහි, සම්ම මාතලි, සහස්සයුත්තං [Pg.236] ආජඤ්ඤරථං. උය්‍යානභූමිං ගච්ඡාම සුභූමිං දස්සනායා’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා සහස්සයුත්තං ආජඤ්ඤරථං යොජෙත්වා සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිවෙදෙසි – ‘යුත්තො ඛො තෙ, මාරිස, සහස්සයුත්තො ආජඤ්ඤරථො. යස්ස දානි කාලං මඤ්ඤසී’’’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො වෙජයන්තපාසාදා ඔරොහන්තො අඤ්ජලිං කත්වා සුදං පුථුද්දිසා නමස්සති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කං දෙවානමින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

264. In Sāvatthī. Dort ... sprach der Erhabene Folgendes: „Einst, ihr Mönche, rief Sakka, der Herr der Götter, seinen Wagenlenker Mātali zu sich: ‚Freund Mātali, spanne den mit tausend Pferden bespannten edlen Streitwagen an. Wir wollen zum Park fahren, um die herrlichen Gefilde zu betrachten.‘ – ‚Gewiss, Herr‘, antwortete der Wagenlenker Mātali dem Sakka, dem Herrn der Götter, spannte den mit tausend Pferden bespannten edlen Streitwagen an und meldete Sakka: ‚Dein edler Wagen mit den tausend Pferden ist angespannt, Herr. Handle nun, wie du es zeitlich für richtig hältst.‘ Da, ihr Mönche, stieg Sakka, der Herr der Götter, vom Vejayanta-Palast herab, legte die Hände ehrfurchtsvoll zusammen und erwies den verschiedenen Himmelsrichtungen seine Verehrung. Da sprach der Wagenlenker Mātali zu Sakka, dem Herrn der Götter, in einer Strophe:

‘‘තං නමස්සන්ති තෙවිජ්ජා, සබ්බෙ භුම්මා ච ඛත්තියා;

චත්තාරො ච මහාරාජා, තිදසා ච යසස්සිනො;

අථ කො නාම සො යක්ඛො, යං ත්වං සක්ක නමස්සසී’’ති.

„Dich verehren die Kenner der drei Veden, alle Bewohner der Erde und die Adligen, sowie die vier großen Himmelskönige und die ruhmreichen Götter der Dreiunddreißig. Wer ist denn jener Geist (Yakkha), den du, o Sakka, verehrst?“

‘‘මං නමස්සන්ති තෙවිජ්ජා, සබ්බෙ භුම්මා ච ඛත්තියා;

චත්තාරො ච මහාරාජා, තිදසා ච යසස්සිනො.

„Mich verehren die Kenner der drei Veden, alle Bewohner der Erde und die Adligen, sowie die vier großen Himmelskönige und die ruhmreichen Götter der Dreiunddreißig.

‘‘අහඤ්ච සීලසම්පන්නෙ, චිරරත්තසමාහිතෙ;

සම්මාපබ්බජිතෙ වන්දෙ, බ්‍රහ්මචරියපරායනෙ.

Ich aber verehre jene, die vollkommen in Tugend sind, deren Geist seit langer Zeit gesammelt ist, die rechtmäßig in die Hauslosigkeit gezogen und dem heiligen Wandel hingegeben sind.

‘‘යෙ ගහට්ඨා පුඤ්ඤකරා, සීලවන්තො උපාසකා;

ධම්මෙන දාරං පොසෙන්ති, තෙ නමස්සාමි මාතලී’’ති.

Und jene Hausväter, Mātali, die Verdienste wirken, die tugendhaften Laienanhänger, die rechtmäßig für ihre Frauen sorgen – diese verehre ich.“

‘‘සෙට්ඨා හි කිර ලොකස්මිං, යෙ ත්වං සක්ක නමස්සසි;

අහම්පි තෙ නමස්සාමි, යෙ නමස්සසි වාසවා’’ති.

„Die Besten wahrlich in der Welt sind jene, die du verehrst, o Sakka. Auch ich verehre sie, die du verehrst, o Vāsava.“

‘‘ඉදං වත්වාන මඝවා, දෙවරාජා සුජම්පති;

පුථුද්දිසා නමස්සිත්වා, පමුඛො රථමාරුහී’’ති.

Nachdem er dies gesagt hatte, erwies Maghavā, der Götterkönig und Gatte der Sujā, den verschiedenen Himmelsrichtungen seine Verehrung und bestieg als ihr Oberhaupt den Wagen.

9. සත්ථාරවන්දනාසුත්තං

9. Das Sutta über die Verehrung des Meisters (Satthāravandana-Sutta)

265. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො මාතලිං සඞ්ගාහකං ආමන්තෙසි – ‘යොජෙහි, සම්ම මාතලි, සහස්සයුත්තං ආජඤ්ඤරථං, උය්‍යානභූමිං ගච්ඡාම සුභූමිං දස්සනායා’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා [Pg.237] සහස්සයුත්තං ආජඤ්ඤරථං යොජෙත්වා සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිවෙදෙසි – ‘යුත්තො ඛො තෙ, මාරිස, සහස්සයුත්තො ආජඤ්ඤරථො. යස්ස දානි කාලං මඤ්ඤසී’’’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො වෙජයන්තපාසාදා ඔරොහන්තො අඤ්ජලිං කත්වා සුදං භගවන්තං නමස්සති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කං දෙවානමින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

265. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. „Einst, ihr Mönche, rief Sakka, der Herr der Götter, seinen Wagenlenker Mātali zu sich: ‚Freund Mātali, spanne den mit tausend Pferden bespannten edlen Streitwagen an. Wir wollen zum Park fahren, um die herrlichen Gefilde zu betrachten.‘ – ‚Gewiss, Herr‘, antwortete der Wagenlenker Mātali dem Sakka, dem Herrn der Götter, spannte den mit tausend Pferden bespannten edlen Streitwagen an und meldete Sakka: ‚Dein edler Wagen mit den tausend Pferden ist angespannt, Herr. Handle nun, wie du es zeitlich für richtig hältst.‘ Da, ihr Mönche, stieg Sakka, der Herr der Götter, vom Vejayanta-Palast herab, legte die Hände ehrfurchtsvoll zusammen und erwies dem Erhabenen seine Verehrung. Da sprach der Wagenlenker Mātali zu Sakka, dem Herrn der Götter, in einer Strophe:

‘‘යඤ්හි දෙවා මනුස්සා ච, තං නමස්සන්ති වාසව;

අථ කො නාම සො යක්ඛො, යං ත්වං සක්ක නමස්සසී’’ති.

„Dich verehren Götter und Menschen, o Vāsava. Wer ist denn jener Geist (Yakkha), den du, o Sakka, verehrst?“

‘‘යො ඉධ සම්මාසම්බුද්ධො, අස්මිං ලොකෙ සදෙවකෙ;

අනොමනාමං සත්ථාරං, තං නමස්සාමි මාතලි.

„Denjenigen, der hier in dieser Welt samt ihrer Götterwelt der vollkommen Erwachte ist, den Lehrer von makellosem Namen – ihn verehre ich, Mātali.

‘‘යෙසං රාගො ච දොසො ච, අවිජ්ජා ච විරාජිතා;

ඛීණාසවා අරහන්තො, තෙ නමස්සාමි මාතලි.

Jene, bei denen Gier, Hass und Unwissenheit vergangen sind, die triebversiegten Arahants – sie verehre ich, Mātali.

‘‘යෙ රාගදොසවිනයා, අවිජ්ජාසමතික්කමා;

සෙක්ඛා අපචයාරාමා, අප්පමත්තානුසික්ඛරෙ;

තෙ නමස්සාමි මාතලී’’ති.

Jene, die Gier und Hass bändigen und die Unwissenheit überwinden, die Lernenden (Sekhas), die an der Überwindung des Leidenszyklus Freude haben und unermüdlich üben – sie verehre ich, Mātali.“

‘‘සෙට්ඨා හි කිර ලොකස්මිං, යෙ ත්වං සක්ක නමස්සසි;

අහම්පි තෙ නමස්සාමි, යෙ නමස්සසි වාසවා’’ති.

„Die Besten wahrlich in der Welt sind jene, die du verehrst, o Sakka. Auch ich verehre sie, die du verehrst, o Vāsava.“

‘‘ඉදං වත්වාන මඝවා, දෙවරාජා සුජම්පති;

භගවන්තං නමස්සිත්වා, පමුඛො රථමාරුහී’’ති.

Nachdem er dies gesagt hatte, erwies Maghavā, der Götterkönig und Gatte der Sujā, dem Erhabenen seine Verehrung und bestieg als ihr Oberhaupt den Wagen.

10. සඞ්ඝවන්දනාසුත්තං

10. Das Sutta über die Verehrung des Sangha (Saṅghavandana-Sutta)

266. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. තත්‍ර ඛො…පෙ… එතදවොච – ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො මාතලිං සඞ්ගාහකං ආමන්තෙසි – ‘යොජෙහි, සම්ම මාතලි, සහස්සයුත්තං ආජඤ්ඤරථං, උය්‍යානභූමිං ගච්ඡාම සුභූමිං දස්සනායා’ති. ‘එවං භද්දන්තවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිස්සුත්වා, සහස්සයුත්තං ආජඤ්ඤරථං යොජෙත්වා සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස පටිවෙදෙසි – ‘යුත්තො ඛො තෙ, මාරිස, සහස්සයුත්තො ආජඤ්ඤරථො, යස්ස දානි කාලං මඤ්ඤසී’’’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ[Pg.238], සක්කො දෙවානමින්දො වෙජයන්තපාසාදා ඔරොහන්තො අඤ්ජලිං කත්වා සුදං භික්ඛුසඞ්ඝං නමස්සති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, මාතලි සඞ්ගාහකො සක්කං දෙවානමින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

266. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. Dort sprach der Erhabene: „Einst, ihr Mönche, wandte sich Sakka, der Herr der Götter, an den Wagenlenker Mātali: ‚Freund Mātali, spanne den mit tausend Pferden bespannten edlen Wagen an; wir wollen zum Parkgelände fahren, um die schönen Landschaften zu betrachten.‘ ‚Wie Ihr wünscht, Herr‘, antwortete der Wagenlenker Mātali dem Sakka, dem Herrn der Götter, spannte den mit tausend Pferden bespannten edlen Wagen an und meldete Sakka: ‚Euer mit tausend Pferden bespannter edler Wagen ist bereit, Herr; tut nun, was Ihr für zeitgemäß haltet.‘ Daraufhin, ihr Mönche, stieg Sakka, der Herr der Götter, vom Vejayanta-Palast herab, legte die Hände ehrfürchtig zusammen und verehrte den Orden der Mönche (Bhikkhusaṅgha). Da wandte sich der Wagenlenker Mātali mit einer Strophe an Sakka, den Herrn der Götter:“

‘‘තඤ්හි එතෙ නමස්සෙය්‍යුං, පූතිදෙහසයා නරා;

නිමුග්ගා කුණපම්හෙතෙ, ඛුප්පිපාසසමප්පිතා.

„‚Dich sollten jene verehren, diese Menschen, die in fauligen Körpern weilen, die in Verwesung versunken sind und von Hunger und Durst geplagt werden.‘“

‘‘කිං නු තෙසං පිහයසි, අනාගාරාන වාසව;

ආචාරං ඉසිනං බ්‍රූහි, තං සුණොම වචො තවා’’ති.

„‚Warum beneidest du sie, Vāsava, diese Hauslosen? Erkläre mir den Wandel der Seher, damit wir dein Wort vernehmen.‘“

‘‘එතං තෙසං පිහයාමි, අනාගාරාන මාතලි;

යම්හා ගාමා පක්කමන්ති, අනපෙක්ඛා වජන්ති තෙ.

„‚Dies an ihnen beneide ich, Mātali, an diesen Hauslosen: Welches Dorf sie auch verlassen, sie ziehen ohne Verlangen (ohne Zurückzublicken) weiter.‘“

‘‘න තෙසං කොට්ඨෙ ඔපෙන්ති, න කුම්භි න කළොපියං ;

පරනිට්ඨිතමෙසානා, තෙන යාපෙන්ති සුබ්බතා.

„‚Sie füllen nichts in Scheunen, weder in Krüge noch in Körbe. Sie suchen nach Speisen, die von anderen bereitet wurden; davon leben diese Tugendhaften.‘“

‘‘සුමන්තමන්තිනො ධීරා, තුණ්හීභූතා සමඤ්චරා;

දෙවා විරුද්ධා අසුරෙහි, පුථු මච්චා ච මාතලි.

„‚Weise sind sie, von gutem Rat, in Stille wandeln sie friedvoll. Während Götter mit Asuras im Widerstreit liegen, Mātali, und ebenso die vielen Sterblichen...‘“

‘‘අවිරුද්ධා විරුද්ධෙසු, අත්තදණ්ඩෙසු නිබ්බුතා;

සාදානෙසු අනාදානා, තෙ නමස්සාමි මාතලී’’ති.

„‚...sind sie friedfertig unter den Feindseligen, sanftmütig unter jenen, die zur Gewalt greifen, frei von Ergreifen unter den Ergreifenden – diese Seher verehre ich, Mātali.‘“

‘‘සෙට්ඨා හි කිර ලොකස්මිං, යෙ ත්වං සක්ක නමස්සසි;

අහම්පි තෙ නමස්සාමි, යෙ නමස්සසි වාසවා’’ති.

„‚Die Besten wahrlich sind sie in der Welt, jene, die du, Sakka, verehrst. Auch ich verehre jene, Vāsava, die du verehrst.‘“

‘‘ඉදං වත්වාන මඝවා, දෙවරාජා සුජම්පති;

භික්ඛුසඞ්ඝං නමස්සිත්වා, පමුඛො රථමාරුහී’’ති.

Nachdem Maghavā, der Götterkönig und Gemahl der Sujā, dies gesagt und den Mönchsorden verehrt hatte, bestieg er als Oberhaupt den Wagen.

දුතියො වග්ගො.

Das zweite Kapitel.

තස්සුද්දානං –

Dessen Zusammenfassung:

දෙවා පන තයො වුත්තා, දලිද්දඤ්ච රාමණෙය්‍යකං;

යජමානඤ්ච වන්දනා, තයො සක්කනමස්සනාති.

Drei über Götter wurden gesprochen, über den Armen und das Schöne, den Opfernden und die Verehrung, sowie drei über Sakkas Verehrung.

3. තතියවග්ගො

3. Drittes Kapitel

1. ඡෙත්වාසුත්තං

1. Chetvāsutta – Die Lehrrede über das Abschneiden

267. සාවත්ථියං [Pg.239] ජෙතවනෙ. අථ ඛො සක්කො දෙවානමින්දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨාසි. එකමන්තං ඨිතො ඛො සක්කො දෙවානමින්දො භගවන්තං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

267. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. Da begab sich Sakka, der Herr der Götter, zum Erhabenen, grüßte ihn ehrfürchtig und stellte sich an eine Seite. Zur Seite stehend sprach Sakka, der Herr der Götter, zum Erhabenen in einer Strophe:

‘‘කිංසු ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කිංසු ඡෙත්වා න සොචති;

කිස්සස්සු එකධම්මස්ස, වධං රොචෙසි ගොතමා’’ති.

„Was muss man abschneiden, um glücklich zu schlafen? Was muss man abschneiden, um nicht zu trauern? Die Vernichtung welches einen Dinges befürwortest du, Gotama?“

‘‘කොධං ඡෙත්වා සුඛං සෙති, කොධං ඡෙත්වා න සොචති;

කොධස්ස විසමූලස්ස, මධුරග්ගස්ස වාසව;

වධං අරියා පසංසන්ති, තඤ්හි ඡෙත්වා න සොචතී’’ති.

„Wenn man den Zorn abschneidet, schläft man glücklich; wenn man den Zorn abschneidet, trauert man nicht. Die Vernichtung des Zorns, Vāsava, der eine giftige Wurzel und eine honigsüße Spitze hat, preisen die Edlen; denn hat man diesen erst einmal abgeschnitten, so trauert man nicht.“

2. දුබ්බණ්ණියසුත්තං

2. Dubbaṇṇiyasutta – Die Lehrrede über den Hässlichen

268. සාවත්ථියං ජෙතවනෙ. තත්‍ර ඛො…පෙ… එතදවොච – ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරො යක්ඛො දුබ්බණ්ණො ඔකොටිමකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස ආසනෙ නිසින්නො අහොසි. තත්‍ර සුදං, භික්ඛවෙ, දෙවා තාවතිංසා උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති – ‘අච්ඡරියං වත භො, අබ්භුතං වත, භො! අයං යක්ඛො දුබ්බණ්ණො ඔකොටිමකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස ආසනෙ නිසින්නො’’’ති! යථා යථා ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවා තාවතිංසා උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති, තථා තථා සො යක්ඛො අභිරූපතරො චෙව හොති දස්සනීයතරො ච පාසාදිකතරො ච.

268. In Sāvatthī, im Jeta-Hain. Dort sprach der Erhabene: „Einst, ihr Mönche, geschah es, dass ein gewisser Yakkha, hässlich und zwergenhaft, sich auf den Thron von Sakka, dem Herrn der Götter, setzte. Da ärgerten sich die Götter von Tāvatiṃsa, beklagten sich und schimpften: ‚Wie erstaunlich, ihr Herrn, wie wunderbar! Dieser hässliche, zwergenhafte Yakkha sitzt auf dem Thron Sakkas, des Herrn der Götter!‘ Je mehr sich aber die Götter von Tāvatiṃsa ärgerten, beklagten und schimpften, desto schöner wurde dieser Yakkha, desto ansehnlicher und liebenswürdiger.“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, දෙවා තාවතිංසා යෙන සක්කො දෙවානමින්දො තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොචුං – ‘ඉධ තෙ, මාරිස, අඤ්ඤතරො යක්ඛො දුබ්බණ්ණො ඔකොටිමකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස ආසනෙ නිසින්නො. තත්‍ර සුදං, මාරිස, දෙවා තාවතිංසා උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති – අච්ඡරියං වත, භො, අබ්භුතං වත, භො! අයං යක්ඛො දුබ්බණ්ණො ඔකොටිමකො සක්කස්ස දෙවානමින්දස්ස ආසනෙ නිසින්නොති. යථා යථා ඛො, මාරිස, දෙවා උජ්ඣායන්ති ඛිය්‍යන්ති විපාචෙන්ති, තථා තථා සො යක්ඛො අභිරූපතරො චෙව හොති දස්සනීයතරො [Pg.240] ච පාසාදිකතරො චාති. සො හි නූන, මාරිස, කොධභක්ඛො යක්ඛො භවිස්සතී’’’ති.

„Da begaben sich die Götter von Tāvatiṃsa zu Sakka, dem Herrn der Götter, und sprachen zu ihm: ‚Herr, hier sitzt ein gewisser hässlicher, zwergenhafter Yakkha auf deinem Thron. Die Götter von Tāvatiṃsa ärgern sich, beklagen sich und schimpfen darüber... doch je mehr sie dies tun, desto schöner, ansehnlicher und liebenswürdiger wird dieser Yakkha.‘ Sakka antwortete: ‚Das muss gewiss der Zorn-fressende Yakkha sein.‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො යෙන සො කොධභක්ඛො යක්ඛො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා එකංසං උත්තරාසඞ්ගං කරිත්වා දක්ඛිණජාණුමණ්ඩලං පථවියං නිහන්ත්වා යෙන සො කොධභක්ඛො යක්ඛො තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා තික්ඛත්තුං නාමං සාවෙති – ‘සක්කොහං මාරිස, දෙවානමින්දො, සක්කොහං, මාරිස, දෙවානමින්දො’ති. යථා යථා ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො නාමං සාවෙසි, තථා තථා සො යක්ඛො දුබ්බණ්ණතරො චෙව අහොසි ඔකොටිමකතරො ච. දුබ්බණ්ණතරො චෙව හුත්වා ඔකොටිමකතරො ච තත්ථෙවන්තරධායී’’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සකෙ ආසනෙ නිසීදිත්වා දෙවෙ තාවතිංසෙ අනුනයමානො තායං වෙලායං ඉමා ගාථායො අභාසි –

„Da begab sich Sakka, der Herr der Götter, zu jenem Zorn-fressenden Yakkha. Er legte sein Obergewand über eine Schulter, setzte das rechte Knie auf den Boden, verneigte sich ehrfürchtig in Richtung des Yakkhas und verkündete dreimal seinen Namen: ‚Ich bin Sakka, Herr, der Herr der Götter! Ich bin Sakka, Herr, der Herr der Götter!‘ Je öfter Sakka seinen Namen nannte, desto hässlicher und zwergenhafter wurde dieser Yakkha. Nachdem er ganz hässlich und winzig geworden war, verschwand er genau dort. Daraufhin setzte sich Sakka, der Herr der Götter, auf seinen eigenen Thron, und um die Götter von Tāvatiṃsa zu besänftigen, sprach er in jener Stunde diese Strophen:“

‘‘න සූපහතචිත්තොම්හි, නාවත්තෙන සුවානයො;

න වො චිරාහං කුජ්ඣාමි, කොධො මයි නාවතිට්ඨති.

„‚Mein Geist ist nicht leicht verletzbar, ich bin nicht leicht durch den Wirbel des Zorns wegzuführen. Ich bleibe nicht lange zornig, der Zorn verweilt nicht in mir.‘“

‘‘කුද්ධාහං න ඵරුසං බ්‍රූමි, න ච ධම්මානි කිත්තයෙ;

සන්නිග්ගණ්හාමි අත්තානං, සම්පස්සං අත්ථමත්තනො’’ති.

„‚Selbst wenn ich zornig bin, spreche ich keine harten Worte und verkünde keine unheilsamen Dinge. Ich beherrsche mich selbst, da ich meinen eigenen Nutzen wohl erkenne.‘“

3. සම්බරිමායාසුත්තං

3. Sambarimāyāsutta – Die Lehrrede über die Zauberei des Sambari

269. සාවත්ථියං…පෙ… භගවා එතදවොච – ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො ආබාධිකො අහොසි දුක්ඛිතො බාළ්හගිලානො. අථ ඛො භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො යෙන වෙපචිත්ති අසුරින්දො තෙනුපසඞ්කමි ගිලානපුච්ඡකො. අද්දසා ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො සක්කං දෙවානමින්දං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වාන සක්කං දෙවානමින්දං එතදවොච – ‘තිකිච්ඡ මං දෙවානමින්දා’ති. ‘වාචෙහි මං, වෙපචිත්ති, සම්බරිමාය’න්ති. ‘න තාවාහං වාචෙමි, යාවාහං, මාරිස, අසුරෙ පටිපුච්ඡාමී’’’ති. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො අසුරෙ පටිපුච්ඡි – ‘වාචෙමහං, මාරිසා, සක්කං දෙවානමින්දං සම්බරිමාය’න්ති? ‘මා ඛො ත්වං, මාරිස, වාචෙසි සක්කං දෙවානමින්දං සම්බරිමාය’’’න්ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙපචිත්ති අසුරින්දො සක්කං දෙවානමින්දං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

269. In Sāvatthī. Dort sprach der Erhabene: „Einst, ihr Mönche, war Vepacitti, der Herr der Asuras, krank, leidend und schwer erkrankt. Da begab sich Sakka, der Herr der Götter, zu Vepacitti, dem Herrn der Asuras, um sich nach seinem Befinden zu erkundigen. Vepacitti, der Herr der Asuras, sah Sakka, den Herrn der Götter, von weitem kommen und sagte zu ihm: ‚Heile mich, o Herr der Götter!‘ Sakka antwortete: ‚Lehre mich die Sambari-Magie, Vepacitti.‘ Vepacitti sagte: ‚Ich werde sie dich nicht lehren, solange ich nicht die Asuras gefragt habe, Verehrter.‘ Da fragte Vepacitti, der Herr der Asuras, die Asuras: ‚Soll ich Sakka, den Herrn der Götter, die Sambari-Magie lehren?‘ Die Asuras antworteten: ‚Lehre Sakka, den Herrn der Götter, nicht die Sambari-Magie.‘ Daraufhin wandte sich Vepacitti, der Herr der Asuras, mit einer Strophe an Sakka, den Herrn der Götter:“

‘‘මායාවී [Pg.241] මඝවා සක්ක, දෙවරාජ සුජම්පති;

උපෙති නිරයං ඝොරං, සම්බරොව සතං සම’’න්ති.

„Wer die Magie beherrscht, o Maghavā, Sakka, Götterkönig und Gatte der Sujā, der gerät in die schreckliche Hölle, so wie Sambara für hundert Jahre.“

4. අච්චයසුත්තං

4. Accayasutta – Das Sutta über die Verfehlung

270. සාවත්ථියං…පෙ… ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ද්වෙ භික්ඛූ සම්පයොජෙසුං. තත්‍රෙකො භික්ඛු අච්චසරා. අථ ඛො සො භික්ඛු තස්ස භික්ඛුනො සන්තිකෙ අච්චයං අච්චයතො දෙසෙති; සො භික්ඛු නප්පටිග්ගණ්හාති. අථ ඛො සම්බහුලා භික්ඛූ යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො තෙ භික්ඛූ භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, ද්වෙ භික්ඛූ සම්පයොජෙසුං, තත්‍රෙකො භික්ඛු අච්චසරා. අථ ඛො සො, භන්තෙ, භික්ඛු තස්ස භික්ඛුනො සන්තිකෙ අච්චයං අච්චයතො දෙසෙති, සො භික්ඛු නප්පටිග්ගණ්හාතී’’ති.

270. In Sāvatthī, im Park (Jetavana). Zu jener Zeit gerieten zwei Mönche in einen Streit. Dabei beging ein Mönch eine Verfehlung gegenüber dem anderen. Daraufhin gestand dieser Mönch dem anderen Mönch seine Verfehlung als solche ein, doch jener Mönch nahm die Entschuldigung nicht an. Da begaben sich viele Mönche zum Erhabenen, grüßten ihn ehrfurchtsvoll und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen jene Mönche zum Erhabenen: ‚Herr, hier gerieten zwei Mönche in einen Streit. Einer der Mönche beging dabei eine Verfehlung. Herr, daraufhin gestand dieser Mönch dem anderen Mönch seine Verfehlung als solche ein, doch jener Mönch nahm die Entschuldigung nicht an.‘

‘‘ද්වෙමෙ, භික්ඛවෙ, බාලා. යො ච අච්චයං අච්චයතො න පස්සති, යො ච අච්චයං දෙසෙන්තස්ස යථාධම්මං නප්පටිග්ගණ්හා’’ති – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, ද්වෙ බාලා. ‘‘ද්වෙමෙ, භික්ඛවෙ, පණ්ඩිතා. යො ච අච්චයං අච්චයතො පස්සති, යො ච අච්චයං දෙසෙන්තස්ස යථාධම්මං පටිග්ගණ්හා’’ති – ඉමෙ ඛො, භික්ඛවෙ, ද්වෙ පණ්ඩිතා.

„Diese zwei, ihr Mönche, sind Toren: Jener, der eine Verfehlung nicht als Verfehlung erkennt, und jener, der einem, der eine Verfehlung bekennt, nicht rechtmäßig vergibt – diese zwei, Mönche, sind Toren. Diese zwei, ihr Mönche, sind Weise: Jener, der eine Verfehlung als Verfehlung erkennt, und jener, der einem, der eine Verfehlung bekennt, rechtmäßig vergibt – diese zwei, Mönche, sind Weise.“

‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුධම්මායං සභායං දෙවෙ තාවතිංසෙ අනුනයමානො තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

„Einst, ihr Mönche, ermahnte Sakka, der Herr der Götter, in der Sudhammā-Versammlungshalle die Götter der Tāvatiṃsa-Himmel und sprach zu jener Zeit diese Strophe:“

‘‘කොධො වො වසමායාතු, මා ච මිත්තෙහි වො ජරා;

අගරහියං මා ගරහිත්ථ, මා ච භාසිත්ථ පෙසුණං;

අථ පාපජනං කොධො, පබ්බතොවාභිමද්දතී’’ති.

„Euer Zorn soll unter eure Gewalt kommen; lasst eure Freundschaften nicht verfallen. Tadelt nicht den Untadeligen und sprecht keine Verleumdungen aus. Denn der Zorn zermalmt den bösen Menschen wie ein einstürzender Fels den Berg.“

5. අක්කොධසුත්තං

5. Akkodhasutta – Das Sutta über die Zornlosigkeit

271. එවං මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ…පෙ… භගවා එතදවොච – ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, සක්කො දෙවානමින්දො සුධම්මායං සභායං දෙවෙ තාවතිංසෙ අනුනයමානො තායං වෙලායං ඉමං ගාථං අභාසි –

271. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene in Sāvatthī im Jetavana-Kloster des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche... Der Erhabene sprach: „Einst, ihr Mönche, ermahnte Sakka, der Herr der Götter, in der Sudhammā-Versammlungshalle die Götter der Tāvatiṃsa-Himmel und sprach zu jener Zeit diese Strophe:“

‘‘මා [Pg.242] වො කොධො අජ්ඣභවි, මා ච කුජ්ඣිත්ථ කුජ්ඣතං;

අක්කොධො අවිහිංසා ච, අරියෙසු ච පටිපදා ;

අථ පාපජනං කොධො, පබ්බතොවාභිමද්දතී’’ති.

„Lasst den Zorn euch nicht überwältigen und zürnt nicht denen, die zürnen. Zornlosigkeit und Gewaltlosigkeit sind stets die Praxis der Edlen. Denn der Zorn zermalmt den bösen Menschen wie ein einstürzender Fels den Berg.“

තතියො වග්ගො.

Das dritte Kapitel (Vagga).

තස්සුද්දානං –

Die Inhaltsübersicht hierzu lautet:

ඡෙත්වා දුබ්බණ්ණියමායා, අච්චයෙන අකොධනො;

දෙසිතං බුද්ධසෙට්ඨෙන, ඉදඤ්හි සක්කපඤ්චකන්ති.

Chetvā, Dubbaṇṇiya, Māyā, Accaya und Akodhano; dies sind die fünf Sakka-Suttas, die vom erhabensten Buddha verkündet wurden.

සක්කසංයුත්තං සමත්තං.

Das Sakkasaṃyutta ist abgeschlossen.

සගාථාවග්ගො පඨමො.

Das erste Buch, der Sagāthāvaggo.

තස්සුද්දානං –

Dessen Inhaltsverzeichnis:

දෙවතා දෙවපුත්තො ච, රාජා මාරො ච භික්ඛුනී;

බ්‍රහ්මා බ්‍රාහ්මණ වඞ්ගීසො, වනයක්ඛෙන වාසවොති.

Devatā, Devaputta, Rājā, Māra, Bhikkhunī, Brahmā, Brāhmaṇa, Vaṅgīsa, Vana, Yakkha und Vāsava (Sakka).

සගාථාවග්ගසංයුත්තපාළි නිට්ඨිතා.

Die Sammlung der Sagāthāvagga-Saṃyuttas ist beendet.